Oneindig veel     BrowneyezMaggie stopt achter een kleinere auto en kijkt Megan met eenbrede glimlach aan.‘We zijn er, las...
Oneindig veel     Browneyezeen houthakker uit het dorp. Je weet toch wel hoe je de haard aanmoet steken, hè? En boven zijn...
Oneindig veel    Browneyez‘Hij heeft weinig vertrouwen in de rijprestaties van vrouwen. Dehelft van mijn leven heb ik zijn...
Oneindig veel     Browneyezom de bebloede doeken die erin liggen uit te spoelen. Stan staartnaar de doeken en ziet het blo...
Oneindig veel     Browneyeztoenmalige bankdirecteur en zijn gezin. Hij hoort ze weerschreeuwen van pijn en doodsangst en z...
Oneindig veel     Browneyezlandhuis geslopen en haar balkon op gekropen. Hij had stilletjes alhaar bewegingen gevolgd en k...
Oneindig veel     Browneyezdat bloed voor nodig had, maar Stan had gezwegen. Korte tijdlater waren allerlei geruchten door...
Oneindig veel     Browneyezzich niet meer herinneren hoe lang het is geleden dat hij die strijdzo heftig heeft gevoeld. Al...
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

Oneindig veel fragment

246 views

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
246
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
2
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Oneindig veel fragment

  1. 1. Oneindig veel BrowneyezMaggie stopt achter een kleinere auto en kijkt Megan met eenbrede glimlach aan.‘We zijn er, lassie... welkom op McCormick House.’ Op de weg naarhet dorp toe, had Maggie een afslag genomen en was de opritopgereden dat naar een groot landhuis leidt. Maar ze staan nugeparkeerd voor een klein huisje, omringd door een tuin en eenlaag wit hekje. Megan stapt uit en kijkt om zich heen. Het isinmiddels donker en afgezien van één straatlantaarn bij de ingangvan het pad is er verder geen verlichting. Achter het huis strekt eenomvangrijk bos zich uit tot ver voorbij het landhuis verderop. Hetgeheel doet wat somber aan, maar Megan voelt zich toch meteenthuis. Maggie is ondertussen naar de voordeur gelopen enprobeert zacht vloekend de sleutel in het slot te krijgen. De lampboven de deur brandt niet, dus het kost haar enige moeite het gatte vinden. Op het moment dat Megan haar spullen uit de auto pakt,is het Maggie dan toch gelukt de deur te openen en doet ze deverlichting in de hal en boven de deur aan. Ze loopt direct doornaar de keuken en roept naar Megan dat ze maar rustig rond moetkijken terwijl zij alvast een kop thee voor hun gaat maken. Meganstaat even stil in de hal en ziet links een trap naar boven metdaaronder twee deuren, vermoedelijk van een kast en het toilet.Recht voor haar is de deur naar de keuken waar Maggie zachtneuriënd de ketel op het vuur zet. Megan opent de deur aan haarrechterhand en doet het licht aan. Voor haar verschijnt een ruimewoonkamer die een Victoriaanse sfeer ademt. De sofa en stoelenzijn bekleed met oudroze velours en de kasten, het dressoir, desecretaire en de tafel zijn van zwaar en donker ebbenhoutgemaakt. Naast het dressoir staat tot Megans grote vreugde eenprachtige schouw van ruw donker hout rond een open haard.Boven de schouw reikt een antieke en hier en daar wat verweerdespiegel tot aan het plafond.‘Lass... er is geen verwarming in het huis, maar achter in de tuin ligtvoldoende haardhout. Dat wordt iedere maand aangevuld door
  2. 2. Oneindig veel Browneyezeen houthakker uit het dorp. Je weet toch wel hoe je de haard aanmoet steken, hè? En boven zijn ook nog twee kamertjes, maar dieworden als rommelhok gebruikt. De deur naast de kasten leidt naarje slaapkamer. Kijk maar even op je gemak en pak je spullen maaruit. De thee is bijna klaar.’ In de slaapkamer hangt dezelfde sfeerals in de woonkamer en Megan houdt haar adem in als ze het groteebbenhouten hemelbed ziet staan. Ze legt haar koffer op het beden gaat er naast zitten. Dat ze zich zo snel thuis zou voelen, had zenooit durven dromen. Ze besluit haar spullen later uit te pakken engaat naar de keuken via een derde deur in de woonkamer. Ook dieis weer even smaakvol ingericht als de rest van het huisje. Langs demuur staat een donker aanrecht met een ouderwets blad vanokergeel steen. Boven het aanrecht hangt een rij kastjes metglazen frontjes die in het midden gescheiden wordt door een raam.Middenin de keuken staat een grote tafel met stoelen die bekleedzijn met dezelfde stof als het gordijntje dat voor het raam hangt.Maggie heeft de thee net op tafel gezet en is bezig kleine cakejesop een bord te schikken. Ze gebaart met haar hoofd naar deachterdeur.‘Zo kom je achter in de tuin en aan de linkerkant staat eenoverkapping waar het brandhout ligt. Okee, de thee is klaar, dus galekker zitten dan schenk ik het in.’ Maggie neemt nog een paardingen door met Megan over het huis en de omgeving en vertelthaar dat de andere auto waar ze achter parkeerden, van haaroudste dochter is die voor twee jaar naar een dorpje in Afrika isgegaan om daar te helpen met het opzetten van een kinderkliniek.Megan heeft de beschikking over de auto tijdens haar verblijf ophet land van de McCormicks. Het is al na tienen als Maggie opstaaten haar jas aantrekt.‘Goed, als je geen vragen meer hebt, dan ga ik nu naar mijngrootvader. Kan ik hem nog even vertellen dat je veilig bent gelandhier.’ Ze zucht even en kijkt Megan met een scheve grijns aan.
