Verzoek de overheid haar grondwettelijke verantwoordelijkheid te nemen en te dragen in medische kwesties.

344 views

Published on

  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

Verzoek de overheid haar grondwettelijke verantwoordelijkheid te nemen en te dragen in medische kwesties.

  1. 1. Mensen die niet in aanraking zijn gekomen met letselschadeperikelen gingen er allemaal vanuit dat het netjes geregeld is in Nederland. Ook ik had deze visie, totdat ik zelf slachtofferwerd, en de problematiek letterlijk en figuurlijk aan den lijve ondervond. De problematiek dieik tegenkwam is voor ieder gelijk, of u nou slachtoffer bent van een medische misser, of vanmedisch experimenteel misbruik, of van medische beunhazerij, u wordt gediscrimineerd in uwpatiëntenrechten, mede vanwege het gegeven dat er geen dwingende wetgeving is om medischeoneigenlijkheden te vervolgen. Sterker nog Minister Hirsch Ballin van Justitie nota bene wenstmedische oneigenlijkheden vooralsnog niet vervolgbaar te stellen. Als Minister van Justitieheeft hij een vetorecht in strafrechtelijke kwesties. Tegenwoordig komen wantoestanden meeren meer aan het licht met dank aan mede de moderne communicatievorm internet geheten.Andere partijen inclusief de media houden zich vaak op de vlakte over de werkelijke gang vanzaken. Jarenlang heeft de wetgever haar verantwoordelijkheid in de wetgeving, de praktischeuitvoering ervan, en de juridische beoordeling ervan zonder echte controle erop uitbesteed.In gevolge is mijns inziens de situatie ontstaan waarin patiënten gediscrimineerd worden in hunrecht, waarbij hun recht op bescherming van de staat in medische kwesties ontzegd wordt,vanwege het in gebreke blijven van de eigen staatsrechtelijke verplichting tot het aanbiedenvan een deugdelijke gezondheidszorg als staatsrechtelijke garantie (naar de omschrijving vande constitutie der Staat met de Grondwet), wat zich met name toont in het geval van ontstaneletselschade en hoe er daarna met het slachtoffer wordt omgegaan. Onderstaand staat eenvergelijk in de uiteenzetting van de problematiek met de eenvoud die de oplossing biedt om deveiligheid van de patiënt ook in de medische aansprakelijkheid centraal te stellen.Op www.mensenrechten.org staat een geschrift van mij, wat de geschiedenis van dewetontwikkeling in het kort behandeld, om daar mee enerzijds uit te leggen dat de wet opredelijk besef is gebaseerd van normen en waarden, en dat de wet daarmee een universeelantwoord geeft op de cultivatie van wenselijk gedrag, en anderzijds dat de wet met name in deprecisering van de wetgeving rondom medisch handelen een verdere uitwerking behoeft.Omgekeerd beschouwd concludeerde ik, dat uw redelijk besef van normen en waarden weldegelijk terug te vinden moet zijn in de wetgeving, en dat iedere raadsman die redelijk besefafwijst u in feite niet bediend in uw recht, immers uw rechter zal ook in redelijk besef eenvoorgelegde kwestie beoordelen met de maatstaven der wet. Uw raadsman hoeft het wetboekniet uit zijn hoofd te kennen, maar moet er de weg in thuis weten. www.mensenrechten.orgconcludeerde in 2008 terecht met hun titel aan mijn geschrift, dat de medische wetgeving eencodificatie behoeft (samenbundeling van medisch relevante wetten in geschrifte) met een triaspolitica (scheiding der machten: een regelgevende macht (politiek), een uitvoerende macht(maatschappij / ordebewaking) en een beoordelende macht (rechterlijke en ordehandhaving).Tegenwoordig anno 2009 is er nogal wat te doen rondom de medische wetgeving in de media.Niet de jarenlange stroom van berichten over wantoestanden in de medische sector maakten dater een belang tot bijstelling van de medische wetgeving ontstond, maar de verdere privatisering(het loslaten van overheidsverantwoordelijkheden) van de markt maakten juist dat de patiëntineens als wederpartij (consument) ontstond. Ineens moesten er rechten toegekend gaan wordenaan de patiënt die als natuurlijk rechtspersoon met de privatisering zichtbaar werd. Met hetbelang om expliciet rechten toe te kennen aan de zorgconsument werd de problematiek in derechten van de patiënt ook nog meer zichtbaar. Vóór de komst van de wet geneeskundigebehandeling overeenkomst (WGBO) waren de rechten een afgeleide van de zorgplicht. Eenpatiënt moest dan via een omweg zijn gelijk zien aan te tonen in het geval van een geschil(eerst aantonen dat niet aan de zorgverplichting is voldaan). De WGBO bleek naar willekeurechter gehanteerd en gerespecteerd te kunnen worden, omdat medische oneigenlijkheden tot opheden (volgens de minister van Justitie (nog steeds)) niet vervolgd (behoeven te) worden. 1
