Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.

Pernott update 1.10

252 views

Published on

Published in: Travel, Entertainment & Humor
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

Pernott update 1.10

  1. 1. 10.G Pernott
  2. 2. In de afgelopen update- Werd de tweeling van Dewey en Marsha geïntroduceerd: Nissa en Jaymz Bruinig- Haalden Dewey en Marsha het tot leerjaar twee op de universiteit- Verbouwden Dewey en Marsha hun huisje met dat geld- Namen Dewey en Marsha Dewey en Chandlers oude kinderoppas Katrina aan- Leerde Dewey Nissa lopen---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Bleek alles gewoon in orde te zijn met Chandler- Kwam Ollie langs bij het hoofdhuis om Joan een boodschap door te laten geven aan Chandler- Leerde Chandler Max hoe hij een echte waakhond moest zijn- Praatte Chandler met Bruce over hoe hij het gedoe rondom Ollie het beste aan kan pakken- Bedacht Chandler een plan van aanpak om alles weer goed te maken met OllieAfijn, een iets korte lijst met punten van wat er in de vorige keer kwam. Omdat ik om enom wil spelen, gaan we nu weer verder bij het hoofdhuis. Daar heb ik nog 1,5 week tegaan voor ik weer een semester bij Dewey, Marsha en hun tweeling Nissa en Jaymz opde universiteit zal spelen. Op naar dia drie!
  3. 3. Hoofdhuis, SandbarDie zondag was Chandler naar de plaatselijke lounge met Tosca. Eigenlijk gold zijnhuisarrest nog steeds, maar Joan was werken en Bruce had er niet moeilijk over gedaantoen Chandler had gezegd dat hij wat wilde bespreken met Tosca wat betreft Ollie. Ze waren nu al uren in de lounge zonder dat Chandler ook maar richting onderwerp‘Ollie’ was gegaan. Tosca had niet-wetend ingestemd met het voorstel om er eens metzijn tweeën op uit te gaan. Dus daar stonden ze dan, met zijn tweeën om de pooltafel envele publieksogen op hen gevestigd.
  4. 4. Chandler dwong zich tot het uiterste te concentreren, richtte en schoot de bal over detafel. Hij ketste tegen de witte en even leek het erop dat hij het niet zou halen, maarknalde toen tegen de rand van de tafel en rolde alsnog in het gat. Er werdverontwaardigd gemompeld. Met een zelfvoldane grijns kwam Chandler overeind enklemde zijn stok tussen duim en wijsvinger.
  5. 5. Chandler stapte achteruit en knikte richting Tosca dat het haar beurt was, maar zijschudde haar hoofd. Een hoop ‘ah’ geroep vulde de lounge. Chandler liep naar haar toeen zij trok hem in haar armen. ‘Nee, lieverd. Jou versla ik toch niet meer. Ik geloof dat je beter anderen eens eenpoging kunt laten wagen.’De anderen in de lounge namen de stokken maar al te graag van Chandler en Toscaover. Even was hij teleurgesteld dat het nu al gedaan was, maar vergat dat al snel.
  6. 6. Het besef dat ze niet alleen waren in de lounge kwam terug toen ze in de weg bleken testaan voor Sims die naar de wc wilden. Tosca excuseerde even dat ze naar de wc gingen Chandler zei dat hij wel buiten zou wachten. Hoewel het gebouwtje al ongeveer eenjaar niet ver van zijn huis vandaan stond, was hij er nog nooit geweest. Nieuwsgierig alshij was, liep hij er een beetje omheen en ontdekte ondanks het dikke pak sneeuw nogeen pad naar de achterkant van het gebouw. Daar stond een klein bankje voor hetmeertje dat rondom de lounge lag en Chandler nam dankbaar plaats.