  3. 3. Oneindig veel Browneyez‘Hij heeft weinig vertrouwen in de rijprestaties van vrouwen. Dehelft van mijn leven heb ik zijn gemopper aan moeten horen,ondanks het feit dat ik nog steeds zonder schade heb gereden. Datkan ik van hem helaas niet zeggen. Nog altijd dankt hij de Heer datik de rit naar hem toe weer overleefd heb. Maar je zult het zelf welmerken dat hij soms een eigenwijze en koppige man kan zijn meteen hele eigen mening over vrouwenzaken.’ Ze pakt haar tas op enloopt samen met Megan naar de voordeur. Daar geeft ze Meganeen papiertje met het adres en telefoonnummer van zichzelf envan het McCormick Huis en benadrukt ze nogmaals dat Megan devolgende morgen vooral niet te laat moet komen bij Sir Howardvoor een nadere kennismaking; dat zou zijn visie op vrouwenalleen maar verergeren. Als Maggie weggereden is, sluit Megan devoordeur en loopt naar de keuken om de theekopjes af te spoelen.Meezingend met de muziek uit de radio die ze in een van de kastenheeft ontdekt, pakt ze vervolgens haar spullen uit. Dit is dekomende tijd haar nieuwe gezellige thuis en ze vist haar telefoononder uit haar tas om Cindy te laten weten dat alles goed gaat.In de donkere kamer klinkt gemompel vanaf de bank. Stan ligt teslapen maar zijn lichaam maakt schokkende bewegingen en hijdraait zijn hoofd wild heen en weer."Nee... NEE... Laat haar gaan... niet Marianna... niet... Sethbe...vervloekte duivel..." Met deze laatste schreeuw rukt Stan zich uitzijn droom en zit zwaar hijgend rechtop. Hij slaat met een handtegen zijn hoofd om de nare herinnering te laten verdwijnen, maarzoals altijd lukt dat niet. Even blijft hij met zijn armen over zijnhoofd gebogen zitten op de bank, dan staat hij op en loopt dekamer uit naar de aangrenzende keuken. Ook hier is het donkerwant de luiken zijn gesloten. De ruimte is vuil en stinkt, maar Stanmerkt het niet, hij gebruikt de keuken toch amper. Hij loopt naarhet aanrecht en draait de kraan open waarna hij het koele waterover zijn hoofd laat stromen. Daarna laat hij de wasbak vollopen
  4. 4. Oneindig veel Browneyezom de bebloede doeken die erin liggen uit te spoelen. Stan staartnaar de doeken en ziet het bloed eruit trekken en zich vermengenmet het water. Hij rilt en schopt tegen het aanrechtkastje. Dandraait hij zich om en loopt de keuken uit naar de hal om detelefoon te pakken. Meade, de slager in het dorp, heeft zijn beloftegehouden en bevestigt dat Stans bestelling op tijd buiten zal staan.Langzaam loopt Stan terug naar de keuken om de doeken uit tewringen. Hij hangt ze over een van de twee eetkamerstoelenwaarvan de rugleuning nog intact is en blijft peinzend staan kijkenmet zijn ogen op de dichte ramen gericht. Hij voelt zich eenzaamen moe. In zijn bleke gezicht lijken zijn donkere ogen nog dieper inhun kassen weggedrukt dan anders en de schaduwen op zijnwangen geven hem een bijna uitgemergeld uiterlijk. Stan weethet... weet dat hij er doodziek uit ziet. Hij hoopt dan ook dat hijvanavond niemand tegen zal komen onderweg naar Meade’s.Hij wrijft in zijn ogen en gaat naar de woonkamer waar hij uit dehoge kast naast de schouw een doos pakt. Hij steekt het vuur in dehaard aan en gaat met de doos op de grond voor de fauteuil zitten.Even lijkt hij te twijfelen en staart naar de deksel, maar dan haalt hijhem van de doos af en legt hem er bijna plechtig naast. De doos zitvol met oude fotos en knipsels uit kranten en tijdschriften; zijnbelangrijkste bezit. Het vertelt over zijn leven, over zijn liefde enzijn vrienden. Eén voor één pakt hij de knipsels en fotos eruit enverspreidt ze op de vloer voor