Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.

Metabolismo iii anabolismo

137 views

Published on

Anabolismo autótrofo y heterótrofo

Published in: Education
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

Metabolismo iii anabolismo

  1. 1. ANABOLISMO Profesor: Adán Gonçalves
  2. 2. 1. ANABOLISMO. A FASE CONSTRUTIVA DO METABOLISMO As reaccións anabólicas son aquelas nas que sintetizan moléculas complexas a partir de moléculas máis sinxelas. Para elo, requiren enerxía aportada polo ATP. No anabolismo podemos diferenzar dúas etapas sucesivas:  Anabolismo autótrofo: é a síntese de moléculas orgánicas a partir de materia inorgánica incorporada do medio externo (H2O, CO2 e sales minerais). É exclusivo dos organismos autótrofos (fotosintéticos ou quimiosintéticos).  Anabolismo heterótrofo: prodúcense compostos orgánicos complexos a partir de moléculas orgánicas máis sinxelas que poden ter distintas orixes:  Produtos da fotosíntese ou quimiosíntese dos autótrofos.  Intermediarios do metabolismo.  Da dixestión do alimento.
  3. 3. ANABOLISMO AUTÓTROFO ANABOLISMO FOTOSINTÉTICO Plantas, algas, cianobacterias e bacterias fotosintéticas ANABOLISMO QUIMIOSINTETÍCO Bacterias quimiosintéticas (nitrobacterias ou as bacterias metanóxenas) Por exemplo: NEOGLICOXÉNESE E LIPOXÉNESE De moléculas inorgánicas a moléculas orgánicas ANABOLISMO HETERÓTROFO De moléculas orgánicas sinxelas a moléculas orgánicas complexas
  4. 4. É un proceso anabólico e autótrofo. Os organismos fotosintéticos convirten a enerxía luminosa en enerxía química que queda almacenada en forma de biomasa (glícidos). Na maioría dos casos leva asociada a produción de O2 (Fotosíntese osixénica) e nalgúns non (Fotosíntese anoxisénica). 2. FOTOSÍNTESE
  5. 5. FOTOSÍNTESE ANOSIXÉNICA OU BACTERIANA FOTOSÍNTESE OSIXÉNICA Cianobacterias A realizan as plantas, as algas e as cianobacterias Os electróns obtéñense da fotólise da auga Libérase O2 á atmosfera Descompoñen moléculas de Ácido sulfhídrico Libérase xofre A realizan bacterias purpúreas e verdes do S (viven en augas sulfuradas) 2. FOTOSÍNTESE
  6. 6. 2.1. FOTOSÍNTESE OSIXÉNICA Centrarémonos agora soamente na fotosíntese osixénica. Este proceso sucede nas algas e plantas nos cloroplastos. Podemos dividir o proceso en dúas fases:  Fase luminosa ou fotoquímica: é a fase na que se obterá enerxía en forma de ATP e poder redutor en forma dun coenzima denominado NADPH para poder levar a cabo a fase escura. Prodúcese unicamente en presenza de luz.  Fase escura (Ciclo de Calvin): nesta fase aprovéitanse os ATP e NADPH xerados na fase luminosa para fixar e reducir o CO2 a glícidos mediante un ciclo de reaccións anabólicas chamado ciclo de Calvin. Pode suceder en presenza ou ausencia de luz, pero habitualmente ocorre durante o día asociada a fase anterior salvo en casos especiais que veremos (plantas CAM).
  7. 7. Envés Intercambio de gases Estomas CO2 O2
  8. 8. Luz solarCloroplasto Estoma Fotosíntese Zume bruto Zume elaborado Materia orgánica O2 Sales minerais CO2 O2 CO2 H2O
  9. 9. FASE LUMINOSA DA FOTOSÍNTESE  Pigmentos fotosintéticos: os pigmentos son lípidos unidos a proteínas das membranas dos tilacoides do cloroplasto. Ocúpanse de absorber a enerxía luminosa e mediante o inicio dun transporte electrónico, neste caso denominado fotosintético, permitirán obter enerxía química, en forma de ATP e poder redutor. Hai dous grupos de pigmentos nas plantas:  Clorofilas: clorofila a e clorofila b. Dan cor verde.  Carotenoides: principalmente carotenos (cor laranxa) e xantofilas (cor amarela). Nas cianobacterias e algas vermellas hai ademais ficocianina e ficoeritrina e as bacterias fotosintéticas posúen bacterioclorofila.
