ดงมรณะ7
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

ดงมรณะ7

on

  • 8,959 views

 

Statistics

Views

Total Views
8,959
Views on SlideShare
8,959
Embed Views
0

Actions

Likes
2
Downloads
148
Comments
2

0 Embeds 0

No embeds

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Adobe PDF

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
  • ขอบคุณกับน้ำใจที่เอื้อเฟื้อ มรว.ดาริน
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
  • thank somuch
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

ดงมรณะ7 ดงมรณะ7 Document Transcript

  • 1362[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1363 52 รพินทรกวาดสายตาสํารวจภูมิประเทศลักษณะชอบกลนันอีกครั้ง แลวก็ตัดสินใจในทันที ้นั้น “ผมกับคะหยินจะขามปลักใบไมที่ตนยูงตนนั้นกอน บางทีอาจไดรองรอยอะไรเพิ่มขึ้น” ่ “ตกลง” ไชยยันตพยักหนาอยางงายๆ ดวยความเชือมือ ่ พรานใหญหันไปสงภาษากับคะหยิ่น พรอมทั้งลวงเชือกไนลอนที่ตดอยูประจําในยาม ิหลังโยนไปใหแงซาย จัน และบุญคํา ก็ปลดเชือกประจําตัวสมทบไปใหดวยทันที หัวหนาบานหลมชาง จัดการตอเชือกเหลานั้นเขาเปนเสนเดียวกัน ซึ่งไดความยาวประมาณ 40 เมตร ไตเนินชันขึ้นไปยันโคนตนรัง อันจะใชเปนตนเชือกสําหรับยึด จัดการผูกติดกับรากที่งอกโผลขึ้นมาตอนหนึง แตแลวทันทีน้นเอง คะหยิ่นผูกําลังงวนอยูกับการผูกเชือก ก็รอง ่ ัอุทานออกมาคําหนึ่ง มีอาการชะงักนิ่งไป ตาจองนิ่งลงไปตรงพื้นบริเวณโคนตนรัง รพินทรกับทุกคนในคณะ ไตตามขึ้นไปในทันทีดวยความสงสัยในอาการของคะหยิน  ่พอขึ้นมาถึงบริเวณนั้นไชยยันตก็ครางเบาๆ บนพื้นซึ่งกลาดเกลื่อนไปดวยใบไมโคนตนรัง มีเลือดสดสีคล้ํากองอยู ราวกับใครมาเชือดวัวทั้งตัวทิ้งไวที่นน ฝูงแมลงวันตอมหึ่ง หยดไขขังแลเห็นเปนแนวขาวไปหมด กลิ่นมันคาว ั่หืนๆ ผิดกับเลือดสัตวทุกชนิด กองเลือดเหลานี้ไมไดปรากฏอยูกับพืนเทานั้น ยังติดเปรอะเปนคราบ ้อยูกับลําตนในระดับสูงเกินชวงศีรษะคนสูงขนาดแงซายขึ้นไปเกือบชวงแขน เหมือนควักสีจากถังมาปายไว ตําแหนงที่คนพบใหมนี้มีจํานวนมากมายที่สุด นับตั้งแตออกมาตามรอย ยกเวนที่ทิ้งไวใหเห็นในเขตหมูบาน อันเปนแดนประจัญบานระหวางมันกับคณะของเชษฐา  “ทําไมเลือดมันถึงมากองเอาเปนปลักอยูตรงนี้” ไชยยันตพึมพําขึ้นอยางแปลกใจ จอมพรานพิจารณาดูรองรอยเหลานั้นอยางถี่ถวนระมัดระวังตาเปนประกาย “มันมาหยุดเอาหัวเช็ดกับโคนตนรังนี่พกใหญทีเดียว กอนที่จะเลื้อยหายลงไปในทะเล ัใบไมนั่น นีเ่ ปนรอยเลือดจากสวนหัวของมัน แสดงวาบาดแผลฉกรรจมาก เลือดจึงยังออกอยูเรื่อยๆโดยไมมีการหยุด เบาใจไดแลวครับ ไอตัวนี้เห็นจะไมรอดแน ฝมือของคุณชายเชษฐากับพวกนัน ้ทีเดียวแหละ” แลวเขาก็เอาลํากลองไรเฟล ชี้ใหไชยยันตกับดารินสังเกตไปยังตําแหนงรอยเลือดตอนหนึ่ง ซึ่งติดอยูกับตนรัง มันไมเพียงแตสีของเลือดเทานันที่ปรากฏ แตมีของเหลวใสสีขาวเปนเมือก  ้เหนียว ติดปะปนอยูดวยมองเห็นชัด ของเหลวใสชนิดนีหยดเปนกอนกองอยูกับพืนดวย  ้ ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1364 “ดูใหดีซิครับ ไอเจาสิ่งเหนียวใสลักษณะเปนเมือกที่ติดปนอยูกับเลือดนั่นดวยคืออะไร?” ทั้งสองจองพิจารณาดูสิ่งนั้นอยางประหลาดใจ ดารินทรุดตัวลงกับพืน หยิบกิ่งไมเล็กๆ ้เขี่ยดูดวยอาการงงๆ แลวเมมริมฝปากเงยหนาขึ้น  “มันเปนอะไร นอย พอจะเดาถูกไหม?” ไชยยันตถามโดยเร็ว แพทยสาวลุกขึ้นยืนชาๆ ถอดถุงมือหนังขางหนึ่งออก ลงทุนใชนิ้วเปลาแตะวัตถุเหลวใสนั้นขยี้สมผัสดู หัวคิวขมวดยน ั ้ “เอ แปลก! บอกไมถกเหมือนกันวามันเปนอะไรกันแน แตลักษณะมันคลายๆ น้ําเมือกอยู ูในเยื่อลูกนัยนตาประเภทมิวคัส” “ถางั้นไมมีปญหาอะไรเลย...” รพินทรพดโดยเร็ว แยกเขี้ยวยิ้ม ู “คุณชายเอาลูกปน .458 ยัดเขาไปในลูกตาขางซายของมัน น้ําเมือกขาวๆ นี่ จะตองเปนน้ําจากเยื่อลูกตาแน แปลวาตามันบอดไปขางหนึ่งแลว” “จริงดวย! นั่นจะตองเปนน้ําจากเยื่อลูกตาของมันที่ทะลักออกมา!!” อดีตนายทหารปนใหญ รองออกมาอยางยินดี “ใชแลวครับ บุญคําเห็นกับตา ลูกตาซายของมันเลือดฟูมไปทีเดียว แตตามันแตละขางใหญเทากระบุงเห็นจะได” บุญคํายืนยันมาอีกคนหนึ่ง ทั้งหมด สํารวจดูรอยเลือดตรงตําแหนงทีคนพบเปนครังลาสุดนั้นอีกครูเดียว รพินทรก็ ่ ้ตบไหลคะหยินเปนสัญญาณเตือน เจานักเลงชาวดอยก็ผูกเอวตนเองไวดวยเชือกอีกขางหนึ่ง โดยมี ่ บุญคําทําหนาที่เปนคนคอยโรยสายเชือกผอนให จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนพังพาบกับพื้นของใบไมคอยๆ กระดิบตัวสายไปมาในลักษณะไมผดอะไรกับอาการเลื้อยของงูหางออกไปตามลําดับ มุงหนา ิไปยังตนยูงใหญ ที่ยืนตระหงานในระดับเทลาด 45 องศาต่ําลงไป ทุกคนสงบนิ่ง จองมองดูการเคลื่อนไหวไปของคะหยินดวยใจอันเตนระทึก และแทบจะ ่ไมเชื่อสายตา รางของคะหยิ่นเคลื่อนหางออกไปเปนลําดับ กลางทะเลของใบไมอนมีลักษณะ ัประหลาด ซึ่งจะดูดสิ่งมีชีวต ที่มีน้ําหนักตัวทุกชนิดใหจมหายลงไปภายใตอยางลึกลับทั้งๆ ที่มอง ิดวยสายตาผาดๆ วา นาจะเหยียบยางผานไปได ไอของอะไรชนิดหนึ่งระเหยกรุนเปนกลุมหมอก ควันบางๆ ขึ้นมาจากผิวพืนเหลานั้น ปกคลุมไปทั่ว มองดูล้ลับชวนขนพองสยองเกลาอยางไรบอก ้ ีไมถกู[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1365 ยิ่งหางออกไป สวนลางของลําตัวคะหยิ่นที่กระดิบไปนัน ก็ถูกกลุมใบไมมฤตยูกลืนไว ้หมดสิ้น คงเห็นแนสวนศีรษะเทานันที่โผลกระดิบๆ อยู แลดูไมผิดอะไรกับลอยคอไปในน้ํา ทุกคน ้เฝาจับมองดูดวยอาการหายใจไมทั่วทอง ประสาทเขม็งเกลียวตึงเครียด  บุญคํายึดปลายเชือกไวมั่นอยางเตรียมพรอมที่จะฉุดลาก นายบานหลมชางขึ้นมาอยางทันการ หากพลาดพลั้งจมหายลงไปเชนไร แงซายและจันก็คอยเตรียมใหความรวมมืออยูคนละดาน ในที่สุด คะหยิ่นก็ไปถึงตนยูงตนที่หมายตาไวโดยสวัสดิภาพ ตะกายขลุกขลักอยูที่นั่นครูหนึ่ง ก็ลุกขึ้นยืนทามกลางการถอนใจโลงอกของคณะทุกคน นักเลงชาวดอยแกปลายเชือกที่รัดเอวอยูออกมัดติดกับตนยูง ขึงจนตึงเปนสะพานแลวโบกมือยิ้มรามา พรานใหญเหวียงไรเฟลขึ้นสะพายไหล รัดผาขาวมาเคียนเอวใหแนนกระชับ แลวหันมา ่ทางไชยยันต “ทุกคนรอผมอยูฝงนี้กอน ถาผมโบกมือเปนสัญญาณ แปลวาใหทยอยขามตามกันไป ผมกับคะหยิ่นอาจขามกลับมาที่นี่ก็ได ถาไมไดรองรอยอะไรจากทางดานนั้น”  ไชยยันตตบไหลเขาแทนคําตอบ พรานใหญหันไปสั่งความกับแงซายและคนของเขาสองสามคํา ก็ใชมือทั้งสองยึดสายเชือกที่โยงตึงเปนสะพานนั้นไวเปนหลัก คอยๆ ยางเทาตามปกติลงไปยังพื้นที่เห็นปกคลุมอยูดวยใบไมนั้น กาวแรก มันลึกเพียงหนาแขง และรูสึกวาจะลึกลงไปอีกหากยังยืนอยูกบที่ พอกาวทีสอง ั ่มันก็จมลงไปถึงหัวเขา สัมผัสเตือนใหทราบทันทีวา พืนเบื้องลางมันถาจะไมใชใบไมแหงเสียแลว ้หากแตเปนโคลนเหลวเย็นเฉียบ เขาทดลองยืนนิ่งอยูกับที่อึดใจหนึ่ง ก็รูสึกวามันถูกดูดลึกลงไปจนเกือบถึงขาออน ขณะนั้นเอง คะหยินก็ตะโกนโบกไมโบกมือลั่นมา เตือนใหเขาทิ้งกายลงนอนราบ ่กับพื้นใบไม และใหใชสายเชือกนั้นเหนี่ยวรั้งกายคืบหนาไป จอมพรานเหนียวสายเชือกดึงตัว ่กลับคืนขึ้นฝงเดิม เพื่อถอนตัวขึ้นจากปลักดูดกอน แลวแหงนมองไปยังนายจางทั้งสอง ซึ่งยืนมองดูเขาดวยความสงสัย บอกเรียบๆ วา “ใบไมมันปกคลุมใหเห็นอยู 2-3 ฟุตเทานันเองครับ ขางลางเปนโคลนทั้งนั้น โคลนดูด ้ดวย ผมสงสัยมาแตแรกแลววา ลําพังกองใบไมมันจะดูดใหจมลงไปไดยงไง ถาจําเปนตองตามผม ัไปละก็ ระวังนะครับ อยาพยายามทิ้งน้ําหนักตัวในทายืนเปนอันขาด นอนไปเหมือนคะหยิ่น แลวก็ยึดสายเชือกนีไวใหมั่น แถวนี้คงเปนหุบโคลนดูดทั้งนั้น” ้ ระหวางทีไชยยันต และดารินยังงงงัน ประหลาดใจในคําพูดของเขา รพินทรก็ทิ้งกายคว่ํา ่หนา ครอมสายเชือกไวคอยๆ ใชขอไตสายเชือกตัดผานทะเลใบไม อันแทที่จริงมีปลักโคลนดูดซอนอยูภายใตออกไปอยางระมัดระวัง พักใหญจงไปถึงตําแหนงทีคะหยินยืนคอยอยูกอนแลว พรรคพวกทังหมดทางฝงนี้ เห็น ึ ่ ่ ้เขาจับมือคะหยิ่นที่สงลงมาใหเหนียวกายขึ้นไป  ่ ทั้งสองดูเหมือนจะสํารวจไปรอบๆ และ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1366ปรึกษาหารือกันอยูครูใหญ ทามกลางความกระสับกระสายของไชยยันตและดาริน ตอมาจึงเห็นทั้งรพินทรและคะหยิ่น ชวยกันโบกมือเปนสัญญาณใหขามตามไป บุญคําไดรบคําสั่งจากพรานใหญไวกอนแลว เกี่ยวกับการควบคุมจัดขบวนเคลื่อนยาย ก็ ัตบหลังแงซายบุยปากใหขามเปนคนแรกสําหรับชุดหลัง ดารินถูกเตือนใหเปนคนถัดไป และไชยยันตก็ขนาบหลังปดทายมา รวมเปนชุดสามคน โดยมีหญิงสาวอยูตรงกลาง เพื่อดูแลใหความปลอดภัยในกรณีที่อาจมีการพลาดพลั้งเกิดอุปทวเหตุ จันกับบุญคําคงยืนรอคอยอยูบนฝงที่เดิม จนกระทั่งทั้งสามคนที่ไตเปนแถวเรียงเดี่ยวตาม กันไป เวนระยะหางกันเพียงชวงแขนเดียวบรรลุถึงฝงตรงขาม อันมีรพินทรกับคะหยิ่นคอยฉุดรับอยูจากนั้น จันจึงขามไปเปนคนรองสุดทาย เหลือบุญคําลาหลังอยูคนเดียว เมื่อจันไตเชือกลากตัวไปถึงขึ้นฝงเรียบรอย ตาพรานเฒากระดูกเหล็กก็แกปลายเชือกที่ผูกกับตนรังออกมัดติดเอว ลงนอนพังพาบกับพื้นใบไมอนเปนอาการเดียวกับทุกคน แลวโบกมือเปน ัสัญญาณกับคะหยิ่นใหสาวปลายเชือกอีกขางหนึ่งฉุดลากตัวไป แงซายกับจันก็ชวยกันออกแรงชัก เพิ่มขึ้นอีกสองแรง ครั้นแลว ทั้ง 7 คนในคณะ ก็ขามมารวมกันอยูอีกดานหนึ่งไดครบจํานวนเรียบรอย ทันทีที่ข้นมาถึงโคนตนยูงใหญ 5 คนที่ตามมาทีหลัง ก็มองเห็นรอยของงูยกษตวนั้นอยางถนัดชัดเจน มี ึ ั ัรอยโคลนสดๆ เปรอะเลอะเปนทางกวางใหญ ผานตรงบริเวณดินแข็งโคนตนยูงดานหนึ่ง เปนชวงระยะสิบกวาเมตร แลวก็หายลับไปใตพนใบไมอีกดาน บอกใหทราบวามันโผลขึ้นที่โคนตนยูงนี้ ื้แลวเลื้อยผานบริเวณดินแข็งชวงสั้นๆ จากนั้นก็มุดหายลงไปใตผิวใบไมตามเดิม อันหมายถึงวาบริเวณทีหายไปนั้นจะตองเปนหลมโคลนเหมือนที่ไตผานกันมาแลว ่ ตางพุงสายตาไปยังพื้นตรงรอยที่มันอันตรธานไปอีกครั้งอยางคนหา “มันมุดจากตรงโนน มาโผลขึ้นหนอยหนึ่งตรงนี้ แลวก็ดําดินหายไปอีก ใหตายเถอะ!บริเวณนี้เห็นจะเปนปลักโคลนทั้งนั้น แวดลอมรอบดานทีเดียว” ไชยยันตกลาวออกมาแผวต่ําในลําคอ ขณะทีกวาดตาไปรอบๆ ดวยความเสียวสยอง ่ระคนพรั่นใจอยางไรบอกไมถูก ภูมิประเทศที่เห็นมันชวนใหขนหัวลุก พรานใหญคงอยูในอาการขรึมสงบปกติของเขา จนอานไมออก ควักบุหรี่ออกมาจุดสูบเปนตัวแรก ภายในของเขาเริ่มอึดอัดกังวลใจ ชําเลืองแวบหนึ่งไปทางหญิงสาวอยางเปนหวง ราชสกุลสาวนักผจญภัยผูผิดเพศ บัดนี้ริมฝปากแหงผาก เหงื่อออกโชกเต็มตัว จนเสื้อลาสัตวเปยกชุมราวกับอาบน้ํารัดแนบเนื้อเขามาเห็นทรวดทรงเดน ใบหนาขาวซีดดวยความเหนื่อยจัด การลงนอนราบกับพื้นนําตัวเคลื่อนที่ไปดวยกําลังขอ โดยอาศัยเหนี่ยวสายเชือกลากตัวเอง มันเปนการออกแรงหนักที่สุดสําหรับผูหญิง[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1367 เขาอดที่จะพิศวงเสียไมไดวา...หลอนสามารถขามมาไดอยางไร และก็ไมไดปริปากคําใดแมแตคําเดียว นอกจากอากัปกิริยาและสีหนาเทานั้น ซึ่งหลอนหลบซอนไมไดถงความรูสึกภายใน ึขณะนี้ “ถูกอยางคุณไชยยันตวาแลวครับ” เขาหันไปตอบไชยยันตเบาๆ “แถวนี้เปนปลักโคลนทั้งนั้น มีบริเวณติดตอกันไปอยางกวางขวางชนิดยังเดาไมถูก วามันมีขอบเขตกินแดนไปถึงไหนบาง คะหยิ่นเองก็ยังบอกไมไดเหมือนกัน ที่เราเห็นตนไมใหญยน ืตนอยูเปนบริเวณดินแข็งสูงขึ้นมา ลักษณะเหมือนเกาะกลางบึงโคลนนั่นเอง เราเห็นจะตองเสียเวลาตรวจคนหารอยของมัน และสํารวจพื้นที่ไปพรอมกันดวย” “ก็ไหนวาคะหยิ่นชํานาญภูมประเทศแถวนีดีไมใชหรือ?” ิ ้ รพินทรหัวเราะเบาๆ “เชื่อมันมากนักไมไดหรอกครับ ไอนี่มนขี้คุย แตถึงอยางไรมันก็รดีกวาพวกเราทุกคน ั ูสําหรับถิ่นนี้ และมีความสามารถเปนพิเศษในการเลื้อยขามปลักไปไดอยางงู ถึงอยางไรมันก็นําทางเราได แตหมายถึงวา เราจะตองระมัดระวังตัวเอง และใชการวินจฉัยใครครวญของเราเองดวย” ิ “ลงปลักโคลนมันลอมรอบไปหมดอยางนี้ มิแปลวาเราตองไปกันโดยไตเชือกเปนระยะๆไปหรือ ก็คะหยิ่นบอกไวยังไงวา พอมาถึงที่นี่แลว พอจะมีทางเดิน” ดารินเอยขึ้นอยางกังวล สีหนาชักไมดนัก จะเขมแข็งทรหดอดทนสักปานใดก็ตาม หลอน ีเริ่มรูสึกทอแททอดอาลัยขึ้นเปนครั้งแรกเมือคิดวา การเคลื่อนที่ในระยะตอไป ตองใชวิธีอยางเมื่อครู ่นี้ โดนเขาชวงระยะแรกหลอนก็เต็มกลืนแทบจะหมดกําลังลงกลางระยะทางอยูหลายครั้ง แตสูกด ัฟนทนจนสุดฤทธิ์ความมานะ “นั่นซิ ไอลิงทโมนนี่ตมเราเสียแลวกระมัง หลอกใหพวกเราเลื้อยไปอยางมัน” ไชยยันตเสริมขึ้นเบาๆ ชําเลืองไปทางคะหยิ่นผูกําลังปองหนากวาดตาสังเกตไปรอบๆทิศ พรานใหญชี้มือไปทางดานใต อันเปนสันดินแข็งระดับเดียวกันกับโคนตนยูง บอกวา “คะหยินบอกวาทางที่พอจะเดินไปได ตองตัดไปทางนี้ครับ มันจะออมลงไปสูหุบตีนเขา ่ลูกนี้ ผมคิดวาเราเดินไปตามสันเนินนีกอนดีกวา บางทีไปถึงหุบขางลาง อาจคะเนไดวาขอบของ ่ บริเวณปลักโคลนมันมีแนวอยูตรงไหนบาง พอชวยใหคานวณไดถูกวา มันจมตัวซอนอยูในปลัก ํแหงนี้ตามที่คณหญิงวาแตแรก หรือวาขึ้นจากปลักหายหนาไปไหนอีก” ุ ระหวางนายจางทั้งสอง...ไมมีใครแสดงความเห็นอยางใดอีกทั้งสิ้น หมายถึงปลอยหนาที่ตัดสินชี้ขาดแกพรานใหญผูเดียว รูปการมันสอใหทุกคนเห็นชัดวา การตามรอยเจางูยักษแทบไมผด ิอะไรกันเลยกับการตามรอยไอแหวง ครั้งสุดทายในถ้ําใตน้ําตก เพราะภูมประเทศวิบากกันดารเต็ม ิไปดวยภยันตรายจากธรรมชาติรอบดานไมยิ่งหยอนไปกวากันเลย ครั้งนั้นทุกคนฝากความหวังไวกับแงซายผูทําหนาที่เปนมัคคุเทศก แตครั้งนี้คะหยิ่นอุปมาประหนึ่งเรือนํารอง...[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1368 และในระหวางแงซายกับคะหยิ่นแลว คนแรกยอมใหความเชื่อมั่นอบอุนแกผูถกนําได ูมากกวาคนหลัง ทวาก็ไมมีทางเลือกอยางอืน ่ ตลอดทั้งดงทึบอันแวดลอมไปดวยปลักโคลนมรณะ ยังคงปกคลุมไปดวยความเงียบสงัด...มันเงียบเสียจนกระทั่งแทบไดยนเสียงหัวใจของแตละคนเตนไปในลักษณะตางๆ จันกับบุญคํา ิซุบซิบหารือกันเบาๆ แลวสอบถามพูดจากับคะหยิ่น มีแงซายคนเดียวเทานัน ที่ไมเอยคําใดกับใคร ้ทั้งสิ้น เคาหนาสงบเย็นเยียบดุจภาพปนอยูเ ชนนั้น ทุกคนเริ่มเคลื่อนไหวอีกครัง ภายใตการนําของคะหยิน ผูจรดฝเทาลักษณะยองไปเบื้อง ้ ่หนา การเดินเปนลักษณะเรียงเดี่ยวและซ้ํารอยของมัคคุเทศก ตามวิธีเดินในบริเวณอันเต็มไปดวยอันตรายสองฟาก ซึ่งทุกคนเขาใจดีอยูแลวโดยไมตองเตือน หนทางนัน บายลงสูเบื้องต่ําทางทิศใตเปนลําดับ สูงๆ ต่ําๆ เปนลอนคลื่น ผานไปใน ้ระหวางตนไมใหญที่ขึ้นเรียงรายอยูเปนระยะ ไมมใครเดาถูกวาระดับของหนทางที่พอจะอาศัย ีเหยียบเดินไปไดนี้ มันมีขนาดกวางสักเพียงใด แตสังเกตเห็นคะหยิ่นใชความระมัดระวังอยางถี่ถวนที่สดุ บางขณะก็หยุดลังเล คิดและทดลองแหยเทาถวงน้ําหนักลงไปกอน เหมือนจะหยั่งดูวามันพอจะรับน้ําหนักไวไดหรือไม ทําใหไชยยันตและดาริน อดไมไดทจะหวนคิดไปถึงสภาพของบึง ี่มรณะในหุบหมาหอนที่ผานมาแลว  ซึงตองอาศัยเดินไปตามขอบสันดินที่โผลเปนเกาะลักษณะ ่เดียวกัน จะผิดกันแตเพียง...ครั้งนั้นสามารถจะมองเห็นน้าที่ลอมรอบอยูไดชด แตในครั้งนี้...ใบไม ํ ัมันเปนเครื่องอําพรางตาปกคลุมไปหมด ไมมีใครพูดคําใด นอกจากเสียงสบถ...พึมพําดาคะหยิ่นไปตลอดทางของบุญคํา เพราะเห็นลักษณะการนําอยางเกงกาง เหมือนตัวคนนําเองไมสูจะแมนยําแนใจนัก ซึ่งคะหยินก็ไมได ่โตตอบอะไร นอกจากยิงฟนขาวแหง เกือบครึ่งชั่วโมงของทางเดิน อันเต็มไปดวยความลําบากยากเย็นนั้น ก็บรรลุถึงปารกทึบที่ตนไมขึ้นกันเบียดเสียดหนาแนนเชนเดิม อันแสดงวาคงจะสุดขอบของบริเวณที่เปนปลักโคลนดานหนึ่งแลว ทั้งหมดแยกตัวออกจากการเดินเรียงแถวตามกัน สํารวจไปรอบๆ คะหยิ่นบนอะไรพําอยูในลําคอ สั่นหัวทําหนายุง นําเดินบุกปาฝารก ประเดี๋ยวโผลออกทางดานสัตวที่เริ่มจะเห็นประปราย ประเดี๋ยวก็แหวกพงเถาวัลยนามุดลอดไป สลับกันอยูเชนนั้น แตทิศทางสังเกตไดวา ํพยายามจะตัดสูเบื้องต่ําลงไปอีก รพินทรหันมากระซิบบอกนายจางทั้งสองใหทราบวา...ในขณะนี้ กําลังมุงลงสูหุบลึกเบื้องลาง โดยพยายามเลาะขอบของบริเวณปลักโคลนดูด เพื่อจะหารองรอยโผลขนตําแหนงใดตําแหนงหนึ่งของมันใหได[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1369 ในที่สุดก็ลงมาถึงบริเวณกนหุบ อันเปนทีบรรจบของตีนเขาสองลูก รอบดานเต็มไปดวย ่โตรกเหวและซุมเถาวัลย สลับไปกับกลวยปาและเฟรนเห็นเขียวชอุมไปหมด อุดมไปดวยโขดหินใหญนอย เรียงรายอยูระเกะระกะ ดานหนึงเปนเชิงเขาของอีกลูกหนึ่ง และเห็นทางน้าไหลเล็กๆ ซึ่ง ่ ํเซาะดินเวาแหวงลงมาจนดูเหมือนขั้นบันไดที่ใครมาทําไว ไตข้นไปยังกอนหินใหญสามลูกที่เรียง ึซอนกันอยูภายใตเชิงผา ลักษณะเหมือนถ้ําอันไมสูงขึ้นไปนัก ดอกวานบางชนิดสงกลิ่นมากรุนๆ  คะหยินนําเดินเลาะลัดไปในระหวางซอกโขดหิน ที่ปกคลุมไปดวยตะไครและเถาวัลย ่เหลานั้น มันเปนทางเดินที่แทบจะไมผิดอะไรกับอุโมงค เพราะพันธุไมเลื้อยทีปกคลุมทึบแทน ่หลังคา พอโผลพนซอกกอนหินใหญสองลูก อันมีลักษณะเหมือนปากประตูใหญ ก็หยุดซุบซิบอะไรกับพรานใหญอีกครั้ง จังหวะนีเ้ อง ดารินผูแทบจะหมดแรงเดินอีกตอไป เพราะความเหนื่อยออนก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เอาหลังพิงกอนหิน หลับตาพักนิ่งไปเอากําลังในระหวางการหารือ พอเปลือกตาปด ศีรษะเอนอยูกับกอนหิน หลอนก็มความรูสึกเหมือนอยากจะนอนหลับไปในทันทีนั้นดวยความอิดโรย ไม ีมีใครทันหันมาสังเกตเห็นหลอน แมแตไชยยันต...ผูบัดนี้ไปยืนรวมกลุมปรึกษาอยูกับพรานใหญ นอกจากแงซายเทานั้นที่จับตาดูแพทยหญิง นักมานุษยวิทยาสาวผูเปนนายอยูเงียบๆ พอทุกคนขยับกายจะเคลื่อนที่ตอไป อุงมืออันกํายําของเจาหนุมชาวดงผูลึกลับ ก็ลอยมาจับแขนพรานใหญไว รพินทรหันขวับมาดวยความสงสัย เห็นแงซายมองตาอยูเงียบๆ ก็ขมวดคิว ้จองเหมือนจะถาม แตแลวเขาก็ชะงัก เมื่อเหลือบไปเห็นลักษณะของนายจางสาว ซึ่งหลับตาหนาซีดอยู คนอื่นๆ ก็เหลียวมาพบพรอมกันในบัดนั้น ทั้งหมดพากันเคลื่อนเขามาใกลหลอน แตถึงเชนนั้นดารินก็ยังไมรูสึกตัว คงนั่งหลับตานิง่เหมือนจะตกอยูในภวังคเชนนั้น รพินทรยมออกมาเล็กนอย ดวงตาอันเครงเครียดทั้งคูเปลี่ยนมาเปน ิ้ออนโยน มองดูหลอนดวยความสงสาร แลวเหลือบไปที่ไชยยันต กระซิบเบาๆ “เราพักกันทีนสักครูเถิดครับ คุณหญิงคงจะเหนื่อยมากทีเดียว” ่ ี่ ไชยยันตถอนใจยาว มองดูเพื่อนสาวอยางเอ็นดูและเห็นใจ ไมกลาวคําใด ทรุดตัวลงใกลๆ ทั้งคณะก็เลยลงนั่งพักกันอยูที่น่นชัวขณะ อดีตนายทหารปนใหญเอื้อมมือมาจับที่ทอนขาอัน ั ่เหยียดยาวของหลอนเขยา พรอมกับกระซิบเรียกเบาๆ ราชสกุลสาวสะดุง ลืมตาโพลงขึ้นอยางตกใจ พอมองเห็นไชยยันต หลอนก็ขยับตัวพรวดพราดทําทาจะลุกขึ้นโดยเร็ว แตเพื่อนหนุมจับไหลกดไว ยิ้มให กระซิบ “เธอเหนื่อยมาก นอย นั่งพักเอาแรงสักประเดี๋ยวก็ได” ดารินกวาดตาก็มองเห็นพรรคพวกทุกคน พากันนั่งเรียงรายกันอยูเปนระยะ กําลังมองมาที่หลอนอยางเอื้อน้ําใจ หญิงสาวฝนยิ้มเจือนๆ ปาดแขนขึ้นเช็ดเหงื่อที่เกาะพราวอยูบนขนตา พูด ่แหบๆ ออกมาจากลําคออันแหงผาก[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1370 “ขอโทษที ฉันเห็นกําลังปรึกษาหารือกันอยู ก็เลยถือโอกาสนั่งพักขา มันเลยเคลิ้มๆ หมดความรูสกไปไดยงไงก็ไมรู พอจะหายเหนือยแลวละ อยาเสียเวลาเลย ไปตอกันเถอะ” ึ ั ่ รพินทรปลดกระติกน้ําสงมาใหหลอน กลาวมาน้ําเสียงออนโยน “ไมเปนไรหรอกครับ คุณหญิง พวกเราก็เหนื่อยกันแทบแยทุกคน ไมใชคุณหญิงเหนือย ่คนเดียว เราพักกันสักครูดกวา ไมจําเปนจะตองรีบรอน” ี หลอนหลบตาเขา พึมพําขอบใจ แลวรับกระติกน้ํามาเปดจุกออกดื่มกลั้วคอ ถอนใจยาว สีหนาคอยดีขึ้นเล็กนอย พูดไมเต็มปากนัก “มัวชักชา เราอาจตามมันไมทันก็ได อยาลืมคติของเราเสีย นั่นก็คือ...