Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.

Célula iii

210 views

Published on

Orgánulos membranosos.

Published in: Education
  • Boas noites Lucía!: Aí van as respostas: 1- A envoltura nuclear ten ribosomas adosados a súa membrana externa. 2- Os vacúolos autofáxicos garanten a nutrición en condicións desfavorables porque aínda que non haxa nutrientes, as células poden obter enerxía das degradacións dos seus propios compoñentes. Evidentemente é unha medida extrema para sobrevivir. 3- Na dixestión extracelular hai lisosmas primarios (só teñen os enzimas hidrolíticos) que verten ao exterior os enzimas hidrolóticos para degradar substancias que se atopan no exterior da célula. 4- O peróxido de hidróxeno é oxidante porque posúe unha alta capacidade para oxidar outras substancias. Espero que che resolvera todas as dúbidas. Un saúdo e xa sabes onde estou
       Reply 
    Are you sure you want to  Yes  No
    Your message goes here
  • Hola Lucía, onte pola noite mandei as respostas ao teu mail, pero por si acaso aí van de novo:
       Reply 
    Are you sure you want to  Yes  No
    Your message goes here
  • Dudas Lucía Cuadrado: 1- ¿La envoltura nuclear tiene ribosomas? 2-¿Por qué los vacuolos autofáxicos garantizan la nutrición en condiciones desfavorables? 3-En la digestión extracelular, los lisosomas cogen los sustratos y los echan sin degradarlos? 4-Qué significa que el H2O2 sea muy oxidante?
       Reply 
    Are you sure you want to  Yes  No
    Your message goes here
  • Be the first to like this

Célula iii

  1. 1. OS ORGÁNULOS MEMBRANOSOS Profesor: Adán Gonçalves
  2. 2. O RETÍCULO ENDOPLASMÁTICO O citoplasma está percorrido por unha serie de cavidades pechadas de distintas formas (cisternas aplanadas, vesículas globulares e túbulos sinuosos) que están limitadas por unha membrana similar a m pl, pero de menor espesor e con maior % de proteínas. Estas cavidades ramifícanse e están comunicadas constituíndo o que denominamos retículo endoplasmático (RE) orixinando un único compartimento, o lumen ou luz do retículo. Unha porción especializada deste sistema membranoso constitúe a envoltura nuclear que limita o núcleo e o separa do citoplasma. A cavidade interna desta envoltura continúase coa luz do retículo. • Tipos : Hai dous tipos de RE, o retículo endoplasmático liso (REL) e o retículo endoplasmático rugoso (RER), este último posúe ribosomas adosados a cara externa da súa membrana e continúase coa envoltura nuclear.
  3. 3. ©ESCUELAPEDIA.COM RETÍCULO ENDOPLASMÁTICO
  4. 4. • Funcións do retículo endoplasmático :  Síntese de proteínas: os ribosomas asociados á membrana do RER son responsables da biosíntese proteica. As proteínas obtidas poden percorrer distintos camiños:  Ser transferidas ó interior das cavidades do RER e actuar aquí; dende o interior ser transportadas o Aparato de Golgi e a súa vez ser tranferidas a outros lugares específicos da célula ou ben ser secretadas o medio externo nun proceso de secreción.  Poden quedarse na membrana do RER porque son constituíntes da mesma ou ben son transportadas a outros orgánulos para constituír parte da membrana dos mesmos.  Glicosilación : a maoría das proteínas do RER están glicosiladas, é dicir, unídas a oligosacáridos. Este proceso é unha das funcións máis importantes que desempeña o RER, orixina glicoproteínas e ocorre no interior das cavidades do retículo (esta é a razón pola que os ribosomas libres non producen glicoproteínas). O proceso de glicosilación complétase no Aparato de Golgi.
