Update 15; new plans

619 views

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
619
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
261
Actions
Shares
0
Downloads
5
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Update 15; new plans

  1. 1. De complete stamboom van familie de Bof en hun gerelateerden ^ De stamboom vanaf Joey en Cathelijns tak;
  2. 2. - Sander vertelde Iris en Tim dat Evi ook kwam met Alex en Maite- Hadden Sander en Iris even hun momentje samen in de auto toen ze hengingen ophalen- Waren Melvin, Auke, alle kleinkinderen van Cathelijn en Joey plus de kids vanVictor en Naomi buiten aan het spelen en maakte iedereen kennis met Tim.- Pepijn werd kwaad op Pelle omdat hij hem per ongeluk met een bal raakte- Maakte op het moment dat Justin en Jim als laatste leden van de familiebinnenkwamen Pepijn een foto van zijn zoenende broer Stan en Esmée- Ging Pepijn over de rode en kwam Wietse hem kalmeren, wat de nodigedrama veroorzaakte omdat Pepijn zich nu eenmaal niet zo 1 2 3 laat kalmeren- Zodra hij gekalmeerd was, wilde Wietse boven met hem gaan praten. Pepijndacht daar anders over en draaide de deur op slot en riep dat hij geen gesprekwilde voeren, waarna Wietse maar terug naar beneden ging- Emma sneakte naar boven toen niemand dat doorhad en was wat van plan
  3. 3. Op den duur was Emine moe geworden van al het gespeel aan tafel. Zehad zich dan ook even afzijdig gehouden als het aankwam op het meespelen met derest. Toen ze opstond om bij haar vader op schoot te gaan zitten, huppel-rende Yarahaar achterna. Nog voor Emine bij de grote Sims was, trok het meisje met de staart-jes haar aan de broekspijp. ‘Boe!’ Riep Yara uitdagend. Emines wangen waren vuurrood. Ze dacht eerst dat het één van de jongens was ge-weest die haar tegen had willen houden. Onzeker keek ze neer op het blonde meisje.Giechelig knielde ze neer. ‘Kiekeboe?’ Vroeg ze, waarop Yara knikte.
  4. 4. In het begin deed Emine nog voorzichtig, maar hoe vaker ze ‘kiekeboe!’ had geroep-en, hoe harder Yara lachte en hoe enthousiaster Emine werd. Op sommige moment-en maakten zij nog meer geluid met zijn tweeën dan de rest van de kinderen. Justin stootte zijn oudste broer aan. Vertederd keken Wietse en hij naar hetschouwspel dat zich op de grond afspeelde. ‘Ik heb Emine zelden zo zien lachen.’ ‘En ik Yara. Het is niet bepaald zo dat ze zo heel goed met iedereen kan opschieten,helaas. Met Emine daarentegen lijkt dat een compleet ander verhaal.’
  5. 5. Abel, Mira en Kelson leken de enige drie die nog aan de speeltafel blokkenaan het opstapelen waren tot torentjes. Kay was liedjes aan het zingen voor Marijn.Het kereltje had echter overal aandacht voor behalve voor Kay’s zangkunsten. Een luide gaap verried zijn vermoeidheid en op het laatst vielen zijn oogjes bijnadicht. Abel vermaakte zich nog steeds met Mira en Kelson. Of hij nu speelde metEmine en Pelle of met kinderen die minder oud waren dan hij: het maakte hem nietzoveel uit. Hij verveelde zich echter lichtelijk nu hij merkte dat de jongsten allemaalmoe begonnen te worden. Mira nog het minst, maar toch. Met een zucht duwde hijzijn blokken in het gat in het midden van de tafel; hij had geen zijn meer.
  6. 6. Nienke had door dat er wat moe begonnen te worden. Ze plukte Kelson bijKay en Mira vandaan en gaf hem een knuffel. ‘Volgens mij moet jij even bijtanken, hmm?’ Kelson keek Nienke met een chagrijnig gezicht aan. Hij mocht dan moe wezen; hijwilde nog helemaal niet slapen. Zijn ogen begonnen zich te vullen met tranen. ‘Niks aan de hand, jongen,’ zei Nienke die het allemaal begreep. ‘Je mag weerspelen als je wakker bent. Nu eerst even lekker tukken.’ Nienke liep even op de restvan de groep af. ‘Nog vrijwilligers die willen helpen om de bups in bed te stoppen?’
  7. 7. Iris en Veerle wisselden onderling een blik en besloten hun tante te gaan helpen. Zogezegd, zo gedaan; met zijn drieën hielpen ze de vijf kleintjes naar boven. Tevreden keek Nienke neer op het kleine grut. Ze was er blij mee dat ze hetzo goed met elkaar konden vinden. Het was echt een pak van haar hart dat er nietéén kind was dat zijn wenkbrauwen had opgetrokken om Kelson. Het was Nienkeseigen zoon dan wel niet, maar ze beschouwde het wel zo. Ze gaf net zoveel om hemals om Kay en ze wist zeker dat Serena daar hetzelfde over dacht. Nienke knikte met een glimlach, ter bevestiging van haar eigen gedachten. ‘Goedgedaan, dames.’ Ze hield haar handen op en ze gaven elkaar een zachte low five.
  8. 8. Veerle en Iris keken elkaar tevreden aan achter Nienkes rug langs. Veerle had watmeer ervaring met kleine kinderen in het dagelijkse leven dan Iris, maar Iris had zekernet zoveel kleintjes onder haar hoede gehad. Al was dat dan voor een kortere tijd. Nienkes blik was inmiddels omhoog gegleden naar het schilderij dat boven het ledi-kant hing. Het was een ingelijste foto die was gemaakt toen zij nog op de universiteitzat. In genoegzaam stilzwijgen dacht ze terug aan die geweldige, geweldige tijd. Veerle en Iris volgden de blik van hun tante toen het even stil bleef. ‘Hé, ben jij dat?’ Fluisterde Veerle. Ze boog zich voorover; zij had de foto nog nooit
  9. 9. gezien. ‘Wacht eens, is Serena daar nog zwanger?’ Met samengeknepen ogen keekVeerle naar de foto. Nienke haalde de foto van de foto. Er dwarrelde iets achter het lijstje vandaan, watIris nog net kon opvangen. Het was nog een foto. ‘O ja,’ grinnikte Nienke. ‘Dat is ook zo. Destijds hebben we meerdere foto’s latenmaken. Eén voor hier, één voor Justin en één voor Dennis. En nou ja, ik moet hemook nog ergens hebben liggen. Op zolder.’ Met zijn drieën bekeken ze de foto. ‘Zonde,’ vond Iris. ‘Je zou de foto ook moeten inlijsten en ophangen. Vet gaaf.’
  10. 10. ‘Ja, de foto’s van mijn studententijd… Van onze studententijd,’ weimelde ze. ‘Wededen altijd veel dingen samen. Dennis, Justin, ik… Je moeder.’ Nienke keek Iriseven aan. ‘Waar zijn mam en pap eigenlijk? Heeft één van hen de foto’s genomen?’ VroegVeerle. ‘Pap heeft eens verteld dat hij als eerste naar de universiteit ging, toch?’ Nienke knikte. ‘Ze waren druk met het krijgen van jou. Zij waren veel eerder af-gestudeerd dan de rest van ons groepje. Jij was er al en Stan was nog onderweg.’ Zeglimlachte bij de herinnering. ‘Ik kan alleen maar hopen dat jullie de sterke bandenonderling blijven houden. Geloof me dat zoiets het allemaal nog waardevoller maakt.’
