Title: Forbidden love.Subtitle. รัก ต้อ งห้า มParing: KyuhaeAuthor: mkyuhae139Part.1 My Brother**มัน เป็น เรื่อ งราวที่แ ต...
“คยูฮยอน เราไปดูหนังกันไหมวะ”“วันนี้นัดกับคุณเราแล้วหว่ะชางมิน”“น่าเสียดายชั้นนัดสาวๆไว้ไม่เปลี่ยนใจหรือวะ”“ไม่หล่ะน่าเบื่...
คยูฮยอนเดินเข้าโรงอาหารในตอนเช้าแล้วมองหากลุ่มเพื่อนๆแต่สายตาเขาก็สะดุดกับรอยยิ้มที่เหยียดออกมาอย่างดูถูกพร้อมกับสายตาที่ม...
คยูฮยอนเบี่ยงร่างออกจากโต๊ะอาหารแล้วหันมาเผชิญหน้ากับร่างเล็กพร้อมกับยิ้มเหยียดออกมาจนทงเฮปากสั่นด้วยความโกรธ“ขอโทษนะครับร...
“ซองมินนี่มันพึ่งไม่ได้จริงๆ”ทงเฮบ่นเพื่อนหน้าหงิก“ก็ใครใช้ให้ไปหาเรื่องเขาหล่ะ ชั้นอีกคนหล่ะที่จะเผ่น”ฮยอกแจบอกพร้อมกับเด...
คยูฮยอนอมยิ้ม ก่อนจะถอดเสื้อของเขาโยนไปคลุมศีรษะทงเฮแล้วรีบสวมเสื้อของทงเฮแทนเสื้อของเขาที่เปียก ในขณะที่ร่างเล็กควานมือดึ...
“อีกแป๊บเดียวเพลียมากนายอาบก่อนเลย”ปัง!ปัง!ปัง!“คุณ! ออกมาคุยกันเดี๋ยวนี้เลย ไม่งั้นพังประตูจริงๆด้วย”ทุบประตูอย่างโมโห“อ๊...
คยูฮยอนนั่งรวมกลุ่มกับเพื่อนๆที่โรงอาหารแล้วสอดส่ายสายตาหาคนตัวเล็กแต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีวี่แววว่าทงเฮจะโผล่หน้ามา“ไปไหนของ...
บ่นพึมพำาก่อนจะเดินไปเปิดประตู แต่ร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าประตูก็ทำาให้ทงเฮหน้าหงิก“ตามกลิ่นมาถูกได้ยังไง”“หน้าซีดเป็นไก่ต้มย...
“ถ้าด่าอีกละก็จะเลาะฟันให้ดู ลุกขึ้น”ทำาท่าทุบหมัดกับฝ่ามือจนร่างเล็กกลืนนำ้าลายลงคอดังเอื๊อกและลุกขึ้นอย่างเชื่องช้าเพราะ...
ทงเฮเดินหน้าหงิกเข้าห้องอาหารเพื่อไปหาบิดาแต่แล้วผู้ชายที่หัวเราะอยู่ข้างๆบิดาเขาก็ทำาให้ทงเฮเดินลิ่วเข้าไป อย่างโกรธจัด“ป...
“ไม่เอาน่าคยูฮยอน”ฮีชอลปรามลูกชาย“ไม่เป็นไรหรอกฮีชอล คยูฮยอนก็พูดถูก ชั้นลืมไปเลยว่าทงเฮเป็นรุ่นพี่ของคยูฮยอน”“ผมไม่เป็นหร...
บรรยากาศการทานอาหารเป็นไปอย่างเรียบร้อยก่อนจะกลับไปที่บ้านของจองซูทุกอย่างก็เริ่มติดขัด“ฮีชอลค้างที่นี่นะชั้นอยากให้ค้างด้...
“ครับ”บอกพร้อมกับหลบตาฮีชอล“คยูฮยอนค้างนะลูกนะ”“ก็ได้ครับ”บอกออกมาอย่างไม่เต็มใจนักแต่ก็เห็นแก่บิดากลัวจะลำาบากใจจึงจำาใจต...
“ใครจะอยากทำา โตแล้วไม่ใช่เด็กๆ”“ชริส์! โตแล้วไม่ใช่เด็กๆ หัวเถิกนะสิไม่ว่า เลยมัดไม่ได้หรือว่าหูกาง”เข้าไปจับหูของคยูฮยอน...
คยูฮยอนกลอกตาไปมาก่อนที่นิ้วเรียวจะจิ้มหน้าผากมนให้ขยับออกจากอกเขาแต่ใบหน้านั้นก็ตามซุกจนมานอนเกยที่หน้าอกเขา“ชริส์! เดี๋ย...
“ไม่ต้องนอนเลยลงไปนอนข้างล่าง”“นายอยากนอนก็ไปนอนเองชั้นจะนอนบนที่นอน”ดึงผ้าห่มคลุมศีรษะ“นอนเองก็ได้”บอกเสียงง๊องแง๊งก่อนจะ...
“ทงเฮทำาไมนายมากับไอ้หล่อได้วะเมื่อวันก่อนยังแทบจะฆ่ากันอยู่เลย”ฮยอกแจรี่เข้าไปถามอย่างรอไม่ไหว“มันคงหลงเสน่ห์ชั้นจนตามไปร...
คยูฮยอนขับรถออกจามมหาวิทยาลัยก็เห็นร่างเล็กกำาลังเดินไปป้ายรถเมล์เขาขับรถไปจอดเทียบด้านหน้าก่อนจะเปิดประตูออกจนทงเฮมองนิ่ง...
“ขอบใจไปแล้วไอ้เด็กขี้โกหก”เปิดประตูอย่างกระแทกกระทั้นเมื่อคยูฮยอนหัวเราะชอบใจก่อนจะค่อยๆหุบยิ้มเมื่อทงเฮลับร่างไปแล้ว“เปล...
“เข้าไปแต่งตัวแล้วเข้านอน ข้าวเย็นก็ไม่ต้องทานมันแล้วอยากดื้อดีนัก”ลากร่างน้อยเข้าห้องนอนแล้วล็อกประตู“ห้ามออกมาเด็ดขาดไม่...
“แม่ใจดำาที่สุดเลยแม่คนอื่นยังมาหาลูกเขาในวันสำาคัญแต่แม่กลับไม่เคยมาหาผมเลย จำาได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ว่ายังมีผมเป็นลูกอีกคน...
“คุณจะกลับวันไหนคิดถึงจัง”(“อะไรเนี่ยโตจนเข้ามหาวิทยาลัยแล้วนี่นา”)“แล้วคิดถึงไม่ได้หรือ”(“ได้ เดี๋ยวคุณสะสางงานไม่กี่วันก...
“ป๋าครับผมไปหาเพื่อนก่อนนะคงจะกลับดึก”(“ไปหาใคร”)“หาเพื่อน”(“คนไหน”)“ป๋าไม่รู้จักหรอกแค่นี้นะป๋าผมรีบ”(“เดี๋ยวทงเฮวันนี้ป๋...
ดึงแขนทงเฮเข้าบ้านจนมาถึงห้องรับแขก“นายจะดื่มอะไรนำ้าเปล่า เหล้า เบียร์ มีหมด แต่อย่าบอกว่านำ้าส้มนะบ้านนี้ไม่มี ถึงมีชั้น...
เตรียมผละจากไปแต่แล้วร่างเล็กก็ปลิวเข้าไปในอ้อมอกของคยูฮยอนแล้วกอดแน่นก่อนที่ริมฝีปากจะฉกเข้าหาริมฝีปากบางแล้วบดขยี้ จนทงเ...
ทงเฮส่องกระจกในห้องนำ้าแล้วเลือดลมก็แล่นพล่านเมื่อคิดถึงสัมผัสของคยูฮยอน“ผู้ชายกับผู้ชายมันเป็นแบบนี้เองหรือ”ลูบริมฝีปากแล...
หรือเขาไม่อยากต่อต้านก็ไม่รู้เพราะตอนนี้เขารู้แต่ว่าเขาอยากตอบสนองสัมผัสนั้นให้ถึงที่สุดแขนเรียวกอดคอคยูฮยอนแน่นบดเคล้าริม...
