1Dissociatie naar anderen toeOm uzelf te beschermenEen tweetal weken geleden belde Andy, een kennis, mij op. Of hij mij di...
2allemaal binnengekomen !” Andy kneep zijn ogen dicht, alsof hij het nogmaalservaarde. “Ik merk dat het jou echt aangegrep...
3veranderen aan ons gevoel, toch ? Beeld uzelf maar eens in Andy hoe fijn het zalzijn terug te kunnen denken aan zo’n aanv...
4duidelijk was, ging ik verder: “Wel Andy, je hebt nu als het ware eenreddingsboei te uwer beschikking waarin je alles wat...
5Andy kon mij in alle details aangeven hoe hij die toekomstige ervaring beleefdhad, en eindigde met te zeggen: “Voilà, gee...
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

Dissociatie naar anderen toe, Om uzelf te beschermen

785 views
754 views

Published on

Published in: Health & Medicine
0 Comments
1 Like
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

No Downloads
Views
Total views
785
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
390
Actions
Shares
0
Downloads
2
Comments
0
Likes
1
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Dissociatie naar anderen toe, Om uzelf te beschermen

  1. 1. 1Dissociatie naar anderen toeOm uzelf te beschermenEen tweetal weken geleden belde Andy, een kennis, mij op. Of hij mij diezelfdeavond kon zien ? Op sommige momenten is flexibiliteit aan de orde; flexibiliteitom ons eigen - onbewust geprogrammeerde - programma even op zij te zetten,en een ander pad toe te laten. Aldus ging ik in op de vraag van Andy.Op mijn weg naar hem toe, was het mij niet duidelijk wat maakte dat Andy mijperse nog diezelfde avond wou ontmoeten. In plaats van hier mijn eigen verhaalvan te maken, concentreerde ik mij op de weg, hetgeen echt wel nodig wasgezien het barslechte voorjaarsweer.Niet lang nadat ik aangebeld had, deed Andy de voordeur open. Ik merkteonmiddellijk aan de houding van Andy dat er iets diep zat bij hem. Zijn ogenvertoonden geen glans, dit in tegenstelling tot anders. Zijn lippen waren dichttegen elkaar geknepen en de lach die hij tevoorschijn haalde, was er een van ‘ikwil wel, maar ik kan niet’.We plaatsten ons in het salon. Andy had reeds koffie voorzien en schonk in. Deopstijgende damp uit de tas koffie was het enige dat op dat moment bewoog inhet salon; een zacht aroma beroerde mijn neus.“Bedankt dat je vandaag nog langs kon komen,” begon Andy, “Maar ik had ditécht nodig.” Ik luisterde in stilte. En Andy ging verder: “Wat ik vandaag hebmeegemaakt. Dit heb ik nog niet meegemaakt…” “Wat bedoel je ?”, vroeg ik.Terwijl Andy zocht naar zijn woorden, zag ik dat zijn ogen vochtig werden. Hijveegde een traan weg, schraapte zijn keel, en ging verder. “Ik heb vandaagwoorden gehad met mijn medewerkers. Woorden, dat is nog zwak uitgedrukt, hetwas echt ruzie. De spanning liep op, en uiteindelijk is er geroepen langs beidekanten.” Andy stopte even zijn verhaal, en dronk even van de warme koffie. “En dan hé, op het einde, werd ik overladen met grove verwijten. Ze hebben mijecht niet gespaard. En ja, tot daar aan toe, maar weet je, het is bij mij écht
  2. 2. 2allemaal binnengekomen !” Andy kneep zijn ogen dicht, alsof hij het nogmaalservaarde. “Ik merk dat het jou echt aangegrepen heeft”, gaf ik aan.“Effectief,” zei Andy, “Het is mij vroeger nog overkomen hoor, maar nu kwamhet heel hard aan. En daar wou ik het vanavond met jou over hebben. Want, ikwil niet meer dat men bij mij binnengeraakt, ik wil het gewoonweg niet meer !”“Dat begrijp ik maar al te goed”, beaamde ik, “Stel uzelf eens voor Andy, dat jede kracht in jou zal vinden om uzelf hiertegen te beschermen, dat zou fantastischzijn, toch ?” Andy keek mij verbaasd aan en repliceerde: “ Dat zal wel. Maar,dat zal mij toch niet lukken. Ik ben een gevoelsmens, ik ben dat altijd geweest, enzal dat altijd zijn.” Ik keek Andy aan en vroeg hem: “Zou het kunnen dat jejezelf kan beschermen tegen zo’n aanval van buitenaf, ook al ben je eengevoelsmens ? “Misschien,” zei Andy hierop. Hierdoor was een eerste switchgezet in de gedachtengang van Andy. Hierop ging ik verder.