  10. 10. Nas plantas o 12% aproximadamente dos compoñentes da membrana dos tilacoides son estos pigmentos fortosintéticos: clorofilas (10%) e carotenoides (2%) que teñen en común posuír un sistema de dobres enlaces conxugados que lles permite absorber a enerxía luminosa. Este sistema de dobres enlaces pode “excitarse” pasando a un nivel enerxético superior sen que se rompa a molécula. Cada tipo de pigmento fotosintético especialízase en absorber luz nunha determinada lonxitude de onda. Os pigmentos agrúpanse na membrana tilacoidal en fotosistemas. Todos os pigmentos absorben luz, pero soamente algúns a transforman en enerxía eléctrica (centros de reacción). O centro de reacción está formado por clorofila e proteínas, o resto de pigmentos que absorben luz (colectores ou antenas) a transfiren ao centro de reacción. Hai dous tipos de fotosistemas: Fotosistema I (λ<700nm) e Fotosistema II (λ<680 nm) cos seus correspondentes centros de reacción, P700 e P680.
  11. 11. Pigmentos fotosintéticos β-caroteno Clorofila A Moléculas lipídicas englobadas nas membranas dos tilacoides.
  12. 12. ESTRUTURA DA CLOROFILA Anillo de porfirina Cola de fitol A súa función é absorber a luz Mantén a clorofila integrada na membrana fotosintética Os dobres enlaces alternativos permiten a descolocación dos electróns favorecendo a perda de un cara un aceptor.
  13. 13. Fotosistemas Centro de reacción Complexo captador de luz. Moléculas antena Fotón Estrutura con numerosas moléculas de pigmentos (clorofila a, b, carotenoides) Atrapan fotóns de diferente lonxitude de onda. Contén dúas moléculas de clorofila a (pigmento diana) e os electróns que liberan son enviados á cadea de transporte electrónico. Cando unha molécula se excita transfire enerxía ás próximas por un proceso de resonancia e así ata o centro de reacción. Fotosistema I (PSI) Fotosistema II (PSII) Localización Absorción máxima do centro de reacción Membranas de tilacoides do estroma Grana 700 nm. 2 moléculas clorofila a P700 680 nm. 2 moléculas de clorofila a P680 Agrupaciónde pigmentos fotosintéticos xunto a proteínas transmembrana.
  14. 14. Estructura interna dun fotosistema Antena Transferencia de enerxía Centro de reacción Fotón Moléculas de pigmento diana Aceptor de electróns
  15. 15.  Cadea de transporte fotosintético e fluxo electrónico A cadea de transportadores fotosintética é parecida á das mitocondrias , pero con importantes diferenzas. Nas mitocondrias o fluxo de e- é a favor de gradiente (de transportadores con potencial de redución máis negativo a máis positivo), pero na membrana dos tilacoides, en parte ocorre en contra de gradiente e por iso precísase a enerxía luminosa. Cada e- flúe a longo da cadea grazas a 2 fotóns, un por cada fotosistema e fan falla 4 e- e 4 H+ para producir unha molécula de O2, polo tanto son necesarios 8 fotóns. Na cadea fotosintética o dador primario é a auga que se oxida a O2 e o aceptor final o NADP+ que se reduce a NADPH (outra diferenza importante respecto da cadea respiratoria. Obtense coenzimas reducidos).
  16. 16. O proceso comeza cando a luz excita un par de e- do fotosistema II (PSII), que se oxida e pode aceptar agora os e- procedentes da fotolise da auga para poder retornar o seu estado inicial. A fotolise da auga libera O2 que é un dos produtos finais da fotosíntese. Os e- excitados do PSII cédense á cadea de transportadores. Simultaneamente, un par de e- do fotosistema I (PSI) foron excitados pola luz e cedidos a outro tramo da cadea que os conduce ao NADP+ que, ao aceptalos, redúcese a NADPH. Os e- cedidos polo PSII permiten que o PSI, ao recollelos, regrese ao seu estado inicial. Este transporte de e-, de xeito similar ao que sucede na cadea respiratoria, permite un fluxo de H+ dende o estroma do cloroplasto cara o espazo interno do tilacoide que permitirá aproveitar o seu retorno para xerar enerxía.