  2. 2. De patiënt moet rechten krijgen, maar gaan die rechten ook wel bewaakt worden? De patiëntals zorgconsument moet in het geval van letselschade zelf al aantonen dat hij/zij schade heeftondervonden met het oorspronkelijke medische dossier in de uitvoering van de gevraagdemedische hulp. Maar in de beoordeling van letselschade mag naar vernemen enkel met hetoorspronkelijk medisch behandelend dossier gewerkt worden. Dit terwijl uit onderzoek vanstichting De Ombudsman te Hilversum onder letselschadedossiers bleek, dat 75% (!) van deonderzochte dossiers onvolledig waren op cruciale punten om tot een beoordeling te kunnenkomen van oorzakelijkheden tot letselschade. Externe consultancy kent hierbin geen inbreng inde beoordeling, dit terwijl externe expertise wel degelijk van belang kunnen zijn, om enerzijdsde ontwikkeling van een pathologie en/of letselschade te onderzoeken en zichtbaar te maken,en anderzijds om significante aanvullingen te kunnen geven op het oorspronkelijke medischedossier (zeker als dat dossier gebrekkig blijkt). Bovendien wordt de benadeelde zorgconsumentniet persoonlijk gehoord in een tuchtzitting: hij/zij mag enkel ja of nee antwoorden op degestelde vragen, waarbij uitgegaan wordt van enkel een (veelal gebrekkig) medisch dossier.Prof. Johan Leegemate KNMG benoemde in 2006 het bestaan van de zwijgcultus rond debeoordeling van nadelig medisch handelen in gevolge, vanwege oorzakelijk aansprakelijkheid-verzekeringstechnische redenen. Prof. Here Kingsma, oud-inspecteur van Volksgezondheidbenoemde eerder tijdens een hogere tuchtzitting het bestaan van subjectiviteit in het belang vande artsenij ten nadele van de cliënt; leden van de tuchtraad zijn vaak collegae van de besprokenarts. Het slachtoffer moet zelf aantonen tegen de zwijgcultus in, dat er aanrekenbare schade isontstaan. Armlastigere mensen hebben een extra probleem met het kunnen bekostigen van eenexterne expertise. Bovendien krijgt de advocaat op toevoeging slechts éénmalig een vaststaandbedrag als vergoeding, waar alles mee gedaan moet worden, hetgeen betekend dat de cliënt ineen zware casus riskeert niet de bijstand te krijgen die hij/zij behoeft. De financiële offers diehet slachtoffer moet maken, duiden op het ontbreken van geldelijk belang bij het slachtoffer.Maar of u nu wel of niet uw advocaat kan bekostigen, met de huidige wetgeving in uitvoeringkan uw advocaat u slechts bijstaan in uw voorbestemde juridische neergang , vanwege dejuridische en procedurele achterstelling van de cliënt in zijn recht. U begrijpt, eigenlijk wordtde patiënt systematisch achter gesteld in de uitoefening van zijn rechten. In theorie zouden wevan een criminele organisatie kunnen spreken, die in samenwerkend verband onder de werkingvan de zwijgcultus letselschadeslachtoffer afhoudt van een realisatie van hun compensatierecht.Ironisch genoeg moet de patiënt nu ineens rechten krijgen gaan als zorgconsument, die in dierol ineens zichtbaar wordt als een bestaand rechtspersoon in/met de privatisering van demarktwerking, waarmee de overheid zich wenst verder terug te trekken uit die markt.Naast de openlijke onderkenning van het bestaan van de zwijgcultus bij aanvang van hetontstaan van letselschade vanwege oorspronkelijk verzekeringstechnische redenen, en deonderkenning van een zekere subjectiviteit in de tuchtrechtelijke uitspraken ten nadele van debenadeelde zorgconsument, en het door de minister van Justitie niet vervolgbaar willen stellenvan medische oneigenlijkheden, bestaat dáárnaast ook nog eens openlijk de onderkenning vande achteropstelling van de patiënt in zijn rechtspositie. De patiënt komt met een hulpvraag bijde zorgaanbieder, en is bij aanvang van de hulpvraag de eerste persoon als aanstichter ervan,maar in de praktijk wordt hij enkel als de derde partij genoemd. De oorzaak hiervan ligt in hetgegeven dat de zorgaanbieder al een zorgwinkel heeft geïnstalleerd en daarmee gezien vanuitde positie van de zorgaanbieder eerste partij is, waarbij hij rekening moet houden met de eisenvan de verzekeraar en de wetgever, waarna er dan een zorgvrager x arriveert als derde partij:1 e positie zorgaanbieders, 2e verzekeraars en overheid, en pas als 3e de zorgconsument.) In depraktijk zeker in het geval van letselschade verwordt de patiënt echter zelfs tot vijfde partij.(N.B.: Ziekenhuizen bleken in de praktijk ook geen zeggenschap te hebben over het doen enlaten van de medisch specialisten die als privé-onderneming werkzaam zijn voor hen.) 2