อยาใหฉนตองเปน ัอุปสรรคถวงแผนการใดๆ ของเราทั้งสิ้น” พรานใหญสั่นศีรษะชาๆ ริมฝปากนั้นปรากฏรอยยิ้มนอยๆ ทําใหบังเกิดความแชมชื่นในความรูสกของอีกฝายหนึ่งทีเ่ มินๆ หลบๆ ึ “ไมตองกังวลวาเราจะตามไมทันมันหรอกครับ ผมรับรองวากอนตะวันตกดินวันนี้ เราจะตองพบตัวมันแน ถาไมหลบอยูในกนหุบแถวนี้ ก็เห็นจะนอนกบดานอยูใตปลักโคลนอยางที่คุณหญิงสงสัยนั่นแหละ คุณหญิงจะงีบสักขณะหนึ่งก็ไดนี่ครับ ผมใหเวลาถึงชั่วโมงเต็มๆ เราตกลงใจกันแลววาจะพักหุงหาอาหารกลางวันกันที่นี่แหละ คุณหญิงตื่นมาก็ไดทานอาหารเลย จากนัน ้คอยคนหารอยของมันตอไป” หญิงสาวมองตอบเขาดวยสายตาแสดงความขอบคุณ ริ้วเลือดชนิดหนึ่ง แลนขึ้นมาซานผิวแกมอันซีดเซียว ทําใหแลดูสดชื่นขึ้น แลวหลอนก็เอนศีรษะพิงผนังหินหลับตาลงตามเดิม ไชยยันตเองก็เหยียดยาว ครึ่งนั่งครึ่งนอนพิงอยูกับกอนหิน ควักบุหรี่ออกมาจุดสูบ คุยกับพรานใหญเบาๆ “สมมติวามันกบดานอยูใตปลักโคลนจริงๆ โดยไมยอมโผล เราจะทํายังไง?” “สบายเลยครับ ขอใหรูแนเทานั้น วามันหมกตัวอยูตรงตําแหนงไหน ระเบิดไนโตรยัดตูมลงไปสักลูก แบบเดียวกับระเบิดปลา ขี้ครานจะทะลึ่งพรวดขึ้นมาไมทน” ั “เออ จริงซินะ โคลนมันมีความแนนเสียยิ่งกวาน้ําอีก เปนพาหนะนําความสั่นสะเทือนของแรงระเบิดไปไดดีนัก ผมชักแนใจเสียแลววา มันจมตัวหลบนิ่งอยูใตโคลนนั่นเอง มองไมเห็นรองรอยสักนิดวามันจะโผลขึ้นมาทางไหน” “ก็ยังไมแนเหมือนกันครับ เพราะเรายังไมไดเดินสํารวจใหรอบบริเวณปลักโคลนหมดทุกดาน ถาสํารวจทั่วก็รไดทนที เพราะถาไมปรากฏวามันขึ้นที่ใด ก็แปลวามันอยูใตปลักนั่นเอง” ู ั  คะหยินสังเกตเห็นอาการของดารินที่นั่งพักหลับตาอยางหมดแรงอยู ก็จองดูดวยความ ่สงสัย ถามรพินทรขึ้นวา “นายหญิงของคะหยินเปนอะไรไป นายหญิงเหนื่อยหมดกําลังหรือ?” ่ จอมพรานทําหนาตาย บอกเรียบๆ วา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1371 “แมมดผูมีอาคมแกกลาอยางนายหญิง ไมมวันเหนื่อยหรอกคะหยิ่น ตอใหพวกเราทุกคน ีหมดแรงแทบจะสิ้นใจ นายหญิงก็ยังมีกําลังอยูเสมอ” เจานักเลงชาวดอย นายบานหลมชางทําหนางง กะพริบตาถี่ๆ มองดูหนาเขา และหันไปจับดู ‘แมมดคนสวย’ สลับกันอยูเชนนั้น ถามตอมา “แลวทําไมนายหญิงนั่งหลับตาอยูอยางนัน?” ้ “นายหญิงกําลังใชตาทิพยคนหาที่ซอนของงูยักษ เพื่อไมใหพวกเราเดินหากันใหเหนื่อย แรง ประเดียวพอลืมตาขึ้นมา ก็บอกไดวางูยักษตวนันอยูที่ไหน เจาจงเฉยๆ ไวเถอะ” ๋ ั ้  คะหยินลืมตาโพลง ครางอะไรอยูในลําคออยางตื่นเตนอัศจรรยใจ ่ บุญคํา จัน และแงซายหันหนาไปกลั้นหัวเราะ ไชยยันตสะกิดถามแงซายถึงการโตตอบของทั้งสอง พอทราบความก็แทบจะปลอยกาก ตัวแมมดเองไมรูเรื่อง เพราะดูเหมือนจะเขาภวังคไปเสียแลว ดวยความออนเพลีย ดารินจะผล็อยงีบไปนานสักเทาใดไมทราบได มารูตัวสะดุงตื่นขึ้น เมื่อรูสึกวามีอะไรสักอยางหนึ่ง หยดแหมะลงมาที่หลังมือซึ่งประสานกันวางไวบนตัก สิ่งนั้นเปนลักษณะของเหลวสัมผัสเย็นๆ อยางไรพิกล ทันทีที่ประสาทคืนมาสูตัว หูหลอนยังไดยินเสียงสนทนากันพึมพําจากรอบๆ ตัว อันเปนเสียงของพรรคพวกที่รวมคณะนั่นเอง  หลอนลืมตาขึ้นมองไปที่หลังมือตนเอง อันไดรับการสัมผัสนั้น แลวก็ยังเกิดความพิศวงครามครัน ถูกแลว มันเปนของเหลวชนิดหนึ่ง สีคล้ําเหมือนโคลนเหลว หยดสักขนาดหัวแมมอ ืปรากฏติดอยูที่หลังฝามือขวา อันไมไดสวมถุงหนังของหลอน เพราะถอดออกชั่วคราวขณะที่ลงนั่ง พัก นักมานุษยวิทยาสาวกะพริบตาถี่ๆ กวาดตาไปยังผูรวมคณะทั้งหลาย เห็นนั่งแวดลอมเรียงรายอยูเ ปนระยะรอบตัวหลอนเหมือนเดิม กําลังสูบบุหรี่คุยกันอยูเบาๆ โดยไมมีใครทันมาสังเกตเห็นการลืมตาของหลอน จึงยกหลังมือขางนั้นขึ้นพิจารณาโดยใกล ถอดถุงมืออีกขางหนึ่งออก เอานิ้วแตะขยี้ดู มันเปนโคลนเหลวจริงๆ นันแหละ มีสแดงชนิหนึ่งปะปนอยูในหยดโคลนนั้นอยูดวย ่ ี  จางๆ หญิงสาวขมวดคิ้วยน แตแลวกอนที่สมองจะทันคิดเชนไรในปรากฏการณประหลาดนั่นเองอีกหยดหนึ่งก็หยดแปะลงมากระทบหลังมืออีกครั้ง คราวนี้มันไมใชโคลนเสียแลว แตเปนหยดเลือดสดๆ!! ไมมีปญหา มันหยดลงมาจากเบื้องบนศีรษะของหลอนขณะนี้นั่นเอง!... ดารินกลั้นใจคอยๆ แหงนหนาขึ้นไปมองเบื้องบน อันเปนซุมกะทกรกและเถาเครือเล็กๆที่ขึ้นพันแนนทึบอยูในระหวางยอดกอนหินใหญสองลูก ซึ่งสูงจากระดับทีนั่งพักกันอยูขึ้นไป ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1372ประมาณ 7 เมตร ราวกับจะเปนหลังคาที่มุงไว ครั้งแรกที่สุดหลอนเห็นแตก่งใบเถาวัลย อันพันกัน ิยุงเหยิงเปนกระเซิง ครั้นพินิจอยูอึดใจเดียว ก็มองเห็นแถบโคลนสีคล้ําเหมือนจะมีลําตนของไมใหญผุๆ พาดทอดขวางอยูในระหวางกอนหินสองลูกนั้น ตอมาก็เห็นปลองสีขาวเทาๆ ลักษณะเปน เกล็ดอยูในตําแหนงชองวางของเถาวัลยอีกตอนหนึ่ง  เลือดอีกหยดหนึ่งปนไปกับโคลน ที่คางอยูตามกิ่งใบของเถาวัลยกหยดลงมาเปนคํารบ ็สาม คราวนี้กระทบแกมของหลอนพอดี! ดาริน วราฤทธิ์ จองตะลึงคาง ช็อกนิ่งไปชั่วขณะ ตอมาความรูสึกบอกกับตนเองวา ไดพยายามขยับเขยื้อนกาย เพื่อใหเสียงบอกทุกคนที่รวมกลุมกันอยูใกลๆ ในขณะนี้ทราบถึงสิ่งที่ หลอนคนพบอยางบังเอิญนี้ แตมันไมมเี สียงใดๆ หลุดลอดผานลําคออันตีบตันออกมาได หูของหลอนยังคงสําเหนียกเสียงคุยกันพึมพําระหวางรพินทรกับไชยยันตเชนนั้น แขนขาที่พยายามจะกระดิก มันชาไปหมด เหมือนถูกผีอํา หรือมิฉะนั้นก็มอํานาจอันทรงมหิทธิฤทธิ์ชนิดหนึ่งเขามายึด ีไว นานเทานาน ที่หญิงสาวตกอยูในภาวะเชนนี้... ครั้นแลว บนความพยายามตอสูอยางสุดขีด กับประสาททุกสวนทีกลายเปนอัมพาตไปนี้ ่แขนของหลอนคอยๆ ขยับควานเปะปะออกไปอยางหนักแสนหนัก ราวกับมีอะไรมาถวง ในที่สุดก็เอื้อมไปถึงแผนหลังของใครคนหนึ่ง ซึ่งหลอนก็ไมทราบเหมือนกันวาใคร รูแตเพียงเปนคนทีใกล ่ที่สุด แลวก็สะกิด เสียงคงไมมีผานลําคอเชนเดิม ใครคนหนึ่งก็คือไชยยันต ซึ่งขณะนี้นั่งหันสีขางใหหลอน เขาหันกลับไปชาๆ อยางไมสนใจอะไรนัก ขยับจะอาปากถามแตแลวก็ชะงักเพราะเห็นอาการของหญิงสาว...หนาของหลอนไมมีสีเลือด ตาเหลือกโพลน กําลังแหงนเงยจองคางขึ้นไปเบื้องบน ไชยยันตเอะใจ แหงนขึ้นมองตาม บัดดลก็นั่งตัวแข็ง หัวใจดูเหมือนจะหยุดเตนไปชั่วขณะอีกคนหนึ่ง แลวสะกิดตอเบาๆ ที่รพินทรผูนั่งใชหมวกปดหนา เหมือนจะอาศัยงีบเอาแรงอยูเหมือนกัน พรานใหญขยับตัว เสยปกหมวกขึน มองมาทางนายทหารปนใหญเหมือนจะถาม ไชย ้ยันตกําลังตาเหลือกจองมาที่เขา ริมฝปากขยับหมุบหมิบเหมือนจะเอยเปนคําพูดอะไรออกมา แตรพินทรฟงไมไดยน เขาฉงนเล็กนอย เอียงหนาเขามาใกล จึงไดยนเสียงที่แทบฟงไมรูเรื่องนั้นวา ิ ิ “ขางบน” จอมพรานแหงนขึ้นไปโดยเร็ว พริบตาที่จกษุรับภาพไดถนัด หัวใจของเขาก็วูบตกลงไป ัอยูที่ปลายเทา เย็นเฉียบตลอดไขสันหลัง ใหธรณีแยกไป ณ บัดนี้เถิด ไอราหูมหายักษที่กําลังติดตามลา ทอดลําตัวสวนหนึ่งของมัน พาดอยูในระหวางโขดหินเหนือศีรษะที่ทุกคนกําลังหยุดนังพักอยูใต ่ ลําตัวของมันที่นอนสงบนิ่งอยูโดยไมรตัว!! ู[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1373 คงไมมีเรื่องของการจุดไตตาตอเรื่องใดในโลก ที่ทําใหขนหัวลุกเทากับเหตุการณที่ทั้งเจ็ด ํชีวิตเผชิญอยูในขณะนี้...เจาอสูรดึกดําบรรพคงจะนอนสงบนิงขวางลําอยูบนโขดหินตําแหนงนี้มา ่กอนเปนเวลานานแลว ฝายมนุษยที่ตามลา...มะงุมมะงาหรายองคนหารอยของมันเขามา และแลวก็มาหยุดพักปรึกษาหารือกันอยูใตทองของมันนั่นเอง! คนที่ไหวตัวสําเหนียกทันตอเหตุการณตอมา ไลเลี่ยกับรพินทรก็คือแงซาย หนุมชาวดงพเนจร ลอบสะกิดโดยอาการบอกจัน ในขณะที่รพินทรสะกิดเตือนบุญคํา คงมีคะหยินคนเดียว ่เทานั้น ที่ประสาทสัมผัสชากวาทุกคน ยังเซอซาอยู เหลือบมาเห็นทุกคนพากันเงียบกริบไป แลวเห็น ‘แมมดคนสวย’ ตื่นลืมตาโพลงขึ้นแลวก็ถามมาวา “นายหญิงลืมตาแลว นายหญิงบอกไดหรือยังวางูยักษอยูที่ไหน?” “นายหญิงบอกไดแลว คะหยิ่น” รพินทรกระซิบเบาๆ ยิ้มหรือแยกเขี้ยวก็บอกไมถูก “มันอยูที่ไหน?” “เงยขึ้นไปบนกบาลของเจา คะหยิน...” ่ คะหยินเงยขึ้นไปชาๆ อยางไมเชื่อถือ นอกจากจะเห็นเปนเรื่องขบขัน นึกวาพรานใหญ ่เยา แตแลวพริบตานั้น ก็หงายแผละจากทาที่นั่งยองๆ อยู กนกระแทกลงกับพื้นดวยความตกใจขวัญหนีดีฝอแทบชักดิ้น บุญคําผูรวดเร็วตอเหตุการณ ก็กระโดดเขาตะครุบปากนายบานหลมชางไว กอนที่สิ่งใดๆจะหลุดลอดออกมาได กระซิบลอดไรฟนออกมา “เงียบ! ไอคะหยิ่น!...เอ็งขืนแหกปาก พวกเราตายหมดทุกคน!!” อึดใจนันเอง คะหยินก็ไดสติกลับคืนมา และสามารถเขาใจอะไรๆ ไดดีเทาๆ กับทุกคน ้ ่ตาเหลือกกลอกกลิ้งอยูไปมา เห็นแตตาขาว เหงื่อกาฬผุดเต็มหนา บุญคําสังเกตเห็นนายบานหลมชาง พอจะรูอะไรเปนอะไรแลว ก็คอยๆ คลายมือที่อุดปากออก  บัดนี้ ทุกคนหันมาจองตากันเอง ดวยความรูสึกอันสุดที่จะบรรยายไดถก ดารินสรางจาก ูตะลึงแลว กายของหลอนสั่นเทาและโดยอาการบุยใบ หลอนชี้ไปที่หลังมือของตนเองที่มีหยดเลือดปนโคลนลงมากระทบ แลวชี้ไปเบื้องบน เปนความหมายแทนคําบอกวา หลอนรูสึกตัวลืมตาขึ้นมาเห็น ก็เพราะหยดโคลนและเลือดนั้น รพินทรกัดริมฝปากแนน คอยๆ ยันกายขึนยืนชาๆ แหงนหนาจอง ทุกคนก็พลอยลุกขึ้น ้ตามอยางระมัดระวัง มันเปนปญหาคับขันฉุกเฉินขีดสุด ซึ่งจะตองอาศัยการตัดสินใจอันเฉียบพลันแขงกับเวลา และตองไมผิดพลาดดวย ทั้งเจ็ดชีวิตยืนอยูใตจมูกของมฤตยูโดยไมทันรูตัวลวงหนามา กอน[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1374 สวนที่วางพาดอยูนั้น เปนบริเวณใตทองกลางลําตัวตอนหนึ่ง และโดยตําแหนงอันเปนเปาหมายใหเห็นถนัดชัดเจน ระยะใกลเผาขนที่สุดนี้ ธนูติดระเบิดของแงซายสามารถจะทําหนาที่ของมันไดเต็มสภาพทีเดียว ปญหามันมีอยูแตวา...ถาไนโตรระเบิดขึนใตทอสวนนีของมัน อีกเจ็ด ้  ้ชีวิตที่อยูภายใต ก็ยอมแหลกเปนจุณมหาจุณไปดวยอยางไมตองสงสัย   ทุกสายตาพุงมารวมจุดอยูที่เขาคนเดียว อยางยึดเปนที่พึ่ง... รพินทรก็ตัดสินใจในวินาทีนั้น ทําใบเปนสัญญาณใหทกคนคอยๆ ยองออกมายังปากทาง ุอันมีลักษณะเหมือนซุมประตู แลวชี้ไปยังเชิงเขาที่มีลักษณะเปนขั้นบันได นําขึ้นไปยังหมูโขดหินหนาปากถ้ําเล็กๆ ที่ผานกันมาแลวเมื่อกอนหยุดพัก ซึ่งขณะนี้ระยะหางออกไปประมาณ 100 เมตรกระซิบเร็วปรือ ๋ “ทุกคน นอกจากผมกับแงซาย รีบวิ่งไปทีกลุมโขดหินหนาปากถ้ําบนเชิงเขาที่เห็นอยูน่น ่ ัเร็วที่สุด แลวหลบซอนอยูทนั่น มันเปนซอกหินแคบ ทางอับพอจะใชเปนกําบังไมใหหวมันลอดเขา ี่ ัไปได เอาละ รีบไปเดี๋ยวนี้ พยายามใหเบาและเงียบที่สุด ถามันไหวตัวเสียกอนจะลําบาก” “แลวคุณละ?” ไชยยันตละล่ําละลัก “ไมตองเปนหวง ผมกับแงซายจะยองเขาไปทางดานหัวของมัน...” “ไปดวยกันดีกวา เขาที่กําบังปลอดภัยไวกอน แลวใหแงซายยิงออกมาจากที่กําบังนัน”  ่ ดารินทวงเร็วปรื๋อมาอีกคน พรานใหญสั่นหนา “ระยะนั้นมันไกลเกินไป แงซายยิงธนูไมถงเปาหมายที่ตองการแน...” ึ  ไมทันจะขาดเสียงของเขา ก็ปรากฏเสียงปาลั่นอูมาราวกับเกิดพายุ ทั้งๆ ที่ลมสงบนิ่งไปแลว ไมมเี คาของพายุเลยจนนิดเดียว เปนเสียงดังมาจากดงทึบในตอนลึกเขาไปของหุบ พรอมกับเสียงขูฟมาราวกับเสียงหัวรถจักรปลอยไอน้ํา ทุกคนแทบผงะหลัง ู “คูของมันตัวหนึ่ง กําลังตรงเขามาที่น!...” ี่ เสียงจันรองออกมาแทบไมเปนภาษาคน กอนที่ฝายมนุษยจะเคลื่อนไหวอยางไรตอไปนั้นเอง ก็มีเสียงฟูตอบออกมาจากเจาตัวที่ถูกยิงเจ็บ และนอนพาดกอนหินเหนือศีรษะอยูในขณะนี้ ประหนึ่งจะเปนการสงเสียงเรียกรับคูของ มัน ที่กําลังตรงดิ่งเขามาปานพายุสลาตัน แลวลําตัวสวนที่พาดอยูบนชะงอนหินทั้งสองดาน ก็เริม่เคลื่อนไหวแชมชา ปรากฏเสียงหินลั่นครึกๆ และกิ่งใบเถาวัลยรวงพรูลงมา กอนหินยอมๆ ที่กองอยูบนยอดโขดถลมรวงกรูเกลียว อันเกิดจากการไหวตัวนัน กลิ้งลงมายังกลุมของมนุษยทั้งเจ็ด ทียน ้ ่ืกระสับกระสายกันอยูภายใต จนถึงกับตองกระโดดหลบกันเปนพัลวัน[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1375 ดารินเกือบถูกหินลูกขนาดมะพราว หลนทับลงมากลางหลัง ดีแตแงซายผลักเซหลบออกไปไดอยางหวุดหวิด ขณะเดียวกับที่รพินทรและไชยยันต ก็กมหัวหลงกอนเทาครก ที่กระดอนขลุกๆ ลงมาในระดับศีรษะ เสียงการเลื้อยมาของอีกตัวหนึ่ง...ใกลเขามาทุกขณะอยางรวดเร็ว ปะทะไมไรหกวินาศัครืนโครมอื้ออึงไปทั้งปา สวนเจาตัวเหนือศีรษะก็สงเสียงตอบเปนระยะอยูเชนนัน พลางขยับเคลื่อน ้ลําตัวไปๆ หยุดๆ ทีละนอย ยังไมพนจากโขดหินใหญคน้น ู ั “ทําตามที่ผมสั่ง เร็วเขา! มันใกลเขามาเต็มทีแลว!” ่ เสียงเตือนดังมาจากรพินทรเปนครั้งสุดทาย และนั่นคือการปลุกสติของทุกคนใหกลับคืนมา...เพื่อการตัดสินใจอยางหนึ่งในวินาทีคบขันขีดสุดนี้ ั ไชยยันตกระชากแขนดารินออกวิ่งในทันทีนั้น บายหนาตรงไปยังที่หมายอันอยูหาง ออกไป คะหยินก็โผนตามติดโดยมีบุญคํากับจันวิ่งตามไปเบื้องหลัง ทังหาคนตัดทางดานเล็กๆ สอง ่ ้ฝงทางเปนพุมเถาวัลย และหมูหินเพื่อมุงขึนสูปากถ้ําเชิงเขาอยางแขงกับความเปนความตาย ้ พอฝายของไชยยันตเคลื่อนออกจากที่ รพินทรกับแงซายก็หันมามองหนากัน “คอยตามฉันไวทุกกาว อยาใหหางหรือแยกจากกันได” เขาสั่งเปนรถไฟดวน แลวเผนเขาซุมเถาวัลยรกดานซายมือ มุงเขายึดตนสักใหญ 6 คนโอบตนหนึ่ง แงซายเปนเงาตามตัวอยางไมมีอะไรจะตองหวง คลองแคลวฉับไว ทันเขาทุกฝกาวยางจอมพรานควักบุหรี่ขึ้นมาจุด มือไมวายสัน เขาไมไดมีเจตนาที่จะสูบมัน แตเตรียมไวเพื่อศึกใหญใน ่อีกไมก่อึดใจเบื้องหนา ศึกที่เขาไมสามารถบอกไดวามันจะลงเอยเอาในลักษณะใดแน ระหวางอสูร ีดึกดําบรรพผปราศจากตีนสองตัว กับมนุษยซึ่งเปรียบแลวเทากับลูกเขียดตัวกระจิดริดเจ็ดชีวิต ู ตําแหนงทีเ่ คลื่อนมายึดใหมนี้ ทั้งสองยังไมสามารถกําหนดลําตัวของงูยกษตัวที่นอนนิ่ง ัอยูเมื่อครูน้ไดถนัดนัก คงเห็นแตเพียงสวนหนึ่งตามเดิมเทานั้น ที่พาดอยูบนโขดหินบดบังอยูในเงา ีทึบของเถาวัลย ปลายสองดานของมันไมทราบอยูที่ไหนแน เพราะความรกทึบของหมูไมที่บงอยู ัอยางไรก็ตามโดยระยะที่ถอยหางออกมาทีตนสัก และเปาหมายแมจะสังเกตไดในวงจํากัดเพียงแค ่นั้น มันก็เปนเปาหมายสําคัญพอเพียงที่จะเลือกเปนตําแหนงยิงได แงซายเอาลูกธนูขึ้นพาดสายในพริบตานั้นพรอมกับรองเรงมา “จุดชนวนเถอะ ผูกอง” รพินทรกดไหลอดีตรอยโทกองโจรกะเหรี่ยงไว เหลียวไปมาอยางรวดเร็ว เต็มไปดวยอาการกระสับกระสาย “อยาเพิ่ง แงซาย ไอตัวนีไมสําคัญหรอก มันไปไหนไมรอดแลว เตรียมรับมือกับอีกตัวที่ ้กําลังพุงเขามากอนดีกวา มันยังแข็งแรงมีกาลังเต็มที่ เพราะไมไดถูกเจ็บอะไรเลย อันตรายที่สุด!” ํ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1376 สิ้นเสียงของรพินทร ปาในละแวกรอบตัวก็มองเห็นชัดวาปนปวนขึน บรรดาซุมเถาวัลย ้และยอดไมเตีย ลูระเนน ไหวครืนครันอยูไปมา ไอยกษเลื้อยมาเร็วยิงกวาน้ําปาในอัตราเคลื่อนไหว ้ ั ่อยางเต็มที่ของมัน และพริบตานันเอง...เงาของศีรษะอันมหึมาเหมือนภาพฝนราย ก็โผลวูบขึ้นมาจากหลัง ้พุมไมหางออกไปทางพงรกดานขวาประมาณ 30 เมตร จากตําแหนงที่ทั้งสองหลบซุมอยูโดยมีลําหวยขวางหนากั้นไว ระดับที่มันชูหัวพนยอดไมขึ้นมาราวๆ 3 วา มองเห็นอยางถนัดถนี่เกินความคาดฝนที่จะคํานวณไดวา...มันสูงจากระดับพื้นดินขึนมาสักเทาใด ราวกับสวนสูงของเสาโทรเลข ้ฉะนั้น เฉพาะที่มันตั้งคอชะเงอขึ้นมาโดยไมรวมถึงลําตัวสวนใหญ อยางนอยก็ไมต่ํากวาอีก 4 ใน 5สวน ที่ราบอยูกับพื้น  ณ บัดนี้ สวนหัวอันนาเกลียดนากลัวนั้น หันสายไปรอบๆ โอนเอนไปมาเล็กนอย มันคงมาพบคูของมันแลว และชะเงอตังหัวคนหาศัตรูซึ่งคงจะกระสากลิ่นอยูใกลๆ ้ เห็นชัดถนัดตาเชนนี้ ทั้งรพินทรและแงซายก็เหมือนจะถูกสะกดใหเปนหินไปชั่วขณะมันจะเปนสัตวประเภทงูหรืออะไรก็สดที่จะลงความเห็นไดเสียแลว สําหรับสวนศีรษะที่เห็นอยูนี้ ุ เพราะสัณฐานลักษณะไมเหมือนกับงูชนิดใดในโลกที่เคยพบเห็นมา มันเปนรูปละมายสี่เหลี่ยมขาวหลามตัด ยอดบนของศีรษะ มีอะไรชนิดหนึ่งตั้งแนวอยูเปนสัน คลายๆ หงอนไกชน ดวงตาทั้งคูใหญโปนทะลักเดนออกมานอกเบา ที่มขอบสีออกแดงจัด ลอมเปนวงกลมเหมือนตาปลาทอง ีกระดิกกลิ้งเหลือบไปมาไดอยางนาสยอง เขี้ยวแหลมโคงทั้งคูโผลพนออกมาจากปากเหมือนงาของตัววอลรัส ใตคางเปนแผนหนังหอยยานประดุจเหนียงอยูสองแถบ สิ่งที่พอจะบอกชัดไดถึงสัญชาติดั้งเดิม ก็คือลิ้นอันมีปลายสองแฉกทีพุงพนปากออกมา ่แปลบปลาบเปนจังหวะ ลักษณะทาทางของการเลื้อยไปไดอยางรวดเร็ว และคลองแคลวประเปรียวก็ดี รวมทั้งการตั้งหัวชูคอขึ้นไปไดสูงมากจากระดับพืนราบก็ดี มันเปนคุณลักษณะของจงอาง ้มากกวาประเภทงูเหลือมซึ่งอืดอาดเชื่องชากวา ความตกตะลึงที่มองเห็นหนาตาของเจาอสูรรายตนนั้นกระจะตา ทําใหรพินทรลืมไปชั่วขณะวาเขามีหนาที่จดชนวนระเบิดใหแงซาย สัญชาตญาณพราน ทําใหตวัดไรเฟลประจํามือขึ้นสู ุไหล แตกอนที่นิ้วจะกระดิกนั่นเอง สติกคืนมาอีกครั้ง เพราะเสียงสําลักของแงซาย ็ “ผูกอง! จุดชนวนใหผมเร็ว!!” จึงยื่นปลายบุหรี่ติดไฟเขาทีสายชนวนระเบิด อันติดอยูกับลูกธนูของแงซายทันที แตชา ่ ไปเสียแลว กอนที่ปลายบุหรี่จะทันสัมผัสกับสายชนวน เจาสัตวประหลาดตนนันก็พุงพรวดจากที่ ้เดิมอยางรวดเร็ว เสียงพุมไมหักวินาศอันเกิดจากลําตัวของมันฟาดทับและเลื้อยผานเปนพายุ ไมไดมุงเขาหารพินทรกับแงซายผูความจริงก็หางจากปลายจมูกของมันเทียบแลวเพียงแคคบ หากแตเลื้อย  ืบายหนาไปทางเชิงเขาดานทีคณะของไชยยันตกําลังวิ่งหลบเขาหาที่กําบัง ่ “มันเห็นพวกเราทางดานโนนแลว มันกําลังไล!”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1377 แงซายรองฟงแทบไมเปนภาษา “เร็ว! กวดตามมันไป!” รพินทรตะโกนลั่นอยางลืมตัว แลวทั้งสองก็เผนออกจากที่ วิ่งตัดทางการกวดไลการเลื้อยไปดังลมสลาตันของมันอยางไมคิดชีวต โดยมีลําหวยเปนแนวขนานอยูคนละฝง เจางูยักษไมไดสาเหนียกคิดถึงวา มีมนุษยสอง ิ ํคนไลหลังมันมา เปาหมายของมันคือมนุษยหาคน...ที่มนมองเห็นวิ่งรวมกลุมกันอยูทตีนเขาใกลๆ ั ี่ แลวมันก็เลี้ยวตัดขามหวย เหมือนงูเขียวทีขามรองกระดานเล็กๆ มายังฝงเนินเขา กอน ่หนาที่พรานใหญกบแงซายจะทันมองเห็นไดถนัด นอกจากสวนปลายหางที่วดวาดสายอยูไปมา ั ัเบื้องหนาในมุมตรง ทั้งหาคนบัดนีไตขึ้นไปถึงตีนเนินแลว กลุมโขดหินปากถ้ําที่ยึดเปนแหลงหลบซอนกําบัง ้ อยูสงขึ้นไปเพียงไมเกิน 30 เมตรขางหนานั่นเอง ทามกลางดงกลวยปาและกอนหินที่แซมสลับอยู ูทั่วไป ทันใดนั้นก็ไดยนเสียงอูไลหลังมาอยางกระชันชิด เสียงเหมือนน้ําปา พอเหลียวกลับมามอง ิ ้ทุกคนก็แทบจะกาวขาไมออก “หลบกอน เร็ว!!” ไชยยันตรองออกมาสุดเสียง ผลักดารินคะมําหนาลงไปหมอบอยูที่กอนหินลูกใกลทสุด ี่ตนเองก็เผนตามเขามาดวย บุญคํากับจัน ผูปดทายลาอยูเ บื้องหลัง ก็ไวทายาดสําหรับวินาทีมัจจุราชเชนที่เผชิญอยูนี้ ทั้งสองพรานโจนวูบเขาไปในดงกลวยอันหนาทึบ เปนที่อําพรางตาไดอยางดี คงมี แตคะหยิ่นผูอยูตรงกลางคนเดียวเทานั้น ทียืนตัวแข็งตะลึงอยู ่ พริบตานั้นเอง โดยไมจําเปนตองเลื้อยไลตามหลังขึ้นมาใหเสียเวลา ไอมหายักษผงกสวนหัวชวงหนึงของมันขึ้นเพียงชั่ววูบ ก็ชูรอนมีระดับเดียวกับชายเนินที่มนุษยทั้งหาชีวตกําลังตะเกียก ่ ิตะกายจาละหวั่นอยูในขณะนี้ อีกเพียงชัวอึดใจตอมา...เปนจังหวะที่มนลากลําตัวสวนที่เหลือติดดิน  ่ ัเบื้องลางใหเขามารวมกลุมเพื่อจะคืบระยะทางดานศีรษะ ตาโปนถลนทั้งคูจองนิงมายังเจาลูกหนู ่คะหยิน ผูยืนตัวสั่นเหมือนชีวิตปลิดปลิวออกไปจากรางแลวขณะนี้ ่ เสียงไชยยันตแผดตะโกนกองฟงไมไดศพทมาอีกครั้ง เสียงนั้นเองปลุกคะหยิ่นใหไดสติ ัขึ้น หัวหนาบานหลมชางผงะหลังลม แลวตะกายดวยตีนทั้งสี่ พยายามจะหนีขึ้นไปบนสวนสูงของเนินเขาไมรูทศทางอยางนาสงสาร ิ เสียงฟูปานไอน้ํารถจักรดังขึนอีกครั้ง แลวตนรังมหึมานัน ก็ฟาดวูบลงมาพรอมกับปากที่ ้ ้แสยะอากวาง เปาหมายคือรางอันคลานกระแดวๆ อยูกลางทางเดินของคะหยิน ่ มันก็เปนเวลาเดียวกับที่ .600 ไนโตรเอกซเปรส ในซอกแขนหนีบของไชยยันตคํารามขึ้นประดุจสายอสุนบาต หัวกระสุนขนาด 900 เกรส พุงผานลํากลองซายออกไป เสียงกระทบเปาหมาย ีดังไดยินถนัด แตคนยิงก็บอกไมไดเชนกันวามันถูกตรงไหน[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1378 กรงเขี้ยวที่งบลงมา เฉียดสันหลังนายบานหลมชางไปอยางหวุดหวิด แตงบติดตรงบริเวณ ั ัผาเคียนเอว มันผงกชูขึ้น รางของคะหยินก็ลอยควางติดปากอยูกลางอากาศ ดิ้นตะกายรองเสียงหลง ่ ดารินสติกลับมา ก็ตอเมื่อเสียงปนจากไชยยันตระเบิดขึ้นเปนปฐมฤกษ หลอนเอนหลังพิงพื้นดินทีเ่ ทลาดในจังหวะสะบัดตัวหันกลับ .470 ในมือกึกกองออกไปโดยไมไดเล็งเชนกัน หลอนเหนียวไกสองลํากลองในเวลาหางกันชัวเสี้ยววินาที โดยไมคํานึงถึงวาไหลอาจหัก ตาเบิกโพลงเห็น ่ ่ภาพอันนาหวาดเสียวของคะหยิ่น ซึ่งแนใจวา นั่นคือวาระสุดทายของนายบานหลมชาง เวลาเดียวกัน ไรเฟลจากบุญคําและจันก็สนั่นมาสองตึงจากดงกลวยระดับที่ต่ําลงไปเล็กนอย ติดตามมาดวย .600 จากลํากลองขวาของไชยยันต ภาพที่เห็นจากสายตาอันเหลือกลานของทุกคน...คะหยิ่นหลนวูบจากปากของมันลงมาในพริบตานั้น เสียงตุบลงไปในกอกลวยปา ศีรษะและลําตัวอันใหญโตที่ชรารอนอยูนั้น หดกลับอยาง ูฉับพลัน ลงไปรวมอยูกับลําตัวสวนใหญทกองคดเคี้ยวอยูตรงตีนเนิน เสียงบุญคํากับจันซึ่งยังมอง ี่ไมเห็นตัวอยูในขณะนี้ซัดกระหน่ํากันลงไปอีกถี่ยิบ  ดารินก็หกลํากลองไรเฟลแฝดของหลอน จะบรรจุชุดใหม แตไชยยันตไมฟงเสียง...พรวด ัลุกขึ้น กระชากแขนเพื่อนสาว ฉุดวิงกระเจิดกระเจิงขึ้นไปจนถึงกลุมหินปากถ้ํา โดยฉวยโอกาส ่ขณะที่ไอยกษหดหัวลงไป ทั้งสองเซถลาเขาไปพังพาบกําบังอยูใตซอกโขดหิน อันเปนตําแหนงที่ ัเรียกไดวาปลอดภัยที่สุด เพราะเปนหลืบหินกําบังแคบๆ จนเกินกวาที่ศีรษะอันใหญโตของมันจะผานเขามาได ยามนี้ไมสามารถจะเดาเหตุการณอยางไรทีจะเกิดกับใครไดทั้งสิ้น ่ มันเปนความตื่นตระหนกอกสั่นที่เหนือกวาครั้งใดในชีวต อันแทบจะเชื่อสายตาเสียมิไดวา...สิ่งทีตางเผชิญอยูนี้เปน ิ ่เหตุการณจริงไมใชฝนไป ขณะที่พากันตะกายหนีขนมา ไรเฟลประจํามือของทั้งสองพลัดหลุดไป ึ้เสียแลว โดยไมมเี วลาที่จะเก็บขึ้นมาได เพราะตองเอาชีวิตรอดไวกอน คงมีแตปนสั้นติดเอวกันอยูคนละกระบอกเทานั้น ไมทันจะอาปากหายใจไดถนัด ทั้งไชยยันตและดารินก็แทบช็อคขาดใจไปอีกครั้ง จากชองโหวของกอนหินสองลูกที่บังซอนกันเปนหลืบ สวนหัวอันนาสะพรึงกลัวของเจาอสูรดึกดําบรรพ ลอยวูบขึ้นมาอีกครั้ง และในครั้งนี้ มันตรงระดับกับโขดหินที่หลบซอนอยูพอดี ราวกับจะ โผลหนาตางมอง หางออกไปเพียงไมกี่วาเทานั้น ที่เหนียงใตคาง โทรมไปดวยเลือดสดแดงฉาน ตาโปนถลนทั้งคูลุกโรจนราวกับดวงไฟจองมองมา ตวัดลิ้นอยูปลาบๆ “พญานาค!...” เสียงไชยยันตสําลักออกมาอยางลืมตัว สําหรับดาริน ขวัญไมอยูกับตัวเสียแลว สําหรับภาพอันนาสยองกลัวที่สุดในชีวิตที่มองเห็นซึ่งๆ หนา หางเพียงไมกี่วา เลือดในกายจับเปนกอนแข็งไปหมด ถาซอกหินที่ซุกกายเบียด[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1379ตัวลีบหลบอยูน้น กวางกวานั้นอีกนิดเดียว หัวของมันก็คงจะฉกเขามาได หลอนยกมือทั้งสองขึ้นปด  ัหนา ซอนดวงตาเสียไมใหเห็นสิ่งอันแสนจะนากลัวนั้น กายสั่นระรัว สวนหัวอันนากลัวนั้น โยกไหวสายไปมาเล็กนอย เหมือนจะหาทางลวงเขามาเอาสองมนุษยที่ซอนอยูในซอกหินออกไปใหได มนุษยผูสามารถเรียกเลือดในกายของมันใหหลั่งออกมาไดเทาๆ กับที่คูของมันอีกตัวหนึ่ง ตองนอนแซวรอวาระสุดทายอยูในขณะนี้ เสียงปนจากเบืองลาง ยังคงดังสนั่นหวั่นไหว คงจะเปนบุญคํากับจันนันเองที่ชวยกันซัล ้ ่โว แตในครังนี้ ดูมนไมสะทกสะเทือนอะไรเลย คงชูคอตรงระดับชองหินจองเหยื่ออยูเชนนั้น ้ ัเหมือนจะจงใจเอาใหไดเฉพาะไชยยันตและดาริน โดยไมสนใจกับใครอื่นทั้งสิ้น! รพินทรกับแงซาย ก็หอแนบตามมาถึงชายเนินในบัดนัน และประจันกับเหตุการณ ้ภายหลังจากทีนายจางทั้งสอง ตะเกียกตะกายขึ้นไปหลบกําบังอยูในซอกหินหนาปากถ้ําไดแลว ่ขณะนันบุญคํากับจัน ผูหลบอยูในดงกลวยชวยกันระดมยิงอยางไมย้ง แตมันก็ไมสนใจดวย ยืดคอชู ้ ัหัวรอนขึ้นไปยังกลุมโขดหินหนาปากถ้ํา ที่ไชยยันตกับดารินเขาไปเบียดหลบอยู ทั้งสองก็แลนเขาหาหินกอนใหญยดเปนทีกําบัง และทําระยะใกลเขาไปอีกกับลําตัวสวน ึ ่ใหญของมัน ที่กวาดคดเคี้ยวอยูบนชายเนิน สวนเบื้องบนในทีกําบัง ไชยยันตโอบกอดรางอันสั่นเทา ่ของเพื่อนสาวไวแนน คอยๆ ดึงปนสั้นออกจากซองขางเอว ขบกรามนูนเปนสัน แลวยกขึ้นเล็งลอดชองกําบังหินออกไปที่ระดับจมูก และริมฝปากดานตรงของมัน ลั่นไกเปรี้ยง กระสุน .44แม็กนั่ม วิ่งเขาหาเปาหมายตรงตามที่เล็งไวอยางแมนยํา มันก็ผงะหนาวูบ หลบหายไปจากชองโหวนั้นในพริบตา แตแลวชัวอึดใจก็คอยๆ โผลขึ้นมาอีกอยางอยูยงคงกระพัน ลูกปนสั้นขนาดหนักเจาะ ่จมูกของมันเขาไปไดแน แตดูมันไมสะเทือนอะไรเลย พนลมขูฟูออกมาจนผงคลีรอบดานที่หลบซอนอยูปลิวฟุงขึ้น  กอนที่เขาจะปลอยนัดที่สองออกไป โดยที่หมายไปที่ดวงตาขางหนึ่งของมันนันเอง ่ดานลางก็ไดมาถึงซึ่งวินาทีสําคัญขีดสุด ปลายบุหรี่ของรพินทร ยื่นเขามาใกลสายชนวนระเบิดที่ลูกธนูของแงซายอยางสั่นรัวแทบจะควบคุมไวไมได ทั้งสองจองไปที่เจางูยักษตาไมกะพริบ “กะกลางลําตัวกอน อยาเพิ่งหมายไปทีหัว เพราะมันชูหวใกลที่ซอนตัวของเจานาย ระวัง ่ ั...