  11. 11. Veerle knikte met een lachje en Iris deed hetzelfde. Ze dacht al wel te weten welkekant Nienke op wilde. Om eerlijk te zijn, kon Iris niet wachten tot ze de deur uit was. ‘Echt, hoor,’ drukte Nienke haar oudste nichtjes op het hart. ‘De tofste dingen maakje samen mee, zelden alleen. Wat zijn nu eenmaal coole herinneringen zonder dat jeze met iemand kunt delen?’ Haar blik daalde weer neer op de vijf kleine peuters in hetledikant voor hen. ‘Ik weet dat het leeftijdsverschil waarschijnlijk te groot is om jullieallemaal tegelijk op de universiteit te hebben, maar misschien is dat beter zo. Ik hoopdat zij weer een voorbeeld kunnen nemen aan jullie hechtheid.’ Iris fronste haar wenkbrauwen. Waren zij als oudsten dan zo hecht samen? Als ‘vier-
  12. 12. ling’ waren zij de oudsten. Melvin en Auke waren hun jongste ooms, maar even oudals Iris zelf en Krijn. Zelfde dag, zelfs hetzelfde uur. Hoe vaak ze elkaar wel niet dehersens in hadden kunnen slaan vroeger, hoe vaak ze ook ruzie hadden gehad ofonenigheid; eigenlijk kon je altijd wel ergens terecht als er wat was. Het wasinderdaad zo dat Iris een nauwe band had met alle drie en dat was onderling ook zo. Veerle kwam niet lang na hen en kort daarop alweer Stan. Tussendoor warenEsmée en Simone ergens gekomen, herinnerde Iris zich nog vaagjes. Die zagen zeniet zo vaak en Iris moest eerlijk bekennen dat, al was het dan misschien zo, ze henniet echt als familie beschouwde. Het voelde heel anders en niet per se geweldig.
  13. 13. Toch was het opmerkelijk dat wanneer je keek naar de rest van de kinderen die daar-na waren gekomen – en dus veel jonger waren dan de rest – konden de meesten hetonderling prima met elkaar vinden. Er waren zelfs Sims met hun favoriete neef ofnicht. Iris wist dat Veerle dol op haar was en Iris was ook gek met Veerle. Ze zal nooitvergeten hoe trots ze was toen ze hoorde dat ze een nichtje had gekregen, haareerste nichtje. Buiten dat feit was Veerle nu eenmaal een heel aardige meid. Af en toeleek het alsof zij, als eerste kind van haar ouders, alle aardigheid had ‘opgeëist’.Geen enkel ander kind dat Sarah en Wietse ooit hadden gekregen had eenpersoonlijkheid die zelfs maar in de buurt kwam. (Al leek dat bij Marijn toch wel weermee te vallen.) Ja, schijnbaar had Nienke toch meer gelijk dan Iris in eerste instantie
  14. 14. had gedacht. Het punt was misschien dat ze er nooit zo tegenaan had gekeken. ‘Iris, kom je?’ Veerle stak haar hoofd om de hoek. Zij en Nienke waren kennelijk dekamer al uitgelopen. Iris had het niet eens gemerkt. Dus snelde Iris achter hen aan, helemaal in gedachten. Het volgende momentschrok ze van een deur die werd dichtgetrokken – Aukes slaapkamerdeur. Vliegens-vlug draaide ze zich om, om tot de ontdekking te komen dat Emma en Pepijn achterhaar stonden. Tijd om daarbij stil te staan had ze echter niet, want er werd geroepen. ‘Tijd voor de taarten! – Komen jullie?!’
  15. 15. Het tweetal zag hun kans schoon en glipte vlug langs Iris heen naar beneden.Emma en Pepijn wisselden grimassend een sneaky blik voor ze opsplitsten en zichonder de menigte begaven. Men viel even stil bij het zien van Pepijn, maar algauw werd er niets meer gezegd.Op tafel stonden de taarten al klaar en aangezien Emma het oudste was van het drie-tal mocht zij als eerste. Een laatste keer keek ze door kinderogen de groep rond. Over een paar secondenzou ze met heel andere ogen naar de wereld kijken. Haar blik gleed nog even naarPepijn. Ze wist dat hij ongeduldig was, maar het maakte niet uit. Hij zou zo volgen.
  16. 16. ‘O mijn freaking God,’ riep Emma uit toen ze omlaag keek en ze zag dat ze eenBarbie-roze jurkje aan had. ‘Ik. Draag. Roze.’ Pepijn schoot in de lach en liep vlug naar zijn taart, waar hij met zijn rug naar haartoe stond. Hij kon alleen maar duimen dat hij niet ook in een belachelijk kledingstukals tiener ter wereld werd geworpen. ‘Kom op, Pepijn! Je mag wel wat van mij lenen als je er net zo uitziet als Emma!’Riep Melvin lachend.Pepijn krabde lachend achter zijn oor en blies toen zijn kaarsjes uit. De tijd was ge-
  17. 17. komen – ook voor hem. Gekleed in een dikke wintertrui en een spijkerbroek landde hijweer op de grond. ‘Kom op, Kay!’ Hardhandig duwde hij zijn neefje naar de voorste taart. ‘Jouw beurt!’ Kay haalde diep adem. Dit was dan het moment. Het moment waarop hij hardopmocht roepen dat hij zijn definitieve keuze had gemaakt. Dat hij voor een familie ging,in plaats van de pleziertjes die Pepijn en Emma liever wilden dan een gezin. ‘Jay!’ Riep hij uit. ‘Wat een spierballen!’
  18. 18. Pepijn snelde lachend naar Kay toe om zijn mouw op te stropen. ‘Wedden dat mijnspierballen groter zijn dan de jouwe? Ik ben veel sterker dan jij!’ ‘Dat denk je maar. Met dat basketballen van jou kom je niet zo ver,’ plaagde Kay. ‘Maar met anderen afmatten wel,’ bracht Stan er tegenin. Het volgende momentknelde hij Pepijns hoofd onder zijn arm. ‘Geef toe, broertje. Heb ik gelijk of niet?’ Pepijn maaide wild om zich heen met beide armen. Het was maar plagen, dat wisthij ook wel. Maar hij liet zich echt niet kennen. Eerder al niet, maar nu al helemaal nietmeer. ‘Als dat zo is,’ zei hij terwijl hij zich lostrok. ‘Zul je op moeten passen voor mij!’
  19. 19. De jongens lachten en zelfs Wietse lachte even meer. Hij was lichtelijk opgelucht datPepijn nu niet boos was geworden om zo’n klein dingetje. Sarah en Cathelijn daaren-tegen keken bedenkelijk. Als dat maar niet misgaat… ‘Jongens, ophouden,’ riep ze dan ook met overslaande stem. ‘Rustig aan, oma,’ lachte Veerle. ‘Ik geloof dat het wel meevalt.’ De jongens trokken zich er niets van aan en gingen gewoon door met hun rebelsegedrag. Kay en Melvin voegden zich bij hen en ze raakten aan de praat. Ook Emmakwam even naar hen toe.
  20. 20. De jongens hadden de grootste schik en vooral Pepijn voelde zich opperbest. Hij hadhet gevoel dat hij er helemaal bij hoorde nu hij net zo groot was als zijn broer. Emma’s gedachten dwaalden telkens af. Het was nog niet eens per se dat ze zichzo ergerde aan de lelijke jurk die ze aan had. Het was meer dat ze telkens naarPepijn wilde kijken. Zijn gezicht, zijn gelaatstrekken, zijn kleding, hoeveel groter hijwas gegroeid; alles nam ze in zich op. Wanneer er iemand een grapje maakte,verscheen er een afwezige glimlach die op haar gezicht. Ze hield zich maar voor dathet zo niet teveel opviel dat ze er niet helemaal bij was met haar gedachten. Normaalwas ze optimaal bezig met praten. Nu kon ze echter alleen maar naar Pepijn kijken.
