εισήγηση σχολική βία

1,062 views

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
1,062
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
737
Actions
Shares
0
Downloads
0
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

εισήγηση σχολική βία

  1. 1. 1 Αποτύπωση εμπειριών μιας θεολόγου εκπαιδευτικού από συμβάνταενδοσχολικής βίας Ως εκπαιδευτικός με πάνω από είκοσι έτη υπηρεσίας θα ήθελα να καταθέσω κάποιεςεμπειρίες μου σχολικής βίας, τους προβληματισμούς μου αλλά και να προτείνω κάποιεςλύσεις που ίσως βοηθήσουν στην αντιμετώπιση του φαινομένου που διαρκώςδιογκώνεται. Είναι γεγονός πως όταν μπήκα στην εκπαίδευση είχα μέσα μου τις μαθητικές μουαναμνήσεις για την λειτουργία του σχολείου και τη σχέση καθηγητή μαθητή. Πολύγρήγορα όμως διαπίστωσα ότι κατά την δεκαετή μου απουσία από την σχολική τάξη ταπράγματα είχαν αλλάξει αρκετά .Τα όρια στις σχέσεις είχαν ελαστικοποιηθεί και πολλέςφορές υπήρχαν υπερβάσεις και από τις δύο πλευρές του μαθητή και του καθηγητή.Προσπάθησα να αποκαταστήσω αυτά τα όρια απέναντι στους μαθητές μου. Η λέξηαπέναντι που προανέφερα δεν είναι τυχαία, γιατί εγώ ήμουν στην έδρα και οι μαθητέςμου απέναντι. Όμως ένα γεγονός που συνέβη στην Ρόδο, άλλαξε τα πράγματα. Οηγούμενος της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους κάθε χρόνο την περίοδο τηςΜεγάλης Σαρακοστής σε συνεργασία με έναν θεολόγο του νησιού ερχόταν ναεξομολογήσει τους μαθητές αλλά και τους ενήλικες. Έτσι πήγα κι εγώ. Αν και ηεξομολόγηση είναι προσωπική εμπειρία θα ήθελα να την μοιραστώ μαζί σας. Κάποιαστιγμή με ρώτησε αν είχα παιδιά, του είπα όχι και μου απάντησε: «Δεν πειράζει, ο Θεόςσου έδωσε μια δουλειά που αν το θελήσεις τα παιδιά όλου του κόσμου θα γίνουν παιδιάσου» Στην ψυχή μου κάτι άλλαξε στη στιγμή. Ένα γλυκό συναίσθημα. Την άλλη μέρα στην τάξη οι μαθητές δεν ήταν μαθητές ήταν παιδιά, παιδιά μου ,δενήταν απέναντι ή καλύτερα εγώ δεν ήμουν στην έδρα αλλά δίπλα τους ανάμεσα τους καιπροσπαθούσα να γνωρίσω το παιδί και όχι να εκτιμήσω το μαθητή. Τα προαναφερθέντα τα θεώρησα απαραίτητα για να διασαφηνίσω τα συναισθήματαμου για τους μαθητές μου, τα παιδιά μου, αλλά κι επειδή εκεί έζησα ένα γεγονόςενδοσχολικής βίας. Τότε βέβαια το 1993, αυτός ο όρος δεν πολύ ακούγονταν καιανάλογα περιστατικά τα θεωρούσαμε ως κοινωνία μεμονωμένα. Α΄ΕΜΠΕΙΡΙΑ Ένας μαθητής μου Ελληνικής καταγωγής που είχε μεγαλώσει στο Ζαΐρ και είχε έλθειπρόσφατα στην Ελλάδα είχε γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους συμμαθητές του.Ήταν ο κουμπαράς τους, γιατί ήταν από πλούσια οικογένεια. Η μητέρα του μου ζήτησεαν μπορώ να τον προσέχω λίγο στα διαλείμματα γιατί είχε μια αθωότητα. Σε κάποια ημερήσια εκδρομή όμως ο μαθητής μου που πάντα χαμογελούσε μεπλησίασε θλιμμένος και μου είπε ό,τι δύο φίλοι του προσπάθησαν να του κατεβάσουν το