  17. 17.  Fotofosforilación oxidativa Aínda que puntualmente o transporte de e- sucede en contra de gradente a nivel dos fotosistemas, a súa capacidade para absorber a enerxía luminosa permite un transporte a favor de potencial redox dun xeito similar ao da cadea respiratoria. Neste tramo a favor de gradente libérase enerxía que é aproveitada en xerar un fluxo de H+ a través da membrana tilacoidal (do estroma a o espazo interno) que crea un gradente de H+. Na membrana tilacoidal, como na das mitocondrias, hai ATP-asas que actuando de igual xeito sintetizan ATP a expensas de ADP aproveitando o retorno destes H+. Como o tramo a favor é curto, só se obtén un ATP por cada 2 e- transportados. O balance final sería que se obteñen 1 ATP e 1 NADPH por cada molécula de H2O.
  18. 18. Fase luminosa de la fotosíntesis: fotofosforilación Pc H+ H+ 2 H+ H+ H+ OH - OH - OH - OH - P700 ATP NADPH P680 QA Luz Estroma Espazo tilacoidal Fe NADP+H+ H+ H+ QB Cit b6f Membrana tilacoidal PS II PS I H+ H2O 1/2 O2 ADP + Pi H+ Luz 2e-
  19. 19. H2O + 4 fotóns → ½ O2 + 2H+ + 2e- 2H2O + 8 fotóns → O2 + 4H+ + 4e-
  20. 20. Este tipo de fotofosforilación descrito denomínase fotofosforilación acíclica ou tamén se fala de fase luminosa acíclica ou esquema en Z. Hai outro tipo de fotofosforilación, denominada fotofosforilación cíclica na que se obtén ATP, pero non se emprega H2O, polo que non se produce osíxeno. Neste transporte alternativo o PSI cando se excita cede os e- aos transportadores do tramo descendente, pero estes non son cedidos en último termo ao NADP senón que regresan ao PSI. É polo tanto un xeito de producir ATP sen xerar NADPH. Este mecanismo alternativo ten a súa razón de ser porque na fase escura da fotosíntese precísase máis ATP que NADPH.
  21. 21. FOTOFOSFORILACIÓN ACÍCLICA
  22. 22. FOTOFOSFORILACIÓN CÍCLICA
  23. 23. Visión general de la fotosíntesis FASE LUMINOSA FASE LUMINOSA ACÍCLICA (esquema Z) FASE LUMINOSA CÍCLICA FOTOSISTEMA I FOTOFOSFORILACIÓN DEL ADP ADP + Pi → ATP + H2O FOTOSISTEMA I Y II FOTÓLISIS DEL AGUA FOTOFOSFORILACIÓN DEL ADP FOTORREDUCCIÓN DEL NADP+ ADP + Pi → ATP + H2O H2O → ½ O2 + 2H+ + 2e- NADP+ + 2H+ + 2e- → NADPH + H+
  24. 24. FASE ESCURA DA FOTOSÍNTESE Nesta fase aprovéitanse os ATP e NADPH xerados na fase luminosa para fixar e reducir o CO2 e as sales minerais a materia orgánica. As reaccións desta fase son independentes da luz do sol, pero loxicamente dependen dos produtos xerados na fase luminosa polo que a súa existencia en escuridade está limitada. As reaccións para fixar o CO2 e as sales minerais son diferentes. A fixación do CO2. O ciclo de Calvin A fixación do CO2 sucede nun ciclo de reaccións moi complexo chamado ciclo de Calvin que ten lugar no estroma do cloroplasto.
  25. 25. Os principais procesos deste ciclo son:  O CO2 fíxase a unha molécula de 5 carbonos denominada ribulosa 1,5 difosfato , que é o aceptor, e orixinando 2 moléculas de fosfoglicerato ou ácido fosfoglicérico (de 3 C). Fase de fixación.  O fosfoglicerato a expensas do ATP e o NADPH xerado na fase luminosa redúcese a gliceraldehído-3-fosfato que se atopa en equilibrio co seu isómero, a dihidroxiacetona-fosfato. Fase de redución.  Estas dos fosfato-triosas son empregadas en parte en rexenerar a ribulosa 1,5 difosfato (Fase de rexeneración) e por outra banda serven de precursores para distintos procesos do anabolismo heterótrofo (obtención de glicosa e outros glícidos; obtención de ácidos graxos; obtención de aa) ou para procesos catabólicos da vía aeróbica.