  21. 21. Met slechts een select groepje van zes Sims was de tafel die avond gevuld.Cathelijn had haar soep geserveerd en ze zaten smakelijk te eten. ‘Smaakt-ie, jongens?’ Cathelijn plantte haar handen in haar zij en keek neer op haarkroost met bijvoegsels. Ze was helemaal in haar sas de Sims van wie ze hield zo tezien smullen. Het was dan ook min of meer een retorische vraag. Ze wilde natuurlijkgewoon nog eens graag horen dat het zo lekker gevonden werd. ‘Iemand nog wat?Sander, Melvin, Tim?’ Tim schudde zijn hoofd. ‘Het is super Cathelijn, maar ik moet zo naar huis.’ Hij richttespijtig en verlegen zijn blik naar de figuurtjes op tafel. ‘Hoe gezellig het ook is…’
  22. 22. Cathelijn deed nog een stap dichterbij naar Tim en klakte even met haar tong. ‘Jemag gerust blijven slapen, hoor. Dat is absoluut geen probleem. Desnoods bel je…’ Melvins ogen gleden langzaam naar zijn moeder. Krijn perse zijn lippen op elkaar enprobeerde zijn gezicht in de plooi te houden. Auke was alleen maar blij dat er hier nie-mand was waardoor hij zich extra hard geneerde voor zijn moeder. Cathelijn keekhoopvol Tims kant op en glimlachte bemoedigend. ‘Dat is echt aardig van je, Cathelijn, maar ik pas. Verplichtingen, hè?’ Cathelijn knikte en liep terug naar de bank waarop Joey voor de tv zat te eten.
  23. 23. Tims vuurrode wangen namen langzamerhand hun natuurlijke kleur weer aan en op-gelucht nam hij nog een hap van de groentesoep. Vanuit zijn ooghoeken zag hij datSander wat wilde zeggen. Iris had echter niet door dat hij Tim en haar aankeek. Zonder gêne pakte ze zijn hand en drukte er een kus op. ‘Het is jammer dat je moetgaan,’ fluisterde Iris. ‘Dan moet je Jane de groeten maar van me doen, oké? EnMaiden. En Daisy en Bram.’ Iris lachte om de vele namen. Tim glimlachte en keek in Iris’ bruine ogen. Even vergat hij de wereld om zich heen. Sander keek strak in zijn bord met soep en slikte ongemakkelijk. Hij wist niet waar hij
  24. 24. kijken moest. Hij gaf het niet graag toe, maar hij was blij dat Tim zo opstapte. Ergenskoesterde hij een enorm wrok tegen deze jonge kerel. Hij palmde de vrouwen zonderenige moeite in met die glimlach van hem en dat is precies wat Sander dwars zat.Wat was het toch een zachtaardig persoon, Iris adorerend van haar nagels tot haarhaarpunten. Hij gedroeg zich als een klein, verliefd jochie dat voor het eerst verliefdwas en amper wist hoe hij ermee moest omgaan. Het was gewoonweg walgelijk omaan te zien en Sander voelde zich met de minuut meer opgefokt raken. ‘Ik wil niet onbeleefd zijn, maar ik knijp er zo even tussenuit.’ Verontschuldigend keekhij de groep Sims rond toen hij zijn stoel achteruitschoof.
  25. 25. De romantische intermezzo tussen Tim en Iris was afgelopen, alsof ze zich ineenshadden beseft dat ze niet alleen waren in deze kamer, dit huis, de wereld. ‘Zeg Tim,’ begon Joey vanaf de bank. ‘Die foto’s die je vanmiddag hebt gemaakt hè,kun je dat niet nog eens vaker doen? Ben je net zo goed in het bewerken ervan alshet maken?’ Iris en Tim wisselden een blik en Iris moest moeite doen om niet te gaan giechelen. ‘Och, zo goed ben ik helemaal niet. Mijn vader heeft me vroeger wat trucjes geleerdover het maken van foto’s. Maar voor de rest…’ Tim gebaarde naar het digitale ding
  26. 26. zodat hij zijn zin niet hoefde af te maken. ‘Ik ben niet goed met elektronica, eigenlijk.’ Iris hield het niet meer. ‘Op zijn zachtst gezegd,’ giechelde ze plagerig. ‘AfgelopenKerstmis heeft hij zijn eerste mobieltje gekregen. Dat hebben Jane en ik bedacht. Papen mam hebben weleens laten weten dat Tim zo slecht is met elektronica. Nou, Timbelde me en ik dacht eerst dat hij één of andere hijger was aan de telefoon. Daardoorwas ik al op mijn hoede, maar toen hoorde z’n zachte geklop en schrok ik me dood.’ Iedereen lachte smakelijk mee om het verhaal dat Iris vertelde, inclusief Tim. ‘Gelukkig ben jij er nog die me een beetje leert hoe dat moet,’ gniffelde Tim tenslotte.
  27. 27. ‘Het is natuurlijk ook handig om dat soort dingen aan je vader te vragen. Nietiedereen weet hoe je met een fototoestel om moet gaan. Ik wilde dat mijn pa dat wist,’probeerde Sander mee te praten terwijl hij de kraag van zijn jas goed deed.De glimlach die Iris nog op haar gezicht had van wat Tim gezegd had, vervaagdelangzaam. Sander wist natuurlijk niet dat Roy dood was. De rest aan tafel wel. Voor Sander was het wel duidelijk; ze vermaakten zich ook wel zonder hem. ‘Dat zou handig zijn geweest als hij nog leefde,’ zei Tim zacht terwijl Sander de deuropende en met één voet buiten de deur stond.
  28. 28. Sander verstarde zichtbaar. Vliegensvlug draaide hij zich om en keek Tim recht inzijn ogen. ‘Het spijt me, dat wist ik niet.’ Tim opende zijn mond en wilde iets zeggen. Het maakt niet uit. Dat kun jij ook nietweten. Iedereen maakt weleens zo’n opmerking. Niks leek hem echter overtuigendgenoeg. Hij maakte één of ander ongemakkelijk gebaar met zijn hand. Sander haastte zich naar buiten. Oké. Dat was ongemakkelijk geweest – heel ergongemakkelijk om precies te zijn. Het maakte dat hij nog meer zin in een sigaretje haddan hij daarnet al had gehad. Ja, hij moest er echt even uit. Onder het lopen tastteSander zijn linker jaszak af en daarna zijn rechter. Beiden leeg. Zijn broekzak dan?
  29. 29. Cathelijn en Joey waren de ongemakkelijke situatie niet ontgaan. Vooral Cathelijnmaakte zich zorgen. Ze wist niet of ze nu met Tim of met Sander moest gaan praten,of met geen van beiden. Het liefst met allebei. Joey wreef over Cathelijns bovenarm. ‘Gaat het, lief? Je zult onderhand wel moezijn, of niet? Je loopt al de hele dag alles te regelen.’ Cathelijn glimlachte met haar hele wezen. ‘Nou, dat valt wel mee. Ik wilde eigenlijk...’ ‘Ja, daar heb je het al. – Nee schat, blijf jij maar eens lekker zitten hier. Het is ookwel een keertje mooi geweest met dat geregel van jou. Geniet nu eens!’
