Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.

Reprodución celular

145 views

Published on

Ciclo celular. Mitose e Meiose

Published in: Education
  • Be the first to comment

Reprodución celular

  1. 1. REPRODUCIÓN CELULAR: A PERPETUACIÓN DA VIDA Profesor: Adán Gonçalves
  2. 2. 1. CANTO VIVE UNHA CÉLULA Na vida celular pódense diferenciar catro etapas: nacemento, crecemento, diferenciación e reprodución ou se non hai reprodución, morte. Durante a vida dunha célula a maioría das estruturas e orgánulos vanse renovando, hai excepcións como os lisosomas que evolucionan a gránulos de lipofuscina. A duración da vida celular é variable. En xeral, as células animais duran entre 8 horas e doscentos días. No noso corpo hai células cunha rápida renovación, como é caso das epiteliais do intestino ou da pel; e outras que xa non teñen capacidade de reproducirse pola súa grande especialización como é o caso dos eritrocitos, as musculares esqueléticas e as neuronas. O proceso de morte celular prodúcese por apoptose (“suicidio celular”) e consiste na ruptura dos propios lisosomas que conleva a autodestrución.
  3. 3. 2. A TAXA DE REPRODUCIÓN CELULAR Nun pluricelular a maioría das súas células viven menos que o propio individuo o que implica que un ritmo de reprodución que como mínimo compense a morte celular. A taxa de reprodución ou ritmo o que se divide unha célula depende fundamentalmente de varios factores:  O tipo celular: as células máis especializadas teñen menor taxa de división.  Aumento excesivo do tamaño do citoplasma: o RNP que xa vimos.  A relación Superficie/ Volume: que xa comentamos.  Disponibilidade de espazo: Efecto inhibidor por contacto ou densidade celular.  Factores de crecemento e axentes mitóxenos: substancias químicas no medio que favorecen a división. Habitualmente hormonas. Cando este control sobre a división celular desaparece e as células crecen incontroladamente e orixínase un tumor.
  4. 4. 3. O CICLO CELULAR O Ciclo celular ou vital é o conxunto de procesos que van dende o nacemento dunha célula ata a súa división. Aparece tanto en procariotas como en eucariotas e a súa finalidade principal é duplicar o ADN xenómico e pasar copias idénticas desta información as células fillas. O ciclo celular divídese en dúas fases:  Interfase. Etapa máis longa na que a célula presenta a súa envoltura nuclear (en eucariotas) e non son visibles os cromosomas. Comprende a súa vez tres fases: G1, S e G2.  Fase de división, fase M ou mitótica. Fase curta na que son visibles os cromosomas. A fase M engloba a súa vez dous procesos:  Cariocinese ou mitose: división do núcleo.  Citocinese: división do citoplasma.
  5. 5. 3.1. INTERFASE  Período comprendido entre dúas divisións consecutivas.  Constitúe o 90% do ciclo.  Hai unha intensa actividade metabólica na que a célula leva a cabo as súas funcións habituais (transcrición, tradución...) e tamén inclúe os procesos preparativos para a división como a duplicación do ADN.  Adoita dividirse en tres fases sucesivas: G1, S e G2.
  6. 6. Fase G1: Duración variable (2-3h a días-anos) dependendo do tipo celular. Nun ciclo imaxinario de 24 horas duraría unhas 11 horas.  Un centrosoma (con 2 centriolos na animal)  Intensa actividade metabólica: transcrición, tradución... É a fase na que se produce a síntese de ARNm.  Ao final desta G1 atópase o denominado punto de control G1 o punto de non retorno, a partir do cal xa é imposible impedir que sucedan as demais fases (S, G2 e M). En mamíferos chámaselle punto de restricción (R).  Nalgunhas células antes de chegar ao punto R expresan xenes concretos e se especializan por diferenciación celular. Poden permanecer moito tempo sen alcanzar o punto R e dícese que a célula está en fase G0. Algunhas destas células nunca chegarán ao punto R, polo que perderán a súa capacidade de división como sucede en células moi especializadas.
