Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.

Verslag klachtzitting artikel 12 strafvordering

157 views

Published on

In afwachting op de uitspraak

Published in: Law
  • Login to see the comments

  • Be the first to like this

Verslag klachtzitting artikel 12 strafvordering

  1. 1. 1 Verslag klachtzitting Artikel 12 Strafvordering (Art 12 SV) meervoudige kamer Lectori Salutem! Dit verslag is opgetekend vanuit mijn herinnering van zitting, er is nog geen uitspraak en proces- verbaal hetgeen betekent dat ik mijn eigen pleidooi uitgebreider herinner dan van de andere partijen (Rechter Advocaat-Generaal (AG=OVJ) en mijn eigen Advocaat, welke meer een samenvatting van essentiële uitspraken zijn. Desalniettemin is de essentie van de zitting hier weergegeven: de rechter constateert overtreding WGBO. De advocaat van cliënt start de zitting met haar pleidooi. Het pleidooi is mondeling, en het volledige uitgeschreven pleidooi wordt na zitting overhandigd. Casusonderzoek is reeds lange tijd gaande en nog niet voltooid, maar het werd wel al duidelijk, dat er metaal was achtergelaten in het hoofd wat neergedaald was in de nek (binnen in het spinaalkanaal), en waarmee de cliënt aan een serieus letselrisico werd blootgesteld, en cliënt daar ook niet over is geïnformeerd. Cliënt is hiermee zelfs in de MRI gestopt, wat normaal gesproken een fatale afloop had moeten zijn. (Er is wel enige schade ontstaan ermee.) Cliënt was gedwongen zelf het onderzoek te verrichten en heeft hier tot nu toe 6500,- Euro aan kosten in besteed . De gerechtsdeskundige Dr. D. benoemt ook het indalen van het clipje en het niet informeren van cliënt aangaande. Het rapport van Dr. D. is een moeilijk geschreven (moeras-) rapport (vol tegenstrijdigheden en onwaarheden) en Dr. D. benoemt zichzelf tot slot bovendien als niet deskundig genoeg zijnde, omdat hij geen neurochirurg is, terwijl hij de zaak na een eerste bestudering vooraf wel accepteerde. Reden waarom cliënt zich tot de neurochirurg Dr. H. in België richtte. Dr. H. benoemde het object als een ongebruikte Michel Clip en cliënt kreeg een tijdens consult zo’n clip mee. Enige aspecten van verwijtbare feiten in de casus zijn nu toch wel bewezen, verder onderzoek zou daarom door het Openbaar Ministerie moeten worden verricht. (Zij waren dusver geheel niet medewerkzaam (erger dan zelfs) in het onderzoek, terwijl dit eigenlijk haar plicht zou moeten zijn.) AG (OVJ) antwoordt dat de zaak lang geleden speelde. Er is geen causaal verband gevonden tussen handelingen en gevolgen (omdat alles is verborgen (gehouden) met tegenwerking in onderzoek). De zaak is strafrechtelijk bijna verjaard, omdat de uiterste termijn tot vervolgen 20 jaar is. En daarbij is er civiel rechtelijk mogelijk ook sprake van Verjaring. Vervelende situatie is het voor cliënt, maar het Openbaar Ministerie verzoekt daarom afwijzing van klacht en handhaving van sepot van de zaak . Het Openbaar Ministerie vindt zelfs dat de cliënt persoonlijk terug moet gaan naar het betrokken ziekenhuis om met de betrokken artsen (daders) in kwestie de zaak verder op te nemen. (Absurd.) De Advocaat van cliënt antwoord dat de zaak civielrechtelijk nog steeds niet verjaard is, omdat cliënt zelf alle benodigde stuitingschrijven over de laatste 15 jaar heeft geschreven en aantoonbaar ingediend. Casus onderzoek duurde lang gegeven de situatie en positie van cliënt naast enige bijkomende ontwikkeling van gebeurtenissen in de private situatie van cliënt. Gerechtsdeskundige Dr. D. schreef een (moeras-)rapportage met uitspraken, maar stelt eigenlijk niet deskundig genoeg te zijn in onderzoek, (en levert een wanprestatie