  30. 30. ‘Maar ik geniet juist als ik bezig ben!’ Riep Cathelijn lachend uit. Joey sneed simpelweg een ander onderwerp aan. ‘Wat wil je drinken?’ Hij gebaardemet zijn hand naar de keuken. ‘Ik haal het voor je. Blijf jij maar eens een keer zitten.’ ‘Oké, oké.’ Schuldbewust en lacherig hield Cathelijn haar armen omhoog. ‘Een wijn-tje dan maar.’ Ze kwam overeind. ‘Nog iemand een wijntje?’ Joey sloeg lachend een arm om Cathelijn heen en drukte een kus op haar wang.‘Zitten jij,’ beval hij. ‘Laatste waarschuwing.’ ‘Of anders?’ Ontdeugend keek Cathelijn Joey aan. ‘Of anders wat, hmm?’
  31. 31. Er klonk een kreun aan tafel. ‘Dat wil je niet weten,’ zei Krijn tegen Tim. ‘Het gaat er hier soms wild aan toe, hoor,’ beaamde Melvin. ‘Ik kan het weten. EnAuke kan het weten, want hij slaapt in de kamer ernaast. Toch, Auke?’ Melvin gaf zijntweelingbroer een speelse stomp tegen zijn schouder en Auke glimlachte maar wat. Met een giechel en een frons van een halve seconde beredeneerde Iris Aukes non-chalante reactie. Normaal zou hij het niet op prijs hebben gesteld dat zijn broer zoietsdeed. Daarbij kwam dat dit niet zijn soort humor was. Het was typisch iets dat Melvinof Krijn zou doen om Auke uit de tent te lokken. Vandaag leek het hem echter niet tederen. Misschien was hij dan toch wat verdoofd door wat betreft Lise-May.
  32. 32. ‘Ik denk dat ik nu echt maar eens opstap. Ik wil Maiden niet ongerust maken.’ Timkwam overeind en keek even door de achterdeur naar buiten. Zo te zien zag hijSander nergens. Geen idee waar hij heen was gegaan, maar het zag er niet naar uitdat ze afscheid van elkaar zouden nemen. Als Tim het goed gemerkt had, zou hijSander dat niet zo erg vinden. Iris kwam ook overeind. ‘Ik loop wel even met je mee.’ Met een zucht rekte Iris zichuit en sloeg toen haar armen om Tim heen. ‘Aww, wat zijn we toch een lief stelletje,’ piepte Melvin met een plagerig hoge stem.
  33. 33. Buiten nam Tim nog eens afscheid van Iris. Het was niet per se warm maar ookniet echt koud. Al was het dat wel geweest – Iris zou het niet hebben gemerkt. ‘Ik vind het echt jammer dat je nu alweer moet gaan.’ Iris trok een zielig gezicht. ‘Geloof me – ik ook,’ zei Tim zachtjes. ‘Het was een… aparte en indrukwekkendedag. Maar ik blijf erbij; je hebt een fantastische familie, Iris. Ik begrijp het best dat jeoma het zo geweldig vindt om ze allemaal bij elkaar te zien.’ Iris glimlachte en dacht aan haar enthousiaste oma. Ja, Tim had volkomen gelijk opbeide vlakken. Echter zat haar één ding dwars. ‘Sorry voor Sander daarnet, ik…’
  34. 34. Tim schudde zijn hoofd en legde zijn hand onder Iris’ kin. ‘Hé, dat geeft toch niet?Sander wist het niet. Hij is echt niet de eerste die zoiets zegt en hij zal heus de laatsteook niet zijn,’ stelde hij Iris gerust. Vervolgens nam hij haar gezicht in zijn handen enzoende hij haar zacht en teder op haar lippen. Iris kon zijn aanraking amper voelen. Alles in haar schreeuwde ‘doe dan, druk jetegen hem aan!’ maar daarentegen hield ze haar adem in tot ze zich licht voeldeworden in haar hoofd. Ze was zich bewust van elk haartje op haar arm, elke millimeterdie haar lippen uiteenweken. Diep maar langzaam ademde ze door haar neus in enging ze op haar tenen staan. Ze drukte haar neus tegen die van Tim en zoende hem
  35. 35. hartstochtelijk. Hij was zo teder, liefkozend en zachtaardig dat ze zich helemaal weekvoelde worden. Ze kreeg het warm en koud tegelijk. Ze beleefde het alsof Tim haarpas voor de eerste keer zoende, alsof ze nog nooit eerder gezoend was zelfs. Ze gingen zo in elkaar op dat ze niet merkten dat ze vanaf een afstandje werdenbekeken. Sander stond met één been tegen de muur aan geleund het tweetal gade teslaan. Het was helemaal niet zijn bedoeling om de twee te bespieden. In feite wilde hijgewoon wat tijd voor zichzelf, even alleen zijn om na te denken. Sander had alleen maar een vlugge blik willen werpen op het schouwspel achterhem. Maar hij had zijn ogen er niet vanaf kunnen houden en stond nog steeds te kijk-
  36. 36. en. Sander had weleens meegemaakt dat er Sims aan elkaar vastgeplakt leken te zit-ten en hij wist dat het bestond van tv. Nu hij het met zijn eigen zag leek het echter inde verste verte niet op wat ze je daar laten geloven. Het voelt als puurheid, een on-rustig gevoel dat aan je knaagde. Er vormde zich een bittere smaak in zijn mond. Hetliefst zou hij nu tevoorschijn springen, nonchalant aan komen lopen. Even kuchen,een sigaretje roken alsof het hem allemaal niets kon boeien. Hij zou tegen hen liegen,maar tegen zichzelf nog het meest. Het deed hem wel degelijk wat. Hij kon hetgewoon niet aanzien dat Iris daar klef stond te doen met dat jong, dat afschuwelijkejong. Tandenknarsend klemde hij zijn kaken op elkaar. Zo hard zelfs dat hij er on-bewust koppijn van kreeg.
  37. 37. Gebiologeerd als hij ernaar keek, vergat hij waarom hij eigenlijk naar buiten wasgegaan. Dat was exact de reden dat hij lichtelijk in paniek raakte toen Tim zich na eenlaatste kus plots losmaakte van Iris en wegliep… in zijn richting. Vlug deed Tim een paar stappen naar achteren zodat hij het uit kon stellen dat Timhem zag. Toch kon hij ook weer niet te ver weg lopen, want dan zou hij voor de eet-kamertafel uit komen. Tussen het randje licht en schaduw bleef Sander staan. ‘Hé,’ klonk het verbaast achter hem. ‘Ben je hier, ik zocht je al.’ Sander draaide zich om en glimlachte als een boer met kiespijn. ‘Lens laten vallen.’
  38. 38. Het was eruit voor Sander er erg in had. Een lens in het gras laten vallen. Een lens.Hij had geen lenzen, niet eens een bril. Er mankeerde niets aan zijn ogen. ‘O, god,’ mompelde Tim terwijl hij door zijn hurken ging om te helpen. ‘Het gaat jeniet best af vandaag, hè?’ Met een verontschuldigend glimlachje keek hij Sander aan.‘Het maakt niet uit van daarnet, hoor,’ vervolgde hij vlug. ‘Dat je het even weet.’ Het voelde alsof de wereld een paar seconden stil stond. Daar zat Sander dan, opzijn hurken in het gras. Tegenover de jongen met het bruine haar, de blauwe ogen. Dejongen aan wie hij zich zo ergerde. De jongen die lief was voor iedereen en die dooriedereen werd gemogen. ‘Oké,’ was alles wat hij kon uitbrengen terwijl hij overeind
  39. 39. kwam. ‘Dank je voor het helpen met zoeken, maar ik denk dat het onbegonnen werkis. Ik verlies weleens vaker een lens. Die vervang ik wel als ik thuis kom – niets aan tedoen.’ Sander probeerde relaxed over te komen. Alles wat hij wilde was dat Tim zosnel mogelijk richting huis vertrok. Tim liet zich echter niet zo gauw wegjagen. Hij bleef Sanders blik vasthouden terwijlhij eveneens overeind kwam. Hij gebaarde naar Sanders hand. ‘Daarom ben je hier.’ Sander volgde Tims blik om te kijken wat hij bedoelde. Ineens wist hij weer wat hijeigenlijk buiten deed. ‘O, ja,’ hakkelde hij. ‘Na mijn tweede sigaretje was de aanstekerleeg. Dus ik denk maar dat ik naar binnen ga.’ Als Tim niet ging, ging hij zelf wel weg.
