นิก จูน ลีน่า                                                                               IB Thai P. 5                  ...
นิก จูน ลีน่า                                                            IB Thai P. 5                                     ...
นิก จูน ลีน่า                                                            IB Thai P. 5                                     ...
นิก จูน ลีน่า                                                           IB Thai P. 5                                      ...
นิก จูน ลีน่า                                                           IB Thai P. 5                                      ...
นิก จูน ลีน่า                                                            IB Thai P. 5                                     ...
นิก จูน ลีน่า                                                           IB Thai P. 5                                      ...
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

สี่แผ่นดิน บทที่ 7 แผ่นดินที่ 2

3,077 views

Published on

Published in: Technology, Education
0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
3,077
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
6
Actions
Shares
0
Downloads
0
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

สี่แผ่นดิน บทที่ 7 แผ่นดินที่ 2

  1. 1. นิก จูน ลีน่า IB Thai P. 5 2010สี่ แผ่นดิน บทที่ 7 แผ่นดินที่ 2 LENA = NARRATOR + minor characters NIK = พลอย NIK = คุ ณ หลวง (พ่ อ เพิ ่ ม )Lena: *Introduction to the characters and plot over view of the chapter.* เรื่องทีทำาให้พลอยต้องยุ่งใจอยูระยะเวลาหนึ่งก็คือเรื่องบ้านคลอง ่ ่ บาง หลวง ในตอนแรกพลอยก็มิได้สนใจเรื่องบ้านนี้เท่าไรนัก เพราะ ถึงจะได้จ่ายเงินให้แก่คุณอุ่นเพื่อชำาระหนึ้สิน พลอยก็ยังเห็นว่าบ้าน คลองบางหลวงยังเป็นของคุณอุ่น คุณอุ่นจะให้ใครอยู่หรือจะทำาอะไร กับบ้านนั้นก็สุดแล้วแต่อัธยาศัย ความจริงพลอยมีความรู้สึก และมี ความหลังผูกพันอยู่กับบ้านคลองบางหลวงมาก ถึงแม้ว่าจะจากมา นานแล้วก็ตาม พลอยก็ยังเห็นว่า บ้านนั้นเป็นบ้าน และถ้านึกถึงคำาว่า บ้านครังไร พลอยก็ต้องนึกถึงบ้านคลองบางหลวงก่อนที่อื่น ้ แต่วันหนึ่งคุณอุ่นเดินขึ้นมาหาถึงบนตึกแล้วก็พูดขึ้นว่า หลังจากนั้นมา