  7. 7. Hij was daar zo in gedachten verzeild geraakt dat hij het niet merkte dat Tosca al eentijdje achter hem stond. ‘Ga je mee? Ik heb het koud,’ zei ze zacht om hem niet te laten schrikken.Met een grijns keek Chandler om. ‘Vind je het ook heel gek. Wie doet er nu geen jas aan met dit weer?’Tosca giechelde. ‘Ik…’
  8. 8. Samen wandelden ze terug naar het pad, weg van het ‘eilandje’ waarop de lounge stond.Chandler wist dat elke stap hen dichterbij huis bracht, dus ook dat het nu of nooit was.Zijn hand liet hij uit die van Tosca’s glippen toen hij stopte met lopen. ‘Tosca, ik moet je iets vertellen…’ ‘Wat is er, Chan?’ Tosca keek hem glimlachend aan, maar zag dat er iets serieus was.Chandler haalde diep adem. Ja, hier ging hij dan. ‘Het gaat over Ollie… Ze is een paar dagen geleden bij mij thuis langs geweest. Ik wist
  9. 9. helemaal niet dat ze zou langskomen. Ik was er zelf ook niet bij, mijn moeder vertelde hettoen ik terug kwam uit mijn werk. Ze had alleen gevraagd of mam wilde doorgeven dat zelangs was geweest.’ ‘O?’ Tosca keek Chandler verbaast aan, maar niet in negatieve zin.De spanning gleed lichtelijk van Chandlers schouders. Iets onspannender vertelde hijverder: ‘eerst heb ik een tijd na zitten denken en daarna merkte pa dat er wat was.Dus… nou ja, ik heb hem zo ongeveer alles verteld, inclusief haar asociale gedrag en meer
  10. 10. van dat soort details.’ Chandler stopte even om te kijken hoe Tosca reageerde. Ze wasde rust zelve en ook nu knikte ze Chandler bemoedigend toe. ‘Mijn pa zei dat ikmisschien niet duidelijk genoeg was geweest met… nou ja, te zeggen dat ik haar nietwilde. Ik heb ook verteld dat die zoen met haar minstens een half jaar geleden was,’vervolgde hij. ‘Daar heeft pa niet echt meer wat aan toegevoegd, maar ik… hebgisteravond nog eens nagedacht en ben tot de conclusie gekomen dat het misschienmaar beter is als ik met haar ga praten. Doen alsof het niet is gebeurd, lijkt me geen goed
  11. 11. idee, gezien de acties die ze telkens uithaalt. Ik weet niet wat haar doel was met hetlangskomen vorige week, maar ik wil in elk geval proberen het erover te hebben methaar. Als zij dat niet wil, dan… nou ja, dan houdt het op, denk ik.’ ‘Hmm…’ Tosca was zichtbaar aan het nadenken. ‘Denk je dat je weer vriendinnen wiltworden met haar?’ ‘Bevriend met Ollie?’ Chandler lachte. ‘Nee, om eerlijk te zijn niet. Maar ik wil gewoondat het ophoudt, weet je. Voordat het uit de hand loopt. Voordat ze je dingen aandoet.’
  12. 12. Tosca was er even stil van. Chandler kon aan haar gezichtsuitdrukking zien dat haarreactie goed zou zijn – hoe die ook was. Haar gezicht sprak boekdelen – zoals altijd. ‘Als jij denkt dat praten het beste is, moet je dat doen,’ zei ze uiteindelijk. Met eenglimlach spreidde ze haar armen. ‘Dat is in elk geval het minste wat je kunt proberen. Alsze je idee om je excuses aan te bieden niet aanneemt, zou ik het ook niet meer weten.Ze verwijt je van alles en als jij laat zien dat je het wilt goedmaken en zij wil het alsnogniet, weet ik het ook niet meer.’
  13. 13. Tevreden glimlachte Chandler. Gelukkig was Tosca niet gepikeerd of boos om het feit dathij had gezegd dat haar idee om Ollie maar gewoon proberen te vergeten niets was.Achteraf gezien wist Chandler ook wel dat het waanzin was om te denken dat ze zo zoureageren – zo was Tosca helemaal niet. Ze was altijd open, eerlijk en rustig van aard. Hij kon wel eeuwig zo staan, met haar in zijn armen. Maar het was koud, het werdalsmaar later en Joan kon elk moment thuiskomen. ‘Kom, Tos. Ik breng je naar huis.’
