Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.

12º domingo tob bene pagola

326 views

Published on

  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

12º domingo tob bene pagola

  1. 1. José Antonio Pagola  24 de xuño de 2012 12º Tempo Ordinario (B)Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS Marcos 4, 35-41Sementa confianza en Xesús. Pásao.Música:Mantovani-orquesta;present: B: Areskurrinaga HC:
  2. 2. A barca na que van Xesús e os seus discípulos vese atrapada por unha de aquelas tormentas imprevistas e furiosas que selevantan no lago de Galilea ao serán dalgúns días de verán.
  3. 3. Marcos describe o episodio para espertar a fe das comunidades cristiás queviven momentos difíciles.
  4. 4. O relato non é unha historia tranquilizante para consolarnos aoscristiáns de hoxe coa promesa dunhaprotección divina que permita á Igrexa pasear tranquila a través da historia. historia
  5. 5. É a chamada decisiva de Xesúspara facer con El atravesía en tempos difíciles: "Por que sodes tan covardes? Aínda non tendes fe?".
  6. 6. Marcos prepara a escena desde o principio. Dinos que "era ao serán".Axiña caerán as tebras da noite sobre o lago. É Xesús quen toma ainiciativa daquela estraña travesía: “Vamos á outra beira".
  7. 7. A expresión non é nada inocente. Invítaos a pasar xuntos, na mesmabarca, cara ao outromundo, máis alá do coñecido: a rexión pagá da Decápole.
  8. 8. De súpeto levántase un forte furacán e asondas rompen contra a fráxil embarcación inundándoa de auga. A escena é patética: na parte dianteira, os discípulos loitando impotentes contra a tempestade; na popa, nun lugar algo máis elevado, Xesús durmindo tranquilamente sobre un cabezal. cabezal
  9. 9. Aterrorizados, os discípulosespertan a Xesús. Non captan a confianza de Xesús no Pai. O único que vennel é unha incrible falta de interese por eles. Están cheos de medo e nerviosismo: “Mestre, seica non che importaque afoguemos?”.
  10. 10. Xesús non se xustifica. Ponse de pé e pronunciaunha especie de exorcismo: o vento cesa de ruxir e faise unha gran calma.
  11. 11. Xesús aproveita esa paz e silencio grandes para facerlles dúaspreguntas que hoxe chegan ata nós:"Por que sodes tan covardes? Seica aínda non tendes fe?".
  12. 12. Que nos está sucedendo aos cristiáns? Por que son tantos os nosos medos paraafrontar estes tempos cruciais, e tan pouca a nosa confianza en Xesús?
  13. 13. Non é o medo aafundirnos o que nos está bloqueando? Non é a busca cega de seguridade a quenos impide facer unha lectura lúcida, responsable e confiada destes tempos?
  14. 14. Por que nos resistimos a ver que Deus está conducindo aIgrexa cara a unfuturo máis fiel a Xesús e ao seu Evanxeo?
  15. 15. Por que buscamos seguridade no coñecidoe establecido no pasado, e non escoitamos a chamada de Xesús a “pasar á outra beira” para sementar humildemente a súa Boa Nova nun mundo indiferente a Deus, pero tan necesitado de esperanza?.
  16. 16. POR QUE TANTO MEDO   A barca na que van Xesús e os seus discípulos vese atrapada por unha daquelastormentas imprevistas e furiosas que se levantan no lago de Galilea ao serán dalgúns días deverán. Marcos describe o episodio para espertar a fe das comunidades cristiás que vivenmomentos difíciles. O relato non é unha historia tranquilizante para consolarnos aos cristiáns de hoxecoa promesa dunha protección divina que permita á Igrexa pasear tranquila a través dahistoria. É a chamada decisiva de Xesús para facer con El a travesía en tempos difíciles: "Porque sodes tan covardes? Aínda non tendes fe?" . Marcos prepara a escena desde o principio. Dinos que "era ao serán". Axiña caeránas tebras da noite sobre o lago. É Xesús quen toma a iniciativa daquela estraña travesía:"Vamos á outra beira". A expresión non é nada inocente. Invítaos a pasar xuntos, na mesmabarca, cara a outro mundo, máis alá do coñecido: a rexión pagá da Decápole. De súpeto levántase un forte furacán e as ondas rompen contra a fráxilembarcación inundándoa de auga. A escena é patética: na parte dianteira, os discípulosloitando impotentes contra a tempestade; na popa, nun lugar algo máis elevado, Xesúsdurmindo tranquilamente sobre un cabezal. Aterrorizados, os discípulos espertan a Xesús. Non captan a confianza de Xesús noPai. O único que ven nel é unha incríble falta de interese por eles. Están cheos de medo enerviosismo: “ Mestre, seica non che importa que afoguemos ?”. Xesús non se xustifica. Ponse de pé e pronuncia unha especie de exorcismo: ovento cesa de ruxir e faise unha gran calma. Xesús aproveita esa paz e silencio grandes parafacerlles dúas preguntas que hoxe chegan ata nós: “ Por que sodes tan covardes? Aínda nontendes fe?" . Que nos está sucedendo aos cristiáns? Por que son tantos os nosos medos paraafrontar estes tempos cruciais, e tan pouca a nosa confianza en Xesús? Non é o medo aafundirnos o que nos está bloqueando? Non é a busca cega de seguridade a que nos impidefacer unha lectura lúcida, responsable e confiada destes tempos? Por que nos resistimos aver que Deus está conducindo a Igrexa cara a un futuro máis fiel a Xesús e ao seu Evanxeo?Por que buscamos seguridade no coñecido e establecido no pasado, e non escoitamos achamada de Xesús a "pasar á outra beira" para sementar humildemente a súa Boa Nova nunmundo indiferente a Deus, pero tan necesitado de esperanza.

×