“Vele medewerkers in onze sector zijn gevoelsmensen, Andy, en toch herken iker bij hen die zichzelf te gepasten tijde kunnen afsluiten van aanvallen vanbuitenaf. En weet Andy, wat een ander kan, kan jij ook leren !” “OK, maar hoedoen zij dat dan ?”, vroeg Andy terwijl hij naar voor in zijn zetel kwam zitten.“Je kan dit doen via dissociatie, en dissociatie is de tegenhanger vanassociatie”, lichtte ik toe. “Om een voorbeeld te geven: stel dat ik je vraag terugte denken aan een situatie uit jouw kindertijd. En je gaat hier in gedachten naarterug, en je leeft jezelf hier terug in met al uw zintuigen, zodat je als het wareterug in dat moment bént, dan associeer je in dat moment.” Andy knikte envroeg met zijn ogen om meer. “Dissociatie is de tegenhanger hiervan; bijdissociatie zorg je ervoor dat al de emotie van dat moment wég is, of datmoment nu in het verleden, heden of toekomst is.” “Ja, OK”, zei Andy, “Maarja, hoe doe je dat dan wel ?”“Wel, ik wil wel met jou doorheen een oefening gaan die bij jou deondersteunende krachten in jouzelf zal activeren, waardoor je hiervoorgewapend bent naar de toekomst toe. Dit lijkt eenvoudig, en eigenlijk is het datook.” Terwijl ik dit zei, keek ik Andy aan en ik vroeg: “En, wat denk je, zullenwe er mee aan het werk gaan ?” Andy antwoordde met: “Maar natuurlijk, wathad je gedacht ?”“Wellicht ben je er u van bewust dat beelden steeds gevoelens oproepen bijonszelf. Dus, dat betekent dat als we iets veranderen aan dat beeld, we ook iets
  3. 3. 3veranderen aan ons gevoel, toch ? Beeld uzelf maar eens in Andy hoe fijn het zalzijn terug te kunnen denken aan zo’n aanval zonder dat het pijn doet vanbinnen!” Andy knikte bevestigend.“Laat ons beginnen met het volgende Andy: kan je eens terugdenken aan eensituatie die jou een heel positief gevoel opleverde ?” Aan de oogbewegingenvan Andy zag ik dat hij zocht naar een beeld van een situatie uit het verleden.“Ja, ik heb wel zo’n ervaring”, gaf Andy aan. “Kan je dan nu in gedachtenteruggaan naar die situatie, meer bepaald naar het meest intense moment in datmoment ?” In gedachten deed Andy dit, en op dat moment begeleidde ik hemverder in dat moment tot op het niveau dat hij terug volledig in die situatie zat.Ik zag gewoonweg aan Andy dat hij ervan genoot, ook al vertelde hij mij decontent van de situatie niet. Ik begeleidde Andy verder om dit moment écht teintegreren, en gaf hem hierbij de nodige tijd. Toen bracht ik hem terug naar hetnu-moment: “En Andy, hoe was deze ervaring ?” “Gewoonweg pràchtig”, zeiAndy, en hij genoot er nog van na. “Weet nu dat deze ervaring nu sterk in jou zitAndy, en we gaan hier straks verder mee aan het werk. Maar eerst gaan we ditgevoel bij jou nog versterken.” Ik begeleidde Andy verder zodat het positievegevoel echt diep in hem zat.“De volgende stap bestaat eruit om terug te denken aan de laatste situatiewaarbij de ander in de emotie van jouzelf raakte”, zei ik tegen Andy. “Oh, maardan neem ik de situatie van vandaag toch hé ! “ Ook in deze situatie begeleiddeik Andy zodat hij opnieuw die ervaring van vandaag herbeleefde. Het lichaamvan Andy sprak boekdelen. Ondertussen bevroeg ik Andy wat er op dat momentgebeurde op het niveau van zijn denken, wat hij hierbij voelde en wat hij danconcreet deed.“Bwaark,” gaf Andy aan op het moment dat hij terug in het nu-moment was,“Het was precies of ik echt terug in dat moment van deze namiddag zat !” En hijdronk van zijn koffie, alsof hij dat moment wou wegspoelen.“Stel nu”, zo ging ik verder, “ Dat je iets kan bouwen buiten jouzelf waarin jedeze aanval kan deponeren. Wat zou dat dan zijn ?” Andy dacht even na envroeg: “Bedoel je een of ander voorwerp ?” “Dat is het”, antwoordde ik, ”Demeeste mensen nemen dan een voorwerp dat doorzichtig is, waar ze als het waredoorheen kunnen kijken.”. “Oh”, zei Andy, “ Dan weet ik het wel. Ik denk dat ikeen doorzichtige bal neem dan.” Hierop bevroeg ik Andy opdat zowel hij als ikduidelijk kregen hoé die doorzichtige bal er dan wel uitzag en voelde. Toen dat