  40. 40. Uit zijn jaszak toverde Tim een aansteker tevoorschijn. ‘Ik heb wel een vuurtje voorje.’ Dankbaar knikte Sander. Natuurlijk. – Hij had het kunnen weten. Dat Tim er zelf éénop zou steken had hij dan ook wel verwacht. In tegenstelling tot wat Sander dacht dathij ging doen bleef hij daar gewoon even staan, met zijn handen in zijn zakken. ‘Weet je,’ begon Tim langzaam. ‘Ik vind het echt te gek om te zien dat jij en Iris nogzo goed kunnen samen. Jullie hebben een beste tijd wat gehad samen, nietwaar?’ Sanders spande zijn kaaklijn weer. Dat jong bleef hem verrassen. Het enige wat
  41. 41. Sander kon en wilde doen was knikken. In stilte rookte hij zijn sigaret, hopend dat Timwel weg zou gaan als hij gewoon niets meer zei uit zichzelf. ‘Jij weet natuurlijk ook wel dat Iris nogal in twee werelden leeft. Door mij komt ze al-leen nog maar meer naar haar ouders toe. Ik woon daar immers vlakbij. Soms vraagik me ook weleens af het wel goed is voor haar allemaal.’ Tim slaakte een zucht. ‘Endan zie ik hoe ze hier omgaat met haar familie. Ze lijkt het allemaal prima te hand-elen. Ik kan als geen ander begrijpen wat je in haar gezien hebt, Sander.’ Sanders tweestrijdige gevoelens speelden des te meer op na deze woorden. Hetleek erop dat Tim bewondering had voor hem. Maar toch. Er was gewoon iets met dat
  42. 42. kind dat Sander niet kon plaatsen. Iets dat hem dwarszat, iets dat hem weg wildehouden bij Iris. Het klopte gewoon niet. Die Tim klopte gewoon niet. Dit kon niet zo. ‘Als Iris over jou praat, praat ze alsof ze je adoreert. Nog steeds. Soms vraag ik meook weleens af of ik wel zo goed voor haar kan zijn als jij was voor haar was. Ik doemijn best en ik hou van haar, meer dan wat dan ook op de wereld. Ik hoop alleenmaar dat dat genoeg is…’ De rest van zijn gedachten deelde Tim niet meer. Sander voelde aan dat dit het einde van het gesprek was – eindelijk. Alleen wilde hijnu niets liever dan dat Tim zijn mond weer opentrok om iets te zeggen, deed er niettoe wat. Hij wist niet half hoe erg hij ernaast zat. Dat hij slecht voor Iris was geweest.
  43. 43. Dat elke idioot op de wereld Iris beter behandelen zou dan hijzelf had gedaan. Datniemand haar zo in gevaar zou brengen als hij had gedaan, zo onverantwoordelijk alshij zich tegenover haar had gedragen. Dat maar bovenal het egoïsme om zijn eigenpleziertjes. Hij had zichzelf op de eerste plek had gezet, niet Iris toen. Tim stak ook een sigaret op en daar stonden ze dan, man naast man, beiden tegende muur. Beiden met hun eigen gedachten, gevoelens en onzekerheden. Allebei had-den ze het gevoel dat ze hier niet erg veel langer konden blijven staan, dat ze deSims die op hen wachtten niet zomaar konden laten wachten. En toch bleven zestaan, zwijgend kijkend naar de sterren.
  44. 44. ‘Mijn god, Kay, ja,’ giechelde Emma. ’Wat een kapsel heeft ze, hè?’ Evenspitste Emma haar oren om te horen of haar moeder niet toevallig op de gang liep. Erwas niets te horen. Ze zakte voor het gemak nog iets verder onderuit en legde éénvoet op het tafeltje, vlak naast de tekening waar ze zojuist nog aan bezig was ge-weest. ‘Haar oude kapsel stond beter,’ vond Kay. ‘Maar toch… Het is je moeder. Zoiets zegje toch niet over je eigen moeder?’ ‘Ach, stel je niet aan. Trouwens, het bewijs maar weer dat je zoiets zelf nooit zouzeggen. Je eigen moeder heeft haar kapsel precies hetzelfde zitten als mijn ma had!’
  45. 45. ‘Hé, ik heb niet gezegd dat ik dit niet mooi vind! Ik vind het juist heel mooi!’ Emma rolde met haar ogen. ‘Ja hoor, je wilt het gewoon niet toegeven. Je krenkt jeeigen trots als je zou zeggen dat je het kapsel lelijk vindt, omdat het je moeder is.’ ‘Oké, dat is zó niet waar.’ Kay slaakte een zucht. ‘Soms hè… Soms ben je ook zo’nzeur…’ Hij lachte zachtjes.Emma lachte honend. ‘Nou, wie was er ook alweer als eerste geboren op deze dagvan ons drieën? Help eens? Misschien mag ik een voorbeeld aan hem nemen?’ Hetwas een steek onder water, maar toch moest Kay lachen. Uiteindelijk Emma zelf ook.
  46. 46. Zelfingenomen om haar dismoment glimlachte Emma. Ze keek naar het schilderijdat voor haar neus aan de muur hing. ‘Weet je,’ begon ze. ‘We moeten niet vergetenof Tim die foto’s wilt bestellen. Hij heeft toch foto’s gemaakt?’ ‘Ja,’ beaamde Kay. ‘Nooit geweten dat Iris’ vriendje dat kon. Ik vind hem best aardig.’ ‘Nah,’ deed Emma kort. ‘Ik vind het nogal een saaie gast. Hij is zo stil.’ Nu was het Kay die met zijn ogen rolde. ‘Dat valt nog best wel mee. Hij is misschienwat verlegen, maar best een prima gozer. Hij past bij Iris. Daar gaat het om.’Er klonk geklop op de deur en Victor stak zijn hoofd om de deur. Hij wierp een strenge
  47. 47. blik op zijn op één na jongste dochter en sloot de deur weer. Vijf minuten, wist Emma. Geërgerd rolde ze rolde met haar ogen. Het klokje achterhaar gaf iets over half tien aan. ‘Jezus,’ zuchtte ze. ‘Het is niet eerlijk. Ben ik eindelijk opgegroeid, moet ik nog naarbed terwijl het kinderbedtijd is. Wat een rotouders heb ik ook.’ De deur ging piepend open en daar stond Naomi in de deuropening. Ze plantte haarhanden in haar zij en tikte op haar denkbeeldige horloge. Emma deed of ze het nietzag en keek des te verder weg voor ze in de lach kon schieten om Naomi’s gedrag.