  7. 7. Fase S:  Duración: 7-8 h. en mamíferos.  Fase de síntese de ADN= Replicación do ADN. Esto posibilita que cando sexan visibles os cromosomas na división estén cosntituidos por dúas cromátides unidas polo centrómero.  Síntese tamén das histonas e outras proteínas cromosómicas.  Xunto a cada centriolo fórmase un esbozo do que será o novo centriolo chamado procentriolo.
  8. 8. Fase G2:  Duración: unhas 4 horas.  Non hai síntese de ADN.  Pode producirse reparación do ADN .  Síntese de macromoléculas: ARN, proteínas (sobre todo H1 para formar a fibra cromatínica de 300 Å, microtúbulos do fuso mitótico...) , e de estruturas necesarias para a inminente división celular.  A célula xa contén 2 diplosomas inmaduros.  Comézase a condensar a cromatina para formar os cromosomas. Cando estos se aprecian remata esta fase e comeza a seguinte.
  9. 9. 3.2. DIVISIÓN CELULAR OU FASE M Prodúcese a división celular a través dun proceso que orixina dúas células fillas a partir dunha célula nai.  Supón o 10% do ciclo. Duración: 1-2 horas.  Comprende a cariocinese ou mitose e a citocinese.  A mitose é o tipo de división nuclear que produce dúas células fillas co mesmo número de cromosomas (mesma dotación cromosómica) que a célula nai. Nun pluricelular, orixinado igual que os unicelulares a partir dunha única célula, o cigoto, as diferenzas entre as distintas células do organismo débense á diferente expresión dos xenes e non a secuencia de nt, que é a mesma. Isto é a base da diferenciación celular.  Tras a fase M, as células volven a entran en interfase e repiten o ciclo.  As células que xa non se volven a dividir deteñen o ciclo antes de chegar a fase S (Fase G ).
  10. 10. CICLO CELULAR
  11. 11. División do núcleo (mitose) División do Citoplasma (citocinese) Profase Metafase Anafase Telofase Comprende Dividida en  A mitose divídese en 4 fases: profase, metafase, anafase e telofase.
  12. 12. PROFASE  Os cromosomas comezan a visualizarse. Condensación de fibra de 100 Å a fibra de 300. As cromátides que forman cada cromosoma profásico (cromátides irmáns) están unidas polo centrómero, non serán visibles ata finais desta fase.  Ao longo desta fase a envoltura nuclear e os nucléolos desaparecen.  A parella de centriolos (diplosoma) xa duplicada no período S da interfase permaneceu unida ata o comezo da profase. Divídese agora o centrosoma e orixina dous centrosomas fillos, formado cada un por un diplosoma (2 centriolos). Estos centrosomas se separan pola acción dos microtúbulos polares dirixindose cada un cara un polo da célula que alcanzarán ao final da profase.  A altura do centrómero fórmase unha estrutura proteica chamada cinetocoro que serve de anclaxe para os microtúbulos do cinetocoro que proceden do centrosoma.
  13. 13.  O conxunto de centrosomas (coas súas fibras do áster), fibras do cinetocoro e fibras polares forman o fuso mitótico ou acromático encargado de dirixir o movemento dos cromosomas durante a mitose.  Nas células vexetais tamén hai fuso acromático que se orixina a partir de material denso de natureza proteica. Ao principio da profase hai un COM preto do núcleo na denominada zona clara que actúa como os centrosomas animais.
  14. 14. Comeza a desaparecer a envoltura nuclear e os nucléolos Empezan a visualizarse os Cromosomas formados por dúas cromátides unidas polo centrómero Os centriolos duplicados van ós polos opostos da célula Empézase a constituir o fuso mitótico Fibras do áster Nucléolo
  15. 15. Desaparece a envoltura nuclear e os nucléolos Microtúbulos do cinetocoro Fibras polares Fibras do áster
  16. 16. METAFASE O movemento dos microtúbulos cinetocóricos que se dirixen dende cada cromátide cara os polos opostos obriga aos cromosomas, que xa teñen o seu máximo grao de condensación (cromosoma metafásico), a aliñarse no plano ecuatorial da célula constituíndo a placa metafásica ou ecuatorial. Cada cromátide irmán queda orientada cara un polo da célula. Deste xeito cada cromosoma forma un ángulo recto co feixe do fuso mitótico. As dúas cromátides de cada cromosoma se separan debido a división do centrómero que as mantiña unidas. Este feito marca o final da metafase e o principio da anafase.
