Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.
Grupo 2
 Un muíño é un aparello que serve para moer
algo, normalmente cereais, especialmente trigo
e millo.
 Xeralmente constaba...
1. Muíños de vento (tipo Castilla ou tipo Ortega).
2. Muíño de auga.
3. Tahona ou muíño de sangue.
4. Muíño de man.
5. Muí...
 Tipo Castilla: estes muíños teñen unha sólida
e alta estrutura. O número de aspas pode
variar entre catro ou seis. Cando...
 Tipo Ortega: este construíu un muíño de pivote
con planta rectangular, que se dividía en tres
partes: torre, maquinaria ...
Cando chove nas serras e montañas, a auga flúe
cara aos ríos e de aí cara ao mar.
A caída da auga leva enerxía cinética e ...
As tahonas, tamén chamadas muíños de
sangue, funcionan a través do movemento que
exerce un animal (burro, cabalo, egua ou
...
Os muíños de man construíronse a partir de
pedras basálticas porosas talladas. Podían ter
numerosas formas: naviformes, ci...
Os primeiros eran alimentados por gasoil e,
despois, eléctricos. A súa maior rapidez e
capacidade de molturación fixeron q...
 De maquía ou maquieiros: o muiñeiro recibe da
persoa que leva o gran unha parte (maquía) da
fariña resultante como cobro...
Os muíños poden ter diferentes usos, como por
exemplo:
 Moenda de grans.
 Bombeo de auga.
 Saída eléctrica.
 Aireación...
Consiste en transformar os grans de trigo en
fariña. Os primeiros muíños de vento utilizáronse
para moer os grans cun fin ...
Outra función dos muíños de vento é bombear
auga dende os pozos para o rego. Así permiten
que os cultivos se ocupen grande...
Algúns muíños teñen tamén a función de xerar
electricidade. A enerxía eólica obtense a partir
da forza de correntes de air...
Os muíños de especializados axudan a airear os
estanques co fin de controlar os contaminantes
e as algas. En lugar de bomb...
1. Muíños fariñeiros.
2. Muíños aceiteiros.
A auga recollíase do río mediante unha
pequena presa ou azud, circulaba por unha
canle e chegaba ata o cubo do muíño (pozo...
Durante cada xornada laboral había que
cargar as olivas dende as troxes ata o muíño,
coidar da molturación arrimando o fro...
 A gradilla é unha
grade ou reixa que
impide o paso de paus
ou pedras ao cubo.
 O inferno é a abertura
no edificio do mu...
 A auga do cano colle velocidade nunha tubaxe
descendente que se chama cubo e acaba nun
picho chamado buzo.
 A saída da ...
 O rodicio é a roda con penas (pás) que converte
a velocidade da auga en movemento xiratorio
que se transmite ás pedras d...
 No andar superior do edificio atópase o
tremiñado, desde onde o muiñeiro
controla a altura da mesa (e polo tanto a
veloc...
 O gran deposítase nun recipiente suxeito pola
escada, chamado moega. O muiñeiro controla a
caída do gran cara ás pedras ...
O NOSO MUÍÑO
 Nome: o muíño de Corvite.
O NOSO MUÍÑO
 Os seus usos: usámolo para obter fariña de trigo
ou centeo. Aínda se segue utilizando
actualmente, pero con...
O NOSO MUÍÑO
 Construción: leva en pé dende 1907, aínda que
con algunha reparación como a que se iniciou
en 2004 e contin...
O NOSO MUÍÑO
 Estado: Bo, en reparación.
 Nº de visitas: Non ten visitantes.
 Curiosidade: O anterior propietario morre...
O NOSO MUÍÑO
 Historia:
Isto ocorreu fai moitos anos, cando aínda había que
gardar turno para moer.
“Un día un veciño da ...
 Grupo 2:
- Iván B.
- Lucía B.
- Adrián B.
- Hugo B.
- Marcos L.
- Uxía P.
- Iván S.
Os muíños de abadín
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

