9789740331797
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

Like this? Share it with your network

Share

9789740331797

on

  • 468 views

 

Statistics

Views

Total Views
468
Views on SlideShare
468
Embed Views
0

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

0 Embeds 0

No embeds

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Adobe PDF

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

9789740331797 Document Transcript

  • 1. บทที่ ๑ ลักษณะของวรรณคดีนิทาน นิทาน-นิยาย คำ�ว่า นิทาน เป็นศัพท์ภาษาบาลีสันสกฤต มีรากศัพท์มาจาก คำ�ว่า “ทา” แปลว่า ผูก นิทาน แปลว่า การผูกลงไว้ และหมายถึง สาเหตุ กำ�เนิด เหตุเบื้องต้น๑ พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ ให้ความหมาย ของคำ� “นิทาน” ว่า ๑. เรื่องที่เล่ากันมา เช่น นิทานชาดก นิทานอีสป ๒. สาเหตุ เช่น โรคนิทาน ๓. เรื่องเดิม เช่น วัตถุนิทาน๒ กุสุมา รักษมณี ได้ค้นหาที่มาของความหมายเหล่านี้ สรุปความ ได้ว่า คำ�ว่า นิทาน ในภาษาบาลีมีการเปลี่ยนแปลงความหมายของคำ� จาก เดิมที่แปลว่า เหตุ เค้ามูล ต่อมาความหมายขยายกว้างขึ้นเป็น เรื่องดั้งเดิม ๑ กุสุมา รักษมณี, นิทานอุทาหรณ์ในวรรณคดีสันสกฤต (นครปฐม : คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์, ๒๕๒๕), หน้า ๒. (เอกสารอัดสำ�เนา) ๒ พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒, พิมพ์ครั้งที่ ๑. (กรุงเทพฯ : บริษัทนานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์ จำ�กัด, ๒๕๔๖), หน้า ๕๘๘.
  • 2. เห็นได้จาก อรรถกถาชาดก ฉบับภาษาบาลี ใช้คำ�ว่า นิทาน หมายถึง เรื่อง ดั้งเดิมซึ่งผู้รจนาพรรณนาไว้ในบทนำ� เป็นเรื่องราวของพระพุทธเจ้าเมื่อครั้งยัง เป็นพระโพธิสัตว์จนถึงพุทธกาล* ส่วนคำ�ว่า ชาดก เป็นเรื่องของพระพุทธเจ้า ในชาติก่อน คำ� นิทาน ในที่นี้ยังคงร่องรอยของความหมายเดิมว่า เหตุ เค้ามูล อยู่ เพราะสิ่งที่เป็นเหตุเป็นเค้ามูลนั้นถูกยกมากล่าวเป็นเรื่องราวก่อนเพื่อให้ ผู้อ่านได้ทราบความเป็นมาอย่างต่อเนื่องกัน เป็นเสมือนบทนำ�ที่จะสืบเนื่องมา ถึงชาดกทียกมาเล่า๑ คำ�ว่า “นิทาน” จึงมาเป็น “นิทานกถา” ในภาษาบาลี กถา ่ มาจากธาตุ กฤฺ (เล่า) จึงแปลว่า การเล่า เรื่องเล่า