0
Ik draai me om, en kijk in ogen, die ik totaal nietverwacht. Ik sta vlak voor de ogen, en haastig ga ikeen paar stappen ac...
Even val ik achterover, maar dan grijpt een handmijn arm, en sluit zich om mijn arm. De hand trektmijn arm en ik terug. Ik...
“Wat doe jij hier?” vraag ik agressief. Ik sla mijnarmen over elkaar en kijk hem aan. “Nou, nou, kanhet aardiger?” vraagt ...
“Gaat je niets aan,” zeg ik pissig. Ik draai me om enwil weg lopen, als ik voetstappen hoor. Achter mevoel ik de jongen ve...
Op een gegeven moment is hij verdwenen. “Waarben je?” fluistert ze. Dan voelt ze een hand om dehare omklemmen en haar omla...
“Kom maar, volgens mij zijn ze weg,” fluistert dejongen na een flink aantal minuten. Ik wil overeindkomen, maar hij houdt ...
Een of twee minuten wacht ik, en dan is de jongenterug. Hij haalt diep adem. “Ik heb niemand gezien.Dus het lijkt me veili...
“Mijn naam is Matthew, en die van jou?” vraagt hijals we beneden staan. “Luna,” mompel ik. Plotselingvoel ik me verlegen. ...
“Wat is er? Durf je je achternaam niet te zeggen? Benje een crimineel?” lacht Luna. “Ik ben geen crimineelhoor, maar ik vi...
“Daar hoef je niet boos van te worden. Ik washelemaal niet van plan om dat te vragen,” zegtMatthew nonchalant. “Maar zulle...
“Het is een vermoeden dat aansluit op dievoetstappen, niet?” zegt Matthew, nadat hij nog eensom zich heen gekeken heeft. “...
“Je moet uit NortonCity komen, aangezien ik je aleens gezien heb, op school,” speculeer ik. Hij haaltzijn schouders op, en...
“Voor mij doet het er wel toe,” antwoord ik boos, “Jehebt mijn leven gered, twee keer zelfs, dan wil ik welgraag weten wie...
“Omdat ik iemand ben, waarvan je het totaal nietverwacht. Daarom vertel ik het niet,” zegt Matthew.Dan kijkt hij diep in m...
“Je wilt mij dus wel vertellen wie je bent?” vraagt hijverbaasd. “Als ik vertel wie ik ben en alles, vertel jijdan ook all...
“Wat?” vraag ik verbaasd, nadat ik de grijns vanmijn gezicht heb geveegd. “Heb je al enig idee hoelaat het is?” vraagt hij...
“Naar huis! Wat dacht jij, dan?” vraag ik. “Nou, demeeste mensen nemen normaal afscheid, vooralmensen die net door iemand ...
“Maar ik kan wel een smoesje verzinnen, dus zo ergis dat weer niet,” zegt hij. “Nou, dat geldt niet bij mijthuis. Ik heb h...
“Ga gewoon naar huis, en als je ouders er naarvragen, zeg dat je de hele avond bij iemand huiswerkhebt zitten maken,” zegt...
“Dan zeg je maar, dat ze mij moet bellen, dan bewijsik dat!” zegt Matthew, met een twinkeling in zijnogen. “Dan moet ik je...
Capturing of my soul 5
Capturing of my soul 5
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Capturing of my soul 5

137

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
137
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
0
Actions
Shares
0
Downloads
1
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Transcript of "Capturing of my soul 5"

