Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.

Speech Herlinde Baeyens

209 views

Published on

Pulse Trefdag 2017

Published in: Environment
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

Speech Herlinde Baeyens

  1. 1. Lieve allemaal goedemorgen, fijn dat jullie hier zijn. Ik ben Herlinde, jongerenvertegenwoordiger voor duurzame ontwikkeling van de Vlaamse Jeugdraad bij de VN maar vooral een jonge vrouw met een grote goesting in een betere wereld. Pulse is een transitienetwerk, een netwerk dat de transitie naar een sociaal-rechtvaardige en duurzame samenleving mee vorm wil geven. Als VN-jongerenvertegenwoordiger wordt die duurzame ontwikkeling belichaamd door de VN-agenda voor de toekomst die we willen, die de wereld moet transformeren, Agenda2030 met haar 17 duurzame ontwikkelingsdoelstellingen of SDG’s. Toen ik twee jaar geleden kennismaakte met die Agenda, was ik diep geraakt. Het is het bewijs dat de wereld een duidelijk idee heeft waar ze naartoe wil. Ik was dus bijzonder optimistisch en zou er alles aan doen om die Agenda van hoop meer bekend te maken en mee waar te maken. Pulse gelooft bovendien dat cultuur een motor kan zijn voor die transformatie. En dat is zo, cultuur is de plaats waar menselijke creativiteit het puurst tot uiting komt, creativiteit de superkracht van de mens. “Mensen zijn de meest creatieve schepsels ooit, met die kracht hebben we de wereld al vele malen getransformeerd, duizenden problemen opgelost, dus dat kunnen we opnieuw”. Dat is een citaat uit een filmpje van “the world’s largest lesson”. En als er een groep van mensen is die nog meer dan anderen bekendstaat om haar creativiteit dan zijn het wel de jongeren. Ik begon dus vol goede moed en optimisme, samen met mijn topcollega Mariame en een toffe werkgroep aan een gastlessenproject om scholieren tot nadenken aan te zetten. We maken de VN-Agenda bevattelijk en brengen duurzaamheid heel dicht bij het leven en de alledaagse keuzes van die jongeren. Ik kreeg er nog een supercollega bij van de Conseil de la Jeunesse. Met haar werkten we samen voor verschillende evenementen en bereidde ik mijn deelname aan de VN-vergadering in New York voor. Ik mag echt mijn twee handen kussen trouwens met die twee collega’s, Anne-Sophie en Mariame, bedankt! Bedankt om met mij op pad te gaan, bedankt om een steun en impuls te zijn voor de goede ideeën, een klankbord als ze wat bijgestuurd moeten worden, en ook bedankt om er te zijn om de moed erin te houden. Want het is niet altijd gemakkelijk. Aan enthousiasme en optimisme was er echt geen gebrek, maar we werden redelijk snel geconfronteerd met de grenzen, zowel van onze eigen capaciteit als vrijwilliger. Maar nog confronterender was misschien de vaststelling dat je als individu hét verschil moeilijk maakt. Als jongerenvertegenwoordiger is er veel meer dat je niet kan doen, dan dat je wel kan doen, en dat is soms frustrerend. Klinkt naïef dat we dat moeten leren, maar die naïviteit en het ongeduld is ook eigen aan de jeugd én ergens wisten we dat natuurlijk al, maar dat maakt het niet minder frustrerend. Want onze eigen beperkingen waren niet de enige waarmee we geconfronteerd werden.
  2. 2. Twee jaar na het aannemen van de 2030Agenda voor Duurzame ontwikkeling is het niet gemakkelijk om te zien of de agenda zelf wel een verschil maakt. Sterker nog, er zijn heel wat nieuwsberichten die tonen hoe we met de wereld toch nog steeds keihard richting afgrond sjeezen, alle beleidsmedewerkers en politici waarmee ik al sprak en naar luisterde lijken zich neer te leggen bij een “Politieke realiteit” die doortastend beleid verhindert. Kort voor ik startte als jongerenvertegenwoordiger werd Trump verkozen, een paar maanden later stonden we mee op voor She Decides omdat hij alle ontwikkelingssamenwerkingsteun voor seksuele en reproductieve gezondheid had stopgezet, nog wat later stapt