  5. 5.  Biosíntese de lípidos : os lípidos que forman parte das membranas celulares, fosfolípidos e colesterol, sintetízanse no REL, por ser neste compartimento celular onde se atopan os enzimas necesarios para este proceso. Os ácidos graxos, sen embargo, son sintetizados no hialoplasma. O RE é, por tanto, o lugar onde a célula sintetiza a maioría das proteínas e lípidos das membranas celulares; posteriormente estos constituíntes son transportados mediante vesículas e coa participación do Aparato de Golgi os seus lugares de destino ( membranas de orgánulos ou m pl). • Funcións do retículo endoplasmático :
  6. 6.  Detoxificación : no REL existen enzimas capaces de eliminar a toxicidade de moitas substancias prexudiciais para á célula, xa sexan producidas por ela mesma como consecuencia do seu metabolismo, ou ben procedentes do exterior como poden ser herbicidas, insecticidas, medicamentos, conservantes... A detoxificación consiste en introducir nas moléculas tóxicas un grupo hidroxilo, amino... Co fin de aumentar a hidrosolubilidade e acelerar a súa eliminación p.e. mediante a bile, os ouriños, o suor... A función de detoxificación e realizada principalmente polas células dos riles, pulmóns, intestino e pel. • Funcións do retículo endoplasmático :
  7. 7. APARATO DE GOLGI Atópase habitualmente preto do núcleo e soe rodear ós centriolos se os hai. Está formado pola agrupación de sacos membranosos apilados e rodeados dun conxunto de pequenas vesículas. Cada pila de sacos denomínase dictiosoma. En torno a cada dictiosoma, atopamos as pequenas vesículas que se orixinan por xemación a partir del. É unha estrutura que crece continuamente, de xeito, en cada dictiosoma podemos diferenciar unha cara Cis ou de formación localizada máis preto do RER e unha cara Trans ou de maduración orientada cara a m pl. Deste cara trans parten as vesículas, constituíndo vesículas de secreción de distintas substancias.
  8. 8. • Funcións do Aparato de Golgi :  Dirixe a circulación de macromoléculas nas células e selecciónaas.  Recolle nas súas cavidades as proteínas sintetizadas no RER a través de vesículas (vesículas de transición) orixinadas por xemación da membrana do RE.  Forma membranas: as vesículas de secreción adósanse a m pl descargando o seu contido por exocitose. As membranas das vesículas fusiónanse coa m pl contribuíndo a aumentar a súa superficie.  Sintetiza glicoproteínas e remata a glicosilación.  Sintetiza e distribúe polímeros de glícidos, como a celulosa e as pectinas que forman a parede vexetal.  Forma os lisosomas.
  9. 9. NOTA : As células secretoras caracterízanse por presentar un Aparato de Golgi moi desenvolvido. En certas células secretoras as substancias (basicamente proteínas) son sintetizadas e secretadas continuamente; na maioría dos casos, sen embargo, esto non sucede e a secreción lévase a cabo cando a célula percibe un estímulo (nervioso ou hormonal) que desencadea a exocitose.
  10. 10. ©Proyecto Biosfera RETÍCULO-APARATO DE GOLGI-VESÍCULAS
  11. 11. LISOSOMAS Orgánulos celulares presentes en todas as células eucariotas (en vexetais aparecen asociados a vacuolas e a parede e non son característicos). Son vesículas rodeadas de membrana caracterizadas por posuír ata 40 enzimas diferentes do tipo das hidrolasas ácidas (proteasas, nucleasas, glicosidasas, lipasas...). Chámanse hidrolasas porque provocan a ruptura por hidrólise de distintos tipos de enlaces (glicosídicos, peptídicos...) e son ácidas porque só actúan a pH ácido. Polo tanto, son capaces de degradar macromoléculas e actúan a un pH óptimo (normalmente entre 3-6).