  14. 14. Fluitend gooide Chandler de autoportier dicht en stapte hij het huis binnen. ‘Ben thuis!’ Riep hij. Je wist tenslotte maar nooit waar zijn ouders zaten, aangezien ze delaatste tijd veel tijd doorbrachten in de hobbykamer. Het viel Chandler echter op dat er in de woonkamer enkel wat kaarsjes brandden envoor de rest alle lichten uit waren. Buiten Max was er niemand in de woonkamer. ‘Hé ouwe rakker, was je nog wakker? – Waar zijn pap en mam?’Max snapte natuurlijk niet wie dat voor moesten stellen. Hij was alleen maar dolblij.
  15. 15. Joan en Bruce lagen al in bed. Het had Bruce even tijd gekost om Joan gerust te stellenom het feit dat hij hun jongste zoon toestemming had gegeven weg te gaan met zijnvriendin – de enige echte – terwijl ze hem dit hele weekend huisarrest hadden gegevenom zijn wangedrag bij het feestje. Al hadden ze een tijd hadden afgesproken dit keer. Toen ze Chandler hoorden roepen, was Joan gerustgesteld. Ze twijfelde erover eruitte gaan, maar het briefje dat ze voor hem hadden achtergelaten, zou hij vast wel vinden.Met een vredig gevoel viel ze in slaap.
  16. 16. Chandler had zijn ontbijtspullen net opgeruimd toen Joan de woonkamer in kwamgelopen. Ze ging aan tafel zitten en knikte naar het vrije krukje tegenover haar. ‘Goedemorgen, Chandler. Leuke avond gehad gisteren?’Chandler knikte met een glimlach. Het was een mengelmoes aan de herinnering en bijhet zien van zijn moeders eveneens glimlachende mimiek, waaruit bleek dat ze er geenproblemen mee had. Opnieuw betrapte hij zich erop dat hij onnodig bezorgd wasgeweest om iets waarvan het toch vrijwel zeker was dat het niet zo was, zoals gisteravond.
  17. 17. ‘Dus alles is nu uitgepraat met die Ollie?’ Chandler schudde zijn hoofd en vertelde vanzijn plan om haar binnenkort uit te nodigen. ‘Gisteravond ben ik alleen met Tosca naar delounge geweest, waar ik haar heb verteld dat ik toch met Ollie wilde gaan praten. Ik wilgewoon open zijn over de dingen die ik doe met andere meiden. Ik wil dat ze mevertrouwt en dat ze dat blijft doen. Daarbij hoort ook het voorkomen van misverstanden.’Even keek hij zijn moeder met samengeknepen ogen aan. Toen moesten ze allebeilachen. Joan kwam overeind en gebood haar zoon hetzelfde te doen.
  18. 18. Even gaf Joan Chandler een knuffel. ‘Het spijt me van eerder, oké? Ik had nooit zomaar onterecht mogen oordelen. Wat datbetreft had je wel gelijk in wat je tegen je vader zei over Ollie.’Fijn te weten dat Bruce alles aan Joan had doorgekaart, dacht Chandler cynisch. Maaraan de andere kant was het toch ook wel weer echt zo: nu hoefde hij niet alles dubbel tevertellen. Daar stonden ze dan, moeder en zoon, een paar minuten in een omhelzing dieveel goed leek te maken. Niet alleen ter afsluiting van hun gesprek, maar ook qua gevoel.
  19. 19. Achter hen toeterde de schoolbus en vlug liet Chandler zijn moeder los. ‘Ik ben echt blij dat we het er even over hebben gehad,’ verzuchtte Joan opgelucht.Chandler zuchtte ook, maar niet van blijheid. Hij was wel blij dat ze het erover haddengehad en dat alle misverstanden rondom Ollie de wereld uit waren, maar hij moest gaanen eigenlijk had hij ook geen zin in dat napraten over wat er was gebeurd en hoe nu verder. ‘Echt, Chandler. Je bent mijn jongste zoon,’ zei ze op een manier alsof ze zijn enige was.‘Volgende week is je afscheidsfeestje en je gaat het huis uit… Maargoed, fijne dag, lieverd.’