  48. 48. ‘Emma de Jong, ophangen nu. Anders kom je er morgen niet uit.’ ‘O wacht, nu begint ma ook nog te beweren dat ik niet uit bed wil komen morgen. –Ja, inderdaad. – O, wacht, ik versta je niet hoor. Ze loopt er doorheen te zeuren.’ ‘Emma,’ zei Naomi met een waarschuwende ondertoon. ‘Je hebt je mobieltje noggeween week. Moet ik ‘m nu al afpakken? Dat wil je toch zeker niet.’ Met die laatstewoorden draaide Naomi zich om en liep de kamer uit. ‘Zo, daar ben ik weer. Mevrouw de Zeur is weer weg. Ze moeten ook altijd op mijzeuren. Nooit op Esmée of Simone, terwijl Esmée geregeld te vaak naar bed gaat. En
  49. 49. dan heb ik het nog niet eens over Pelle gehad…’ ‘Waarom doe je nou zo?’ Onderbrak Kay’s stem Emma via de andere kant van delijn. ‘Ik praatte niet eens toen je zei dat Naomi door je heen praatte. Het is lullig.’ Hetliefst wilde hij er achteraan zeggen dat ze ook gewoon kon luisteren. Waarschijnlijkwas daarmee het probleem van haar ‘zeurende’ ouders opgelost; ze zeurden vast nietvoor niets – wel dan? Toch liet hij dat achterwege. Emma was zijn beste vriendin. Hijwist dat ze het niet zou pikken als hij het zou zeggen. Bovendien wil hij maar al tegraag de vrede bewaren. Emma zou het hem nog dagen kwalijk nemen. Zo was ze.‘Ik hoor het wel weer,’ gromde Emma. ‘Ik geloof dat je ook maar even moet gaan bij-
  50. 50. tanken jij. Want jij neemt het ook altijd op voor de zwakkeren, hè?’Kay glimlachte – iets wat Emma niet kon zien. Hij wist uit ervaring dat hij hier beterniet op in kon gaan. ‘Welterusten, Em. Tot morgen op school,’ zei hij dan ook maar. Emma legde haar mobieltje onder haar kussen en checkte nog even of Pepijn nogop msn was. Aan zijn persoonlijk bericht zag ze dat hij tanden poetsen was. Toch op-ende ze een gespreksvenster en typte een vlug berichtje: Hé Pepijn, denk je aan diestencils van wiskunde die je voor me gekopieerd hebt? Ik ga nu slapen, mam is aanhet zeiken. Tot morgen! Xx Emma PS: ik heb onze buit veilig opgeborgen. Je hoeft jegeen zorgen te maken over of het wordt ontdekt; voor die tijd verhelpen we dat wel.
  51. 51. Kay bukte zich om een slapende Kelson tussen zijn moeders vandaan te plukken. ‘Welterusten,’ zei hij zachtjes zodat hij zijn pleegbroertje niet wakker maakte. ‘Gaat dat wel lukken?’ Nienke wierp een onzekere blik op de jongens. ‘Schat, concentreer je nu eens op die film,’ giechelde Serena. ‘Het is juist lief vanKay dat hij Kelson naar bed wilt brengen. Hij kan het heus wel. Hij heeft zoveel voorde kleintjes gezorgd…’ ‘Het lukt wel, mam,’ beaamde Kay Serena’s gedachten met een knipoog. ‘Slaaplekker en geniet van jullie extra vrije uurtjes vanavond.’ Kay wandelde al richting de
  52. 52. trap, maar Nienke hield hem tegen. ‘Kay… Je weet wel dat ik je vertrouw, toch?’ Kay draaide zich om en glimlachte naar zijn moeder. ‘Natuurlijk, mama. Ik weet ookwel dat je alleen maar bezorgd bent. Dat geeft toch niets. Je hebt alleen maar hetbeste voor met Kelson. – Ik zou hetzelfde doen als het mijn kind was.’ Hij overdachtzijn woorden even. ‘Nou ja… In principe is het niet echt jouw kind, maar je snapt…’ Serena wuifde met haar hand. ‘Ik wil je niet wegjagen, maar Kelson moet slapen.’ Kay grinnikte zachtjes en wierp zijn moeders beiden een kushandje toe. ‘Trusten.’
  53. 53. Boven nam Kay zijn broertje mee naar zijn eigen slaapkamer. Daar stonden ook nogwat kinderboeken van toen hijzelf nog jonger was geweest. ‘Welk boek zal ik vanavond voorlezen?’ Kay tilde Kelson op zijn knie zodat hij eenboek kon uitkiezen. Een mollig vingertje priemde naar een dikke omnibus. ‘Die?’ Kelson knikte en propte zijn handje in zijn mond. Dat was een tic van hem. Net alsdat hij niet zoveel zei. Het was hooguit gejengel en al waren er amper Sims die kon-den tippen aan zijn spontaniteit – hij hield zijn mond als er wat gebeurde waar hij lol inhad, wetend dat hij er anders niets van meekreeg. Op de één of andere manier hadhij dat van jong af aan al begrepen.
  54. 54. Iets waar Kay blij om was, omdat hij zelf ook geduldig kon zijn wanneer dat moest,maar het ook weleens niet zo was.’Content gooide Kay het boek op bed en tilde zijnbroertje ernaast. Met zijn tweeën gingen ze in het hoekje onder het raam zitten. Elkeavond wilde Kelson hetzelfde verhaaltje horen. Kay begreep al snel dat het hemvooral om de plaatjes ging, net zoals bij hemzelf vroeger het geval was geweest. Kayhield best van lezen, maar het ging al snel vervelen. Kelson was al even snel afgeleid,maar dit boek vond hij het einde met alle geheime vakjes en dingen die je konopenklappen. Dus begon Kay te lezen. ‘Er was eens een olifant. Jelmer was geengewone olifant, maar een olifant met allerlei aparte kleurtjes. – Zie je dat, Kel? – Hijwas helemaal alleen en ging op zoek naar andere olifanten zoals hij…’
  55. 55. Met een tevreden glimlach op haar gezicht geplakt sloot Emma haar msn af endaarbij de computer. Haar moeder dacht dat ze de macht over hen had. Ze mochtdenken dat ze naar haar luisterde wanneer ze naar bed moest, maar er waren dingenwaarvan ze geen weet had. En dat zou ze nooit krijgen ook. Daar zorgde Emma zelfwel voor. Esmée trok één wenkbrauw op toen Emma grimaste en tegelijk haar tanden poetste. ‘Heb je weer met Pepijn zitten msn’en?’ Vroeg ze plagerig terwijl ze haar zusje evenvan top tot teen bekeek. ‘Sexy hoor, dat veel te kleine onderbroekje.’
  56. 56. Emma draaide langzaam haar hoofd naar rechts en keek Esmée doordringend aan. ‘Kijk maar niet zo,’ giechelde Esmée. ‘Je weet wat ze zeggen over wat er gebeurenkan wanneer de klok gaat slaan…’ Emma hield al het sop dat ze in haar mond had met veel pijn en moeite op zijn plektoen ze de tandenborstel uit haar mond haalde. Met wangen zo bol als een hamsterdie zijn wangen vol eten had keek ze Esmée uitdagend aan. ‘Als je het waagt…’ lachte Esmée dreigend. ‘Je ruimt zelf de zooi op, hè?’ Ze wistdat Emma het best echt zou doen. Toch was ze blij dat Emma wat meer op haar leek
  57. 57. en minder op Simone. Simone was altijd iemand die zich op de achtergrond hield.Iemand die onopgemerkt bleef, een grijze muis in de menigte. Esmée begreep hetniet en ze wilde het ook niet begrijpen. Wat dat betreft kon ze totaal niet met haartweelingzus opschieten. Het was alsof Simone te vroeg was gekomen en Emma telaat. Hoofdschuddend lachte ze, lol hebbend om haar eigen theorie. Van opzij sloeg ze haar zusje gade terwijl ze allebei hun mond spoelden met water. ‘Wat?’ Een tikje vijandigheid weerklonk in Emma’s stem. Het stond haar niet aan. ‘Ik geloof dat wij binnenkort eens samen moeten gaan shoppen,’ zei Esmée, wijzend
  58. 58. naar Emma. Ze wist niet hoe ze het anders moest brengen zonder haar te beledigen.Als ze naar zichzelf keek, was er waarschijnlijk geen enkele manier dat niet te doen. ‘Wat is er mis met dit ondergoed,’ reageerde Emma naar Esmées verwachtingen. ‘Helemaal niets, schat, maar als je een jongen aan de haak wilt slaan...’ Esméeeindigde expres halverwege de zin en tuitte haar lippen. ‘We scoren gelijk school-spullen voor als je naar het middelbaar gaat. Bovendien moet je gewoon iets sexy’saan – je bent mijn zusje.’ Zonder op antwoord te wachten, beende Esmée debadkamer uit.