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Forbidden love1
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

Forbidden love1

702 views

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
702
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
2
Actions
Shares
0
Downloads
0
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Forbidden love1

  1. 1. Title: Forbidden love.Subtitle. รัก ต้อ งห้า มParing: KyuhaeAuthor: mkyuhae139Part.1 My Brother**มัน เป็น เรื่อ งราวที่แ ต่ง ขึ้น เพื่อความบัน เทิง ? โปรดใช้วิจ ารณญาณในการอ่า น **หนุ่มหน้าคมกำาลังเดินเข้ารั้วมหาวิทยาลัยเข้ามา เป็นที่สนอกสนใจของเหล่านักศึกษาด้วยใบหน้าคมและแววตาคมปนเศร้า เวลามองสบตากับใคร คนๆนั้นจะต้องจำาแววตาของเขาได้“ทงเฮไอ้หล่อคยูฮยอนมาแล้วหว่ะแม่งกินอะไรมาวะเกิดมาสาวๆถึงได้มองตาละห้อยขนาดนั้น”“อยากรู้นายก็กระดิกหางเข้าไปถามเขาดูสิฮยอกแจ”“ทงเฮปากเสีย นายสิกระดิกหาง”“ไปรู้รึชั้นเห็นนายมองเขาลิ้นห้อยนำ้าลายยืดขนาดนั้น คนอะไรขี้เก๊กเป็นบ้าเลยน่าหมั่นไส้”ตอนท้ายอดว่าร่างสูงที่เดินเชิดหล่อไปหาเพื่อนโดยไม่ยอมสนใจสาวๆที่ส่งตาหวานไปให้ไม่ได้“ชั้นหรือนายกันแน่ทงเฮ อย่าเอานิสัยนายมายัดเยียดให้ชั้นหน่อยเลย แหมว่าชั้นนำ้าลายยืดตัวเองอ่านหนังสือกลับหัวตั้งแต่ไอ้หล่อก้าวเข้ารั้วมามีหน้ามาว่าคนอื่น”“ไอ้บ้าชั้นแค่ถือไว้ไม่ได้อ่านเข้าเรียนดีกว่า”เดินลิ่วเข้าห้องเรียนจนเพื่อนตัวบางวิ่งตามแทบไม่ทัน
  2. 2. “คยูฮยอน เราไปดูหนังกันไหมวะ”“วันนี้นัดกับคุณเราแล้วหว่ะชางมิน”“น่าเสียดายชั้นนัดสาวๆไว้ไม่เปลี่ยนใจหรือวะ”“ไม่หล่ะน่าเบื่อ ผูหญิงเรื่องมากจะตาย”กอดคอเพื่อนเข้าห้องเรียน ้อย่างไม่สนใจที่สาวๆต่างส่งสายตามาให้ตลอดทางที่เดินเข้าห้องเรียนทงเฮเดินถือของออกจากห้างสรรพสินค้าชื่อดังร่างเล็กสอดส่ายสายตามองหารถแท็กซี่ แต่ชายหน้าสวยที่กำาลังหอมแก้มชายอีกคนก็ดึงดูดสายตาของทงเฮจนต้องอ้าปากหวอ“คยูฮยอน ชริส์! ที่มหาลัยทำาเป็นเก๊ก รักร่วมเพศหรือวะนี่”ริมฝีปากบางเหยียดออกมาอย่างดูถูกก่อนจะรีบโบกรถแท็กซี่แล้วก้าวขึ้นอย่างรวดเร็ว“คุณ ผมบอกแล้วไงว่าอย่าหอมแก้มต่อหน้าคนอื่นผมโตจนเข้ามหาลัยแล้วนะ”“อ้าว! ไม่หอมแก้มลูกจะให้ไปหอมแก้มหนุ่มที่ไหนละครับ ไหนบอกคุณซิ”“ก็คุณหน้าสวยเดี๋ยวใครก็เข้าใจว่าคุณเลี้ยงเด็กกันพอดี”“ช่างหัวมันปะไร ไม่ได้ขอใครกิน”ฟอด!หอมแก้มอีกครั้งอย่างแกล้งลูกชายที่เริ่มหน้าหงิก“คุณฮีชอล!”“ครับ ว่าไงครับคุณคยูฮยอนลูกรัก”“ถ้าหอมอีกผมไม่ดหนังด้วยแล้วจะกลับบ้าน” ู“โอเคไม่หอมก็ไม่หอมเราไปหาอะไรเข้าไปกินในโรงหนังดีกว่า”กอดคอลูกชายเข้าไปหาของขบเคี้ยวอย่างอารมณ์ดี
  3. 3. คยูฮยอนเดินเข้าโรงอาหารในตอนเช้าแล้วมองหากลุ่มเพื่อนๆแต่สายตาเขาก็สะดุดกับรอยยิ้มที่เหยียดออกมาอย่างดูถูกพร้อมกับสายตาที่มองเขาอย่างสมเพชจากรุ่นพี่ร่างเล็ก และพอสบตาเขารุ่นพี่ตัวเล็กก็เอียงหน้าไปกระซิบกับเพื่อนๆในกลุ่ม เขาเดินผ่านคนกลุ่มนั้นไปหากลุ่มเพื่อนที่นั่งโต๊ะใกล้กัน“อะไรนะ! ไอ้หล่อมีเสี่ยเลี้ยง”“ฮยอกแจ ซองมินถ้าแหกปากอีกชั้นจะยันให้ไปจูบตีนไอ้หล่อของพวกนายเลย”“ก็คนมันตกใจนี่”ซองมินบอกเสียงอ่อย“นายรู้ได้ไงทงเฮ”ฮยอกแจถามอย่างไม่อยากเชื่อ“ชั้นเห็นเขากอดคอกันแล้วหอมแก้มเมื่อวานนี้”“หอมแก้ม!”ฮยอกแจกับซองมินร้องพร้อมกัน“แหกปากทำาไมเล่าพวกบ้า”“เขาเป็นญาติกันหรือเปล่า”ซองมินแย้ง“ญาติกับแป๊ะนายนะสิ กอดคอหอมแก้มสนิทสนมขนาดนั้น ป๊ะป๋าชั้นยังไม่เคยไปหอมแก้มอวดใครเลย ชั้นว่าขายตัวชัวร์”“ขายตัว!”“ใครขายตัวครับ”“คยูฮยอน!โอ๊ะไม่ใช่ซีวอน”ซองมินยิ้มแหยให้ซีวอนเมื่อมองไปสบกับดวงตาคมปนเศร้าที่ทงเฮเคยบอกว่า ตากวนส้นนะสิเจ้าเล่ห์ขนาดนั้นจะมาตาเศร้าอะไรกัน และตอนนี้ซองมินชักจะเห็นด้วยกับเพื่อนเขาแล้วหล่ะเมื่อร่างสูงมองนิ่งมาอย่างเอาเรื่อง“เขาพูดถึงใครขายตัววะ แว่วมีชื่อแกวะ”ชางมินบอกแล้วมองเพื่อนนิ่ง“ช่างหัวมันสิพวกชอบคิดเองเออเอง”คยูฮยอนบอกเสียงดังจนคนร่างบางต้องมองมาแล้วริมฝีปากเบ้ออกอย่างรังเกียจ“วันๆมีแต่เรื่องมานินทาคนอื่นเขา เกิดผิดเพศละมั้ง”คยูฮยอนยังพูดต่อเพล้ง!“นายว่าใคร”ทงเฮเหวี่ยงช้อนไปกลางวงของคยูฮยอนก่อนจะลุกขึ้นยืนจังก้า
  4. 4. คยูฮยอนเบี่ยงร่างออกจากโต๊ะอาหารแล้วหันมาเผชิญหน้ากับร่างเล็กพร้อมกับยิ้มเหยียดออกมาจนทงเฮปากสั่นด้วยความโกรธ“ขอโทษนะครับรุ่นพี่ผมก็พูดไปเรื่อย ไม่คิดว่าจะไปกระตุกปุ่มสาวแตกของใครเข้า จนต้องนั่งไม่ติด”“ไอ้คยูฮยอน แกนะสิสาวแตกขายตัว ให้ผู้ชายหอมแก้มกลางห้าง”ทงเฮบอกออกมาเสียงดังด้วยความโกรธจนคนในโรงอาหารหันมามองอย่างสนใจ“หรือครับรุ่นพี่ รุ่นพี่อยากใช้บริการผมบ้างไหมละครับ”ยิ้มยียวนเหมือนกับคนหื่นกามไม่มีผิด“ไอ้คนทุเรศ ไอ้คนเฮงซวย”“สำาหรับรุ่นพี่ผมบริการฟรีนะครับสนใจวันหลังก็บอกผมได้”ยิ้มยียวนก่อนจะหันไปหากลุ่มเพื่อนๆที่อ้าปากหวอ“คยูฮยอนแรงว่ะ”“เขาอยากแรงกับชั้นก่อนทำาไมหล่ะคังชิก”คยูฮยอนก้มหน้าก้มตาทานอาหารต่อโดยไม่สนใจสิ่งรอบตัว เขาอารมณ์กำาลังเดือดเพราะโมโหคนตัวเล็กถ้าเป็นคนอื่นเขากระทืบไปแล้ว คิดในใจอย่างโกรธๆ มือใหญ่กำาเข้าหากันอย่างระงับอารมณ์“ทงเฮอย่า!”สิ้นเสียงทุกคนคยูฮยอนก็เปียกตั้งแต่ศีรษะและเลยมาที่ชุดนักศึกษา เพราะทงเฮยกขวดนำ้าราดลงที่ศีรษะของเขาเหล่านักศึกษาต่างมองมาอย่างตกใจ คยูฮยอนกำาหมัดแน่น ส่วนฮยอกแจกับซองมินต่างช่วยกันดึงทงเฮออกจากโรงอาหารจนเกือบจะถึงห้องเรียนจึงยอมปล่อยตัว“ฮยอกแจซองมินปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้นะ”“นายจะบ้าหรือทงเฮไปทำาเขาแบบนั้นได้ไง”ฮยอกแจผลักเพื่อนจนร่างเล็กเซ“ใช่ ดีเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่สวนหมัดมา”ซองมินบอกหน้าหงิก“นายสองคนเป็นเพื่อนใครเนี่ยเข้าข้างมันจัง”“ก็เพื่อนนายสิ”ทั้งสองประสานเสียงกันออกมา“ดี ถ้าเป็นเพื่อนชั้นเวลามันจะมาทำาร้ายชั้นพวกนายก็ต้องช่วย”“ไม่ ใครจะช่วยก็ช่วย สูงยาวเข่าดีขนาดนั้นผลักหน้าผากชั้นไว้ ก็คงเข้าไม่ถึงตัวเขาแล้วหล่ะ”เดินเข้าห้องอย่างไม่สนใจทงเฮอีก
  5. 5. “ซองมินนี่มันพึ่งไม่ได้จริงๆ”ทงเฮบ่นเพื่อนหน้าหงิก“ก็ใครใช้ให้ไปหาเรื่องเขาหล่ะ ชั้นอีกคนหล่ะที่จะเผ่น”ฮยอกแจบอกพร้อมกับเดินเข้าห้อง“ไอ้เพื่อนเลวพึ่งพาไม่ได้เลยนะ”บ่นพึมพำาก่อนจะเดินตามเพื่อนเข้าห้องร่างเล็กกำาลังก้าวขาผ่านประตูห้องเรียนแต่ก็ต้องเซถอยหลังเมื่อคอเสื้อโดนดึงจนติดลูกกระเดือกอ๊อก!“ใครวะปล่อยนะโว้ย”ดิ้นสุดแรงอย่างโมโห“อย่าส่งเสียงดังไม่งั้นชั้นจูบนายอวดเพื่อนนายแน่”“คยูฮยอน”ร้องออกมาเสียงเบาอย่างตกใจก่อนจะโดนลากให้ตามร่างสูงไปทงเฮมองคยูฮยอนงงๆที่ลากเขามาที่ห้องนำ้า“ไม่ได้ปวดฉี่พามาทำาไม”ถามแล้วทำาหน้าตาเฉยจนคยูฮยอนต้องจิ๊ปากอย่างหงุดหงิด“พามากดมั้ง”“ไอ้บ้าลามก”ด่าพร้อมกับถอยร่น“จะถอยไปไหนถอดเสื้อเดี๋ยวนี้”“บ้าใครจะถอด”มือเล็กขยุ้มเสื้อบริเวณหน้าอกของตัวเองแบบหวงสุดๆ“ถอดมาทงเฮไม่งั้นชั้นจะจับนายถอดเอง”“ไม่ ชั้นจะกลับห้อง”ถอยหลังเตรียมกลับออกจากห้องนำ้าแต่คยูฮยอนก็คว้าแขนพร้อมกับกระชากสุดแรงจนร่างเล็กถลามาชนอกแกร่งก่อนจะโดนล็อกคอไว้“ไอ้บ้าปล่อยเดี๋ยวนี้นะนายจะทำาอะไรชั้น”ทงเฮดิ้นแต่ไม่ถึงสามนาทีกระดุมก็หมดแถว ทงเฮหน้าร้อนไปหมดเพราะมือของคยูฮยอนสัมผัสถูกส่วนอ่อนไหวแถวหน้าอกตอนที่เขาดิ้นขัดขืนไม่ยอมให้ปลดกระดุม จนมันชูชันขึ้นรับสัมผัส ขนของเขาลุกเกรียว ผิวเนียนนั้นแดงเถือกคยูฮยอนชะงัก“ถอดเสื้อของนายมาให้ชั้นเปลี่ยนเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นชั้นปลำ้าอวดพวกที่กำาลังจะเข้าห้องนำ้าจริงๆด้วย”“ไอ้บ้าบอกกันดีๆก็ได้ เอาไป”บ่นหน้าหงิกมือเล็กถอดเสื้อแล้วยื่นไปให้คยูฮยอนแต่ไม่ยอมสบตาตัวแดงเถือก
  6. 6. คยูฮยอนอมยิ้ม ก่อนจะถอดเสื้อของเขาโยนไปคลุมศีรษะทงเฮแล้วรีบสวมเสื้อของทงเฮแทนเสื้อของเขาที่เปียก ในขณะที่ร่างเล็กควานมือดึงเสื้อออกจากศีรษะหน้าหงิก“ตื่นตัวเร็วนะเรา”กระซิบข้างหูแล้วชายตามองหน้าอกของทงเฮที่ยังชูชันอยู่จนร่างเล็กต้องรีบยกเสื้อขึ้นบัง“ไอ้คนทุเรศไปให้พ้นเลยนะ”“ใครจะอยู่ละเดี๋ยวเขาก็มาเข้าห้องนำ้ากันแล้ว”รีบสวมเสื้อของทงเฮอย่างรวดเร็ว“ รีบเปลี่ยนเสื้อเร็วๆด้วย เดี๋ยวเขาจะหาว่าชั้นพานายมากดไม่รู้ด้วย ครึ!”หัวเราะชอบใจก่อนจะเดินผิวปากจากไป“ฮึ่ย! เจ็บใจ อย่าให้เอาคืนนะไอ้โรคจิต”รีบสวมเสื้อมือไม้สั่นทงเฮเรียนหนังสือคาบนั้นไม่รู้เรื่องเพราะเขานึกถึงสัมผัสที่หน้าอกอุ่นอยู่ตลอดเวลามันวูบวาบ พร้อมกับอาการสะบัดร้อนสะบัดหนาวพอหมดคาบนำ้ามูกก็ไหลออกมาเพราะเสื้อที่เปียกแล้วมาโดนเครื่องปรับอากาศภายในห้องเรียน ร่างเล็กมีอาการปวดศีรษะอย่างรุนแรงจนไม่ยอมคุยกับใครจนถึงเวลากลับบ้านคยูฮยอนมองร่างเล็กที่วิ่งลงจากรถประจำาทางเข้าซอยก่อนจะเลี้ยวเข้าบ้านหลังเล็ก“ตัวแสบ บ้านหลังน่ารักเชียว”พึมพำายิ้มๆก่อนจะเลี้ยวรถกลับร่างสูงเดินอมยิ้มอารมณ์ดีเข้าบ้านแต่แล้วเขาก็สะดุดตากับรองเท้าแปลกตาเพราะไม่เคยเห็นฮีชอลใส่“คุณพาใครเข้าบ้านเนี่ยทุกทีไม่เคยเห็นพามา”ถอดรองเท้าพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่นอย่างสงสัย“ฮีชอลลุกขึ้นอาบนำ้าเลย ไหนบอกว่าเดี๋ยวได้เวลาลูกชายสุดที่รักจะกลับมาไง”เสียงในห้องนอนดังแว่วมา
  7. 7. “อีกแป๊บเดียวเพลียมากนายอาบก่อนเลย”ปัง!ปัง!ปัง!“คุณ! ออกมาคุยกันเดี๋ยวนี้เลย ไม่งั้นพังประตูจริงๆด้วย”ทุบประตูอย่างโมโห“อ๊ากกก! ลูกบังเกิดเกล้ามาแล้ว”ฮีชอลรีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมอย่างร้อนรนหายง่วงเป็นปลิดทิ้งมือเรียวเปิดประตูก่อนจะโผล่หน้าออกมาสำารวจภายนอกอย่างแหยงๆ“คุณช้าจังผมรอจนรากงอกแล้ว”“ครับๆไปเดี๋ยวนี้แล้วครับ”เดินผมเผ้ายุ่งเหยิงเข้าไปหาลูกชายที่ยืนกอดอกอยู่ที่กรอบหน้าต่างราวกับผู้ปกครองรอตักเตือนลูกชาย ทั้งที่ความจริงเขาต่างหากที่เป็นพ่อ“พาเขามากี่ครั้งแล้ว”“เพิ่งพามา”“แล้วนี่อะไร”เปิดชายเสื้อแถวลำาคอที่มีรอยแดงหลายจุดของฮีชอลแล้วสบตาอย่างเอาเรื่อง“คยูฮยอนมากไป เป็นลูกไม่ใช่พ่อคุณนะ”“ก็คุณทำาตัวซิเล่า”“ไอ้คยูฮยอน”“พูดไม่เพราะเรียกใหม่”“คุณลูกครับคุณโตแล้วนะครับ”“แก่แล้วไม่ใช่โต รุกหรือรับ”ฮีชอลอ้าปากเตรียมโวยลูกชายแต่ก็ต้องอ้าปากค้าง“คุณ ถามว่ารุกหรือรับ”“รุก”ฟอด!หอมแก้มแล้วยิ้มร่า“ค่อยยังชั่วคิดว่ารับ ไม่งั้นผมเข้าไปกระทืบคนของคุณจริงๆด้วยไปนอนแล้วนะ”ยิ้มแป้นก่อนจะวิ่งขึ้นข้างบน“ไอ้เด็กเวรพ่อสอนแล้วไม่จำา เอาแต่ใจจนตามไม่ทัน”บ่นลูกชายยิ้มๆ
  8. 8. คยูฮยอนนั่งรวมกลุ่มกับเพื่อนๆที่โรงอาหารแล้วสอดส่ายสายตาหาคนตัวเล็กแต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีวี่แววว่าทงเฮจะโผล่หน้ามา“ไปไหนของเขานะสายจนป่านนี้ไม่โผล่หัวมา”“นายบ่นอะไรคยูฮยอน”“บ่นถึงแกมั้งชางมิน”“กวนเบื้องตำ่ามากครับคุณเพื่อน”“ฮยอกแจทำาไมทงเฮไม่มาเรียน”ซองมินถามเพื่อนเสียงดังเพราะทงเฮไม่เคยขาดเรียน คยูฮยอนถึงกับหูผึ่งเตรียมฟัง“ไม่สบายเป็นหวัดเพิ่งโทรมาบอกเมื่อกี๊เอง”“ว๊าอุตส่าห์ว่าจะชวนไปดูหนังสักหน่อย”“วันหลังค่อยไป รีบกินชั้นจะขึ้นห้องแล้ว”คยูฮยอนลุกพรวดจนเพื่อนๆต้องแปลกใจ“เฮ้ยคยูฮยอนนายจะไปไหนวะไม่เข้าเรียนหรือ”คังชิกร้องตาม“ไปหาคุณของชั้นก่อน ลืมว่านัดกันไว้พรุ่งนี้เจอกันนะ”โบกมือลาเพื่อนก่อนจะตรงไปที่รถยนต์คันหรูติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง!ร่างที่กำาลังหลับถึงกับยกมือขึ้นอุดหูเมื่อมีเสียงมารบกวนติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง!มือเล็กคว้าหมอนมาอุดหูแล้วทำาท่าจะหลับต่อติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง!ทงเฮหยีหน้าหยีตาลุกจากเตียงเมื่อได้ยินเสียงกริ่งหน้าบ้านดังไม่ยอมหยุด“ใครมันมาพิศวาสอยากมาหาเราตอนนี้วะ คนยิ่งมึนๆอยู่ หนักหัวเป็นบ้าเลย”
  9. 9. บ่นพึมพำาก่อนจะเดินไปเปิดประตู แต่ร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าประตูก็ทำาให้ทงเฮหน้าหงิก“ตามกลิ่นมาถูกได้ยังไง”“หน้าซีดเป็นไก่ต้มยังจะปากดี แล้วจะไม่ให้เข้าบ้านรึไงละยืนขวาง”ทงเฮเบี่ยงตัวหลบก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงที่โต๊ะรับแขก“มาทำาไม”ถามพร้อมกับทำาท่าจะหลับต่อ“ก็เห็นหายหัวไม่มีคนคอยนินทาให้ได้ยิน ก็เลยมาดูเผื่อจะได้โทรบอกญาติจัดงานศพทัน”“งานศพนายนะสิ”“ไปหาหมอยัง”“ไม่ไป ไม่ชอบหาหมอ”“บ้าเหรอไม่หาหมอแล้วจะหายได้ไง”“นอนเดี่ยวก็หาย นายกลับไปได้แล้ว ไม่ได้สนิทกันสักหน่อยจะมาเยี่ยมทำาไม ชั้นไม่ปลื้มนายขึ้นมาหรอก”หลับตาพึมพำาเลยไม่เห็นว่าคยูฮยอนเบ้ปากให้อย่างหมั่นไส้“สนิทไม่สนิทชั้นก็เห็นอะไรที่เพื่อนนายไม่เคยเห็นก็แล้วกันจริงไหม”“ใครบอก ชั้นแก้ผ้าอาบนำ้ากับเพื่อนชั้นมาตั้งแต่เด็กๆ นายเห็นแค่นั้นมันจิ๊บๆ”พึมพำานำ้าลายยืดและเริ่มหายใจสมำ่าเสมอ“ลุกเลย เดี๋ยวพาไปหาหมอ”ดึงแขนจนร่างเล็กเกือบหล่นโซฟา“ไม่ไป จะนอน”หลับตามือควานหาหมอนมาหนุนอีกรอบ“จะได้หายไงไปเถอะเดี๋ยวก็เป็นอะไรไปมากกว่านี้หรอก”“………………..” “แถมไม่มีใครอยู่ด้วยอีก ลุกเดี๋ยวนี้เลย”“………………”“ไม่ได้พิศวาสอะไรหรอกนะ แต่เพราะเสื้อชั้นเปียกนายเลยไม่สบาย”“………………”“ตัวเล็กลุกเลยจะพาไปหาหมอ”ดึงแขนอีกรอบ“ชั้นชื่อทงเฮจะมาตัวล้งตัวเล็กอะไรได้ยินแล้วอยากอ๊วก”“ผสมพันธุ์มารึไงละ”“สันดาน”แป๊ะ!โดนดีดหน้าผากจนแดงขึ้นทันตาเห็น“ไอ้!”