ยิง!!” แงซายนาวสายธนูสุดลา วินาทีเดียวก็ปลอยออกไป เสียงดังพรึบ มีเสียงขนนกครางตัดอากาศเควียวกองหางออกไป แลวธนูดอกนั้นก็ปกสวบเขาไปติดเด อยูที่บริเวณดานขางตอนหนึ่ง ้ ระดับกลางของลําตัวอยางพอดิบพอดี ยิ่งแลวกวาลูกปนเสียอีก ดูมนจะไมรูสึกเอาสักนิด แมวาหัว ัอันแหลมคมจะเสียบทะลุเกล็ด ปกเนื้อเขาไปจมเงี่ยง อยางนอยก็ลึกไมต่ํากวา 6 นิ้ว[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1380 แลวทั้งคนยิง และคนจุดชนวนก็ทรุดตัวลงนั่งกลั้นหายใจ อึดใจตอมา อันเปนอึดใจอันยาวนานที่สด อากาศตรงบริเวณที่รพินทรกับแงซายทรุดกาย ุอยูเคียงกัน ก็บังเกิดพลังกดดันวูบขึนจนผงะจ้ําเบา มีเสียงเหมือนลูกปนใหญตกอยูใกลๆ ดวยอํานาจ ้ศรพรหมมาศของพระรามแงซาย แรงระเบิดปานวาจะถลมขุนเขาลูกนั้นเสียทั้งลูก! พรอมกับเปลวไฟอันแดงวาบ และผงคลีที่ลอยตลบเปนมานควันพุงสูงขึ้นไปในอากาศ สวนของลําตัวประมาณ 1 ใน 4 ที่กําลังชูรอนราอยูใกลกับโขดหินหนาถ้ําอันเปนทีหลบกําบังของ ่ไชยยันตกับดารินขณะนี้ ก็ฟาดลมลงมากองรวมอยูกับลําตัวสวนใหญเหมือนตนไมทถูกฟาผา หัก ี่กลางลําฉะนั้น แลวพลิกกลิงหงายทองขาว...เกือบตลอดทั้งลําตัวอันยาวเหยียดสงบนิ่งแข็งทื่อ คงมี ้แตสวนปลายหาง และตอนคอเทานั้นที่สายกระดิกอยูแชมชา สั่นริกๆ ครั้นแลวปากอันกวางใหญก็ อาออกแลเห็นแดงฉาน มันเคลื่อนไหวไมไดเสียแลว นอกจากนอนอาปากอยางดุรายอยูกับที่เชนนั้น  “ซ้ําไปที่ปาก เร็ว!” พรานใหญตะโกนสุดเสียง แตะปลายบุหรี่เขาไปกับสายชนวนของลูกใหม ทีแงซายเอา ่พาดสายอยางไมยอมเสียเวลา พอเขาใหสญญาณยิง ชาวดงรางยักษกปลอยธนูสายฟาออกไปอีกครั้ง ั ็เสียบเขาเพดานของปากที่กําลังอาอยูนั้นอยางแมนยํา พอธนูปก มันก็งบฮวบลงมาเต็มแรง ั เสียงระเบิดเหมือนลูกบอมบที่ทิ้งจากเครื่องบิน สะเทือนครืนขึ้นอีกครั้ง บริเวณหัวอันใหญโตของมันลงมาจนถึงคอแยกออกเปนชิ้นสวน ชิ้นเล็กชิ้นนอยกระจายปลิววอนออกไปทุกทิศในพริบตานันแหลกละเอียดขาดหายไปในทันที คงเหลือแตคอที่ดวนอยูในลักษณะเหวอะหวะนา ้สยอง เลือดกระเซ็นวอนไปทั่ว ประหนึ่งจะยอมกอนหินและใบกลวยปารอบบริเวณใหเปนสีแดงคล้ําไปหมด สงกลิ่นคาวตลบอบอวล ทันทีที่ไนโตรลูกที่สองสําแดงเดชขึ้น เด็ดหัวเจายักษใหญตัวนั้น ปาก็แตกอูมาทาง เบื้องหลังของทั้งสอง เสียงจันกับบุญคํารองเอ็ดอึงเตือนลงมาจากเนินปากลวยเบื้องบนพรอมกัน ไรเฟลจากดานนันก็แผดระเบิดขึ้นอีกสองนัดซอน โดยไมจาเปนตองเหลียวกลับไป ทั้งรพินทรและแง ้ ํซายก็บอกไดในทันทีวา นางตัวเมียทีพิการดวยการระดมยิงไวกอนของคณะเชษฐา กําลังวกตลบเขา ่มาอยางเกรี้ยวกราดโกรธแคน โดยไมคํานึงถึงชีวิตดวยสัญชาตญาณคูของมัน ซึ่งบัดนีดับดิ้นไปแลว ้ มันลากตัวมาอยางแชมชาดวยกําลังอาฆาตแคนชวงสุดทายของมัน ปราศจากการพรั่นพรึงขามเกรงตอสิ่งใดทั้งสิ้น แตถึงแมจะชาสักขนาดไหนก็ตาม เมื่อเทียบกับมนุษยตวเล็ก ัอัตราสวนการเคลื่อนที่มันเปรียบกันไมได การชาแมแตวนาทีเดียว ยอมหมายถึงชีวิต! ิ รพินทรและแงซาย เผนออกจากที่โดยไมจาเปนตองเตือนบอกกัน วิงเต็มฝเทา ไตเนินบุก ํ ่เขาไปในดงกลวยปาที่จนกับบุญคําแอบซอนอยูกอนแลว ระหวางที่ตางตะเกียกตะกายขึ้นไปตาม ั[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1381ขั้นบันไดธรรมชาติ พรานพื้นเมืองทั้งสองก็ชวยกันระดมยิงขามศีรษะ ลงไปยังตีนเนินสนั่นหวั่นไหว รพินทรเอี้ยวคอหันกลับไปมองก็ใจหายวูบ ลําตัวอันมหึมาของนางงูยักษตวนัน เลื้อย ั ้ครอมผานกอนหินลูกที่เขากับแงซายหลบมุมอยูเมื่อตะกี้น้มาแลว สวนหัวชะเงอแตะลงชายเนิน ีแลวก็เคลื่อนดิงเขาหาซากของคูมัน ที่กองพะเนินเทินทึกอยู โดยไมไดสนใจ หรือสะทกสะทานตอ ่กระสุนไรเฟลที่บุญคําและจัน ชวยกันระดมกระหน่ําลงไปในขณะนี้ ดวงตาโปนใหญของมันขางหนึ่ง แดงฉานไปดวยคราบเลือดมองเห็นไดถนัด มันไมไดมุงติดตามขึ้นมาทางฝายมนุษย ที่กําลังเผนหนีอยู แตเลื้อยเขาไปพันอยูกับซากคูของมันที่กองสงบนิงไปแลว! ่ อันเนื่องมาจากโอกาสที่เห็นศีรษะ เปนเปาหมายอยางถนัดในขณะนี้ และเพราะแงซายวิ่งแยกหางจากเขาไปทางดานหนึ่ง รพินทรตัดสินใจยกไรเฟลประจําตัวที่ตดมืออยู ปลดเซฟแลวเล็งลง ิไปยังกลางศีรษะของมัน อยางลองเสี่ยง ระดับที่สูงกวานี้ วิถีกระสุนจะตองแลนทะลุลงกลางศีรษะทางดานบน ซึงนาจะไดผลกวาการยิงเสยขึนจากระดับต่ํา ่ ้ พอมันลั่นตูมออกไป เขาก็เห็นเจาอสูรดึกดําบรรพ ดิ้นพรวดพราดสุดแรงเกิด ตีแปลงจนกอนหินในละแวกใกลเคียง ถลมรวงกรูเกลียวพลิกหงายทอง ฟาดฟดตัวเองเปนเกลียวอยูหลายตลบ รพินทรใจชื้นขึ้นในบัดนั้น กระชากปลอกออกทิ้งอยางรวดเร็ว ยัดนัดใหมขึ้นรังเพลิง แลวเล็งซ้ําลงไปอีกเปนนัดที่สอง โดยไมยอมปลอยเวลาใหผานไปแมแตวนาทีเดียวิ นางงูยักษผูสะบักสะบอมอยูกอนแลว ไถลกลิ้งจากเนินลาดตรงตําแหนงที่เจาตัวผูนอน  เปนซากอยู ลงไปทุรนทุรายอยูยังชายเนินเบื้องลาง บริเวณที่มนฟาดตัวดินราวกับแผนดินจะถลม  ั ้ทลาย พงไมใหญนอยในละแวกใกลเคียง ถูกลําตัวที่กวัดไกวอยูไปมา บดหักราพณาสูร ราวกับมีอะไรมากวาด เสียงดังครืนโครมสนั่นหวั่นไหวไปหมด เขาสงกระสุนไปที่ศีรษะของมันจนหมดชุดที่บรรจุอยูในแม็กกาซีน ก็พอดีกับที่แงซายกระโจนกลับลงมาสมทบ “มันอยูแลว ผูกอง!”  กะเหรี่ยงรางยักษรองลั่นออกมาอยางตื่นเตน “ยังไวใจอะไรไมไดทั้งสิ้น ขอธนูจากแกอีกลูกเถอะ” เขาบอกอยางไมยอมหายใจ ควักไลทเตอรออกมาจากกระเปาขีดจุดขึ้น แงซายก็พาดธนูขึ้นสายในระหวางที่งยักษยงดิ้นปด พันตัวยุงเหยิงเปนเกลียวอยูเชนนี้ รพินทรจุดเปลวเขากับชนวน ู ัแลวทรุดตัวลงนั่งหลีกทางให พรอมกับออกคําสั่งใหยิง แงซายนาวคันธนูลูกที่สาม แลวปลอยลงไปอยางประณีต...มันแลนเขาปกกลางลําตัวบริเวณใกลกับสวนคอของสัตวโลกลานป แลวกึกกองกัมปนาทขึ้นอีกครั้งในเวลาชั่วพริบตาเดียวแรงสะทานของระเบิด ทําใหทั้งคนยิงและคนจุดชนวนผูอยูบนที่สงชัน ผงะเสียหลักกลิ้งลงมาตาม ูเนินลาด ติดโคนตนกลวยกอหนึ่ง ทับซอนกันอยูขลุกขลัก รางของเขาทับอยูบนรางของแงซาย[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1382 พรานใหญยันกายลุกขึ้นกอน สงมือไปใหอดีตนายทหารกองโจรกะเหรี่ยงจับ แลวฉุดใหยืนขึ้น ก็พอดีกับที่ไดยินเสียงโหรองอยางยินดีของบุญคํากับจัน ผูว่งตรงลงมาสมทบ ชี้มือใหดูลงไป ิขางลาง พรอมกับเสียงเอ็ดอึงฟงแทบจะไมไดศพท ั เมื่อเหลียวลงไปดู รพินทรกมีความรูสึกเหมือนตายแลวเกิดใหม ็ ยักษใหญตวทีสอง พบกับกาลอวสานของมันลงแลว ประมาณ 1 ใน 4 ของทางดาน ั ่หัวมัน บัดนีพลิกหงาย พาดกองอยูบนสวนลําตัวของมันเอง สงบนิ่งเปนดุษณีแมแตปลายหางก็ไม ้กระดิกใหเห็น อํานาจระเบิดของไนโตรทําลายกระดูกกานคอ และระบบประสาททุกสวนของมันใหพินาศลงอยางเฉียบขาดคาที่ พรานใหญยกหลังมือขึ้นปายเหงื่อบนหนาผากสลัด หันไปมองดูหนาแงซาย ผูยืนเงียบอยูขางๆ ตาตอตาประสานกันนิง ตางฝายตางไมไดพดอะไรออกมาอีกจนคําเดียว ่ ู ไชยยันตกับดาริน ไตออกมาจากที่กําบังหนาปากถ้ํา ลงมารวมกลุมสมทบในอึดใจตอมาเต็มไปดวยความตื่นเตนตอเหตุการณเหมือนอยูในครึ่งจริงครึ่งฝน ทั้งหมดยังไมสามารถพูดอะไรออกมาไดในขณะนั้น นอกจากจะพากันยืนเบิกตาโพลง จองลงไปยังซากงูยักษทั้งสองตัวเบื้องลาง...ไมหางลงไปนัก ลําตัวอันยาวเหยียดของมัน ทอดขวางทางลงชายเนินไวหมดสิ้น ราวกับมีกําแพงยอมๆ มากั้นไว ทันใดนั้น รพินทรก็เปนคนแรกที่เฉลียวคิดในสิ่งผิดปกติ รองออกมาโดยเร็ว พรอมกับกวาดสายตาคนหาไปรอบๆ “คะหยินอยูไหน?” ่ ทุกคนจึงเพิ่งนึกขึ้นมาได และกอนทีใครจะเอยเชนไรตอไปนั่นเอง ตางก็ไดยินเสียงคราง ่แววออกมาจากดงกลวยอันหนาทึบอีกดานหนึ่งไมหางออกไปนัก ทั้งหมดพากันพรูเขาไปคนหาอยางรวดเร็วดวยความรอนใจ แลวก็พบนักเลงชาวดอย นายบานหลมชางนอนแองแมง หนานิวคิ้ว ่ขมวด ครางออยอยูโคนกอกลวยตอนหนึง ่ ทั้งหมดตรงเขาไปรายลอมซักถาม และตรวจดูอาการของคะหยินแลวก็โลงใจไปถนัด ่เมื่อพบวาเจานักเลงขี้โมไมไดเปนอะไรมากนัก นอกจากหลนลงมาตะโพกครากไปขางหนึ่ง ภายหลังจากชวยกันแกไขอยูครูใหญ คะหยิ่นก็พอจะลุกขึ้นเดินเขยกได ไชยยันตเลาถึง นาทีวิกฤติที่เผชิญมาใหพรานใหญทราบ “ไอลิงทโมนนี่รอดตายมาไดครั้งนี้ เปนปาฏิหาริยแทๆ ตอนที่มันคาบติดปากชูขึ้น ผมนึกวาคะหยิ่นตองตายแนแลว” ไชยยันตกลาวในตอนทาย เสียงยังไมวายสั่น “ถาคุณไชยยันตไมยิงนัดแรกออกไป คะหยิ่นก็ตองตายแนครับ มันถูกเขานัดนั้นทําใหมันเสียจังหวะไป ผมกับแงซายก็กวดไลหลังมันมาติดๆ ตอนที่มันไลมาทางนี้”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1383 ตัวนายบานเองหนาเหลือสองนิ้ว ปากซีดตัวสั่น เห็นแตตาขาวที่กลอกกลิ้งอยูไปมาจนกระทั่งบัดนี้ก็ยังไมสามารถจะเอยอะไรออกมาได คะหยิ่นพบกับความขวัญหนีดีฝอยิ่งกวาทุกคนไชยยันตตองงัดบรั่นดีที่ติดตัวอยูในยามหลังออกมากรอกปากให พักใหญจึงหนาตาเปนผูเปนคนขึ้นมาบาง ทั้งหมดพากันนั่งพักสงบสติอารมณอยูบนเชิงเนิน บริเวณปากลวยแหงนั้นอยูเปนเวลานาน ยังไมมใครคิดที่จะไตกลับลงไปยังตีนเนินเบื้องลาง อันมีซากมโหฬารของงูยกษทั้งสองกองอยู ี ัจันไปเก็บไรเฟลของไชยยันตกับดารินทีตกอยู ขณะที่ตะลีตะลานหนีมฤตยูเขาหาที่กาบังมาคืนให ่ ํเจาของ ทุกคนตกอยูในภาวะของความรูสึกอันยากที่จะอธิบายถูก ในเหตุการณหวุดหวิดจวนเจียนตอชีวิต ซึ่งเผชิญโดยมุมตางๆ กัน แตละคนลวนคิดวาวาระสุดทายแหงชีวตตนไดมาถึงแลว ิทั้งนั้น แมแตรพินทรหรือแงซายเอง การรอดตายและปราบเจาอสูรรายทั้งสองตัวราบคาบลงได จึงเปนเรื่องคลับคลายคลับคลา เหมือนอยูในความฝน ดารินก็ตกอยูในภาวะเดียวกันกับคะหยิน หลอนพูดอะไรไมออกอีกเลย นับตั้งแตงยักษ ่ ูทั้งสองถูกปราบหมดฤทธิ์ลง นั่งกายสั่นเทิมกอดเขาซุกหนาอยูในทอนแขน จองตาไมกะพริบจับนิง ้ ่ลงไปยังซากภูเขาเลากาของมัน เหมือนจะไมเชื่อวาเหตุการณตางๆ ที่หลอนพบเห็นอยูนี้มันเปน ความจริง ไมสามารถจะลําดับภาพใดๆ ไดทั้งสิ้น มันสับสนไปหมดเหมือนฝนราย สิ่งที่หลอนจําติดตาอยูจนกระทั่งบัดนี้ และไมมีวนที่จะเลือนหายไปจากมโมภาพไดก็คือ ัภาพของศีรษะอันแสนจะนาเกลียดนากลัวชูรอนโผลขึ้นมาจองมองดูหลอน ขณะที่ซุกตัวแอบอยูในซอกกําบังของกอนหิน พรอมกับลิ้นที่แลบแปลบปลาบเขามาใกล ราวกับจะตวัดพันรางของหลอนแลวดึงหายเขาไปในปากอันแลดูราวกับถ้ํามรณะนัน ้ ไมเคยมีการผจญภัยครั้งไหน ที่ทําใหนักมานุษยวิทยาสาวสยดสยองพองขนเทาครั้งนี้หลอนกับไชยยันตเผชิญหนากับมันอยางใกลชิดที่สุด โดยมีซอกหินกั้นเปนเครื่องชวยชีวตไวได ิเพียงนิดเดียวเทานั้น และถาไมไดไชยยันตผูมีสติดีคอยฉุดหลอนพาหนี ปานนี้หลอนก็ไมทราบเหมือนกันวาจะเกิดอะไรขึ้น เพราะในขณะนั้น ประสาททุกสวนเปนอัมพาตไปหมด ไมสามารถชวยเหลือตัวเองไดเลย “คะหยินตายไปแลว แตคะหยิ่นเกิดใหม...” ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1384 นายบานหลมชางบนพึมพําออกมาไดประโยคแรก ความตระหนกอกสั่นคอยจางไปกลายมาเปนความปติโสมนัสเหลือที่จะกลาว จองตาเบิกโพลงลงไปยังซากงูทั้งสอง และขยี้ตาอยูหลายครั้ง หัวเราะราออกมาได บุญคําขากถุยดังสนั่น “ผาวะ! คะหยิน เอ็งไมนารอดมาไดเลย นําทางดีนัก นําไปนํามาเสือกนําเขาไปอยูใตทอง ่  ของมันเขาให มันนากระทืบ นี่ดีวานายหญิงรูตัวเห็นเขาเสียกอน ไมงั้นเอ็งก็คงนําเขาปากมันไปเลย” คําพูดของตาพรานเฒา ทําใหบรรยากาศอันเครียดหนักของทุกคนผอนคลายลง ไชยยันตหัวเราะออกมาไดเปนคนแรก ตามนิสัยอันปรับอารมณไดอยางรวดเร็วของเขา “อยาไปดามันเลย บุญคํา คะหยินพยายามทําหนาที่ของมันอยางดีที่สดแลว อยาวาแต ่ ุคะหยินเลย ขนาดบุญคําหรือพรานใหญเองก็ไมรูตัว วาเขาไปอยูใตทองของมัน คะหยิ่นมันจะรูได ่ยังไง มันเปนเรื่องของการบังเอิญที่อาจเกิดขึ้นได เพราะปารกทึบมาก และตัวมันก็ใหญเสียจนเราสังเกตอะไรไมได ดีแลวละ...ที่เพียงแตเขาไปนั่งพักอยูใตทองมัน โดยมันไมรูตว ถาเกิดไปหุงขาว ัอยูบนหัวของมันจะยิ่งแลวใหญ ถึงอยางไรคะหยินก็อุตสาหนําเราตามจนพบนันแหละ มิหนําซ้ําตัว ่ ่มันเองยังเกือบตายมากกวาทุกคน” “สมละครับ นายทหาร...” บุญคําวา หันไปมองดูคะหยินแลวหัวเราะหึๆ ่ “มันยกหัวรา ไลขึ้นมาอยางนั้นแลว ไอคะหยินยังเลือกยืนเซอซาอยูกลางทางดอกเดียว ่คนอื่นเขาหลบหมด นายทหารสติดีแท อุตสาหยิงชวยไว มันเลยฉกลงมางับพลาด ติดแตผาเคียนเอวถางับถูกตัวไอคะหยินตายไปแลว” ่ แลวตาพรานเฒาแหงเขาอึมครึมก็สบถพึม คะหยินไมไดตอบอะไรทังสิ้น นอกจากยิ้ม ่ ้แหยๆ รพินทรปลดกระติกน้ําออกดื่มกลั้วคออันแหงผากเปนครั้งแรก พรอมกับระบายลมหายใจเฮือกออกมา ชําเลืองไปทางหญิงสาว เห็นยังนั่งงงเฉยอยูเชนนัน เหมือนจะตกอยูในภวังค แตแลว ้ หลอนก็สะดุงรูสึกตัวขึ้นเมื่อไชยยันตเอื้อมมือไปลูบหลัง ทักยิ้มๆ วา “เปนยังไงนอย นั่งปลงอะไรอยูหรือ เงียบไปเลย” ดารินยืดตัวตรงขึ้น หลับตาสะบัดหนาแรงๆ สองสามครั้งแลวลืมตาขึ้นใหม หันมามองหนาผูรวมคณะทุกคน เสียงแหบพรา  “ฉันกําลังคิดอยูวา ฉันฝนไปหรือเปลา วาแต...มันตายแนหรือ?” “ตัวหนึ่งหัวขาดไปเลย เห็นทนโทอยูนั่น อีกตัวหนึ่งคอหักหงายทองหรา ถาไมตายก็ไมรูจะทํายังไงแลว” ไชยยันตตอบ ตบไหลเพื่อนสาวมาอยางปลอบใจ ดารินจองภาพนั้นอยางยังไมแนใจเชื่อสายตาตนเองนัก แลวพนมมือไวเหนือทรวงอก แหงนหนาขึ้นไปบนทองฟา เหมือนจะขอบคุณตอสวรรค[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1385 “โชคดีเหลือเกิน ที่คุณหญิงหยุดพักอยูทใตซุมหินตรงนั้น แลวเหลือบไปเห็นมันโดย ี่บังเอิญ ไมงั้นพวกเราอาจเดินเซอซาเขาไปใกลสวนหัวมันโดยไมรูตว และมันเห็นเรากอนก็ได” ั พรานใหญพดขึ้นเบาๆ อยางอดที่จะหวาดเสียวตอเหตุการณไมได หญิงสาวกล้ํากลืน ูอะไรชนิดหนึงลงคอ บังเกิดอาการหนาวสะทานขึ้นมาอีกครั้ง ่ “ถาไมใชเพราะโคลนจากตัวของมัน หยดลงมากระทบมือฉันเขา ก็คงไมรูเหมือนกัน” หลอนพูดเสียงแหง ยังอยูในอาการสยอง พรั่นใจ “ทีแรกสงสัยวาอะไรเหลวๆ เย็นๆ มันหลนลงมาถูกมือ พอเงยขึ้นไปมองเห็นยังไมทันชัดมันก็หยดซ้ําลงมาอีก คราวนี้เปนเลือดเลย แลวก็เห็นปลองใตทองมัน ตอนนั้นแทบช็อค ตัวแข็งไปหมด จะบอกใหพวกเรารูก็ไมมีเสียง เหมือนมีอะไรมาสะกดไวงั้นแหละ ยังคิดเลยวาเผลอหลับแลวฝนไป คุณพระชวยไวแทๆ ทีเดียว สําหรับเหตุการณครั้งนี้” “จนกระทั่งเดียวนี้ผมก็ยังลําดับภาพไมถูกเลยวา อะไรมันเปนอะไร พวกผมวิ่งไตเนิน ๋ขึ้นมา ยังไมทนจะถึงปากถ้ําที่หลบซอนนั่น มันก็ไลหลังกระชั้นชิดเขามาเสียแลว ไอตวไหนกันแน ั ัที่กวดตามพวกผมมา ตัวที่เราเขาไปนั่งพักอยูใตทองมัน หรือวาตัวที่เราไดยนเสียงเลือยมา?” ิ ้ ไชยยันตหนมาถามรพินทร ั “ตัวใหมที่ไดยนเสียงเลื้อยมานั่นแหละครับ มันมาเร็วยิ่งกวาพายุเสียอีก พอคุณไชยยันต ิกับพวกเราทางนี้วิ่งมาที่น่ี ผมกับแงซายก็ออกสกัดดัก ไมกี่อึดใจเทานั้นเห็นมันชูหวโผลขึ้นมาพน ัปา จะยิงตอนนั้นก็ยิงไมทัน เพราะมันหดหัวลงเลื้อยไลพวกคุณไชยยันตเสียกอน ผมกับแงซายก็เลยวิ่งตามหลังมันมา พอจัดการกับเจาตัวนั้นเสร็จไป ตัวทีนอนนิ่งอยูก็เลื้อยตรงเขามาตามคูของมัน ผม ่ กับแงซายตองเผนขึ้นมาบนเนินนี่ และยิงลงไปจากบนนี้ ทีแรกนึกวาเสียงระเบิดทีเ่ รายิงตัวแรกจะทําใหมนหนีเสียอีก ที่ไหนได มันกลับพยายามตรงเขามา ก็เลยไดจังหวะซัดอยูทั้งสองตัวพรอมกัน ัเลย” ไชยยันตกบดาริน ั ไมมีโอกาสจะไดเห็นเหตุการณตอนที่รพินทรกับแงซายยิงธนูติดระเบิด เพราะมัวหลบซอนอยูในซอกหินหนาปากถ้ํา ทั้งสองโผลออกมาภายหลังจากไดยินเสียงระเบิดกัมปนาทขึ้นแลวสามครั้ง และไดยินเสียงโหรองแสดงความดีใจจากบุญคําและจันนั่นแหละ แลวก็ออกมาเห็นซากงูยกษทั้งสองกองอยู ัตีนเนิน ในลักษณะหมดฤทธิ์เดชวายปราณลงดวยอํานาจของไนโตรกลีเซอรีน สมดังที่คาดหวังไว มันพิสจนใหเห็นชัดไดวา พรานนําทางและเจาคนใชชาวดง สามารถทํางานประสานกัน ูไดอยางกลมกลืนไมมอะไรขัด เมื่อความจําเปนขีดสุดไดมาถึง สวนบุญคํากับจันก็เปนมือที่ไววางใจ ีไดทีเดียว เพราะตลอดเวลา ไดยินเสียงปนจากทั้งสองแผดสนั่นอยูไมขาดระยะ แสดงวาไมไดเสียสติเลย คงสาดกระสุนเขาใสไอยักษอยางพรานเลือดขนจนวินาทีสุดทาย คงมีแตคะหยินกับดารินเทานั้น ที่ตกอยูในภาวะเสียขวัญทําอะไรไมถูก ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1386 อดีตนายทหารปนใหญ เอื้อมมือไปจับแขนรพินทรกบแงซายไวคนละขางบีบแนน แลว ัถอนใจออกมาอีกครั้ง เขาไมจําเปนอะไรจะตองกลาวสรรเสริญในฝมอและน้ําใจของบุคคลทั้งสอง ืเพราะซึมซาบดีมานานแลว เพียงแตพมพําออกมาวา ึ “นี่ถาไมไดธนูติดระเบิด พวกเราเห็นจะไมมีทางปราบมันลงไดเลย นอกจากกลายเปนเหยื่อไปหมด ตอนที่มันชูหัวขึ้นไป หมายจะเลนงานผมกับนอยตรงปากถ้ํานั่น ผมบอกไมถูกวาความรูสึกตอนนั้นเปนอยางไร เห็นหนาเห็นตามันถนัดทีเดียว หางไมกี่วาเทานั้น ความใหญโตมโหฬารของมันนี่ซิ ทําใหหวใจแทบหยุดเตน มันมีหงอนบนหัวดวย นากลัวเหลือเกิน ผมเอาปนสั้น ัยิงเผาขนเขาใสหนามันนัดหนึ่ง เห็นมันหดแวบหายไป แตอึดใจเดียวก็โผลราขึ้นมาอีก นอยนะหมดสติไปแลวตอนนั้น” พรานใหญฝนหัวเราะเบาๆ หันลงไปมองขางลาง “อยาวาแตคุณไชยยันตเลยครับ ผมเองเห็นมันโผลหัวขึ้นมาครั้งแรก ก็แทบช็อคไปเหมือนกัน เพราะคิดวาดภาพหนาตามันไปอีกอยางหนึ่ง เขาใจวาคงเปนหนางูธรรมดา คาดไมถึงวามันจะแปลกประหลาด เหมือนสัตวในเทพนิยายอยางนี้ ไอตัวที่หวขาดไปนั่นแหละครับ คือตัวที่มี ัหงอน ผมอยากจะเขาใจวามันเปนตัวผู สวนอีกตัวหนึ่งหัวมันคลายๆ งูเหลือมธรรมดา คงจะเปนตัวเมีย และเจาตัวเมียนั่นแหละที่ปะทะกับคุณเชษฐาที่หมูบาน เปนตัวที่เราตามรอยมันมา”  “ไอตัวมีหงอนนี่ ก็เปนตัวเดียวกับที่เราสองกลองเห็นเมื่อเที่ยงนี้นะซิ” “ครับ ตองเปนตัวนีแหละ ที่เราไปดักมัน พอดีกับที่ทางฝายคุณชายปะทะกับอีกตัวหนึ่ง ้ทางหมูบานเสียกอน มันเลยเบนหัวหลบ แลวก็วกออมมาคอยพบคูของมันที่นี่ ประจวบกับที่เราตามมาถึง เลยเจอะเขาทั้งสองตัวพรอมกัน” “นาจะเรียกมันวา พญานาค หรือมังกร มากกวางู พอเดาถูกไหม ไอตวไหนกันแนทเี่ อา ัควายของเราไปกินคืนนัน?” ้ จอมพรานสั่นศีรษะ “ผมก็ไมแนใจเหมือนกันครับ คืนนั้นเราเห็นมันไมถนัด รูแตเพียงวามันเปนงูใหญเทานั้นแตไมตวใดก็ตวหนึ่งในสองนี่แหละ” ั ั แลวก็หันไปสงภาษาซักถามอะไรคะหยิ่นอยูครูหนึ่ง จึงหันมาบอกตอวา “คะหยินบอกวา เทาที่เห็นมันอาละวาดอยูที่หมูบานหลมชางเปนตัวทีไมมีหงอน คงเปน ่ ่ตัวเมียนั่นแหละ คะหยิ่นก็ไมเคยรูมากอนเหมือนกันวามันมีอยูสองตัว เพิ่งจะมาเห็นเอาเดี๋ยวนี้แหละถาจะใหสนนิษฐานก็อยากจะเดาวาไอตวผูนั่นแหละ ที่ดอดเขาไปโจมตีขบวนเกวียนของเรากลางดึก ั ัเอาควายไปกิน ในขณะทีนังตัวเมียมาคอยอาละวาดอยูทางหมูบาน แลววันนี้มนก็มาพรอมกันสอง ่ ัตัวผัวเมียเลย ถาไมมีพวกเราเตรียมรับมืออยู ดีไมดี วันนี้ทั้งสัตวทั้งคน เกลี้ยงหมดทั้งหมูบาน” “จริงอยางที่คะหยิ่นวาไวไมมีผิด ไมมีปนกระบอกไหนที่จะปราบมันลงได”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1387 ไชยยันตครางเบาๆ กมลงมองดู .600 ในมือพรอมกับสั่นหนาชาๆ อยางหมดความไวเนื้อเชื่อใจ รพินทรแยงมาวา “ก็ไมเชิงครับ ผมเรียนแลววา ปญหามันอยูที่เราจะสงกระสุนเขาจุดสําคัญของมันไดเพียง ไหนเทานั้น กอนที่แงซายจะยิงระเบิดไปที่ตัวหลัง ผมกดดวย .458 ลงไปกลางหัวของนังตัวเมียเพราะเห็นเปาหมายถนัด...เปนการยิงจากดานบนนัดแรกเทานั้น เห็นมันมวนกลิ้งไปทันทีเหมือนกันเพราะลูกปนตัดเปนเสนตรงผานกลางสมอง เพียงแตมันไมตายคาที่อยางฉับพลันทันใดเหมือนสัตวอื่นเทานั้น แตไมมีทางจะแผลงฤทธิ์อะไรได นอกจากดิ้นฟาดตัวเปนเกลียว ความจริงอยากจะลองดูเหมือนกันวาลําพังกระสุนปนเขาสมอง จะใชเวลาสักเทาไรมันถึงจะตายสนิท แตตองการใหมันตายเสียโดยเร็วที่สุด เลยใหแงซายซ้ําดวยไนโตรหมดเรื่องหมดราวไป สวนมากที่พวกเรายิงเปนเวลาที่มันชูหัวขึนไล ไหนจะพะวงถึงการหนี ไหนจะเปาหมายที่ไมถนัด ก็เลยพลาดจุดสําคัญไปเสีย ทําให ้ดูเหมือนกับวา ลูกปนทําอะไรมันไมได สวนมากกระสุนไปถูกที่ไมสาคัญเสียหมดนั่นเอง การใช ํปนจึงเปนการเสี่ยงมากสําหรับงูใหญขนาดนี” ้ “แลวไอตวนั้นโดนเขาอีทาไหน หัวถึงกุดไปเลย?” ั “ลูกแรก ตอนที่มันชูหวราจะเลนงานคุณไชยยันตกับคุณหญิงอยู แงซายยิงไปทีกลาง ั ่ลําตัว มันเลยถลมลงมากองอาปากกวาง ลูกที่สองเขาไปในปากพอดี พอธนูเสียบปากมันก็งับฮวบลงมา...” ไชยยันตแยกเขี้ยว พรอมกับหลับตาอยางพลอยสยดสยอง ในวาระสุดทายของเจางูยักษตัวนั้น เพราะวาดภาพถูกตามคําบอกเลาวามันจะเปนไปในลักษณะไหน อยาวาแตสวนหัวของเจาอสูรดึกดําบรรพน่นเลย ทีจะไมกลายเปนจุณมหาจุณไปดวยอํานาจระเบิด ซึ่งอัดตัวอยูในที่บังคับ ั ่อันเปนปากที่งบลงมาของมันเอง ตอใหหนเปนสิบๆ ตันยังหลุดออกมาทั้งกระบิ ั ิ “พระรามแงซายของเรา ยิงศรพรหมมาศไดเด็ดแท ใหมันไดยังงี้ซินา พอคุณเอย! แลว...