Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.

Brief aan mevr van der auwera vz commissie bedrijfsleven 30 november 2011

534 views

Published on

  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

Brief aan mevr van der auwera vz commissie bedrijfsleven 30 november 2011

  1. 1. Mevrouw Liesbeth Van der AuweraVoorzitter van de commissie voor het Bedrijfsleven,het Wetenschapsbeleid, het Onderwijs,de nationale wetenschappelijke en culturele Instellingen,de Middenstand en de LandbouwBruglaan 83960 Breeuw kenmerk ons kenmerk datum 29 november 2011contact telefoonnummerkarlien.malfait@advocaat.be 02 227 54 70Voorstel voor een Verordening betreffende een gemeenschappelijk kooprecht – COM (2011) 635Geachte mevrouw,Ik ontving goed uw brief van 24 november 2011.U vroeg ons om een advies te bezorgen met betrekking tot het voorstel voor een Verordeningbetreffende een gemeenschappelijk Europees kooprecht.Het is misschien aangewezen dat u vooreerst kennis neemt van het advies dat wij destijdsovermaakten aan de commissaris bij de Europese Commissie inzake het groenboek voor een Europeescontractenrecht. Ik laat u in bijlage kopie van ons advies van 28 januari 2010.Zoals u kan merken heeft de OVB in januari 2010 standpunt ingenomen en toen reeds duidelijkgesteld voorstander te zijn van een opt-in instrument voor Europeescontractenrecht en gesteld dathet een passende oplossing is om het optioneel instrument in te lassen als een tweede regeling in hetinterne recht van de lidstaten. Dit is ook het spoor dat de commissie nu volgt in de ontwerp-Verordening. De OVB verwelkomt dit punt.
  2. 2. Wat de regeling van de opt-in betreft (art. 8 Ontwerp-Vo.), meent de OVB ook dat de geldigheid van deopt-in zelf, zoals in het Ontwerp wordt voorgesteld, inderdaad dient te worden beoordeeld op basisvan de gekozen regeling zelf. Dit is in overeenstemming met de techniek die gebruikt wordt in hetinternationaal privaatrecht.De OVB heeft wel ernstige twijfels bij het nut van de “Standard Information Service” voorgesteld inart. 9 ontwerp-Vo en de strikte vormvereisten die daarvoor worden voorgesteld.2. In het antwoord op het groenboek heeft de OVB ook aangedrongen op een ruime materiëlewerkingssfeer (d.i. de rechtsvragen die geregeld worden door het instrument), omdat elke lacune inde regeling leidt tot de toepassing van de anders toepasselijke nationale wetgeving, die grotendeelsniet-geharmoniseerd is, en dus tot een verminderd belang van het instrument. Het doel van hetfacultatief instrument in acht genomen, is het belangrijk dat het instrument een volledige set vanregels geeft ook m.b.t. minder belangrijke aspecten van het verbintenissenrecht. In het ontwerp“CESL” (Annex I van de ontwerp-Vo.) zijn er evenwel een aantal materies niet geregeld die wél binnenhet domein van de lex contractus vallen in de Rome-I-verordening en belangrijk zijn in dit opzicht,zoals:- de vraag of er samenloop mogelijk is met extracontractuele aansprakelijkheid- regels inzake munteenheden (zie DCFR III-2:109)- regels inzake verrekening of schuldvergelijking (DCFR III-6:1)- regels inzake overdraagbaarheid van de schuldvordering tot betaling van de prijs (DCFR III-5:105)- regels inzake hoofdelijkheid of andere vormen van pluraliteit van schuldenaars- regels inzake vertegenwoordigingsbevoegdheid (DCFR II-6)- regels over de vraag of bij een koop-verkoop de rechten van de verkoper jegens zijn leverancier meeovergaan op de koper- regel of de verkoop al dan niet nietig is bij onmogelijkheid van nakoming of bijbeschikkingsonbevoegdheid van de verkoper (DCFR II-7:102 maakt duidelijk dat deverkoopovereenkomst in die gevallen wel geldig is)- regel over het gevolg van factuur of orderbevestiging die gericht is aan een professioneel en doordeze niet tijdig is geprotesteerd (vgl. DCFR II-4:201)- regels inzake de contractuele geldigheid van eigendomsvoorbehoud (cfr. RichtlijnBetalingsachterstand bij handelstransacties).3. In het antwoord op het groenboek heeft de OVB erop aangedrongen het instrument beschikbaar temaken ongeacht de hoedanigheid van de partijen: onderneming, consument of private persoon. DeOVB betreurt dan ook dat in het Ontwerp van verordening het instrument enkel ter beschikking wordtgesteld voor 1° consumentenovereenkomsten en 2° B2B overeenkomsten met KMO’s. Met name:- is het jammer dat het niet beschikbaar is voor transacties tussen niet-professionelen, zoals bv.verkoop via e-Bay;