  10. 10. “ถ้าด่าอีกละก็จะเลาะฟันให้ดู ลุกขึ้น”ทำาท่าทุบหมัดกับฝ่ามือจนร่างเล็กกลืนนำ้าลายลงคอดังเอื๊อกและลุกขึ้นอย่างเชื่องช้าเพราะอยากกวนอารมณ์“หน้าตาก็ดูเป็นลูกผู้ดีตีนแดง ด่าแต่ละคำายังกับกุ๊ยข้างถนน”“เฮ่อว่าแต่คนอื่น”บ่นออกมาแต่ก็เดินตามคยูฮยอนไปจนถึงรถคยูฮยอนรับยาก่อนจะพาคนป่วยที่ยังจามฟุดฟิดไปที่รถแต่แล้วโทรศัพท์เขาก็สั่นขึ้นมาจนต้องหยุดรับ“ครับคุณ”(“คยูฮยอนมาทานข้าวกันคุณนัดคนของคุณไว้เขาว่าจะพาลูกชายเขามาด้วย คุณอยากให้รู้จักกันไว้)”“ที่ไหนครับ”“(ร้าน Rose)”“ครับๆไปเดี๋ยวนี้ละครับ”วางสายก่อนจะหันไปหาทงเฮ“ครับป๋า”(“ทงเฮป๋าอยากให้ทงเฮรู้จักกับคนของป๋านะลูก ทงเฮมาหาป๋าได้ไหมลูก”)“ไม่เอาไม่อยากไป”(“แต่ป๋าอยากให้รู้จักกันไว้ลูกชายเขาเรียนที่เดียวกับทงเฮนะ”)“ไม่เอาไม่อยากรู้จัก”(“งั้นป๋าจะพาเขาเข้าบ้าน”)“ไม่ต้องพามาหรอกเดี๋ยวไปหาก็ได้ ป๋าชอบบังคับ”)(“ดีมากลูกรักเดี๋ยวป๋าจะรอที่ร้าน Rose นะ”“ครับๆเดี๋ยวไป”วางสายก่อนจะเดินไปหาคยูฮยอนที่ยืนรออยู่“แยกกันตรงนี้นะ นัดกับพ่อชั้นไว้ต้องไปแล้ว”“เดี๋ยวทงเฮ”“อะไร”“ไปที่ไหนเดี๋ยวไปส่ง”“ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวนั่งแท็กซี่ ไปนะ”เดินลิ่วไปเรียกแท็กซี่คยูฮยอนมองตามร่างเล็กจนรถแท็กซี่เคลื่อนไปจนลับตาจึงได้ก้าวขึ้นรถเพื่อจะไปตามนัดฮีชอล
  11. 11. ทงเฮเดินหน้าหงิกเข้าห้องอาหารเพื่อไปหาบิดาแต่แล้วผู้ชายที่หัวเราะอยู่ข้างๆบิดาเขาก็ทำาให้ทงเฮเดินลิ่วเข้าไป อย่างโกรธจัด“ป๋า ผู้ชายคนนี้หรือที่ป๋าจะเอามาทำาเมีย”“เฮ่ย! จองซูอย่าบอกนะว่าลูกนาย”“ทงเฮนั่งก่อนลูกมารู้จักอาฮีชอลก่อน”“ไม่อยากรู้จักหรอก ป๋าครับผู้ชายคนนี้เขาเลี้ยงผู้ชายอีกคนลับหลังป๋านะ”ฮีชอลมองหน้าทงเฮด้วยแววตาแข็งกร้าวจนทงเฮชะงัก แววตาแบบนี้เขาเคยเห็นที่ไหนนะ“หลานชายหมายความว่ายังไง”“นั่นสิทงเฮเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าลูก”“ไม่ผิดหรอกผมเห็นกับตา”“เห็นอะไร”ฮีชอลยังคงจ้องนิ่ง“ก็คุณกอดคอผู้ชายหอมแก้มเมื่อวันก่อนไง”ฮีชอลขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะค่อยๆคลายออกกร๊ากกกกกกกกกกกกก!หัวเราะออกมาจนตัวงอก่อนจะเหลือบไปเห็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเดินเข้าห้องอาหารมา“คนที่กำาลังเดินมานั่นใช่ไหมทงเฮ ครึ!”หัวเราะอย่างอดขำาไม่ได้ทงเฮมองตามสายตาของฮีชอล ก่อนที่ฮีชอลจะลุกขึ้นเดินเข้าไปกอดคอพามานั่งที่เก้าอี้ทั้งที่ลูกชายก้าวขาไม่ออกเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่แต่ฮีชอลก็ดึงลูกชายเดินไปนั่งที่เก้าอี้จนได้“แนะนำาอย่างเป็นทางการนะ นี่คยูฮยอนลูกชั้นเอง คยูฮยอนนี่จองซูที่ไปบ้านเราเมื่อวานไง และนั่นลูกชายเขาชื่อทงเฮ”คยูฮยอนน้อมศีรษะก่อนจะหันไปหาทงเฮ“ทงเฮทำาความเคารพอาฮีชอลสิลูก”“หวัดดีครับลุง”น้อมศีรษะให้อย่างไม่เต็มใจนัก“คุณชั้นลุงป๋านายก็เป็นปู่แล้วมั้ง”พึมพำาหน้าหงิกทงเฮเหยียดริมฝีปากให้อย่างไม่พอใจ“ไวไฟใช้ได้เลยนะฮีชอลลูกชายโตขนาดนี้แล้ว”จองซูบอกแล้วยิ้มหวานให้ฮีชอลจนคยูฮยอนหน้าหงิกเพราะเกิดอาการหวงบิดาขึ้นมา“ลูกตัวเองเกิดก่อนเขาอีกยังมาว่าคนอื่น”พูดหน้าตาเฉยแล้วหยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบอย่างไม่เดือดร้อนจนจองซูหน้าจ๋อย
  12. 12. “ไม่เอาน่าคยูฮยอน”ฮีชอลปรามลูกชาย“ไม่เป็นไรหรอกฮีชอล คยูฮยอนก็พูดถูก ชั้นลืมไปเลยว่าทงเฮเป็นรุ่นพี่ของคยูฮยอน”“ผมไม่เป็นหรอกรุ่นพี่ ปากเสียพันธ์นั้น”“ทงเฮไม่เอาน่าทานข้าวเถอะลูกจะได้กลับบ้านกันไม่สบายไม่ใช่หรือเสียงแหบเชียว”“ครับเพิ่งไปหาหมอมา”“งั้นทานเยอะๆลูกจะได้ทานยา”ตักอาหารให้ลูกชายอย่างเอาใจ“ขอบคุณครับป๋า”“คยูฮยอนก็ทานสิลูก จ้องทงเฮตาถลนแบบนั้นมันไม่อิ่มขึ้นมาหรอก”แซวลูกชายยิ้มๆที่เห็นมองทงเฮตาไม่กระพริบ“คุณชอบแซว ทานสิครับผมตักให้”ตักอาหารให้ฮีชอลอย่างเอาใจ“วันนี้คุณเจริญอาหารเป็นพิเศษแน่เลยเพราะร้อยวันพันปีลูกชายจะเอาใจแบบนี้”“ก็ผมมีคุณคนเดียวนี่นา ทานครับแล้วเราจะได้กลับบ้านกัน”ตักอาหารให้อีกอย่างเอาใจฮีชอลลอบกลืนนำ้าลายแล้วมองจองซู“คุณตกลงกับจองซูว่าจะไปบ้านจองซู”“บ้านเราก็มีจะไปทำาไมบ้านเขา กลับบ้านเรานะคุณนะ”“ลูกแหง่”ทงเฮพึมพำาหน้าเฉยแล้วตักอาหารเข้าปาก ฮีชอลกับจองซูต้องลอบกลืนนำ้าลาย“ใครจะสน”มองทงเฮตาขวาง“นะคุณนะ”พูดจนเกือบจะชิดแก้มของฮีชอล“ไปบ้านจองซูก่อนแล้วค่อยกลับบ้านเราโอเคมั้ย”ยิ้มหวานให้ลูกชายสองมือประคองแก้มอย่างหยอกล้อจนทงเฮมองตาไม่กระพริบก่อนจะรีบหลบตาเมื่อคยูฮยอนเหลือบตามามองแล้วหันไปสบตากับฮีชอล“ก็ได้ครับแต่อย่าอยู่ดึกนะ”“ได้ไม่ดึกหรอก”บอกกับลูกชายแล้วสบตากับจองซูก่อนจะเป่าลมออกมาอย่างโล่งอก
  13. 13. บรรยากาศการทานอาหารเป็นไปอย่างเรียบร้อยก่อนจะกลับไปที่บ้านของจองซูทุกอย่างก็เริ่มติดขัด“ฮีชอลค้างที่นี่นะชั้นอยากให้ค้างด้วย”“ไม่เอา ไม่เอา”ทงเฮกับคยูฮยอนร้องออกมาพร้อมกันพร้อมกับเข้ากอดแขนบิดาของตัวเองจนฮีชอลกับจองซูต้องทำาหน้ายุ่งยาก“คุณไม่ค้างหรอกนะ กลับบ้านกัน”“คยูฮยอนโตแล้วนะลูก”“คุณก็โตแล้วเหมือนกันจะมาค้างบ้านคนอื่นแล้วทิ้งลูกได้ไง”“เด็กไม่รู้จักโต”“ว่าใครทงเฮ”ถามทงเฮเสียงแข็ง“แมวมั้ง”“ทงเฮไม่เอาลูก”“เขาค้างได้แต่ป๋านอนกับทงเฮนะ”“ทงเฮ”“ไม่รู้หล่ะป๋าชอบทิ้งทงเฮอยู่คนเดียว พอกลับบ้านก็จะไปนอนกับคนอื่นได้ไง ทงเฮไม่ยอม”“จองซูชั้นคงไม่ค้างแล้วหล่ะพรุ่งนี้เจอกันที่สนามบินนะ”“เอางั้นหรือถ้างั้นพรุ่งนี้จะไปส่ง”“คุณจะไปต่างประเทศหรือครับ”คยูฮยอนถามเสียงอ่อยอดสงสารบิดาไม่ได้คงจะอยากอยู่กับคนรักแต่เขากลับทำาตัวเป็นเด็กๆ“ครับต้องบินพรุ่งนี้เช้า”“ถ้างั้นคุณก็ค้างที่นี่เถอะผมกลับบ้านคนเดียวก็ได้ ไปนะ”ฟอด!หอมแก้มเตรียมผละออกแต่ฮีชอลก็คว้าแขนไว้“ไม่เป็นไรหรอกคุณกลับด้วยดีกว่า”จูงแขนลูกชายเตรียมออกประตูจนจองซูหน้าหมองทงเฮเห็นแบบนั้นก็อดสงสารไม่ได้“เดี๋ยวครับคุณอา”ฮีชอลยิ้มออกมาน้อยๆก่อนจะรีบทำาหน้าเศร้าเมื่อลูกชายมองมาอย่างรู้ทัน“มีอะไรหรือทงเฮ”“คุณอาค้างกับเราก็ได้ครับผมอยู่กับป๋าวันหลังก็ได้”“ไม่เป็นไรหรอกลูก ฮีชอลคงห่วงคยูฮยอนถึงค้างไม่ได้”“ขอบใจทงเฮมากนะแต่อากลับดีกว่า”บอกทงเฮยิ้มๆก่อนจะมองหน้าคยูฮยอนแล้วจูงแขนจะเดินผละไป“คยูฮยอนนอนกับผมก็ได้”รีบบอกระลำ่าระลัก“ได้หรือจ๊ะ”ถามทงเฮยิ้มๆแล้วมองลูกชายที่เริ่มขมวดคิ้ว