ไอตัวหลังละ?” “ถูกคอครับ ตูมเดียวเทานัน คอหัก พลิกทองนิ่งไปเลย ไมกระดิกแมแตนิดเดียว” ้ “ไมใชชอคไปชั่วคราว แลวก็ฟนขึ้นมาอีกนะ ฉันไมมแรงวิ่งอีกแลว” ็ ี ดารินพูดมาดวยเสียงกระซิบ ดูหลอนจะยังไมไวใจนัก ไชยยันตหวเราะลั่นออกมาอยาง ัขบขัน ในคําพูดและอาการของหญิงสาว แตรพินทรมองดูหลอนอยางเห็นใจ “ลองดูเพื่อความแนใจอีกครังก็ไดนี่ครับ ยิงเขาไปที่หวของมันสักนัดสองนัด ถามันยัง ้ ัตายไมสนิท มันก็กระติกตัวใหเราเห็นเอง” หญิงสาวคงนังนิ่งเฉยอยูเ ชนนั้นอยางหมดเรี่ยวแรง ไชยยันตจึงขยับตัวลุกขึ้นยืน ควาไร ่เฟลประจําตัวขึ้นประทับ บอกกับแงซายวา “เตรียมธนูกายสิทธิ์ของนายไวพรอมดวยนะแงซาย เผื่อมันเกิดจักจีเ้ พราะลูกปนของฉันยักเอวยักไหลหัวเราะกากออกมาเมื่อไหรละก็ ชวยซ้ําใหทันการดวย”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1388 แงซายอมยิ้ม ควาธนูขึ้นมาเตรียมอยางปฏิบัติตามคําสั่งของเขา มากกวาที่จะระแวงสงสัยใดๆ ไชยยันตก็กระดิกนิวลันไกออกไปอยางบรรจง โดยเล็งไปยังบริเวณใตคางที่พลิกหงายอยู เสียง ้ ่.600 ดังสนั่นลั่นขุนเขา ไดยนเสียงหัวกระสุนแลนเขาเจาะเปาหมายตามเสียงระเบิดมาอยางถนัด เขา ิยิงออกไปทั้งสองลํากลอง แลเห็นเศษเกล็ดปลิววอนขึ้นมาดวยแรงตีควานของหัวกระสุน และฝุนจากพื้นดินดานลาง ที่ลูกปนเจาะผานลงไปกระทบฟุงขึ้น แตเจางูยักษทนอนหงายคอขาวอยูจะสะดุง ี่ สะเทือน หรือเคลื่อนไหวแมแตนอยก็หาไม “สบายใจหรือยังละ นอย” เพื่อนชายหันมาถาม ดารินยิมออกมาจืดๆ ้ ครูใหญหลังจากนั้น ทั้งหมดก็คอยๆ ไตเนินลงมายังซากงูยักษทั้งสอง เพื่อสํารวจโดยใกลชิด มีดารินคนเดียวเทานั้นที่ยนรออยูหางๆ ไมกลาที่จะเขาไปใกลชดซากของมันนัก หลอนทั้ง ื  ิเกลียดทั้งกลัว และยังอดที่จะระแวงอยูไมหาย รอบดานบริเวณใกลเคียง นองไปดวยเลือดเหนียวเหนอะ แทบวาจะอาบไปทุกโขดหินและหมูไม ชิ้นสวนของบริเวณศีรษะเจาตัวผูกระเด็นกระจัดกระจายไปหลนอยูทวไป กําหนด ั่สัณฐานไมไดวามันเปนสวนไหนบางเพราะความรุงริ่งของมัน บางชิ้นกระเด็นหางจากลําตัวถึงสี่หาสิบเมตร คาวเลือด และกลิ่นระเบิดผสมคละคลุงไปหมด พอเขามาเห็นโดยใกลชดเชนนี้ ความใหญโตมโหราฬของมัน แทบทําใหไมสามารถบอก ิไดวา มันเปนสัตวอะไร ซากที่กองอยู ดูราวกับกําแพงโขดหินขวางกันอยู เฉพาะเทาที่เห็นเพียงรอย ้เคลื่อนไปในทุงหญา คํานวณกันไวกอนวาจะตองมหึมายิ่ง แลวมาเห็นตัวมันใกลๆ เชนขณะนี้ ปรากฏวามันใหญกวาทีกะกันไวเสียอีก ตรงบริเวณสันหลังกลางลําตัว อันเปนบริเวณที่อวบใหญ ่ที่สุด คนรางสูงใหญขนาดแงซายเขาไปยืนเทียบแลว ศีรษะอยูเพียงระดับครึ่งเดียวเทานั้น ไชยยันตหรี่ตาลงอยางสยองใจ พึมพําออกมาแหบๆ “นี่มันคงมองเห็นเรา ตัวเทาตั๊กแตนเทานัน” ้ ตัวเมีย มีขนาดยอมกวาตัวผูเล็กนอย รอยบาดแผลจากลูกปนมีอยูทวตัว แตละแผล ั่เหลานั้น เมือเทียบกับขนาดลําตัวของมันแลวแทบจะสังเกตไมเห็น นอกจากจะใชความพิจารณา ่อยางถี่ถวน ยกเวนที่ปรากฏอยูบนศีรษะ อันเปนบริเวณที่เปนกระดูกแข็งเทานัน กระสุนที่ยิงเขา ้ลําตัวจึงเรียกไดวา แทบจะไมเกิดผลอะไรขึ้นมาเลย เมื่อมาพิจารณาใกลๆ เชนนี้  บุญคําทดลองใชมดดาบเดินปา กระหน่าฟนเขาไปในที่ผนังลําตัวนัน ปรากฏวามีด ี ํ ้กระดอนกลับออกมา ไมสามารถจะผานเกล็ดหนาเขาไปได ราวกับฟนยางรถแทรกเตอร เมื่อใชมอ ืสัมผัสลูบคลํารูสึกไมผิดอะไรกับคลําลําตนของไมใหญ ไมมีทางจะรูเลยวามันเปนลําตัวของสัตว ไชยยันตกลาวตอมาวา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1389 “ก็สมควรแลว ที่เราจะคลานเซอซาเขาไปนั่งพักอยูใตทองของมันโดยไมรูตัว อยาวาแต  เขาไปนั่งพักอยูใตทองมันเลย สมมติวากําลังเดินเขาในพงทึบ เจอลําตัวมันทอดขวางหนาอยูแบบนี้ ก็คงนึกวามูลดินหรือซากตนไมใหญลมขวางอยูดี ดีไมดีไตข้นไปหุงขาวอยูบนหลังของมันสงไป ึนาเสียดายกลองถายรูปของนอยเหลือเกิน ถาไมพังไปเสียคราวไอแหวงบุก และมีติดตัวกันมาดวยเราคงไดหลักฐานสิ่งมหัศจรรยน้กลับออกไปใหโลกภายนอกเห็น หรือยังไง ผูกอง?” ี พรานใหญหัวเราะเบาๆ “สิ่งแปลกประหลาดมหัศจรรย เกินความคาดฝนเชนนี้ มันมักจะกลัวกลองถายรูปเสมอแหละครับ คุณไชยยันต...” น้ําเสียงของเขาแฝงอารมณขน ทีเลนทีจริง ั “ถาเรามีกลองถายรูปมาดวย เราอาจไมพบมันก็ได เพราะฉะนันความพิสดารทั้งหลายใน ้ปานี้ จึงหาหลักฐานออกไปยืนยันใหโลกภายนอกเขายอมเชื่อไมได เปนไดกแตเพียงเรื่องนิยายทีเ่ ลา ็สูกันฟงเทานัน จนกวาจะไดมีโอกาสมาเผชิญพบเห็นดวยตาตนเองแบบนี้แหละ นี่คอเรื่องของปาดง ้ ืพงพีที่ยังเต็มไปดวยความลี้ลับ ชนิดที่คนเมืองคาดคิดไปไมถึงและไมยอมเชื่อ พวกชาวปาไมใชนักสํารวจคนควา ไมใชนักศึกษาที่ตองการสถิติ และหลักฐานไปแสดงตอโลกเพื่อหวังชื่อเสียงอะไรสิ่งใดก็ตามที่เขาเผชิญพบเห็น ก็เปนการพบเห็นดวยตาของเขาเองเทานั้น อยางมากก็แคเก็บเอามาเลาใหญาติมิตรพวกพองฟง” ดารินคนเดียวเทานั้นที่นั่งซึมไป ไมเขาใกลหรือแสดงความคิดเห็นใดๆ ทั้งสิ้น หลอนอยากจะรีบไปใหพนจากทีนโดยเร็วที่สุด ขณะทีนั่งเอามือเทาคางอยูบนกอนหินกอนหนึ่ง ระหวางที่ ่ ี่ ่ไชยยันตกําลังเดินสํารวจอยางสนใจยิ่ง เพื่อคํานวณขนาดอันแนนอนของมันรวมทั้งรายละเอียดอื่นๆ รพินทรก็หันมาพบหลอนเขา เดินตรงเขามาใกล “คุณหญิงจะไมเขาไปดูมนใหเต็มตาใกลๆ หนอยหรือครับ ตัวมันโตกวางูดินเปนกอง” ั หลอนเหลือบตาขึ้นมอง พูดเบาเหมือนกระซิบ “เกือบตายกันหมดทุกคนเมือหยกๆ นีเ่ อง ยังอุตสาหมีอารมณขันอยูอีกรึ?” ่ “อารมณขัน มันชวยคลายอารมณเครียดไดไมใชหรือครับ คุณหญิงหมอ” ดารินหนาง้ํา ความซีดเซียวหายไปในทันที “นี่! เลิกเรียกฉันดวยภาษาบาๆ อยางนี้เสียที จะเรียกชื่อก็เรียก จะเรียกหมอก็เรียก เอาใหมันแนสักอยางหนึ่ง เรียกคุณหญิงหมอ ไดยินแลวอยากจะสะบัดหลังมือใหสกฉาด” ั “เอ...ผมเรียกผิดที่ตรงไหนหรือ คุณหญิงเปนคุณหญิงอยูแลว มิหนําซ้ําเปนหมออีกดวยผมก็เรียกคุณหญิงหมอแลวยังไมถูกอีกหรือ ทีคุณหญิงหมอยังเรียกผมวา ‘นายพรานไพร’ เปลี่ยนนามสกุลใหเสียใหมวา ‘ใจฉกาจ’ ผมยังไมวาอะไรคุณหญิงหมอสักนิด” “เดี๋ยวเหอะ!...เดี๋ยวเหอะ!...”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1390 “เอาละครับ ไดออกเทนแรงสูง คือ ‘น้ําโห’ เขามาเปนพลังแลว ทีนพอจะมีแรงเดินกลับ ี้หรือยัง?” นักมานุษยวิทยาคนสวย ครึ่งยิ้มครึ่งบึ้ง แลวหัวเราะออกมาอยางกระฟดกระเฟยด “ออ! นี่มาแกลงยั่วใหฉันมีแรงขึ้นมางั้นหรือ” “ก็เห็นน้ํามันหมด ลงนั่งทอดอาลัยแลวก็เลยเอาออกเทนมาชวยเติมให” “ดี! หมั่นเติมเขาไวเถอะ ออกเทนมันคงจะลุกคลอกคนเติมเขาใหสักวันหนึ่งหรอก” รพินทรยักไหล “ไมเปนไรมิได บังเอิญผมเปนตํารวจดับเพลิงเกา มีเสื้อกันไฟรอยเปอรเซ็นตปรูฟ!” วาแลว เขาก็เดินผละไป “โชคดีเหลือเกิน ที่ไอสองตัวนี่มาตายอยูกลางดง หางไกลจากหมูบานออกมามาก ถาไป ตายอยูใกลหมูบานละก็ยุงใหญทีเดียว พวกหลมชาง รวมทั้งเราดวย เห็นจะตองอพยพหนีกันหมด  เวลามันเนา” ไชยยันตบอกกับเขา เมื่อหันมาเห็นพรานใหญเขามาหยุดยืนอยูขางๆ ตะโกนใหสญญาณ  ัคนของเขา เตรียมตัวผละจากซากงูยักษเพือเดินทางกลับ ขณะนันมันเปนเวลาบายสีโมงเศษ แสงใน ่ ้ ่ดงเริ่มโรยลงอยางรวดเร็ว ทุกคนที่แยกยายกันออกสํารวจซากงู กลับเขามารวมกลุมกันอีกครั้ง บุญคํากับคะหยิ่นชวยกันถางเกล็ดของเจาสัตวดึกดําบรรพแผนขนาดกระดงฝดขาวใหญๆ ทั้งสองตัว ออกมาตัวละเกล็ด เจาะรอยเชือกสะพายหลัง เพื่อนําติดตัวกลับไปดวยเมื่อพรอม พรานใหญกมีคําสั่งใหออก ็เดินทาง คะหยินทําหนาที่เปนมัคคุเทศกอีกตามเคย เดินขาเขยก แตก็ตวปลิวหนาตาเบิกบาน ่ ัแจมใสนําลิวไป ในการบายหนากลับหมูบานครั้งนี้ คะหยิ่นไมไดนําผานบริเวณเหวใบไม ที่ตาม ่ รอยงูผานกันมาแลว หากแตออมไหลเขายอมๆ ลูกนั้นตัดเขาดงไปอีกดานหนึ่ง หนทางออมวกวนเล็กนอย แตกดีกวาทีจะยอนกลับทางเกา อันเต็มไปดวยอันตราย ็ ่ ทั้งหมดมาถึงหมูบาน เวลาเขาไตเขาไฟพอดี ยังไมทันจะถึงเขตหมูบานดี คะหยิ่นก็ออกวิ่งสงเสียงรองบอกพวกพองเอ็ดตะโรเขากอนอยางลิงโลดปรีดา พวกชาวบานรอคอยรับอยูกอนแลวคะหยินเลนแหกปากตะโกนบอกถึงโชคชัยความสําเร็จโวยวายเขาไป เสียงโหรองก็ดังกึกกองขึ้นทั้ง ่หมูบานอื้ออึงไปหมด ทุกคนในหมูบานไมวาเปนลูกเด็กเล็กแดง มาชุมนุมกันแนนขนัด อยูทกลาง ี่ลานบาน ทามกลางแสงคบเพลิงที่สวางไสวไปทัว ่ เชษฐา วราฤทธิ์ ยืนรอรับอยูแลว ที่นอกชานกวางบนเรือน ดวยสีหนาอันแดงก่ําไปดวยความตื่นเตนปติใจเหลือที่จะกลาว เสียงโหรองอึงคะนึงของพวกชาวบานก็ดี เกิดกับเสยผูไดยินเสียง[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1391แตแรก กระโดดแลนลงจากเรือนออกไปฟงขาวแลวหอกลับมารายงานเขาละล่ําละลัก ถึงการกลับมาพรอมกับโชคชัยของคนเหลานั้นก็ดี แทบจะทําใหเขาลืมเรื่องขาเจ็บเสียสนิท ครั้นแลว ทั้งเจ็ดคนก็โผลขึ้นมาบนเรือน ไชยยันตเดินหนาบานหัวเราะรานําหนาขึ้นมาเปนคนแรก ตามติดมาดวยคะหยิ่นกับบุญคําผูแบกเกล็ดงูมาดวยคนละเกล็ด รพินทรเปนคนสุดทายที่กาวตามหลังขึ้นมา ไชยยันตยังไมเอยคําใดทั้งสิ้น บงการใหคะหยินกับบุญคําวางเกล็ดงูอันใหญ ่ขนาดกระดงทังสองลงตรงหนา แทบเทาของเชษฐา แลวจึงทําหนาขึงขังพูดขึ้นดังๆ เหมือนจะ ้รายงานวา “รพินทร แงซาย และอีกหาคนที่ไปดวยกัน ขอมอบสิ่งนี้ใหเปนอภินนทนาการแกหมอม ัราชวงศ เชษฐา วราฤทธิ์ ผูเปนหัวหนาคณะของพวกเราทุกคน!” อดีตทานทูตทหารบกผูพิการชั่วขณะ จองมองดูสิ่งที่วางอยูตรงหนาอยางตะลึง แลวเงยหนาขึ้นโดยเร็ว มองดูหนาทุกคนที่ยนเรียงรายอยูตรงหนา เอยขึ้นเสียงสั่นเครือไปดวยความปติ ื “แปลวา...สําเร็จหรือ ไชยยันต นอย?” ความเงียบปกคลุมไปชั่วอึดใจ ไมมใครตอบคําถามเขา และทันทีนน นองสาวก็โผเขา ี ั้กอดพี่ชายไวแนน ไชยยันตตรงเขาไปกอดไวอีกคน หัวเราะดังสนั่นออกมา “ไชโยซิ เชษฐา! ไชโยใหดังที่สุด ใหแกโชคชัยของเรา และใหแกวีรบุรุษสองคน พรานใหญกับคนใชพิเศษของเรา ทางขวานั่นเปนเกล็ดของเจาตัวผู สวนทางซายนี่เปนเกล็ดของนังตัวเมียอยูหมดทั้งสองตัวแลว เราเอาหลักฐานกลับมาใหดไดเพียงเกล็ดสองเกล็ดนี่เทานี้แหละ” ู เชษฐาไมไดไชโย เขาคงยืนตะลึงงันไปดวยความปลาบปลื้มตื่นเตนเชนนัน แตพวก้ลูกหาบและพรานพื้นเมือง พากันโหขนกึกกอง พวกชาวบานที่แหตามกันมาลอมเรือนใหญไวแนน ึ้ขนัด ก็โหรองรับขึ้นดวยสนันหวันไหว บรรยากาศเต็มไปดวยความยินดีโสมนัส ่ ่ เมื่อสรางจากตะลึง หัวหนาคณะก็เคลื่อนเขาไปหยุดอยูตรงหนารพินทรกับแงซาย กางแขนโอบกอดไวคนละดาน “รพินทร...” เสียงของเขาคงเครืออยูเชนนั้น ดวยความตื้นตันใจ “คุณคงรูวาผมพูดอะไรไมออกในขณะนี้ นอกจากขอบอกสั้นๆ วา ผมภูมิใจและสุขใจเหลือเกิน ทีไดมืออยางคุณและแงซายไวเปนแขนซายแขนขวา แบบนี้ถึงไหนก็ถึงกันไมหวันเลย” ่ ่ แลวเขาก็หัวเราะออกมาดวยน้ําเสียงกังวาน สีหนาแชมชืน หันไปทางคะหยิ่น ่ “คะหยิน! เราไดทําตามสัญญาที่ใหแกเจาไวแลว ตอไปนี้หมูบานของเจาจะไมมีภยใดๆ ่ ัมารบกวนอีก” นายบานหลมชางทรุดตัวลงราบกับพื้นตรงหนา นั่นเปนอาการคารวะขีดสุด เทาทีเ่ จาคนดงจะสําแดงได แลวกมศีรษะลงไปจนจรดพื้น แทบเทาของเชษฐาและคณะทุกคน[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1392 “คะหยินเห็นแลว...เห็นมากับตนตนเอง พวกเจานายทั้งหลาย เปรียบเหมือนเทวดามาชวย ่คะหยิน และพวกของคะหยินไวทั้งหมูบาน คะหยิ่นจะไมลืมเลยจนลมสุดทายของชีวต” ่ ่ ิ ใครจะชุมนุมซักถามเลาความกันอยางไรก็ตามที ดารินถอดเสื้อลาสัตวของหลอนออกเหลือแตเชิ้ตเบาบาง แลวตรงเขาไปดูเจามุคนไขของหลอน ซึ่งบัดนี้กาลังนอนลืมตาโพลง สดับฟง ํเสียงพูดกันแซดเอิกเกริก อันบงความหมายโชคชัย แลวซุบซิบถามความกับนางอัวคูรักที่นั่งเฝาอยู ้ขางๆ พอเห็นนายหญิงเคลื่อนตรงเขามาดวยสีหนาแฉลมเบิกบาน นางก็ถลาเขามากอดขาไว สงภาษาถามละล่าละลักออกมา ํ ดารินเรียกเกิดผูยนอยูใกลทสุดใหเขามาเปนลาม ื ี่ “ถูกแลว ที่เจากับมุไดยินอยูในขณะนี้ไมผดไปหรอก งูยกษตายแลวทั้งสองตัว จะไมมงู  ิ ั ียักษทไหนมาอาละวาดทีนี่อีก เจาทั้งสองพนเคราะหแลว” ี่ ่ นางอั้วรองไหโฮออกมาดวยความดีใจเหลือที่จะกลาว เกลือกใบหนาลงบนหลังเทาของหลอน และหันไปกอดชายคนรักไว เจามุมีสีหนาสดใสแชมชื่นขึ้นในบัดนี้ น้ําตาคลอเบา “นายหญิงยิ่งกวาแมของมุเอง ลูกของมุ ลูกของลูกของลูกตอไปทุกชั้น มุจะสอนใหระลึกถึงนายหญิง” เกิดแปลเสียงพึมพําของเจามุใหหลอนทราบ “ไมจําเปน...” หลอนใชใหเกิดเปนลิ้น “ถาเจายังระลึกถึงเราอยู จงจําแตเฉพาะเมตตาธรรม และความปรารถนาดีตอเพื่อนมนุษยที่เราไดมีไวแกเจานันเถิด ตอไปเจาจะไดเปนหัวหนาบานแหงนี้ ปกครองบริวารสืบแทนตอจากพอ ้ของเจา จงใหความปราณีและความยุติธรรมของเจาเหมือนเชนที่ไดรบจากเรา อยาลืมเรื่องราวที่เคย ัเกิดขึ้นกับตัวเจาเองเสีย อยาใหมเี รื่องทํานองเดียวกันนีเ้ กิดขึ้นกับคนในปกครองของเจา มีลูกมีหลานก็จงสอนกันสืบไป และนั่นก็คือการที่เจายังระลึกถึงเราอยู” “มุสาบานวาจะปฏิบติตามคําสั่งของนายหญิง” ั ลูกชายนายบานรับคําหนักแนน ดารินใชใหเกิดไปตามคะหยิ่นเขามาในทันทีนั้น ยิ้มใหอยางออนโยนเปนครั้งแรก แลววา “คะหยิน ถึงเวลาแลวหรือยัง ที่เจาจะใหอภัยแกเจามุและนังอั้ว ยอมรับทั้งสองมาเปนลูก ่ชายและลูกสะใภของเจาใหกลับคืนมาอยูในหมูบาน” “คะหยินเปนคนผิดเอง นายหญิง!...” ่ คะหยินพึมพําแหบเครือ กมหนาไมอาจทีจะสบตาหลอน แลวเอื้อมมือไปจับแขนลูกชาย ่ ่ผูนอนเจ็บอยู อีกมือหนึ่งจับแขนนังอัว ้ “ตั้งแตนี้เปนตนไป เจาทั้งสองจะไดแตงงานอยูกนดวยกัน และเปนหัวหนาปกครองที่นี่ ิแทนพอ”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1393 “แลวพอละ?” มุถาม บิดายิ้ม เงยหนาขึ้นมองดารินดวยประกายตาแจมใส “วันใดก็ตามที่คณะของนายหญิงออกจากหลมชาง วันนั้นพอตามไปรับใชนายหญิงดวยไมวาหนทางภาคหนา จะยากแคนเพียงใด ไมวาเปนหรือตาย!”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1394 53 ค่ําคืนนัน ตลอดทั้งบริเวณหมูบานสวางไสวไปดวยแสงคบไฟ และเสียงรองรําทําเพลง ้ทั้งหมดไมวาจะเปนหญิงชาย ลูกเด็กเล็กแดง หรือผูเฒา ตางออกจากเรือนตน มาชุมนุมกันอยูท่ลาน ีกวางอันมีไฟกองสุมอยูโชติชวง ทุกคนเต็มไปดวยความสุข มหาพิบัตภยจากงูใหญที่คกคามทุกชีวิต  ิ ั ุในหมูบาน ไดถูกคณะผูแปลกถิ่นที่มาเยือน ชวยขจัดปดเปาใหสุดสินราบคาบลงแลว สมดังที่ไดให ้คํามั่นสัญญาไว ความสงบสุขกลับคืนมาเหมือนเดิม สภาพอันเงียบเหงาซึมเซาผวาหวาด กลายมาเปนความคึกคักรื่นเริงทั่วหนา คนเหลานี้จะมีชีวิตอยูอยางปกติสุขเหมือนเคย จนกวาแนละ จนกวาจะมีภัยธรรมชาติใดๆกล้ํากรายเขามาบีฑาอีก อันเปนเรื่องที่มักจะเกิดขึ้นอยูเสมอ ในชมรมชาวปาชาวเขาหางไกลกันดารซึ่งฝากทุกสิ่งทุกอยางไวกับธรรมชาติแวดลอมที่ทรงอิทธิพลอยูเหนือ บนเรือนใหญของคณะผจญภัยชาวกรุง ก็มีการเลี้ยงฉลองใหญเชนเดียวกัน ทุกคนในคณะดื่มกินเฮฮากันอยูที่ชานกวาง เชษฐาสั่งใหขนเหลาออกมาเลี้ยงอยางไมอั้น “นอกจากจะเปนการฉลองโชคชัยของเรา คืนนี้จะเปนการเลี้ยงอําลาครั้งสุดทายกอนที่เราจะแยกจากกัน ทุกคนขอใหสนุกกันใหเต็มที่” หัวหนาคณะประกาศกองดวยใบหนาอันยิมแยม ทามกลางวงลอมของพรานพื้นเมือง ้และลูกหาบทังหลาย คนเหลานั้นโหรองรับคําเขาสนั่นหวั่นไหว ้ มันเปนครั้งแรกและครั้งสุดทาย ที่คณะนายจางทั้งสาม ลงมารวมวงกับคนทั้งหมดของเขา อยูกลางชานบานโดยไมถือตัว โดยมีคะหยินและคนชั้นรองหัวหนาบานอีกสองสามคนขึ้นมา ่สมทบดวย บรรยากาศเต็มไปดวยความอบอุนแจมใส  ประมาณสามทุมเศษ พวกนันก็เมาหลับกันไปเกือบหมด เพราะตางกินเหลากันเขาไปเต็ม ้คราบ ดวยความสบายใจเปนครั้งแรก นับตั้งแตออกเดินทางมา คณะนายจางยายกลับเขาไปสนทนากันในหอง ทังสามอาบน้ําชําระรางกาย และเปลี่ยนเสื้อผาชุดใหมเรียบรอยเต็มไปดวยความสดใส ้ปลอดโปรง และมีความรูสึกเหมือนกับอยูในบานของตนเองเปนครั้งแรก เชษฐาไดรับการถายทอดเหตุการณ ขณะทีทั้งคณะเผชิญหนากับงูยักษสองตัวอยาง ่ละเอียดที่สุด จากเพื่อนและนองสาว จนเหมือนกับเขาไดไปรวมเหตุการณนนอยูดวยตนเอง ราช ั้ สกุลหนุมใหญฟง และซักถามดวยความตืนเตนระทึกใจ ่ แลวเขาก็ใชใหแงซาย ผูเปนคนเดียวในคณะซึ่งไมไดแตะตองเหลายา หรือมีอาการลิงโลดคึกคักเหมือนเชนคนอื่นๆ นอกจากความขรึมสงบสํารวมอยูเปนปกติวิสย และในขณะนี้ ักําลังนั่งลางปนอยูเงียบๆ กับพื้นไมหางออกไปนัก ใหออกไปตามพรานใหญเขามารวมดวย[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1395 คนใชชาวดงหายออกไปพักใหญ รพินทร ไพรวัลย ก็โผลเขามาในหอง ลักษณะของจอมพรานเพิ่งจะอาบน้ําโกนหนวดเคราเกลียง แตกยังอยูในชุดเดินปาเปนลักษณะเดิมของเขา แตดู ้ ็ สะอาดเรียบรอยขึ้นเพราะเปนชุดใหม ในมือหิ้วถุงผาดิบสีมอๆ มาดวยใบหนึ่ง ทันทีที่กาวเขามาในหอง เขาก็หยุดชะงักเล็กนอย เพราะจมูกสัมผัสกับกลิ่นเครื่องประเทืองผิวชันสูง จรุงรื่นไปหมดทั้งหอง ราวกับจะโผลเขาไปในหองโออาของสุภาพสตรีสาอาง ้ ํโฉม มันกลบสาบพงไพรที่แวดลอมอยูในขณะนี้เสียหมดสิ้น จนทําใหตองหวนคิดไปถึงบรรยากาศที่แวดลอมไปดวยกลิ่นไออารยธรรมเมืองหลวง ซึ่งหางไกลลิบออกไป แลวก็เห็นที่มาของกลิ่นอันทรงศักดิ์นั้นดวยอาการงงๆ เจาของกลิ่นอยูในไนทกาวนสีขาวเปนมันระยับ ทามกลางแสงตะเกียงเจาพายุ ปลอยเรือนผมดําสนิทเปนคลื่นงามสยายเคลียไหล ตัดกับสีของอาภรณและใบหนาทีพริ้มเพราผุดผาด ่งดงามบาดใจ สะเทือนลึกไปในอารมณผิดไปกวาทุกครั้งที่เคยเห็น จนแทบจะทําใหเปนคนแปลกหนาไป รพินทรยอมรับกับตนเองวา เขาเกือบจําคูอริสาวไมไดในคืนนี้ ถาไมใชเพราะหลอนเปน ผูหญิงคนเดียวที่อยูในหองนัน กําลังใชครีมรักษาผิวชโลมลูบไลฝามืออยูไปมา ้ รพินทรตื่นจากตะลึงมองคาง ถอนสายตาจากหลอนในทันที เมื่อเชษฐารองทักมายิ้มๆ วา “นั่งซิ รพินทร นึกวานอนแลวเสียอีก สั่งแงซายไปแลว วาถาคุณนอนก็ไมตองปลุกหรอก” “ผมยังไมไดนอนหรอกครับ เพิ่งอาบน้ําเสร็จ” เขาตอบเบาๆ ยังคงยืนหิ้วถุงเรอราอยูเชนนัน ไชยยันตกรองถามปนหัวเราะวา ้ ็ “นั่นหิวถุงอะไรเขามาดวยนะ?” ้ “ของขวัญจากคะหยินฝากมาใหคุณหญิงครับ” ่ รพินทรตอบออมแอม เชษฐากับไชยยันตเลิกคิ้วดวยความสงสัย นักมานุษยวิทยาคนสวยซึ่งนั่งทอดอารมณนวดฝามือตนเองเฉย ตั้งแตเขากาวเขามา เงยหนาขึ้นโดยเร็ว “ของขวัญจากคะหยิน? ฝากมาใหฉัน?” ่ หลอนทวนคํา ขมวดคิ้ว จองมองถุงผาดิบในมือของเขา “ครับ” “อะไร?” แทนคําตอบพรานใหญวางถุงลงกับพื้นหอง สิ่งที่ถวงหนักอยูกนถุงเคลื่อนไหวดุบดิบเล็กนอย อึดใจเดียวมันก็คอยๆ คลานเตาะแตะโผลหัวออกมาทางปากถุง ปรากฏกับสายตาของทุกคน ที่จองจับดวยความประหลาดใจ พอมองเห็นไดถนัด ทั้งเชษฐากับไชยยันตกอุทานออกมาเบาๆ ็ “ลูกเสือ!”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1396 ตัวมันขนาดแมวเขื่องๆ แตอวบกลมกวา โดยเฉพาะที่หนาสั้น หูมน และอุงตีนใหญกวาแมวหลายเทา ยังปอแปเชืองชาและเดินไมถนัดมาก คลานไปไดสองสามกาวขาหลังก็พันกันลม ่แผละ แสดงวายังออนมาก ขนฟูปุกปุยนารัก ดารินรองอะไรออกมาคําหนึ่ง อยางตื่นเตนยินดีที่เกิดขึ้นอยางกะทันหัน ตาเปนประกายผุดลุกขึ้นโดยเร็ว ปราดตรงเขามาขยับจะกมลงอุมแตแลวก็ชะงัก เพราะรพินทรขวางไว “เดี๋ยวครับ อยาเพิ่ง...” เขาทวงต่ําๆ “ทําไม? มันดุเหรอ?” “มันยังไมดุ หรือเดียงสาอะไรหรอกครับ แตมันคงไมถกกับกลิ่นแฮนดโลชั่นของ ูคุณหญิงแน กลิ่นไออารยธรรมกับสาบไพรมันไปกันไมได พรวดพราดไปอุมมันเขามันจะขวนเอา” หลอนยืนซอยเปลือกตา มองดูเจาพยัคฆนอยที่คลานตวมเตี้ยมอยูกับพืนตรงหนาอยางรัก   ้ใครเอ็นดู ดีใจจนออกหนาเห็นไดชด เต็มไปดวยความรูสึกอยากที่จะจับตอง ั  “ฉันอยากอุมมันเหลือเกิน มันคงไมกัดคนที่รักเอ็นดูมนอยางฉันหรอก ถึงจะกัดบางก็คง ัไมเจ็บนัก ตัวเล็กแคนี้เอง ตาย! นารักจัง” “เพื่อความปลอดภัย สวมถุงมือหนังของคุณหญิงเสียกอนดีกวาครับ เผื่อมันขวนหรือกัดจะไดไมเปนบาดแผล” พรานใหญบอกขณะทีหลอนวิ่งไปหยิบถุงมือหนังมาสวม ่ ไชยยันตก็กมลงหิวคอลูก  ้ลายพาดกลอนขึ้นมาวางไวบนโตะ แลวเอานิ้วแหยเลน มันอาปากขูเสียงดังแฟๆ เหมือนแมวขู แลวใชอุงเทาตบนิวเขาดวยสัญชาตญาณดุรายตามเผาพันธุ แตไมเจ็บปวดอะไรนัก เพราะยังเปนลูกออน ้อยูมาก อดีตนายทหารปนใหญหวเราะหึๆ ั “เดินยังไมแข็งเลยเอาเรื่องเสียแลว นีแหละที่เขาเรียกลูกเสือลูกตะเขเลี้ยงไมได สอ ่สันดานอันธพาลตั้งแตแรกเดิมทีเดียว ประเดียวทุบเปรี้ยงคอหัก เคาเปนี่!” ๋ ดารินกรากเขามาถึง ตีแขนไชยยันตดังเผี๊ยะเต็มแรง กระชากไหลใหหางออกมา รองเสียงแหว “ลองซิ! ลองมาทุบมันคอหัก ฉันก็เอาเธอคอหักดวยเหมือนกันแหละ ไป! อยามายุง นี่มันลูกเสือของฉัน มีอยางรึ เอานิวไปทิ่มหนารังแกมัน มันก็โกรธขึ้นมาบางซิ” ้ แลวหลอนก็หนไปพูดเสียงออนเสียงหวานกับไอลายตัวนอย คอยๆ เอื้อมมือไปลูบมัน ัอยางปราณีถนอม เจาโครงเพิ่งเกิด อาปากแยกเขี้ยวตั้งทาตบสูมือหลอนอยู ก็ยอมใหหลอนจับตองตัวมาโดยดี หญิงสาวอุมมันวางไวบนตัก หัวเราะออกมาอยางดีใจ “เห็นไหม มันเชื่องแลวนารักกวาลูกแมวอีก” ไชยยันตเบปากอยางไมศรัทธา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1397 “ถูกใจละซิ ของกํานัลจากคะหยิ่นชิ้นนี้ มันก็ชางใหมายังกะรูใจงั้นแหละ แปลวาเธอจะเลี้ยงงั้นหรือ?” “ใช ฉันจะเลี้ยงมันเอง อยากไดมาตั้งนานแลว คราวที่หลงปาไปเจอลูกเสือเขา พรานใหญเอามีดฟนมันตายหมด ฉันกับเขาเกือบจะฆากันตายแลวเพราะเรื่องนั้น” หลอนกลาวปนหัวเราะเสียงใส มือลูบคลําอยูที่ลูกเสือ มองไปทางรพินทร จอมพรานบอกมาเบาๆ วา “คราวนั้นมันจําเปนอยางไรคุณหญิงก็เห็นแลว คราวนี้ผมก็เลยแกตัวใหม พอคะหยิ่นมันถามวาจะหาอะไรเปนของกํานัลใหคุณหญิงดี ผมก็เลยบอกวาลูกเสือที่มันเพิ่งไดมานั่นแหละคุณหญิงชอบมาก มันเลยรีบใหมา คะหยิ่นยิงแมมันตายเมื่ออาทิตยกอนที่หุบหลังเขา เอาลูกมันมา เลี้ยงไว มันใชใหผมเอามาใหคุณหญิงตั้งแตวานนีแลว มันยุงๆ เรื่องปลูกบาน ผมก็เลยลืมเสีย คืนนี้ ้นึกขึ้นมาได เลยหิ้วมาให” “เหรอ ขอบใจมากมาก ทั้งคุณและคะหยิ่น บอกเขาดวยวาฉันดีใจที่สุด” “ไมเขาเรื่องเลย นอย!” เพื่อนชายพูดต่าๆ ขัดคอมาอีก ํ “เลี้ยงอะไรไมเลี้ยง ผาไปเลี้ยงเสือ ไอโครงเสียดวย ลืมเสียแลวหรือวาไอตัวพรรคงี้แหละที่ทําใหพวกเราตองนอนตาไมหลับกันมาตลอดระยะเวลาเดินทาง หวิดตายกันมาก็ตั้งหลายหน แลวเราก็ฆามันมาเสียจนเปนเบือ ชนิดที่พบกันเมื่อไหรก็ซัดเมือนั้น ยังเอามันมากอดจูบอยูได” ่ “นั่นมันเปนเรืองพอแมของมัน ลูกมันไมเกี่ยว ลูกมันยังเปนทารกไรเดียงสาผูบริสุทธิ์ เขา ่ใจ? เสือใหญที่มันทําตัวเปนศัตรูกับเรา เราก็ฆา นี่ลูกเล็กๆ ของมัน ยังไมไดกอกรรมทําเข็ญอะไร ใหกบใครทั้งสิ้น ตัวก็ออกนารัก นาสงสารดวย เพราะมันเปนลูกกําพรา ไมมีพอมีแม มนุษยฆาตาย ัหมด ไมเลียงมันมันก็ตาย ชวยตัวเองไดเมือไหร จริงไหม ไอหนู?” ้ ่ ประโยคหลัง หลอนหันไปถามเลนกับเจาโครงนอย จับมันชูขึ้นเหมือนอุมเด็ก แลวกอดแนบไวกับอกอยางแสนรัก มันก็ซบนิ่งอยูกับหลอน ทําตาปริบๆ ไมไดสําแดงฤทธิ์เดชอะไรขึ้นอีก  “แลวเธอจะเลี้ยงมันไปไดนานสักเทาไหร เรากําลังจะเดินทางตอ” “ก็เลี้ยงมันไปจนกวาจะไปจากที่นี่นั่นแหละ ฉันเชื่อวา ระยะเวลาระหวางนี้มันจะตองเชื่องกับฉันทีสุด บอกกลาวกอนนะ ใครไมชอบไมปราณีมันก็แลวไป แตอยามารังแกมันเปนอัน ่ขาด ฉันรักของฉัน ฉันจะเลี้ยงมันเอง” “เอาเขาเถอะ เชิญเธอฟูมฟกเจาลูกชายผูนารักไปตามสบาย ความจริงควรจะเอามันไปจด ทะเบียนเปนลูกบุญธรรมเสียดวย” “ถาอยูในเมืองก็จะเอามันไปจดทะเบียนเปนลูกเหมือนกันแหละ จะเอาไวใหคอยขบหัวคนบางคน เวลามันโตขึ้น ซึ่งเชื่อวามันคงจะทําตามคําสังอยางเต็มใจ...