  20. 20. Die week zaten ze voor het laatst allemaal aan tafel. ‘Dit is het dan,’ verzuchtte Joan. Haar sentimentele bui was nog steeds niet voorbij ende mannen zuchtten eveneens. ‘Nou, ik mag toch hopen van niet!’ Probeerde Bruce de stemming luchtiger te maken. ‘Ik kom toch heus nog weleens thuis, of jullie mijn kant op?’ Voegde Chandler toe. ‘Mijn idee was meer als in dat ‘het laatste avondmaal’ het laatste avondeten was watJezus at voor hij stierf – of was het God?’ Legde Bruce uit.
  21. 21. Joan verslikte zich abrupt in haar macaroni met kaas en trok een vies gezicht. ‘Hè bah,’ zei ze tegen Bruce. ‘Dat moet je niet zeggen, het brengt ongeluk!’Opnieuw lachten Bruce en Chandler. Dat Joan bijgelovig was, wisten ze beiden wel. Tochwas het grappig. ‘Hoe dan ook,’ begon Joan snel over iets anders op een manier alsof ze het er al dehele tijd over hadden gehad. ‘Als jij naar de universiteit gaat, neem je de hond en diepapegaai mee, of niet?’ Het klonk niet echt alsof Chandler een keus had.
  22. 22. ‘Ik zou niet durven Max alleen te laten met jou,’ plaagde Chandler. ‘Voor Uilskuiken geldthetzelfde. Misschien nog wel meer, omdat jullie al helemáál beste maatjes zijn.’Uilskuiken voelde zich kennelijk geroepen, want ineens begon hij zijn naam te krijsen.Opnieuw steeg er gelach op – zelfs uit Joans mond ditmaal. ‘Marsha vindt het dan misschien wel minder, maar in feite is Max Dewey’s hond enaangezien hij bij mij in huis komt wonen, heeft Marsha hem toch niet constant voor haarvoeten lopen,’ bedacht Chandler zich hardop. ‘Ik denk dat dat het beste zal zijn.’
  23. 23. Enkele dagen later was het zover: het grote afscheidsfeest was daar. Chandler hadOlaf en Tosca uitgenodigd, maar ook zijn schoolvriend Rick en natuurlijk Dewey enMarsha. Wat hij niet kon laten, was zijn eerste allerbeste vriendin buiten de familie om uitte nodigen: Katrina. Met een positief opgewekt gevoel omhelsde Chandler zijn broer.Hoofdschudden grijnsde hij hem toe. ‘Goddomme, je bent nog steeds niets veranderd sinds de laatste keer dat ik je zag. Datis niet in alle opzichten positief, nee. Die kléren…’
  24. 24. ‘Pas maar op, broertje!’ Hoonde Dewey. ‘Mijn kleren mogen er naar jouw mening danwel niet uitzien, maar ik ben nog steeds evengoed in vechten.’Chandler glimlachte flauwtjes. Zijn lippen vormden in stilte de woorden ‘not impressed’voor ze overgingen tot een grijns.Dewey woelde door Chandlers haar en grijnsde eveneens. ‘Tof je weer te zien, broertje. Is dat meisje daar nou je vriendin? Kom, stel me eens aanhaar voor, man.’
  25. 25. Dewey was een hele tijd bij Tosca, Olaf en Chandler blijven staan, maar ging op eengegeven moment de keuken in om zijn ouders bij te kletsen over hoe Chandlers despullen gingen verplaatsen naar Sim Universiteit. In de tussentijd vermaakte Chandlerzelf zich prima bij Tosca en Olaf. ‘Dus het is wel goed afgelopen allemaal?’ Vroeg Olaf door op het verhaal wat Chandlerzojuist had verteld over het gesprek met Ollie. Tosca wist alles gelijk dezelfde avond nog,maar omdat het gesprek pas de dag ervoor had plaatsgevonden en Chandler ook pas
  26. 26. ‘s nachts had gebeld, had hij besloten Olaf het de dag erna pas verteld. Olaf tikte zijnvrienden even tegen de schouder toen hij uitgesproken was. ‘Goed gefixed, man.’ Grijnzend keek hij naar Tosca. ‘Niet dan?’Dat was min of meer een toestemming voor Tosca om Chandler in haar armen tetrekken. De twee waren zo vol van elkaar dat het ze niet meer kon schelen wie het zag.Binnenkort zouden ze samen bij Dewey en Marsha ‘intrekken’. Het huisje naast dat vanhen was al gebouwd en zou algauw bewoond worden door de twee tortelduifjes.
