Update 1

915 views

Published on

0 Comments
1 Like
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

No Downloads
Views
Total views
915
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
257
Actions
Shares
0
Downloads
5
Comments
0
Likes
1
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Update 1

  1. 1. “Zo kleine, ik ga jou leren lopen vandaag,” zei Wendy Blut tegenhaar jongste zoontje. Bastiaan stribbelde niet tegen en liet zichgewillig door zijn moeder optillen. Ondanks dat Wendy zichvandaag niet te druk had gemaakt, voelde ze toch een golf vanmisselijkheid opkomen.
  2. 2. Het gevoel ebde maar niet weg, toen ze weer rechtop stond enze recht in de oogjes van Bastiaan keek.Misschien toch maar eens langs de dokter, dacht ze grimmig.Dat was dus het laatste waar ze zin in had.
  3. 3. Ineens kon ze de misselijkheid niet meer onderdrukken enracete ze naar de badkamer. Ergens onderweg had ze Bastiaanneergezet, zodat hij later niet onder zou zitten. Het ontbijt vanvanmorgen kwam er weer uit.“Tjees, wat voel ik me beroerd,” mompelde Wendy.
  4. 4. Ondanks dat wilde ze toch haar zoontje leren lopen, zodat dat inieder geval een last minder was. Niet dat ze haar zoontje als‘een last’ zag, maar dan hoefde niet zoveel meer met hem rondte sjouwen.
  5. 5. “Goed zo, schatje! Het is je gelukt!” riep ze even lateropgetogen, Bastiaan hoog opgetild.“Mama is trots op je!” Wendy geeft Bastiaan een kus op zijnwang en liet hem een tijdje de kamer doorstappen.
  6. 6. “Zullen we wat gaan eten, liefje? Mama’s buik is al aan hetrommelen.” Het was zo. Eerst kwam de misselijkheid, daarna deetensbuien. Ergens in haar achterhoofd wist ze dondersgoedwat het betekende. Ze had het immers twee keer eerdermeegemaakt.
  7. 7. Om haar gedachten naar ergens anders te verplaatsen, zette zeBastiaan in de hoge kinderstoel. Maar hij wilde er niks van weten.“Bassie moe! Bassie slaapje doen!” riep hij en stribbelde uit allemacht tegen.Tja, wat moet je daar als moeder tegen doen, vroeg Wendy zich af.
  8. 8. Buiten was het heerlijk weer en de zon scheen hoog aan dehemel. Het was stil op straat maar binnen enkele minuten zoude schoolbus de straat inrijden en alle scholieren na een dagjeschool weer thuis af zetten.
  9. 9. Zo ook Douwe Blut en zijn vriendinntje Angela Plezant. Zekonden maar niet van elkaar afblijven en laten hun tongen elkehoek van hun mond zien.“Dag jongens, kunnen jullie het vinden?” vroeg Wendy droog.
  10. 10. De twee lieten elkaar razendsnel los, het schaamrood verscheenop de twee bleke wangen.“Ma-ham!” riep Douwe geërgerd uit. Wendy glimlachte naarhaar zoon.“Dag mevrouw Wendy,” zei Angela zacht, waarna ze snel naarbinnen liep. Daar zag ze de kleine Bastiaan zitten en tilde hembehendig op.
  11. 11. “Helaas kunnen jullie vandaag weinig met hem spelen, want hijis moe en wilt naar bed. Zeg maar welterusten tegen Angela enje grote broer.” Wendy pakte Bastiaan van Angela over en liepnaar haar slaapkamer. Zelf kon ze ook wel wat slaap gebruiken.Nadat ze Bastiaan in zijn bedje had gelegd, trok ze haar pyjamaaan. Verbaasd zag ze dat die te klein begon te worden. Tochkroop ze onder de dekens en zodra haar hoofd het kussenaanraakte, viel ze in slaap.
  12. 12. Douwe en Angela waren weer alleen, en wilden niets lieverweer verder gaan met waar ze mee bezig waren.“Misschien moeten we een keertje samen een weekendje weggaan. Naar een hotel of zo…” opperde Douwe.
  13. 13. “En dan?” vroeg Angela behoedzaam. Ze wist goed wat Douweermee bedoelde. Hier hadden ze geen rust om te vrijen, maarzodra ze echt alleen in een huisje waren.“Ik heb genoeg spaargeld om voor ons allebei te betalen. Plus,ik hou nog wat over voor mijn moeder. Ze zal het welbegrijpen,” vervolgde Douwe zijn verhaal, Angela’s vraagnegerend.
