Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.

Descrición de espazos

179 views

Published on

Descricións de espazos

Published in: Education
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

Descrición de espazos

  1. 1. O dos Doncos era nomeado Pazo da Seara. Un dos mellores daquelas xurisdicións. O corpo da casa, ergueito en fina cantería, obra limpa dos barrocos do dezasete, só se franqueaba ós camiños pola grande fachada composta da capela barroca lindamente tallada en pilastras, bandas de roseiras e linteis retortos e a muralla ameada do patio, na que se abría o portal, e cara ó nacente, por unha chea de fiestras enreixadas, coma de mosteiro, dispostas en dúas fiadas, as de enriba bicadas polas longas pólas do souto da outra banda do camiño, sombrizo e temeroso da noite. No patio medraban buxos marelos pola vellez e deitaba a fonte. Polo sur e poñente, o pazo, plantado coma un señor, dominaba a larganza das mellores terras do seu patrimonio. Comezaban no xardín, na horta e no pomar e corrían en mainas baixadas de nabeiras, bacelos, lameiros e montóns de arboredos, cinguidos en xunto pola grande parede de forras coroadas por capías e cabaletes. Ó agarimo delas envellecían retortas oliveiras. Por riba do pomar descubríase o cume do tellado e a cheminea do outro pazo, máis pequeno que o dos Dondos de pouca terra arredor, veciño ao lugar da Pedreira, que lle daba o nome. Os señores da terra (cap.I) de Os camiños da vida, R. Otero Pedrayo
  2. 2. A ESPADA ESCALIBOR Caerleón, a cibdade das pedras milenarias Ergueitas polos deuses vencidos das pregarias, a do ferro batido por varudos guerreiros ás proféticas voces de osiánicos trobeiros, a cibdade dos nobres, raciais prestixios, onde as místicas forzas dunha esperanza e dun soño apiñando unha raza son asento dun trono, afundida na sombra salaia latexante ao arrolo do Uska fervente e resoante, mentres voa, caíndo, a neve silenciosa en folerpas miúdas como follas de rosa(…) Na noite estrelecida, Ramón Cabanillas FAR BLUES Naquela cidade onde unha rapaza escribía un diario secreto na noite mentres o soño desvalido semellaba finxir silencios compartidos nesa vella cidade do norte o primeiro poema de amor flutuaba coma un blues nostálxico na noite. Só quería saber por qué as cordas permanecen vibrando coma labios e qué queda do diario secreto na noite desvalida. Querería saber daquel río esvaído do soño tal unha despedida sen retorno, do silencio curvado nunha praza deserta e antiga. ¿Onde vai o primeiro poema de amor
  3. 3. a materia sonora dun blues fuxidío a inocencia primeira? Códice Calixtino, Luz Pozo Garza (…) O castelo onde nacín era infinitamente horríbel, cheo de corredores escuros e con altos teitos onde a ollada non a chama outra cousa máis que sombras e arañeiras. As pedras dos agretados muros estaban sempre odiosamente húmidas e por toda a parte percibíase un cheiro maldito, como de pillas de cadáveres de xeracións mortas. Xamais había luz (...), fóra tamén non brillaba o sol, xa que eses arboredos espantosos erguíanse por riba da torre máis alta. Unha torre soa, negra, sobardando a ramaxe que saía ao ceo aberto e ignoto, pero case ruinosa, á que só se podía ascender por un muro íngreme, pouco menos que imposíbel de gabear. O estraño ,H. P. Lovecraft Na Galicia aínda hai lúa porque aínda non hai negros -eu xa os vin en New Orleans violándoa en camisa no intre que na fogueira do jazz os antropófagos
  4. 4. a carne do silencio cocían coa súa risa-. Na Galicia aínda os merlos baixan beber aos ollos porque os klaxon non deixan en knock-out as esquinas máis xa en París as casas de seguros de viaxes non pagan prima de pasaxe ás andoriñas. A ría ao sol é rosa. Nela liban as gaitas o mel das súas cántigas i a sede do roncón, mais Deus ten contratado pra o xuízo derradeiro unha banda de arcanxos con baixo e saxofón. Galicia é inxenua, aínda, como un real de sardiñas porque as olas en Moaña non ouviron de Frei, mais ti e eu xa fumamos o Luce Strike do Sena i hai que darlle a Esculapio un chapeu de cow-boy. Versos a tres cás o neto, Euxenio Montes

×