  27. 27. Chandler was blij verrast te zien dat iedereen zo’n beetje met iedereen praatte. Rickwas pas een paar keer eerder bij Chandler thuis geweest en hoewel het geen onaardigeof verlegen jongen was, praatte hij eigenlijk enkel met Olaf. Gelukkig betrok Olaf hem ookeen beetje in gesprekken met Tosca, die op haar beurt weer de reisverhalen van Bruceaanhoorde. Chandler schudde even lachend zijn hoofd toen hij dat zag op het momentdat hij een blik tussen Katrina en zijn broer Dewey door wierp. Marsha lachte kostelijk omeen grap die Chandler zojuist gemaakt had, en alles leek compleet.
  28. 28. Tot Dewey uitgepraat was met Katrina – die verzuchtte dat ze even moest gaan zittenomdat ze moe werd in haar benen. ‘Hé!’ Dewey keek om zich heen en had in één klap de aandacht van iedereen, waarhij natuurlijk niet verlegen om zat. ‘Kijk eens wie we daar hebben, is dat niet de goeie,ouwe Max?!’De hond kwam met zijn oren in zijn nek de kamer in gelopen – bijna behoedzaam. ‘Wat is er?’ Dewey lachte. ‘Ken je me niet meer? Je bent nog wel van mij, eigenlijk.’
  29. 29. Max kwispelde kort, maar verschool daarna toch algauw achter Chandler. Iedereen in dekamer lachte en Max maakte dat hij wegkwam. ‘Ja,’ zei Bruce terwijl hij de hond nakeek. ‘Dat zal toch wel stil worden zonder dat beest.Hij heeft al zoveel uitgevreten in zijn leven, dat wil je niet weten.’ ‘Pa!’ Riep Chandler lachend. ‘Alsof het zo’n lelijke hond is. Het is een hele slimme hond,dat weet je zelf ook wel.’Bruce gaapte en wuifde zijn zoons opmerking weg. Hij vond het wel best allemaal.
  30. 30. De aandacht van de gasten werd alweer verdeeld door degenen die het dichtst bij elkaarin de buurt stond – gesprekken werden hervat. ‘… Dus ik denk dat jullie er echt wel uitkomen, met zoveel man,’ ging Joan verder methaar vooruit gedachte ideeën wat betreft haar kleinkinderen. ‘Maar als jullie eens wat metz’n vieren willen gaan doen – of met zijn zessen natuurlijk’ Joan wees kort over haarschouder richting Olaf en rekende Marilène ook mee, al was ze er niet ‘voel je dan niet inverlegenheid gebracht om onze hulp in te roepen voor het oppassen op de tweeling.’
  31. 31. Tosca knikte en Marsha glimlachte dankbaar naar haar schoonmoeder. Het gesprek vielstil en iedereen de meiden en Rick keken op toen Dewey langsliep. ‘Ma, ik pak even je auto om Marilène op te halen. Ze heeft net Olaf ge-sms’t dat zeklaar is met werken.’ De vraag of Dewey überhaupt de auto mocht lenen, kwam er niet. ‘Doe je wel voorzichtig op de weg nu er zoveel sneeuw ligt?’ Was het enige wat Joan zei.Dewey mompelde iets over overbezorgde moeders en greep zijn jas. ‘Als ik terug ben, kunnen we gaan!’ Riep hij over zijn schouder en liep de tuin in.
  32. 32. Zo gezegd, zo gedaan. Na enkele minuten was Dewey terug met Marilène. Zij dronk nogeven een drankje mee, maar daarna belden ze toch echt een taxi omdat het anders telaat werd. Met een brok in haar keel sloeg Joan haar armen stevig om Chandler heen. Zeging hem echt missen. Bij Dewey had ze dat ook wel, maar nu werd het helemaal zo leegin huis zonder ook nog maar één enkele jonge Sim in het midden. ‘Ik ga je missen, lieverd,’ kon ze dan ook niet nalaten te zeggen. ‘Ja, ik jou ook en pap ook. We komen gewoon veel bij elkaar langs en elke dag blijvenwe bellen, net zoals we nu al deden bij Dewey en Marsha.’