  17. 17. Os cromosomas colócanse no ecuador da célula formando a placa ecuatorial
  18. 18. ANAFASE  Os microtúbulos do cinetocoro acúrtanse e arrastran ás cromátides de cada cromosoma (cromátides fillas ou irmáns) en sentido contrario separándoas e levándoas cada unha a un polo da célula. Cada cromátide é considerada xa un novo cromosoma.  O movemento prodúcese pola polimerización-despolimerización da tubulina dos microtúbulos. Os cinetocóricos despolimerízanse a nivel do cinetocoro e os polares polimerízanse separando cada vez máis os polos e en consecuencia, alonxando as cromátides irmáns entre sí.  Na migración, estes novos cromosomas adquiren a súa característica forma de “V” co vértice dirixido cara os polos.  Fórmanse así 2 grupos idénticos de cromosomas fillos que se dirixen a cada polo do fuso acromático.  Cara o final da anafase os cromosomas fillos sitúanse nos arredores dos centrosomas fillos.  Habitualmente a finais da anafase comeza en paralelo a citocinese.
  19. 19. As cromátidas irmáns de cada cromosoma sepáranse, cada unha vai a un polo A célula comenza a estrangularse (en células animais) Inicio da citocinese.
  20. 20. Os cromosomas fillos están xa próximos aos centrosomas fillos
  21. 21. TELOFASE Os dous grupos de cromosomas fillos formados durante a anafase darán lugar agora aos núcleos das futuras células fillas. Os acontecementos que transcorren na telofase son similares, pero inversos aos da profase. Os cromosomas descondénsanse facéndose cada vez máis longos e delgados ata facerse indistinguibles como unidades discretas e adoitar o aspecto característico da cromatina interfásica. A partir dos organizadores nucleolares aparecen de novo os nucléolos e as membranas do R.E. organizan e reconstrúen a envoltura nuclear que encerra a cada grupo de cromosomas en cada polo da célula. Simultaneamente os microtúbulos do fuso mitótico despolimerízanse ata desaparecer. O resultado final da mitose é que a partir dun núcleo nai fórmanse dous núcleos fillos cada un deles cunha dotación cromosómica idéntica á nai.
  22. 22. Empeza a formarse a envoltura Nuclear e os nucléolos Os cromosomas descondénsanse
  23. 23. DIVISIÓN DO CITOPLASMA: CITOCINESE  A finais da anafase (anafase tardía) comeza o proceso de citocinese ou división do citoplasma.  O proceso ocorre de xeito moi diferente atendendo a se se trata dunha célula animal ou dunha vexetal.  Nas células animais á altura do plano ecuatorial do fuso acromático e baixo a membrana plasmática fórmase un anel de filamentos contráctiles de actina e miosina que se irán estreitando orixinando un surco de segmentación e provocando, en último termo, a separación das dúas células fillas.