นิทานกถาที่แปลว่า เรื่องเล่า นี้ก็คือที่มาของความหมายของคำ�ว่านิทานในภาษาไทย คำ�ว่า “นิทาน” เมือนำ�มาใช้ในภาษาไทย มีความหมายกว้างกว่าเดิม ่ หมายถึง เรื่องเล่าทุกประเภท๒ มีทั้งที่เป็นคำ�สอน เช่น นิทานสุภาษิต นิทาน อิหร่านราชธรรม ทั้งเรื่องที่ได้รับอิทธิพลมาจากพุทธศาสนาที่เรียกว่า นิทาน ชาดก หรือ นิทานธรรม เช่น ใน กลบทศิริวิบุลกิติ วรรณคดีสมัยอยุธยาตอน ปลายซึ่งมีที่มาจากนิทานชาดกเรื่อง สิริวิบุลกิติชาดก ใช้ว่า “อตีเตแต่นานนิทานหลัง * มีนครังหนึ่งกว้างสำ�อางศรี” ในอรรถกถาชาดกแบ่งนิทานออกเป็น ๓ ยุค ได้แก่ ทูเรนิทานกถา คือ เรื่องดั้งเดิมในทาง ไกล ตั้งแต่ทรงมีก�ำเนิดเป็นพระสุเมธโพธิสัตว์จนถึงเสด็จอุบัติในสวรรค์ชั้นดุสิต อวิทูเรนิทานกถา คือ เรื่องดั้งเดิมในกาลไม่ไกล นับตั้งแต่ประสูติเป็นพระสิทธัตถะและตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า ส่วน สันติเกนิทานกถา คือ เรื่องดั้งเดิมระหว่างพุทธกาล ตั้งแต่ตรัสรู้จนถึงปรินิพพาน ๑ กุสุมา รักษมณี, นิทานอุทาหรณ์ในวรรณคดีสันสกฤต, หน้า ๓๐. ๒ เรื่องเดียวกัน, หน้า ๔. 2 วรรณคดีนิทานไทย
  • 3. ใน กากีกลอนสุภาพ ของเจ้าพระยาพระคลัง (หน) สมัยรัชกาลที่ ๑ ซึ่งมีที่มาจาก กุณาลชาดก ใช้ว่า “จักกล่าวอดีตนิทานแต่ปางก่อน เมื่อครั้งองค์สมเด็จพระชินวร ยังสัญจรแสวงหาพระโพธิญาณ เสวยชาติเป็นสกุณาพระยานก จึ่งชักเรื่องชาดกมาบรรหาร...” วรรณกรรมประเภทกลอนสวดก็เรียกลักษณะของเรืองว่า นิทาน เช่น ่ พระมาลัยคำ�หลวง วรรณคดีสมัยอยุธยาตอนปลายเรียกเรื่องพระมาลัยว่า “เสร็จกล่าวนิทานพระมาลัย จำ�หนับเขียนด้วยลิขิต จำ�นงนัยด้วยจิต จำ�นงจิตด้วยเพียร ทำ�นองลิลิตกลกลอน...” บางครัง “นิทาน” ยังใช้กบบทความทีมงสร้างความบันเทิง เช่น เรือง ้ ั ่ ุ่ ่ โสตธรรมจริยา ใน ประมวลนิทานพระราชนิพนธ์ รัชกาลที่ ๖ เป็นบทความ ล้อเลียนเชิงเสียดสี และยังใช้กับงานเขียนที่มีรูปแบบเป็นเรื่องสั้น เช่น นิทาน วชิรญาณ นิทานทองอิน นอกจากนี้นิทานยังหมายรวม เกร็ดความรู้และประสบการณ์ เป็น เรืองจริงทีผเล่าหรือผูเขียนประสบมาด้วยตนเอง เช่น หนังสือนิทานโบราณคดี ่ ่ ู้ ้ พระนิพนธ์ในสมเด็จฯ กรมพระยาดำ�รงราชานุภาพ หนังสือนิทานชาวไร่ ของ น.อ. สวัสดิ์ จันทนี (ร.น.) ฯลฯ “นิทาน” ยังแฝงความหมายว่า เป็นเรื่องเหลือเชื่อ เรื่องไม่จริง ดังปรากฏข้อความในตอนต้นของ บทละครเรื่องเงาะป่า พระราชนิพนธ์ใน ลักษณะของวรรณคดีนิทาน 3