  12. 12. A membrana do lisosoma está fortemente glicosilada o que a protexe da súa propia dixestión, ademais esta membrana mantén o pH óptimo no seu interior (ATP-asa de bombeo de H+). Por outra banda, o feito de que as hidrolasas dos lisosomas funcionen a pH ácido (3-6) facilita a protección, no caso da rotura da membrana lisosomal, do resto do citoplasma que posúe, en xeral, un pH neutro (7-7,3). A enzima máis característica dos lisosomas é a fosfatasa ácida que hidroliza enlaces éster e libera grupos fosfato. • Tipos :  Lisosomas Primarios: só conteñen hidrolasas. Son vesículas de secreción recentes. Fórmanse por xemación do Aparato de Golgi.  Lisosomas Secundarios : conteñen hidrolasas e sustratos en vías de dixestión. Segundo a substancia a hidrolizar diferenciamos vacúolos heterofáxicos ou dixestivos e vacúolos autofáxicos.
  13. 13. • Funcións dos lisosomas: os lisosomas realizan funcións de dixestión e almacenamento. No proceso podemos falar de: 1. Dixestión extracelular : verten o seu contido ó exterior da celula. P.e. fungos. 2. Dixestión intracelular : o lisosoma permanece no interior da célula. Neste caso diferenciamos entre autofaxia e heterofaxia.
  14. 14.  Autofaxia : os materias dixeridos son compoñentes da propia célula: porcións de RE, sáculos do A. de Golgi... A autofaxia é importante para as células por varias razóns: 1. Destrúe zonas danadas ou innecesarias. 2. Intervén en procesos de desenvolvemento (metamorfóse, reabsorción dun protoplasto dunha célula...). 3. Garante a nutrición en condicións desfavorables (obtención de nutrientes tras un xaxún prolongado).
  15. 15.  Heterofaxia : o sustrato é de orixe externo. O proceso posúe a dobre función de nutrir e defender a célula. Os sutratos son capturados por endocitose do medio extreno. O endosoma ou fagosoma fusionarase cun lisosoma 1º orixinando un vacúolo dixestivo. No interior desta producirase a dixestión de sustratos. Os produtos da dixestión pasan ó hialoplasma onde son reutilizados. Os non dixeribles poden orixinar un vacúolo fecal ou corpo residual que pode fusionarse coa m pl e verter os refugallos cara o exterior. Este proceso é habitual nos unicelulares, pero non sucede en pluricelulares.
  16. 16. Nos pluricelulares os residuos non dixeribles retéñense no interior dos lisosomas orixinando o fenómeno de sobrecarga responsable do envellecemento celular. Os lisosomas envellecen, o contrario que outros orgánulos que nunha anciá poden non ter máis dun mes. Este envellecemento ponse de manifesto pola presenza de lisosomas de gran tamaño e gránulos de lipofuscina (refugallos metabólicos).
  17. 17. ©iesdionisioaguado
  18. 18. ©iesdionisioaguado
  19. 19. PEROXISOMAS Orgánulos semellantes ós lisosomas, pero que poden proceder do sistema endomembranoso (como os lisosomas) ou de outros peroxisomas, e que non posúen hidrolasas ácidas, senón enzimas oxidativos dos cales os máis importantes son a oxidasa e a catalasa. Grazas a oxidasa oxidan substancias orgánicas que en exceso poden ser prexudiciais (aa, ácido úrico, ácido láctico…) empregando O2 e desprendendo H2O2 (peróxido de hidróxeno) que é moi oxidante e por elo tóxico. Para poder eliminalo entra en xogo a catalasa de dous xeitos:  Se hai substancias tóxicas que poda eliminar por oxidación (etanol, metanol, fenol…) fainos reaccionar coa H2 O2 e elimina as dúas.  Se non hai, descompón a H2 O2 en H2O e O2. A diferenza das oxidacións que se producen nas mitocondrias, nas que se desenvolven nos peroxisomas a enerxía disípase en forma de calor e non está acoplada a síntese de ATP.
  20. 20. Os glioxisomas son un tipo de peroxisomas que soamente existen nas células de plantas e algúns fungos. A súa función, grazas aos enzimas que posúen, é obter azúcares a partir de ácidos graxos (ciclo do ácido glioxílico, que é unha variante do ciclo de Krebs). Os animais ao non posuír estos orgánulos non poden levar a cabo esta reacción. GLIOXISOMAS VACÚOLOS Son compartimentos rodeados de membrana con distintas finalidades na célula. Orixínanse a partir dun área de membrana que é recuberta por unha rede de clatrina inducindo a súa formación.