  24. 24.  Nas células vexetais fórmase un tabique de separación entre as células fillas.  Este tabique é orixinado pola deposición de substancias, procedentes de vesículas de secreción do Aparello de Golgi, nun sistema de microtúbulos proteicos denominados fragmoplasto.  Nun principio fórmase a lámina media a partir destas substancias secretadas por vesículas.  As células fillas fabrican a partir desta lámina a súa propia parede vexetal de celulosa. DIVISIÓN DO CITOPLASMA: CITOCINESE
  25. 25. PROFASE METAFASE ANAFASE TELOFASE Resumindo: MITOSE Citocinese
  26. 26.  O nº de cromosomas é constante e característico nas células somáticas de cada especie.  Nas especies diploides cada cromosoma ten o seu homólogo, e dicir, a dotación cromosómica está constituida por parellas de cromosomas. Dise que hai dúas series de n cromosomas = 2n cromosomas.  Nas especies haploides a dotación cromosómica débese a unha única serie de cromosomas e fálase de n cromosomas.  Mediante a mitose, como dixemos, cada célula filla recibe unha cromátida irmán de cada cromosoma. Estas cromátidas irmáns proceden da copia que fixera a célula nai do seu cromosoma orixinal (período S, da interfase). Polo tanto, as células fillas reciben o mesmo número de cromosomas que tiña a célula nai mantendo a dotación cromosómica da especie xeración tras xeración. MITOSE E NÚMERO DE CROMOSOMAS
  27. 27. RENOVACIÓN CELULAR  A división celular cumpre dous obxectivos fundamentais: 1) O crecemento do organismo. 2) A substitución das células que morren ou foron destruídas.  O ritmo de división varía entre os distintos organismos; e dentro de cada organismo depende da idade e do tipo celular.
  28. 28. 4. REPRODUCIÓN  Reprodución: Conxunto de procesos mediante os cales as células e os organismos producen descendentes semellantes a eles mesmos, perpetuando a vida e asegurando a supervivencia da especie.  Tipos de reprodución: hai unha grande variedade de mecanismos reprodutivos nos seres vivos que, en xeral, agrupamos en dous tipos: reprodución asexual ou agamia e reprodución sexual ou gámica. Nalgúns organismos danse os dous tipos de reprodución o longo do seu ciclo biolóxico e fálase nese caso de reprodución alternante.
  29. 29. 4.1. REPRODUCIÓN ASEXUAL OU AGAMIA É aquela que non necesita de células especializadas, senón que un único organismo xera copias idénticas de si mesmo. Aparece en todo tipo de organismos, aínda que adoita ir acompañada da sexual para asegurar a variabilidade.  Vantaxes: 1) É moi útil para organismos sésiles ou pouco móbiles. 2) Pódese levar a cabo cun só individuo. 3) Pode dar lugar a grande cantidade de individuos.  Inconvintes: 1) Non aumenta a variabilidade xenética. Hai moitos tipos diferentes de reprodución asexual. En animais: amitose, bipartición, escisión múltiple, xemación... En plantas: bipartición, fragmentación, propágulos, esporulación...
  30. 30. CARACTERÍSTICAS DA REPRODUCIÓN ASEXUAL Un só individuo orixina a descendencia a partir dunha unidade reprodutora (unha célula ou un grupo de células). Os descendentes son xenéticamente idénticos os proxenitores. As únicas variacións débense a erros de copia (Mutacións). Tipos de reprodución asexual : existen distintas modalidades de reprodución asexual, pero en todas elas prodúcese división do núcleo por mitose (excepción da amitose), previa á citocinese para garantir o reparto equitativo do material xenético.
  31. 31.  Bipartición : En Moneras e Protoctistas. A unidade reprodutora é toda a célula que se divide en dúas células fillas.  Xemación : tanto en uniceluraes (fermentos) como en pluricelulares (en animais sinxelos). Consiste na formación dunha protuberancia chamada xema que pode crecer e formar un individuo adulto.  Escisión ou Fragmentación : en invertebrados sinxelos como anémonas de mar (celentéreos), vermes mariños (anélidos e platelmintos). Rotura espontánea do proxenitor en dous ou máis fragmentos cada un dos cales orixinará un novo individuo.  Multiplicación vexetativa: a partir de células somáticas en plantas, é dicir, de partes da planta. Son por exemplo os estolóns, bulbos e tubérculos.  Esporulación : típica dos fungos e vexetais. Consiste en sucesivas divisións do núcleo da célula nai que se rodean dunha porción de citoplasma e son liberadas como esporas con capacidade de xerar un novo individuo.