  14. 14. “Uh, ik weet niet of ik wel mag, maar ik kan het altijd vragen,”mompelde Angela, ineens onzeker. Douwe merkte het en tildehaar op zijn schoot.“Maak je maar geen zorgen. We doen niks wat jij niet wilt,”fluisterde hij in haar oor.
  15. 15. De hele namiddag maakten ze plannen en lijstjes voor hetweekendje weg en dan was het weer tijd voor het avondeten.Douwe waagde zich aan een tosti, die hij meteen weerverpestte. Boos op zich zelf proestte hij de vieze lucht uit.
  16. 16. Angela proestte ook, maar dan van het lachen.“Ach, ik bestel wel even een pizza,” zei ze en haalde haarmobieltje tevoorschijn. Dankbaar liet Douwe haar doen enmaakte een half uur later de deur open voor de pizzabezorger.Angela snoof ze heerlijke geur op.
  17. 17. Samen aten ze aan tafel stukjes pizza op. Daarbij lieten ze nog watover voor Wendy en Bastiaan.“Hmm, het is lang geleden dat ik dit op heb. Bij ons zijn het alleennog maar van die rare buitenlandse gerechten,” mompeldeAngela, op een stuk pizza kauwend.“Heerlijk!”
  18. 18. Douwe kon het daar alleen maar mee eens zijn en propte nogeen stuk pizza in zijn mond. Even later zakten ze allebei terug inhun stoel en lieten het avondeten zakken.
  19. 19. Net op het moment dat ze op wilde ruimen, hoorden zegejengel uit de slaapkamer van Wendy komen.“Er is er een wakker geworden,” lachte Angela.“Ik hoop dat je moeder een beetje heeft kunnen slapen. Ze zager niet heel erg fit uit.” Douwe kon dat alleen maarbeamen, want ook hij maakte zich zorgen om haar.
  20. 20. Wendy kroop razendsnel weer uit bed en kleedde zich om. Helaaspaste haar oude kleding niet meer goed, dus moest ze het maardoen met wat oude positiekledingstukken. Vlug haalde ze Bastiaanuit bed, die inmiddels steeds harder begon te krijsen.“Ja ja, stil maar kleine man. Je mag eruit,” lachte Wendy haarzoontje toe.
  21. 21. “Maar voordat je los mag lopen, ga je eerst nog even op hetpotje.” Gelukkig stribbelde Bastiaan deze keer niet tegen enluisterde aandachtig naar de aanwijzingen van zijn moeder.Wendy applaudisseerde luid toen Bastiaan zijn behoefte netjeshad gedaan.
  22. 22. Behendig tilde ze hem weer op en deze keer voelde ze gelukkig geengolf van misselijkheid opkomen.Ik denk dat ik dat stadium al voorbij ben, dacht ze wrang. Niet dat zeniet nog meer kinderen wilde; het was meer het geld waarmee zezat. Hoe moest ze in hemelsnaam drie kinderen gaan onderhoudenals het met twee nog maar net lukt?
  23. 23. Veel tijd om daarover na te denken, gunde Wendy zichzelf niet.Ze had wel wat beters te doen en dat was de verjaardag vanBastiaan vieren. Vandaag werd hij weer een jaartje ouder, eenjaartje verder naar volwassenheid; zelfstandigheid.
  24. 24. Snel pinkte ze een traantje weg toen niemand het zag. Dan washet om de kaarsjes uit te blazen. Vrolijk toverde ze een bredeglimlach tevoorschijn en liet Bastiaan zien hoe hij de kaarsjes uitmoest blazen.
  25. 25. Dan was het Bastiaan’s beurt. Achter Wendy toeterde Douwe enAngela flink met wat toeters en bellen. Het maakte een hoopkabaal, maar voor deze keer vond Wendy het niet erg. Integendeel, ze hoopte maar dat ze haar gesnik niet zoudenhoren.
  26. 26. “Zo, jongen. Nu moet je de rest zelf doen,” zei Wendy en zetteBastiaan op de grond. Deze keek haar verwachtingsvol aan.Wendy slikte snel een brok weg en voegde zich weer bij Douween Angela.
  27. 27. In eerste instantie keek Bastiaan van de een naar deander, maar dan voelde hij instinctief dat hij moest gaan staan.
  28. 28. Met open mond staarde Wendy naar haar groot geworden zoonen barstte in tranen uit.“Hormonen,” mompelde ze toen ze een hand op haar schoudervoelde. Bastiaan merkte er echter niks van en bekeek zichzelfbewonderend van top tot teen.