  26. 26. A primeira reacción do ciclo que supón a fixación do CO2 á ribulosa 1,5 difosfato para dar 2 moléculas de fosfoglicerato está catalizada pola enzima máis abundante do planeta, a ribulosa 1,5 difosfato carboxilasa ou simplemente rubisco. O balance final do ciclo de Calvin é: 6 CO2+18 ATP+12 NADPH+12 H2O para dar 1 glicosa+18 ADP+12 NADP+ A fixación do N e do S. Ademais do C as células fotosintéticas precisan N e S para sintetizar biomoléculas como os aa. Estes elementos son incorporados en forma de sales, como nitratos e fosfatos, que hai no solo. O nitrato (NO- 3) redúcese a nitrito (NO- 2) e éste a amonio (NH+ 4) grazas ao poder redutor (NADPH) xerado na fotosíntese. A continuación o amonio incorpórase ao esqueleto do α-cetoglutarato dando glutamato a expensas do ATP xerado na fotosíntese.
  27. 27. No caso do S sucede algo similar, os sulfatos (SO2- 4) son reducidos a sulfitos (SO2- 3) e despois a sulfhídrico (SH2) que se incorpora como cisteína a expensas do ATP e o NADPH xerados na fotosíntese.
  28. 28. Fotorrespiración: A rubisco ademais de fixar CO2 á ribulosa 1,5 difosfato tamén ten unha grande afinidade polo O2 orixinando neste caso unha serie de reaccións que liberan CO2 co que diminúe a eficiencia da fotosíntese. A fotorrespiración supón un problema en ambientes cálidos e secos onde as plantas pechan os estomas para evitar as perdas de auga durante o día. Esta circunstancia provoca un aumento importante na concentración de O2 na planta porque o produce na fotosíntese, pero non o libera ao exterior. Por esta razón hai plantas típicas de estes ambientes que posúen unha ruta alternativa para a fixación inicial do CO2 distinta ao ciclo de Calvin que se denomina ruta Hatch-Slack ou das plantas C4 que emprega unha enzima distinta a rubisco que nos se ve afectada pola fotorrespiración, como contraprestación consome máis ATP. Outro tipo de plantas (CAM) tamén de ambientes secos teñen outra estratexia que é a separación temporal, absorben o CO2 pola noite e o gardan en vacúolos na forma de malato ata o seu uso.
  29. 29. Factores que inflúen na fotosíntese:  Intensidade de luz: en xeral, a maior intensidade maior rendemento ata un límite en que se produce a fotoxidación dos pigmentos. De xeito particular hai especies máis umbrófilas e outras máis heliófilas.  Temperatura: aumenta a eficacia a maior temperatura ata o límite de desnaturalización das enzimas da fase escura.  Concentración de CO2: Aumenta ao incrementar a concentración de CO2 ata un punto en que se estabiliza (saturación da rubisco).  Concentración de O2: dominúe a eficacia con maior concentración pola fotorrespiración.  Falta de auga: provoca o peche dos estomas o que dificulta a entrada de CO2. Ademais isto incrementa a concentración de O2 e o aumento da fotorrespiración. Por iso en ambientes cálidos son máis eficaces as C4 que as C3.
  30. 30. Factores que inflúen na fotosíntese Intensidade luminosa Concentración de CO2 Temperatura Concentración de O2
  31. 31. 3. QUIMIOSÍNTESE Consiste na síntese de ATP a partir da oxidación de compostos inorgánicos. Lévana a cabo os organismos quimioautótrofos que son todos bacterias. Moitos dos compostos reducidos que empregan son substancias procedentes da descomposición da materia orgánica. Ao oxidalas transformanas en substancias minerais (NO- 3 e SO-2 4) que poden aproveitar as plantas pechando os ciclos bioxeoquímicos e posibilitando a súa rexeneración e polo tanto a vida sobre o planeta. Na quimiosíntese, ao igual que na fotosíntese, podemos diferenciar dúas fases; a primeira fase é unha oxidación das substancias inorgánicas que suministra a enerxía para sintetizar ATP por fosforilación oxidativa e NADH nunha cadea de transporte electrónico. E unha segunda fase na que se empregan o ATP e NADH xerados para sintetizar compostos orgánicos a partir de substancias inorgánicas (CO2, NO- 3, SO-2 4).