  21. 21. Son máis característicos das células vexetais. Os vacúolos vexetais ocupan facilmente o 50% do volume celular, e poden chegar ó 90% en células maduras. A súa membrana chámase tonoplasto e o conxunto de vacúolos vexetais denomínaselle vacuoma. Orixínanse nas células vexetais xoves, a partir de vesículas do RE e do A. de Golgi. Nun principio, son moi abundantes e de pequeño tamaño, pero a medida que a célula madura vanse fusionando ata conformar un único gran vacúolo que ocupa a maior parte do interior celular. En células animais os vacúolos adoitan ser pequenos e habitualmente, sobre todo se son moi pequenos, denomínanase vesículas. Frecuentemente teñen función nutritiva (fagocítica) ou reguladora da presión osmótica (vacúolos pulsátiles) VACÚOLOS
  22. 22.  Funcións dos vacúolos : 1. Almacenamento de substancias:  Produtos de refugallo (tóxicos como o opio ou a nicotina que illan do resto do citoplasma).  Substancias de reserva: en moitas sementes (chícharos, xudías...)  Substancias que o vexetal emprega en relación a outras plantas ou animais:  Pigmentos p.e. pétalos coloridos para atraer polinizadores.  Alcaloides velenosos contra os predadores.
  23. 23.  Funcións dos vacuolos : 2. Crecemento: por acumulación de auga nos seus vacuolos, as células vexetais aumentan con rapidez o seu tamaño sen que lles supoña un gasto enerxético importante. 3. Regulan a P osmótica: as células regulan a cantidade de auga formando vacúolos hídricos (turxencia). Nas células animais hai vacúolos pulsátiles que verten o exterior o exceso de auga. 3. Vacúolos dixestivos : son característicos das células animais e están relacionados con procesos de nutrición. Posúen enzimas hidrolíticos.
  24. 24. ORGÁNULOS DE DOBRE MEMBRANA: MITOCONDRIAS E CLOROPLASTOS A ORIXE: A TEORÍA ENDOSIMBIÓTICA As mitocondrias e cloroplastos posúen, ademais dunha dobre membrana, outras características comunes; como son a presenza de ADN, ARN e proteínas propias que capacitan a estes orgánulos para a síntese dalgunhas proteínas da súa estrutura e a división independente do resto da célula. En distintos artigos publicados entre finais dos 60 e principios dos 80 Lynn Margulis propuxo unha teoría para explicar estas similitudes, e por ende, a orixe destes orgánulos e da propia célula eucariota. A teoría endosimbiótica de Margulis é, na actualidade, a máis aceptada pola comunidade científica.
  25. 25. A ORIXE: A TEORÍA ENDOSIMBIÓTICA Esta teoría propón que a célula eucariota podería deberse á simbiose permanente entre distintos tipos de procariotas. Uns procariotas foron vitimas da captura fagocítica por parte dun precusor ancestral, pero conseguiron sobrevivir grazas a establecer unha relación simbiótica co seu predador. Deste xeito, os antepasados das mitocondrias serían bacterias aerobias e os dos cloroplastos procederían de algas cianofíceas, os cilios e flaxelos poderían derivar tamén de bacterias espiroquetas. ©jvilchez2009.blogspot.com ©payala.mayo.uson.mx
  26. 26. Esta teoría baséase nas notables semellanzas entre estos orgánulos e as bacterias: 1. Presenza dunha molécula de ADN circular dobre non asociado a histonas. 2. Unha cadea de transporte electrónico asociado a membrana (memb. interna nas mitocondrias; memb. dos tilacoides nos cloroplastos) similar a cadea de transporte na m pl das bacterias. 3. Os mitorribosomas e plastorribosomas son 70S. 4. División similar á das bacterias (partición).
  27. 27. MITOCONDRIAS Son orgánulos rodeados dunha dobre membrana e podemos atopalos en todas as células eucariotas. A membrana interna procedería da m pl do orgánulo fagocitado, mentres que a membrana externa pertencería a antiga vesícula do fagocito ancestral. A membrana externa é moi permeable (proteínas canal), a interna non tanto e atópase repregada sobre si mesma orixinando as cristas mitocondriais que aumentan moito a súa superficie. O espazo entre ambalas dúas membranas chámase espazo intermembranoso. A cavidade interna da mitocondria denomínase matriz mitocondrial
  28. 28. ©efn ©es.scribd.com
  29. 29.  Membrana interna mitocondrial : é máis rica en proteínas (80%) que outras membranas celulares, e entre os lípidos (20%) non hai colesterol (como nas bacterias). Os seus compoñentes principais son: 1. Proteínas da cadea de electróns. 2. ATP-sintetasas que catalizan a síntese de ATP. 3. Proteínas transportadoras que permiten o paso de ións e moléculas.  Membrana externa mitocondrial : aseméllase a outras membranas (RE) e nela hai: 1. Proteínas canal que a fan moi permeable. 2. Enzimas p.e. os que activan os ácidos grasos para que poidan entran na matriz e sexan oxidados. (β- oxidación dos ácidos graxos)
  30. 30.  Matriz mitocondrial : nesta cavidade interna da mitocondria hai: 1. ADN mitocondrial circular dobre para a síntese de proteínas mitocondriais. 2. Mitorribosomas 70S para esa síntese proteica. Libres ou asociados á memb. int. 3. Auga, ións, ADP, ATP, CoA e moitas enzimas. Entre as enzimas destacamos:  As que interveñen na replicación, transcrición e tradución do ADN mitocondrial.  As que actúan na oxidación de mc procedentes do catabolismo do hialoplasma.
  31. 31. ©profesorenlinea ©juntadeandalucia.es ©Tertuliadeamigos.webvecindario
  32. 32.  Funcións das mitocondrias : Son as responsables da respiración celular , son , polo tanto, as “centrais enerxéticas” encargadas de suministrar a maior parte da enerxía para as actividades celulares.  División : Básicamente por dous mecanismos segmentación (invaxinación de membranas) ou por partición (tabique e invaxinación).
  33. 33. CLOROPLASTOS Orgánulo exclusivo das células vexetais. Posúen ,moitas semellanzas coas mitocondrias, aínda que soen ser ovoides ou esféricos e demaior tamaño. Teñen unha dobre membrana que delimita o denominado espazo intemembrana do cloroplasto. A membrana externa é moi permeable e a interna menos como en mitocondrias, pero sen embargo, esta última non posúe cristas. A cavidade interna do cloroplasto chámase estroma e está percorrido por un sistema de membranas denominados tilacoides.
  34. 34. Os tilacoides poden percorrer ó longo o interior do cloroplasto e fálase dos tilacoides do estroma ou poden apilarse en sacos e denomínanse tilacoides dos grana ou grana. Estroma : na cavidade interna mitocondrial atópanse os seguintes compoñentes: 1. Enzimas da fase escura da fotosíntese (fixación do CO2 no ciclo de Calvin, reducción de nitratos...) 2. Inclusión: gránulos de amidón, gotas de graxa... 3. ADN dobre e circular. 4. Plastorribosomas 70S.
  35. 35.  Membrana tilacoidal : nestas membranas hai algúns dos compoñentes exclusivos destes orgánulos: 1. Pigmentos que absorben a luz: clorofilas e carotenoides. 2. A cadea fotosintética de transporte electrónico. 3. ATP-sintetasas do cloroplasto.  División do cloroplasto : Similar á das mitocondrias.