  29. 29. “Goed gedaan, jochie,” snikte Wendy en trok Bastiaan in haararmen voor een knuffel.“Ma-ham! Je knuffelt me nog dood!” mopperde hij.
  30. 30. Nadat iedereen Bastiaan had gefeliciteerd, was de taart aan debeurt. Iedereen at een stuk of twee taarten op, om vervolgensop de bank te hangen of met speelgoed te spelen.Angela moest er weer vroeg vandoor en nam met een lange kusaan Douwe, afscheid.
  31. 31. Omdat Wendy even rust nodig had, liet ze de badkuip vol lopenmet kokend heet water en badschuim. Ze wist even niet goedhoe ze met haar gevoelens om moest gaan, jegens haar tweezonen en de ongeboren baby.
  32. 32. Ze miste Steef nog steeds verschrikkelijk, maar ergens besefteze dat er ooit een dag aanbreekt dat het verdriet minder werd.Met die gedachte in haar achterhoofd, stapt ze uit het bad enkleedde zich weer aan. Bastiaan zat nog steeds zoals ze hemachter had gelaten; op de grond met zijn speelgoed aan hetspelen.
  33. 33. Na een paar uur vielen Wendy’s ogen bijna dicht en dacht dathet wel goed zou zijn om met zijn alle naar bed te gaan. Morgenis het immers een spannende dag voor Bastiaan; hij gaat voorhet eerst naar school.“Ik hoop dat ik morgen een leuke klas heb,” zo ratelt hij. Wendyknikte instemmend.“Dat weet ik wel zeker. Welterusten schat.”
  34. 34. “Welterusten mama,” mompelde Bastiaan en zodra zijn hoofdhet kussen raakten, vielen zijn ogen dicht. Wendy luisterde evennaar zijn regelmatige ademhaling en zodra ze zeker weet datBastiaan echt sliep, liet ze haar tranen de vrije loop.
  35. 35. De volgende ochtend was Wendy weer vroeg paraat. Er werdvanmorgen vroeg al flink in haar buik heen en weergeschopt, dus slapen kon ze niet meer.Dan maar een ontbijtje voor de jongens maken, dacht ze.
  36. 36. Douwe was ook al vroeg op, maar hij had een andere reden.“Ik heb totaal geen zin om naar school te gaan, mam. Kan ik nietthuis blijven?” Wendy kijkt hem afkeurend aan en klakte methaar tong.“Geen sprake van. Eet je pannenkoek op en pak daarna jespullen.” Gelukkig maar dat Douwe niet merkte dat ze er moeitemee had om streng tegen hem te zijn.
  37. 37. Douwe zuchtte overdreven geërgerd en begon aan zijnpannenkoek.“Is deze voor mij?” hoorde hij even later een hoogkinderstemmetje vragen.“Ja,” bromde Douwe tegen zijn jongere broertje.
  38. 38. Zwijgend aten ze allebei hun voorgeschotelde ontbijt op, omvervolgens hun schoolspullen te pakken . Geduldig wachtten zeop de schoolbus die hen kwamen halen en stapten in. Bastiaangaf voor vertrek zijn moeder nog een dikke knuffel en rendetoen zijn grote broer achterna.
  39. 39. Toen was Wendy weer alleen. De eenzaamheid bekroop haarsteeds vaker, alsof het haar eigen schaduw was. Maar vandaagzou ze die schaduw negeren. Er moesten nog een paar dingengedaan worden vandaag.
  40. 40. De rest van de dag hield ze zich bezig met het schoonmaken vanhet huis en de herfstbladeren bijeen harken. Niet specifiek haarlievelingsklusje, maar wel tijdrovend. Precies wat ze nodig hadom de tijd sneller te laten gaan.
  41. 41. De rekeningen moesten betaald worden. Met pijn in haarbuik, legde ze de rekeningen weer in de brievenbus. Ze haddenal bijna geen cent te makken en nu wilde de regering alleen nogmaar meer van haar afpakken. Dat terwijl ze nog een derde kindkreeg.
  42. 42. Dan was het tijd om te gaan lunchen. In de verte hoorde ze de schoolbusal aan komen die haar oudste zoon thuis afzette, om vervolgens weer tegaan werken. Ja, haar zoon was de boord-op-de-plank-legger, en datvond ze verschrikkelijk. Misschien dat ze binnenkort toch naar een baanmoest gaan zoeken.