  32. 32. Bipartición Xemación en fermentos Multiplicación en plantas Xemación en animais Esporulación
  33. 33. ©veganimal.wikispaces
  34. 34. 4.1. REPRODUCIÓN SEXUAL OU GAMIA É aquela na que células especializadas (gametos ou células sexuais) se fusionan para formar un cigoto a partir de o cal desenvolverase o novo individuo.  Vantaxes: 1) Permite unha maior variabilidade xenética (recombinación xenética) sobre a que pode actuar a selección natural e polo tanto, favorece a supervivencia da especie.  Desvantaxes: 1) Ten que haber dous proxenitores. 2) Os gametos deben atoparse (grandes cantidades e móbiles) e ademais necesitan un medio acuático (dificultade en organismos terrestres).
  35. 35. A maioría dos pluricelulares reprodúcense sexualmente, aínda que neles o máis habitual é que haxa alternancia entre a sexual e a asexual. Esto é o que sucede nos vexetais, nos fungos e nalgúns animais. O obxectivo primordial da reprodución sexual é formar descendentes con caracteres distintos. Para elo é necesario: 1. Formar gametos. 2. Constituír o zigoto. 3. Desenvolver ese zigoto para orixinar un individuo.
  36. 36. Todos os organismos, mesmo os pluricelulares, se orixinan a partir dun cigoto por sucesivas divisións mitóticas. Só os gametos (en plantas e animais) e as meiósporas (en fungos e plantas) sofren unha división reducional (meiose).  Liña somática e liña xerminal : Nos organismos unicelulares, a única célula é a súa vez a célula reprodutora. Nos organismos pluricelulares, as células non especializadas (células somáticas) constitúen a liña somática ou soma. Polo contrario, as células especializadas na reprodución (células xerminais) constitúen a liña xerminal ou xerme. Existen dous tipos de células xerminais:  Esporas sexuais: desenvólvense directamente para orixinar un novo individuo sen fusión. Se sofren meiose chámanse meiósporas.  Gametos: na maioría dos casos, precisan unirse a outro gameto para formar o cigoto que por multiplicacións orixinará o novo individuo.
  37. 37. REPRODUCIÓN Fixádevos no ciclo dos fentos a diferenza entre o que é unha espora e un gameto.
  38. 38. 5. MEIOSE A meiose é un tipo de división reducional, xa que a partir dunha célula nai diploide (2n) fórmanse 4 células fillas haploides (n), é dicir, coa metade do contido de ADN da célula proxenitora (a metade de cromosomas). Nos Vertebrados prodúcese nas gónadas (testículos e ovarios) e as células orixinadas son os gametos. Na meiose hai dúas divisións sucesivas que orixinan catro células fillas, todas diferentes xenéticamente a célula nai. Xeralmente adoita dicirse que a meiose consta de dúas divisións sucesivas:  Primeira división meiótica ou Meiose I: é unha división reducional xa que a célula nai (2n) orixina células fillas (n).  Segunda división meiótica ou Meiose II: é unha división ecuacional posto que as células fillas manteñen o mesmo nº de cromosomas que as proxenitoras. É similar a unha mitose.
  39. 39. Antes da meiose, ao igual que na mitose,hai tamén unha interfase co seu período S no que sucede a duplicación do ADN. Non sucede isto, sen embargo entre as dúas divisións meióticas, polo que a segunf¡da división sucede sen previa duplicación. Ademais como veremos durante este tipo de división prodúcese o intercambio de material xenético (recombinación xenética) entre cromátides non irmáns de cromosomas homólogos que é esencial para asegurar a variabilidade. Por outra banda, a 1º división reducional permite manter constante o nº de cromosomas tras a fecundación.
  40. 40. 5.1. MEIOSE I É a división reducional. Divídese en catro fases: Profase I, Metafase I, Anafase I e Telofase I. PROFASE I Constitúe a fase máis característica da meiose porque nela suceden a maioría dos procesos diferenciadores deste tipo de división. O ADN condénsase e os dous cromosomas homólogos (un do pai e outro da nai) de cada parella se xuntan para formar o par bivalente ou tetrada na que se producirá a recombinación xenética. A profase I adoita dividirse en 5 etapas: Leptoteno, Zigoteno, Paquiteno, Diploteno e Diacinese.