คุณอุ่นก็โอนบ้านคลองบางหลวงให้แก่พลอยเป็น กรรมสิทธิ์ และวันหนึ่งเมื่อมีโอกาส พลอยก็ชวนพ่อเพิ่มลงเรือไปดู บ้านด้วยกัน ยิ่งเรือเล่นใกล้บานเข้าไปพลอยก็ยิ่งใจเต้น เพราะจาก ้ บ้าน ไปนานหนักหนา คราวนี้จะกลับมาเยียมบ้านในฐานะที่เป็น ่ เจ้าของโดยสมบูรณ์ June"ใครจะไปนึก" เสียงพ่อเพิ่มปรารภขึ้นลอยๆ "ใครจะไปนึกว่าบ้าน นี้จะตกเป็นของแม่พลอยไปได้ เมื่อเรายังเป็นเด็กวิ่งเล่นกันอยู่ แม่ พลอยเคยนึกบ้างไหม" Nik: "ฉันจะไปนึกได้อย่างไร คุณหลวงก็" พลอยตอบ "เรามันลูกเมีย น้อย ลูกเมียหลวงท่านมีออกเป็นกอง" June"นั่นน่ะซี" พ่อเพิ่มพูด "ใครจะไปนึก นี่แหละเขาเรียกว่า อนิจฺจำ ไม่เทียง !" ่
  2. 2. นิก จูน ลีน่า IB Thai P. 5 2010พอเรือเล่นถึงตีนท่าหน้าบ้าน พลอยก็ต้องใจหาย เพราะความทรุดโทรมปรักหักพัง ศาลาท่านำ้านั้น เอนเอียงเกือบจะลงนำ้าอยูแล้ว ที่ ่บันไดท่านำ้ามีเจ๊กมานั่งสองสามคน ล้างผักบ้าง ซักผ้าย้อมมะเกลือบ้าง พลอยค่อยๆ ก้าวขึ้นจากเรือ แล้วย่องหลีกทางคนที่อยู่ตามขั้นบันไดขึ้นไป คนเหล่านันก้มหน้าทำาธุระของตนไปเป็นปกติ มิได้มีใคร ้เหลียวมาสนใจมอง เหมือนกับว่าท่านำ้านั้นเป็นท่านำ้าสาธารณะ พอพลอยโผล่เข้าไปในบ้านก็ใจหาย เพราะที่ลานบ้านนั้น มีใครเอาผ้าย้อมมะเกลือมาตากไว้ กลายเป็นลานตากผ้า พลอยเหลียวหลังมาดูพ่อเพิ่ม เหมือนกับจะขอความเห็น แต่พ่อเพิ่มก็พูดว่าJune"ไม่เป็นไรหรอกแม่พลอย เดินต่อเข้าไปเถิด บ้านที่ไม่มีเจ้าของคอยดูก็เป็นอย่างนี้แหละ"พลอยแข็งใจเดินเข้าไปในบ้านตามคำาแนะนำาของพ่อเพิ่ม เห็นสภาพภายในบ้านแล้วก็อยากจะร้องไห้ เพราะความสงสาร ตัวตึกนั้นเหมือนกับซากศพของคนที่พลอยเคยรู้จักและเคยรัก มานอนตายโดยปราศจากสิ่งปกคลุม ต้นโพธิ์ต้นไทรเริ่มจะขึ้นงอกงามบนชายคาบ้านบางต้นก็โตน่าใจหาย ตามขอบพาไล และระเบียงชั้นบนนั้น มีใยแมงมุมจับอยู่เต็ม บางอันก็มีแมงมุมตัวโตๆ เกาะอยู่น่าขยะแขยงกระเบื้องที่ปูเป็นทางเดินเข้าไปถึงตัวตึกนั้น แตกหายไปแล้วเป็นส่วนมาก ปล่อยทางเดินไว้เป็นหลุมเป็นบ่อ ลูกมะหวดกระเบื้องสีเขียวตามราวบันไดนั้น ก็แตกหรือบิ่นไปหลายลูก ตึกนั้นยังปิดอยู่จริงตามที่คุณอุ่นบอกเอาไว้ แต่ก็มีร่องรอยว่ามีคนอาศัยอยู่ตามใต้ถุนโถงข้างล่าง และแม้แต่ระเบียงชั้นบน เพราะพลอยแลเห็นหม้อข้าวหม้อแกงเศษอาหารและผ้าผ่อนที่ตากไว้ตามลูกกรงระเบียงพ่อเพิ่มเดินอยู่ข้างหลังพลอยอุทานขึ้นเบาๆว่าJune"ความจริงฉันก็ออกจากบ้านนี้ไปไม่นานเท่าไร แต่ทำาไมถึงได้โทรมเร็วอย่างนี้ก็ไม่รู้ !"พลอยมองดูรอบๆ ตัวแล้วก็ยงใจหายยิ่งขึ้น ของบางอย่างที่เคยรู้จักดี ิ่เมื่อยังเด็กๆ จนบัดนี้ก็คงยังเหลืออยู่บ้าง ต้นปีบใหญ่ ต้นพิกุลใหญ่ที่เคยแย่งกันเก็บดอกกับเด็กๆ เดี๋ยวนี้ก็ยังคงอยู่ แผ่เงาร่มรื่น เด็กสอง