met onderzoeksfrustratie), maar erkende wel het indalen van een vaatclip, reden waarom Dr. H. werd ingeschakeld… Met name Dr. H. sprak over een ernstig gezondheidsrisico betreft het indalen van een Michel-clip. Het OM zou daarom het onderzoek moeten voortzetten nu cliënt eerste verwijtbaarheden in bewijs heeft met het willens en wetens cliënt in gevaar brengen. AG vraagt of de clip operatief verwijderd kan worden aan cliënt, waarop cliënt laat weten dat Dr. H. de risico’s van opereren (nekwerveloperatie tot in het spinaalkanaal) een groter acht dan de situatie van een ongebruikte Michel clip die na indalen nu meer dan 15 ingekapseld in het spinaal kanaal zit opgesloten. Advocaat benoemd dat het risico op gezondheidsschade met de clip ook een zeker permanente karakter heeft. Advocaat toont vervolgens een identiek voorbeeld van de Michel Clip met de scherpe uitsteeksels. Een Clip als deze zit in het leptomeningen opgesloten zit, waarvan cliënt aanvullend opmerkt dat als deze clip om het Spinaalkoord heen had gelegen met de spikes naar binnen toe, dat cliënt dan het haasje was geweest met de MRI scan (tenminste doodslag). Maar het clipje staat haaks erop. De beschikbare sub-arachnoidale ruimte is iets meer dan 1mm (wat ruimer is in verband met het kunnen bewegen van de rug) terwijl het clipje een breedte van 3mm en tegen het Spinaalkoord aandrukt. De advocaat wil vervolgens ook nog enige scan prints tonen van de nek met de clip zichtbaar erin. De voorzitter rechter zegt dit niet nodig te vinden, omdat ze de casus zelf heeft bestudeerd en de afbeeldingen
  2. 2. 2 ook heeft bekeken. Dan wordt tot slot cliënt (die stond te popelen om te mogen spreken) ook het woord gegeven met de opmerking dat het voor cliënt een flinke studie is geweest om zo ver in onderzoek te begeven in de casus . Cliënt krijgt het woord en antwoord als eerste dat het helaas een fikse studie was (vanwege de situatie van noodgedwongenheid onder verzwijgen van feiten). Cliënt wordt alsmaar afgehouden (tegengewerkt) in het onderzoek. Reden ook van de vertraging in onderzoek omdat cliënt het allemaal zelf moest uitzoeken. Cliënt benoemd (met een kort excuus voor de duidelijke stellingname) de bevinding van röntgenfoto-manipulatie als voorbeeld van obstructie in onderzoek. ( Als er niks te verbergen valt, dan is het plegen van manipulatie ook niet logisch.) In kunst- fotografie is post-productie (manipulatie) van negatieven wel een voorkomend gegeven vanwege esthetische redenen, maar in medische fotografie is er juist behoefte aan een eenduidige standaard. Een collega (kunstenaar) die in differentiatie volledig is afgestudeerd in fotografie deelt deze mening ook op basis van sporen van bewijs van doorkopiëren van de RX negatieven. MRI is niet geschikt om de uiterlijke vorm precies te beschrijven van metalen voorwerpen vanwege de verstoring ermee, terwijl röntgenfoto’s als enkele foto per definitie juist wel geschikt zijn. Maar MRI toont de aanwezigheid ervan wel keihard aan, en door deze eigenschap van reageren op aanwezig metaal, maakt dit hier duidelijk dat er ten minste twee objecten in de nek los van elkaar aanwezig zijn. (De fraude betreft CT scans met clandestien geplaatst materiaal in de mond benoemde cliënt niet omdat het is slechts een klachtzitting betreft afwijzing van de (eerder afgedwongen) aangifte.) en geen inhoudelijke zaakbehandeling. Dr. D. levert een wanprestatie, benoemt bijvoorbeeld de vene Occiptalis als geraakte ader waarom er een trombose van de linker vene Transversalis zou zijn ontstaan, maar de vene Occiptalis ontbreekt bij mij op natuurlijke wijze als bij vele andere volwassenen aldus