  • 4. พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๕ ทรงเท้าความที่มาของ เรื่องว่า “ยายลมุดเล่าความตามเหตุการณ์ คล้ายนิทานเก่งเหลือไม่เบือเลย” ่ และในทรรศนะของบางคน นิทานยังมีความหมายแฝงว่า เป็นเรื่อง หยาบโลน ดังที่สมเด็จฯ กรมพระยาดำ�รงราชานุภาพแสดงไว้ในบทความ เรื่อง ตำ�นานเสภา มีความว่า “ลักษณะนิทานที่เล่ากันมาแต่โบราณ หรือ แม้แต่ตลอดมาจนในปัจจุบันทุกวันนี้ ผิดกับชาดกอันเป็นต้นเค้าของหนังสือ สวด ในข้อสำ�คัญอย่างหนึงทีนทานมักหยาบและโลน...”๑ โดยทรงอธิบายสาเหตุ ่ ่ ิ ของการหยาบโลนว่าเนื่องมาจากคติความเชื่อแต่โบราณ คำ�อีกคำ�หนึงทีใช้ควบคูมากับนิทาน คือ คำ�ว่า นิยาย กุสมา รักษมณี ่ ่ ่ ุ อธิบายว่า “นิยาย” น่าจะมาจากคำ�ว่า “นยายะ” (nyãya) ในภาษาสันสกฤต แปลว่า การอ้างเหตุผล การแสดงบทเปรียบเทียบ เพือให้ผฟงเห็นด้วยกับถ้อยคำ� ่ ู้ ั ๒ ของผู้พูด... เป็นบทเปรียบเทียบ ซึ่งมีลักษณะเป็นเรื่องเล่าสั้น ๆ อาจถูกแต่ง เติมในเวลาต่อมาจนกลายเป็นเรืองขนาดยาวได้ แต่กมลกษณะทีแสดงว่าเกิดขึน ่ ็ีั ่ ้ แล้วในอดีต การยกมาเล่าเพื่อแสดงให้เห็นว่าอาจเกิดขึ้นได้อีก ดังเช่นตัวอย่าง ๑ เสภาเรื่องขุนช้าง-ขุนแผน ฉบับหอสมุดแห่งชาติ, พิมพ์ครั้งที่ ๑๔. (พระนคร : ศิลปาบรรณาคาร, ๒๕๑๓), หน้า ๑๓. ๒ กุสุมา รักษมณี, นิทานอุทาหรณ์ในวรรณคดีสันสกฤต, หน้า ๔. 4 วรรณคดีนิทานไทย
  • 5. ราชกล่าวว่า แม้จะขวนขวายเท่าใด ๆ ก็ดี ถ้าแลหา “นนทุก บุญญาธิการ มิได้กับมิเป็นการเลย สัญชีพซักว่า ข้อซึ่งสหาย ว่านั้นอย่างโบราณ จารีตนั้นมีหรือ สหายจงกล่าวไปเถิดเราจะ ขอฟัง นนทุกราชจึงกล่าว โบราณจารีตนิยายมีว่า..”๑ กุสมา รักษมณี ยังตังข้อสังเกตว่าใน นิทานนางตันไตร ซึงเป็นนิทาน ุ ้ ่ เก่าแก่ทไทยรับมาจากอินเดียผ่านทางล้านนาไทยนัน ส่วนใหญ่ใช้ค�ว่า “นิยาย” ี่ ้ ำ เมื่อหมายถึงนิทานซ้อนนิทาน๒ (ใน นิทานนางตันไตร นางตันไตรเล่านิทาน ถวายพระราชา ๔ เรื่อง คือ นนทุกปกรณัม ปักษีปกรณัม ปีศาจปกรณัม และ มัณฑูกปกรณัม ในนิทานหลัก เช่น นนทุกปกรณัมมีนิทานซ้อน ๕๓ เรื่อง) ซึ่งแสดงว่านิยายคือเรื่องเล่าที่ยกมาเพื่อเป็นข้อเปรียบเทียบ คำ�ว่า นิยาย ในภาษาไทย พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ ให้ความหมายว่า “น. เรืองทีเล่ากันมา”๓ ซึงเป็นความหมายทีกว้างกว่า ่ ่ ่ ่ ในภาษาเดิมเนื่องจากไม่ได้บอกลักษณะของเรื่องเล่า คำ�ว่า นิยาย นี้ปรากฏใน กฎมณเฑียรบาล เรืองราชานุกจ (มาตรา ๑๔๖) ซึงมีมาแต่สมัยอยุธยาว่า หกทุม ่ ิ ่ ่ เบิกเสภาดนตรี เจ็ดทุ่มเบิกนิยาย อันแสดงว่าเป็นธรรมเนียมที่พระเจ้าแผ่นดิน จะฟังนิยายตอนเจ็ดทุ่ม ๑ “นนทุกปกรณัม” ใน นิทานอิหร่านราชธรรม (ประชุมปกรณัม) เล่ม ๒ (กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์คุรุสภา, ๒๕๐๕), หน้า ๑๔๕. ๒ กุสุมา รักษมณี, นิทานอุทาหรณ์ในวรรณคดีสันสกฤต, หน้า ๔. ๓ พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒, หน้า ๕๙๐. ลักษณะของวรรณคดีนิทาน 5
  • 6. เรีองทีจดเป็นนิยาย เช่น สมุทรโฆษคำ�ฉันท์ส�นวนอยุธยา ดังความ ่ ่ั ำ ว่า “จะให้บรรยาย ยศภาพตระกาล ตระกลชาญชม ทำ�นุทำ�นอง ทำ�นวยนิยม นิยายสายสม สรรเสริญราชา” บทละครเรืองรามเกียรติ์ สำ�นวนรัชกาลที่ ๑ ระบุวาเรืองรามเกียรติ์ ่ ่ ่ เป็น “นิยายไสย” ดังความว่า “อันพระราชนิพนธ์รามเกียรติ์ ทรงเพียรตามเรื่องนิยายไสย ใช่จะเป็นแก่นสารสิ่งใด ดั่งพระทัยสมโภชบูชา...” ในหนังสือกลอนสวดเรืองต่าง ๆ มีทมาตังแต่สมัยอยุธยาตอนปลายถึง ่ ี่ ้ รัตนโกสินทร์จะพบว่าถ้าเป็นเรืองทีมาจากชาดก จะเรียกเรืองนัน ๆ ว่า “นิทาน” ่ ่ ่ ้ แต่ถาเป็นเรืองแต่งทัวไปจะเรียกว่า “นิยาย” ดังตัวอย่าง กลอนสวดเรืองเดโชชัย ้ ่ ่ ่ ใช้คำ�ว่า “ผู้เฒ่าเท่าทั้งหลาย นับฟงงนียาย มากมายสะไหลย” สุนทรภู่ก็เรียกเรื่องแต่งของท่านว่า “นิยาย” ดังความว่า “ฉันชื่อภู่รู้เรื่องประจักษ์แจ้ง จึงแสดงคำ�ประดิษฐ์คิดถวาย ตามสติริเริ่มเรื่องนิยาย ให้เพริศพรายพริ้งเพราะเสนาะ กลอน” (โคบุตร) 6 วรรณคดีนิทานไทย
  • 7. “จะริเริ่มเรื่องร้างปางประถม สุดเสียดายด้วยนิยายจะจ่อมจม จงนิยมแต่บทพจนา” (ลักษณวงศ์) และถ้าเป็นเรื่องจีน เรียกว่า “นิยายอิงพงศาวดาร” สรุปได้ว่าคำ�ว่า นิทาน และ นิยาย เป็นคำ�ที่คนไทยใช้คู่กันมา แต่โบราณ แม้พจนานุกรมจะให้ความหมายว่าเรื่องที่เล่ากันมาเหมือนกัน แต่ เมื่อพิจารณาจากคำ�ที่กวีใช้เรียกงานของตนเองแล้ว พบว่ามีความแตกต่าง อยูบาง กล่าวคือ นิยมใช้ค�นิทานกับเรืองทีน�มาจากชาดกและเรืองทีเล่ากัน ่ ้ ำ ่ ่ ำ ่ ่ มาตามประเพณีมุขปาฐะ ส่วนคำ�นิยายใช้กับเรื่องเล่าหรือเรื่องที่กวีแต่งขึ้น มีขนาดยาว มีโครงเรื่องซับซ้อน มีแก่นเรื่องเป็นเรื่องของความรักและการ ผจญภัย ไม่ใช่เรื่องที่มาจากชาดก ตำ�นาน “ตำ�นาน” เป็นอีกคำ�หนึ่งที่คนไทยนิยมใช้ในความหมายถึงเรื่องเล่า พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ ให้คำ�นิยามว่า เรื่องที่ แสดงกิจการอันมีมาแล้วแต่ปางหลัง เรื่องราวนมนานที่เล่ากันสืบ ๆ มา เช่น ตำ�นานพุทธเจดีย์สยาม๑ คำ�ว่าตำ�นานจึงเป็นเรื่องเล่าที่แฝงความหมายว่า เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง หรือเชื่อว่าเกิดขึ้นจริง มักใช้เกี่ยวเนื่องกับประวัติ ความเป็นมาของสิ่งต่าง ๆ เช่น ตำ�นานสถานที่ ตำ�นานพระธาตุ ตำ�นาน ๑ พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒, หน้า ๔๖๒. ลักษณะของวรรณคดีนิทาน 7
  • 8. พระพุทธรูปองค์สำ�คัญ ตำ�นานประเพณีที่เกี่ยวเนื่องกับความเชื่อ เช่น ตำ�นาน สงกรานต์ วรรณคดีนิทาน แต่เดิมมากวีไทยนิยมแบ่งประเภทของวรรณคดีตามชนิดของ คำ�ประพันธ์ที่ใช้แต่ง ดังจะเห็นได้จากการเรียกชื่อเรื่องมักจะควบคู่ไปกับชนิด ของคำ�ประพันธ์ เช่น กำ�สรวลโคลงดั้น ร่ายยาวมหาเวสสันดรชาดก ลิลิต พระลอ กากีกลอนสุภาพ อิเหนาคำ�ฉันท์ บทละครเรืองระเด่นลันได กลอนอ่าน ่ เรื่องพระรถนิราศ การแบ่งวรรณคดีไทยตามเนื้อหาของเรื่องเป็นวรรณคดีการแสดง วรรณคดีนิราศ วรรณคดียอพระเกียรติ วรรณคดีคำ�สอน วรรณคดีนิทาน ฯลฯ เป็นการแบ่งของนักวรรณคดีในสมัยหลัง ดังเช่น พ.ณ ประมวญมารค รวบรวม นิทานของสุนทรภู่ ๓ เรื่อง ได้แก่ โคบุตร ลักษณวงศ์ และ สิงหไกรภพ แล้วให้ ชื่อหนังสือว่า นิทานคำ�กลอนของสุนทรภู่ วรรณคดีนทาน หมายถึง วรรณคดีทมลกษณะของเรืองเป็นนิทาน ิ ี่ ี ั ่ กล่าวคือ เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อจำ�ลองชีวิตและพฤติกรรมของมนุษย์ในด้าน ต่าง ๆ อย่างมีวรรณศิลป์ มีเนือเรือง มีตวละคร มีการดำ�เนินเรืองเหมือนจริงหรือ ้ ่ ั ่ อาจโลดโผนเกินความจริง ฉากและสถานทีในเรืองอาจเป็นฉากในชีวตจริงหรือ ่ ่ ิ ฉากสมมุติ งานประพันธ์ชนิดนี้ เน้นอารมณ์และจินตนาการเป็นสำ�คัญ ภาษา ทีกวีใช้ถายทอดจึงต้องสละสลวยชวนให้คล้อยตาม วรรณคดีนทานจึงเป็นงาน ่ ่ ิ วรรณคดีลายลักษณ์ที่มีกวีเป็นผู้แต่ง มีการถ่ายทอดโดยการบันทึกไว้เป็น ลายลักษณ์อักษร และมีการคัดลอกกันสืบต่อมา วรรณคดีนิทานของไทยมี 8 วรรณคดีนิทานไทย