hem. Het oudste krantenknipsel datdateert uit 1835 uit een Zwitserse krant, bericht over eenmysterieuze moordzaak die onopgelost in de politie-archieven wasverdwenen. Maar voor Stan is het geen mysterie, hij kan zich nogals de dag van gisteren herinneren wat er toen is gebeurd. Hijproeft een nare smaak in zijn mond als hij terugdenkt aan hetmonster dat voor de moorden verantwoordelijk was. Sethbe... zijnschepper, zijn mentor. Stan laat zich achterover vallen tegen dezitting van de fauteuil en sluit zijn ogen. In zijn hoofd spelen zichweer de bloedstollende taferelen af van de moord op de
  5. 5. Oneindig veel Browneyeztoenmalige bankdirecteur en zijn gezin. Hij hoort ze weerschreeuwen van pijn en doodsangst en ziet hoe Sethbe en zijngevolg - waaronder hij zelf - zich vergrijpen aan de dames om zichdaarna met hun bloed te voeden. Het huis van de directeur is ineen mum van tijd veranderd in een ravage en alles is besmeurd methet bloed van de slachtoffers. Stan herinnert zich de geur... dieallesverslindende, gekmakende, heerlijke zoete geur van menselijkbloed. Hij hoort gelach... de honende lach van iemand zondermededogen, zonder een greintje respect en compassie... de lachvan de leider van hun clan, Sethbe. Stan opent zijn ogen en traptde doos grommend van zich af.‘Nooit meer. Nooit zal ik weer in jouw klauwen terecht komen, jijvervloekte vampier. Nooit zal ik weer voor je kruipen. Je hebt mijnleven verwoest en mijn liefde vermoord.’Dan valt zijn oog op een kleine afbeelding dat op een stukperkament geschilderd is en dat uit een stapeltje krantenknipselssteekt. Heel voorzichtig pakt hij de broze beschildering op en eenwaas van verdriet glijdt over zijn gezicht. Het is een afbeelding vande mooie Marianna, zijn geliefde, die hij gemaakt heeft nadat hijhaar de eerste keer zag in de tuin van het landgoed waar zijwoonde... vóór haar transformatie. Marianna woonde toen inTorino en stamde uit een adelijke Italiaanse familie. Maar haarmoeder kwam uit zijn geboorteland, Hongarije. Er verschijnt eenflauwe glimlach op Stans gezicht als hij terug denkt aan die avondin de immense en fraaie tuin waar Marianna met haar zus toen eenbalspel speelden. Zo jong en zo mooi had ze eruit gezien: dedonkere krullen rond een lief en open gezichtje, en haargrijsblauwe ogen en volle mond hadden een onweerstaanbareaantrekkingskracht op hem uitgeoefdend. Hij had haar dolgraag dezijne willen maken... de zijne in onsterfelijkheid. Maar hij vond haarnog iets te jong. Hoe oud zou ze toen zijn geweest? Een jaar ofzeventien? Nee, hij had liever nog een jaartje willen wachtenvoordat hij haar benaderde. Bijna iedere avond was hij naar het
  6. 6. Oneindig veel Browneyezlandhuis geslopen en haar balkon op gekropen. Hij had stilletjes alhaar bewegingen gevolgd en kleine tekeningetjes gemaakt meteen stuk houtskool. Een aantal maanden lang had hij zich heelgelukkig gevoeld en gedacht dat er niets mis kon gaan. MaarSethbe was erachter gekomen en had Stan ten overstaan van declan uitgelachen en uitgedaagd. Korte tijd later toen Stan op eenavond weer naar het landhuis was gegaan, trof hij daar eenbloedbad aan. Als een razende was hij door het huis gevlogen opzoek naar Marianna, maar kon haar lichaam nergens vinden.Sethbe was hem te vlug af geweest. Wekenlang werd Mariannagevangen gehouden door de vampier en wat Stan ook probeerde,hij mocht haar alleen van een afstandje bekijken. Nooit zal hij deavond vergeten dat Sethbe Marianna zijn kus des doods gaf. Stanwas razend geweest en zelfs nu, ruim een eeuw later, voelt hij nogsteeds de wanhoop en de