  43. 43. Totaal verhongerd viel Wendy aan op haar tosti. Dat was hetlekkerste wat ze ooit had gegeten. Een tosti. Glimlachend namze nog een hap, en nog een. Toen hoorde ze schoolbus voorhaar huis stoppen en een stemgeluid deed haar opkijken. Nognet zag ze Douwe uit de bus stappen en wachten op zijncarpool.
  44. 44. Het regende pijpenstelen buiten, maar dat deerde Douwe niet.Zolang hij maar niet zijn moeder onder ogen hoefde te komen.Ze had het al zwaar genoeg en elke keer toen ze naar zijnbijbaantje vroeg, wimpelde hij haar af met een smoes..Niemand hoefde te weten dat hij in de onderwereldwerkte, met echte grote zwarte criminelen, die met eenbeweging een einde aan zijn leven kon maken.
  45. 45. Triest, dat haar zoon haar niet onder ogen wilde komen, ruimdeWendy de tafel af en slenterde naar haar slaapkamer. Daaraangekomen kleedde ze zich om in haar pyjama en liet zich inbed zakken. Hadden ze maar meer geld. Lééfde Steef nog maar,dan hadden ze het tenminste goed. En…, had ze niet meerzoveel verdriet.
  46. 46. Rond een uur of drie stopte de schoolbus voor de derde keerdie dag in de straat en liet Bastiaan uitstappen. Vrolijk zwaaidehij naar zijn nieuw gemaakte vriendjes en de chauffeur.Vervolgens racete hij naar binnen om alles aan zijn moeder tevertellen, om tot het besef te komen dat ze sliep. Lichtelijkteleurgesteld zakte hij neer op de bank en zette de tv aan.
  47. 47. Nadat zijn favoriete serie was afgelopen, besloot Bastiaan ommaar eens aan zijn huiswerk te beginnen. Helaas was erniemand om hem te helpen, maar omdat hij zo goed opgelethad op school, sloeg hij zich er makkelijk doorheen.
  48. 48. Na een paar uurtjes was Douwe klaar met werken, en mocht hijeindelijk van zijn drugsbaas gaan.“je weet het hé, morgen belangrijke dag, zelfde tijd, anders…”Hij had een gebaar gemaakt, wat iedereen in de ruimte haddoen slikken. Maar Douwe niet. Hij wist waarvoor hij dit deeden deinsde nergens meer voor terug.
  49. 49. Zodra Wendy de voordeur dicht hoorde klappen, nam ze demoeite om uit bed te stappen. Snel kleedde ze zich om in eensimpele broek en trui met een simpele tekst erop. Nog steedsmoe waggelde ze de woonkamer in.“Dag jongens, hoe was jullie dag?”
  50. 50. Bastiaan barstte meteen los over zijn eerste schooldag, maarDouwe hield zich verdacht stil, wat gebruikelijk was. Hij wasnooit een flapuit geweest.Terwijl Bastiaan maar doorratelde, bereidde Wendy hetavondeten.
  51. 51. Na het avondeten, vertrok Douwe meteen om zijn achterstalligehuiswerk te maken. Als hij niet heel gauw goede puntenbehaalde, kon hij ook niet naar de universiteit. En geenuniversiteit betekende ook geen goede baan. En dan kon hij zijngezin niet goed onderhouden.
  52. 52. “En toen haalde Peter een kikker uit zijn zak. Gaaf he mam!”kletste Bastiaan door, terwijl ze de eettafel opruimde. Wendyknikte instemmend in beslag genomen door haar zoon’sverhaal. Een kikker op school; als dat maar goed gaat.
  53. 53. Terwijl Bastiaan weer verder kletste, dwaalde haar gedachten afnaar Douwe. Hij had vandaag geen woord gezegd. Ze weet dathij in de put zit, maar ze wist niet hoe ze hem kon helpen als hijniet met haar praatte. Hij was alleen maar uitbundig wanneerAngela langskwam. Misschien moest ze maar eens met haargaan praten. Dat was haar nieuwe voornemen de aankomendedagen.
  54. 54. De volgende dag was het weer hetzelfde liedje;opstaan, omkleden, schoonmaken, slapen, wachten totdat dejongens thuiskwamen. Alleen deze keer voelde Wendy zichanders. Alsof er een belangrijk moment stond te gebeuren.Daarbij rommelde haar buik hevig. Het zat er vandaag niet inom bij de familie Plezant langs te gaan.