นะลูกนะ” ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1398 แมผูเปนมนุษยสาวสวย กมลงพยักเพยิดพูดกับลูกผูถอเชื้อชาติลายพาดกลอน ทําเอา ืมนุษยผูชายอีกคนหนึ่ง ที่ชอบขัดคอตองกลืนน้ําลาย แลวหุบปากเงียบไป พี่ชายหัวเราะเบาๆ อยางอารมณดี แลวบนวา “อยูไมอยู ก็หาภาระมาใหเปนเรื่องยุงยากเปลาๆ จะเลี้ยงมันไวเลนแกเบื่อก็ไดหรอก แตเวลาเราออกเดินทางจากทีนี่ไป นอยจะจัดการยังไงกับมัน” ่ “นอยจะฝากใหมุกับนังอัวชวยเลียงมันไวตอไปคะ” ้ ้ “พูดนะงาย แตทําคงยาก เสือไมใชแมว หรือสัตวบานทีจะเชื่องกับมนุษยไดตลอดไป ถา  ่จะเลี้ยงกันไวจริงๆ ตามที่นอยวา พอเขื่องสักหนอยก็ตองหากรงใสแลว ปลอยใหมนเพนพาน ัเหมือนหมาแมวไดเมื่อไหร ขืนทําแบบนั้นก็เดือดรอนชาวบาน อยางดีเจามุก็มีหวังยิงทิ้ง” คําพูดของพี่ชายทําใหหลอนอึ้งไป สีหนาสลดลง หันไปมองดูพรานใหญ ถามแผวเบาวา “ทําไม เราไมมีทางเลี้ยงมันไดเชื่องเลยหรือนายพราน” “มันเปนสัตวปาครับ ไมใชสัตวบาน...” เขาตอบเรียบๆ พรอมกับยิ้มให “...มิหนําซ้ํายังเปนสัตวดุรายกระหายเลือด สัตวกินเนื้อตอนมันยังเล็กๆ อยูมันก็เชื่องดีอยูหรอก คุณหญิงเลี้ยงมันทะนุถนอมเลนหัวกับมันตั้งแตตัวเล็กๆ ขนาดนี้ มันก็เชืองนารักสําหรับ ่คุณหญิง แตพอโตขึ้น สัญชาตญาณดั้งเดิมของมันก็จะกลับคืนมา ถึงแมจะเห็นวาเชื่องก็ไววางใจอะไรไมไดทั้งสิ้น เฉพาะอยางยิ่งเวลาหนุมเต็มที่และตอนฤดูผสมพันธุ ระยะนีเ้ ปนระยะที่สัตวเปลี่ยว มีอารมณดุรายเต็มที่ อยาวาแตเสือเลยครับ ขนาดหมาแทๆ หนาผสมพันธุขึ้นมา มันยังไมคอยจะฟงเสียงเจาของ เราจะเอาลูกสัตวปาดุรายมาเลี้ยงเลนตั้งแตตอนมันยังเล็กๆ อยูก็ไดเหมือนกัน เปนการเลี้ยงขณะที่มนยังเล็กอยูเทานัน พอโตขึ้นก็ตองออกหาง จะไปหวังความผูกพันรักสนิท ั ้อะไรกับมันนักไมได ผมเองก็เคยเลี้ยงเจาพวกนี้มากอน พอโตขึ้นก็ตองใสกรงขายใหสวนสัตวไป หมด” “แตรายนี้เขารับเปนลูกบุญธรรมแลวนี” ่ ไชยยันตอดไมไดที่จะสอดมาเบาๆ ดารินหันไปทําตาเขียว “เฉยเหอะ เรานะ...” หลอนหันไปตวาด นิ่งไปอีกครูก็ยักไหลถอนใจเบาๆ ยิ้มออกมาจืดๆ “...แตฉันมีความมั่นใจอะไรอยูอยางหนึ่งนะ เปนทฤษฎีเดียวกับปรัชญาของพระพุทธองค มันอาจขัดกับทฤษฎีของ สัตววิทยาก็ได นั่นก็คือ ไมวาจะเปนสัตวดรายสักขนาดไหนก็ตาม ถาเรารักใหความปราณีเมตตาแก  ุมันอยางแทจริงบริสุทธิ์ใจ มันก็ควรจะมีความรูสึกที่ดีตอบตอเรา นับประสาอะไรกับที่เราเลี้ยงดูฟูมฟกมันมากับมือ พระธุดงคเวลาธุดงคไปในปา ทานเพียงแตเปนผูบริสุทธิ์ ไมไดเปนพิษเปนภัยใดๆแกสตวทั้งหลาย มีแตแผเมตตาใหมัน เจาสัตวพวกนีพบเขามันยังหลีกเลี่ยงไปเสียจากทาน ไมเขามา ั ้รังควานทําราย เพราะมันรูวาทานไมเปนภัยตอมัน นี่เราเลี้ยงมันมาแทๆ แต...เรื่องนี้ไมมีปญหาอะไร [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1399หรอก เพราะถึงอยางไรฉันก็ไมมีโอกาสที่จะเลี้ยงมันจนโตได เวลาจากที่นี่ไป ฉันก็จะสั่งมุกบนังอั้ว ัไว ถาพอจะเลี้ยงมันไดก็เลียงไป เห็นวาจะเลี้ยงไมไดกใหเขาปลอยมันเขาปาไป หามไมใหใครทํา ้ ็อะไรมัน ยกเวนแตมันจะทําอันตรายคนก็เปนอีกเรื่องหนึ่ง วาแตไอตวนี้อายุสกเทาไหรน่ี รูสกวายัง ั ั ึเปนเบบี้อยูเหลือเกินนี่ เล็กกวาลูกเสือที่ฉันไปพบกับคุณคราวนั้นเสียอีก” “ประมาณอยางมากไมเกิน 3 อาทิตยครับ” “แลวฉันจะเลียงมันยังไง ชวยแนะนําฉันหนอยซิ” ้ “ก็ลําบากอยูหนอยละครับ เพราะมันยังเปนลูกออน กินอะไรยังไมไดนอกจากนม เห็นคะหยินบอกวาตั้งแตไดมานี่ เอานมวัวใหมันกิน มันก็ไมคอยจะกินนัก คุณหญิงตองประคมประ ่หงมมันหนักทีเดียว พยายามใหมันกินนมใหได ไมงั้นก็ไมรอด คะหยินเองมันก็สงสัยวาจะไมรอด ่แลวเหมือนกัน มันกําลังจะปลอยใหตายอยูทีเดียว พอดีผมขอมาใหคุณหญิงเสียกอน” “โถ!...” หลอนคราง มองดูลูกเสือตัวนอยอยางเวทนา “โชคดีเหลือเกินนะ ที่เอามาใหฉันเสีย เอาละ จะลองดู ลูกมนุษยทเี่ กิดกอนกําหนดทําทาจะไมรอด ฉันก็เลี้ยงจนรอดมาหลายคนแลว คราวนีจะลองเลี้ยงลูกออนของเสือดูบาง” ้ แลวหญิงสาวก็งวนอยูกับสัตวรายที่ไดมาแทนของเลนแกเหงา โดยไมสนใจอะไรกับใคร อีก มันเริ่มสงเสียงรองเบาๆ และเลียอยูที่หลังมือของหลอน เบื้องนอกเสียงรองรําทําเพลงของพวกชาวบานทั้งหลาย คอยสรางซาลงแลว จนกระทั่งกลายเปนความเงียบสงัด ทุกคนผละจากการรวมกลุมชุมนุมเมื่อหัวค่ํา เขาหลับนอนในเหยาของตน เชษฐาชวนพรานใหญใหรวมดื่มกาแฟ และกินของหวาน ซึ่งเปนเครื่องกระปองที่เปดออกตั้งเรียงรายเต็มโตะเตรียมคอยเขาอยูแลว มีพวกลูกพรุน ลิ้นจี่ดอง เม็ดแตงโมและของหวานขบเคี้ยวประเภทเครื่องจันอับ แงซายชงชาจีนแกๆ เขามาตั้งใหอีกกาหนึ่ง “เสียดายเหลือเกินที่ผมไมไดไปรวมเหตุการณตื่นเตนกับพวกคุณดวย...” เชษฐากลาวขึ้นในตอนหนึ่ง มองดูจอมพรานดวยตาคมสุกใส “ฟงเฉพาะที่นอยกับไชยยันตมาเลาใหฟง ยังใจหายใจคว่ําไปดวย นาแปลกมากที่อีกตัว หนึ่งมันมีหงอนเหมือนไกอยางที่ไชยยันตบอก” “เปนความจริงครับคุณชาย เราเสียทาจริงๆ ที่ไมมีกลองถายรูป ทุกสิ่งทุกอยางก็เลยรูเ ห็นกันเฉพาะพวกเราเองเทานั้น พูดใหใครฟงไมได แตทงๆ ที่คุณชายไมไดไปกับเราดวย มันก็ยง ั้ ัอุตสาหบุกมาเผชิญกับคุณชายที่หมูบานนี่เอาจนได ก็อลหมานกันไปไมใชเลนเหมือนกันไมใชหรือครับ” “โชคเขาขางเราเหลือเกิน ทีมีโอกาสฆามันไดพรอมกันเลยทีเดียวสองตัว ถาไมงั้นปานนี้ ่ก็คงยังหายใจไมทั่วทองกันอยู บอกตามตรง...ตอนที่พวกคุณออกตามมันไป ผมใจไมดีเลย[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1400กระสับกระสายอยูตลอดเวลา เสียงระเบิดมันแววมาใหไดยินเหมือนกัน แตฟงดูเหมือนฟารองไกลๆ ทําใหไมแนใจ สวนเสียงปนไมไดยินเลย เปนยังไงบางละ เห็นนอยกับไชยยันตบอกวา ไอตัวที่มีหงอนใหญกวาตัวที่เขามาเลนงานผมที่หมูบานนี่อีกหรือ” พรานใหญหัวเราะเบาๆ “ครับ ใหญกวาสักครึ่งเทาเห็นจะได ผมสันนิษฐานวามันควรจะเปนตัวผู หนาตามันไมนาจะเปนงูเลย ตอนที่ประจันหนากัน ก็คดวาพวกเราทั้งเจ็ดคนคงตายกันหมด ธนูติดระเบิดแทๆ ที่ ิชวยเราไวได แตถึงยังงั้นก็เรียกไดวาหวุดหวิดจวนเจียนทีเดียว คุณไชยยันตกับคุณหญิง ถาไมไดกอนหินปากถ้าเล็กๆ ชวยไวก็เสร็จ คงไปนั่งพักปรึกษากันอยูใตทองของมันโดยไมรูตัว คุณไชย ํ ยันตคงเลาใหฟงแลวไมใชหรือครับ” หัวหนาคณะหันไปมองดูนองสาวและเพื่อนรัก แลวหัวเราะอยางพลอยนึกสนุกไปดวย “เลาใหฟงแลว เปนเรื่องแปลกมากทีเดียว ผมอยากจะใหมีกลองถายภาพพวกเราทุกคนตอนนั้นเอาไวเหลือเกิน คงนาดูพิลึก” “ออ นาดูซิ เพราะแกนอนสบายอยูนี่ ไมไดไปโดนกับตัวเองเขาดวยนี” ่ ไชยยันตสอดมาหาวๆ เปาลมออกจากปาก กลาวตอมา “แมมดดารินของเรามีตาทิพยไดวิเศษมาก หลับตาทองคาถาพักเดียว พอลืมตาขึ้นมาก็สามารถบอกไดทนทีวา ไอยักษนั่นอยูที่ไหน...ที่แทก็โนน...อยูบนกระบาลของทุกคนนั่นเอง จะ ัหลับตาดูเสียกอนหนานันหนอยก็ไมได มิหนําซ้ําแทนที่จะบอกก็เปลา...เอามือมาแตะเอวสะกิด ้แหงกๆ อยูยังงี้...”  วาแลวไชยยันตก็ทําทาของดารินที่สะกิดบอกเขาใหเชษฐาดู ทุกคนหัวเราะขึ้นในทาทางชวนขันของไชยยันต แตคนถูกลอเลียนอาการครึ่งยิ้มครึ่งบึ้ง “ใครบอก! ฉันไมไดทําทาเปนสันนิบาตอยางนั้นสักหนอย เอื้อมมือไปสะกิดบอกไดนะดีเทาไหรแลว ดีที่ไมหวใจหยุดไปเสียเฉยๆ ก็แตละคนดีกันนักนี่ เซอซากันทั้งนั้น ฉันเปนผูตามยะ ัไมใชผูนํา แลวก็เปนคนออนหัดที่สุดในคณะ ยังเห็นมันกอนทุกคน” “จริงของคุณหญิงครับ พวกเราเซอซากันทุกคน รวมทั้งผมเองดวย...” พรานใหญยอมรับ หัวเราะอยูในลําคอเชนนั้น โคลงศีรษะแชมชาเมื่อหวนคิดไปถึงเหตุการณตอนนั้น “นี่เปนครั้งแรกในชีวิตพรานของผมทีเดียว...ที่ตามรอยสัตว แลวไปจุดไตตําตอเขาจังใหญ โชคดีอยูหนอยตรงที่มนก็ไมรสึกตัวเหมือนกัน”  ั ู แลวเขาก็อธิบายภูมิประเทศตอนนั้นใหเชษฐาฟงอยางละเอียด ประกอบเหตุผลในขอที่วาเหตุไรคณะทั้งเจ็ดคนจึงเขาไปนั่งพักอยูภายใตลําตัวของมัน โดยไมมโอกาสเฉลียวคิด จนกระทั่งดา  ีรินเงยขึ้นไปพบเขา เพราะโคลนกับหยดเลือดที่หยดลงมากระทบมือหลอน หัวหนาคณะฟงอยาง[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1401สนุกและตืนใจยิ่ง ตั้งแตคณะทุกคนกลับมา...เขายังไมไดรับทราบอะไรเรื่องนี้จากปากคําของพราน ่ใหญเองเลย นอกจากจะฟงเฉพาะที่ไชยยันตและดารินเลาใหฟงเทานัน ้ “เปนยังไง แงซายรวมทีมเวิรกกับคุณไดดไมใชหรือ?” ี “ครับ ดีเกินคาดคิดเสียอีก ในดานกําลังใจ สติและฝมอ เจาคนคนนีใชไดดีทีเดียว ผมเสีย ื ้อีก วินาทีฉกเฉินมาถึงเขาจริงๆ ผมกลับลืมเรื่องที่จะตองมีหนาที่จดชนวนใหหมอ จนหมอตองรอง ุ ุเตือน ไมงั้นเรามีโอกาสคว่ําไอตวผูไดกอนที่มันจะพุงหัวเขาไลฝายของคุณไชยยันตแลว ผมมัว ังุมงามชาอยูเอง” “นี่เห็นจะเปนภาระหนักชินสุดทายของเราเสียที กอนทีจะเริ่มตนออกเดินทาง ตอไปนี้เรา ้ ่คงพักผอนกันที่นี่ไดอยางหมดกังวล จนกวาจะถึงเวลานัน” ้ เชษฐาเปรยขึนพรอมกับถอนใจเบาๆ ในวงสนทนาพากันเงียบลงอยางประหลาด ทั้งทีพา ้ ่กันนิ่งขึงไปชัวขณะเหมือนตางกําลังคิดอะไรกันอยู ่ ตอมารพินทรก็ทําลายความเงียบขึ้นเบาๆ วา “พอจะกะถูกไหมครับวา อีกเมื่อไหรขาคุณชายจะหายเปนปกติ” “ถาจะใหแนใจที่สุด ก็ควรเปนอีกสักเดือนหนึ่ง เสียเวลาคุณมากไหม?” “เมื่อผมตกลงใจเซ็นสัญญารับจางเดินทางมาในครั้งนี้ อยาวาแตเสียเวลาสักขนาดไหนเลย ตอใหเสียแมแตชวตผมก็พรอมแลว ทางผมไมมปญหาอะไรทั้งสิน” ีิ ี ้ “ถางั้น เราก็เปนชาวหลมชางกันไปอีกสักเดือน ความจริงก็ไมยุงยากอะไร ไมตองขอวีซาตอ พักฟนเอากําลังกันไปดวย” ไชยยันตวา  “แลว...” รพินทรชาเลืองไปทางลูกชายหัวหนาบาน ที่นอนอยูตรงมุมหนึ่งของนอกชาน ํ “เจามุละครับ มันจะพอรอดไหม” ดารินเงยหนาสะบัดผมเบาๆ ยิ้มใหนดหนึ่ง แววตาสุกใส ิ “สบายเลย ตอรอยเอาหนึ่ง” “ตายเหรอ?” ไชยยันตหนมากระซิบ ทําหนาตื่น ดารินมองคูปรับคนที่สองของหลอนอยางขวางๆ ั “รอดยะ เสนตายมันอยูที่สองวันแรกเทานั้น ลองพนมาแบบนีแลวก็รอดเกาสิบเกา  ้เปอรเซ็นต ไมเห็นหรือ...อาการเจามุดีขึ้นเปนลําดับ ฉันวามันจะหายกอนพี่ใหญปกติดเี สียอีก” “โลงอกไปที ไมเสียแรงเปนแมมดผูวิเศษของคะหยิน ปราบงูไดสําเร็จ...ชวยเจามุใหรอด ่อีกคน เราก็อยูหลมชางไดอยางเบาตัวแลว” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1402 “คะหยินบอกฉันเองวา เราออกจากหลมชางเมื่อไหร มันจะขอติดตามไปรับใชดวย โดย ่ ยกตําแหนงหัวหนาบานใหเจามุครองแทนตอไป รวมทั้งยินดีใหนงอั้วอยูกินกับเจามุดวย” ั ทั้งหมดหันขวับไปทางหลอนเปนตาเดียว “จริงเหรอนอย?” พี่ชายถามอยางประหลาดใจ ขมวดคิ้ว “จริงคะ พี่ใหญ ถาเกิดผูเปนลามแปลขอความไมผิด” “ไอลิงทโมนคะหยิ่นนะรึ จะขออาสาตามเราไปดวย แปลกแทๆ” ไชยยันตรองอยางไมแนใจ หัวเราะออกมาดังลั่น  “มันอาจพูดจริงครับ คุณไชยยันต” พรานใหญกลาวอยางไตรตรอง มองจับอยูที่นักมานุษยวิทยาสาวดวยสายตาฉงนระคนทึ่ง  “นี่ตองแปลวาคุณหญิงชนะใจคะหยิ่นอยางเด็ดขาดแลว คะหยินนั้น ลงมันไดศรัทธานับ ่ถือใครแลว มันก็ยอมไดทกอยางเหมือนกัน ผมเองก็นึกไมถึงวา มันจะบอกกับคุณหญิงขอสมัคร ุอาสารวมไปดวย ถาไดอยางนั้นก็ดีทเี ดียว เราจะไดมีกําลังเพิ่มขึ้นอีกคน รวมเปนสิบพอดี คะหยิน ่เดิมปาไดเทาสัตวปา แบกหามของปาไดทกชนิด ฝมือก็ไมเลวจนเกินไปนัก อยูในขันพรานคนหนึ่ง ุ ้ไดมนไปดวยคนเดียว ก็ดีกวาที่จะไดพวกหลมชางอื่นๆ ไปดวยสักหาคน” ั เชษฐากับไชยยันตตาเปนประกายดวยความยินดี “เหมาะเลยถางั้น ชั่วๆ ดีๆ ไอทโมนนี่มนก็ใชยอยอยูเมื่อไหร เห็นมันเลื้อยไปบนปลัก ัใบไมวนนียังทึ่งไมหาย วาแตมันจะพูดเลนหรือเปลาเทานั้น” ั ้ “ถายังไมแนใจ ลองถามใหแนดูอกทีก็ได” ี ดารินบอก “ถาคะหยิ่นพูดกับคุณหญิงออกไปแลว ก็แปลวามันตองไปกับเราดวยจริง คนพวกนี้รักษาสัจจะไดดีที่สด ดีกวาคนที่เจริญแลวเสียอีก มีจดบันดาลใจอะไรอยูหลายอยางในการที่มันขอ ุ ุตามพวกเราไปดวยในครั้งนี้ เราชวยเหลือมันมากในทุกดาน ชวยปราบงู ชวยชีวิตตัวมันและลูกชายของมันใหรอด คะหยิ่นเปนคนรูคุณเหมือนกัน และที่เหนือกวาอะไรก็คือแรงเลื่อมใสศรัทธานั่นเอง” “แตฉันมองเห็นเหตุผลมากกวานั้น คะหยินอาสาไปดวย ครั้งนี้ถูกตองที่สุดแลว ตัวมัน ่เองจะตองรูสานึกในความผิดพลาดของมันที่กระทําตอลูกชาย ขณะเดียวกันก็มามีชีวิตผูกพันเปน ํบุญคุณติดตออยูกบพวกเรา ถึงเวลาแลวที่มนจะทดแทนความผิดพลาดครั้งนี้ โดยการสละตําแหนง ั ัของตัวเองใหลูกชาย สวนตัวมันไปกับเราดวย” “ในที่สด เราก็ไดเจาตัวเกะกะนากลัวที่สุด และนาจะเปนศัตรูแตแรกมาเปนคนของเราอีก ุคนหนึ่ง” เชษฐาพึมพําออกมาอยางปติ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1403 และทุกคนก็ตระหนักดีวา นั่นเปนความสามารถในทางจิตวิทยาของดาริน วราฤทธิ์นั่นเอง ที่ทําใหเสือโครงอยางคะหยิ่น กลายมาเปนลูกแมวเชื่องๆ ที่ยอมสวามิภักดิ์ไดอยางราบคาบ ทั้งสี่สนทนากันอยูดกเปนพิเศษ เพราะไมตองหวงกังวลถึงภารกิจใดๆ ในวันรุงขึ้น พอ ึเที่ยงคืนก็เขานอนอยางปลอดโปรงใจ ตอจากนันอีกสองวัน นายเมยก็พาคณะลูกหาบทั้งหมด เขามาบอกอําลาแกคณะนายจาง ้เพื่อเดินทางกลับหนองน้ําแหง เชษฐาเตรียมจดหมายฝากไปถึงนายอําพล เสร็จเรียบรอยแลวตั้งแตตอนกลางคืน พอลูกหาบเหลานั้นพรอมจะออกเดินทาง และเขามาลาในตอนเชาตรูวันรุงขึ้น เขาก็มอบใหพรอมทั้งของฝากบางชนิด “เอาจดหมายนี่ไปใหคุณอําพล เขาจะจายเงินคาทําขวัญใหแกลูกเมียของพวกที่ตายไปตามที่ฉันไดเคยบอกไว” นายเมยทรุดตัวลงนั่งยองๆ ตรงหนา ยกมือพนมทวมหัว มองดูราชสกุลหนุมใหญอยางซาบซึ้ง พูดเสียงเครือ “พวกผมทุกคนอยากจะติดตามไปรับใชเจานายจนถึงที่สุด แตก็ติดมีหวงขางหลัง จนใจ จริงๆ” เชษฐายิ้มละไม “ไมตองกังวลหรอกในขอนัน หมดภาระหนาที่ตามสัญญาที่เราตกลงกันแลว จงกลับไป ้หาลูกเมียขางหลังเถิด ขอขอบใจอีกครั้งที่พวกนายเมยทุกคนทํางานใหแกเราอยางดี ถาไมตายเสียเราคงไดพบกันใหมทหนองน้ําแหง” ี่ “เจานายจะมีอะไรสั่งไปถึงคุณอําพลอีกไหมครับ?” “บอกเขาวาฉันสั่งบอกไปวาไมตองเปนหวง พวกเราทุกคนทางนี้ปลอดภัยเรียบรอยดี จะออกเดินทางจากหลมชางราวตนเดือนหนา และจะตองกลับไปพบเขาอีกใหได แตเมื่อไหรน้นยัง ับอกไมได” แลวเขาก็อวยพรใหคนเหลานั้น เดินทางกลับไปถึงบานโดยปลอดภัย มอบควายใหคหนึ่ง ูพรอมทั้งเกวียนหนึ่งเลมเปนรางวัลใหแกนายเมย เพื่อใชเปนพาหนะบรรทุกของเดินทางกลับ นอกจากนั้นก็มีเสบียงกรัง ไชยยันตแจกกระสุนลูกซองแกพวกที่มีปนลูกซองใชแถมใหอีกคนละกลอง ซึ่งไมตองสงสัยวาพวกนั้นจะซาบซึ้งปติใจเพียงไร จากนั้นพวกลูกหาบทั้งหมดจํานวน 9 คน ก็ผละจากหมูบานหลมชางไปดวยความอาลัยคณะนายจางทุกคนยืนสงอยูที่ลานกวางของหมูบาน มองดูพวกนั้นเดินจากไปพรอมทั้งโบกมือให จนลับตา “ใจหายอยางไรพิกล...”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1404 ไชยยันตพึมพําเศราๆ ตายังคงมองจับอยูทปากดานบนไหลเขา ที่รางของลูกหาบเหลานั้น ี่เลี้ยวโคงลับหายไป “ความจริงพวกนั้นไมไดเปนอะไร นอกจากลูกจางแรงงานธรรมดาที่เราจางมา แตการที่ไดมาคลุกคลีใกลชิดรวมกินรวมนอน ผจญภัยเสี่ยงตายมาดวยกันอยางโชกโชน ทําใหเรามีความรูสึกเหมือนกับวาพวกเขาเปนเพื่อนอันสนิทที่สุด แลวก็ตองมาจากกันไปเชนนี้มันทําใหใจหาย” ความเงียบปกคลุมไปชั่วขณะ ทุกคนยืนอึ้ง ตางมีความรูสึกเชนเดียวกันกับไชยยันต “ปามีอาถรรพณประหลาดอยูในตัวของมันเอง...” เชษฐาเอยขึ้นลอยๆ อยางแผวเบา หรี่ตาลง “กลาวกันวาชีวิตที่รวมกันในปา ทําใหคนเราสามารถมองเห็นแกนแทของกันและกันไดอยางกระจางชัดที่สุด ผิดกับชีวิตในเมือง คนที่เปนมิตรกันอาจตองมาแตกแยกเกลียดชังกันในขณะที่มาเดินปา ในขณะเดียวกัน คูอริหรือคนที่ไมเคยสนใจเหลียวแลกันเลย ก็อาจจะมารักกันอยางซึ้งใจปามันกระชากหนากากทุกสิงทุกอยางที่มนุษยเราอําพรางสวมใสไวออกหมดสิ้น เหลือไวแตหวใจ ่ ัใหมองเห็นชัด จริงไหมผูกอง?” ประโยคหลังหันไปถามพรานใหญผูยนอยูขางๆ ื รพินทรหัวเราะแผวต่ําในลําคอ เบนสายตาหลบไปทางหนึ่ง ตอบอยางสุภาพสํารวมเต็มไปดวยอาการระมัดระวังวา “ก็อาจจะจริงครับ” แลวตางก็น่งกันไปอีกครั้ง ิ “นับประสาอะไรกับพวกลูกหาบเหลานัน ที่เรามีจิตผูกพันอาลัยถึงเขา...” ้ ไชยยันตพูดขึนตอมา ้ “สมมติวา อนาคตขางหนาเราเสร็จภารกิจ กลับไปถึงหนองน้ําแหงอีกครั้งโดยสวัสดิภาพแลวตางก็แยกกันไปตามวิถีทาง พวกเรากลับเขาโลกแหงอารยธรรม สวนคุณก็คงหมกอยูกบอาชีพ ัพรานของคุณตามเดิม เรานึกไมออกวาจะคิดถึงคุณเพียงไหน” ไชยยันตกลาวออกมาจากความรูสกตรงไปตรงมา แตคนที่ไมยอมพูดหรือแสดงอะไร ึตรงๆ ที่ยืนอยูไมหางออกไปนัก บัดนีวูบลึกเขาไปถึงกลางหัวใจ...จริงซิ ถาไมตายจากกันไป ้เสียกอน วันหนึ่งวันใดก็ตามในอนาคตขางหนา การอําลาจากกันไปตามวิถีทาง ก็จะตองมาถึง และเมื่อถึงวันนั้น หลอนทายความรูสึกของตนเองไมถูกวา จะตกอยูในภาวะไหน คงใจหายใชเลนทีเดียวที่จะไมมีโอกาสไดพบเห็น ‘พรานไพรใจฉกาจ’ คนนี้อีก ชําเลืองแวบหนึ่งอยางไมตั้งใจไปทางดานนั้น ก็เห็นเคาหนาตามแบบฉบับของชายนัน ้ขรึมสงบเยียบเย็นอยูเหมือนเดิม จนไมสามารถอานถึงหัวใจได นารักและนาชัง แยกกันไมออก “ผมก็คงจะมีความรูสึกเชนเดียวกับคุณไชยยันตนนแหละครับ” ั่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1405 คําตอบเปนไปอยางสํารวมอยูเชนเดิม “อดคิดถึงพวกนั้นไมได...” หัวหนาคณะวา หันไปมองหนาพรานใหญ “ไมรูพวกเขาจะเดินทางกลับถึงบานกันไดตลอดรอดฝง ปลอดภัยกันทุกคนหรือเปลา” “ถึงวาซิ คิดถึงอันตรายสารพัดชนิด ที่เราผานกันมาแลว ทําใหเสียวๆ อยางไรพิกล” ไชยยันตเสริมมาโดยเร็วอยางพลอยกังวล แตแลวทุกคนก็เห็นรพินทรย้มเล็กนอย พลาง ิสายศีรษะชาๆ “ไมตองเปนหวงหรอกครับในเรื่องนี้ พวกนั้นจะตองกลับถึงบานไดโดยปลอดภัย ไมมีเสืออยางไอกด ไมมผีโขมด ไมมชางอยางไอแหวง ควายบาอยางไอเขาเกก และไมมีงูยักษสองตัว ุ ี ีนั้น พวกนั้นก็เดินปาไปไดเหมือนพวกคุณเดินไปตามถนนราชดําเนิน และเจาสัตวรายกาจผิดวิสัยที่เราเผชิญมาแลวเหลานัน ก็ใชวาจะมีเกิดขึ้นอยูเสมอ นานทีเทานั้นที่มนจะเกิดขึ้น อยางชาไมเกิน 7-8 ้ ัวัน เขาก็ถึงหนองน้ําแหงโดยสวัสดิภาพ” “ภาวนาเอาใจชวย ขอใหเปนอยางนันเถอะ” ้ แลวไชยยันตกหันไปทางสหายรักของเขา ถามวา ็ “เรื่องควายกับเกวียนของเรานี่จะทํายังไง ใหพวกนันกลับไปคันเดียวเทานั้น เหลืออีกตั้ง ้5-6 คัน ควายก็อีกหลายตัว มันไมมีประโยชนอะไรสําหรับการเดินทางขางหนาของเราแลวไมใชหรือ” “ไมมีปญหาอะไรเลยเรื่องนี้ กอนออกเดินทาง เครื่องใชที่พนความจําเปนตางๆ ก็กาหนด ํกันไวแลววาจะฝากไวที่หลมชางนี่ทั้งหมด และก็ไมนาเปนหวงอะไร ในเมื่อหัวหนาใหญของมัน กลายเปนคนของเราไปแลวเชนนี” ้ “อะไรก็ไมสําคัญเทากับเรื่องปน...” ดารินเอยขึ้นเบาๆ เปนประโยคแรก “อยางเกงพวกเราก็เอาติดตัวกันไปไดคนละกระบอกเทานั้น เหลืออีกสิบกวากระบอกที่จะตองใหอยูในความดูแลของพวกนี้ ตองคิดใหรอบคอบนะคะพี่ใหญ มันเปนอาวุธอาจเกิดอันตราย อะไรที่เราคาดคิดไปไมถึงก็ได” ทุกคนดูเหมือนจะเพิ่งคิดขึ้นมาได ตามคําติงของหญิงสาว ภายหลังจากใครครวญอยูครู และยังไมเห็นใครออกความเห็นเชนไร รพินทรก็บอกวา “ก็พอมีทางแกไขในเรื่องนี” ้ “ทํายังไง?”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1406 “ถอดเข็มแทงชนวนออกใหหมดทุกกระบอก แลวแพ็กลงหีบ มันก็หมดสภาพของความเปนอาวุธราย นอกจากกลายเปนทอนเหล็กชนิดหนึ่งเทานั้น” ไชยยันตตบไหลเขาโดยแรง “ใสมาก ผูกอง เสนผมบังภูเขาอยูแคนี้เอง มัวคิดกันอยูไดตั้งนาน หมอดารินฉลาด รอบคอบพอที่จะเตือนเราไดในเรื่องนี้ แตก็ไมยกฉลาดในเรื่องวิธีแกไข สวนผมกับเชษฐาก็มวแตงง ั ัดวยปญหาหญาปากคอก เปนอันทําอยางทีคุณวานันแหละ หมดเรื่องไป” ่ ่ “เอาละ อะไรตออะไรก็ลลวงเรียบรอยตามแผนไปไดหมดแลว เพียงแตจะรอใหถึง ุกําหนดเวลาออกเดินทางเทานั้น ผมคิดวาระยะเวลาระหวางนี้ คุณเตรียมกําหนดไดแลววา เราจะเอาอะไรไปบาง แลวคอยมารวมพิจารณากันอีกที เตรียมไวเสียกอนเนินๆ แหละดี เมือถึงเวลาเดินทาง ่ ่จะไดไมขลุกขลักและลืม” หัวหนาคณะออกคําสั่งกับพรานนําทาง “คืนนี้ผมจะสงรายการบัญชีสิ่งของ ที่เราจะเตรียมไป มาใหคุณชายพิจารณาครับ” หลังอาหารค่ํานั้น ขณะทีนายจางกําลังปรึกษาหารืออยูกับพรานใหญ เกี่ยวกับสิ่งของ ่จําเปนที่จะติดตัวไป คะหยินก็ขอขึ้นมาเยียมดูอาการเจามุลูกชาย ซึ่งดีขึ้นเปนลําดับจนสามารถลุก ่ ่ขึ้นนั่งได ยังความปลาบปลื้มยินดีใหแกเจานักเลงชาวดอยผูเปนบิดาอยางเหลือที่จะกลาว รพินทรจงเรียกใหคะหยิ่นมานั่งตรงพื้นเบืองหนาเชษฐา หัวหนาคณะก็ถามวา ึ ้ “คะหยิน เราไดขาววาเจาจะไปกับเราดวยไมใชหรือ?” ่ “ใชแลว นายใหญ!” คะหยินตอบอยางหนักแนนหาวหาญ ตาขุนกระดางอยูเปนนิจ จับนิ่งไปยังเชษฐา แฝงไว ่ดวยประกายออนโยน เคารพรัก “เจาแนใจหรือ คะหยิน?” ่ ไชยยันตซักมาอีกคนหนึ่ง จองหนาเขม็งมา เหมือนจะคาดคั้นเอาความจริง ก็เห็นนายบานหลมชางสยายยิ้ม อวดฟนซี่เทาจอบ “คะหยินแนใจ คะหยินพูดจริง ไปกับนายจริง” ่ ่ “เจาคัดคานพวกเราไวกอนแลว เจาเชื่อวาหนทางขางหนาเปนความตาย อยางนีแลวเจายัง ้จะคิดไปดวยอีกหรือ?” “เปนหรือตายคะหยินไมกลัว เจานายไปเทือกเขาพระศิวะ คะหยิ่นจะขอติดตามไปรับใช ่ดวย” เจานักเลงชาวดอยตอบซื่อๆ ตรงไปตรงมา ปราศจากลับลม ดวยเสียงดังฟงชัดตามนิสัยของมัน[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1407 “เชนนั้น เราก็ขอตอนรับเจาไวดวยความยินดี และขอชมเชยในน้ําใจภักดีกลาหาญของ เจา เอาละ เปนอันวา เราไปรวมเปนรวมตายกันในหนทางขางหนา” ดารินยิ้มพราย กลาวมาดวยเสียงกังวานแจมใส เชษฐาเดินตรงเขาไปที่ราวปน อันตั้งประดับไวเปนตับ แลวหยิบปนลูกซองแบบปมแอ็คชั่นกระบอกหนึ่งขึ้นมาเดาะอยูในมือ ตาจับนิ่งยิ้มๆ อยูที่คะหยิน อึดใจตอมาเขาก็เดินเขามาหยุดยืน  ่อยูตรงหนานายบานหลมชาง “เจาเปนคนของเราแลว คะหยิ่น และเพือตอบแทนน้ําใจอันดีของเจานี้ เจาจงรับปน ่กระบอกนีไป มันมีอานาจเหนือกวาปนเพลิงของเจา เราขอมอบใหเปนสมบัติแกเจาตลอดไป” ้ ํ คะหยินตาลุกโพลงดวยความตื่นเตนยินดี จองมองดูที่ปน แลวเงยหนามองดูเชษฐา ่สลับกันเหมือนจะไมแนใจเชนนั้น พอสบตาพรานใหญรพินทรเห็นพยักหนา ก็รบเอื้อมมือไปรับ ีอยางกระวีกระวาด แทบจะระงับความดีใจไวไมได มือสั่นเทาลูบคลําปนกระบอกนันอยูไปมา เสียง ้สั่น “นายใหญกรุณาตอคะหยิ่นมาก คะหยิ่นจะจําไวจนชัวชีวิต แตคะหยิ่นไมรูจักที่จะใชมัน” ่ ราชสกุลหนุมหัวเราะเบาๆ กมลงตบไหลนายบาน “พรุงนี้ แงซายจะเปนผูสอนวิธีใชแกเจา จงฝกมันใหชํานาญเหมือนปนเพลิงกระบอกเกาของเจา แลวเจาจะรักมันเทากับชีวิตของเจาเองทีเดียว เจาจะลาสัตวไดทุกชนิด นับตั้งแตนกเล็กๆเปนฝูงขึ้นไปจนกระทั่งถึงชางโดยวิธยิง และการเลือกกระสุนที่ฉลาด ซึ่งเจาจะไดเรียนรูทีหลัง” ี คะหยินพึมพําออกมาอยางลิงโลด เมื่อพรานใหญแปลถอยคําของเชษฐาใหฟง ชนิดคําตอ ่คํา แลวเจานักเลงใหญชาวดอย ก็แบกปนลิวกลับไปเคหาของมัน ซึ่งไมตองสงสัยวามันจะ ่ไมนอนกอดเรมิงตันโมเดล 870 ปมแอ็คชั่นกระบอกนั้นแทนเมียตลอดทั้งคืน และเรงเวลาใหรุงเชาเสียโดยเร็วเพือจะไดทดลอง โดยมีแงซายเปนผูแนะสอนใหตามคําสั่งของนายใหญ ่ รพินทร ไพรวัลย นึกชมเชษฐาอยูในใจ เหมาะแลวที่บคคลผูนี้จะเปนหัวหนาคน เขามี  ุจิตวิทยาลึกซึ้งที่จะผูกใจคนไดอยางฉลาดเยียม และเลือกโอกาสไดเหมาะสมยิ่ง แมแตการเลือกให ่ชนิดและแบบของปน ก็เปนการเลือกใหอยางเขาใจที่สด ปนลูกซองเปนปนที่เหมาะอยางยิ่ง สําหรับ ุมือปนแกปอยางคะหยิน เพราะสะดวกงายดายตอการใชในทุกเหตุการณ ่ วันเวลาลวงผานไป ดวยความสงบสุขปลอดโปรงของทุกคน มันเปนระยะเวลาแหงการพักผอนเตรียมกายเตรียมใจอยางเต็มที่ของคณะเดินทาง ซึ่งยึดเอาหมูบานหลมชางเปนสถานีพักฟน แหลงสุดทาย กอนหนาออกเดินทางมหาวิบากที่ไมสามารถทํานายอนาคตไดถูก อาการบาดเจ็บที่ขาของ ม.