onrechtvaardigheid. Sethbe en hijhadden daarna een vreselijk gevecht gevoerd, maar Stan had zichtoch gewonnen moeten geven. Marianna transformeerde endaarmee had Sethbe dan wel haar lichaam gevangen, maar op deeen of andere manier bleef haar ziel uit zijn grip. Marianna trokmeer en meer naar Stan toe, wat bij Sethbe een ziekmakendejaloezie veroorzaakte.Stan legt de afbeelding en de knipsels terug in de doos en staat op.Hij wil er niet verder over nadenken, het is een te pijnlijkeherinnering. Hij draait zich om en loopt naar de gang waar hij zijnlange zwarte jas aandoet. Hij gooit de deur achter zich dicht enspringt in de jeep die voor het huis staat. Het is hoog tijd zijnbestelling bij Meades op te halen.Langzaam stuurt hij de wagen door de steeg naast de slagerij enziet dat de afgedekte emmers met bloed buiten het hek zijn gezet.Hij weet nog hoe Meade hem had aangekeken toen hij een paarweken geleden in de slagerij was gekomen en had gevraagd omslachtveebloed. Meade had eerst geweigerd en gevraagd waar hij
  7. 7. Oneindig veel Browneyezdat bloed voor nodig had, maar Stan had gezwegen. Korte tijdlater waren allerlei geruchten door het dorp gegaan over diemysterieuze donkere vreemdeling die in het bos woont op hetlandgoed van Sir Howard. Mary, de huishoudster van deMcCormicks, had hem de verhalen verteld die over hem rondgingen en velen daarvan hadden Stan in lachen doen uitbarsten.Maar Mary had hem zwaarmoedig aangekeken en gezegd dat hetzo vreemd niet was wat de dorpelingen dachten. En natuurlijk hadze gelijk. Het was al een wonder dat zij hem zo snel hadgeaccepteerd. De meeste mensen die ooit in aanraking warengeweest met vampieren, waren niet zo tolerant, als ze dieontmoeting al hadden overleefd. Toen hij haar op een dag hadbedankt voor haar ruimdenkendheid en vooral voor haarvertrouwen, had ze dat weggewuifd en gezegd dat zij voelde datde man in hem sterker was dan de vampier. Sir Howard hadondertussen ingepraat op Meade en nu kon hij eindelijk zijnvoeding halen. Stan voelt zich opgelucht in de wetenschap dat hijvoorlopig niet meer in het bos naar dieren hoeft te zoeken; dejacht had hem al die weken vreselijk tegen gestaan en ziekgemaakt.Terwijl hij de emmers achter in de jeep zet, ruikt hij opeens eenheerlijke geur. Zonnig, zoet en warm dringt het langzaam zijn neusbinnen en hij sluit even zijn ogen om er van te genieten. Dan ziet hijaan het eind van het steegje op het voetpad een vrouw staan en zedraait zich naar hem toe.‘Meneer, kunt u mij even helpen? Ik ben op zoek naar debibliotheek... die zou tot negen uur open moeten zijn, maar...’ Devrouw komt zijn kant uit gelopen en Stan moet hevig zijn drangonderdrukken om naar haar toe te rennen en haar te proeven. Naal die jaren voelt hij weer de klauwen van de vampier in zich, zijnlichaam die schreeuwt om vers en warm menselijk bloed. Maartegelijkertijd walgt hij van zichzelf, van dat gevoel en wil alleen nogmaar vluchten. Zijn ziel is weer in gevecht met zijn natuur en hij kan
  8. 8. Oneindig veel Browneyezzich niet meer herinneren hoe lang het is geleden dat hij die strijdzo heftig heeft gevoeld. Als de naderende vrouw in het licht stapt,voelt Stan zijn hele wezen verstarren. Vol ongeloof kijkt hij naarhaar. Dat haar, die mond, haar gestalte... ze lijken zo bekend, zelijkt op... Maar dat is onmogelijk, Marianna was vampier en tot asverbrand. Secondenlang staat hij als verlamd te kijken naar devrouw die inmiddels ook is blijven staan. Dan slaat hij de achterklepvan de jeep dicht en springt in de auto, de vrouw volledigverbijsterd in het steegje achter latend.

×