  33. 33. Een andere oplossing dan dat was er simpelweg niet, omdat Sim Universiteit noueenmaal niet de eerste beste stad verderop lag. Iedereen dromde zich naar buiten omafscheid te nemen van Chandler, Tosca, Dewey, Marsha en Max maar natuurlijk ook Olafen Marilène. Nog één keer kreeg iedereen een knuffel van elkaar voor ze in de taxi stapten.Stiekem was Joan nog wel jaloers op Katrina wat dat betreft: met haar busje van hetwerk die het reizen gemakkelijk maakten, zou ze hen vast niet voor de laatste keer zien.
  34. 34. Chandler & Tosca, Sim Universiteit De volgende dag lag er een nog dikker pak in de Sim Universiteit dan de avondervoor in Sandbar had gelegen. In het huisje naast hen was het nog rustig en donker.Natuurlijk, want Dewey en Marsha hadden veel later college dan Chandler en Tosca.Met een glimlach volgde Tosca hem door de sneeuw. ‘Ik ben benieuwd, onze eerste collegedag.’ Een beetje nerveus was ze wel.Chandler begon te lachen en pakte haar hand. ‘Het zal vast wel meevallen. We moeten het er even mee doen, schat.’
  35. 35. Hun huisje was nog erg klein – slechts zeven bij vijf vierkante meter – maar ze moestenhet er inderdaad even mee doen tot er weer een semester voorbij was en er beursgeldenbinnen zouden stromen als water. Want al Chandlers spaargeld van zijn tienerbaantjewas er misschien wel doorheen gejaagd, hij had genoeg talenten waardoor hij veelsponsors had weten te werven. Tot die tijd leefden ze in één klein kamertje met eenbadkamertje waarin het bad Max altijd gewassen was en een wc die half scheef hing alsje erop zat.
  36. 36. Dewey & Marsha, Sim Universiteit In het huisje naast dat van Chandler en Tosca was Marsha inmiddels wakkergeworden van de tweeling die bij haar en Dewey in de kamer had staan jammeren.Ze offerde zichzelf uit vrije wil op om uit bed te gaan en nadat ze wat kleren hadaangeschoten, zette ze de tweeling één voor één op het potje. Niet zonder resultaat: nuze allebei een keer of drie waren geweest, snapten ze het idee en leken ze zindelijk tezijn. Dat was een hele opluchting voor Marsha en ze kon dan ook niet wachten het aanDewey te vertellen. Flesjes geven vond ze niet zo erg, maar luiers verschonen…
  37. 37. Marsha had de hele middag vrij en hoefde pas om acht uur met Dewey op weg te gaannaar het collegegebouw, dus besloot ze na een ontbijtje met zijn tweeën Nissa te lerenpraten. Echter had het meisje daar minder zin in dan haar moeder had gehoopt…
  38. 38. Dewey deed in de tussen tijd waar hij goed in was en wat hij leuk vond: de rommelopruimen die de kinderen ongetwijfeld toch wel achterlieten. Ze waren dan misschien welnet zo netjes als hun ouders en opa Bruce, maar flesjes opruimen was iets waar ze nogte klein voor waren.Echter liep hij de hele dag in zijn pyjama en kookte zelfs het avondeten daarin. Hij vondhet wel lekker om eens een keertje een luie dag te hebben – ondanks het opruimen dan.Het was alweer een flinke tijd dat hij zich geen zorgen hoefde te maken over Marsha. Ze
  39. 39. Die avond bleek dat het toch wel ergens goed voor was geweest, want uitgeput maar mètuitgebreide woordenschat was Nissa in haar bedje gestopt. Jaymz – die intussen weerwakker was geworden – had geluk: geen oefeningen voor hem vandaag. Op het potjeleren zitten was al min of meer een straf geweest: hij wilde gewoon spelen! Misschienhadden zijn ouders het dan toch begrepen, bedacht hij zich tevreden toen ze weggingen,want oppas Katrina plukte hem niet bij de speeltafel vandaan om hem te leren lopen,zingen en laat staan zingen. Jaymz was helemaal in zijn element.