ร.ว.เชษฐา วราฤทธิ์ ดีขึ้นทุกขณะเชนเดียวกับเจามุ ซึ่งพอยางเขาอาทิตยที่สองก็พอจะลุกขึ้นเดินไดบางแลว[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1408 ชาวหลมชางทุกชีวิต มีความรูสึกตอคณะเดินทางที่มาพํานักอยูดวยเหมือนนายเหนือหัว เต็มไปดวยความรักภักดีอยางบริสุทธิ์ใจ ซึ่งหัวแรงสําคัญมาจากแพทยสาวนักมานุษยวิทยาสาวนั่นเอง ที่ทําตัวประหนึ่งทูตสันถวไมตรีอยางดีเลิศ หลอนไมไดเสแสรงหรือหวังเพื่อนโยบายใดๆทั้งสิ้น หากแตเกิดจากอุปนิสยในดานดีสวนตัว ั  ดารินเปน ‘แม’ ของชาวหลมชางทุกคน หลอนใชเวลาวางคลุกคลีเปนกันเองกับคนเหลานั้นทัวทุกครัวเรือน พัฒนาอุปนิสัยใจคอ ่และความเปนอยูใหพวกชาวดอยผูเกิดมาไมเคยพบกับแสงสวางแหงอารยธรรม ดวยน้ําใจที่มความ ีรัก ปราณีตอมนุษยชาติรวมโลกของหลอน รักษาดูแลคนเจ็บปวย ตลอดจนสอนการอนามัย ซึ่ง  ตั้งแตครั้งปูยาตายายพวกนั้นไมเคยรูจัก จนกระทั่งพวกนั้นเริ่มฉลาดและเขาใจดีขน ขณะเดียวกัน ึ้ตนเองก็หดพูดภาษาชาวเขา ชั่วระยะเวลาเพียงสองอาทิตย หลอนก็พอจะสงภาษากับพวกนั้นไดบาง ังูๆ ปลาๆ ทําความพิศวงใหกับพรานใหญรพินทรไมใชนอย เขาลอบสังเกตหลอน ขณะที่คลุกคลีใกลชดอยูกับชาวบานดวยสายตาทึ่งๆ แลวก็นิยมลึกอยูในใจเงียบๆ ิ  ราชสกุลสาวสวยผูนี้ เหมาะแลวที่จะเปนแพทย และนักมานุษยวิทยา รวมทั้งนักผจญภัยเลือดขน ที่บังอาจบุกบั่นฟนฝามาทามกลางดินแดนแหงอารยธรรม อันเต็มไปดวยความทุรกันดารหลอนไมใชคนหยิบหยงกรีดกราย หรือวาผิวบางแบบสนิมสรอย อันเปนลักษณะทัวๆ ไปของสาว ่สวยผูสงศักดิทั้งหลาย เชนที่เขาคาดไวแตแรกจนนิดเดียว ู ์ มันคานกับรูปโฉมลักษณะและชาติสกุล ชนิดหนามือเปนหลังมือ เดี๋ยวนีหลอนไปไหนมาไหนไดทุกแหง ภายในอาณาเขตหมูบาน ราวกับจะเปนอาณาจักร ้ของหลอนเอง ขึ้นเรือนไดทกหลัง และไมวาจะเดินไปไหน จะมีเด็กๆ และพวกสาวรุนๆ ชาวหลม ุชาง เดินแหตดตามไปดวยเปนขบวน พวกเด็กๆ เหลานั้น มาคอยรับใชปรนนิบัตหลอนเปนประจํา ิ ิอยูในเรือนพักดวย ไมวาจะเปนกลางวันหรือกลางคืน ราวกับหมูนางกํานัลและพวกมหาดเล็กที่คอยแวดลอมนางพญา พระคุณและเมตตาธรรมของหลอน ครองใจชาวดอยเหลานั้นไวหมดสิน ้ คะหยิน บัดนี้ก็เปลียนสันดานและทาทีอันเคยโอหังลําพองของมันไปราวกับคนละคน ่ ่โดยเฉพาะอยางยิ่งสําหรับคณะนายจางทังสามคน เจานักเลงชาวดอยรักปนกระบอกใหมทไดเปน ้ ี่ของกํานัล ยิ่งกวาเจามุลูกชายเสียอีก และกําลังเหอขีดสุด เดียวนี้มนพอจะทําความรูจักคุนเคยกับเร ๋ ั มิงตินแบบปมแอ็คชั่นกระบอกนั้นแลว แตละวัน แหกตาตื่นมาแตหวรุงไมตองทําอะไร ชวนบุญคํา ัหรือไมก็จนแบกปนเขาปา พอสายก็แบกเกงกวาง หรืออยางนอยก็นกหกไกปา เขามาประเคนเปน ับรรณาการแกคณะเจานายทุกวัน “คะหยินยิงมันไดดวยปนกระบอกนี้ มันดีกวาปนเพลิงของคะหยิ่นหลายเทาอยางนาย ่ ใหญวา”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1409 เจาคนดอยมักจะโอดวยความภาคภูมใจ เชนนี้อยูเปนประจํา  ิ ครั้นแลว เรื่องที่ทุกคนตองหัวเราะกันอยางทองคัดทองแข็งก็ไดมาถึงเอาวันหนึ่ง เจาคะหยินแบกลูกซองคูชีพไปดอมไก ปะหนาเขากับชางพลายโทนเขาใหอยางจังที่ทายหุบ นายบาน ่ หลมชางเชื่ออํานาจของปนในมือมันอยางเต็มที่ เพราะไมเคยเขาใจวาลูกชนิดไหนใชกบสัตวขนาด ัใด ลูกที่บรรจุอยูทั้งหานัด เปนลูกปรายเบอรหนึ่งที่มันใชยงนกหรือยิงไกอยูเปนประจํา พอเห็นชาง ิแปรนเขามา คะหยินก็ยืดอกเต็มภาคภูมิ ซัดลูกปรายตึงเขาใหเต็มหนาแง โดยคิดวาพญาคชสารจะ ่ลมคว่ํามวนมุดไปคาตา ผลปรากฏวาเจาพลายโทนแผดเสียงกึกกองดวยความโกรธแคน พุงสวนควันเขามา หมายจะปนกระดูกเสีย คะหยินหันหลังไดกว่งตาปลิ้น มันกวดตามมาติดๆ เอางวงควาเฉียดหลังไปเทาเสนยา ่ ็ิแดง โชคดีเหลือเกินที่บุญคําตามมาทัน และเห็นเหตุการณเขาพอดี สกัดเจาพลายรายตัวนันไวได ้ดวย .375 มวนคว่ําลง คะหยิ่นจึงรอดจากคชบาทาไปไดอยางหวุดหวิด สบถดาขรมถมเถสาปแชงตัวเอง เพราะเขาใจวายิงผิด “เจายิงไมผิดหรอก คะหยิ่น...” เชษฐาบอกพลางหัวเราะ เมื่อไดฟงเรื่องที่เลาอยางโวยวายของคะหยินจบลง ่ “แตที่ชางไมตาย ก็เพราะเจาเอาลูกปนที่ใชยิงสัตวเล็กไปยิงสัตวใหญ เราบอกเจาแลววา เจาจะตองเรียนรูใหชํานาญเสียกอน การยิงใหถูกสัตวมนงาย แตการใชกระสุนใหเหมาะสมกับสัตว ัมันยาก ถาเจาไมรูมากอน” ไชยยันตกดริมฝปากกลั้นหัวเราะกึกๆ สายหนาชาๆ มองดูคะหยิ่นอยางเวทนา แลวพูด ักับเชษฐา “ก็แกไปบอกมันนี่นา วาปนลูกซองกระบอกนั้น ยิงไดต้งแตนกไปถึงชาง มันก็หันไป ัลองเอากับชางนะซิ โธเอย! ดีกวาไมแบนแตดแต...” พลางเขาก็หยิบลูกโดด สงใหคะหยิ่นทั้งกลอง กลาวยิ้มๆ วา “เอา! เอาไปลองใหม เดินเขาไปใกลๆ มันสัก 4-5 วาแลวกดตึงเขาไปที่หัว พอยิงเสร็จไมตองฟงเสียง โกยแนบใหเร็วที่สุด เหมือนเชนที่เจาโกยมาวันนีแหละ” ้ “ทําไมละ นาย?” คะหยินถามหนาตื่น ่ “ประเดี๋ยวมันลมทับเจาเขานะซิ” ไชยยันตบอกหนาตาเฉย แตแลวก็สะดุงโหยง เพราะดารินหยิกหมับมากลางหลัง แลวพูดกับนายบานหลมชางคนซื่อ น้ําเสียงเครงขรึมเปนงานเปนการวา “ไมตองไปลอง คะหยินยิงชางไมดี บาปมาก ยกเวนจวนตัวเมื่อมันจะทํารายเราก็เปนอีก ่เรื่องหนึ่ง เพราะฉะนันเจาจงอยาคิดเอาปนกระบอกนียิงชางอีก” ้ ้ พลางหลอนหันมาทําตาเขียวเอากับไชยยันต ดุเบาๆ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1410 “บา! เห็นเปนของสนุกไปได จะยุมันใหไปถูกชางเหยียบตายงั้นหรือ?” เพื่อนชายทําหนาจืดๆ “อยากจะใหมนภูมิใจ มั่นใจในปนของมันตะหาก ลูกโดดยิงเขาหัวชาง ก็อยูเหมือนกัน ัถึงแมจะเปนปนลูกซอง” “ทําไมเธอไมลองดูเสียเอง” “ก็ฉันวิ่งหนีชางไมไดเร็วเหมือนคะหยิ่นนี”  ่ ไชยยันตตอบออยๆ เวลาวางที่ผานไปสําหรับเชษฐา ใชในการสํารวจพิจารณาดูแผนที่ฉบับเดิม ของมังมหานรธา ซึ่งเนวิน นักเสี่ยงโชคชาวพมามอบไวใหแกรพินทรกอนทีจะตาย และสนทนาหารืออยู ่กับพรานใหญถึงแผนเดินทางตลอดเวลา อยางรอบคอบระมัดระวัง สวนไชยยันตไมสนใจอะไรดวยนักในเรื่องนี้ มอบทุกสิงทุกอยางใหเปนหนาที่ของเพื่อน ่ผูอยูในฐานะหัวหนาคณะและพรานนําทาง ตนเองฆาเวลาใหหมดไปกับการตระเวนเที่ยวปาในละแวกใกลเคียง โดยมักจะไปคูกับแงซายอยูเสมอ เขาเริ่มศึกษาชํานาญขึ้นในเรื่องของการตามรอยสัตว และรหัสปาตางๆ ผิดกับสมัยที่เริ่มเดินทางครั้งแรกเปนคนละคน อันเนื่องมาจากความเคยชินที่ทวีขึ้นเปนลําดับ จนกระทั่งเขาขั้นพรานสมัครเลนไดคนหนึ่ง เดี๋ยวนี้ไชยยันตสามารถเดินปาในละแวกหมูบานหลมชางได โดยไมตองพึ่งคนนําทางและสามารถเผชิญหนากับสัตวใหญดุรายไดตามลําพัง โดยไมตองใหเดือดรอนถึงพรานคุมกันดวยชั้นเชิงและฝมออันจัดเจนขึน เขาทําชื่อใหลือลั่นไปตลอดทั้งหลมชาง ดวยการลมแรกใหญหนัง ื ้เหนียวตัวหนึงได ในทุงโลงหลังเขา...เปนแรดตัวเดียวกันกับที่คะหยิ่นและพวกหลมชางทังหลาย ่ ้เพียรพยายามจะเอาตัวใหไดมาหลายปแลว แตอํานาจปนลาสมัยของพวกนั้น ไมสามารถจะคว่ํามันลงได ไชยยันตยิงปนประจันหนา ขณะที่มันหอตะบึงชารจเขาใสดวย .600 คูมือของเขา กระสุนตัดเขากลางสมองอยางพอเหมาะพอเจาะ มันแลนถลาเขามาเอาจมูกทิ่มดิน แลวพลิกตีลังกาดับดิ้นอยูตรงหนาเขา หางเพียงไมกี่วา ทามกลางสายตาอันตื่นตะลึงของพวกพรานชาวบานทั้งหลาย ที่ติดตามไปดวย ซึ่งขณะนั้นพากันวิ่งกระเจิดกระเจิงอยางไมคิดชีวิต รพินทรและเชษฐา ตามออกไปดูซากแรดที่ถูกยิงลมนั้น กอนหนาที่พวกลูกบานจะเกณฑกันมาแยกออกเปนชิ้นสวน “เปนยังไง...พอเอาถานบางหรือยัง ลูกศิษยของคุณคนนี” ้ อดีตนายทหารหนุม หันมาถามพรานใหญ หรืออีกนัยหนึงครูฝกของเขายิ้มๆ ่ จอมพรานเปาลมออกจากปากเบาๆ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1411 “เอาถานเลยเถิดไปเสียแลวละครับ เรียนชันประถมอยูไมกี่วันนี่เอง กระโดดขามชั้นเขา ้มหาวิทยาลัยเสียแลว นาหวาดเสียวเหลือเกิน” “อยางนี้เขาเรียกวาคนบาระห่า...” ํ เชษฐาจุปาก มองดูสหายรักอยางตําหนิ “ไมควรยิงสวนหนากระชั้นชิดแบบนี้เลย ถานัดนั้นพลาดแมแตนดเดียวแกก็แหลกไป ิแลว ทําไมถึงไมหาที่หลบเสียกอน” “ก็ดูซิวา มันมีอะไรจะใหหลบสักนิดหนึ่งไหม ตนไมสกตนก็ไมมี มีแตหญาคา ความจริง ัก็ไมไดตั้งใจเลย พบมันอยางกะทันหันจวนตัวที่สุด ไมทันรูวามันนอนเกลือกปลักอยู พอใกลเขามามันก็พรวดพราดขึ้นยืน แลวก็หอลิวตรงเขามาเลย ขืนวิ่ง มีแตทางตายอยางเดียว ก็ตองเสี่ยงยืนซัด ่กันซึ่งๆ หนาอยางนี้แหละ ฟลุกเปนบา ประกอบกับชะตายังไมถึงฆาต ตูมเดียวเขาหนาแงตีลังกาสองทอดเลย” ไมกี่วนหลังจากนั้น เขาก็ลมนางแมแปรกจาโขลง ชางปาเสียอีกตัว ขณะที่มนคุมโขลง ั ัเขาถลมไรกลวยของชาวบาน แลวไลลูกโขลงมันแตกกระจัดกระจายไป ดารินเอ็ดตะโรลั่นเรื่องยิงชาง แตไชยยันตแกตววามันไลเขากับพวกชาวบาน ขณะที่ไปชวยกันโหตะเพิด คะหยินก็ยืนยัน ั ่รับรองวาไชยยันตยิงนางพังผูคมโขลงตัวนั้นเพราะปองกันตัวจริงๆ ุ “ชักมันมือขึ้นมาหรือยังไง ยิงดะไมเลือก ก็ไหนสัญญากันไวแลววาจะไมยิงสัตวอะไรอีกโดยไมจาเปน ไดกนเนื้อกินหนังมันก็ไปอีกเรื่องหนึ่ง นียิงทิ้ง บอกตรงๆ ฉันไมอยากเห็นใครยิงชาง ํ ิ ่เลย” หญิงสาวบน “มันก็จาเปนจริงๆ นี่นา จะปลอยใหมันมาถอนกลวยชาวบานเสียทั้งไรงั้นหรือ ตีเกราะ ํเคาะไมไลกแลว มันยังแปรนเขาใส น้ําใจเธอคงอยากเห็นฉันแบนติดดินไปเสียกอนกระมัง” ็ “ยิงขูขึ้นฟาก็พอ ขี้ครานมันจะหนีปาราบไป ทําไมตองฆามันดวย มันคงไมรายกาจอยางโขลงไอแหวงหรอก อยากจะเปนพรานใหญอยางยอดชายนายรพินทร ก็เอาตัวอยางที่ดีของเขามาปฏิบัติบางซิ” “อาว! ก็ยิงตูมเดียวคว่ํา ยังไมเรียกวาเปนการปฏิบัติตามที่ดีอีกหรือ เดียวนี้พูดแลวจะวาคุย ๋ไมเคยยิงอะไรใหลําบากอีกเลย นัดไหนนัดนั้น จอดทุกราย” “ไมใชอยางนัน!...” ้ ดารินตวาดแวด ตาขุน มองดูเพื่อนชายอยางเคืองๆ “ฉันหมายถึงวิธีปฏิบัติในการลาของเขา ไมเห็นหรือวาเขาไมเคยยิงสัตวอะไรโดยไมจําเปนเลยสักครั้ง ถายิงก็ตองหมายถึงหลีกเลี่ยงไมไดจริงๆ หรือไมงั้นก็ตองการอาหาร วิสัยพรานที่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1412ดีทั่วไป เขาก็ปฏิบัติกันอยางนี้แหละ ไมใชดิงยะอยางเธอ ตองการโทรฟไวโออวดใครกระมัง ถึงยิงไมเลือก” “ออ! เดี๋ยวนี้เห็นพรานใหญเปนคนดีแลวหรือ?” “สวนที่ดีกวาดี” ็ “เดี๋ยวกอน เมือตอนเที่ยงนีกนกวางผัดฝมอฉันหรือเปลา?” ่ ่ิ ื เพื่อนชายเปลี่ยนเรื่อง ถามมาหนาตาเฉย นักมานุษยวิทยาสาวพาซื่อตอบวา “ก็เห็นอยูวากินอยูดวยกัน ถามทําไม?”  “เปนยังไง ฝมอฉัน เด็ดไหม?” ื “ก็ไมเลว” ไชยยันตหนไปปดปากหัวเราะคิกคัก ขยิบตากับบุญคําที่น่งอยูใกล ดารินสังเกตเห็นก็ ั ัขมวดคิ้ว ถามเสียงต่ําๆ มาวา “อะไรกัน หัวเราะกันคิกคัก” “ชางครับ นายหญิง ชางผัดเผ็ด ไมใชกวางหรอก บุญคําเปนคนแล นายทหารเปนคนทําครัว” บุญคําบอกมาออยๆ มาดวยสําเนียงเหนอๆ ของแก ดารินตะลึง เบิกตาโตจองหนาทั้งสอง รองลั่นออกมา “ชางผัดเผ็ด!!!” “ใครบอก กวางตะหาก อยาไปเชื่อบุญคํา” ไชยยันตรีบพูดโดยเร็ว วางหนาเฉย แลวหันไปแยกเขี้ยวกับบุญคํา “แหม! อีตานี่ ปากสวางจริงแฮะ” “บุญคําเปนพราน บุญคําโกหกไมได” ตาพรานเฒาแหงเขาอึมครึมกระซิบตอบ ดารินตะแคงหูเงี่ยอยูแลว พอจะจับกระแสความไดไมพูดอะไรอีกจนคําเดียว คอยๆ เดิน เลี่ยงเขาไปที่ .600 ไนโตรเอกซเปรสของไชยยันตเอง หักลํากลองออกแลวเดินงุนงานหากลองกระสุน “นั่นจะทําอะไรนะนอย” ไชยยันตรองถามมา ชักใจไมดี “เดี๋ยวก็ร!” ู หลอนคํารามลอดไรฟนออกมา แลวก็เหลือบไปเห็นกระสุนเขาพอดี ปรี่ดิ่งเขาไป บุญคําก็หนมาสะกิดไชยยันตกระซิบบอกเร็วปรื๋อ ั “เผนเหอะนาย ทาจะไมเขาการแลว บุญคําเผนกอนละ”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1413 วาแลวตาพรานเฒา ก็กระโจนผลุงลงจากเรือนหอแนบไป ไชยยันตก็เผนโครมแลนตามหลังไปดวย ดารินบรรจุกระสุนเขาลํากลองเสร็จ หักลํากลับเขาที่ ก็เปนเวลาเดียวกับที่รพินทร ไพรวัลย เดินสวนขึ้นมาบนเรือน เขาชะงักเล็กนอยเมื่อเห็นนองสาวคนสวยของนายจาง ลากปนยิงชางหนางอเปนมาหมากรุก ปรี่ออกมาอยางเอาเปนเอาตาย จึงดักหนาไวโดยเร็ว “อะไรครับคุณหญิง เกิดอะไรขึ้น?” หลอนสะบัดแขน พูดกราวๆ “หลีกไป อยามาขวางหนา เดี๋ยวเหอะ เดียวโดนอีกคน” ๋ พรานใหญหนาตื่น “นี่เกิดอะไรขึน ทําไมไมบอกผม มีเรื่องรายแรงอะไรหรือครับ” ้ หญิงสาวหัวเราะดุๆ ในลําคอ กวาดสายตาลงไปยังเบืองลางเหมือนจะคนหาอะไรสัก ้อยาง แตหลอนมองไมเห็นวี่แววของบุญคําหรือไชยยันต ทังสองอันตรธานไปเสียแลว จึงหัน ้กลับมาจองหนาเขา รพินทรยังคงงงหนาตืนอยูเชนนั้น ่ “ก็ไมรายแรงอะไรหรอก อยากจะสั่งสอนคนสักสองคน” “สั่งสอน! ดวยปนยิงชางนีนะหรือครับ?” ่ รพินทรรอง ลืมตาโพลง “ปนยิงชางกระบอกนี้มนยังเล็กไปเสียอีก อยากจะไดใหมนใหญกวานี!” ั ั ้ พรานใหญกระพริบตาถี่เร็ว “จะไมอธิบายหนอยหรือครับ วาอะไรเปนอะไร?” “ฮึ!” “ผมจะไปรูไดยังไงวา ‘ฮึ’ แปลวาอะไร” “เราอีกคนหนึง อยากจะรูนัก เปนตัวการดวยหรือเปลา” ่ หลอนตวาดมา เอามือผลักอกเขา “ตัวการ? ในเรื่องอะไรกัน?” “เอาเนื้อชางมาหลอกใหฉนกินเมื่อกลางวันนี้นะซิ!” ั เสียงของหลอนเอ็ดตะโรลั่นเรือน รพินทรกะพริบตาจองหนาหลอนอยูครู ก็พอจะเขาใจอะไรไดเลาๆ มองดูราชสกุลสาวอยางขันๆ “เอาละๆ ผมพอจะนึกออกแลว ใครคงมาบอกคุณหญิงละซิวา อาหารมื้อกลางวันทีแลว มี ่เนื้อชางดวย” “กวางผัดเผ็ด ที่แทมันคือเนือชางตัวที่ไชยยันตยิงเมื่อเชานี้!!” ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1414 หลอนพูดเหมือนจะรองไห “ใครบอกคุณหญิงละ?” “จะมีใคร ก็ตวดีสองคนนั่นแหละ” ั “ตัวดี สองตัว?” “ไชยยันต กะตาเฒาบุญคําของคุณนั่นแหละ เจ็บใจนัก ยังมีหนามาเยาะเยยเสียอีก เมื่อกลางวันนี้ถูกหลอกใหกินเนื้อชางไมเปนไร แตเย็นนีตองกินเนื้อไชยยันตกะบุญคําใหได อาจเปน ้คุณดวยอีกคนหนึ่ง ถาคุณรวมดวย” รพินทรใชแขนปาดปากกระบอก .600 ที่สองเรอราอยูแถวๆ ปลายคางของเขาออกไปชาๆ แลวดึงจากมือหลอนไปถือไวอยางนุมนวลออนโยน ถอดลูกออก หญิงสาวกระทืบเทาโดยแรง เดินไปนั่งหนาบอกบุญไมรับอยูที่เกาอี้รมนอกชาน เขาเดินไปหยุดอยูใกลๆ กลั้นหัวเราะจนหนา ิ แดง “น้ําใจคุณหญิง จะกินเนื้อคุณไชยยันต บุญคํา แลวก็ผมเขาไปลงคอเชียวหรือครับ” “คงเหม็นสาบพิลึก แตกจะพยายาม” ็ หลอนวา เอามือกอดอก เทาคาง กัดเล็บ มองไปทางอืน รพินทรทรุดตัวลงนั่งบนนอก ่ชานใกลๆ กับเกาอี้ไมไผของหลอน ควักบุหรี่ออกมาสงใหหลอน หญิงสาวสั่นหนาแรงๆ เขาจึงหยิบขึ้นมาจุดสูบเองตัวหนึ่ง “สองคนนั่นลอคุณหญิงเลนนะครับ...” เขาบอกเรียบๆ มองดูชวงขาอวบใหญแข็งแรงไดรูปงามที่ไขวกนอยูตรงหนา ขยับแกวง ัอยูไปปมาเหมือนเจาตัวจะพยายามระงับอารมณ “เมื่อกลางวันนี้ ผมเปนคนคุมพวกนั้นทําอาหารดวยตัวเอง ขอรับรองวาไมมีเนื้อชางปนอยูดวยเลย ใครที่ไหนกันครับ จะเอาเนื้อชางมาทําเปนอาหาร ในเมื่อเรามีเนื้ออื่นๆ อยูอุดมสมบูรณแลว และเมื่อกลางวันนี้ท้งคุณไชยยันตกับบุญคําทั้งสองคน ไมไดเขาไปยุงดวยเลย มีผม เกิด เสย ัแลวก็แงซายชวยกันทําอยูสคนเทานั้น คุณไชยยันตไปหากลวยไมกบบุญคําและคะหยิ่นทางหนาผา ี่ ัน้ําตกโนน กลับมาถึงก็เวลาอาหารพอดี” “โกหกหรือเปลา?” หลอนกระชากเสียง ครึ่งยิ้มครึ่งบึ้ง จองเขามาอยางคาดคัน รพินทรเปาควันบุหรี่เปนทาง ้ยาว “โธ! จริงซิครับ ผมจะมาโกหกคุณหญิงทําไม” “แลวทําไมสองคนนั่นถึงมากะลอนกะฉัน ทําเอาผะอืดผะอมอยูน” ี่ “คงแกลงเยาคุณหญิงสนุกๆ งั้นเอง คุณไชยยันตแกขี้เลนออก คุณหญิงก็รูดีอยูแลว”  ดารินหัวเราะออกมาได แตยังไมวายตาคว่ําตาหงาย และโดยเหตุผลกลใดไมแจงเหมือนกัน พาลมาคอนเขาเขาใหดวย [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1415 “นี่! นายพราน บอกกลาวเสียใหรูนะ ลูกศิษยของคุณนะดีนักนี” ่ “ลูกศิษยผม...ใครกัน?” “ก็นายไชยยันต อนันตรัยนะซิ!” “ออ!...ทําไมหรือครับ?” “ใจดําอํามหิตมาก ยิงสัตวไมเลือก คะนองมือใหญ ถือวาไดอาจารยดสอนวิชาให เจอะ ีอะไรเปนยิงดะ สอนมารยาทพรานใหเขาเสียมั่งซิ อยาเอาแตสอนวิธีรังแกสัตวอยางเดียว” “แปลวาเปนความผิดของผม?” “ใช คาที่ไมรูจกอบรมบมนิสัยลูกศิษยใหด” ั ี “เอาละ ครูรับฟองเอาไวแลว เดียวจะหาไมเรียวตีกนลูกศิษยสักครึ่งโหล” ๋ “ตัวครูเองก็จะโดนดวยสักโหลหนึ่ง” “ก็ดีเหมือนกัน” พรานใหญพยักหนาหงึกๆ “วาแต ใครจะเปนคนตีผมละ?” หลอนปนหนาเครงขรึม แตแลวก็หวเราะ ั ขณะนัน จันก็เดินหนาตืนเลิกลั่กขึ้นมาบนเรือน ตรงเขามาที่หลอนโดยเร็ว มีพวก ้ ่ชาวบานหญิงชายสองสามคนตามมาดวย คนพวกนั้นทาทางกระสับกระสาย ยืนเกาะออกันอยูทหว ี่ ับันไดเรือน “มีอะไรหรือ?” รพินทรถามสวนไปโดยเร็ว กอนที่จันจะเดินเขามาถึง “เมียของเจาคะโหนงที่ทายบานโนนครับ มันเจ็บทองจะออกลูกมาตังแตเที่ยงแลว พวก ้นั้นชวยกันยังไงก็ยังไมยอมออก ทามันจะแยเต็มที ผัวมันตามมาดวย เกาะหัวบันไดอยูโนน มันจะมาขอใหนายหญิงชวย” จันรายงานโดยเร็ว ดารินผุดลุกขึนในทันทีนั้น ้ “นังแอที่ทองแกนั่นนะรึ?” “ครับ” “เอะ! ก็ฉันสั่งไวแลวนีวา ถาเมียมันเจ็บทองใหผัวมันรีบมาบอกทันที นี่เจ็บมาตั้งแตเที่ยง ่แลวทําไมมาบอกเอาเดียวนี” ๋ ้ จันอึกอักตอบไมถูก หันไปทางบันไดเรือนที่เจาคะโหนงผูยืนหนาซีดอยู สงภาษาซักถามกันลงเลง แลวก็หันมายิ้มแหงๆ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1416 “มันนึกวาหมอตําแยกับหมอผีที่นี่ จะชวยเมียมันใหออกลูกไดครับ ปล้ํากันหลายชั่วโมงแลว ลูกมันก็ยงไมยอมออก หมอผีเสกน้ํามนตใหนงแอกินเขาไปตั้งหลายขัน เจาคะโหนงมันเห็นทา ั ัไมดี ก็เลยแลนมาพึ่งนายหญิง” “ไมรอใหตายเสียทั้งลูกทั้งแมกอนนี่ แลวคอยมาบอก!” แพทยสาวประจําคณะเดินทางวา แลวผลุบกลับเขาไปในหองของหลอนโดยเร็ว อึดใจเดียวก็โผลออกมาพรอมกับกระเปาเครื่องมือ หันมาทางพรานใหญ ผูบัดนี้กําลังยืนซักถามพวกนั้นอยู ออกคําสั่งสั้นๆ “คุณควรจะไปกับฉันดวย” “ผมไมเคยเรียนวิชาหมอตําแยมากอน ผมจะชวยอะไรได” “ถึงไมเคยเรียนมากอน ก็เรียนเสียวันนี้เลย คนอยูปาอยูดอยอยางคุณ อาจมีสักวันหนึ่งก็ ได ที่จะตองทําคลอดใหภรรยาของคุณเอง ฉันตองการลูกมือที่ฉลาดกวาชาวบานปาพวกนี้ แลวก็มองไมเห็นใครนอกจากคุณ” พรอมกับพูด หลอนกระชากแขนเขาใหตามมาดวยอยางไมยอมฟงเสียง รพินทรจําตองเดินตามมาดวย เพราะหลอนไมยอมปลอยแขน ทั้งหมด โดยการนําของชายผูเปนสามี พากันเดินตรงไปยังเรือนทายหมูบานอยางรีบรอน จันควากระเปาเครื่องมือของหลอนลิ่วไปกอนพรอมกับเจาผัว พรานใหญถอนใจเฮือก “ชาตินี้ทั้งชาติ ผมเห็นจะไมมภรรยาหรอกครับคุณหญิง เพราะฉะนั้นเห็นจะไมมีโอกาส ีทําคลอดใหแกภรรยาของผมเองตามที่คุณหญิงวาแน อยาใหผมไปดวยดีกวา การทําคลอดเปนเรื่องของหมอ ไมใชเรื่องของพราน” “ฉันบอกแลว วาฉันตองการลูกมือผูชวย ไมไดยนหรือ?” ิ “เอา! เอายังไงก็เอากัน จะเอามือฆาไปเปนมือผูชวยทําคลอด อยางมากก็มีหวังตายทั้งแมทั้งลูก” “อยาลืมวาพวกนี้นับถือคุณ คุณควรจะไปดวย อยางนอยก็เปนกําลังใจอบอุนใหกบพวก ัเขา คุณไมตองทําอะไรเลย หยิบเครื่องมือสงใหฉันตามแตจะสั่งเทานัน” ้ “คุณหญิงมีเครื่องมือทําคลอดมาดวยหรือ?” “เครื่องมือโดยตรงไมมีหรอก แตมนก็พออนุโลมไดในยามจําเปน การทําคลอดมันไมใช ัเรื่องยากยิ่งอะไรนักหรอก เปนเรื่องที่ธรรมชาติชวยอยูแลว” “ไมนกวาศัลยแพทยจะเปนหมอตําแยไดดวย” ึ  “บา! พูดใหดนะ หมอตําแยคือหมอที่ทําคลอดคุณออกมา สําหรับฉัน เขาใจไวเสียดวยวา ีเขาเรียกสูติแพทย”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1417 “ก็ดีเหมือนกันนั่นแหละ ผิดกันแตวาใครจะเรียนมาจากสถาบันแพทยศาสตร หรือใครจะเรียนมาจากตามบาน อยางแรกเรียกโกเปนทางการหนอยวาสูติแพทย อยางหลังเรียกตามประสาชาวบานวาหมอตําแย หนาทีความสําคัญอยางเดียวกันชวยคนใหคลอดลูก” ่ ดารินหยุดยืนเทาเอว “จะมาชวยกันใหชีวตใหมออกมาดูโลก หรือวาจะมาฆากันนี” ิ ่ “อยางแรกไดกุศล แตอยางหลังบาป” “ก็จะเอากุศลหรือเอาบาป?” “เอากุศลดีกวา...นะครับ แหะ! แหะ!” “ถางั้นหุบปากเสียที ไมตองพูดอะไรอีก คอยทําแตที่ฉันสั่ง เขาใจ” “หมอตําแย เอย! สูติแพทยเขาตองเปนคนใจเย็นไมใชหรือ” “ก็เย็นไมไหวเหมือนกัน สําหรับคนปากตําแยแบบนี” ้ “จะไปชวยทํางาน ยังวาอีก” “วาซิ! ก็มายัวอยูได อยากรูเหมือนกันวา หมอตําแยคนไหนนะที่ทําคลอดคุณออกมา ปาก ่ถึงพูดอะไรไมเขาหูคนเลย” รพินทร ไพรวัลย หุบปากเงียบลง เวลาเกือบชัวโมงเต็มๆ ที่เขาตองหายใจไมทั่วทอง เปนลูกมือของดารินในการทําคลอด ่เมียของเจาคะโหนง ซึ่งมีอาการไมดีนก ทําทาจะไปไมรอดทั้งแมทั้งลูก เพราะการทําคลอดอยางไม ัถูกวิธของพวกพื้นเมือง กอนหนาทีแพทยสาวจะถูกตามมาถึง ี ่ กวาทารกจะโผลออกมาดูโลกได ทั้งแพทยและลูกมือจําเปนก็เหงื่อตก แลวมารดาและเด็กก็ปลอดภัย ทามกลางความโมทนาสาธุปลาบปลื้มปติใจของเจาคะโหนง ผูเปนพอและญาติโยมที่มาแวดลอมคอยเฝาอยูหางๆ ทั้งหลาย ทารกที่เกิดออกมาเปนชาย “พอของเด็กบอกวา ถาไมมนายหญิง ทั้งเมียและลูกของมันคงไมรอด ขอยกลูกชายทีเ่ กิด ีใหมใหนายหญิง...