  3. 3. De arts biedt als eerste partij zijn kennis aan als meester in de artsenij, waarop de wederzijdseverzekeraars (zorg- en aansprakelijkheidverzekeraar) in belang als tweede partij volgen, waarnakennelijk de wetgever als derde partij volgt over het te voeren beleid in de wet, waarop ingevolge vervolgens de sociaal maatschappelijke omgeving van de patiënt haar belang laatgelden als vierde partij: met lokale beleidsuitvoerders waaronder keuringsartsen en ook velevan de sociale relaties -al dan niet afstand nemende van de erkenning van de medische statusvan letselschadeslachtoffers-, en eindelijk volgt dan de zorgconsument als vijfde partij;eigenlijk rechteloos -gelijke het vijfde wiel aan de wagen- in de rechtenproblematiek vanzorgaanbieding en in het eisen stellen aan de kwaliteit en de bewaking van een deugdelijkegezondheidszorg voor een eerlijke afhandeling. Laten we wel wezen: de wetgeving toont pashaar gebreken voor de zorgconsument in de praktijk als er letselschade is ontstaan, pas danlaten belangen hun macht gelden. In principe is de problematiek onderkent door alle partijen.Maar er bestaat een fikse gap tussen de realiteit voor de zorgconsument op microniveau in depraktijk, en het gebied waar de diverse belangenorganisaties op macrostructuur in werken inzijn effectiviteit, in de praktijk verandert er nagenoeg niets ten bate van de zorgconsument.Klachtenprocedures vereenvoudigen met een verhoging van de maximale compensatie vanEuro 25.000,= voor laagdrempelige casussen draagt in de probleemoplossing niet veel bij,immers de ernstige gevallen worden nog steeds niet gediend en de zorgconsumenten rechtenblijven ondergeschikt als er geen deugdelijk sanctieapparaat onder de verantwoordelijkheid vande overheid wordt ingesteld. Juist het (nog steeds) niet vervolgbaar willen stellen van medischeoneigenlijkheden maakt de medische wetgeving invalide en strijdig met de grondwet. Iederepartij heeft zijn eigen belangen te behartigen, en als zodanig wordt het feitelijk onderkennenvan rechten aan de zorgconsument als een moeizaam proces ervaren, terwijl de oplossing vrijeenvoudig is: Stel de veiligheid van de patiënt centraal in de wettelijke aansprakelijk. Heeft eenarts de veiligheid van de patiënt in acht genomen, dan is er geen probleem voor de arts in debeoordeling van oorzakelijkheden. Van de fouten kunnen we allemaal leren, en medischewantoestanden kunnen beter bestreden worden. De overheid kan als kennis- en databaseintermediair hierin bemiddelen. In de USA heeft men als zodanig al een beproefde oplossinggevonden, die haar uitkristallisatie aan het uitwerken is in de gehele praktijk aldaar.Op het moment dat de overheid zich als opdrachtgever terugtrekt, bekleedt de zorgconsumentautomatisch die positie. Juridische medische geschillen behoren door een onafhankelijke partijbeoordeeld te worden, als de zorgaanbieder en de zorgconsument er samen niet uit komen, enals zodanig hoort het sanctioneringapparaat juist niet geprivatiseerd te zijn om verstrengeling inbelangen tegen te gaan. Maar hiervoor moet er wel een echt sanctionerend apparaat bestaan,want ten hoogste wacht er nu een beroepsuitzetting, die enkel in het land van uitspraak zijngeldigheid heeft. Tuchtrechtelijke uitspraken ten nadele van de zorgaanbieder worden ook nietaltijd in de praktijk uitgevoerd. En zo is het recht zoek. Kan medische misdaad als zodaniggewoon bestaan? Alleen in de medische sector is men verplicht bij een ongeluk verder te gaanmet verzwijging van het ongeval. Als spiegel voor de medische wetgeving zijn aspecten uit deverkeerswetgeving als wel uit de verkoop- en warenwetgeving ter vergelijk van toepassing.Laat men na het centraal stellen van de veiligheid van de patiënt deze vergelijkingen maken.Wat ik niet begrijp is het feitelijk kleinzielige gekissebis over de rechten tussen organisaties enindividuen (, net als in andere probleemgebieden), terwijl het eigenlijk allang duidelijk is water werkelijk behoeft wordt, en dit terwijl er op termijn misschien wel veel grotere andereproblemen staan te wachten (ecologisch etc.). Men zou beter de tijd kunnen benutten om eeneerlijk en rendabel systeem op te zetten. 3