  36. 36. ©proyecto Biosfera ©biologia.edu.ar
  37. 37.  Función : realizan a fotosíntese. Proceso que consiste en captar a enerxía luminosa transformandoa en compostos orgánicos (enerxía química) de alto poder redutor (NADPH) e compostos de enlaces altamente enerxéticos (ATP). (Fase luminosa). Estos compostos utilizaranse para reducir e asimilar elementos constitutivos da materia viva (C,N e S) que soen atoparse na natureza nun alto grao de oxidación (CO2, NO3 -...). (Fase escura). E dicir, a fase luminosa suministra a Eª necesaria en forma de ATP e de NADPH para impulsar unha serie de reaccións (fase escura) nas que a partir de moléculas inorgánicas (CO2 e auga principalmente) formaránse compostos orgánicos (en primer termo glícidos como a glicosa). Fórmula xeral referida a glicosa : 6CO2+ 6H2O + Eª Solar C6H12O6 + 6O2
  38. 38. ©tsbbenitobios.blogspot.com/2010_09_01_archive.html
  39. 39. O NÚCLEO É un orgánulo exclusivo dos eucariotas constituído por unha membrana dobre, a envoltura nuclear, que rodea ao material xenético (ADN) separándolo do citoplasma. O seu medio interno denomínase nucleoplasma e nel atopamos as fibras de ADN asociadas a histonas, máis ou menos condensadas, formando a cromatina e un ou máis corpúsculos ricos en ARN denominados nucléolos. É no nucleo onde ten lugar a transcrición (ADN a ARN) e a duplicación ou replicación do ADN.
  40. 40. Estrutura do núcleo. Image from Purves et al., Life: The Science of Biology, 4th Edition, by Sinauer Associates (www.sinauer.com) and WH Freeman (www.whfreeman.com), used with permission. Núcleo e nucléolo de célula do fígado (METx20,740).Citoplasma, mitocondria, RE, e ribosomas.This image is copyright Dennis Kunkel at www.DennisKunkel.com, used with permission. NÚCLEO CELULAR I.E.S. Otero Pedrayo. Ourense
  41. 41. Número, tamaño e forma do núcleo  Número: normalmente as células son uninucleadas, pero hainas binucledas (músculo cardíaco, hepatocitos...) e plurinucleadas (músculo estriado, osteoclastos...). Dependendo da súa orixe poden ser sincitios (desaparecen as membranas) ou plasmodios (división nuclear sen citoplasmática).  Tamaño: variable, pero oscila entre 5-25 µm, en células moi activa adoita ser maior.  Forma: en vexetais tende a ser discoidal e desprazado polo vacúolo; en animais adoita ser esférico.
  42. 42. Envoltura nuclear ou carioteca Dobre membrana que delimita un espazo perinuclear (200-300Å). En determinadas rexiones estas dúas membranas fusiónanse e orixinan poros nucleares. Canto máis activa é unha célula máis poros posúe a súa envolta nuclear. A membrana nuclear externa continúase co RER e posúe ribosomas adosados. A membrana nuclear interna na cara que da ao núcleo leva asociada unha rede de filamentos proteicos que constitúen a lámina nuclear que participa na organización da cromatina e na formación dos poros nucleares e na rexeneración da envoltura tras a mitose/meiose.  Funcións da envolta nuclear: 1. Separa nucleoplasma de citosol (evita a actuación de enzimas citoplasmáticas no núcleo). 2. Regula o intercambio de substancias a través dos poros. 3. Intervén na constitución dos cromosomas previa a división celular grazas a lámina nuclear. 4. Organiza a cromatina.
  43. 43. Nucleoplasma A cromatina atópase inmersa nunha matriz semifluída chamada nucleoplasma ou cariolinfa. Nel están disoltos os solutos do núcleo, enzimas e factores implicados na replicación de ADN, na transcrición a ARN, de empaquetamento de ácidos nucleicos, de transporte de ARN... Ademais hai unha rede de filamentos proteicos que mantén fixos o nucléolo e as fibras de cromatina. Nucléolo Corpúsculo esférico carente de membrana que se atopa no interior do núcleo. Desaparece durante a división celular. É responsable da síntese de ARNr. Está formado por ADN e proteínas e presenta dúas zonas:  Zona fibrilar: adoitan estar no centro e fórmase a partir dos organizadores nucleolares (ADN). Formado por ARNn.  Zona granular: na periferia, formado por ARNr para formar as subunidades ribosómicas que sairán polos poros.