  • 9. ทังทีแต่งเป็นร้อยแก้วและร้อยกรอง แต่สวนใหญ่แล้วกวีไทยโบราณนิยมแต่ง ้ ่ ่ วรรณคดีที่เป็นร้อยกรองมากกว่า ด้วยถือว่าเป็นการแสดงฝีมือทางศิลปะการ ประพันธ์ จึงมีวรรณคดีนิทานที่แต่งด้วยโคลง ฉันท์ กาพย์ กลอนเป็นจำ�นวน มาก และยังมีที่แต่งเป็นลิลิตและกลบทอีกด้วย วรรณคดีนิทานที่เป็นร้อยกรองเหล่านี้ อาจแบ่งตามรูปแบบการ สื่อสารได้เป็น ๒ ประเภทใหญ่ ๆ คือ วรรณคดีนิทานเพื่อการอ่านกับวรรณคดี นิทานเพื่อการแสดง ๑. วรรณคดีนิทานเพื่อการอ่าน คือ วรรณคดีนิทานที่แต่งขึ้นเพื่อ อ่านหรือเล่าสูกนฟัง สังคมไทยในอดีตคนทีรหนังสือมีจ�นวนจำ�กัด จึงมีประเพณี ่ั ่ ู้ ำ การอ่านหนังสือให้ฟงในทีชมชนในงานบุญประเพณี งานนักขัตฤกษ์ตาง ๆ โดย ั ุ่ ่ พระสงฆ์หรือฆราวาสทีรหนังสือ พระสงฆ์นยมนำ�นิทานชาดกมาอ่านให้ญาติโยม ่ ู้ ิ ฟังเพือสอนคติธรรม ความนิยมนีจงทำ�ให้เกิดการแต่งวรรณคดีนทานในรูปแบบ ่ ้ึ ิ ชาดกขึ้น บางเรื่องนำ�มาจากนิทานชาดกแท้ ๆ แต่บางเรื่องเป็นเรื่องที่กวีแต่ง ขึ้นเองและอ้างว่าเป็นนิทานชาดก วรรณคดีนิทานประเภทนี้ในภาคกลางและ ภาคใต้ คือ วรรณคดีประเภท กลอนสวด ในภาคเหนือ คือ ค่าวธรรม และใน ภาคอีสาน คือ นิทานธรรม วรรณคดีนิทานเหล่านี้พระสงฆ์นิยมนำ�ไปใช้เทศน์ สั่งสอนคติธรรม ส่วนฆราวาสนิยมอ่านหรือนำ�ไปขับลำ�ในงานมหรสพต่าง ๆ วรรณคดีนิทานที่แต่งขึ้นเพื่อการอ่านโดยเฉพาะมีอยู่เป็นจำ�นวนมากและมี พัฒนาการไปตามสภาพสังคมดังจะได้กล่าวถึงต่อไป ๒. วรรณคดีนิทานเพื่อการแสดง คือ วรรณคดีที่มีเนื้อหาเป็นนิทาน แต่แต่งขึ้นในรูปของวรรณคดีการแสดง เช่น แต่งเป็นบทละคร วรรณคดีนิทาน ของภาคกลางส่วนใหญ่สัมพันธ์กับการแสดง จึงนิยมแต่งเป็นบทสำ�หรับแสดง ลักษณะของวรรณคดีนิทาน 9
  • 10. เมื่อจะแสดงก็จะนำ�วรรณคดีเรื่องนั้น ๆ คัดเฉพาะตอนที่จะแสดง นำ�ไปปรุง บทใหม่ให้เหมาะแก่การแสดงครั้งนั้น ๆ อีกทอดหนึ่ง ส่วนเรื่องเดิมแม้จะแต่ง ในรูปบทละครแต่คนไทยก็ใช้อานกันอย่างแพร่หลาย เช่น บทละครเรืองอิเหนา ่ ่ พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย วรรณคดีนิทานที่จะศึกษาต่อไปนี้จำ�กัดขอบเขตเฉพาะวรรณคดี นิทานที่เป็นร้อยกรอง และเป็นวรรณคดีนิทานเพื่อการอ่านเท่านั้น 10 วรรณคดีนิทานไทย