  2. 2. 2παντελόνι. Σοκαρίστηκα γιατί εκείνη την εποχή δεν θα μπορούσα να σκεφτώ ότι παιδιάδευτέρας γυμνασίου θα έκαναν κάτι τέτοιο. Ανέφερα το γεγονός στο σύλλογο,συζητήθηκε να αποβληθούν όμως παρενέβη η μητέρα και μας ζήτησε να μηντιμωρηθούν γιατί θα ακούγονταν το όνομα του παιδιού της και θα το ταλαιπωρούσαν πιοπολύ. Έτσι περιοριστήκαμε σε απλές συστάσεις. Πιστεύω ό,τι τότε θα συνέβαιναν παρόμοια περιστατικά και σε άλλα μέρη τηςΕλλάδας όμως η μεμονωμένη αντιμετώπιση τους , μας εμπόδισε να αντιληφθούμε τοπρόβλημα που ξεκινούσε και να το αντιμετωπίσουμε όταν ακόμη ήταν σχετικά μικρό.Αν και δεν ξέρω πόσο μικρό μπορεί να είναι όταν και μόνο ένα παιδί , μια ψυχήτραυματίζεται και υποφέρει. Σαν άνθρωπος αλλά και λόγω ειδικότητας στο μάθημα μου τα Θρησκευτικά που είναιτο κατεξοχήν μάθημα που μιλά για την αγάπη ,την ισοτιμία των ανθρώπων, τηνκαλοσύνη, την αποδοχή του άλλου, την δικαιοσύνη, προσπάθησα να το συνδέω κάθεφορά με τις μεταξύ τους σχέσεις στην καθημερινότητα του σχολείου. Β΄ΕΜΠΕΙΡΙΑ Η δεύτερη εμπειρία που θα ήθελα να αναφέρω είναι ρατσιστικού περιεχομένου. Ταχρόνια που ακολούθησαν το κύμα των μεταναστών που ήρθε στη χώρα μας άλλαξε τησύνθεση της σχολικής τάξης καθώς σε κάθε τμήμα υπήρχε σημαντικός αριθμόςμεταναστών μαθητών με τα ιδιαίτερα προβλήματα γλώσσας, προσαρμογής, διαφορετικούπολιτισμικού υπόβαθρου. Διαπίστωσα αρκετές ρατσιστικές συμπεριφορές, όχι μόνοαπό Έλληνες προς τους μετανάστες μαθητές αλλά και αντίστροφα, στην προσπάθειατους να διατηρήσουν την ταυτότητα τους. Αισθάνθηκα ό,τι θα έπρεπε να προσπαθήσω και με άλλους τρόπους να ξεπεραστούναυτές οι αντιθέσεις, όπως σχολικές δραστηριότητες ,θεατρικές παραστάσεις ,σχολικάπρογράμματα που μέσα στο πνεύμα της ομαδικής συνεργασίας θα εξομάλυνε τις σχέσειςτους. Άλλοτε με περισσότερη και άλλοτε με λιγότερη επιτυχία κάτι γινόταν. Όμως έναγεγονός μου έδειξε πόσο σοβαρό ήταν το πρόβλημα. Σε μια θεατρική παράσταση που για αρκετό καιρό ετοίμαζα με ευχάριστες στιγμέςαλλά και στιγμές έντασης, φτάνοντας στην τελευταία πρόβα και υποδεικνύοντας τουςπως θα χαιρετήσουν όλοι μαζί το κοινότους είπα οτι αγόρι κορίτσι θα έβγαιναν εναλλάξ. Όταν άρχισα να φωνάζω τα ονόματατους ένα αγόρι αρνήθηκε να πιάσει το χέρι της συμμαθήτριας του. Όταν τον ρώτησαγιατί ,δεν ήθελε να μου πει. Τον φώναξα ιδιαιτέρως και τότε μου είπε: «Δεν είναιΕλληνίδ.» Έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Η ζημιά είχε γίνει και ήταν πολυεπίπεδη, στηνψυχή της μαθήτριας στο ευχάριστο κλίμα της ομάδας. Ένας τόσο έντονος ρατσισμός.Πως φώλιασε στην ψυχή ενός εφήβου. Του ζήτησα αυστηρά να κάνει ό,τι του υπέδειξακαι συμμορφώθηκε απρόθυμα Το πρόβλημα δεν είχε λυθεί, προσπεράστηκε. Ότανέσβησαν τα φώτα επί σκηνής το πρόβλημα ήταν εκεί. Δεν μπορούσα να το παραβλέψω.Προσπάθησα μέσα από συζητήσεις παραδείγματα, παραινέσεις να το αντιμετωπίσω. Τοορατό αποτέλεσμα ήταν απλή ανοχή. Τι αποτέλεσμα υπήρξε στις ψυχές τους, ο Θεός το