  14. 14. “ครับ”บอกพร้อมกับหลบตาฮีชอล“คยูฮยอนค้างนะลูกนะ”“ก็ได้ครับ”บอกออกมาอย่างไม่เต็มใจนักแต่ก็เห็นแก่บิดากลัวจะลำาบากใจจึงจำาใจตอบออกมาฮีชอลสบตากับจองซูต่างลอบหลิ่วตาให้กันก่อนจะจูงแขนลูกชายตัวเองขึ้นห้องแป๊ะ!สองคุณพ่อแปะมือกันกับความสำาเร็จที่ทำาให้ลูกทั้งสองฝ่ายยอมรับกันได้“ลุ้นใจหายใจควำ่าว่าคยูฮยอนจะแผลงฤทธิ์”“ชั้นก็เหมือนกัน ทงเฮเวลาโมโหเอาใจยากมาก นี่ยังแปลกใจว่าทำาไมเปลี่ยนใจ”“คงเริ่มเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมั้งเลยเข้าใจเรา”“ก็คงงั้นมั้ง อาบนำ้าเถอะจะได้พักผ่อนกัน พรุ่งนี้ต้องเดินทางแล้ว”“ดีเหมือนกันอยากอาบนำ้าให้ชื่นใจลุ้นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนจนเหงื่อแตก”“อะไรนายกลัวลูกหรือ”“ไม่ได้กลัวแต่คยูฮยอนค่อนข้างอารมณ์ร้อนชั้นลุ้นแทบแย่ตอนที่ทงเฮร้องตามเพราะเขาจับได้ว่าชั้นแสดงละคร”“แต่คยูฮยอนกลับไม่อาละวาดมันน่าแปลก”ขมวดคิ้วมุ่นอย่างสงสัย“คงจะเห็นใจเราละมั้งเลยไม่อาละวาดออกมา ไปอาบนำ้าเถอะถ้าคุยกันอยู่แบบนี้คงไม่ได้นอนกันพอดี”“อาบพร้อมกันนะ”มองสบตากันก่อนจะยิ้มให้กันและเดินตามกันเข้าห้องนำ้าทงเฮมองหนุ่มหน้าคมกับเสื้อยืดตัวค่อนข้างเล็กเพราะเป็นเสื้อของเขาและกางเกงขายาวที่กลายเป็นกางเกงขาสี่ส่วนไปแล้วเพราะคยูฮยอนตัวสูง“ยิ้มอะไร”“เปล๊าก็ยิ้มไปเรื่อย”“มีแต่คนบ้าเท่านั้นละที่ยิ้มไปเรื่อย แล้วนี่อะไร”ดึงจุกนำ้าพุจนทงเฮต้องยืดคอตาม“จุกนำ้าพุมัดแล้วเย็นสบายดีนายอยากทำามั่งใช่มั้ยหล่ะ”
  15. 15. “ใครจะอยากทำา โตแล้วไม่ใช่เด็กๆ”“ชริส์! โตแล้วไม่ใช่เด็กๆ หัวเถิกนะสิไม่ว่า เลยมัดไม่ได้หรือว่าหูกาง”เข้าไปจับหูของคยูฮยอนเพื่อพิสูจน์ว่ากางไหม“ทงเฮเอามือออกไป แล้วอย่ามาใกล้ขนาดนี้มันไม่ปลอดภัย”บอกเสียงเรียบจนทงเฮชะงักแล้วรีบหดมือกลับ“นายนอนบนพื้นชั้นนอนบนเตียง”หันหลังให้แล้วรีบขึ้นเตียง“ไม่เอาปวดหลังจะนอนบนเตียงกับนาย”หอบผ้าห่ม ขึนไปบนเตียงที่ทงเฮนอนหันหลังอยู่” ้“ไม่ให้นอน ลงไปนอนบนพื้น”ดันผ้าห่มกับคยูฮยอนออกจากเตียง“เตียงออกจะกว้าง”“ไม่เอาจะนอนคนเดียวเดี๋ยวก็ไฟช๊อตกันพอดี”คยูฮยอนชะงัก ก่อนจะหันหลังกลับลงไปนอนบนพื้นทงเฮชะเง้อคอขึ้นมองก็เห็นร่างนั้นนอนพลิกไปพลิกมาคงจะไม่สบายตัวแต่จะให้ขึ้นมานอนด้วยมันก็แปลกๆแค่ให้นอนในห้องด้วยก็ดีถมไปแล้ว หลับตาลงอีกครั้งไม่นานก็ได้ยินเสียงหายใจสมำ่าเสมอคยูฮยอนชะเง้อคอมองเมื่อเห็นว่าร่างเล็กหลับไปแล้วก็ย่องขึ้นไปนอนบนเตียง“ใครจะนอนหลับลงพื้นแข็งจะตายชัก”บ่นพึมพำาก่อนจะล้มตัวลงนอนเคียงข้างร่างเล็กไม่นานก็เข้าสู่นิทรารมย์My Brother.ทงเฮหลับสบายกับตุ๊กตาตัวใหญ่ที่กอดแล้วมันช่างอุ่นเสียยิ่งกว่าตุ๊กตาตัวไหนๆร่างเล็กยิ้มทั้งที่ยังหลับและกอดตุ๊กตาตัวใหญ่แน่นก่อนจะซุกเข้ากับอกแกร่งนั้นทั้งที่ยังหลับ
  16. 16. คยูฮยอนกลอกตาไปมาก่อนที่นิ้วเรียวจะจิ้มหน้าผากมนให้ขยับออกจากอกเขาแต่ใบหน้านั้นก็ตามซุกจนมานอนเกยที่หน้าอกเขา“ชริส์! เดี๋ยวไฟก็ช๊อตกันพอดี ทียังงี้ละตามกอดเขาแน่นเชียว”เบ้ปากก่อนจะหลับตาทำาท่าจะนอนต่อแล้วเขาก็ต้องขนลุกเกรียวเมื่อมือเล็กกำาลังลูบอยู่แถวหน้าอกเขาราวกับกำาลังสำารวจอะไรสักอย่างก่อนจะมาหยุดที่ตุ่มไตที่ชูชันขึ้นรับสัมผัสเมื่อมีอะไรไปสัมผัสมันเข้าคยูฮยอนกลั้นหายใจรอรับสถานการณ์ทำาไมกลิ่นตุ๊กตาหมีที่เขาเคยนอนกอดกลิ่นมันถึงหอมแปลกไป ทำาจมูกฟุดฟิดทั้งที่ตายังหลับมือสำารวจไปเรื่อยๆมันไม่เคยมีกระดุมเม็ดเล็กอย่างนี้นี่นี่นา บีบเข้าที่กระดุมนั้นจนคยูฮยอนต้องซี๊ดปากด้วยความเจ็บขนลุกเกรียวอีกรอบเลือดลมแล่นพล่านเพราะโดนปลุกทงเฮยังหลับตามือเล็กสำารวจไปเรื่อยจนมาวนเวียนแถวหน้าท้องของคยูฮยอนจนต้องรีบคว้ามือไว้แต่มือเล็กบิดหนีก่อนจะจับมือของคยูฮยอนและลูบเลยมาจนถึงไหล่เลยมาที่ ศีรษะ หน้าผากจมูกคม ริมฝีปากทำาไมมีปากกับนำ้าลาย นิ้วแยงเข้าไปในริมฝีปากของคยูฮยอน“เว้ย! จะสำารวจอีกนานมั้ยคนจะนอน”ผลักมือกับศีรษะของทงเฮจนร่วงลงที่นอนร่างเล็กลืมตาก่อนจะสบเข้ากับดวงตาเอาเรื่องที่กำาลังมองเขาตาขวาง“ไอ้คยูฮยอน”ลุกพรวดพราดอย่างตกใจก่อนจะถลาเข้าผลักจนคยูฮยอนร่วงลงข้างเตียงตุ๊บ!“ทงเฮบ้ารึไงเล่าผลักทำาไม”“นายสิบ้ามานอนบนที่นอนตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วนายทำาอะไรชั้น”“แล้วนายทำาอะไรชั้น”เลียนเสียงทงเฮเสียงเล็กเสียงน้อยก่อนจะหน้าหงิก“นายนะสิที่ลวนลามชั้น”“ใครลวนลามใครกันแน่พูดให้ดีนะ”ทงเฮโวยวาย“โวยวายทำาแป๊ะอะไรละบิดหัวนมชั้นเกือบขาดบ้าที่สุดเลย”ดึงผ้าห่มขึ้นก่อนจะทิ้งตัวลงนอนอีกรอบ