  59. 59. Nu was het Emma’s beurt om één wenkbrauw op te trekken. Esmée die met haar wildeshoppen? Dat was iets nieuws. Verbluft liep ze terug naar haar eigen slaapkamer, methaar gedachten afdwalend naar Pepijn. Zou Esmée hem bedoelt hebben met ‘eenjongen aan de haak slaan?’. Dat moest haast wel. Vanaf dat ze als peuters bij elkaargezet waren, waren ze al dik.Emma vond hem des te stoerder nu hij tiener was. Gespierd door het vele basket-ballen, stoer omdat hij voor niets en niemand bang was en nu zelfs van zijn broer hadgewonnen met een partijtje knokken. Het feit dat Stan Esmées vriendje was, maakte hetdes te beter. Ja, Pepijn was een geweldige jongen en ze zouden nog veel samen bele-ven. Nu ze tieners waren geworden lag er een nog avontuurlijke weg voor hen open.
  60. 60. Ruim twee uur nadat hun zoons naar boven waren vertrokken, waanden Nienkeen Serena zich de trap op. Zachtjes trekkend en tegelijkertijd lichtelijk duwend aanelkaar leek de weg naar boven tien keer zo lang als normaal. Uiteindelijk belandden ze samen op bed, giechelend als twee tienermeiden. ‘Ik geloof niet dat ik dat laatste wijntje had moeten nemen,’ gniffelde Nienke. Serena streek een pluk haar uit Nienkes gezicht en glimlachte. ‘Je bent toch ookzo’n frutsel als je wat teveel op hebt,’ fluisterde ze hoofdschuddend. ‘Frutsel?!’ Wist Nienke er nog maar net op zacht volume uit te persen zonder te stik-
  61. 61. ken van de lach. Ze liet zich op haar zij vallen en Serena dook weg om vervolgensbovenop haar te belanden. Serena keek triomfantelijk op Nienke neer terwijl ze een kus op Nienkes knie drukte. Nienkes giechelde opnieuw. ‘O?’ Deed ze alleen. Ontdeugend keek ze Serena aan. ‘Ik meen wat ik zeg als ik zei dat…’ Serena slaakte een diepe zucht. Ze kon geennormale zin meer formuleren – o jee... ‘Waar we het beneden even over hadden... –Ik wil nog een kleintje, Nien. Ik wil het echt…’ Haar blik was zeker en Nienke wist datze het meende. Nienkes grijns werd breder en ze wiebelde met haar wenkbrauwen.
  62. 62. Elders in Blauwwater was er nog iemand die nog steeds niet sliep. Maite keek ophaar gemak naar de sterren vanuit haar slaapkamerraam. Ze sliep op zolder en hadeen knus stukje voor het raam gemaakt. Daar zat ze vaker dan aan haar bureau of ophaar bed. Ze voelde zich er op haar gemak en kon er uren naar de sterren turen, zichallerlei dingen afvragend. Vandaag was ze bezig de verjaardagen te overdenken. Het was nog beter als het regende, zoals nu. De regen goot van de dakpannen af enstroomde langs de ramen alsof ze verdrietig waren. Maite gaapte nog eens en hoelanger ze naar de regen keek, hoe meer ze opmerkte hoe hypnotiserend het eigenlijkwerkte.
  63. 63. ‘Alex? Denk… denk je dat Maite het naar haar zin heeft gehad vandaag?’ Eviomklemde ongemakkelijk haar koffiemok met beide handen. Ze moest eerlijk beken-nen dat ze niet goed was met kinderen. Ze was nu eenmaal een carrièrevrouw en alhad ze er nog zo’n spijt van – vroeger had ze vrij weinig tijd met Sander doorgebracht. ‘Het lijkt erop dat je familie Maite wel geaccepteerd heeft, Eef.’ Glimlachte Alex. Hijwist van de problemen waar Evi zo nu en dan nog steeds mee kampte. ‘Ze zat vanbegin af aan al bij de rest. Het komt vast goed. De eerste ontmoeting is altijd… pittig.Je kent haar toch? Maite zorgt er wel voor dat Sims haar mogen.’ Evi lachte opgelucht. ‘Ja, je hebt ook gelijk.’
  64. 64. ‘Zeg Eef,’ begon Alex. ‘Als we nou eens wat gingen doen met zijn allen binnenkort?’ ‘Je bedoelt ons tweeën en Maite en Sander?’ Alex knikte. ‘Desnoods vraag je Cathelijn en Joey ook mee. Ik zou het te gek vindenom ze beter te leren kennen.’ Met een frons keek Evi haar man aan. Wat zei hij nu? Hij wilde haar familie lerenkennen? Haar familie die ze zelf al jaren te weinig had gezien? Haar familie die.... ‘Ik weet wat je denkt. Maar Noahs familie is ook jouw familie. Het is veel te zonde demogelijkheid om contact te houden niet met beide handen aan te grijpen. Denk er-
  65. 65. over na, oké?’ Zijn blik was plotseling ernstig geworden. ‘Het zou een super gezelligdagje kunnen worden. Desnoods kook ik ‘s avonds.’ Alex glimlachte en keek evennaar iets dat alleen hij zag. ‘Ze moeten toch maar even weten dat ik mijn restaurantuitgebreid heb. Wie weet zie ik ze dan wel geregeld terug. Zou gezellig zijn!’Alex’ grote passie was koken. Hij had een eigen restaurant en het was dan ook geentoeval dat ze elkaar in zijn restaurant hadden ontmoet. Sindsdien had Alex eropgestaan dat zij en Sander nog een keer gratis wat kwamen eten. Evi probeerde zich voor te stellen dat de oudste van haar familieleden in Alex’restaurant zaten. Na vandaag wist ze dat de klik er nog steeds was. Ergens was Evi
  66. 66. er bang voor geweest dat ze het haar kwalijk zouden nemen. De oudsten dan in elkgeval, want de meeste kinderen van Joey en Cathelijn hadden haar nog nooit ont-moet tot vandaag. Nog zoiets. Ze was ergens vreselijk jaloers op Cathelijn en Joey. Ze hadden zoveelkinderen en dus ook een hele kudde aan kleinkinderen. Ergens had ze gewild dat zevroeger wat meer kinderen had gekregen. Dan was Sander minder alleen geweest enzij nu ook. Al was het misschien egoïstisch om te denken, aangezien zij en Noahweinig vrije tijd hadden gehad. Maar misschien was dat dan ook wel anders geweest. Misschien… Misschien… Het ‘misschien’ was iets dat ze nooit zou weten. Wat Evi
  67. 67. wel wist was dat ze op zijn minst kon roeien met de riemen die ze had. Een soortgelijkiets was Evi verteld toen ze op aanraden van Alex een tijdje bij een psycholoog wasgaan lopen. Dat had haar goed gedaan en haar kijk op dingen gaan veranderen. Zewas zich gaandeweg steeds meer gaan beseffen over Noah en Sander, maar ookover zichzelf. Ja, ze was lang weggeweest na de scheiding. Ze had zich een hele tijdafzijdig gehouden van de rest van haar familie. Haar familie bij wie ze ergens welwilde zijn en toch ook weer niet, vanwege een gedeelde geschiedenis met Noah.Maar nu was ze weer terug. ‘Lijkt me een hartstikke te gek plan,’ antwoordde ze Alex eerlijk. ‘Laten we ‘t doen.’