  4. 4. 4duidelijk was, ging ik verder: “Wel Andy, je hebt nu als het ware eenreddingsboei te uwer beschikking waarin je alles wat niet van jou is, kanopvangen en dit in alle rust kunt bekijken en ervaren. Ervaar nu maar eens zelfhoe het voelt om deze reddingsboei buiten jouzelf te uwer beschikking tehebben.” Andy sloot zijn ogen en ervaarde dit. “Prachtig”, gaf hij aan, “Het zitgoed, het voelt goed aan man !”.Vervolgens nam ik Andy verder mee in de oefening. “OK Andy, kan je danseffens in gedachten teruggaan naar de situatie van deze namiddag en kan je jeer dan terug volledig in inleven ?” Andy knikte. “Wat er jou dan te doen staat,Andy, is het volgende: plaats op dat moment het binnengekomen negatief gevoelin jouw reddingsboei, en roep daarop onmiddellijk de situatie op die jou eenintens positief gevoel gaf en plaats dat gevoel in jouzelf.” “Dus, als ik jou goedbegrijp, dan dien ik nu het volgende te doen: …..” En Andy herhaalde perfectwat ik net gezegd had. “Zo is het”, bevestigde ik, “En het is dus belangrijk dat jedat positief gevoel binnenhaalt, want je hebt daar net plaats voor gemaaktdoordat je het slechte gevoel in uw reddingsboei geplaatst hebt. En eenvrijgekomen plaats dient terug ingevuld te worden, hé”Vervolgens deed Andy wat ik hem gevraagd had. Het was mooi om zien hoeAndy hier mee omging. Nadien vroeg ik hem: “En Andy, hoe heb je de situatievan deze namiddag nu ervaren ?” Andy dacht even na, keek mij verbaasd aan,en zei: “Ik had er helemaal geen negatieve emotie meer bij ! Vreemd hoor, neen,gewoonweg prachtig ! Een mens vraagt zich af hoe dit in godsnaam mogelijkis.” “Tja, en toch is het zo,” bevestigde ik. Andy stond recht, liep rond en ikhoorde hem tegen zichzelf zeggen en herhalen: “Gewoonweg prachtig,fantastisch !”“Ik stel voor dat we de oefening afmaken,” zei ik aan Andy, ”En nu even naar detoekomst kijken.” “OK”, zei Andy.“Kan je nu even denken aan een toekomstige situatie waar de ander terug in uwemotie kan raken,” vroeg ik aan Andy. Na even denken gaf Andy aan dat hijzo’n situatie voor ogen had. “Wel Andy, stap dan nu maar in de toekomstigesituatie, leef u volledig in en pas toe wat je je zonet eigen hebt gemaakt”,stimuleerde ik Andy. Terwijl ik Andy begeleidde in deze toekomstige ervaring,volgde hij perfect en leefde zich helemaal in. Toen hij terug in het nu-momentwas, bevroeg ik hem hoe hij die toekomstige situatie had ervaren.
  5. 5. 5Andy kon mij in alle details aangeven hoe hij die toekomstige ervaring beleefdhad, en eindigde met te zeggen: “Voilà, geen probleem, laat maar komen ! Ikben er klaar voor. Ze zullen niet meer bij mij binnengeraken ! Ik voel hetgewoon !”Als afsluiter genoten we samen verder van een goed tasje koffie, en praattenverder nog wat na. Het was ondertussen 22.00u geworden.Bij het buitengaan was het regenen gestopt, maar de wind blies nog even harddoor de straten als voorheen. In het naar huisrijden overliep ik in gedachten dezeavond, en hoe anders Andy’s gemoedsrust was toen hij mij uitzwaaide. Andystond voor een nieuwe fase in zijn ontwikkeling, hij was nu in staat om zichzelfte beschermen tegen op emotiegerichte ‘aanvallen’ van buitenaf…Net zoals Andy, zijn velen van ons gebaat bij het activeren van ondersteunendekrachten in onszelf, waardoor we hiervoor gewapend zijn naar de toekomst toeom op emotiegerichte ‘aanvallen ‘ van buitenaf af te weren. Wat denk jij ervanom jezelf zo te beschermen en alzo te laten respecteren ? Ik hoor het graag…Koenraad Van Mierlo2013 04 14Coaching.selfdevelopment25@gmail.com-------------------------------------------

×