  17. 17. “ไม่ต้องนอนเลยลงไปนอนข้างล่าง”“นายอยากนอนก็ไปนอนเองชั้นจะนอนบนที่นอน”ดึงผ้าห่มคลุมศีรษะ“นอนเองก็ได้”บอกเสียงง๊องแง๊งก่อนจะดึงหมอนกับผ้าห่มลงไปนอนข้างล่างแทนคยูฮยอนร่างเล็กนอนกระสับกระส่ายก่อนจะหอบผ้าห่มปีนขึ้นเตียงแล้วสบตากับตาคมที่กำาลังมองเขาอยู่“นอนไม่หลับมันแข็ง”ทิ้งตัวลงนอนหันหลังให้คยูฮยอนจึงไม่เห็นว่าอีกฝ่ายกำาลังอมยิ้มจนปวดแก้ม“คิดว่าจะเก่งสักแค่ไหน”แว่วเสียงมาเข้าหูทงเฮเบ้ปากก่อนจะคว้าหมอนแล้วฟาดไปที่ศีรษะที่กำาลังทำาท่าจะหลับ“โอ๊ยยยย ฟาดทำาไมเล่า”“นอนไปเลยมาทำาให้เจ้าของห้องเขาเดือดร้อนยังมีหน้ามามาบ่น”“บ่นตรงไหนวะเนี่ยบ้าที่สุดเลย”ดึงผ้าห่มมาคลุมศีรษะแล้วหลับตาลง“คุณดูแลตัวเองดีๆนะอย่าลืมของฝากผมด้วย”“ครับๆคุณไปแล้วนะทงเฮอาฝากดูแลน้องด้วยนะ”“ครับผมจะดูแลไม่ให้คลาดสายตาเลย”ยิ้มแป้นให้ฮีชอล“จองซูฝากคยูฮยอนด้วยนะ”“ไม่ต้องห่วงจะดูแลให้ไปเถอะเดี๋ยวไม่ทันเครื่องออก”เข้าจูงแขนฮีชอลนำาไปที่รถคยูฮยอนแยกย้ายไปที่รถของตัวเองก่อนจะรู้สึกว่ามีคนเดินตามเขาหันกลับไปมองก็เห็นร่างเล็กมองเขาตาไม่กระพริบ“ไปด้วยขี้เกียจขึ้นรถเมล์”ยิ้มใสอย่างเอาใจ“ไม่ต้องมายิ้มจะขึ้นก็รีบขึ้น”ทงเฮรีบเปิดประตูอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าคยูฮยอนจะเปลี่ยนใจและนั่งเรียบร้อยจนถึงหน้ามหาวิทยาลัยพอลงจากรถยนต์คันหรูเหล่านักศึกษาต่างมองมาอย่างสนใจว่าทำาไมทั้งสองถึงได้มาพร้อมกัน
  18. 18. “ทงเฮทำาไมนายมากับไอ้หล่อได้วะเมื่อวันก่อนยังแทบจะฆ่ากันอยู่เลย”ฮยอกแจรี่เข้าไปถามอย่างรอไม่ไหว“มันคงหลงเสน่ห์ชั้นจนตามไปรับถึงบ้านมั้ง”ตอบพลางเดินนำาเพื่อนไปโรงอาหาร“เราต้องการความจริง”ซองมินคว้าคอมากอดแน่นอย่างแกล้งเพื่อน“พ่อเขากับป๋าชั้นรู้จักกันก็เลยมาด้วยกันเข้าใจยัง”“เออเข้าใจ แล้วป๋านายกับพ่อเขาไปรู้จักกันได้ไง”ฮยอกแจซักต่อ“ไปถามป๋าชั้นดูสิพอดีไม่ได้ถามมา”พูดจบร่างบางก็ถลาไปข้างหน้าเพราะเพื่อนทั้งสองผลักเต็มแรง“คยูฮยอนมากับรุ่นพี่ทงเฮได้ไงวะ”คังชิกถามออกมาอย่างสงสัย“ได้เสียกันแล้วมั้ง”“ต้องการความจริง”ชางมินผลักศีรษะจนร่างสูงเซ“คุณของชั้นกับพ่อเขารู้จักกัน”“รู้จักได้ไง”“ชั้นจะรู้กับคุณชั้นมั้ยละ”“เออๆไม่รู้ก็ไม่รู้ทำาไมต้องอารมณ์เสียด้วยวะ”ชางมินพึมพำาก่อนจะกอดคอเพื่อนเข้าโรงอาหารทงเฮคุยกับเพื่อนๆแล้วยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดีจนคนที่ลอบมองอยู่ต้องเบ้ปาก“ไม่เจอกันวันเดียวทำายังกับไม่เจอเป็นปี”“อะไร”ชางมินหันมาถามเพราะคิดว่าคยูฮยอนคุยกับเขา“เปล่าชั้นเข้าห้องก่อนนะ”เดินลิ่วออกจากโรงอาหารจนคนที่หัวเราะอยู่กับเพื่อนต้องมองตาม“เป็นอะไรของมันผีเข้าผีออก”ชางมินบ่นตามหลังเพื่อนพลางส่ายหน้า
  19. 19. คยูฮยอนขับรถออกจามมหาวิทยาลัยก็เห็นร่างเล็กกำาลังเดินไปป้ายรถเมล์เขาขับรถไปจอดเทียบด้านหน้าก่อนจะเปิดประตูออกจนทงเฮมองนิ่ง“ขึ้นรถสิเดี๋ยวไปส่ง”ทงเฮก้าวขึ้นรถคยูฮยอนก็เคลื่อนรถออก“ไม่ไปไหนหรือถึงจะไปส่งชั้น”“ไม่ อยากกลับบ้านมากกว่าคิดถึงคุณของชั้น”“นายอยู่กับอาฮีชอลแค่สองคนเหรอ”“ฮื่อ”“เหมือนชั้นเลยชั้นก็อยู่กับป๋าชั้นแค่สองคน นานๆแม่จะกลับมาเยี่ยมทีหนึ่ง วันเกิดชั้นหรือไม่ก็วันเกิดป๋าเพราะแม่มีครอบครัวใหม่แล้ว”“ยังดีที่ได้เจอแม่ตั้งแต่จำาความได้ชั้นก็ไม่เคยเจอแม่อีกเลย”คยูฮยอนบอกออกมาหน้าหมอง“แย่จังนายคงจะเหงาน่าดูเลย”“ไม่หรอกคุณของชั้นเป็นให้ชั้นทุกอย่าง”เงียบไปสักครู่ราวกับว่ากำาลังลำาลึกถึงความหลัง“เชื่อมั้ยบางครั้งตอนชั้นยังเด็กคุณของชั้นแต่งตัวเป็นผู้หญิงพาชั้นเที่ยวด้วย”ยิ้มน้อยๆราวกับว่ากำาลังมีความสุขอยู่ในห้วงเวลานั้น “คุณของชั้นแต่งเป็นผู้หญิงแล้วดูสวยมากในสายตาของเด็กอย่างชั้น คุณหัดใส่ส้นสูงโดยมีชั้นคอยลุ้นจนเดินคล่อง ก่อนจะแต่งเป็นผู้หญิงเต็มยศพาลูกชายที่ขาดแม่เที่ยว ตอนนั้นชั้นมีความสุขที่สุด”ยิ้มบางๆเริ่มเลือนหายเมื่อใบหน้าหมองและแววตาเศร้าเข้ามาแทนที่“แต่พอชั้นเห็นคนอื่นมองคุณของชั้นอย่างสมเพชและแอบหัวเราะเยาะ ชั้นก็ไม่เคยเรียกร้องอยากเจอแม่อีกเลยและไม่ยอมให้คุณของชั้นแต่งตัวเป็นผู้หญิงอีกเพราะชั้นสงสารคุณของชั้น”คยูฮยอนเล่าจบก็ต้องชะงักเมื่อทงเฮเช็ดนำ้าตาป้อยๆ“ร้องทำาไม”“ก็มันซึ้ง”“บ้ามาซึ้งอะไรชั้นแค่ล้อเล่น”“อะไรนะนายล้อเล่นหรือ ไอ้เด็กบ้าคนรึหลงสงสารจนนำ้าตาไหลต่อไปไม่เชื่อนายแล้ว”“ไม่เชื่อก็ช่างสิถึงบ้านนายแล้ว”
  20. 20. “ขอบใจไปแล้วไอ้เด็กขี้โกหก”เปิดประตูอย่างกระแทกกระทั้นเมื่อคยูฮยอนหัวเราะชอบใจก่อนจะค่อยๆหุบยิ้มเมื่อทงเฮลับร่างไปแล้ว“เปล่าหรอกมันเป็นความจริงที่ชั้นจำาได้แม่นมากต่างหากละทงเฮเลยไม่อยากให้นายมาเจ็บปวดไปกับชั้นด้วย”พึมพำาออกมาหน้าหมองคยูฮยอนมองภาพของผู้หญิงที่กำาลังอุ้มเขาตอนยังเด็กนิ่ง แม่เขาเป็นผู้หญิงที่สวยมากตาโตเหมือนคุณของเขาผู้หญิงรูปสวยรวยทรัพย์แต่กลับต้องอยู่บ้านคอยเลี้ยงลูกชายที่ซนเป็นลิงเพราะสามีไม่ค่อยกลับบ้านเพราะเริ่มก่อตั้งบริษัทใหม่ๆ“คยูฮยอนนี่คุณบอกให้ไปอาบนำ้าก่อนค่อยมาเล่นเกม”“คุณจ๋าลูกขอเล่นอีกนิดเดียวนะคุณนะ”เล่นเกมอย่างเมามันจนไม่ยอมลุกไปไหน“คยูฮยอนคุณบอกให้ไปอาบนำ้าเดี๋ยวนี้ไม่อย่างนั้นคุณจะใช้ไม้เรียวบอก”ร่างน้อยเดินออกจากจอคอมพิวเตอร์อย่างไม่เต็มใจนักก่อนจะเข้าอาบนำ้าแต่ด้วยเครื่องสุขภัณฑ์ที่ทันสมัยเด็กชายตัวน้อยก็ความคิดบรรเจิดขนน้องๆทั้งอุลตร้าแมนหุ่นยนต์ต่างๆต่างดาหน้ากันไปอาบนำ้าเป็นเพื่อนหนูน้อยคยูฮยอนจนเต็มห้องนำ้า“คยูฮยอนยังไม่เสร็จหรือลูก”เปิดประตูห้องนำ้าแล้วยิ้มให้ลูกชายก่อนจะหุบยิ้มและรี่เข้ามากระชากร่างบางลุกจากอ่างที่มีหุ่นยนต์ลอยละล่องเต็มอ่างและฟาดฝ่ามือไปสุดแรงอย่างโมโหเพี๊ยะ!เพี๊ยะ!เพี๊ยะ!“ทำาไมดื้ออย่างนี้ฮึห้องนำ้าเละเทะไปหมดเลย”“คุณจ๋าอย่าตี ลูกเจ็บ”ร่างน้อยดิ้นหนีมือที่เหนี่ยวแขนเล็กไว้และฟาดอย่างโมโหนั้นแต่ก็ไม่หลุดมือนั้นยังคงฟาดต่ออย่างโมโหจนร่างขาวนั้นแดงเถือกไปด้วยรอยฝ่ามือ