  32. 32. BACTERIAS INCOLORAS DO XOFRE BACTERIAS DO NITRÓXENO BACTERIAS DO FERRO BACTERIAS DO HIDRÓXENO QUIMIOSÍNTESE
  33. 33. 2 NH4 + 3 O2 2 NO2 + 4 H+ + 2 H2O + - QUIMIOSÍNTESE DO NITRÓXENO (BACTERIAS NITROSIFICANTES E NITRIFICANTES) QUIMIOSÍNTESE DO XOFRE (SULFOBACTERIAS) QUIMIOSÍNTESE DO FERRO QUIMIOSÍNTESE DEL HIDRÓXENO 2 NO2 - 2 NO2 + O2 2 NO3 - - H2S + 2 O2 SO4 2- + 2 H+ HS - + O2 + H+ SO + H2O 2 SO + 2 HO2 + 3 O2 2 SO4 2- + 4 H+ S2O3 2- + H2O + 2 O2 SO4 2- + 2 H+ 4 Fe2+ + 4H+ + O2 4 Fe3+ + 2 H2O 6 H2 + 2O2 + CO2 (CH2O) + 5 H2O 5 H2 + 2 HNO3 N2 + 6 H2O QUIMIOSÍNTESE
  34. 34. 4. ANABOLISMO HETERÓTROFO Neste tipo de anabolismo, como dixemos, fórmanse moléculas orgánicas máis complexas a partir de moléculas orgánicas máis sinxelas. Podemos diferenciar dúas fases:  Biosíntese de monómeros a partir de precursores. Por exemplo glicosa a partir de piruvato.  Biosíntese de polímeros a partir de monómeros. Por exemplo a síntese de glicóxeno ou amidón a partir de glicosa. Evidentemente, o ser un tipo de anabolismo son rutas netamente redutivas, construtivas e precisan enerxía (reaccións endergónicas). A enerxía necesaria para levar adiante este anabolismo obténse do catabolismo en todos os organismos e ademais nos autótrofos tamén da fotosíntese ou da quimiosíntese.
  35. 35. 5. ANABOLISMO HETERÓTROFO DE GLÍCIDOS Podemos dividilo en dous procesos:  Síntese de glicosa: o proceso denomínase neoglicoxénese ou gliconeoxénese e consiste na síntese de glicosa a partri do Pyr.  Síntese de polímeros (polisacáridos): síntese a partir da glicosa ou de outras hexosas de polisacáridos. Falaremos da glicoxenoxénese (síntese de glicóxeno a partir da glicosa) e amiloxénese (síntese de amidón a partir da glicosa).
  36. 36. 5.1. NEOGLICOXÉNSE Síntese de glicosa a partir de Pyr que pode proceder de diferentes rutas (degradación de certos aa, oxidación do lactato, intermediarios do ciclo de Krebs...)Polo tanto a súa finalidade e obter glicosa. Ten lugar practicamente ao completo no citosol, excepto as primeiras transformacións do Pyr que suceden na matriz mitocondrial. Prodúcese fundamentalmente no fígado (10% nos riles). Constitúe unha ruta case inversa a glicolise, non o é porque algunhas das súas reaccións non se verifican na degradación da glicosa (por exemplo a catalizada pola piruvato carboxilasa). Estas variacións que conlevan a existencia de enzimas específicas en cada ruta permiten unha regulación independente de ambolos dous procesos. Ademais na neoglicoxénese é preciso o aporte de enerxía, en concreto 4 ATP + 2 GTP para producir unha molécula de glicosa.
  37. 37. Glucólisis Gluconeogénesis
  38. 38. 5.2. GLICOXENOXÉNSE Consiste na síntese de glicóxeno a partir de glicosa. No momento en que un organismo precisa recorrer, por falta de glicosa, ás reservas de glicóxeno para cubrir as súas necesidades enerxéticas faino a partir das reservas de glicóxeno do fígado (lembremos que ás dos músculos son unha reserva “privada”). A glicóxeno fosforilasa é a enzima que permite romper o glicóxeno e liberar a glicosa (catabolismo do glicóxeno). Cando sucede o contrario e hai un exceso de glicosa no sangue, ésta acumúlase no fígado en forma de glicóxeno. A síntese sucede no hialoplasma grazas a acción da glicóxeno sintetasa que vai engadindo a glicosa unha a unha para formar o polímero. Este proceso precisa UTP. Como xa vimos, hai unha regulación hormonal en base a dúas hormonas de efectos antagónicos, o glicagón (adrenalina nos músculos) que provoca a liberación da glicosa no sangue e a insulina que frena esa liberacíón e a introduce nas células.
  39. 39. Uridil- transferasa 5.3. AMILOXENOXÉNSE É a síntese de amidón a partir de glicosa. Sucede nos plastos das células vexetais. Ocorre de xeito similar á glicoxenoxénese, pero precisa ATP.