  3. 3. นิก จูน ลีน่า IB Thai P. 5 2010สามคนนั่งเล่นกันอยูใต้ต้นไม้เหล่านั้น พลอยก็ไม่รว่าลูกใครๆ ต้นไม้ ่ ู้ดัดที่เจ้าคุณพ่อก่อกระถางอิฐ ปลูกไว้เป็นแถวๆ ข้างตึกยังอยู่เกือบครบ แต่ทำาท่าว่าจะโตเป็นต้นไม้ต้นใหญ่ เพราะไม่มใครคอยดัดคอย ีดู ต้นไม้ดัดที่เจ้าคุณพ่อเคยสนใจเป็นหนักหนา ลงมาเดินดูทั้งเวลาเช้าและเวลาเย็น บัดนี้มีคนเอาเชือกไปขึงเป็นราวตากผ้า และมีผ้าเก่าๆ ตากอยู่สองสามชิ้น พลอยแทบจะบอกไม่ถูกว่า ความรู้สึกของตนในขณะนั้นเป็นอย่างไร ของทุกอย่างนั้นคุ้นเคยลูกตาจำาได้หมดสิ้น แต่ของทุกอย่างนัน ก็เปลี่ยนไปในลักษณะที่น่าสมเพช เหมือน ้กับคนๆ หนึ่งที่เคยมีสภาพเป็นอยู่อย่างดี แล้วมาเจ็บไข้ยากจนลงพลอยเดินเลาะตึกเดินไปข้างหลังบ้าน ฝ่าความรกรุงรังและเศษขยะเข้าไป เรือนของแม่ยังอยู่ ถึงจะเก่าแก่มากก็ยังคงอยู่เป็นรูปเรือน เสาบางต้นผุกร่อนไปจนแทบจะขาด และหลังคานันโหว่อยู่เป็นบางแห่ง ้แต่เรือนทั้งหลังนั้นยังคงอยู่ ความหลังต่างๆ มากมายวูบกลับเข้าสู่หัวใจ ภาพตนเองเมื่อยังเด็กๆ อยู่กับแม่บนเรือน หรือเล่นอยู่กับพ่อเพิ่มและคุณเชยที่ใต้ถุน ยังแจ่มใสอยู่ในความทรงจำา พลอยเหลือบดูระเบียงเรือนตรงเสาต้นทีแม่เคยชอบนั่ง ใจนั้นก็หวนคิดถึงแม่ จน ่นำ้าตาไหลซึมออกมาโดยไม่รู้สึกตัว"คุณพลอย !" เสียงใครเรียกชื่อพลอยเบาๆ ข้างหลัง ทำาให้พลอยเหลียวไปดู หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่กับพื้นดิน พอพลอยหันหน้าไปดู หญิงคนนั้นก็ยกมือไหว้อย่างนอบน้อม พลอยต้องเพ่งเจ้าของเสียงอยู่นานเพื่อฟื้นความจำาว่าคนๆ นั้นเป็นใคร หญิงนั้นมิใช่คนสูงอายุเพราะผมยังดำาอยู่ แต่หน้าตาซูบซีดร่างกายผ่ายผอม และดวงตาลึกกลวงจนดูคล้ายคนแก่"คุณพลอยจำาบ่าวไม่ได้เสียแล้วหรือ" หญิงนั้นพูดขึ้นแล้วก็ก้มหน้าร้องไห้"ใคร" พลอยถามขึ้นอย่างฉงน "ฉันจำาไม่ได้จริงๆ ใครนี" ่"พวงเจ้าค่ะ" หญิงนั้นตอบพลางสะอื้นพลางพลอยใจหายวาบรีบสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้ๆ ปากก็พูดว่า"พวงหรือนี่ โธ่ฉันจำาไม่ได้จริงๆ แม่พวงซูบผอมไปมาก เจ็บไข้เป็นอะไรไปหรือ"พวงซึ่งมีฐานะเป็นพี่สะใภ้ของพลอย เพราะเป็นภรรยาคุณชิตคนแรกก้มหน้าร้องไห้อยู่อีกนาน แต่ก็ยงตอบพลอยตะกุกตะกักว่า ั