  40. 40. Chandler & Tosca, Sim Universiteit Chandler en Tosca zaten te genieten van hun gevulde omeletten. ‘Ben ik toch even blij dat ik zo technisch ben dat ik die boekenplank even hebgemonteerd, hmm!’Tosca giechelde. ‘Nu zeg je alsof het heel wat is, maar een plank aan een muur vastmaken moet ik zelfsnog kunnen.’ ‘Betwist mijn technische vaardigheden niet!’ Quasiuitdagend keek Chandler haar aan.
  41. 41. Tosca had nog wat boeken op de kop weten te tikken, tweedehans maar niet minderleerzaam. Chandler en zij hadden nog geen computer maar waren even tevreden endankbaar met de kennis die ze uit hun boeken haalden. Stiekem vond Tosca het nog eenbeetje romantisch ook, zo lezen met zijn tweeën bij kaarslicht.
  42. 42. Dewey & Marsha, Sim Universiteit Nissa was ook weer iets nieuws aan het leren, net als haar oom Chandler en ‘tante’Tosca. Nu kon ze dan wel praten en zelfstandig op het potje gaan zitten en lopen, maarDewey vond het ook wel leuk om kinderliedjes aan zijn tweeling te leren. Hij was dan welgeen familiesim zoals zijn broertje, maar hij vond het toch belangrijk dat zijn kinderenzoveel mogelijk leerden zodat ze zoveel mogelijk kanten op konden als ze later ouderwaren en ongeveer de leeftijd hadden die hij nu had.
  43. 43. Marsha verveelde zich een beetje. De computer was er mee gekapt nadat ze een tijdlangaan haar paper had zitten werken. Erg lang kon ze er niet over in zitten dat nuwaarschijnlijk een klein deel van haar typewerk voor Piet snot was geweest, wantnatuurlijk maakte op de bank springen en daar salto’s op maken veel goed. Echter vondJaymz het minder geweldig dat zijn moeder zoveel kabaal aan het maken was, want dekleine peuter rekte zich uit en kwam kreunend en steunend overeind. Ja, dat zijn moedereen genotsim is vond hij niet altijd even tof…
  44. 44. Nu was Jaymz pas echt de pineut. Hij werd aangekleed en op de grond gezet. ‘Kom, schat! We gaan een liedje zingen!’Jaymz keek zijn moeder even met een moeilijk gezicht aan, maar toen Marsha gekkebekken begon te trekken bij het liedje dat ze zong, moest hij toch wel lachen. Al kon hijde woorden niet echt uitspreken, hij wauwelde wel mee met de toon van de muziek.Marsha vond het helemaal geweldig.
  45. 45. Het ventje bleek zelfs nog zó enthousiast te worden dat hij aan het eind een stuk of vijfliedjes uit het blote hoofd wist te murmelen, zonder enige hulp van zijn moeder. Marshahaalde Dewey er vertederd bij en samen luisterden ze naar het stoere ventje dat trots zijnliedjes zong. Na nog een laatste flesje nachtvoeding brachten ze hem samen naar bed,om vervolgens zelf ook te gaan slapen. Het was een vermoeiende, maar leuke daggeweest.
  46. 46. Chandler & Tosca, Sim Universiteit Chandler en Tosca waren al vroeg wakker geworden en omdat ze zich niet erg veelandere leuke dingen konden bedenken om te doen, besloten ze maar de donkerewinterochtend in te gaan en de dartspijlen van het bord te pakken. ‘Op zich is het wel vervelend dat we van drie tot vijf ‘s middags college hebben,’ sprakTosca haar gedachten hardop uit. ‘Hoezo?’ Zijlings keek Chandler Tosca aan en hij een dartspijl bijna recht in rood gooide. ‘We moeten natuurlijk nog nieuwe kleren halen. Morgen hebben we onze eerste toets
  47. 47. en dus lijkt het me niet zo handig om dan naar de stad te gaan om kleren te kopen, wel?’Chandler trok de dartspijlen uit het bord en gaf ze aan Tosca – nu was het haar beurt. ‘Je hebt gelijk,’ beaamde hij. ‘Daar had ik nog helemaal niet over nagedacht. En als ikme het goed herinner, zal de tweeling dan ook opgroeien naar kind.’Tosca gooide de pijlen er her en daar in zonder echt te focussen op het rode stukje. Zezat met haar gedachten heel ergens anders. ‘Pff, jij kunt er ook niets van!’ Riep Chandler lachend uit. ‘Laat mij maar weer.’