  41. 41.  Leptoteno: comeza a condensarse o ADN e fórmanse os cromosomas. Cada cromosoma está formado por dúas cromátides (cromátides irmáns) que todavía non son visibles.  Zigoteno: Aparéanse os cromosomas homólogos (sinapse) grazas a formación do complexo sinaptonémico de natureza proteica. Emparéllanse xen a xen quedando enfrontados segmentos de cada cromosoma homólogo que leva información para os mesmos caracteres. Estes pares de cromosomas unidos tras a sinapse denomínanse tetradas (4 cromátides) ou bivalentes (2 cromosomas).  Paquiteno: entre as cromátides non irmáns de cada tetrada prodúcese o entrecruzamento (intercambio de fragmentos de ADN). Como cada homólogo procede dun proxenitor, este feito permite reunir nun mesmo cromosoma información de ambolos dous proxenitores e é a base da recombinación xenética que estudiaremos no seguinte tema.
  42. 42.  Diploteno: desaparece o complexo sináptonémico e os cromosomas repélense, pero todavía permanecen unidos nuns puntos denominados quiasmas que coinciden con lugares nos que se produciu o entrecruzamento.  Diacinese: a condensación permite xa diferenciar perfectamente as dúas cromátides de cada cromosoma. Cada tetrada está composta por 4 cromátides (cromátides irmáns unidas polo centrómero e cromátides non irmáns unidas polos quiasmas). Ao longo da Profase I a envoltura nuclear e os nucléolos van desaparecendo e asemade o fuso acromático (meiótico) que se foi formando pode interactuar cos cromosomas a nivel do cinetocoro.
  43. 43. METAFASE I As fibras do cinetocoro dispoñen os bivalentes na metade da célula formando a placa ecuatorial, pero a diferenza da mitose o plano ecuatorial non corta polos centrómeros de cada cromosoma senón polas quiasmas de cada tetrada. Son as parellas de cromosomas homólogos as que se dispoñen no ecuador da célula e non cromosomas solitarios. A finais da metafase desaparecen as quiasmas. ANAFASE I Trala rotura das quiasmas cada homólogo desprázase a un polo da célula grazas aos microtúbulos cinetocóricos. Fórmanse deste xeito dous grupos de cromosmas fillos nos arredores dos centrosomas fillos que xa estaban situados nos polos dende a profase I.
  44. 44. TELOFASE I Nalgunhas especies comeza neste período unha descondensación dos cromosomas e a formación dunha envoltura nuclear de curta duración, unha breve interfase sen duplicación do ADN. Noutras non sucede nada disto e se inicia a segunda división meiótica. 5.2. MEIOSE II Na breve interfase anterior, denominada normalmente intercinese, non hai duplicacióndo ADN. É similar a unha mitose, excepto porque só hai un cromosoma homólogo de cada tipo.