  4. 4. นิก จูน ลีน่า IB Thai P. 5 2010"บ่าวนึกว่าคุณพลอยจำาบ่าวไม่ได้เสียแล้ว บ่าวไม่ได้เป็นอะไรหรอกซูบผอมไปอย่างนี้เอง"เสียงพ่อเพิ่มถอนใจเบาๆ ด้วยความสงสาร แล้วพูดขึ้นว่า"แม่พวง คุณชิตอยู่ไหนล่ะ""คุณไม่อยู่หรอกเจ้าค่ะ หายไปนานแล้วไม่กลับมาเลย บ่าวไม่รู้วาอยู่ ่ที่ไหน"เสียงพ่อเพิ่มบ่นอุบอิบในลำาคอดังคล้ายๆ กับว่า "ก็ดีเหมือนกัน" แล้วก็พูดกับพวงดังๆ ต่อไปว่า"เขาไปตั้งแต่เมื่อไร""เมื่อคุณใหญ่ข้ามฟากไปอยู่กับคุณพลอยใหม่ๆ ก็ยงไปมาบ้างเป็น ับางครั้ง แล้วก็หายไปเลย" พวงตอบ"หลานๆ ฉันเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีทุกคนหรือแม่พวง" พลอยถามขึ้น"ของบ่าวมีอยู่สองคนเท่าที่คุณเคยเห็นนั่นแหละเจ้าค่ะ" พวงตอบแล้วก็ดูเหมือนจะร้องไห้หนักขึ้นอีกเมื่อพูดถึงลูก "แต่คนผู้หญิงเสียๆแล้ว เหลือคนผู้ชายคุณก็เอาไปด้วย เวลานีบ่าวอยู่คนเดียว" ้พลอยรู้สึกสงสารพวงจับใจ อยากจะพูดจาปลอบโยน อยากจะช่วยเหลือสัตว์ไม่มีบาป ผู้ที่โชคชาตาบันดาลให้ต้องรับเคราะห์กรรมอันหนัก ถ้าคุณชิตไม่เกิดต้องใจในตัวพวงแต่ครั้งกระนั้น ป่านนี้พวงก็คงจะได้ลูกผัวที่เหมาะสม และชีวิตในครอบครัวเป็นสุขตามควรแก่ฐานะ แต่เคราะห์กรรมบังคับให้พวงต้องเป็นเมียนาย เพื่อจะได้ถูกทอดทิ้งให้อยู่คนเดียวในบ้านเก่าๆ ที่เกือบจะร้างเพราะขาดคนดูแลไปไหนไม่รอด"คนเก่าๆ ยังมีใครเหลืออยู่บางไหมแม่พวง" พลอยถามต่อ ้"ไม่มีแล้วเจ้าค่ะ เหลือแต่พวงคนเดียว" พวงตอบ "เมื่อท่านสิ้นบุญและเผาแล้ว คนเก่าๆ เขาพากันออกไปเสียมาก ที่เหลือก็มีแต่คนแก่ๆ ค่อยตายค่อยหมดไป บางคนลูกหลานเขาก็มารับไปอยู่ด้วยบ่าวจะไปกับเขาบ้างก็ไม่รู้จะไปทางไหน คนรู้จักกันเขามาขออาศัยอยู่ทโรงครัว บ่าวก็เลยให้เขาอยู่ เพราะจะได้มีเขาไว้เป็นเพื่อน" พวง ี่พูแก้ตัวเหมือนกับว่ากลัวพลอยจะดุ"ไม่เป็นไรหรอกแม่พวง" พลอยตอบ "ดีแล้วจะได้มีใครเป็นเพื่อนบ้าง"
  5. 5. นิก จูน ลีน่า IB Thai P. 5 2010"เดี๋ยวนี้คนข้างนอกเขาใช้เป็นทางเดินผ่านไปลงท่า ไปอาบนำ้าบ้างซักผ้าบ้าง ลงเรือบ้าง บ่าวก็ไม่มปัญญาจะไปห้ามเขาได้ เพราะบ่าว ีเป็นผู้หญิงคนเดียว""ช่างเขาเถิดแม่พวง" พลอยพูดปลอบ "ฉันเห็นใจแล้ว ก็ขอบใจแม่พวงมากที่ยงคอยเป็นหูเป็นตาไม่ทิ้งบ้าน แม่พวงอยู่ต่อไปเถิด ฉันจะ ัหาคนมาอยู่เป็นเพื่อน และจัดการบ้านนี้ให้เรียบร้อย"พลอยเปิดกระเป๋าที่ถือไปด้วย หยิบเงินออกส่งให้พวงห้าสิบบาทพร้อมกับพูดว่า "ฉันไม่ได้เอาเงินติดตัวมามาก ไม่ได้นึกว่าจะพบใครแม่พวงเอาไว้ใช้ก่อนเถิด