  1. 1. Ik draai me om, en kijk in ogen, die ik totaal nietverwacht. Ik sta vlak voor de ogen, en haastig ga ikeen paar stappen achteruit. Maar dat was eenverkeerde beslissing. Ik voel dat opeens de grondonder mijn voet verdwijnt. Ik slaak een gilletje, enprobeer evenwicht te vinden met mijn andere voet.
  2. 2. Even val ik achterover, maar dan grijpt een handmijn arm, en sluit zich om mijn arm. De hand trektmijn arm en ik terug. Ik kom vlak voor hem neer, enzucht. “Bedankt,” fluister ik. “Geen dank,” glimlachthij. Even smelt ik voor die lach, maar dan herinner ikde ernst van deze situatie.
  3. 3. “Wat doe jij hier?” vraag ik agressief. Ik sla mijnarmen over elkaar en kijk hem aan. “Nou, nou, kanhet aardiger?” vraagt hij boos. “Nee, ik wil eerstweten wat je hier doet, voordat je jezelf gaatvoorstellen!” zeg ik toonloos. Hij fronst even met zijnwenkbrauwen. “Ik ben hier om redenen die ik nietkan uitleggen. En jij? Wat doe jij hier, dan?” zegt hij.
  4. 4. “Gaat je niets aan,” zeg ik pissig. Ik draai me om enwil weg lopen, als ik voetstappen hoor. Achter mevoel ik de jongen verstijven. Vlug draai ik me om, ende jongen komt op me af lopen. “kom mee, snelwegwezen hier,” fluistert hij en hij rent weg, mij metzich meesleurend.
  5. 5. Op een gegeven moment is hij verdwenen. “Waarben je?” fluistert ze. Dan voelt ze een hand om dehare omklemmen en haar omlaag trekken. Ze slaaktweer een gilletje, en ze voelt een hand op haar mond.“Stil, anders horen ze je,” fluistert de jongen in haaroor. Ze ontspant even, en voelt dan dat de jongenwel heel erg dicht bij haar zit.
  6. 6. “Kom maar, volgens mij zijn ze weg,” fluistert dejongen na een flink aantal minuten. Ik wil overeindkomen, maar hij houdt haar tegen. “Wacht, ik gaeven kijken of ze echt weg zijn,” fluistert hij en hijglipt weg achter de boom. Ik wil hem achternagaan, maar iets weerhoudt mij ervan.
  7. 7. Een of twee minuten wacht ik, en dan is de jongenterug. Hij haalt diep adem. “Ik heb niemand gezien.Dus het lijkt me veilig,” zegt hij. “Mag ik nu wetenwie je bent?” vraag ik. “Tuurlijk, als jij je naam ookzegt. Kom op, weg van deze heuvel,” zegt hij en hijtrekt me mee naar beneden.
  8. 8. “Mijn naam is Matthew, en die van jou?” vraagt hijals we beneden staan. “Luna,” mompel ik. Plotselingvoel ik me verlegen. Matthew die mij van eenvreselijke val heeft kunnen behoeden en daarna memeesleurde van de heuvel af. “Heb je geenachternaam?” vraag ik nieuwsgierig. “Nee, gewoonMatthew,” zegt hij na een lichte aarzeling.
  9. 9. “Wat is er? Durf je je achternaam niet te zeggen? Benje een crimineel?” lacht Luna. “Ik ben geen crimineelhoor, maar ik vind dat een achternaam nietbelangrijk is,” zegt hij lachend. “Goed, als jij die vanjou niet zegt, dan zeg ik die van mij ook niet,” zeg ikboos.
  10. 10. “Daar hoef je niet boos van te worden. Ik washelemaal niet van plan om dat te vragen,” zegtMatthew nonchalant. “Maar zullen we hier weggaan, ik denk dat hier elk uur een bewaker komt,”zegt Matthew en hij kijkt mij vragend aan. “Hoeweet je dat zo zeker?” vraag ik.
  11. 11. “Het is een vermoeden dat aansluit op dievoetstappen, niet?” zegt Matthew, nadat hij nog eensom zich heen gekeken heeft. “Waar woon je?” vraagik nieuwsgierig. “Dat is niet belangrijk. Komop, niemand in de buurt dus we kunnen weg gaan,”zegt hij na een tijdje.