hij uit het klimaatakkoord. Intussen staat het Midden-Oosten nog steeds in brand, is er een genocide bezig in Myanmar, slaagt Congo er niet in de democratie te vestigen en werden recent weer 28 oppositieleden opgepakt, kunnen jonge meisjes in Azië niet meer naar school als ze ongesteld zijn, slaagt België er niet in de kerncentrales die écht gevaarlijk geworden zijn te sluiten omdat er geen alternatief is en groeien in Brussel 4 op 10 kinderen op in armoede. Vier op tien, laat dat eens even doordringen? Zou je niet van minder in paniek geraken, en alles willen opgeven? Dat is natuurlijk ook het effect van een Agenda die alles omvat, ze brengt ook alle wereldproblemen tegelijk in beeld. En toch. Toch is er beweging, is de hoeveelheid initiatieven, het engagement van middenvelders en jongerenorganisaties en inspirerende campagnes geweldig hoopgevend. She Decides haalde 271 miljoen euro op, Amerikaanse steden, staten en bedrijven geven aan dat ze zullen meewerken aan de transitie om het klimaat te redden ook zonder steun van hun president, in de oorlog in Syrie verenigen vrijwilligers zich in een organisatie met witte helmen om mensen onder het puin te halen, de internationale gemeenschap betoont haar steun met de Rohinyabevolking, je leest over opkomende bedrijfjes die bio-afbreekbaar maandverband maken voor hun vrouwen en meisjes en het initiatief freedom cups dat voor elke verkochte menstruatiecup er een weggeeft aan een vrouw in nood, en wat die kerncentrales betreft zegt minister Tommelein heel duidelijk aan het VBO dat kernenergie niet de energie van de toekomst is. In Brussel zijn er initiatieven als toekomstatelierdel’avenir, Boost, en teach for Belgium die kansarmoede uit alle macht tegengaan en kinderen en jongeren proberen te beschermen tegen de vicieuze cirkel van armoede en moedeloosheid. Het zijn misschien druppels op platen, daar moeten we eerlijk in zijn en helaas hebben destructieve acties vaak een diepere en langdurigere impact dan constructieve positieve acties die vaak toch een zekere kwetsbaarheid gemeen hebben. Maar ze zijn er wel, en met de 2030Agenda voor duurzame ontwikkeling krijgen al die initiatieven een plaatsje binnen het grotere plaatje, en brengen ze ons naar een betere wereld, naar die future we want. Maar er is nog iets wat me hoop geeft: De jongeren zijn mee. Dat merken we op verschillende manieren. Kinderen en jongeren zijn bezorgd om de wereld. We vroegen aan 800 jongeren waarvan zij wakker liggen en zowel klimaatverandering als natuur en milieu, als armoede en psychisch welzijn staan in de top tien. En het wordt nog beter: in onze eigen enquête gaf een ruime meerderheid aan zelf de motor tot verandering te willen zijn, zelf bij te dragen aan die future.
  3. 3. En natuurlijk blijft het meisje me bij dat de vraag wat voor haar belangrijk is in de toekomst beantwoordde met geld, kleren, schoenen, en zei, ik quote “ik ga eerlijk zijn, wij hebben het goed thuis, ik denk daarover niet na”. Maar ook de Sri Lankaanse jongeman die vertelde hoe in zijn land jongerenorganisaties letterlijk in de bres springen na overstromingen als de regering niet adequaat reageert. Ook de geëngageerde Brusselaar die het kapitalisme in vraag stelt met zijn musée du capitalisme, ook onze jongerenadviseur die me keer op keer weer bij de keel grijpt met haar warme pleidooien voor een gezonde jeugdzorg, ook de 30 minderjarige vluchtelingen met wie ik deze zomer aan een topweek beleefden en die me toonden wat een veerkracht de mens toch heeft. En natuurlijk iedereen die zich vrijwillig inzet voor een betere wereld, alle scouts- en chiroleiders, alle huiswerkbuddies, alle … Als jongerenvertegenwoordiger zit ik voortdurend in het spanningsveld tussen hoop, strijdlust en ontmoediging, want je doet je best en je ziet weinig resultaat. Ik ga momenteel een beetje door een moeilijkere periode, dus deze speech