  44. 44. Cromatina A cromatina é unha substancia de aspecto febroso constituída por ADN e histonas. Nela atópase almacenada toda a información xenética que goberna todos os procesos celulares. A cromatina provén da descondensación dos cromosomas ao finalizar a división celular e diferenciamos dous tipos:  Eucromatina: ADN con menor grao de condensación (100-300 Å). É máis activa transcripcionalmente.  Heterocromatina: cun maior grao de condensación. Podemos falar de:  Heterocromatina constitutiva: considerada ata fai pouco inactiva, hoxe sabemos que non, e que está relacionada coa regulación, o splicing...  Heterocromatina facultativa: activa ou non segundo o momento. Nunha células do mesmo organismo mantense máis condensada e noutras como eucromatina. Por exemplo: o corpúsculo de Barr.
  45. 45. núcleo membrana plasmática RER mitocondria membrana nuclear heterocromatina eucromatina I.E.S. Otero Pedrayo. Ourense
  46. 46. Cromosomas Durante a división celular a cromatina condénsase e forma os cromosomas. Esto significa que cromatina e cromosoma, a pesares de presentar aspectos diferentes ao observalos ao M.O., teñen idéntica composición e soamente varían no seu grao de condensación. Teñen forma de bastón cuxa lonxitude oscila entre 1-5 µm e nalgunhas fases do ciclo celular aparecen divididos lonxitudinalmente en dúas cromátides irmáns, unidas polo centrómero. En moitos cromosomas diferenciamos varias constriccións, unha delas, a constrición primaria contén un gránulo denso, o centrómero, que permite ao cromosoma fixarse ao fuso acromático durante a división. A constrición primaria divide ás cromátides en dous brazos que poden ter diferente ou igual lonxitude. Atendendo a isto diferenciamos distintos tipos de cromosomas: metacéntrico (iguais), submetacéntrico (lixeiramente desiguais), acrocéntrico (moi desiguais) e telocéntrico (o centrómero está na rexión do telómero (parte distal do brazo)).
  47. 47. Algúns cromosomas presentan constricións adicionais que se denominan constricións secundarias que xeralmente delimitan rexións terminais denominadas satélite. O número de cromosomas dunha especie é constante para os individuos dunha especie. O conxunto formado por todos os cromosomas dunha especie constitúe o seu cariotipo.
  48. 48. No cariotipo humano diferenciamos dous tipos de cromosomas:  Heterocromosomas ou cromosomas sexuais: Diferentes, determinan o sexo na nosa especie. Un chámase X e outro Y. As mulleres son XX e os homes XY.  Autosomas: son o resto de cromosomas e son iguais en ambolos dous sexos. As persoas posuímos 46 cromosomas, 22 pares de autosomas e un par de heterocromosomas. O estudo do cariotipo permítenos detectar anomalías no número de cromosomas ou na forma dos mesmos. As especies que teñen nas súas células somáticas dous xogos de cromosomas (cromosomas homólogos, un do pai e outro da nai) denomínanse diploides e simbolízanse como 2n. Porén nestas especies as células reprodutoras posúen un único xogo (para manter nas xeracións o número constante) e estas células son haploides e represéntanse como n.
  49. 49. Idiograma dun cariotipo humano
  50. 50. Observa o seguinte cariotipo: Que é un home ou unha muller? Observas algunha diferenza importante co que vimos na diapositiva anterior?
  51. 51. GRAZAS POR ATENDERME
  52. 52. WEBGRAFÍA  http://www.bestyleshare.online/pages/o/o-carrabouxo/  http://www.bionova.org.es/biocast/tema11.htm  http://cantoghalpon.gal/page/8  https://mmegias.webs.uvigo.es/5-celulas/ampliaciones/8- cromosomas.php  https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/09/Fluores centCells.jpg

×