Dr. H. de neuroloog Dr. P. waar ik via de man van mijn advocaat de zaak ook aan voorlegde, erkende het gegeven dat dit een zaak is. (Dr. D. doet meervoudig moeite de hele zaak te niet te doen.) De zaak speelt dus zolang, omdat cliënt afgehouden wordt in onderzoek (tegengewerkt wordt in het onderzoek naar verzwegen feiten van handelingen). Cliënt wijst op het gegeven, dat zolang als moeite gedaan wordt om een zaak strafrechtelijk aan te brengen, dat die handelingen de verjaring stuiten. (Respons: Inderdaad de zaak is nog niet verjaard). Cliënt wijst vervolgens er op, dat juist door de tegenwerking (onderzoeks- en proces- frustratie inclusief fraude en valsheid in geschrifte) er sprake blijft van verborgen feiten (betreft verborgen opereren in hoofd en nek), en dat voor die feiten oorzakelijk dan nog steeds de lange verjaringstermijn geldt van 30 jaar; en dat cliënt gewoon door gaat in onderzoek en als deze feiten later alsnog erkend op tafel komen, dat dan voortzetting van de zaak (verzwaard) in gang gaat. Cliënt is daarom ook bezig met de voorbereiding hogerop te gaan (Europees strafhof). Cliënt begrijp dat het verschoningsrecht op de eerste plaats dient ter bescherming van het elan van de beroepsgroep, want medische zorg kent een zekere feilbaarheid, maar een kwestie als deze moet zich niet daar onder kunnen verschuilen ( een kwestie als deze met verborgen medisch handelen). Dat moet echt niet kunnen. (Zelfs inclusief diverse vormen van in onderzoek- en proces-frustratie etc., derden hadden zich dan gewoon moeten verschonen (onttrekken van onderzoek)). Cliënt wijst vervolgens erop dat hij zijn zaak vanwege deze lacune in recht daarom ook in het algemeen belang stelt. Cliënt merkt daarom ook op dat de zaak eventueel (desgewenst) dan ook een proefproces mag zijn. En tot slot merkt cliënt op, dat zolang de zaak niet op zijn waarde is geschat, dat cliënt ook geen correcte medische behandeling kan krijgen. En bovendien daarmee opgemerkt zijnde in conclusie dat de hele gang van zaken bovendien ook niet conform de WGBO is (Wet Geneeskundige Behandelings-Overeenkomst). De rechter beaamt dat er inderdaad sprake is van een overtreding van de WGBO. De Rechtbank zal in beraad gaan, het kan makkelijk nog enige weken duren alvorens uitspraak. Cliënt merkt op dat gegeven dat hij al zoveel jaren bezig is (vanaf 2006 toen hij in de gelegenheid kwam onderzoek te starten) , dat een aantal weken wachten op een uitspraak ook niet uitmaakt (op de inmiddels gelopen tijdspanne van ruim 10 jaar wegens de tegenwerking).
  3. 3. 3 Epiloog: Het laatste onderzoek heeft ondanks de tegenwerkingen toch de zaak verder geduid. Ik herinner me nu ook dat toen ik de MRI in ging in het AMC april 2001 er een raar sfeertje hing, in contact met het personeel wat de scan ging maken. Ik interpreteerde dat toen in verband met dat er oneigenlijke handelingen hadden plaatsgevonden, die verborgen moeten worden gehouden, en waar ik voor alsnog geen duiding aan kon geven. Toen de scan klaar was maakte de verpleegster een opmerking in de trend van ‘hé, hij komt er gewoon weer uit…’ (dat er niets was gebeurd). Ik was eigenlijk dit voorval min of meer vergeten, omdat ik het belang ervan niet inzag. Maar als er inderdaad een dergelijke clip in de nek zit, dan gaat het verhaal van omstandigheden tijdens de MRI scan van april 2001wel betekenis hebben. Is er sprake van opzet met het indalen van de clip (en alle andere handelingen): JA. Om te beginnen is het ongebruikte Michel Clipje pal onder de schedel achter gelaten, met andere woorden als men de handelingen op patiënt controleert alvorens men de patiënt/wond weer sluit, dan had