  3. 3. 3ξέρει. Το γεγονός αυτό με έκανε να προτείνω στους συναδέλφους αν θέλουν νασυμμετέχουμε ως σχολείο σε ένα πρόγραμμα Διαπολιτισμικής εκπαίδευσης . Δέχτηκανμε προθυμία και επί δύο χρόνια εκτός ωραρίου, χωρίς αμοιβή, αρκετοί συνάδελφοισυμμετείχαμε ώστε να μπορούμε καλύτερα να διαχειριστούμε παρόμοια προβλήματα. Δεν ξέρω πόσο μπορέσαμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας στην πορεία ναανταπεξέλθουν στα νέα δεδομένα που διαμόρφωσαν την νέα Ελληνική κοινωνία. Γ΄ΕΜΠΕΙΡΙΑ Ένα άλλο γεγονός που θεωρώ ό,τι θα έπρεπε να αναφέρω και σχετίζεται με μια άλλημορφή βίας τη σωματική βία είναι το εξής : Σε ένα σχολείο υπήρξε μαθήτρια που για μεγάλο διάστημα δεχόταν ενοχλήσειςκοροϊδία από μια συγκεκριμένη ομάδα συμμαθητριών της. Η μητέρα της πολλές φορέςανέφερε τα γεγονότα στην Δ/νση του σχολείου και κάθε φορά συστάσεις επί συστάσεων,όμως η κατάσταση γινόταν διαρκώς χειρότερη και η μητέρα αναγκάστηκε να πάει τοπαιδί της σε άλλο σχολείο. Δεν πέρασε όμως ούτε εβδομάδα και η μητέρα επανήλθε για να ενημερώσει τηνΔ/ντρια ό,τι πήγαν στο νέο σχολείο της κόρης της την περίμεναν στο τέλος και τηνέδειραν. Ζητούσε βοήθεια, να τιμωρηθούν. Όμως η Δ/ντρια της απάντησε ό,τι δεν μπορούσε να κάνει τίποτα γιατί το γεγονόςσυνέβη εκτός σχολείου. Η πραγματικότητα είχε ξεπεράσει την φαντασία μας και εμείς δεν μπορούσαμε νακάνουμε τίποτα. Όμως μόνο τιμωρητικά εκ των υστέρων είναι το θέμα αν μπορούμε να επέμβουμε;Μήπως όχι;
  4. 4. 4 ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ Είναι γεγονός ό,τι τα τελευταία πέντε έτη τα φαινόμενα της ενδοσχολικής βίαςαυξάνονται διαρκώς, ώστε να μην μπορούμε πλέον να τα αγνοήσουμε. Η βίαεκδηλώνεται ποικιλότροπα, λεκτικά, με βίαια παιχνίδια, με ρατσιστικές αντιπαραθέσεις,με αμφισβήτηση του φύλου που δημιουργεί σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα,απομόνωση, εμπαιγμό κ.τ.λ. Απαραίτητη προϋπόθεση για να διαχειριστούμε με τον καλύτερο τρόπο τα φαινόμενααυτά είναι να κατανοήσουμε τι συμβαίνει στις ψυχές των παιδιών μας και εκδηλώνονταιαυτές οι συμπεριφορές. Νομίζω ό,τι τα παιδιά μας εκφράζουν στις σχέσεις τους ό,τι επιτρέψαμε εμείς καισυμβάλλαμε να φωλιάσει και να αναπτυχθεί στις ψυχές τους. Και όταν λέω εμείς εννοώως γονείς, εκπαιδευτικοί, κοινωνία, πολιτεία. Ειδικότερα: Ως ΓΟΝΕΊΣ φροντίσαμε να παρέχουμε στα παιδιά μας όσο πιο πολλά υλικά αγαθάμπορούσαμε. Αγωνιστήκαμε να ικανοποιήσουμε κάθε τους επιθυμία νομίζοντας ό,τι έτσιεκφράζαμε την αγάπη μας. Ξεχάσαμε όμως ό,τι η αγάπη φωλιάζει στις ψυχές καιμεγαλώνει με το χάδι, με το γλυκό το βλέμμα, με την αγκαλιά. Όλα αυτά τα προνόμιαμας με πολύ προθυμία από την πολύ τρυφερή ηλικία τα εκχωρήσαμε στην τηλεόραση,στα ηλεκτρονικά παιχνίδια, στο διαδίκτυο. Ξεχάσαμε ό,τι εμείς πρέπει με τις πράξειςκυρίως αλλά και το λόγο μας να διδάξουμε στα παιδιά μας την αγάπη, την δικαιοσύνη,την αρετή, την ισοτιμία των ανθρώπων, την πίστη στον Θεό. Αμελήσαμε να τους δείξουμε πρότυπα αληθινά, ανθρώπων που ξεχώρισαν για τηναγιότητα τους, την εργατικότητα τους, τον ηρωισμό τους, την συνέπεια τους, το πνεύμαθυσίας και προσφοράς και έτσι τα αναζήτησαν στην ξένη αγκαλιά που τα αφήσαμε. Αλήθεια έχουμε συνειδητοποιήσει πόση βία είχαν τα παιχνίδια των παιδιών μας; Στα περισσότερα επιβραβεύονταν όποιος σκότωνε τους πιο πολλούς, ο πιο βίαιος.Είναι λογικό λοιπόν αυτή την βία ως κάτι φυσιολογικό να την αναπαράγουν στηνκαθημερινότητα τους. Ως εκπαιδευτικοί στο σχολείο, ένα σχολείο ιδιαίτερα ανταγωνιστικό που καταλήγειιδιαίτερα εξαντλητικό για τους καλούς μαθητές που έχουν ως σκοπό το πανεπιστήμιο μεαπώτερο σκοπό μια θέση στην αγορά εργασίας. Στο Λύκειο πολλές φορές τουςπροτρέπουμε να ασχολούνται μόνο με τα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα ηανεχόμαστε την αδιαφορία τους προς τα υπόλοιπα μαθήματα. Η αγωγή όμως της ψυχής που είναι; Και μάλιστα στο σχολείο υπάρχει και ένα άλλο εκ διαμέτρου αντίθετο φαινόμενο: Ο μαθητής που δεν προσπαθεί καθόλου περνάει την τάξη, περνάει από το Δημοτικό,στο Γυμνάσιο, στο Λύκειο και τελικά ώ του θαύματος εισάγεται και στο Πανεπιστήμιο. Ως κοινωνία στη συνέχεια τι διδάσκουμε στα παιδιά μας;
  5. 5. 5 Την αναξιοκρατία, την απάτη, την διαφθορά, με έμμεσο βέβαια τρόπο, ενίοτε όμωςκαι άμεσα. Όταν δε συναντούμε κάτι που να αξίζει, έντιμο, αδιάφθορο το αναφέρουμεστα δελτία ειδήσεων, ως σπάνιο φαινόμενο. Ως πολιτεία, από την σημερινή πολυεπίπεδη κρίση που την βιώνουμε όλοι μπορείκανείς να καταλάβει τι παράδειγμα δίνουμε στα παιδιά μας. Για την ακρίβεια όλοι οι προαναφερθέντες φορείς, φροντίσαμε και καταφέραμε ναδώσουμε ένα κακό, αντιφατικό και ελλιπές πρότυπο στα παιδιά μας και αυτόεισπράττουμε τώρα και όλον αυτόν τον άθλο τον καταφέραμε γιατί πρώτα επιτρέψαμενα συμβεί σε εμάς τους ίδιους για να ευημερήσουμε, για να πετύχουμε εφήμερουςστόχους. Νομίζω ό,τι χαλαρώσαμε τα όρια στην δική μας ζωή και σχεδόν τα καταργήσαμε στηνζωή των παιδιών μας, με την ανοχή στις λανθασμένες συμπεριφορές τους, μέσα σταπλαίσια μιας κακώς νοούμενης αγάπης. Όμως όλοι οι μεγάλοι παιδαγωγοί υποστηρίζουνό,τι είναι απαραίτητα τα όρια σε ένα παιδί γιατί του δίνουν ένα αίσθημα ασφάλειας γιατίξέρει πως και μέχρι που να κινηθεί. Αφήσαμε τα παιδιά μας εκτεθειμένα χωρίς ασπίδα προστασίας σε έναν σκληρό κόσμο. Δεν εκφράσαμε με σωστό τρόπο την αγάπη μας. Αγάπη σημαίνει θυσία και προσφορά. Να θυσιάσουμε ως γονείς τους προσωπικούςμας στόχους για να μεγαλώσουμε το λουλούδι