  21. 21. “เข้าไปแต่งตัวแล้วเข้านอน ข้าวเย็นก็ไม่ต้องทานมันแล้วอยากดื้อดีนัก”ลากร่างน้อยเข้าห้องนอนแล้วล็อกประตู“ห้ามออกมาเด็ดขาดไม่งั้นคุณจะฟาดซำ้า”ร่างน้อยแต่งตัวพลางสะอื้นและล้มตัวลงนอนก่อนจะได้ยินเสียงรถแล่นออกจากบ้าน“ดัมบีไม่นะฟังผมก่อน”“ไม่ฟังค่ะฮีชอลคุณทำาชั้นได้เจ็บแสบมาก ถ้ารักกันมากก็ขอให้อยู่ด้วยกันให้มีความสุขก็แล้วกันชั้นจะไปตามทางของชั้น”“คุณจะไปไหนผมไม่ให้คุณไป”เข้าไปฉุดแขนของมารดาพลางร้องไห้จ้า“ปล่อยคุณนะคยูกี้”พยายามแกะมือเล็กออกแต่ร่างเล็กก็ผวาเข้ากอดเอวแน่น“ผมไม่ให้คุณไปฮือ ไม่ให้ไป”“คุณบอกให้ปล่อย”เหวี่ยงลูกชายจนเซไปปะทะกับร่างของฮีชอลจนต้องคว้าตัวลูกชายมากอดแน่น“พ่อครับไม่ให้คุณไปฮือ”วิ่งตามรถที่กำาลังแล่นออกจากบ้านนำ้าตาเต็มหน้านับจากวันนั้นคยูฮยอนก็จะได้นอนอยู่ที่บ้านคนเดียว บิดาจึงมีเวลามาอยู่กับเขาและนอนกอดเขาทุกคืน“พ่อจ๋าอยากหาคุณพ่อพาไปหาคุณไม่ได้หรือครับ”“คุณเขามีครอบครัวใหม่แล้วลูก”“แต่ลูกคิดถึงคุณอยากหาคุณ”เบ้หน้านำ้าตาไหลพราก“เราอยู่กันสองก็ได้เดี๋ยวพ่อจะเป็นคุณให้เองเอาไหมครับ”“หรือครับพ่อเป็นคุณได้จริงหรือครับ”“ครับพ่อจะเป็นคุณให้คยูฮยอนเอง”ดึงลูกชายเข้ามากอดก่อนจะหลับตามกันทั้งพ่อทั้งลูก นิ้วเรียวเกลี่ยไปตามใบหน้าสวยในรูปภาพ เรื่อยมาที่เรียวแขนที่กอดเขาอยู่ เขาอยากให้แม่มาหาบ้างเพื่อที่จะเติมเต็มภาพวันวานไม่ให้เลือนหาย แต่เขาก็ได้แค่คิดเพราะนับจากวันที่แม่เดินจากเขากับคุณไปแม่ไม่เคยคิดที่จะมาหาเขาเลย ริมฝีปากได้รูปจุมพิตแผ่วเบาที่แก้มของแม่ก่อนจะเก็บภาพนั้นเข้าลิ้นชักหัวเตียง
  22. 22. “แม่ใจดำาที่สุดเลยแม่คนอื่นยังมาหาลูกเขาในวันสำาคัญแต่แม่กลับไม่เคยมาหาผมเลย จำาได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ว่ายังมีผมเป็นลูกอีกคน”ทิ้งตัวลงเตียงก่อนจะนอนควำ่าหน้าอยู่ในท่านั้นจนหลับทั้งที่บริเวณข้างแก้ม หมอนเปียกจนเป็นดวง ขนตาจับกันเป็นแพเพราะเพิ่งผ่านการร้องไห้ แต่อาการหายใจสมำ่าเสมอก็บอกได้ว่ามันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบที่มาทำาร้ายเขาเท่านั้น เพราะพอเขาผ่านมันไปได้เขาก็หลับลึกราวกับไม่เคยเจอเรื่องเจ็บปวดมารถยนต์คันหรูที่มาจอดอยู่หน้าบ้านทำาให้ทงเฮรีบวิ่งมาหาอย่างลืมตัวก่อนจะเปิดประตูเข้าไปนั่งข้างๆคนขับ“ใจดีอะไรมารับแต่เช้า”“ไม่รู้จะไปไหนเลยนึกถึงใครบางคนต้องเดินต๊อกๆไปขึ้นรถเมล์เลยมารับดีกว่า”“ขอบใจที่อุตส่าห์คดถึงแล้วทำาไมตาบวม” ิ“เปล่าไม่มีอะไร”“นายนอนร้องไห้แล้วหลับใช่มั้ยละเลยตาบวม”“บอกว่าเปล่า”“ไม่รู้หรือว่านำ้าตามันเป็นกรดถ้าร้องไห้แล้วไม่ล้างหน้า ตาจะบวม”“ทงเฮถ้าไม่หยุดพล่ามชั้นจะให้เดินไปขึ้นรถเมล์”“คนเขาอุตส่าห์เป็นห่วงยังจะมาตะคอกอีกคนไม่มีหัวใจ”พึมพำาก่อนมือเรียวจะเปิดประตูแต่มันติดล็อก“เปิดสิจะลง”“ไม่ต้องลงหรอกชั้นขอโทษ”“ไม่ จะลง ชั้นไม่ใช้เบ๊นายนะที่จะมาตบหัวแล้วลูบหลัง”“ก็บอกแล้วว่าขอโทษ”“ไม่ เดี๋ยวไม่พอใจมานายก็มาตะคอกชั้นอีก”“ตามใจ”กดปลดล็อกประตูให้ทงเฮเปิดประตูลงและวิ่งไปขึ้นรถประจำาทางที่มาจอดเทียบพอดีอย่างไม่สนใจคยูฮยอนอีกคยูฮยอนมองร่างที่กำาลังขึ้นรถประจำาทางก่อนจะเลี้ยวรถกลับและไม่ยอมไปเรียน
  23. 23. “คุณจะกลับวันไหนคิดถึงจัง”(“อะไรเนี่ยโตจนเข้ามหาวิทยาลัยแล้วนี่นา”)“แล้วคิดถึงไม่ได้หรือ”(“ได้ เดี๋ยวคุณสะสางงานไม่กี่วันก็กลับแล้ว เดี๋ยวจะนอนกอดให้หายคิดถึงเลยดีไหมครับ”)“จริงนะคุณห้ามเบี้ยวนะแค่นี้นะคุณดูแลตัวเองดีๆด้วย”(“คยูฮยอนก็เหมือนกันคุณรักคยูฮยอนนะ”)“ผมก็รักคุณ คิดถึงคุณที่สุดเลย”พึมพำาหน้าหมองก่อนจะหลับตาแล้วหลับในที่สุดทงเฮมองกลุ่มเพื่อนของคยูฮยอนที่กำาลังเดินเข้าโรงอาหารแต่ก็ไร้แววของคยูฮยอน“ไม่มาเรียนหรือนี่เป็นอะไรเมื่อเช้ายังไปรับเราอยู่เลย”“มีอะไรหรือทงเฮ”ซองมินมองตามสายตาของทงเฮแต่ก็ไม่เห็นอะไรนอกจากกลุ่มนักศึกษาที่เดินกันขวักไขว่“เปล่าหรอกไม่มีอะไร”ก้มหน้าก้มตาทานอาหารเพราะไม่อยากคุยต่อขึ้นมาดื้อๆในใจกำาลังเป็นห่วงคยูฮยอนขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เมื่อเช้าเราก็เอาแต่ใจจนลืมไปเลยว่าคยูฮยอนตาบวมเป็นอะไรมากไหมนะ ขมวดคิ้วมุ่นอย่างกลุ้มใจชางมินแปลกใจเมื่อรุ่นพี่ตัวเล็กมาดักพบเขาตอนเลิกเรียนจะกลับบ้าน“รุ่นพี่มีอะไรหรือครับ”“ชางมินรู้จักบ้านคยูฮยอนมั้ย”“ไม่ครับคยูฮยอนย้ายมาตอนเข้ามหาลัยเราเลยไม่เคยไปบ้านของคยูฮยอนเลย”“งั้นหรือ แล้วมีเบอร์โทรมั้ย”“มีครับ”ทงเฮบันทึกเบอร์โทรของคยูฮยอนแล้วจึงบอกลาชางมินก่อนจะโทรศัพท์
  24. 24. “ป๋าครับผมไปหาเพื่อนก่อนนะคงจะกลับดึก”(“ไปหาใคร”)“หาเพื่อน”(“คนไหน”)“ป๋าไม่รู้จักหรอกแค่นี้นะป๋าผมรีบ”(“เดี๋ยวทงเฮวันนี้ป๋าไม่กลับนะต้องออกนอกโซล”)“ครับแค่นี้นะป๋าดูแลตัวเองด้วย”วางสายก่อนจะเดินเตร่ไปมาแล้วยกโทรศัพท์แนบหู“รับเร็วๆซี่”เร่งปลายสายแล้วเดินกลับไปมา(“สวัสดีครับ”)“คยูฮยอนชั้นทงเฮ”(“มีอะไร”)“ไปหาที่บ้านนะ”(“จะมาทำาไมมันคำ่าแล้วไม่กลับบ้านหรือไง”)“ไปหานายก่อนบ้านอยู่แถวไหน”(“รออยูหน้ามหาลัยนั่นละเดี๋ยวไปรับ”) ่“เร็วนะ”(“เออน่าแค่นี้นะเดี๋ยวไป”)ทงเฮรอสักพักรถยนต์คุ้นตาก็เคลื่อนเข้ามาจอด เขาเดินอย่างรวดเร็วไปขึ้นรถไม่นานรถยนต์คันหรูก็เลี้ยวเข้าบ้านหลังสวยก่อนจะจอดนิ่งที่โรงรถที่มีสระว่ายนำ้าอยู่ข้างๆ“บ้านสวยจัง”“คุณชั้นเป็นคนเลือก”“คิดยังไงจะมาหาชั้น”“ก็นายไม่ไปเรียนเลยเป็นห่วง”“ห่วงทำาไมชั้นดูแลตัวเองได้”“นี่ คนเขาเป็นห่วงหัดขอบใจเป็นมั้ย รู้ว่านายเก่งแต่คนเรามีคนคอยห่วงใยมันก็อบอุ่นดีไม่ใช่หรือ”“ชั้นไม่ต้องการ”ทงเฮชะงักเมื่อได้ยินแบบนั้น“เออชั้นเสือกเองสินะ งั้นกลับดีกว่า”ทงเฮหันหลังกลับก่อนจะโดนคว้าแขนไว้“เข้าบ้านเถอะ นะชั้นขอโทษ กำาลังเหงาๆเลยพาลเท่านั้นเองขอโทษจริงๆ”