  68. 68. Maite schrok op van stemmen die uit de kamer onder haar kwamen; haar vader enEvi kwamen de trap op, besefte ze zich. Verdwaasd keek ze om zich heen. Voor haarlag Sjimmie te ronken en zijzelf was ook net nog aan het ronken geweest. ‘Jezus, weer in slaap gevallen,’ mompelde ze op fluistertoon. Ze gluurde naarSjimmie. Ze hield best van dieren, was er niet gek van. Toch vond ze het wel leuk datSjimmie zo vaak op haar kamer kwam. Het was haast alsof hij aanvoelde dat ze zichalleen voelde. Wat ze in elk geval zeker wist was dat hij op zijn minst onthoudenmoest hebben dat Maite hem graag en vaak kriebelde op zijn koppie.
  69. 69. Schijnbaar was dat nu ook weer zo, want Sjimmie kwam direct overeind toen Maiteging zitten. Hij keek haar met een smekende blik aan en Maite giechelde. ‘Je hebt de heuse charmes van een kater, meneer Casanova.’ Met één handondersteunde ze haar hoofd en met haar andere, vrije hand kietelde ze Sjimmieonder zijn kinnetje. ‘Maar ik ga wel zo slapen hoor, Sjim. Van mij part ga je op mijndekbed liggen, maar Sims moeten naar school op een doordeweekse dag.’ ‘Prauw,’ deed Sjimmie. Niet zeuren maar kriebelen. Hij vond alles best, zolang zedaar maar niet mee stopte.
  70. 70. Het eerste wat Lise-May deed toen ze uit school kwam, was haar naar bovenrennen, haar tas tegen de kast gooien en haar computer opstarten. Auke was later uitdan haar, dat wist ze. Toch wilde ze vast online zijn als hij er was. Eerder vanmiddag hadden ze ‘afgesproken’ elkaar na schooltijd te treffen op msn.Ze hadden het op school nog eens gehad over hun voorliefde voor muziek. Lise-Maywilde graag pianoles gaan hier en dat wist Auke. Hij had geroepen dat zijn tante lesgaf op de muziekschool hier in het dorp en dat hij wel even contact met haar wilde op-nemen. Lise-May was daar gelijk rood van gekleurd. Ze had het aanbod met beidehanden aangenomen en wachtte nu ongeduldig tot Auke online kwam.
  71. 71. Wat maar een half uur was leek wel het driedubbele te duren. Toen meldde msn datAuke zich had aangemeld. Direct zat Lise tegen het beeldscherm geplakt.Lise-May zegt: Hai Auke.  Heb je je tante nog gesproken?Auke zegt: Ze zei dat ze nog wel plek heeft door de week. Ze vroeg me ook nog iets.Lise-May zegt: O, te gek! ^.^ Wat vroeg ze dan?Auke zegt: Of je van de week tijd had om langs te komen.Lise was blij dat ze geen webcam had die ze aan kon doen. Haar wangen waren vuur
  72. 72. -rood van opwinding. God, ze mocht langskomen. – Natuurlijk moest ze langskomen.Op een dag zou dat toch gebeuren, anders zou ze nooit kunnen lessen natuurlijk.Toch voelde ze een onbehaaglijk gevoel op komen zetten.Auke zegt: Anders ga ik wel met je mee?Alsof hij het had aangevoeld. Lise-May’s hart maakte een sprongetje. Auke was echteen hartelijk persoon. Hij deed er alles aan om anderen te helpen, had ze het idee.Lise-May zegt: Dat is aardig van je. Ik vind het prima.Auke zegt: Wat doe je vanmiddag? Ik kom nu wel naar je toe als je wilt.
  73. 73. Even zat Lise-May met haar mond vol tanden. Dat was wel heel erg vlug. Ze kendezichzelf echter langer dan vandaag en ze wist dat er nog van zou afzien als ze nu niettoehapte. Dus haalde ze diep adem en liet ze haar vingers op het toetsenbord typen.Lise-May zegt: Is goed. Ik woon in het appartement Zeezicht. Weet je waar dat is?Het was een paar minuten stil en Lise was even bang dat Auke niks zou zeggen.Auke zegt: Ja, ik weet waar dat is. Daar heeft Evi ook gewoond. Dus ik ben zo bij je.Nog voor Lise-May alles had gelezen, stond Auke op offline. Dat kind was afgrijslijksnel met de computer, was haar al eerder opgevallen.
  74. 74. Met een diepe zucht schoof Lise-May haar stoel naar achteren. Ze wilde meteen naarbeneden lopen om haar agenda, mobieltje en andere dingen bij elkaar te zoeken. Zepakte de deurknop vast en bleef abrupt staan. Ze moest gewoon even checken hoeeruit zag. Met een ietwat onzeker glimlachje keek ze haar spiegelbeeld aan. Ze was niet dik,niet te dun. Ze had een bescheiden hoeveelheid make-up en was niet te extravagantgekleed. Toch wist ze niet zeker of ze er niet tè saai uit zag. Auke was maar gewooneen jongen, dat wist ze ook wel. Toch waren er niet veel Sims die de moeite nameniets met haar te doen tenzij het voor school was. Daarom was nu ze enorm opgelaten.
  75. 75. Auke had het idee dat hij een paraplu mee had moeten nemen. De regen plensdeop zijn hoofd en hij rilde van de harde wind. Toch had Auke het niet echt koud. Metsamengeknepen ogen keek hij naar het gebouw voor hem. Lise-May had hem gevraagd of hij wist waar appartementencomplex Zeezicht lag. Alzou hij straks uit huis gaan en in geen jaren terugkregen naar Blauwwater; deze plekzou hij nooit vergeten. Het huis van Rose zag er verlaten en stil uit. Auke slikte moei-zaam. Het zag er anders uit nu het verbouwd was, maar het was alsof hij haar ergensnog steeds was. Het lelijke was dat hij niet had geweten dat Lise-May hier woonde totvoorkort. Net nu hij dacht dat hij hier nooit meer hoefde te komen… maar nee, het
  76. 76. was hem schijnbaar niet gegund. Lise-May was hier pas net komen wonen en zouvast niet gauw verhuizen. Dat betekende dus dat… Bij het indrukken van de deurbel betrapte Auke zichzelf erop dat hij er zojuist vanuitwas gegaan dat hij hier nog wel vaker zou komen. Met een brede glimlach keek hijhoe Lise naar buiten stapte. ‘Hoi!’ Zei ze met overslaande stem. Ze kromp lichtelijk ineen en wees naar de lucht.‘Ik eh, kom gauw binnen! Het regent. Dat had ik helemaal niet gezien.’ Ze was blij datze Auke voorging naar binnen. Haar kop had weer eens de dieprode kleur waar eenrijpe tomaat nog jaloers op zou worden. Natuurlijk had ze wel gezien dat het regende.
  77. 77. En natuurlijk weet ik ook dat ik jullieweer blij ga maken met deze liefde-volle cliffhanger!Een beetje anders dan anders,deze update – nietwaar? Zelf vind ikhet lichtelijk hectisch, weer eenswat anders. =3Veel korte sketches, veelafwisseling. Veel personages,minder Iris. Dus, wat vonden jullievan deze update?! Laat het memaar weer weten! =DTot de volgende keer maar weer! Xx Ilse

×