วันหลังฉันจะส่งมาให้อีก"ระหว่างที่นั่งเรือกลับบ้าน หลังจากที่ได้สำารวจดูบ้านจนทั่วแล้วพลอยก็นั่งรำาพึงถึงพวงด้วยความสงสารจับใจมาตลอดทาง พอลงเรือมาได้สักหน่อยพ่อเพิ่มก็พูดขึ้นว่าJune"นีแม่พลอยจะทำาอย่างไรกับบ้านนั้น" ่Nik: "คุณหลวงเห็นฉันควรทำาอย่างไรเล่า" พลอยย้อนถามJune"ถ้าเป็นของฉัน ฉันก็จะให้ใครเขาเช่า หรือขายไปเสียให้หมดเรื่องหมดราว ทิ้งเอาไว้ก็รังแต่จะก่อความกังวล"Nik: "เห็นจะขายไม่ได้หรอกคุณหลวง" พลอยตอบ "เมื่อคุณอุ่นเธอโอนให้ฉัน เธอบอกว่าอยากให้บานนี้ ตกไปเป็นของประไพ ฉันไป ้ขายเธอจะได้โกรธฉันตาย"June"แม่พลอยยังกลัวคุณอุ่นอยู่อีกหรือ"Nik: "ยังคร้ามอยู่มากทีเดียว คุณหลวงเล่า"June"ฉันก็ยังกลัวเหมือนกัน" พ่อเพิ่มหัวเราะ "เวลาเธอตาเขียวขึ้นมาฉันใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวสักที เฮ้อ ! คุณอุ่นนี่เธอหาเวรมาให้แม่พลอยแท้ๆ ทีเดียว"Nik: "คุณหลวงอย่าไปว่าเธอเลย เธอก็เจตนาดี ว่าแต่ฉันจะทำาอย่างไรกับบ้านนี้เท่านั้น"June"เช่าก็ไม่ได้ขายก็ไม่ได้ จะทำาอย่างไร" พ่อเพิ่มพูดลอยๆNik: "ทิ้งไว้อย่างนี้ก็ไม่ได้" พลอยพูดต่อให้ "ฉันว่าจะช่วยทำาเสียให้ดี แล้วหาคนเฝ้า"June"ก็ดีหรอก แต่จะเสียสตางค์มากเท่านั้น" พ่อเพิ่มปรารภขึ้น
  6. 6. นิก จูน ลีน่า IB Thai P. 5 2010Nik: "ก็จะทำาอย่างไรได้เล่าคุณหลวง ถ้าจะทิ้งไว้จะยิงเสียใหญ่ ว่า ่แต่ฉันจะได้ใครเป็นคนคอยดู เวลาซ่อมเวลาทำา คุณหลวงจะดูให้ฉันได้ไหม"June"เมื่อแม่พลอยไม่มใครจริงๆ ฉันก็ต้องดูให้ แต่เสร็จแล้วจะให้ใคร ีเฝ้า"Nik: "พวงเขาก็ยงอยู" พลอยตอบ "ทางฝ่ายเราหาคนที่ไว้ใจได้ ไป ั ่ช่วยเฝ้าบ้านก็เห็นจะพอ แล้วก็มีคนดูแลอย่าให้กลับรกไปอีก"June"ฉันกลัวอยู่อย่างเดียวเท่านัน" พ่อเพิ่มพูด "พอซ่อมเสร็จทำา ้เสร็จ คนที่ออกไปแล้วก็จะกลับมาใหม่"Nik: "คุณชิตใช่ไหม" พลอยถามJune พ่อเพิ่มพยักหน้าแล้วพูดขึ้นว่า "เมียเขาก็ยังอยูที่นั่นทังคน พอ ่ ้เห็นแม่พลอยสนใจเขาก็จะกลับมาอยู่ จะทำาอย่างไรดี"Nik: "จะทำาอย่างไรคุณหลวง" พลอยพูดทวนคำา "จะทำาอย่างไรดีฉันไม่อยากเกี่ยวข้องด้วยเลย"พ่อเพิ่มนั่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็พูดขึ้นว่าJune"อย่าเพิ่งไปคิดถึงเขาแต่ตอนนี้เลย เราดูๆไปก่อน เขาอาจไม่มาก็ได้ แต่ถ้ามาจริงก็เอาไว้เป็นภาระฉันเอง"Nik: "คุณหลวงจะทำาอย่างไร" พลอยถามอีกJune"เถอะน่า" พ่อเพิ่มพูด "ไว้ดูกันไปก็แล้วกัน ฉันก็นักเลงเหมือนกันนี่นา"คำาประกาศของพ่อเพิ่มว่าตนเป็นนักเลง