  12. 12. “Je moet uit NortonCity komen, aangezien ik je aleens gezien heb, op school,” speculeer ik. Hij haaltzijn schouders op, en loopt door. Boos blijf ik staan.“Mag ik niet weten wie je bent, of ben je maar eenverschijning?” zeg ik boos. “Luister, Luna, het doeter niet toe wie ik ben,” zegt Matthew als hij ook stopten zich omdraait naar mij.
  13. 13. “Voor mij doet het er wel toe,” antwoord ik boos, “Jehebt mijn leven gered, twee keer zelfs, dan wil ik welgraag weten wie mijn held is.” Hij zucht, en draaitzich om en loopt verder. “Hé!” roep ik, en ik renachter hem aan. Als ik hem ingehaald heb, pak ikzijn schouder vast en draai hem om. “Wil je me danwel vertellen waarom je het niet vertelt?” vraag ikhoopvol.
  14. 14. “Omdat ik iemand ben, waarvan je het totaal nietverwacht. Daarom vertel ik het niet,” zegt Matthew.Dan kijkt hij diep in mijn ogen, en mijn adem stokt.“En ik denk dat jij ook niet wilt vertellen wie jijbent, niet?” vraagt hij, terwijl zijn ogen in die van mijboren. Ik schud mijn hoofd en blijf Matthew aankijken.
  15. 15. “Je wilt mij dus wel vertellen wie je bent?” vraagt hijverbaasd. “Als ik vertel wie ik ben en alles, vertel jijdan ook alles?” vraag ik hoopvol. Hij schudt zijnhoofd, “Zo gemakkelijk gaat dat niet,” lacht hij.Teleurgesteld laat ik mijn schouders hangen, enMatthew moet nog harder lachen. “O, nee,” zegt hijopeens.
  16. 16. “Wat?” vraag ik verbaasd, nadat ik de grijns vanmijn gezicht heb geveegd. “Heb je al enig idee hoelaat het is?” vraagt hij geschokt. “Nee,” antwoord iken ik kijk op mijn klokje. ’23:47’ geeft die aan.“O, shit,” vloek ik. Ik begin te rennen maar Matthewhoudt me tegen. “Wat ga je doen?” vraagt hijverbaasd.
  17. 17. “Naar huis! Wat dacht jij, dan?” vraag ik. “Nou, demeeste mensen nemen normaal afscheid, vooralmensen die net door iemand gered is,” zegt hij, meteen glimlach op zijn gezicht. Ik word boos, mijnhanden trillen. “Wat denk je wel!? Weet je niet hoediep ik in de puree zit?” sis ik. “Dat geldt ook voormij hoor,” zegt hij droogjes.
  18. 18. “Maar ik kan wel een smoesje verzinnen, dus zo ergis dat weer niet,” zegt hij. “Nou, dat geldt niet bij mijthuis. Ik heb het al bij mijn ouders verbruid door temoeten nablijven,” zeg ik. “Ik kan je helpen, omlangs je ouders te komen. Maar wel met een simpelleugentje. Akkoord?” vraagt hij. Ik knik, en zucht.“Als het zo nodig moet,” zeg ik.
  19. 19. “Ga gewoon naar huis, en als je ouders er naarvragen, zeg dat je de hele avond bij iemand huiswerkhebt zitten maken,” zegt hij na een tijdje. “Ja, goedbedacht, maar als ik huiswerk heb zittenmaken, waar zijn mijn spullen dan?” vraag ik. “Nogsteeds bij mij?” vraagt hij aarzelend. “Oké, maar watals ze me niet geloven?” vraag ik.
  20. 20. “Dan zeg je maar, dat ze mij moet bellen, dan bewijsik dat!” zegt Matthew, met een twinkeling in zijnogen. “Dan moet ik je achternaam toch hebben als ikje telefoonnummer wil opzoeken,” zeg ik.Even twijfelt hij, maar dan antwoordt hij toch.“Alours,” fluistert hij, en dan loopt hij weg.Verbijsterd blijf ik staan, met een gevoel dat ik nietkan plaatsen.
  1. A particular slide catching your eye?

    Clipping is a handy way to collect important slides you want to go back to later.

×