  25. 25. ดึงแขนทงเฮเข้าบ้านจนมาถึงห้องรับแขก“นายจะดื่มอะไรนำ้าเปล่า เหล้า เบียร์ มีหมด แต่อย่าบอกว่านำ้าส้มนะบ้านนี้ไม่มี ถึงมีชั้นก็ทำาไม่เป็น”“อะไรนายคั้นนำ้าส้มไม่เป็นหรือ”ถามยิ้มๆ“คั้นทำาไมละมีเงินก็ซื้อเอาไม่เหนื่อยต้องมาล้างด้วย”“อนาคตมีลูกขึ้นมาจะคั้นให้ลูกนายได้หรือ”“ไม่มีหรอกเลี้ยงตัวเองยังไม่รอดจะคิดมีลูกได้ไง เอาอะไรดี”“ขอนำ้าเปล่าดีกว่า”เดินตามคยูฮยอนเขาครัวอย่างสนใจ“ป๋านายไม่ห่วงหรือมาแบบนี้”“ป๋าทำางานวันนี้ไม่กลับ”“ลูกชายเลยหนีเที่ยว ทำาแบบนี้บ่อยหรือ”“ไม่เคยหรอกเพิ่งจะมาบ้านคนอื่นก็บ้านนายนี่ล่ะคนแรก”“คยูฮยอนหน้าหมองเมื่อได้ยินแบบนั้น”“แล้วมาบ้านคนอื่นแบบนี้ไม่อึดอัดหรือ”ยื่นนำ้าให้ทงเฮแต่ไม่มองหน้า“คยูฮยอนชั้นหมายถึงว่าบ้านที่ไม่ใช่บ้านตัวเองเท่านั้น”“เอาเถอะเข้าใจไม่ต้องอธิบายหรอก มาเห็นชั้นแล้วก็กลับได้แล้ว”“นายเป็นอะไรคยูฮยอนไล่ชั้นจัง”“ไม่ได้ไล่แต่เดี๋ยวนายก็ต้องกลับอยู่แล้ว ขี้เกียจขับรถดึกๆ”“ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวกลับเอง แค่มาดูแค่นั้นว่าทำาไมถึงไม่ไปเรียนไปแล้ว”“เดี๋ยวไปส่ง”“อย่าลำาบากดีกว่ากลับเองได้”“อย่าเรื่องมากได้มั้ยทงเฮบอกว่าจะไปส่งก็จะไปส่ง”จับแขนทงเฮแล้วบีบแน่นอย่างโมโห“ปล่อยนะคยูฮยอนชั้นเจ็บ นายบ้าอะไรเนี่ยผีเข้าผีออก”บิดข้อมือแต่ไม่หลุด“เป็นอะไรทงเฮพูดนิดพูดหน่อยนี่ไม่ได้เลย ชั้นไม่ใช่คนเอาใจคนหรอกนะขอบอก เรื่องมากนักชั้นก็ซัดไม่เลี้ยงเหมือนกัน บอกจะไปส่งก็คือไปส่ง”บีบแขนจนทงเฮนิ่วหน้าผลัก!ชกเข้าที่ท้องของคยูฮยอนจนตัวงอ“ชั้นก็ซัดไม่เลี้ยงเหมือนกัน คนอุตส่าห์เป็นห่วงแต่นายมันคนแล้งนำ้าใจ ไม่คิดจะถนอมนำ้าใจคนอื่น ลำาบากนักก็ไม่ต้องไปส่งไงจะเอายังไงอีก”
  26. 26. เตรียมผละจากไปแต่แล้วร่างเล็กก็ปลิวเข้าไปในอ้อมอกของคยูฮยอนแล้วกอดแน่นก่อนที่ริมฝีปากจะฉกเข้าหาริมฝีปากบางแล้วบดขยี้ จนทงเฮได้กลิ่นคาวเลือดร่างเล็กดิ้นหนี คยูฮยอนก็ยิ่งบดขยี้ทงเฮมือไม้อ่อนเขาไม่เคยโดนใครทำาอะไรแบบนี้ ขาเขาเริ่มจะยืนไม่อยู่มันไร้เรี่ยวแรง อาการมวนที่ช่องท้องจนเสียวซ่านตีขึ้นจนขนลุกเกรียวความตื่นเต้นที่ไม่เคยพานพบบวกกับเพิ่งฟื้นไข้ทำาให้ทงเฮหายใจขัดและช็อกไปในที่สุดร่างที่โถมตัวเข้าหาเขาไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจนคยูฮยอนต้องหยุดการกระทำา“ทงเฮ”ตบแก้มใสเบาๆก่อนจะช้อนอุ้มไปที่โซฟาวาง ร่างทงเฮลงก่อนจะวิ่งหายามือไม้สั่นอย่างเป็นห่วงได้ยาดมก็วิ่งเข้ามาจ่อที่จมูกอีกมือก็นวดแขนคลึงขมับให้อย่างทำาอะไรไม่ถูก“ทงเฮรู้สึกตัวหรือยัง ลืมตาหน่อยสินะ เป็นห่วง”แกว่งยาดมไปมาไม่นานร่างเล็กก็เริ่มขยับตัว“ค่อยยังชั่ว อายุเท่าไหร่แล้วเนี่ยโดนจูบแค่นี้ก็เป็นลมไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย”“บ้าเหรอใครจะไปคิดว่าจะโดนผู้ชายจูบบ้าที่สุดเลย”เช็ดปากอย่างโมโห“ก็หน้านายมันอยากยั่วอารมณ์ทำาไม”“ยั่วตรงไหนหน้าชั้นก็อยู่ของชั้นดีๆ”“ก็มันอยู่ดีๆนี่แหละที่มันดึงดูดความสนใจ”นิ้วเกลี่ยแก้มใสเบาๆ“บ้าชั้นจะกลับแล้ว”ลุกขึ้นเตรียมตัวเดินออกจากห้องไม่มองหน้าคยูฮยอนสักแวบแต่ก็ได้ยินเสียงเดินตามออกมา“เดี๋ยวไปส่งนะ”“……………”เดินตามร่างเล็กก่อนจะรีบแซงไปเปิดประตูให้ ทงเฮก้าวขาขึ้นรถและไม่คุยอะไรอีกเลยจนกระทั่งถึงบ้าน“ขอบใจที่อุตส่าห์มาส่ง”ลงจากรถและไม่ยอมหันมามองคยูฮยอนอีกเลย
  27. 27. ทงเฮส่องกระจกในห้องนำ้าแล้วเลือดลมก็แล่นพล่านเมื่อคิดถึงสัมผัสของคยูฮยอน“ผู้ชายกับผู้ชายมันเป็นแบบนี้เองหรือ”ลูบริมฝีปากแล้วหน้าแดง“บ้าจังทงเฮนายอายุเท่าไหร่แล้วเนี่ยเพ้อเจ้อที่สุดเลย”ล้างหน้าให้หายจากอาการวูบวาบไปทั่วตัวก่อนจะเข้าห้องไปทิ้งตัวลงบนเตียงนอน มือเล็กก็ยังลูบริมฝีปากอย่างเพ้อๆจนไม่รู้ตัวว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ทงเฮมองคยูฮยอนที่กำาลังเดินผ่านเขาไปกับหญิงสาวแสนสวยแล้วเขาก็เสียวแปลบที่ใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ไม่แสดงอะไรออกมาร่างเล็กเดินเข้าห้องเรียนด้วยใจที่ไม่ปกติหลังจากนั้นทงเฮพยายามทุกทางที่จะไม่ให้เจอหน้าคยูฮยอน ตอนเช้าเข้าห้องเรียนเร็ว ตอนเลิกก็รีบไปขึ้นรถ กลางวันก็ไม่ไปโรงอาหาร จนใจเขาเริ่มเป็นปกติเพราะไม่เจอคยูฮยอนหลายวันแต่วันนี้โชคไม่เข้าข้างทงเฮเมื่อเขาเดินออกจากห้องนำ้าก็โดนคว้าแขนขึ้นดาดฟ้าทันที“จะบ้าเหรอลากมาทำาไมชั้นต้องเข้าเรียน”“หมดคาบเรียนของนายแล้วชั้นดูมาแล้ว จะรีบไปไหนทงเฮ”“จะกลับบ้าน”“รอกลับพร้อมกันอีกชั่วโมงเดียวก็หมดคาบของชั้นแล้ว”“ไม่จะกลับเอง”“จะไปบ้านด้วย”“ไปทำาไมไม่เกี่ยวกันสักหน่อย อือ”้ร่างเล็กโดนกระชากเข้าไปกอดและจุมพิตอย่างดูดดื่มทงเฮดิ้นสุดแรงแต่คยูฮยอนก็ดันตัวติดข้างฝาจนขยับไม่ได้
  28. 28. หรือเขาไม่อยากต่อต้านก็ไม่รู้เพราะตอนนี้เขารู้แต่ว่าเขาอยากตอบสนองสัมผัสนั้นให้ถึงที่สุดแขนเรียวกอดคอคยูฮยอนแน่นบดเคล้าริมฝีปากตอบสนองคยูฮยอนอย่างลืมตัว“ทงเฮรอนะจะไปส่ง”ฟอด!หอมแก้มแล้วผละจากไปทงเฮมองตามร่างสูงไปจนลับตาเขานั่งเล่นรอเวลากลับพร้อมคยูฮยอนจนได้เวลาเลิกเรียนร่างสูงที่เดินคุยมากับผู้หญิงสวยเมื่อวันนั้นกำาลังคุยกันหัวเราะคิกคักก็ทำาให้ทงเฮเดินลงจากดาดฟ้าไปขึ้นรถประจำาทางทันที แต่ทงเฮไม่ได้กลับบ้านร่างเล็กลงที่ห้างสรรพสินค้าชั้นนำาและเดินเล่นจนเมื่อยก่อนเข้าดูหนังอีกเรื่องเป็นการตบท้าย“บ้าที่สุดเลยไปไหนของเขานะมารอตั้งหลายชั่วโมงก็ไม่กลับ”คยูฮยอนบ่นออกมาอย่างโมโหไม่นานร่างเล็กที่เขามารอก็เดินหิ้วของพะรุงพะรังมา“คยูฮยอน”“ไปไหนมาบอกให้รอทำาไมไม่รอ”“รอทำาไมไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”ไขกุญแจเข้าบ้านโดยมีคยูฮยอนตามไปติดๆแล้วกระชากร่างบางจนมาปะทะอกแกร่ง ทงเฮปล่อยของร่วงจากมือ“อย่าปากดีนะทงเฮ”“ปล่อยนะคยูฮยอนชั้นไม่ได้เป็นเกย์อย่าได้เที่ยวมาลวนลามกัน”“จริงหรือทงเฮ”ฟอด!หอมแก้มไปหนึ่งที“บอกให้ปล่อย”“ไม่”กอดแน่นก่อนจะก้มลงไปหาริมฝีปากบางแต่ทงเฮหลบมันจึงฝังลงที่ซอกคอคยูฮยอนจุมพิตแผ่วเบาจนทงเฮขนลุกเกรียว“คยูฮยอนปล่อยเดี๋ยวนี้นะชั้นบอกว่าชั้นเป็นผู้ชะอื้อ”

×