  4. 4. Reden om de overheid dwingend te verzoeken haar grondwettelijke verantwoordelijkheid tenemen en te dragen in het beschermen van de burger (eerzaam arts incluis), en discriminatie inde uitvoering van de medische wetgeving te bestrijden om daarmee grondwettelijk het recht ophet aanbieden van een deugdelijke gezondheidszorg te garanderen.Ervaringsdeskundigen in letselschadebehandeling dragen gezamenlijk de zelfde volgendewensen uit: Het medisch dossier moet goed leesbaar toegankelijk en volledig zijn. Er moeterkenning zijn voor het gegeven dat er een fout gemaakt is. Neem contra-expertises serieus inde beoordeling. Maak herstelbehandeling in alle redelijkheid (zelfs internationaal) mogelijk. Ermoet een objectieve klachtenbehandeling zijn, met een scheiding van belangen. In hetonafhankelijk orgaan moeten onafhankelijke deskundigen zitting gaan nemen. Disciplinairemaatregelen (zoals uit functie zetten) moeten ook daadwerkelijk uitgevoerd worden. In hetgeval van grove beroepsdeformatie moet strafrechtelijk vervolg / strafvordering mogelijk zijn.De grondwet is duidelijk, en alle opvolgende wetten zijn feitelijk adaptaties en een verdiepingom situaties in hun persoonlijke verschijningsvorm wettelijk te kunnen omschrijven. Ook delagere wetten kennen dit gegeven. De WGBO begint met de omschrijving dat de medischebehandeling tussen de zorgaanbieder en consument gezamenlijk moet zijn overeengekomen.Hierna volgen dan verdere bepalingen om elke denkbare situatie van een toepassing van deWGBO te kunnen voorzien. Er zitten ook risico s betreffende de aansprakelijkheid in het gevalvan letselschade met zo n overeenkomst, het is van belang dat een cliënt ook goed voorgelichtwordt dan. Uiteindelijk behoeft ook het compensatiesysteem een hervorming, want thans draaithet om het vraagstuk van een afkoopsom in aansprakelijkheid, maar beter zou het zijn als mende nadruk in compensatie verlegd op wat men nodig heeft om maatschappelijk verder tekunnen. Stel om te beginnen de veiligheid van de patiënt wettelijk centraal, en installeer eenwerkelijk sanctieapparaat wat een overheidstaak hoort te zijn ook in de beoordeling vanletselschade. Het ministerie van Volksgezondheid Welzijn en Sport is wel bezig met de nodigevoorstellen tot aanpassing van de wet, en wil medische oneigenlijkheden wel strafbaar gaanstellen, maar vanuit de branche werd naar vernemen niet erg bereidwillig gereageerd, onder hetmom dat wetten niets bijdragen aan een maatschappij, omdat mensen de maatschappij vormen.Wetten beschrijven echter de gewenste maatschappelijke normering en behoeven daarom eensanctieapparaat om ongewenste overschrijding van waarheden en normen te kunnen berechten.Bovendien voldoen de voorgestelde wetten nog niet voldoende om ernstige zaken het hoofd tekunnen bieden. Verlang daarom van uw overheid dat zij opkomt voor uw individuele rechten.Tot slot nog even dit: Er is een onderscheid tussen cure and care, resp. genezing en hetdraagbaar maken van een aandoening. Daarnaast bestaan ook preventieve ingrepen, waaronderde medisch cosmetische behandelingen. Tot mijn ontsteltenis vernam ik dat beunhazerij in decosmetisch medische sector echter een bestaan kan hebben, waar IGZ aldus geen duidelijksignaal tegen afgegeven zou hebben. (IGZ komt wel vaker op dergelijke wijze in het nieuws.)Voor vrouwen is hun uiterlijke verschijning vaak belangrijker dan voor mannen. Stress kaniemand in haar gezicht tekenen, wat ook een reden kan zijn voor een cosmetische aanpassingvan de visuele verschijning . Iemand die een borstverkleining ondergaat om rugklachten tegente gaan, ondergaat ook een cosmetische correctie. Beide ingrepen zijn niet bepaald ingegevenvanuit een zekere coquetterie . En zelfs als er wel sprake zou zijn van een luxe cosmetischeingreep, dan nog behoort een deugdelijk zorgproduct aangeboden en geleverd worden. En hetis de verantwoordelijkheid van de overheid dit vanuit grondwettelijk principe te garanderen.Verlang expliciet op basis van democratisch overwicht van uw overheid dat zij opkomt vooruw individuele rechten. Uiteindelijk zijn zorgconsumenten in aantal in de meerderheid.Siegfried van Hoek. 4

×