ทํานองขอใหเปนแมยกนั่นแหละ” พรานใหญแปลถอยคําของคะโหนงใหหลอนฟง “ตกลง ฉันยอมรับ จะมาดูแลใหในระหวางที่ยังอยูหลมชางนี่ และฝากใหพอแมจริงของ มันเลี้ยงดูไปพลางๆ ระหวางจากไป สวนกาลขางหนา ถาพอแมของมันยังคิดที่จะยกใหจริง ก็ใหสงตัวไปใหฉันทีกรุงเทพ?” ่ หลอนยิ้ม บอกเสียงใส คะโหนงกมหัวลงจรดพื้นแทบเทาของหลอน “นายหญิงจงตังชื่อใหแกลูกชายดวยเถิด” ้ ดารินเลิกคิ้ว ทําตาโต นิ่งคิดอยูครูก็บอกมาวา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1418 “จงเรียกลูกชายวา ‘เจาพลาย’ ก็แลวกัน มันจะไดกลาหาญ แข็งฉกรรจเหมือนชางพลายตอไปในอนาคตขางหนา ขออวยพรใหแกเจาลูกชายดวย จงแข็งแรง โตเร็ว และมีปญญาดี”  ระหวางเดินกลับเรือนที่พก ดารินมีใบหนาสดชื่นแจมใสเปนสุข อีกฝายหนึง เอา ั ่ผาขนหนูขึ้นมาเช็ดเหงื่อตามใบหนา เบปาก “เปนครั้งแรกในชีวิต ที่ผมเห็นความทรมานของผูหญิงในขณะที่จะคลอดลูก นาเห็นใจเหลือเกิน ผมแทบทนดูไมไหวทีเดียวแหละ เพิ่งจะมารูเอาเดี๋ยวนี้เองวา มนุษยเปนสัตวที่ออกลูกยากที่สุด ผิดกับดิรจฉานอื่นๆ มาก” ั หางตาคมจับอยูที่ใบหนาเขา “ดีไหมละ ทีไดมาเห็นเสียกับตาเองอยางนี้ เปนการถูกแลว ที่คุณรักและมีกตัญูสงตอ ่ ูคุณแมคณเอง คนที่อยูในฐานะแมทกคน กอนที่จะใหกาเนิดลูกออกมาได ก็ตองผานศึกใหญที่สุดใน ุ ุ ํชีวิตแบบที่เห็นอยูนนแหละ เปนหรือตายเทากันในขณะนั้น ไหนจะอุมทอง ไหนจะเจ็บปวดทรมาน ั่ ชีวิตแทบแตกดับขณะที่คลอด และไหนจะเหนื่อยยากฟูมฟกขณะที่ลูกเล็กแบเบาะ ถาจะพูดกันไปตามจริงแลว พระคุณของแมยอมเหนือกวาพอ” เขาไมมีทางแยงหลอน “ผมนึกวาไมรอดแลว ทั้งแมทั้งลูก สมมติวาไมออกจริงๆ คุณหญิงจะทํายังไงนี่ มิตองผา หรือ” “ผาเขาไปไดยงไง เราไมมีอุปกรณในการผาตัดใหญเลยสักอยาง ขืนผาเขาไปก็เทากับทิ้ง ัแม เอาแตลูกไวอยางเดียว ตองปลุกปล้ํากันไปตามมีตามเกิดอยางที่เห็นนั่นแหละ นี่ถาอยูโรงพยาบาลฉันก็ทําซีซาเรี่ยนแลว ไมตองมาชุลมุนเหงื่อตกกันอยูใหเสียเวลา”  “ซีซาเรี่ยน?” “ซีซาเรี่ยน เซ็คชั่น หรือซีซาโรโตมี่ หมายถึงการเอาเด็กออกทางหนาทองโดยวิธีผา เปน คําเทคนิค ในทางอ็อบสเตตริกส” “ออ!” “คราวนี้เห็นหรือยังละวา หมอตําแยกับสูตแพทยมนผิดกัน?” ิ ั “ก็รูอยูแลววาผมเปน ‘พรานไพร’ มาถามผมบางซิวา ชางกะลิงแตกตางกันยังไง ผมเปนอธิบายน้ําลายแตกฟองไดเหมือนกัน” “หนอย! นี่มาวาฉันน้ําลายแตกฟองงั้นรึ?” “เปลาๆ! โธ โมโหซะเรื่อย ขอถามอาจารยเพื่อประดับความรูตอไปสักหนอยเถอะ ทําไมถึงเรียก ‘ซีซาเรี่ยน’ จะเรียก ‘มารคแอนโทเนี่ยน’ หรือ ‘คลีโอพัตเตรียน’ ไมไดหรือ” หลอนอดหัวเราะออกมาไมได ชําเลืองคอนนิดหนึ่ง[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1419 “ถามารคแอนโทนีหรือคลีโอพัตรา เกิดโดยวิธีผาตัดออกทางหนาทองเปนคนแรกของโลก เขาก็อาจตั้งชื่อชนิดนีใหก็ได แตนี่บังเอิญซีซารเปนคนออกมาดูโลกแบบนี้กอน เขาก็เลยเอาชื่อ ้ของซีซารมาเปนตนตํารับ” “ซีซารนะหรือ เกิดโดยวิธีผาออกทางหนาทอง” “นัยวายังงั้น แตฉันไมไดเห็น เพราะเกิดไมทัน หรือเกิดทันและอยูในหองทําคลอดนั้นดวย ก็ยังระลึกชาติไมได” “วิทยาการในทางแพทยศาสตร โดยเฉพาะอยางยิ่งศัลยกรรมของมนุษยเราในยุคนั้นเจริญถึงขนาดนั้นเทียวหรือ?” “จะเจริญแคไหนก็ไมรูเหมือนกัน แตที่รแนๆ ก็คือ มนุษยชาติยุคนั้นรูจกการผาตัดกันขึ้น ู ัแลว ไมงั้นจะผาทองเอาซีซารออกมาจากทองแมไดอยางไร” “แลวหลังผาตัดเอาซีซารออกมาแลวละ แมเปนอยางไร รอดหรือเปลา?” “ถามมากจริง ฉันจะไปตรัสรูไดยงไง ไมมีรายงานในเรืองนี้ถายทอดมาใหรูนยะ รูๆ กัน ั ่ ี่ แตเพียงวา ตานั่นออกโดยวิธีนี้ เขาถึงไดเอาชื่อมาตั้งเปนคําเทคนิคสําหรับการผาตัดชนิดนี้ ซึ่งจะโกหกหรือจริง ฉันก็เวนจากการรับผิดชอบ” หลอนพูดเสียงกระชากอยางฉิวๆ แตหวเราะั “คุณหญิงชํานาญทางอายุรกรรม กับศัลยกรรมโดยเฉพาะไมใชหรือครับ ไมนึกวาจะเชี่ยวชาญในทางสูติกรรมดวย” “โธ! มันก็ไอสาขาใดสาขาหนึ่งของแพทยศาสตรเหมือนๆ กันนันแหละ แพทยทุกคนถา ่จําเปนจริงๆ ก็สามารถทําในสาขาใดสาขาหนึ่งไดทงนั้น เพราะขณะที่เรียนก็ตองผานมาแลวทุกดาน ั้เพียงแตวาบันปลายใครมุงเอาดีไปในทางไหนเทานัน สําหรับฉัน ตามปกติแลวก็ไมใชสูติแพทย  ้ ้โดยเฉพาะ แตถาคุณแสงโสมเกิดฉุกเฉินกะทันหัน จะตองคลอดลูกกันกลางปาละก็ หมอดารินก็พอจะชวยไดไปตามแกน” อีกฝายหนึ่งหนาแหยไปถนัด กลืนน้ําลายฝดๆ ลงคอแลวบนออกมาออยๆ วา “โธ คุณหญิงครับ เอาชื่อผูหญิงคนนั้นมาพูดกับผมทําไมก็ไมรู กราบไหววิงวอนไวหลายครั้งแลว ผมไมอยากไดยินเลย” ดารินเมมริมฝปากยิ้ม ไมเอยอะไรอีก คิดอยูในใจวา นี! ตองเอาเสียอยางนี้ ถึงจะสาใจ ไม ่งั้นปากมากกวนโมโหนัก ตอไปนี้เห็นจะหุบปากเลิกยั่วไดเสียที และก็จริงดังวา เขากับหลอนเดินกลับไปถึงเรือนพักเงียบๆ โดยไมไดกลาวคําใดกันอีกเลย หลอนแยกขึ้นเรือนไปนั่งเลนกับเจาลูกลายพาดกลอนตัวโปรด ซึ่งบัดนี้มันติดหลอนแจเหมือนลูกแมวเชื่องๆ และคุยกับนางอั้ว เปนครูสอนภาษาชาวเขาใหหลอน สวนรพินทรนน เชษฐาเพิ่งตืนจากนอนกลางวันลงมานั่งอยูที่นอกชานบาน กวักมือเรียก ั้ ่ใหเขาไปสนทนาดวย มีแงซายเปนคนนวดประคบขาให[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1420 ครั้นแลว วันเวลาแหงการออกเดินทาง ก็คบใกลเขามา จนสามารถกําหนดวันไดแนนอน ื เชษฐาขาหายแข็งแรงเปนปกติดีเหมือนเดิม ซึ่งมันเปนระยะเวลาเทาที่ดารินกําหนดไวใหอยางแมนยํา สวนเจามุก็เกือบจะหายเรียบรอยดีแลวเชนกัน จนสามารถที่จะเดินไปไหนมาไหนได หลมชางทั้งหมูบาน เปลี่ยนโฉมหนาการเปนอยูไปในอีกลักษณะหนึ่ง ผิดไปจากเดิมมากโดยการยางกรายเขามาพํานักอยูดวยของคณะเดินทาง ทุกคนยิ้มแยมเปนสุข แตแลวก็บังเกิดความอาลัยเมื่อรูแนนอนวา อีกไมกี่วัน บุคคลที่เปรียบเสมือนเทพเจามาโปรดเหลานี้จะจากไปแลว สูดินแดนซึ่งไมมีสิ่งใดมาประกันอนาคตได “มุอยากขอตามไปกับพวกเจานายดวย” เจามุ ผูมีความซาบซึ้งในพระคุณ ไมผดอะไรกับคะหยิ่นผูเปนบิดา กลาวออกมาจาก ิความรูสึกแทจริง “เรารูดีถึงความรูสึกของเจา...” เชษฐาตอบเยือกเย็น ยิ้มใหกบหนุมชาวดอยอยางปราณี พรอมกับเอื้อมมือมาตบเบาๆ ที่ ัศีรษะ “แตคะหยิ่นพอของเจา ไดทําหนาทีนี้แทนใหแกเจาแลว เจาจงอยูกับนังอัวปกครอง ่ ้หมูบานใหมีความสุข รอคอยการกลับมาของพอเจาเถิด” “มุจะไมมีโอกาสไดรับใช ตอบแทนเจานายบางทีเดียวหรือ?” “มี และก็สําคัญไมนอยทีเดียว...” ดารินบอกมาเสียงออนโยน แตหนักแนน “กอนเราจะจากไปในดงดํา เราจะฝากของไวใหอยูในความดูแลระวังรักษาของเจา จงเก็บ ไวใหดี รอการกลับมาของเรา นั่นคือหนาทีซึ่งเราตองการใหเจาทํา” ่ “มุสาบานวาจะรักษาของทุกชิ้นของเจานายไวเหมือนกับชีวิตของมุเอง” ลูกชายหัวหนาบาน รับคําอยางแข็งแรง มองดูนักมานุษยวิทยาสาวดวยดวงตาอันแจมใสเปนประกาย สามวันกอนหนาการออกเดินทาง จึงเปนระยะของการจัดเตรียมของใชจําเปนที่จะตองนําติดตัวไปดวย ซึ่งถูกนําขึ้นมาพิจารณาอยางรอบคอบอีกครั้ง โดยเทียบกับกําลังคนสิบคนที่จะขนเอาไปได พรานพื้นเมือง 4 คน แงซาย และคะหยิน รวมเปน 6 คน จะแปรสภาพเปนลูกหาบ ่สําหรับสัมภาระสวนรวมตางๆ ยกเวนของจําเปนติดตัวของแตละคน ซึงบรรจุอยูในยามหลังติดตัว ่ เครื่องนุงหมถูกกําหนดไววา จะนําติดตัวกันไปคนละไมเกิน 3 ชุด เปนชุดสําหรับเดินปา ทั้งสิ้น ผาหมขนสัตวขนาดใหญทใชรวมกันสําหรับคณะนายจางหนึ่งผืน ผาใบปูพื้นและผา ี่พลาสติกกันน้าคางหรือฝน ซึ่งขณะเคลื่อนยายใชเปนสิงหอของไปในตัว ํ ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1421 ในดานเสบียง เกลือถูกพิจารณาเปนสิ่งสําคัญอันดับแรก เหนือกวาขาวสารซ้ําไป ซึ่งอยางหลังกําหนดใหคนสิบคนกินไดภายในเวลาเพียงอาทิตยเดียว ซึ่งหลังจากนั้นไปแลว เปนเรื่องของการฝากทองไวกับปาที่จะผานไปเบื้องหนา ถัดไปก็เปนน้ําตาล กาแฟ บุหรี่ ยาเสนและบรั่นดี ซึง ่บรรจุลงไปในขวดพลาสติกแบบขนาดหนึงแกลลอน รวมทั้งอาหารกระปองอีกเล็กนอย น้ําหนัก ่รวมกันทั้งสิ้นไมเกินหนึ่งรอยกิโลกรัม พวกยาและเครื่องเวชภัณฑ เปนหนาทีการจัดเตรียมของ ม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธิ์ ่โดยเฉพาะ ซึ่งไมมีใครยุงดวย นอกจากปลอยใหเปนภาระของหลอนตามลําพัง บรรจุอยูในหีบหนังกะทัดรัด ภายในบุนวมกันกระเทือนเปนอยางดี มีนําหนักซึ่งไมเปนภาระอะไรมากนัก ้ ตอมาก็เปนเครื่องอุปกรณเบ็ดเตล็ด รวมทั้งของจุกจิกแตจําเปนตางๆ มีเข็มทิศ ไฟฉายประจําตัวของแตละบุคคล แบตเตอรี่สํารอง ไมขีดไฟ น้ามัน ตลอดจนถานไฟแช็ก เชือกประจําตัว ํหมอสนาม กระติกน้ํา ตะเกียงรั้วและตะเกียงที่ใชดวยแบตเตอรี่ เตาใชน้ํามันกาดสําหรับกรณีฉุกเฉินจําเปน ซึ่งไมสามารถจะใชไฟธรรมชาติได ยากันแมลงพรอมกระบอกฉีด สมุดบันทึกประจําวัน (ซึ่งไชยยันตเรียกวาปูมเดินปาของเขา) รวมทังเครื่องใชจําเปนประจําตัวของแตละคน ซึ่ง ้ไมเกินพิกัดทีจะบรรจุลงไปในเปหลังได ่ แนละ มันเปนการจัดเตรียมที่ตองอาศัยความละเอียดถีถวนยิบ ซึ่งขึนอยูกบความชํานาญ ่ ้ ัเคยชินมากอนของรพินทร ไพรวัลย อันอยูในฐานผูนํา สัมภาระสิ่งของที่จะนําติดตัวไปดวยนั้นจะตองอยูในสภาพเบ็ดเสร็จและจําเปนจริงๆ โดยไมขาดไมเกินแมแตนดเดียว ยอสวนลงมาแลว มี  ิน้ําหนักเพียงหนึ่งในยี่สิบสวน ของจํานวนน้ําหนักที่ขนกันมาแตแรกเทานั้น เชษฐาเอง แมจะเปนผูรอบคอบถี่ถวนเพียงไรก็ตามในภาวะเชนนี้ เขาก็คงงงไปหมดเหมือนกัน ไมสามารถกําหนดไดถก ูวา ควรจะเอาอะไรไปบาง ตองอาศัยพรานใหญเปนผูแนะโดยตลอด “เสื้อผาที่จะใชในเวลากลางวัน ควรจะเปนชุดเบาบาง สวมใสไดอยางสบายที่สุดผลัดเปลี่ยนกันสองชุด ชุดที่สามเปนชุดกันหนาวโดยเฉพาะ รองเทาอยาใชชนิดหนัก โดยเฉพาะอยางยิ่งถุงเทา ควรเตรียมไปมากๆ หมั่นเปลี่ยนอยูเสมอ อยาใหโชกเหงื่อ มิฉะนันเวลาเดินนานๆ ้รองเทาจะกัด โปรดอยาลืมถุงมือหนังดวย” สําหรับอุปกรณเครื่องใช เขาบอกใหทกคนทราบวา ุ “สิ่งที่เราจะตองประหยัดที่สุด ก็คือถานไฟฉาย เราตองพยายามใชมนใหไดตลอดการ ัเดินทางทุกระยะ เพราะฉะนั้น แมเราจะมีไฟฉายติดตัวกันทุกคน และมีถานสํารองไปดวย แตกจะ ็ใชเมื่อคราวจําเปนจริงๆ เทานั้น และในดานอาหารก็คือเกลือ อยางอืนหมดไมเปนไร เราจะตองมี ่เกลืออยูเสมอ” แลวเขาก็หันมาทางนักมานุษยวิทยาสาวคนสวย ผูมีภาระกังวลใจหนักกวาทุกคน ตามนิสยของผูหญิง หลอนหวงโนนนี่อยูตลอดเวลา เตรียมของใชสวนตัวบรรจุใสเปหลังเสียจนลนปรี่ ับอกยิ้มๆ วา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1422 “ยามหลังอันนันจะตองติดตัวคุณหญิงอยู เพราะฉะนั้นคํานึงถึงน้ําหนักของมันดวย ตาม ้ความเห็นของผม คุณหญิงไมควรจะแบกน้ําหนักเกินกวา 5 กิโล เรื่องน้ําหนักในการบรรทุกเดินปานี่ มันเปนอัตราถวงทับทวีทมักจะคิดไปไมถึง ตลอดเวลาที่แลวๆ มา คุณหญิงเดินตัวเปลามาทั้งสิ้น ี่อยางดีกแบกปนประจํามือเทานั้น แตคราวนี้มีเครื่องหลังดวย สมมติวามันมีน้ําหนักหากิโล ในขณะ ็เริ่มออกเดินทาง พอชั่วโมงที่สองมันจะหนักเปน 10 กิโลขึ้นมาทันทีในความรูสึก และชั่วโมงตอๆไปก็จะทวีขึ้นเปนเงาตามตัวทีละเทา ผลสุดทาย เวลาหมดแรงออนกําลังเขาจริงๆ น้ําหนักเพียง 5กิโลที่คุณหญิงบรรทุกอยู จะรูสึกเหมือนขาวสารทั้งกระสอบทีเดียว” “ฉันเขาใจที่คณบอก แตไมเปนไรหรอก” ุ หลอนยิ้มนิดหนึ่ง รับคําเสียงเบา แตหนักแนนมั่นคง “และอีกประการหนึ่งที่ผมจะเตือนก็คือ ชุดเดินทางของคุณหญิงเทาที่สังเกตเห็นมา ตัดเย็บในแบบฟตเปรี๊ยะรัดแนบตัวทั้งสิ้น มันสวยเกอยูหรอกครับ ถาเราจะสวมเดินปาในฉากของ ภาพยนตรที่สมมติกันขึ้น แตในเรื่องจริง มันไปกันคนละเรื่องทีเดียว อยางที่คณหญิงก็ประสบมากับ ุตัวเองแลว ขึ้นเขาลงหวยพักเดียว ตะเข็บมันก็ปริแยกหรือไมก็ขาดออกงายๆ ไมเหมาะที่จะใชสมบุกสมบัน ผมอยากทราบวา คุณหญิงมีชุดเดินปาที่มนคงปลอดภัยกวานันมาดวยหรือเปลา” ั่ ้ ดารินหัวเราะจืดๆ “เอาละ ฉันจะพยายามเลือกชุดที่มันหลวมที่สุด แลวก็ไมใชเรื่องใหญอะไรนัก ฉันมีดายเข็มมาพรอม เนื้อคนยังเย็บได เสื้อผาขาดทําไมถึงจะเย็บไมได หรือถามันจะขาดก็ใหมันขาดไป ผิดนักก็เดินตัวเปลาก็ยังไหว ดีเสียอีกจะไดไมหนักเสื้อผา!” เจอเอาคําตอบเขาแบบนี้ พรานใหญกเ็ ลยไมกลาพูดอะไรกับหลอนอีก สุดทาย ก็มาถึงเรื่องอาวุธ อันเปนปจจัยที่สําคัญที่สุดเหนือกวาทุกสิ่ง ซึ่งทั้งสามคือรพินทร ไชยยันตและเชษฐา ตองพิจารณากันอยูเปนเวลานาน มันเปนปญหาที่จะตองใครครวญและเลือกใหเหมาะสมกับสถานการณอนาคตอันยังไมอาจทายถูกนัน ไมนอยไปกวาสิ่งของติดตัว ้อื่นๆ ในที่สุดภายหลังจากพิจารณากันอยางรอบคอบแลว ก็กาหนดกันลงไปวา ตัวพรานใหญ ํเองและเชษฐา คงใชไรเฟลขนาด .458 แอฟริกันแม็กนัม อันเปนปนวินเชสเตอร โมเดล 70 คูมือ ่ตามเดิม .600 ไนโตรดับเบิลบารเรล อันเปนปนใหญที่สุด ก็ทิ้งไมไดอยูตามเดิม สําหรับเหตุการณที่ยังไมทราบวาจะเผชิญกับอะไรบางกระบอกนี้ ไชยยันตใชเสียจนชํานาญแลว ก็ใหเปนอาวุธคูมือของนายทหารปนใหญไป นับเปนไรเฟลขนาดหนักสามกระบอก ซึ่งอยูในมือของบุคคลชั้นหัวหนาสามคน[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1423 สวนดารินนั้น เพื่อความสะดวกคลองแคลวรวดเร็วในการใช และเหมาะสมกับกําลังของหลอนที่สุด โดยกําหนดใหเปนมือสําหรับ ‘สอย’ ในระยะไกล และหวังผลแนนอน จึงให .300 เวเธอรบีแม็กนั่ม ติดศูนยกลองขยายสี่เทา เปนปนประจํามือ แงซายกับบุญคํา ใหถือ .375 ฮอลแลนดแอนดฮอลแลนดคนละกระบอก กระบอกแรกเปนเอฟเอนของคณะนายจาง สําหรับสถานการณทวๆ ไป ไมวาจะหนักหรือเบา ั่ อีกสี่คนที่เหลือคือ เกิด เสย จัน และคะหยิน ถูกกําหนดใหเปนมือปนประเภทอาหาร จัน ่และคะหยิ่นคูหนึ่ง ใชลูกซองขนาดสิบสอง กระบอกหนึ่งเปนกึ่งอัตโนมัติ เอฟเอนกระบอกหนึง  ่เปนปมแอ็คชันเรมิงตัน ซึ่งเชษฐามอบใหเปนของกํานัลคะหยินกอนหนาแลว สวนเกิดกับเสยอีกคู ่ ่หนึ่ง ใชไรเฟลขนาด 30/60 เปนปนซีแซดของรพินทรเสียกระบอกหนึง และมัลลิเคอรของเชษฐาอีก ่กระบอกหนึ่ง ปนสั้นประจําตัวของคณะนายจาง แถมพิเศษดวยขนาด .22 อีกกระบอกหนึ่ง ซึ่งดารินเอาใสประจําไวในเปหลังสวนตัวของหลอน เปนปนของรูเกอรแบบซิงเกิ้ลซิกส ใชกระสุนขนาด .22ไดทั้งแบบลองไรเฟล และแบบแม็กนั่ม เพียงแคเปลี่ยนลูกโม ซึ่งโดยลํากลองที่ยาวถึง 9 นิ้วของมันและโดยมือปนที่ชํานาญขนาดดาริน ก็ยอมหมายถึงวาทั้งคณะ มีปนยาวลูกกรดเพิ่มขึ้นมาชวยหา  อาหารอีกกระบอกหนึ่ง โดยยอสวนลงเก็บไวในเปหลังไดอยางสบาย และไมเพิ่มน้ําหนักอะไรใหมากนัก ซึ่งรพินทรก็เห็นวา นั่นเปนความฉลาดและมีไหวพริบไดเยียมยอดของนักมานุษยวิทยาสาว ่ในการเลือกปนกระบอกนั้นติดตัวไปดวยอยางรอบคอบอีกกระบอกหนึ่ง ไมเสียแรงที่หลอนเองก็เปนนักเลงปนตัวยง จากนั้น ก็เปนพวกระเบิดไนโตร หรือทีเ่ รียกวาไดนาไมท ซึ่งเหตุการณที่ผานมาแลวสอนใหทั้งคณะรูวา มันมีความจําเปนไมยงหยอนไปกวาอาวุธปนเพียงไร ิ่ เครื่องกระสุนปนทุกชนิด และวัตถุระเบิด เมื่อรวมกันเขาทั้งหมดแลว มีน้ําหนักเหนือกวาสิ่งของอื่นใดทั้งสิ้น ซึ่งก็หลีกเลี่ยงไมได พอจัดเตรียมคัดเลือกเรื่องอาวุธเสร็จสรรพ รพินทรกับไชยยันตก็ชวยกันจัดการถอดเข็ม แทงชนวนของปนทุกกระบอกที่เหลืออยู ไมสามารถนําไปดวยไดนั้นออกหมด เปนจํานวนกวาสิบกระบอก เก็บเรียบรอยลงหีบ ผนึกแนน และขนขึ้นไปไวบนเรือนคะหยิ่น มอบใหอยูในหนาที่ดแล ูรักษาของเจามุตามที่กําหนดไว “อยาใหใครเขาไปยุงกับมันเปนอันขาด” พรานใหญสั่งกําชับ ซึ่งเจามุรับคําโดยแข็งแรง ครั้นแลว บายของวันสุดทายก็มาถึง คณะทั้งสิบคนอยูในภาวะที่อุนเครื่อง เตรียมพรอมสําหรับการเดินทางสูแดนมหาวิบากในรุงอรุณของวันรุงขึ้น สุขภาพและพลานามัยของทุกคนสด ชื่นแข็งแรงดี ไมวาโดยทางกายหรือทางจิตประสาท[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1424 บายวันสุดทายนี้เอง เชษฐา วราฤทธิ์หวหนาคณะ ก็เดินถือกรรไกรตรงเขาไปที่นองสาว ัคนสวย ผูซึ่งพอหันมาพบพี่ชายขยับกรรไกรอยูในมือ ปรี่ใกลเขามาถึงกับหนาเสีย ยกมือขึ้นลูบเสนผมงามยาวสยายอยางใจหาย “นอย ถึงเวลาแลวที่จะตองเลิกสวยเสียที” “พี่ใหญจะตัดผมนอยหรือคะ?” ดารินพูดแผวเบากุกกัก ตาปรอยเศรา พี่ชายเกือบใจออน แตตองแข็งใจบอกเฉียบขาด “มันยาวเกินไป ไมเหมาะสําหรับหนทางขางหนา เราตองการความคลองแคลวรัดกุมที่สุด หวังวานอยคงเขาใจดีโอยไมตองใหพี่อธิบายอะไรมาก!” “มัน...มันก็ไมเกะกะอะไรนีคะ นอยเกลามันไวได” ่ “เชื่อพี่ดีกวา!” เชษฐาพูดสันๆ หนาขรึมจริง นองสาวอิดเอื้อนรีรอเสียดายผมงามอยูครู ก็ถอนใจเฮือก ้หันหลังใหโดยดีอยางตัดสินใจเด็ดขาดตามนิสัย “ตะลงคะ!” “ตัดใหเหมือนทรงผมพระเอกละครยอนยุคแมเลื่อนเลยนะ เชษฐา” ไชยยันตรองกระเซามาพรอมกับหัวเราะชอบใจ คนถูกกระเซาชูกาปนหรา ํ แลวไมกนาทีหลังจากนัน เสนผมดําขลับละเอียดออนปานไหม ที่ยาวสยายเกือบจรดหลัง ี่ ้ประดุจเทพธิดาไพร ก็หดสั้นเหลือเทียมตนคอ แลดูงามเกคมเขมไปอีกแบบหนึ่ง ภายหลังจากใชแปรงปด เปนอันหมดภาระการหมั่นเกลาหมั่นสางไปเสียที นางอั้วเปนคนประคองเก็บผมของ ‘นายหญิง’ ไวอยางทะนถนอม ซึ่งหลอนก็อนุญาตใหไปดวยความเต็มใจ หลังอาหารเย็นค่ํานั้น ขณะที่พรานใหญกาลังตรวจสอบดูของสวนตัวของเขา ที่บรรจุอยู ํภายในยามหลังตรงมุมหนึ่งของชานเรือน อันใชเปนที่นอนประจํา นองสาวของนายจางก็ตรงเขามาหยุดยืนอยูตรงหนา รพินทรเงยหนาขึนยิ้มใหนิดหนึ่งแลวจัดของตอไป ้ “ยุใหพี่ใหญเอาตะไกรมาตัดผมฉันใชไหม?” “ไมไดยุ แตกเ็ ห็นวาคุณชายทําถูกตองแลว” “ไมตองมาแกตัว คุณนั่นแหละ เปนตัวการ” “ไมกลัวบาปเหรอ มาโทษแบบนี้?” “ฮึ! ความจริงผมของฉันจะยาวสักแคไหน มันก็ไมไดไปหนักอะไรใครสักหนอย” “ถึงวาซิ หนักเหมือนกันแหละ หนักเจาของเองยังไงละ เปนยังไง เบาขึ้นสักกิโลหนึ่งไดไหม หลังจากตัดแลว” “ถาฉันสาปคุณไดละก็...”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1425 “จะสาปใหเปนอะไรดี?” “ไองูตัวที่งับเอาลูกธนูติดไนโตรของแงซายตัวนั้น!” “จางผมก็ไมยกงับธนูติดระเบิดลูกนั้นเขาไปใหโง ตรงกันขาม...จะกลืนผูหญิงสวยแต ัปากจัดคนหนึงเขาไปไวในทอง มันคงทําใหอิ่มไปจนตลอดชีวิต โดยไมตองกินอะไรอีก” ่ วาแลว เขาก็อาปากหาว รัดสายเข็มขัดเครื่องหลังโยนโครมไปชิดเสา พลางเอนตัวลงนอนหงายไขวหาง หลับตาลงปากบอกตอไปวา “พรุงนี้จะตองเดินหนัก ขอนอนเอาแรงกอนละ ราตรีสวัสดิ์ครับ คุณหมอดาริน” หญิงสาวรองอะไรออกมาคําหนึ่ง เหลียวซายแลขวา แลวเตะโครมเขาไปที่ปลายเทาอันเหยียดยาวของเขา รพินทรสะดุงลืมตาขึ้นอยางตกใจ หลอนก็บอกหนาตาเฉยวา “ไมขอโทษ เพราะเจตนา!” แลวก็กาวขามปลายเทาเขา เดินผละไป พรานใหญเปาลมออกจากปากเบาๆ สั่นศีรษะชาจากนั้นจึงลมตัวลงนอนตามเดิม...[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1426 54 ครั้นแลว การเดินทางในชวงที่สอง ก็ไดมาถึง นับเปนเวลาเชาตรูของวันรุงขึน หมอกและ ้ละอองน้ําคางยังคงปกคลุมอยูทั่วไป ลานกวางของหมูบาน ณ บัดนี้ แนนขนัดไปดวยชาวบานที่พากันยืนออคอยสงกลางลานศาลเพียงตาและรานสําหรับวางเครื่องสังเวยบัตรพลี ซึ่งตระเตรียมไวแตเมื่อคืนตังเดนอยู ตลบ ้อบอวลไปดวยควันธูป ตาพรานเฒาบุญคําหมผาขาว นังขัดสมาธิหลับตาพนมมือโอมอานโองการ ่อัญเชิญเทพยดาอารักษเจาปาเจาเขา ตลอดจนผีสางนางไมทั้งหลาย ใหมารับเครื่องเซนสรวงสังเวยตามพิธีการเบิกฟาของแกดวยสําเนียงอันอังเวงใจ ทุกคนเงียบกริบ คงไดยินแตเสียงบริกรรมของบุญคําเทานั้น ตอมา แกกมลงกราบ แลวหยิบธูปมาอีกมัดหนึ่ง จุดขึนทั้งมัด เดิมเขามาที่เชษฐาผูเปน ้หัวหนาคณะเปนคนแรก สงธูปใหเจ็ดดอก ราชสกุลหนุมรับมาอยางสงบ จากนั้นแกก็สงไปยังไชยยันต ดาริน และทุกคนที่รวมคณะจนครบคน โดยมีรพินทรเปนคนสุดทาย  ประสบการณที่ผานมาแลว ทําใหคณะนายจางชาวพระนครทั้งสาม เขาใจไดดีวาควรจะปฏิบัติเชนไร ตางไมไดเอยคําใดกันเลย ทั้งสามคนผูมีเจตจํานงในการบุกบั่นติดตามคนสาบสูญ ถือธูปเดินตรงเขาไปทรุดคุกเขาอยูหนาศาลเพียงตา พนมมือขึ้นจบอธิษฐาน บอกกลาวอยูในใจสงบนิ่งอยูครู ก็ปกธูปไวบนกาบกลวย ซึ่งใชเปนที่ปกบนรานเครื่องบัตรพลีแลวกมลงกราบ จากนั้นจึงถอยออกมา คนอื่นๆ ก็ทยอยเขาไปปฏิบัติตามจนครบ ทามกลางความเงียบสงัดนั้น ปาทั้งปาตรึงอยูกับที่ไปชัวขณะหนึ่งอยางพิศวง แมกระทั่งนกก็ไมสงเสียงรองขึ้น ใบไม ่ สักใบก็ไมกระดิก ครั้นแลว ตอมาอีกครูใหญ ทามกลางควันธูปที่ลอยเปนกอนออยอิ่งอยู ก็มีลมเย็นพัดโชยเบาๆ มาจากดานเหนือ แสงตะวันรุงเริ่มสาดทะลุมานหมอกลงมา กระจายความอบอุนไปทั่วและลมก็แรงขึ้น กลุมหมอกจากลงอยางรวดเร็ว ทัศนวิสัยดีขึ้นเปนลําดับ จนกระทั่งมองเห็นปารอบดานไดอยางชัดเจน นกรองแซแซดอยูบนกิ่งไม ฝูงลิงคางออกหากินเปนปกติ “ปาเปดใหเราแลว นาย” บุญคําแหงนหนาขึ้นมองทองฟา แลวพึมพําออกมาอยางยินดี ทุกคนสูดลมหายใจลึก เต็มไปดวยพลังใจอันกระปรี้กระเปรา “ทําไมบุญคําไมทําพิธีชนิดนีเ้ สียตั้งแตเราเริมออกเดินทางครั้งแรกที่หนองน้ําแหง?” ่ ไชยยันตกระซิบถาม พรานเฒาหัวเราะเรื่อยๆ ในลําคอ เคี้ยวใบกระทอมหยับๆ อยูในปาก[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1427 “ปาที่เราผานมาแลว เปนปาที่บุญคํากับพรานใหญหากินอยูเปนแดน มันเปรียบเหมือนบานของเราเอง อะไรๆ ก็คุนเคยกันดี แตปาที่เราจะเดินไปขางหนา...เปนปาที่พวกเราทุกคนยังไมเคยรูจัก ถาเขาไมเปดให เราก็เขาไปไมได” ไมมีใครซักถามอะไรบุญคําอีก ฤกษเดินทางก็คือเวลาที่ธูปดับ ระยะเวลาระหวางนี้ รพินทรกับเชษฐาตรวจสอบแผนที่ และเอาเข็มทิศขึ้นมาเทียบเพื่อกําหนดเข็ม พรอมกับพูดกันเบาๆ ไชยยันตเคี้ยวหมากฝรั่งเยิบๆ มองฝาออกไปยังทิศทางเบื้องหนาอันเห็นขุนเขาใหญตั้งทะมึนค้ําฟาอยู ดารินรัดสายหนังกันแกวงของซองปนสั้น ติดเอวเขากับทอนขาเหนือหัวเขา แลวหันไปหยอกลอกับ ‘เจาพลาย’ ลูกชายตัวนอยของเจาคะโหนงและนายแอทีหลอนทําคลอดให ซึ่งพอแม ่ของมันหอบหิวออกมาคอยยืนสงอยูดวย...