που μας εμπιστεύθηκε ο Θεός. Κάθε μεγάλος άνθρωπος της ιστορίας είχε πίσω του γονείς υποδειγματικούς Να προσπαθήσουμε ως εκπαιδευτικοί να μπολιάσουμε αυτά τα λουλούδια με κάθε τιωραίο που προάγει τον άνθρωπο. Να αγωνιστούμε ως κοινωνία να επιβραβεύσουμε κάθε φιλότιμη προσπάθεια . Να ενθαρρύνουμε και να αξιοποιήσουμε ως πολιτεία κάθε άνθρωπο που αγωνίζεταιτον καλό αγώνα. ΠΩΣ ΒΙΩΝΕΙ ΟΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΤΗΝ ΕΝΔΟΣΧΟΛΙΚΗ ΒΙΑ To φαινόμενο της ενδοσχολικής βίας όμως κατεξοχήν το αντιμετωπίζει οεκπαιδευτικός και ιδιαίτερα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης διότι διαχειρίζεται τηνιδιαίτερα δύσκολη ηλικία της εφηβείας, που αμφισβητεί , συγκρούεται ,απορρίπτει για ναβρει την ταυτότητά της και να αυτονομηθεί. Τίθεται λοιπόν το θέμα: 1ο αν μπορεί να το διαχειριστεί και 2ο πως πρέπει να τοδιαχειριστεί. Οι εκπαιδευτικοί είναι γεγονός ότι προσπαθούμε φιλότιμα όσααντιλαμβανόμαστε ή μας αναφέρονται να τα διαχειριστούμε κατά περίπτωση, σύμφωναμε τον τρόπο που ο καθένας ή ο κάθε σύλλογος θεωρεί σωστό. Όμως υπάρχουν
  6. 6. 6διαφορετικοί τρόποι προσέγγισης του φαινομένου εκ διαμέτρου αντίθετοι, από ανοχή(παιδιά είναι) ως αυστηρή τιμωρητική. Αντίθεση που οι μαθητές την αντιλαμβάνονται.Τη βία ο εκπαιδευτικός την εισπράττει και σε προσωπικό επίπεδο όταν παρεμποδίζεταιτο μάθημά του, αλλά και με την αδιαφορία των μαθητών, όταν βιάζεται η συνείδησή τουκαι δεν μπορεί να κάνει αυτό που θεωρεί σωστό. Επιπλέον ο κάθε εκπαιδευτικός που έχει εξειδικευτεί σε μία επιστήμη και κάνει έναμάθημα, καλείται να παίξει πολλούς και διαφορετικούς ρόλους ως παιδαγωγός χωρίςόμως να διαθέτει πάντα και τις απαραίτητες γνώσεις. Πολλές ειδικότητες δεν έχουνκαθόλου παιδαγωγική κατάρτιση.Στο φαινόμενο της ενδοσχολικής βίας εν προκειμένου πρέπει ως ψυχολόγος νακαταλάβει κάθε φορά τι συμβαίνει, ως ιατρός δηλαδή να διαγνώσει την ασθένεια να βρειτην κατάλληλη θεραπεία και να παρακολουθήσει τον ασθενή-μαθητή στην πορεία. Καιόλα αυτά ενώ τον έχουν απαξιώσει στα μάτια του ασθενή και τον αμφισβητεί ως ιατρό.Ενώ και ο ίδιος πολλές φορές αμφισβητεί την ικανότητά του να θεραπεύσει την ασθένειαή δε διαθέτει τα απαραίτητα μέσα θεραπείας. Πιστέψτε με ότι είναι πολύ δύσκολο το έργο του εκπαιδευτικού που αντιλαμβάνεταιτην ευθύνη του και ότι διαχειρίζεται ψυχές στη σημερινή σχολική πραγματικότητα. Πολλές φορές μόνος με εφόδιο την αγάπη γι αυτό που κάνει και τα παιδιά του, με τοφιλότιμό του προσπαθεί να είναι όσο καλύτερος μπορεί σε όσο το δυνατόνπερισσότερους τομείς. Και αν καμιά φορά τον δούμε κουρασμένο , ανήμπορο,ανθρώπινο είναι, θα πρέπει να τον στηρίξουμε. Γιατί στον εκπαιδευτικό ως γονείς εμπιστευόμαστε ότι πολυτιμότερο έχουμε τα παιδιάμας, ως κοινωνία τα αυριανά μέλη μας, ως πολιτεία τους αυριανούς πολίτες.ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ Είναι αναγκαίο να συντονιστούμε και να συνεργαστούμε όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείςμε αλληλοσεβασμό και εμπιστοσύνη ο ένας προς τον άλλο αν θέλουμε να περάσουμεκάποιες αξίες στα παιδιά μας.Όπως συμβαίνει και σε μία οικογένεια όταν οι δύο γονείς έχουν κοινή στάση προς τοπαιδί τους , τότε και το παιδί είναι πιο εύκολο να αντιληφθεί το σωστό και να διακρίνειτο λάθος. Όταν υπάρχει διχογνωμία το παιδί μπερδεύεται και υιοθετεί την πιο προσφιλήγι αυτό λύση που δεν είναι πάντα η πιο σωστή και η πιο ασφαλής.Θυμάμαι παλαιότερα κάθε φορά που ο σύζυγός μου μάλωνε τα παιδιά μου η καρδιά μουσαν μάνα πονούσε βλέποντας το παιδί μου να κλαίει. Συζητώντας το θέμα με κάποιονγέροντα που μας γνώριζε καλά, χαμογελώντας και απευθυνόμενος σε μένα γιατίπροφανώς εγώ είχα το λάθος μου είπε: «Άκου κόρη μου, ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο δύοπράγματα, τον Νόμο και τη Χάρη. Δεν έδωσε μόνο το ένα από τα δύο αλλά και τα δύο γιατί
  7. 7. 7είναι εξίσου απαραίτητα. Ο Νόμος , είναι ο πατέρας που βάζει τα όρια στο παιδί και ηΧάρις είναι η μητέρα που με τα φτερά της αγάπης της σκεπάζει το παιδί της.»Τα λόγια του δεν τα ξέχασα ποτέ ούτε ως γονέας ούτε ως εκπαιδευτικός. Νομίζωμάλιστα ότι αυτά τα λόγια μπορεί ναι είναι και η λύση στο πρόβλημα που συζητάμε. Μεόλη την αγάπη μας να διδάξουμε στα παιδιά μας τα όρια από την αρχή.ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΕΣ ΛΥΣΕΙΣ Χρειάζεται να προσπαθήσουμε πολύ γιατί είναι έργο που πρέπει να γίνει αφού έχειήδη εκδηλωθεί το πρόβλημα.Κάποτε ένας πατέρας είπε στο γιο του να πάει να ξεχορταριάσει το χωράφι και να τοσκάψει. Όταν μετά από μερικές μέρες πήγε στο χωράφι, βρήκε το γιο του ξαπλωμένοχωρίς να έχει κάνει τίποτα. Τότε τον ρώτησε γιατί δεν το καθάρισε και εκείνος απάντησεγιατί δεν ήξερε από πού να αρχίσει και έτσι δεν έκανε τίποτα. Ο πατέρας τότε του είπε:«ευλογημένε, αν καθάριζες από λίγο κάθε μέρα τώρα θα το είχες τελειώσει.» Νομίζω ότι και εμείς για χρόνια αφήναμε τα αγριόχορτα, τα ζιζάνια, να μεγαλώνουνστις ψυχές των παιδιών μας εμποδίζοντας τον καλό σπόρο να φυτρώσει και νααναπτυχθεί. Τώρα βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα χωράφι γεμάτο αγριόχορτα και αγκάθια.Ας μη γίνουμε φυγόπονοι όπως ο γιος της ιστορίας , αλλά ας ακολουθήσουμε τησυμβουλή του πατέρα και λίγο λίγο να καθαρίζουμε τις ψυχές των παιδιών μας. Αςσκάψουμε βαθιά για να φυτέψουμε στις ψυχές τους την αγάπη για κάθε τι ωραίο πουπροάγει τον άνθρωπο. Σίγουρα είναι επίπονο και ίσως επώδυνο το καθαρίσεις και να σκάψεις βαθιά στηψυχή του ανθρώπου. Μόνο έτσι όμως μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας και να ταοδηγήσουμε σ’ έναν ασφαλή δρόμο που θα τα κάνει ευτυχισμένα.

×