  48. 48. Tosca hield de pijlen steevast achter haar rug en keek Chandler uitdagend aan. ‘Je krijgt ze. Op één voorwaarde: dan wil ik wel een kus.’De blik in Chandlers ogen veranderde. ‘Dat kan geregeld worden, mevrouw de Groot,’ fluisterde hij met een tedere stem.Tosca liet de pijlen achter zich in de sneeuw vallen en sloeg haar armen om Chandlerheen. Dit was waarom ze van hem hield: hij kon competitief zijn, behulpzaam maarbovenal was hij een geweldig in zoenen en zo teder als geen ander.
  49. 49. ‘Hé, ik heb een idee,’ bracht Chandler naar voren zodra ze elkaar los hadden gelaten.‘Aangezien Olaf en Marilène ook wel wat nieuwe kleren kunnen gebruiken, kunnen wehen wel opbellen om te vragen of ze ook zin hebben om mee te gaan. Dan gaan wegewoon met zijn allen naar de kledingwinkel en maken we er een gezellig dagje uit van.’Tosca liet het zich even bezinken. Om het kleren kopen hoefde je het voor haar niet tedoen, maar wat betreft de gezelligheid was ze er natuurlijk voor in. ‘Kom, we moeten dat plan van jou eens gaan voorleggen bij Dewey en Marsha.’
  50. 50. Een half uurtje later zaten ze bij Dewey op de bank. ‘Dat idee lijkt me best oké. Als jullie zeggen dat wat ik aan heb er niet mee door kan, zalik het maar moeten geloven, hè?’ ‘Joh, je moet dragen waar jij je prettig bij voelt,’ probeerde Tosca Dewey gerust testellen. ‘Zo erg loop je niet voor gek. Heb je mijn kleren al gezien?’
  51. 51. ‘Ja, en dat zijn dezelfde kleren die ik eerst droeg na mijn opgroeien. Alleen had ik zekleren in het rood,’ klonk een vierde stem. Marsha stak haar hoofd om de badkamerdeuren liep de kamer in. ‘Heb ik het toch goed gehoord,’ zei ze. ‘Ik dacht al dat ik je stemherkende.’Tosca keek even opzij en groette Marsha. Direct sprong ze overeind om haar plan ookaan haar voor te leggen.
  52. 52. Met het bloed van een genotsim was Marsha natuurlijk meteen enthousiast. TerwijlDewey wat boterhammen smeerde voor hen vieren en een flesje klaarmaakte voorJaymz en Nissa, belde Marsha haar schoonouders op om te vragen of het goed was alsde tweeling bij hen zou komen, omdat ze van plan waren met een groepje inSandbar naar de kledingwinkel te gaan. Jaymz en Nissa meenemen naar de winkel wasniet bepaald een optie. Al dat gezeul met buggy’s tussen kledingrekken door – brr,Marsha moest er niet aan denken! Gelukkig gunde Joan het hen en ging ze akkoord.
  53. 53. Van iedereen die deelnam aan het gezamenlijk ontbijt was Dewey als eerste klaar. Hijliep naar de telefoon om Marlène en Olaf te bellen. Het was niet zo heelverbazingwekkend dat zij ook van de partij waren. ‘Ja, waarschijnlijk eten we ook bij mijn ouders thuis. Maar dat weten we nog niet. Nee,inderdaad. Oké, dat is goed! Zijn we over laten we zeggen… een kwartiertje bij jullie?Helemaal oké. Tot dan!’ Tevreden haakte Dewey in en deelde mee aan de rest dat zekonden vertrekken: Olaf en Marilène zouden zich klaarmaken en ze zouden hen ophalen.
  54. 54. s

×