  55. 55. Net toen Douwe haar slaapkamer binnenstapte om gedag tezeggen, kermde ze van de pijn.“Douwe… weeën… dokter…,” mompelde ze en kromp ineen.Douwe wist totaal niet wat hem te wachten stond.“Mam? Heb je pijn? Zal ik de ambulance bellen?” paniekerigkeek hij om zich heen, op zoek naar een mobieltje.
  56. 56. “N-nee… bevalling… begint… Blijf hier!” gilde ze toen Douweaanstalten wilde maken om weg te rennen. Weg van degekwelde blik van zijn moeder. Hier was hij niet tegenopgewassen. Toch bleef hij, om zijn moeder bij te staan.
  57. 57. “Oooh, Steef… was je maar… hier,” kermde ze weer.“Oh god, oh god…” mompelde Douwe nog steeds in paniek. Hijwas het zeer zeker met zijn moeder eens. Stond zijn vader maarin zijn plaats.
  58. 58. Net op het moment dat hij echt een zenuwinzinking kreeg, zagDouwe het gezicht van zijn moeder. Ze straalde ineens rust uit,alsof ze wist wat ze moest doen. Ze pufte nog een paar keervoordat hij hem zag.
  59. 59. Een klein wondertje. Het kleinste wezen dat hij ooit heeft gezienin zijn hele leven. Als versteend keek hij toe hoe zijn moederliefkozend de baby in haar armen neemt en hem een pakjeaantrok.
  60. 60. Inmiddels was Bastiaan ook thuisgekomen en snapte helemaalniks van het tafereel wat in de slaapkamer afspeelde. Wendy enDouwe verplaatsten zich naar de woonkamer, waar al eenwiegje klaarstond om de baby in te leggen.“We noemen hem Steef Junior. Dat had je vader gewild,” zeiWendy zacht en gaf de baby aan Douwe.
  61. 61. Vertederd, door de naam die zijn moeder aan zijn broertje hadgegeven, hield hij de baby zo goed mogelijk vast. Zijn moedergreep weer naar haar buik.“Volgens mij…” kermde ze en kon door de pijn haar zin nietmeer afmaken.
  62. 62. “…krijg je nog een broertje,” vervolgde ze uiteindelijk haar zin.“Hallo, klein ventje van me! Wat een verassing. Jou noemen weGijs. Naar opa Gijs.” Douwe staart enkele seconden naar detweede baby, die zojuist ook een weg naar buiten hadgevonden. Sprakeloos staarde hij de twee kleine wezens aan.
  63. 63. “Wat een schatje ben jij. Net als je broertje. Net als al je broertjes,”verbeterde Wendy zichzelf snel. Liefdevol aaide ze haar pasgeborenzoontje over zijn zachte bolletje. Ook hij krijgt een leuk pakje aan.
  64. 64. Omdat Douwe nog steeds geen aanstalten maakte om inbeweging te komen, raakte ze hem op zijn arm aan en vroeg ofhet wel goed met hem ging.“J-ja hoor,” stamelde hij.“Kun je me even helpen om de tweede wie gin orde te maken.Alle twee moeten ze in mijn slaapkamer staan.” Douwe aarzeldegeen moment, gaf zijn kleine broertje aan zijn moeder en deedwat ze had gevraagd.
  65. 65. “Twee baby’s? Heb ik er twee broertjes erbij?” vraagt Bastiaanwanneer hij de grote slaapkamer binnenwandelt., terwijl Wendyen Douwe de tweeling in hun bedje legt.“Dat klopt lieverd. Vind je het leuk?” vraagt Wendy.
  66. 66. Bastiaan knikte hevig en wilde meteen met zijn twee broertjesspelen.“Sorry schat, ze moeten uitrusten. Morgen mag je met zespelen.” Wendy stuurde haar twee zonen de slaapkamer uit enpakte de krant. Vandaag zal het niets meer worden om langsAngela te gaan, maar een baan zoeken zat er wél in. Nu maarhopen dat er ook echt iets in stond.
  67. 67. Bastiaan knielde op de grond en pakte zijn schoolschrift erbij.De rest van de dag maakte hij de opdrachten die hij moestmaken, soms met behulp van Wendy. Douwe is, zoalsgewoonlijk, in geen velden of wegen meer te bekennen.
  68. 68. Dan vind Wendy het welletjes voor die dag en geeft de tweelingnog voordat ze naar bed gaat een flesje. Bastiaan was inmiddelsal in bed gekropen.“Welterusten kleine man,” fluisterde Wendy wanneer zij ook inbed stapt en in slaap valt. Haar laatste gedachte is waar Douwetoch uithangt.

×