ทำาให้พลอยอดหัวเราะไม่ได้และเมื่อได้หัวเราะพ่อเพิ่มเสียแล้ว พลอยก็รู้สึกสบายใจขึ้น เรื่องที่เห็นว่าเป็นเรื่องใหญ่ก็ดูจะเล็กลงต่อจากนั้นมา พลอยก็เริ่มซ่อมและทำาความสะอาดบ้านคลองบางหลวงให้คงสภาพเดิม พ่อเพิ่มเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงช่วยดูแลให้เสมอพ่อเพิ่มว่างเมื่อไรก็ข้ามฟากไปดูให้ บางทีก็ถึงนอนค้างที่นั่น พ่อเพิ่มเห็นสิ่งใดควรหรือไม่ควรทำา ก็นำาเรื่องมาปรึกษาหารือพลอยทุกครั้งไป พ่อเพิ่มเป็นคนที่ไม่สนใจแยแสต่อเงินของตัวเอง มีมากก็ใช้มากไม่มีก็ไม่ใช้ และการใช้เงินของพ่อเพิ่มก็เป็นไปโดยปราศจากความระมัดระวัง พ่อเพิ่มไม่เคยคิดบัญชีรายได้รายจ่ายของตนเอง แม้แต่จะนึกถึงก็ไม่เคย แต่ในเรื่องที่เกี่ยวกับเงินของผู้อื่น เช่นในกรณีบูรณะบ้านคลองบางหลวงคราวนี้ ซึ่งพลอยเป็นผู้ออกเงิน พ่อเพิ่มก็บังเกิดความระมัดระวังและมีความละเอียดถีถ้วนอย่างน่าอัศจรรย์ เกือบจะ ่
  7. 7. นิก จูน ลีน่า IB Thai P. 5 2010เรียกได้วา พ่อเพิ่มเอาใจใส่กับเงินที่พลอยจะต้องใช้จ่ายทุกสตางค์ ่คอยระมัดระวังอย่างเข้มงวด มิให้เงินของน้องสาวรัวไหล เมื่อจ่ายไป ่เท่าใดพ่อเพิ่มก็คอยดูให้ได้ผลตอบแทนคุ้มค่า จนพลอยนึกเลื่อมใสอดไว้ในใจมิได้ก็พูดขึ้นในวันหนึ่งว่าNik: "ฉันไม่นึกเลย ว่าคุณหลวงจะระมัดระวังเรื่องเงินถึงเพียงนี้ ป่านนี้คุณหลวงมิรวยกว่าที่ฉันรู้ไปแล้วหรือ"พ่อเพิ่มหัวเราะแล้วตอบว่าJune"ไม่จริงหรอกแม่พลอย ฉันอยู่อย่างไรก็อย่างนั้น ไม่เคยรวยกับเขาสักที"Nik: "ทำาไมเล่าคุณหลวง คุณหลวงคิดเงินราวกับพ่อค้าน่าจะรำ่ารวยไม่แพ้คนอื่น"June"ฉันคิดเป็นแต่เงินของคนอื่นเขาเท่านั้น" พ่อเพิ่มตอบ "ยิ่งเป็นเงินของแม่พลอยที่เป็นน้อง ฉันก็ต้องระมัดระวังมาก เงินของฉันเองมันก็ไปอีกเรื่องหนึ่ง ไม่รู้มันหายไปไหนหมด เลยขี้เกียจดูเอง ให้เมียเขาดูให้ถึงได้มีพอกินพอใช้อยู่ทุกวันนี้ ผู้หญิงเขาเก่งกว่าเรา"Nik: "แล้วเขาให้คุณหลวงใช้บ้างหรือเปล่า" พลอยอดถามไม่ได้June"เขาจ่ายให้เป็นรายวัน" พ่อเพิ่มตอบหน้าตาเฉยNik: "วันละเท่าไร"June"วันละสลึง ยังดีเสียอีก แต่ก่อนเขาให้วันละเฟื้องเท่านั้น"พลอยต้องหัวเราะงอหาย เมื่อพ่อเพิ่มขยายความลับให้ฟังว่า ถูกภรรยาควบคุมอย่างไร และพ่อเพิ่มเองก็เห็นว่าเรื่องที่ตัวเล่าให้น้องสาวฟังนั้น เป็นเรื่องขบขันอยู่ไม่น้อยNik: "เขาบอกว่าถ้าเขาไม่จ่ายเป็นรายวัน ฉันไม่ค่อยกลับบ้าน" พ่อเพิ่มอธิบายเพิ่มเติม "แต่บางทีฉันก็ไม่กลับอยูนั่นเอง" ่

×