schrijven om jullie aan te moedigen was wel een opgave. Maar tijdens mijn voorbereiding heb ik teruggedacht aan de momenten dat het allemaal niet zo moeilijk leek, dat duidelijk was wat ons te doen stond en dat ik overstroomde van goesting en positieve energie om eraan te beginnen. Dat was tijdens de werkgroepvergaderingen, ik fietste elke keer naar huis met een verliefd gevoel en goesting om erin te vliegen. Dat was op weekend met de andere jongerenvertegenwoordigers die naar de VN-vergadering gingen om ons voor te bereiden, we planden onze prioriteiten onze aanpak, we organiseerden ons side-event, dat was echt heel leuk. Die reflectie heeft me laten inzien dat uitwisseling met gelijkgestemden je kan versterken in je overtuiging dat we beter kunnen als mensheid en dat jij als individu daar iets aan kan doen. Dat die momenten van samenwerken in een kleine groep me de energie geven om door te gaan, de goesting om daarna met ons werk naar buiten te treden. Dus; lieve mensen, ik nodig jullie uit vandaag te gebruiken als zo’n moment. Wissel uit met elkaar over goede ideeën, ondersteun elkaar, werk aan concrete projecten want dat geeft energie. Maar vergeet er daarna ook niet mee naar buiten te treden. Als er iets is waar ik ook een beetje gevoelig aan geworden ben, dan is het het echokamereffect van de duurzame ontwikkeling. Iedereen die rond SDG’s werkt ziet problemen, iedereen vindt dat dat allemaal beter moet, en iedereen heeft een visie op de manier waarop we vooruit moeten. En het is zinvol om daar samen aan te werken en die visie bij te schaven, maar het is niet genoeg. We moeten het praten, het organiseren en bijwonen van netwerkmomenten, het veilige nadenken over alle opties ook kunnen loslaten en springen. Gewoon eraan beginnen en er keihard voor gaan, onze supercreativiteit gebruiken om de wereld nóg een keer te veranderen, om nog duizend problemen op te lossen.
  4. 4. Want hoe negatief ik de zaken hier misschien heb voorgesteld, ik weiger de hoop op te geven, ik weiger het laatste woord te laten aan de angst, en weiger te accepteren dat politici hun verantwoordelijkheid niet nemen. Ik zal dus blijven praten met mensen, met jongeren én met politici, ik zal verontwaardigd blijven en toch proberen m’n kop niet kapot te stoten maar constructief te blijven, ik zal het goede voorbeeld geven en mensen inspireren. En ik hoop dat jullie hetzelfde doen. Dat ook jullie de moed behouden, dat ook jullie je verontwaardiging omzetten in iets moois, in een engagement, een lied, een theaterstuk, een boek, een goede oplossing. Of dat jullie dat moois en dat engagement van anderen ondersteunen, dat jullie in jullie cultuurhuizen ruimte maken voor engagement, voor wereldverbeteraars en hemelbestormers. En nog iets: Zorg dat ook moeilijker te bereiken groepen betrokken worden, maak iedereen warm voor die future we want. Ga actief op zoek naar de mensen die de weg naar jouw, naar ons verhaal nog niet gevonden hebben. De baseline van de 2030Agenda is niet voor niks ‘Leave no one behind’. Tijdens een side- event bij de VN werd met veel overtuiging en cijfers aangetoond dat investeren in de mensen die het moeilijkst bereikbaar zijn inderdaad meer moeite en meer geld kost, maar het loont ook dubbel en dik want het is dààr dat het grootste verschil gemaakt wordt. Dat geldt voor humanitaire acties, maar dat geldt ook voor sensibiliseringscampagnes, ook voor geengageerde cultuur. Dus: Laad je batterijen op in de duurzame bubbel die je energie geeft, preek tegen de bekeerden, maar richt je energie daarna op de mensen die minder overtuigd zijn, op de massa mensen met goede intenties die niet nieuwsgierig genoeg zijn om alle goede ideeën zelf te gaan zoeken, die de ruimte niet hebben om alles zelf uit te zoeken. Breng hen aan boord en laat no one behind. Doe het voor de toekomst, doe het voor ons, doe het voor uw en mijn kinderen.

×