  45. 45. PROFASE II: sen interfase nin duplicación, vólvese a formar o fuso e cada cromosoma formado por dúas cromátides móvense cara o ecuador da célula. Duplícanse os diplosomas. METAFASE II: os cromosomas atópanse no ecuador. Placa ecuatorial. ANAFASE II: sepáranse as cromátides irmáns e cada unha vai a un extremo da célula, poden ser consideradas xa novos cromosomas. TELOFASE II : Descondénsanse os cromosomas e rodéanse de envoltura nuclear para formar os núcleos. CITOCINESE: orixínanse 4 células haploides distintas da célula nai. 5.2. MEIOSE II
  46. 46. INTERFASE (duplicación del ADN) 1. PROFASE I (Condensación dos cromosomas) 2. METAFASE I (Os cromosomas dispóñense en parellas no ecuador da célula (cromosomas homólogos)) 3. ANAFASE I (Separación dos cromosomas) 4. TELOFASE I e CITOCINESIS 5. PROFASE II (vólvese a formar o fuso) Células fillas 6. ANAFASE II (Separación de cromátides) 7. TELOFASE e CITOCINESIS MEIOSIS I (separación de cromosomas homólogos) MEIOSE II (separación de cromátides irmáns) SOBRECRUZAMENTO MEIOSE I (separación de cromosomas homólogos) Ver vídeo 9. A MEIOSE
  47. 47. COMPARACIÓN MITOSE-MEIOSE MITOSE MEIOSE Prodúcese nas células somáticas Só se produce nas células nai dos gametos Non hai emparellamento de cromosomas, polo que sucede tanto en haploides como diploides Precisa células diploides porque hai emparellamento de cromosomas O núcleo divídese unha vez O núcleo divídese dúas veces Non hai sobrecruzamento Na profase I hai sobrecruzamento entre cromosomas homólogos Na anafase sepáranse cromátides irmáns Na anafase I sepáranse cromosomas homólogos e na anafase II cromátides irmáns Orixínanse dúas células fillas idénticas á nai (só variación por mutacións) Orixínanse catro células fillas distintas á nai (variabiliadade por mutación e por recombinación xenética)
  48. 48. COMPARACIÓN MITOSE-MEIOSE
  49. 49. SIGNIFICADO DA MITOSE E DA MEIOSE Son dous mecanismos de división celular cun significado biolóxico diferente:  Nos pluricelulares, a mitose supón crecemento a partir da célula ovo ou zigoto, e renovación e reparación de tecidos.  Nos unicelulares, a mitose supón xerar descendencia (reprodución asexual) idéntica ao proxenitor.  A meiose, permite formar gametos haploides que o fusionarse (fecundación) orixinan un cigoto diploide. Posibilita, polo tanto, manter un número constante de cromosomas nos organismos con reprodución sexual. Ademais, asegura a variabilidade xenética (recombinación xenética e segregación independente).
  50. 50. SIGNIFICADO DA MITOSE E DA MEIOSE FORMACIÓN DOS GAMETOS Os gametos son as células reprodutoras producidas nas gónadas mediante meiose. O proceso de formación de gametos denomínase gametoxénese,hai dous tipos:  Espermatoxénese: formación dos espermatozoides nos testículos. Cada célula nai diploide produce 4 células haploides diferentes que por diferenciación orixinarán os espermatozoides (dous cun cromosoma X e outros dous cun Y)  Ovoxénese: formación dos óvulos nos ovarios. Cada célula nai diploide produce 4 células haploides, unha delas orixinará un óvulo, as outras tres formarán os corpúsculos polares que dexenerarán. Todos os óvulos levan un cromosoma X.
  51. 51. ©elrincondelvago
  52. 52. 12. CICLOS BIOLÓXICOS Un ciclo biolóxico son as distintas etapas que atravesa un organismo ao longo da súa vida dende que se forma o cigoto ata que alcanza a madurez sexual e produce gametos para perpetuar a especie. Diferenciamos tres tipos:  CICLO HAPLONTE: o típico de individuos adultos haploides. O cigoto é o que sofre meiose.  CICLO DIPLONTE: característico de adultos diploides. Son os gametos os que sofren meiose.  CICLO DIPLOHAPLONTE: presentan alternancia de xeracións de adultos haploides (gametófito) e diploides (esporófito). Son as esporas as que sofren meiose. 6. CICLOS BIOLÓXICOS
  53. 53. Ciclo haplonte En algas e fungos unicelulares HAPLOIDE DIPLOIDE Cigoto (2n) Fecundación Meiose Célula (n) Gametos (n) Fusión de gametos
  54. 54. Ciclo diplonte En casi todos os animales HAPLOIDEDIPLOIDE Fecundación Cigoto (2n) Gametos (n) (2n) MEIOSE
  55. 55. Ciclo diplohaplonte En plantas e en algunhas algas e fungos Gametos (n) HAPLOIDE DIPLOIDE Fecundación Meiose Esporas (n) Cigoto (2n) (n) (2n)
  56. 56. Grazas por atenderme
  57. 57. WEBGRAFÍA  http://www.biologia.edu.ar/cel_euca/images/chromo1.gif  http://www.bionova.org.es/biocast/tema12.htm

×