Os muíños de abadín

531 views

Published on

Traballo escolar do grupo 2 do proxecto Muíños

Published in: Education
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

Os muíños de abadín

  1. 1. Grupo 2
  2. 2.  Un muíño é un aparello que serve para moer algo, normalmente cereais, especialmente trigo e millo.  Xeralmente constaban dunha pedra circular fixa sobre a cal se move outra de forma troncocónica que ao xirar segue a forma do anterior. Tamén pode ter forma de disco e entón chámase moa.  Para movelo, utilizábanse distintos tipos de enerxía: eólica, hidráulica ou animal.
  3. 3. 1. Muíños de vento (tipo Castilla ou tipo Ortega). 2. Muíño de auga. 3. Tahona ou muíño de sangue. 4. Muíño de man. 5. Muíño de máquina ou motor.
  4. 4.  Tipo Castilla: estes muíños teñen unha sólida e alta estrutura. O número de aspas pode variar entre catro ou seis. Cando o muiñeiro solta as aspas e pon as súas velas de lona a través do empuxe do vento, comezan a realizar o movemento xiratorio polo que se pon en marcha todo o mecanismo interno producindo o seu funcionamento.
  5. 5.  Tipo Ortega: este construíu un muíño de pivote con planta rectangular, que se dividía en tres partes: torre, maquinaria e edificio. Fíxolle máis fácil o traballo ao muiñeiro, xa que reuniu nunha soa planta os traballos de moenda e manexo do gran. O seu número de aspas varía entre oito e doce na Illa de Palma; e doce, seis ou catro en Forteventura.
  6. 6. Cando chove nas serras e montañas, a auga flúe cara aos ríos e de aí cara ao mar. A caída da auga leva enerxía cinética e potencial que se pode aproveitar como fonte de enerxía. A transformación da enerxía contida nos cursos da auga en enerxía utilizable pódese facer mediante unha roda hidráulica. Ao abrir as comportas da presa, a auga retida pasa a través da turbina causando coa súa forza motriz a rotación da roda. Deste xeito, o xerador acoplado á turbina converte a enerxía mecánica en electricidade.
  7. 7. As tahonas, tamén chamadas muíños de sangue, funcionan a través do movemento que exerce un animal (burro, cabalo, egua ou camelo) ou a forza humana ó empuxar unha viga de madeira curvada, colocada horizontalmente a uns centímetros do chan. Esta insértase noutra viga colocada verticalmente sobre o chan, a modo de punzón. Unida ao mecanismo de molturación da tahona, permite o movemento da pedra de moer e a obtención do preciado alimento.
  8. 8. Os muíños de man construíronse a partir de pedras basálticas porosas talladas. Podían ter numerosas formas: naviformes, circulares con buratos para colocar os dedos na pedra superior, cun único burato para añadir un corno de cabra ou pequeño pau co que xirar a pedra superior, sen burato, tipo morteito, etc. Os muíños de man modernos chámanse muíños de pedra e están formados por dúas pedras circulares de igual tamaño acopladas unha sobre outra.
  9. 9. Os primeiros eran alimentados por gasoil e, despois, eléctricos. A súa maior rapidez e capacidade de molturación fixeron que todos os anteriores fosen abandonados. Unha desvantaxe para os muiñeiros foi que cesou o seu traballo debido a que xa non tiñan que preocuparse de manter os cabalos, tampouco tiñan que colocar as velas, etc.
  10. 10.  De maquía ou maquieiros: o muiñeiro recibe da persoa que leva o gran unha parte (maquía) da fariña resultante como cobro do seu traballo. O tamaño da maquía era un neto, cantidade regulada polo concello.  De herdeiros ou aparceiros: a propiedade do muíño é compartida e transmítese por herdanza. As quendas de uso regúlanse por un tempo determinado. Deste uso compartido xurdían relacións sociais e comunais moi ricas, por exemplo as muiñadas (festas nocturnas nos muíños).
  11. 11. Os muíños poden ter diferentes usos, como por exemplo:  Moenda de grans.  Bombeo de auga.  Saída eléctrica.  Aireación dun estanque.  Muíños de vento de xardín.
  12. 12. Consiste en transformar os grans de trigo en fariña. Os primeiros muíños de vento utilizáronse para moer os grans cun fin agrícola. Os muíños modernos utilizados para esta tarefa funcionan a base de electricidade ou combustibles fósiles.