  40. 40. 6. ANABOLISMO HETERÓTROFO DE LÍPIDOS Por ser os triglicéridos as moléculas lipídicas máis importantes dende o punto de vista de reserva enerxética; ímos a referirnos exclusivamente a súa síntese que sucede en tres pasos:  Síntese de glicerina  Síntese de ácidos graxos  Síntese de triacilglicéridos 6.1. SÍNTESE DE GLICERINA Débese a redución da dihidroxiacetonafosfato (intermediario da glicolise) no hialoplasma. A glicerina para poder unirse aos ácidos graxos debe estar activada en forma de glicerol-3P. Tamén se obtén glicerina da degradación das graxas.
  41. 41. 6.2. SÍNTESE DE ÁCIDOS GRAXOS O punto de partida é o Acetil-Coa que se forma na mitocondria por descarboxilación do Pyr, por degradación dalgúns aa ou dos TAG. Para formar ácidos graxos o Acetil-CoA ten que saír da mitocondria, porque é no citosol onde se atopa o complexo multienzimático denominado complexo ácido graxo-sintetasa. Para a síntese hai unha primeira molécula de Acetil-CoA que actúa como “cebador” (inicia o proceso) á que se van unindo as demais Acetil-CoA en forma de Malonil-CoA (despréndese CO2) e se producen unha serie de reaccións cíclicas de redución-deshidratación-redución de xeito similar a β-oxidación, pero case de sentido contrario. Neste proceso prodúcense coenzimas oxidados (NADP+) e en cada ciclo incorpóranse 2C ata chegar aos 16C, se o ácido graxo posúe máis C, o resto do proceso verificarase dentro das mitocondrias.
  42. 42. SÍNTESE DE ÁCIDOS GRAXOS
  43. 43. GLICERINA ACIL-CoA Triacilglicérido CoAAcil-CoAGlicerol - 3-fosfato 6.3. SÍNTESE DE TRIACILGLICÉRIDOS Finalmente as formas activadas da glicerina e dos ácidos graxos, glicerol-3P e o Acil-CoA (ácido graxo unido a CoA) únenese para formar os triglicéridos. O proceso sucede no fígado e nos adipocitos.
  44. 44. 7. ANABOLISMO HETERÓTROFO DAS PROTEÍNAS Poderíamos dividilo en dous procesos:  Biosíntese de aminoácidos  Biosíntese de proteínas 7.1. SÍNTESE DE AMINOÁCIDOS Soamente os autótrofos poden sintetizar os 20 aa proteicos; os demais organismos só podemos producir certo número (variable en cada especie). Así, o home sintetiza 12, os outros 8 restantes debe incorporalos na dieta (aa esenciais: treonina, meteonina, lisina, valina, triptófano, leucina, isoleucina e fenilalanina). Cada un dos 20 aa proteicos é sintetizado seguindo unha ruta metabólica distinta. Os precursores destas sínteses son, sobre todo, intermediarios do ciclo de Krebs e da glicolise. A síntese sucede no citosol e nela participa sempre, de xeito directo ou inderecto o glutamato.
  45. 45. 7.2. SÍNTESE DE PROTEÍNAS A partir dos aa sintetízanse as cadeas polipeptídicas que constituirán as proteínas mediante o proceso de tradución ou biosíntese proteica que se verifica nos ribosomas. 8. ANABOLISMO HETERÓTROFO DOS ÁCIDOS NUCLEICOS Tamén podemos dividilo en dúas fases:  Biosíntese de nucleótidos.  Biosíntese de ácidos nucleicos.
  46. 46. 8.1. SÍNTESE DE NUCLEÓTIDOS Os 8 nucleótidos que forman parte dos ácidos nucleicos compóñense, como sabemos, de ribosa ou desoxirribosa, fosfato e bases nitroxenadas (A, T, U, C, G). Nos animais estas unidades poden proceder da dixestión de ácidos nucleicos pertencentes ao alimento. Porén, tanto en animais como en vexetais teñen lugar rutas que permiten a fabricación nas que interveñen distintos aa. 8.2. SÍNTESE DE ÁCIDOS NUCLEICOS Sucede no núcleo das células eucariotas; o ADN é sintetizado mediante a duplicación ou replicación, mentres que os distintos ARN son producidos por transcrición a partir do ADN.
  47. 47. GRAZAS POR ATENDERME
  48. 48. WEBGRAFÍA  http://www.bionova.org.es/biocast/tema17.htm  http://lanubedealgodon.com/16-verdades-sobre-la-vida-que-nos- enseno-mafalda/  https://www.slideshare.net/biologiahipatia/ud11-anabolismo  http://pasateprimeroporelapunte.blogspot.com.es/2013/12/tema-16- glucogenesis.html

×