de clip zeker opgevallen moeten zijn. En de clip op de CT scan van november 2000 erna is te prominent aanwezig om over het hoofd te zien. (Er was zelfs een opdracht om te zien of patiënt een herseninfarct heeft opgedaan (als gevolg van de ontstane bloeding). Vervolgens wordt ik zonder reden een maand later weer opgeroepen voor een CT scan en dan zit die clip in de nek. Onder de Michel-Clip is bij wervel C3 ook een geprepareerde ring om het spinaal kanaal die geplaatst is, die enkel op MRI zichtbaar is (mogelijk in voorbereiding op een volgende oneigenlijke medische stap van handelen). Er zijn sporen van manipulatie van de CT/RX scans. Deze ring is ook niet operatief per ongeluk in de nek geplaatst. CT/RX scans tonen sporen van manipulatie: scanbeelden worden ook niet per ongeluk nabewerkt (gemanipuleerd ). Daarnaast is er na midden op links een gat te hebben gemaakt in het schedelbot onderdoor op rechts in de Falx Cerebelli gesneden, en de Sinus Rectus schijnt meervoudig afgesneden. Een hele forse bloeding ontstaat als die ader geraakt wordt, terwijl de ader niet pal onder de botopening ligt. Als dat abusief was, dan was de ruimte onder de schedel helemaal vol gelopen met bloed en had cliënt een zwaar herseninfarct opgedaan. Hier zijn dus bewust voorbereidingen voor getroffen om dit te voorkomen, evenals betreft het mechanisch verwijderen van de linker vene Transversalis. Bovendien krijgt de radioloog voor de CT scan van November 2000 de opdracht om de scan te controleren op sporen van een herseninfarct, dat betekent dat de clip niet over het hoofd gezien kan zijn geworden. Er is een aanwijzing op een drainage systeem (vaat-deviatie) te bevinden. Daarnaast is er nog meer lichaamsvreemd materiaal in het hoofd achtergelaten. Dit is een heel scala aan niet gerapporteerde handelingen, terwijl enkel een stukje Arachnoidale wand van de cyste naar de Cysterna Magna weg behoefde gesneden te worden (phenestratie). Alle handelingen samen gevat, er is een reden daarvoor: ‘Some kind of brain they wanted to steal for research ’? Nadien is er vals gerapporteerd en hebben nagenoeg alle derden-artsen opvolgend hun medewerking gegeven in beeldvervalsing (obstructie) en/of valsheid in geschrifte om aspecten van de casus verborgen te houden, en aldus in ieder geval zo de casus niet te voorzien van deskundige verklaringen aangaande. Dr.P. noemde het belachelijk, dat derden met beeldmanipulatie en valsheid in geschrifte zich met de casus inlaten, terwijl ze zich konden verschonen. Het onderzoek in mijn eigen casus was een moeizaam proces. Ik had geen radiologisch mentor zoals studenten aan een universiteit. Fouten die ik maakte in de interpretatie van scanafbeeldingen moest ik zelf bemerken omdat artsen die mij steunden vanwege de zwijgplicht mij hier ook niet over mochten spreken. Daardoor duurde het onderzoek ook langer om uiteindelijk dan tot boven beschreven resultaten te komen, maar desalniettemin was het een casus. Naast onderzoek in mijn eigen casus ben ik ook op zoek geweest naar oorzakelijkheden waarom een casus als deze in de moderne westerse wereld kan bestaan. Aspecten van bevindingen worden ook genoemd in mijn pleidooi. In conclusie is de medische sector kennelijk een industrie waar misdaad een gebezigd carrière goed is. Het is het lot van mensen om ziek te worden en kennelijk is dat gegeven voor meerdere artsen dan een lot uit de medische loterij om de carrièreavonturier mee uit hangen en het gezondheidsbelang van patiënt gedoogd (!) hiervoor op te offeren.
  4. 4. 4 Ter ontwikkeling van democratie en in het belang van integer patiënt en edel-praktiserend arts. Siegfried van Hoek.

×