  13. 13. Outra función dos muíños de vento é bombear auga dende os pozos para o rego. Así permiten que os cultivos se ocupen grandes extensións de terreo.
  14. 14. Algúns muíños teñen tamén a función de xerar electricidade. A enerxía eólica obtense a partir da forza de correntes de aire e aprovéitase transformándoa en electricidade, entre outras formas de enerxía.
  15. 15. Os muíños de especializados axudan a airear os estanques co fin de controlar os contaminantes e as algas. En lugar de bombear a auga, estes muíños de vento bombean o aire dentro do estanque. Os muíños de vento de xardín están deseñados principalmente para decorar, aínda que poden ser equipados para converterse en aireadores en estanques pequenos.
  16. 16. 1. Muíños fariñeiros. 2. Muíños aceiteiros.
  17. 17. A auga recollíase do río mediante unha pequena presa ou azud, circulaba por unha canle e chegaba ata o cubo do muíño (pozo). O cubo tiña a función de almacenar a auga, pero tamén conseguir que esta tivera máis presión para poder mover a roda de madeira (pás) que facía xirar a pedra de moer. Despois a auga saía por debaixo do muíño e volvía ao río.
  18. 18. Durante cada xornada laboral había que cargar as olivas dende as troxes ata o muíño, coidar da molturación arrimando o froito á moa, transportar a pasta oleosa obtida no muíño ata a regaifa, manipular a prensa e formar o cargo cos capachos, vixiar a caldeira e quentar a auga para o prensado e sacar o aceite dos decantadores para o seu almacenamento na bodega.
  19. 19.  A gradilla é unha grade ou reixa que impide o paso de paus ou pedras ao cubo.  O inferno é a abertura no edificio do muíño, na que desemboca o cano e permite pasar a auga cara á maquinaria. Inferno con gradilla
  20. 20.  A auga do cano colle velocidade nunha tubaxe descendente que se chama cubo e acaba nun picho chamado buzo.  A saída da auga do buzo cara ao rodicio regúlase cunha billa.
  21. 21.  O rodicio é a roda con penas (pás) que converte a velocidade da auga en movemento xiratorio que se transmite ás pedras de moer. O rodicio asenta verticalmente encol dunha mesa de madeira e é suxeitado na parte superior por un eixo que consta de vara, zuncho, veo e varela. Rodicio
  22. 22.  No andar superior do edificio atópase o tremiñado, desde onde o muiñeiro controla a altura da mesa (e polo tanto a velocidade do rodicio) mediante un ferro chamado brandeiro. Brandeiro
  23. 23.  O gran deposítase nun recipiente suxeito pola escada, chamado moega. O muiñeiro controla a caída do gran cara ás pedras por medio dunha caneta.  Hai dúas pedras de moer ou moas: unha fixa ou pé e outra móbil ou capa que roda sobre a fixa. Moega
  24. 24. O NOSO MUÍÑO  Nome: o muíño de Corvite.
  25. 25. O NOSO MUÍÑO  Os seus usos: usámolo para obter fariña de trigo ou centeo. Aínda se segue utilizando actualmente, pero con menos frecuencia porque só é empregado polo seu dono.
  26. 26. O NOSO MUÍÑO  Construción: leva en pé dende 1907, aínda que con algunha reparación como a que se iniciou en 2004 e continúa actualmente.  Propiedade: pertence a unha soa persoa.  Importancia na comarca: tivo pouca, pero moita vida xa que era o único desa parroquia.
  27. 27. O NOSO MUÍÑO  Estado: Bo, en reparación.  Nº de visitas: Non ten visitantes.  Curiosidade: O anterior propietario morreu na escaleira do muíño desangrado por culpa dunhas varices.
  28. 28. O NOSO MUÍÑO  Historia: Isto ocorreu fai moitos anos, cando aínda había que gardar turno para moer. “Un día un veciño da miña avoa levou dous ferrados para moer o día que lle correspondía. Ao día seguinte, cando ía recoller a fariña, encontrou que o muíño estaba baleiro, roubáranlla. Ao voltar cara á porta encontrouse cun escrito que dicía: “A necesidade carece de lei ; segundo a levo, xa a volverei.” Non se soubo quen a roubara e o conto quedou así, pero meses máis tarde, cando se recolleu o trigo, este veciño quedou asombrado xa que tiña un saco de trigo diante da porta.”
  29. 29.  Grupo 2: - Iván B. - Lucía B. - Adrián B. - Hugo B. - Marcos L. - Uxía P. - Iván S.

×