  3. 3. - is de beperking tot KMO’s mede gezien de definitie die daarvan wordt gegeven in art. 7, 2 Ontwerp-Vo. onwerkbaar en discriminerend. Voor een on-line-aanbieder bv. is het vaak onmogelijk te wetenhoeveel werknemers de kandidaat-koper heeft en wat de balans is, en dit zou ook niet relevant mogenzijn.Het lijkt ons strijd met het discriminatieverbod om het gebruik van dit instrument te verbieden aangrote ondernemingen en aan private personen onderling.De OVB dringt erop aan dat de EU die beperkingen zou afschaffen, en dat, mocht dit niet gebeuren,België er voor zou kiezen om ze krachtens de aan de lidstaten gegeven optie (art. 13 b), niet zoubehouden.4. In het antwoord op het groenboek heeft de OVB erop aangedrongen het instrument beschikbaar temaken voor zowel grensoverschrijdende als interne transacties. Het ontwerp beperkt het gebruik vanhet instrument evenwel tot grensoverschrijdende transacties, maar geeft de lidstaten de optie om hetgebruik ook toe te laten voor interne transacties (art. 13 a Vo.). De OVB betreurt dit. Verschillendebehandeling van nationale contracten en grensoverschrijdende contracten kan niet wordengerechtvaardigd. Bovendien is het voor bepaalde transacties steeds moeilijker om een onderscheid temaken tussen nationale transacties en grensoverschrijdende transacties (bv. in e-commerce). Eenbeperking tot grensoverschrijdende contracten zou kunnen leiden tot de artificiële toevoeging vaneen grensoverschrijdend element om het contract grensoverschrijdend te maken. Bovendien betekentdit dat enkel aanbieders gevestigd buiten de EU de mogelijkheid hebben om onder één enkel regimete verkopen in alle lidstaten. Dit staat op gespannen voet met het discriminatieverbod in hetEuropees recht zelf. Mocht deze beperking gehandhaafd blijven, dient België de optie uit te oefenenhet gebruik ook toe te laten voor interne transacties, omdat anders Belgische aanbiedersgediscrimineerd worden vergeleken met buitenlandse aanbieders, wat strijdig zou zijn met art. 10Grondwet.5. Wat de structuur van het voorgestelde CESL betreft, valt op dat het ontwerp géén algemene regelsbetreft inzake nakoming en niet-nakoming van contractuele verbintenissen. De meeste regels wordenvoor elke verbintenis besproken; dit leidt tot ofwel dubbele regels ofwel een schakelbepaling waarbijandere regels mutatis mutandis moeten worden toegepast (bv. art. 155, 157, 90 I-II, 12 III-IV). Dit leidttot rechtsonzekerheid en het zou veel beter zijn om een algemene regeling inzake nakoming en niet-nakoming van contractuele verbintenissen te hebben in plaats van een gefragmenteerde regeling.Bovendien is de OVB er voorstander van om het optioneel instrument stap voor stap uit te breidennaar andere soorten overeenkomsten dan koop-verkoop; wat evenwel vereist dat de regels nu ookvoor overeenkomsten in het algemeen worden geschreven en niet specifiek in termen van koper enverkoper. Zo ook is de regeling inzake ontbinding een stuk te ingewikkeld of minstensgebruikersonvriendelijk door de fragmentatie van de regeling.6. De OVB heeft eerder het standpunt ingenomen dat het instrument een duidelijk hoog niveau vanconsumentenbescherming moet bieden (optie 4, 4de alinea). Het ontwerp biedt zo’n duidelijk hoogniveau, dat de OVB nu vragen stelt of de regeling niet te laks is voor consumenten.
  4. 4. Daarbij is niet zozeer problematisch dat aan de verkopers strenge verplichtingen worden opgelegd,maar eerder dat geen enkele diligentie wordt gevraagd van de consument-koper. Zo bv. is het ook inhet algemeen belang dat een koper binnen een redelijke termijn na zichtbaarheid gebreken in degekochte zaak moet melden; het ontwerp houdt echter geen enkele kennisgevingsplicht in voor deconsument. De consument moet ook niet binnen een redelijke termijn na wanprestatie kiezen vooreen ontbinding van de overeenkomst (art. 119a). De consument moet omzeggens nooit eenvergoeding betalen voor gebruik van goederen wanneer de consument van de overeenkomst afziet(art. 45 en 173). De consument kan ook genieten van een vrij lange periode waarin geen interestwegens wanbetaling verschuldigd is (art. 167 II) en van een verbod op kapitalisatie van interest zelfsna 12 maanden. Aldus zijn er toch ernstige risico’s van misbruik door consumenten.Met oprechte hoogachting,Eddy BoydensVoorzitter

×