ดวยความเอ็นดูรกใคร ประหนึ่งวาเจาทารกเลือดชาวเขา ้ ัจะเปนบุตรหลานของหลอนเอง “อยูใหดีนะ พอพลาย แมกําลังจะจากไปแลว” หลอนพูดออนหวาน ยิ้มพยักหนากับทารกแรกเกิด ทีขอมาประคองอุมอยูในออมแขน ่เจาลูกไพรโดยสายกําเนิด ลืมตาแปวจองหนาหลอนเหมือนจะเดียงสา เขาใจถอยคําของหลอนแลวก็เบะปากรองไห ดารินหัวเราะชอบใจ ไกวออมแขนที่ประคองอุมอยู เหกลอมปลอบโยนเลนหัวอยูกับมัน คะหยินก็สั่งเสียอยูกับเจามุลกชายของมัน ซึ่งขณะนี้นางอั้วยืนอยูเคียงขาง เกิด จัน เสย ่ ูยืนรวมกลุมกันอีกทางหนึ่งหนากองสัมภาระ แงซายคนเดียว ยืนหางกลุมของทุกคนออกไปทางหนึง สงบนิ่งเหมือนหุน ทอดสายตา  ่หรี่ซึมไปยังเขาหัวแรงเบื้องหนา อันเปนทิศทางเดียวกับไชยยันต ลักษณะการจมลึกอยูในหวงภวังคริมฝปากปรากฏรอยยิ้มนอยๆ แตกรามบดกันนูนเปนสัน ในที่สุด ธูปทุกดอกก็ดับสนิทหมดควันลง “ไดเวลาแลว ไปกันเถอะครับ” รพินทรกลาวพรอมกับยิ้มขรึมๆ กับคณะนายจางของเขา แลวหันไปโบกมือเปนสัญญาณกับพวกนั้น ทังหกคนก็เขาประจําที่สัมภาระ ซึ่งจัดสรรแบงหนาที่กนไวพรอมสรรพแลว บุญคํากับ ้ ัจันคูหนึ่ง เสยกับเกิดคูหนึ่ง และคะหยิ่นกับแงซายผูมีรางสูงใหญไลเลี่ยกันอีกคูหนึ่ง รวมเปนสามคู แบกคานหามสัมภาระที่แบงออกเปนสามหีบหอใหญ ผนึกแนนแข็งแรงตามแตสภาพของสิ่งของที่บรรจุอยูภายใน นอกเหนือจากยามสนามทีติดหลัง และปนประจําตัวคนละกระบอก ่ ดารินสงเด็กออนคืนไปใหแมของมัน กําชับสั่งเสียกับพอแมใหดูแลเปนอันดี แลวเดินเขาไปหยุดยืนอยูตรงหนาของมุ ซึ่งบัดนี้เปนหัวหนาบานหลมชางแทนพอโดยสมบูรณ  “หวังวาเจาคงไมลืมสิ่งตางๆ ที่เราสั่งไว เรากําลังจะจากเจาทั้งสองไปอยูเดี๋ยวนีแลว” ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1428 หลอนกลาวดวยรอยยิ้ม หนุมสาวชาวดอยทั้งสองยืนหนาสลด จองมองดูหลอนดวยหยาด น้ําตาคลอ แลวนางอัวก็สะอืนโผเขามากอดขาดารินไวดวยความอาลัยรัก ตื้นตันเหลือที่จะกลาว มุก็ ้ ้ กมลงฉุดเมียใหถอยหางออกมา แลวหันมาทางนักมานุษยวิทยาสาว ผูเปรียบเสมือนเจาแมแหงชาวหลมชางทั้งหลาย พูดเสียงแหบหาวสั่นเครือ “มุจะไมลืมถอยคําของนายหญิงจนตาย ขอใหนายหญิงและทุกคนจงปลอดภัยในการเดินทาง มุ นางอั้ว และชาวหลมชางทุกคน จะเฝารอคอยการกลับคืนมาของนายหญิงและคณะ” “เราทั้งหมด รวมทั้งคะหยิ่นพอเจาดวย ก็หวังไววาจะไดกลับคืนมาทีนี่อีกครั้ง แตอกสัก ่ ีเมื่อไหร จาวที่สถิตอยูบนเขาหัวแรงโนนเทานันที่จะรูได ขอใหพวกเจาทุกคนจงอยูกนอยางมี ้ ัความสุข ลากอน!” กลาวจบ ดารินยกมือขึ้นโบกใหแกชาวหลมชางทุกคน ดอกไมปานานาชนิด ก็พลันโปรยปรายเขามาที่ตวหลอน และคณะเดินทางทังหมดเปนสาย จนแลสะพรังไปหมดทั้งลานดินบริเวณ ั ้ ่นั้น นั่นคือน้ําใจและความภักดี ที่ชมรมชาวดอยแหลงสุดทาย จะแสดงใหไดจากแกนแทจริงใจ แตกไมมีสรรพสําเนียงใดๆ ที่จะผานออกมาไดจากลําคอของคนเหลานั้น ็ มันเปน ความเงียบสงัดซึมเศราอยางไรพิกล รพินทร ไพรวัลย เปาบุหรี่เปนทางยาว เดินสํารวจขบวนลูกหาบรวมตายทั้งหก และหีบหอสัมภาระเหลานั้นอีกครั้ง ซักถามคนเหลานั้นสองสามคํา แลวก็เดินจ้ําออกไปเบื้องหนา ถอดหมวกออก ยืนสํารวมนิ่งหันไปยังทิศทางที่ตั้งเข็มไปเบืองหนาอยู อึดใจ ก็ครอบหมวกไวบนศีรษะ ้ตามเดิม เหลียวกลับมาโบกมือเปนสัญญาณใหเริ่มตนการเดินทาง ทั้งคณะเริ่มเคลื่อนออกเดินในทันทีนั้น ดวยอาการปกติ เชษฐา ไชยยันต และดาริน เดินรวมกลุมเปนหนากระดานตามหลังการนําของเขา เวนระยะเพียงไมกี่กาว ถัดไปก็เปนขบวนการหาบหามของลูกหาบมือดีทงหก ซึ่งหาบสัมภาระเปนคู เดินตามกันไปในลักษณะเรียงแถว ั้ หัวหนาบานหลมชางคนใหมและเมียของมัน ตลอดจนลูกบานทั้งหลาย เดินตามหลังเงียบๆ มาสงดวยเปนขบวน และหยุดยืนอยูเมื่อคณะเดินทางเริ่มบายหนาขึ้นเนินเขา เปนบริเวณไรกลวย กอนทีจะลับตา ก็มีเสียงตะโกนอืออึงเซ็งแซขึ้นมา เมื่อเหลียวกลับลงไปมองก็เห็นพวกนั้น ่ ้โบกมืออยูไหวๆ “พวกนันอวยพร ขอใหการเดินทางของเราจงปลอดภัย และคนพบ ชด ประชากร ตามที่ ้เราปรารถนาไว” พรานใหญหันไปบอกแกทั้งสาม เชษฐา ไชยยันต และดาริน โบกมือตอบลงไปเปนครั้งสุดทาย อึดใจตอมา...ตางก็มองไมเห็นกัน เพราะฝายเดินทางเริ่มลับมุมไหลเขา กลืนหายไปในความทะมึนของปาใหญ พนจากสายตาของฝายที่คอยเฝาสงอยูเบื้องลาง[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1429 “นาแปลกนะ วันแรกที่เรามาถึงหลมชาง บรรยากาศมันเต็มไปดวยความเครียดหนัก ไมแนใจวาจะเขากับพวกนี้ไดหรือไม แตแลวในวันจาก เราก็มความรูสึกเหมือนกับวา ไดจากบานของ ีเราเองเหมือนกัน” ไชยยันตเอยขึนโปรยๆ ขณะที่เดินรวมกลุมกันไป ้ “ไมตรีจิตมิตรภาพอันแทจริง ยอมหาไดในปา มากกวาในเมือง” เปนคําพูดคลายจะรําพึงของหัวหนาคณะ ซึ่งไมเจตนาทีจะเอยกับใครโดยเฉพาะ ่ ไชยยันตเรงฝเทาขึ้นไปเดินเคียงไหลพรานใหญ “รูสึกเปนยังไงบาง ผูกอง?” รพินทรหนมายิ้มให ั “ปกติเรียบรอยดีทุกอยางครับ คุณไชยยันตละ” “มีตื่นเตนบาง เมื่อรูสึกวา เราเริ่มออกเดินทางกันอยางแทจริงแลว แตในดานกําลังใจมันมั่นคงเพียบพรอมดีเกินคาด โดยเฉพาะอยางยิ่ง ภายหลังจากที่พวกเราทั้งหมดทําพิธีปดเปาแลว” พรานใหญหัวเราะเบาๆ “ผมยินดีที่พวกคุณพอจะเขาใจในสิ่งเหลานี้ไดบางแลว โดยอาศัยจากประสบการณที่เห็นๆ มากอนที่จะเริ่มเดินทางแทจริงในครั้งนี้ เห็นไหมครับ อยางนอยที่สุด เราก็ไดรับผลในดานกําลังใจเต็มเปยมจากสิ่งที่เราไดกระทําลงไป เรากําลังจะมุงหนาเขาสูดนแดนลี้ลับ เราก็ตองทําตัวให  ิเขาไดกบความลี้ลบนี้ แบบหนามยอกก็ตองบงดวยหนาม ผมไมจําเปนจะตองอธิบายอะไรใหพวก ั ัคุณฟงแลว ทําใหตองฝนความรูสึกเหมือนในระยะแรกๆ เพราะรูดีอยูวา นับวันที่เราใชชีวตอยู  ิดวยกันในปา สิ่งตางๆ ที่พบเห็น มันจะสอนใหพวกคุณเองดีกวาทีจะบอกกันดวยคําพูด ตั้งแตบัดนี้ ่เปนตนไป เตรียมกาย เตรียมใจไวใหพรอมเถิดครับ สําหรับระยะทางเดินขางหนาของเรา ผมเองก็ยังบอกไมถูกเหมือนกันวา เราจะเผชิญหนากับอะไรบาง” ไชยยันตสูดลมหายใจลึก ตาเปนประกายแกรงกราว มองขึ้นไปยังทองฟากวางอันกระจางแจมใสดวยตะวันเชา และกราดไปยังดงใหญ ที่แวดลอมอยูรอบดาน “ผมไมหวั่นอะไรอีกเลยจนนิดเดียว โดยเฉพาะอยางยิ่ง เมื่อขบวนของเราไดคณะรวมทีมครบชุดอยางทีมาดวยกันนี่ ตอใหหนทางขางหนามันจะเปนนรกโลกันตรสักขนาดไหน เหตุการณ ่ตางๆ ที่เกิดขึ้นกอนหนาที่เราจะมาถึงหลมชาง มันหลอหลอมจิตใจพวกเรามาเปนอยางดีแลว วาแตเรากําลังตั้งเข็มไปทางไหนกอนเปนอันดับแรก?” ไชยยันตถามถึงทิศทาง ระหวางที่พรานใหญกับเชษฐาหารือกันอยู เกี่ยวกับการเดินทางเขาไมไดมารวมอยูดวย รพินทรชี้มือไปยังเขาหัวแรง ที่เห็นเขียวครึมเปนเงารางๆ อยูในกลุมละอองหมอกยามเชา ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1430 “เราจะตรงเขาหาเขาหัวแรงนั่นกอน แลวเบี่ยงไปทางขวาทางดานตรงขามกับสวนที่เปนจะงอยปากนก ตรงบริเวณทีเ่ ห็นเปนชองเขาใหญสองลูก ลาดลงมาบรรจบกันนั่น จากนั้นจะอาศัยแผนที่เกาสอบเทียบ เพื่อคนหาเปาหมายเปนระยะๆ ไป ตองคอยๆ สอบคลําทางไปทีละจุด” ขณะนันราชสกุลสองพี่นอง ก็กาวเขามาเกาะหมูเ ดินรวมกลุม เมื่อหนทางกวางพอที่จะ ้เดินเรียงหนากระดานกันไปได “มันหางจากทีนี่ออกไปไมใชนอย คํานวณจากสายตาคราวๆ ถาตัดเปนเสนตรงไป ก็เห็น ่จะไมนอยกวา 20 กิโลเมตร ผานดงทึบไมนอยกวาสองสามดง ยังมีเขาเล็กๆ อีกหลายลูกกั้นไว ยังไม รูเลยวากวาจะไปถึงใชเวลาสักเทาไหร” เชษฐาเอยขึ้นเบาๆ ตาจับนิ่งไปยังเปาหมายที่เห็นทางดานตะวันตกเฉียงเหนือ “เราจะพยายามตัดเสนทางในแนวตรงใหไดมากที่สุดครับ” พรานใหญตอบอยางระมัดระวัง “ผมคิดวาอยางชา พรุงนี้เที่ยงเราควรจะถึง” “ไมนาเลยนะ ก็มองเห็นอยูใกลๆ แคนี้เอง ทําไมตองใชเวลานานถึงขนาดนั้น” ผูเปรยแทรกขึน คือนักมานุษยวิทยาสาว เดินทางพลางสองกลองไปพลาง ้ “ที่เห็นใกลๆ อยูเพียงแคนนะ หมายถึงภูเขาใหญทั้งลูก” ี้  “นั่นแหละ ระยะเพียง 20 กิโล ควรจะเดินกันไดถึงภายใน 5-6 ชั่วโมงเปนอยางสูง” “บอกเขาซิ ผูกอง” ไชยยันตพูดพรอมกับหัวเราะหึๆ “บอกวา 5-6 ชั่วโมงที่เขาวานั่นนะ มันยังชาไป ถาหากวามีถนนแบบซูเปอรไฮเวยตดจาก ัที่เราเดินอยูนี่ เปนสะพานลอยขามดงที่เห็นเขียวอยูขางลาง ตรงไปยังตีนเขาหัวแรงเปนเสนตรง ถา มันมีถนนอยางวานี่ และถาเขาใชรถยนตแรงสูงชนิดที่เคยขับเยยมฤตยูอยูในกรุงละก็ สัก 10 นาที ก็คงถึงมั้ง หรือถาไปดวยเฮลิคอปเตอรก็ยิ่งเร็วกวานั้นอีก...พูดออกมาได ยังกะไมเคยเดินปางั้นแหละทั้งๆ ที่ก็เดินเสียจนขาฉิ่งมานับไมถวนแลว” ดารินไมพูดอะไร แตผลักไหลไชยยันตเซเขารกไปโดยแรง “ปามันทึบมาก เราเดินเปนเสนตรงไมได ประเดี๋ยวพอลงจากเขาลูกนี้ตัดเขาดง เราก็จะมองไมเห็นเขาหัวแรงลูกนันเพราะตนไมบังหมด ตองอาศัยเขมทิศกันแลว ยิ่งกวานั้นยังตองปนเขา ้อีกหลายลูก” “แปลวา เรากําลังจะเขาเขตทีเ่ รียกวา ‘นรกดํา’ แลวงั้นหรือ?” พรานใหญสั่นศีรษะ “ยังกอนครับ อยางนอยก็ตองไปถึงเขาหัวแรงเสียกอน วันนี้ทั้งวันเรายังเดินอยูในดงที่ เห็นเขียวมืดอยูขางลางนี่แหละ”  “ตั้งแตบัดนีเ้ ปนตนไป เราจะไมพบหมูบาน หรือผูคนอีกแลวกระมัง?”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1431 หญิงสาวถามเสียงเบา “ยังสงสัยอยู แตถาพบ ก็แปลวาผมไมเคยรูมากอน”  จากนั้นก็ไมมใครพูดกันอีก นอกจากการตังหนาตั้งตาเดินกันอยางคร่ําเครียด ี ้ รพินทรทิ้งระยะนําล้ําหนาออกไปตามเดิม เมื่อหนทางแคบเรียงเดี่ยว ผานไรกลวยของพวกหลมชางวกเลียบไปตามไหลเขาดานตะวันตก อันเปนดานตรงขามกับที่เคยตามงูยักษมาแลวไมชาก็ทิ้งบริเวณอันเปนไรนั้นไวเบื้องหลัง สูปารกที่เต็มไปดวยตนไมใหญสูงเสียดฟา นานๆ จะไดยินเสียงพวกทีหาบสัมภาระอยูเบื้องหลัง พูดกันพึมพําเบาๆ ่ พรานใหญนํารุดหนาไปอยางรวดเร็ว ดวยฝเทาเต็มที่ของเขา และคณะนายจางทั้งสาม ก็สืบติดหลังมาอยางกระชันชิด ดวยกําลังทีอยูตัว ความเคยชินที่ฝกฝนมาแลวอยางดีเยี่ยมจากการบุก ้ ่บั่นฟนฝากันมาแลวในระยะตน แงซายกับคะหยิน อยูรั้งทายขบวน ่ มันจริงอยางทีจอมพรานบอกไว ชัวโมงเศาตอมา ก็ตัดลงจากเขาอันเปนที่ตั้งหมูบานหลม ่ ่ชางเขาสูดงทึบ ภาพของเขาหัวแรงอันเปนที่หมาย มองเห็นเปนทิวกั้นขอบฝงอยูลิบๆ ก็พลันลับหายไป เพราะถูกบดบังไวหมดสิ้นเมื่อลงมาสูหุบ รพินทรนํารุดไปตามดานสัตวที่คดเคียวซอกซอน พาดตัดกันอยูไปมาราวกับคนมาทําไว ้นั้นอยูครูใหญ ก็ใชมีดเดินปาถางพงตัดแยกเขาไปในสวนอันเปนปารก โดยใชเข็มทิศดูอยูเปนระยะตอมาก็ทะลุออกมาพบกับทางดานอันเดินสะดวกอีก แลวก็หกตัดทางใหม สลับกันอยูเชนนั้นครั้ง ัแลวครั้งเลา จนคณะนายจางไมสามารถจะจดจําไดวา ขณะนีตางอยูทางดานไหนของหมูบานหลม ้ ชาง นอกจากจะใชดูจากเข็มทิศประจําตัวแตละคน ซึ่งกําหนดแนวทางไวกอนที่จะลงจากเนินเขา หลมชางมา นอกจากกิ้งกาดง ตัวขนาดทอนแขน สีสันประหลาดที่มันจะเกาะชูคอทําตัวพองอยูตามโคนไมแลว ปาทั้งปาเงียบสงัดเปลาเปลี่ยว มองไมเห็นสัตวอะไรแมแตลิงหรือคางสักตัวเดียวอากาศกลางดงระอุอาว เต็มไปดวยกลิ่นอับของใบไมเนา เชษฐากับไชยยันต ชักมีดเดินปาที่เสียบหลังติดประจําตัวอยูดวยออกมา ชวยรพินทรถาก ถาง ในกรณีทมีการตัดทางบุกเขารก ดารินปลด .300 เวเธอรบีแม็กนั่ม ประจําตัวลงจากไหลมาถือไว ี่ในมืออยางไมประมาท ในขณะที่คณะพรรคทั้งสามถือมีดอยูในมือ ฟนกิ่งไมเปดทางมุดลอดซอกซอนกันเขาไป ประมาณสิบนาฬิกา หนทางเดินก็เริ่มไตขึ้นสูพื้นที่ อันเต็มไปดวยมอและมาบสลับไปกับลําหวยแหง การเดินยากลําบาก เต็มไปดวยอุปสรรคทวีขึ้นทุกขณะ โดยเฉพาะอยางยิ่งพวกที่หาบหามสัมภาระ บางขณะไมสามารถจะหาบกันไปไดโดยปกติ ตองปลดหีบหอออกจากคานหาม และใชวิธแบกสง หรือมิฉะนั้นก็มัดดวยเชือกชวยกันสาวชักรอกขึ้นไป ในกรณีที่ไตขึ้นฝงลําหวยสูงชัน ี ทั้งหมดตองหยุดรอและคอยชวยเหลือลําเลียงสัมภาระเหลานั้นคนละไมคนละมือตลอดเวลา ตาม[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1432เสนทางที่ไมเคยปรากฏรองรอย วามนุษยคนใดผานเขาไปนั้น เมื่อถึงบริเวณทีพอจะเดินไปได ่ตามปกติ ก็ใสคานหามแบกกันตอไปสลับกันอยูเชนนั้น การเดินไมสามารถจะไปไดเร็วนัก ทั้งหกคน ไมวาจะเปนพรานพื้นเมืองของรพินทร แงซายหรือคะหยิน ทรหดบึกบึนราว ่กับควายปา ไมมีใครแสดงทาเหนื่อยออนหมดกําลังลงเลยแมแตนอย ตลอดระยะเวลารวมสาม ชั่วโมงเต็มที่ แบกหามบุกปาฝาพงมาโดยไมมีการหยุดพักเลยแมแตนอย นับแตเริ่มออกจากหมูบาน  หลมชาง แตละคนยังสดชืนกระปรี้กระเปราเหมือนเดิม อันเปนคุณสมบัติชั้นเยี่ยมของลูกไพรโดย ่สายเลือด คณะนายจางทังสามเสียอีก ทั้งๆ ที่เดินกันตัวเปลา มีแตเพียงเปหลังสวนตัว และไรเฟล ้ประจํามือ ยังเหงื่อโชกราวกับอาบน้ําทั้งตัว ดื่มน้ากันคนละไมตํากวาสองสามครั้งมาแลว ในขณะที่ ํ ่พรานใหญและอีกหกคนยังไมมีใครแตะตองน้ําหรือแสดงวาตองการเลย “จริงของรพินทร...” ไชยยันตพูดขึนหอบๆ เปาลมระบายความรอนออกจากปาก หยิบผาขนหนูที่พนคออยูขึ้น ้ ัซับเหงื่อชุมโชกใบหนาจนเขาตา ขณะนันทั้งหมดเพิ่งจะไตลําหวยชันตอนหนึ่งขึ้นมาได และหยุด ้รอพวกลูกหาบที่กาลังทยอยสงของขึ้นมา โดยมีพวกหนึงรอรับอยูขางบน ํ ่ “นี่ถาเราเอาเกวียนกับควายมาดวย ก็มีหวังตองทิ้งเสียภายในระยะชั่วโมงแรกที่ออกเดิน มานั่นเอง หนทางมันไมมีทางจะใชสัตวหรือพาหนะใดๆ เปนเครื่องบรรทุกผอนแรงไดเลยนอกจากจะหาบหามกันมาเองอยางนี” ้ พรานใหญย้มๆ อยูในสีหนา บอกเรียบๆ วา ิ “ระยะที่ผานมานี่ยังดี อีกสัก 2 ชั่วโมงขางหนาเราก็จะตองปนเขากันแลว เกวียนหรือควายที่คณไชยยันตหวังไววาจะใชเปนเครืองผอนแรงบรรทุก ไมมีทางจะไปกับเราไดอยางเด็ดขาด” ุ  ่ เชษฐาใชมือขางหนึ่งปาดแขนเสื้อขึ้นดูนาฬิกา “เราออกจากหลมชางเมื่อ 7 โมงตรง นี่เกือบ 11 โมงแลว เดินกันมารวม 4 ชั่วโมงเต็มๆยังมองเห็นทองฟาไมถนัดเลย เหมือนงมอยูในถ้ํางั้นแหละ พอจะบอกไดไหมวาขณะนี้อยูตรงไหน” “บนเชิงเขาทิวแรก ที่กนระหวางหลมชางกับเขาหัวแรงครับ เขาลูกนี้...ก็คือเขาที่เรา ั้มองเห็นเปนรูปคลายๆ กระทิงหมอบ ตอนที่อยูบนไรกลวยที่หมูบาน” ไชยยันตผิวปากหวือ กวาดสายตาไปรอบๆ ทั้งๆ ที่ไมสามารถจะสังเกตเห็นอะไรไดนอกจากความรกทึบรอบดาน ระเกะระกะไปดวยเถาวัลยขนาดใหญซึ่งหอยพันอยูทวไป ั่ “ตายโหง! ปานี่มนยิ่งกวาทะเลเสียอีก ไมมีทางจะกําหนดอะไรไดสักอยาง นี่ผมไมรตัว ั ูสักนิดวาขึนมาอยูบนเชิงเขาแลวตั้งแตเมื่อไหร” ้ “เราเริ่มขึ้นเขามาตั้งแตตัดหวยลูกแรกเมื่อชั่วโมงที่แลวมานี่แหละครับ จําไดไหมครับตรงที่เราพบรอยชางลมตนไมไวเปนแปลงเหนือขอบเหวนะ”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1433 “วาว! ใหตาย ผมเห็นจะเปนนักเดินปาที่ดีไมไดเลย หมดทาจริงๆ สําหรับเรื่องการสังเกตทิศทาง นี่ยังนึกวาอยูกนหุบเสียอีก”  อดีตนายทหารปนใหญจุปากเบาๆ โคลงศีรษะ ควักบุหรี่ออกมาจุดสูบ แลวสงแจกจายไปใหเชษฐากับพรานใหญ “แกมันเอาแตเดินอยางเดียว ไมรูจักจะสังเกตเสียบาง...” เชษฐาวา ขีดไลทเตอรปองสงไปใหรพินทรกอน แลวจุดของตนเอง พลางอัดควันลึก “ไมรูสึกหรอกหรือวาพอขามหวยลูกแรกแลว เราผานขึ้นยอดมาแลวกี่ลก”ู ไชยยันตคงกะพริบตางงๆ อยูเชนนัน หยอนตัวลงนั่งพักขาบนกิ่งเถาวัลยใหญตอนหนึ่ง ้ “จะไปรูไดยงไง ถึงผานขึ้นมอ ก็ลงมาบ สลับกันอยูอยางนั้น ทางเดินมันเดี๋ยวขึ้นสูง เดี๋ยว ัลงต่ํา เปนระลอกคลื่นครั้งแลวครั้งเลา จําไมหวาดไหว แลวไอมอมาบ หรือที่ตอนที่ลุมนี่นะ กนหุบมันก็มีเหมือนกัน ไมใชมเี ฉพาะบนเขา” “ถาแกกําหนดทิศใหถูก ก็จะรูวาเรามุงตะวันออกมาตลอดระยะ นับตั้งแตผานหวยลูกแรก มอที่ผานมาแตละลูก สูงกวามาบ นันยอมแปลวาเราไตขึ้นสูงทุกขณะ” ่ เชษฐาบอก เสียงไชยยันตบนพํา เพราะยังงงอยูไมหาย แตพรานใหญลอบชําเลืองมองดูอดีตทานทูตทหารบก หัวหนาคณะอยางนิยมนับถืออยูในใจ ในชั้นเชิงการเดินปาแลว สุภาพบุรุษในราชสกุลผูนี้มพิชานพอตัวทีเดียว แมวาจะเปนนักเดินปาสมัครเลนชั่วครูชั่วยามในอดีตที่ผานมา แต ีคนละเอียดรอบคอบชางสังเกตอยางเชษฐา ยอมไมมีวันที่พรานปาจะตมตุนเอาไดงายๆ เหมือนพวก ชาวกรุงที่เขาปาทั้งหลาย ถูกของเชษฐาแลว ทิศทางทีเ่ ขานํามา แมจะคดเคี้ยววกวนสักปานใดก็ตาม แตสวนใหญก็บายขึ้นตะวันออกตรงตามที่เชษฐาพูด “อยางงี้ไงละ ที่เขาเรียกวาเดินแบบมะงุมมะงาหรา ไดแกฉันเสียจริงๆ อยากจะรูเคล็ดลับเหลือเกิน วาคนชํานาญเขามีอะไรเปนเครื่องสังเกต ถึงบังคับการเดินแบบงมของตนเอง ใหมงเขาสู ุทิศใดทิศหนึ่งที่ตองการไดเสมอ ตามความรูสึกอยางฉันก็เห็นเดียวซายจัดเดียวขวาจัด วกไปเวียนมา ๋ ๋นาปวดหัว กําหนดอะไรแนนอนไมไดเลยสักอยาง เดินเรือในมหาสมุทร ดูเหมือนยังจะงายเสียกวาเดินดงที่มองไมเห็นอะไร นอกจากตนไมมืดไปหมดแบบนี้ หืม? ผูกองชวยบอกหนอยซิ” ประโยคหลัง เขาหันไปถามพรานใหญ รพินทรย้มขันๆ ในทาทางอาการของไชยยันต ิ “ขอนี้ผมก็จนใจจริงๆ ครับ คุณไชยยันต ไมรูจะเอาอะไรเปนเกณฑหรือบรรทัดฐานเพื่อกําหนดเปนหลักตายตัวลงไปได แตมันก็หนีวิชาลูกเสือเบื้องตนไปไมไดหรอกครับ คือไมวาจะเลี้ยวซาย เลี้ยวขวา กลับหนา หันหลังอยางไร เราจะตองกําหนดทิศใหญๆ ทั้งสี่ทิศใหไดอยางแมนยํา แลวก็มุงไปตามทิศที่เราตองการ มันก็ไมผิดเปาหมายที่เราตองการจะเดินไปใหถึง ไอที่เลี้ยวซาย เลี้ยวขวา กลับหนา กลับหลังอะไรเหลานี้ มันก็เปนเรื่องธรรมดาของการเดินปาทุกแหง ที่ไมมี[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1434ถนนตัดไวใหเพราะเราตองหาทางเดินเลาะลัดไปใหสะดวกนันเอง มันเปนไปไมไดในการที่ตั้งเข็ม ่ไว แลวก็ตัดตรงแนวไปทางนั้นถายเดียว โดยไมมีการเลี้ยวไปทางอื่น ถาเปนทางอากาศ หรือทางทะเลละก็ได เพราะไมมีอุปสรรคอะไรขวางกั้น ลงวางเข็มใหตรงทิศ ก็ถือหางเสือไปทางดานนันได ้ตลอดเลย นี่เราตองหลีกหุบ หลีกเหว บางทีก็ปารกที่ไมสามารถจะผานเขาไปได ตองออมไปเพราะฉะนั้น อยางที่คุณไชยยันตวาเมื่อตะกี้ก็ถูกเหมือนกัน คือแลนเรือไปในมหาสมุทร ยังงายเสียกวาการเดินในปาทึบ เพราะทะเลเรายังมองเห็นสังเกตทิศไดถนัด มุงใหเปนแนวตรงไปยังทิศใดทิศ หนึ่ง ไมชาก็เร็วจะตองพบฝงแน แตปานัน บางทีรัศมีเพียงแคตารางกิโลเมตรเดียว คนไมชํานาญก็ ้ยังเดินหลงอยูไดเปนเดือน เปนป หาทางออกไมได เดินวนเวียนเปนวงกลมอยูนั่นเอง”  “สรุปไดงายนิดเดียว ในเรื่องนี้...” เชษฐาพูดยิ้มๆ ตัดบท ตบที่ไหลเพื่อนรัก “ขอสงสัยของแก มีคําตอบที่ตรงที่สุดคือ คนที่เขาชํานาญแลวอยางรพินทร เดินปามาแลวนับเปนสิบๆ ปขึ้นไป ก็ยอมชํานาญกวา สวนแกมันนักทองปาหนาใหม เพิ่งจะมาเดินปาเอาจริงจังไมเกินเดือนหนึ่งมานี่เอง เพราะฉะนัน อยาหมั่นมีปญหากังขาอะไรอยูเลย คอยเดินตามเขาไป ้อยางเดียวก็แลวกัน” “ที่ถามก็เพราะตองการจะศึกษาเรียนรู”  อดีตนายทหารปนใหญบอกออยๆ “นี่นะเหรอ นายทหาร อยากรูวาเรียนสําเร็จจนกระทั่งไดยศพันตรีมาไดอยางไร ขนาดวิชาลูกเสือสํารองก็ยังไมรู กําหนดทิศยังไมถูก” คูอริสาวพูดเบาๆ มาอยางไดที ขณะที่เปดจุกกระติกออกกรอกน้ําดื่ม ไชยยันต ขยี้ปลายจมูกอยางฉุนๆ “ไดทเี ปนไมไดนะ ขีแพะไลซะร่ําไป” ่ “ไมไดขี่แพะไลหรอก แตรําคาญที่ขยายขี้เทอออกมาใหจับได นาขายหนาจริงๆ” “แลวเราละ รูหรือวา ทิศไหนเปนทิศไหน ขณะที่อยูกันตรงนี้?”  “ถึงฉันจะไมรู ก็ไมเห็นเสียหายอะไรตรงไหน ฉันเปนหมอ ไมไดเปนลูกเสือ ทหาร หรือพรานปา ผูหากินอยูกับทิศ...”  ม.ร.ว. สาวคนสวยซอนยิ้ม พูดเนิบๆ มาหนาตาเฉย “แตถึงเปนหมอก็ตามเหอะ ฉันก็ยังชี้ทิศใหเธอไดถูก” “ไหนบอกมาซิ ตะวันออกอยูทางไหน?” ไชยยันตกระชากเสียงถามมาโดยเร็ว ดารินยิ้มเยาะ “กอนจะมาลองภูมิฉัน ตรวจสอบภูมของตนเองกอนดีกวา ในฐานะที่ตัวเองเปนทหาร ิแลวตอนที่อยูหลมชางก็เห็นคุยโวไวนักวาเดี๋ยวนี้เดินปาไดชํานาญแลว เอาละ ตัวเองนั่นแหละ บอก มาซิตะวันออกอยูไหน เออ! บอกมา...ถาถูกก็ใหยศเปนนายพันตรีตามเดิม”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1435 “แลวถาผิดละ?” เพื่อนชายซักสงสัย ดารินดื่มน้ํากลั้วคออีกครั้ง ยักคิ้วให “ถอดลงเปนพลทหาร!” ไชยยันตกลืนน้ําลาย ทําหนาพิกล รพินทรกับเชษฐากัดริมฝปากกลั้นหัวเราะ อดีตนายทหารปนใหญถอดหมวกออกเกาศีรษะกรากๆ บนพํา “วะ! จะเลนถอดยศเปนพลทหารเสียแลว” “ก็นาถอดหยอกอยูรึ ถาชี้ทิศไมถก เร็ว บอกมาตะวันออกอยูไหน” ู หลอนขูสําทับมาโดยเร็ว ไชยยันตครางเบาๆ ในลําคอ มองไปทางพรานใหญเหมือนจะอาศัยเปนที่พึ่ง ดารินก็ตัดลํามาทันทีวา “หามบอกขอสอบกันนะ แลวก็หามดูเข็มทิศดวย ไมงั้นถือเปนโมฆะ ปลอยใหไชยยันตชี้ทิศเอาเอง” อีกฝายฝนหัวเราะ “ฮีโธ! เรื่องกลวยๆ แคนี้เอง” วาแลว เขาก็ลุกขึ้นยืน เดินไปที่ตนไมตนหนึ่ง พยายามเอามือลูบคลําดูรอบๆ ตน ดาริน หัวเราะลั่น รองออกมา “หมดทาแลว! นายพันตรีไชยยันต อนันตรัย ลงถึงขั้นเอามือคลําตนไม...ไมมีทางหรอกอยาเอาวิชาลูกเสือสํารองมาใชหนอยเลย ไมเห็นหรือวาดงนี้นะมันทึบเสียจนแสงตะวันลอดลงมาไมถึงพื้น คลําใหตายก็ไมรวาดานไหนแดดสอง อันหมายถึงตะวันออกอยางที่จะตองการหา” ู “บะ! สําคัญ รูเสียดวยวาวิชาลูกเสือเขาทํากันยังงี” ้ ไชยยันตบนอุบ ระหวางทีดารินกมลงหัวเราะตัวงอ เชษฐาหึๆ อยูในลําคอ สวนรพินทร ่ยิ้มๆ เขาพอใจอยูอยางหนึ่งมาแตตนแลว นั่นคือไมวาจะอยูในภาวะฉุกเฉินคร่ําเครียดสักเพียงใดก็ตาม นายจางหนุมสาวของเขาคูนี้ มีอารมณครึกครื้นราเริงหยอกเยากันเลนเปนที่สนุกสนานเสมอทั้งคูมีอารมณขันและขี้เลน มันเปนบุคลิกที่ดีของนักผจญภัยซึ่งไมเคยหวั่นไหวตออนาคตที่รออยูเบื้องหนา ไมวาจะรายแรงสักขนาดไหน  และสิ่งนี้เปนปจจัยสําคัญที่สุด ของการรวมเดินทางฟนฝาอันตรายดวยกัน อยางนอยที่สุด มันก็ชวยคลี่คลายบรรยากาศอันเครียดหนักลงได เมื่อไมไดที่พึ่งจากการคลําตนไม ไชยยันตก็หนรีหนขวาง หมุนไปรอบตัวอยูอึดใจ แลวก็ ั ัตัดสินใจชี้สงเดช  “นี่ ตะวันออกอยูทางนี!”้ ดารินมองดูอยางสมเพชระคนขบขัน แลวบอกวา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1436 “เอาละ หันไปถามพรานใหญคูขาของเธอดูซิวา เธอชี้ผิดหรือถูกในฐานะเปนพรานนําทาง ฉันมอบใหเขาเปนกรรมการตัดสิน” ไชยยันตเหลียวไปทางรพินทร แลวลอบขยิบตาให ถามวา “ผมชี้ถูกใชไหม ผูกอง?” “ครับ ถูกเผงเลย ผูพัน!” พรานใหญตอบหนาตาเฉย ดารินเอียงหนาตะแคงหูจองตาเขาเปง รองเสียงสูง “ไหนวายังไงนะ คุณรอยตํารวจเอกรพินทร ไพรวัลย ไดยินไมถนัด” “ผมรับรองวา นายพันตรีไชยยันต อนันตรัย ชี้ทิศตะวันออกไดถูกตองแลวครับผม!” ดารินชี้หนาเขา “ขบถภายในประเทสเสียแลว ผูกอง!!...” หลอนรองหนักๆ แลวหันมาทางพี่ชาย “พี่ใหญเปนพยานนะคะ พรานนําทางของเราคนนี้สอนิสัยใหเห็นวา ไมซื่อสัตยสุจริตเสียแลว ไมเคารพในอาชีพพรานของตัว เจตนากลบเกลื่อนอําพรางความจริง ไชยยันตช้ตะวันตกเฉียง ีเหนือเปนตะวันออก เขาก็ยงอุตสาหรับรองใหวา เปนทิศตะวันออก” ั  “ก็แลวคุณหญิงวาทิศตะวันออกอยูไหนละครับ?” พรานใหญทําหนาตาย ถามมา “คุณก็รูอยูแลววา มันอยูดานนี้ ตรงขามกับที่ไชยยันตชี้เลย”   หลอนตวาดแหว ชี้มือใหดู “เอ...หมอทําไมถึงกลาเถียงพรานในดานทิศละครับ?” “เถียงซิ ทําไมจะไมเถียง ในเมื่อหลักฐานตายตัวมันอยูนี่...” ดารินเอ็ดลั่นปา งัดเข็มทิศออกมาจากกระเปาเสื้อ สงพรวดไปใหดจนเกือบถูกหนาเขา ูจนรพินทรตองผงะหนาหลบ “นี่ๆ เห็นไหม ทิศเหนือมันอยูทางนี้ ตะวันออกมันก็ตองอยูทางนี้ หรือวาพรานจะเถียง เข็มทิศ อันเปนมาตรฐานตายตัวของโลก” “อาว! แลวคณหญิงก็ไมบอกเสียแตแรกวาดูเข็มทิศเปน” รพินทรเอานิ้วเกาจมูก พูดออยๆ เชษฐากับไชยยันตหวเราะลั่นออกมา พรานใหญหลบตา ัหลอน เบือนหนาไปกลั้นหัวเราะจนตัวเขยา ดารินรองอะไรออกมาคําหนึ่งกรากเขามาผลักอกเขาเซไป “เดี๋ยวตอยเปรียงเลย...ออ! นึกวาดูเข็มทิศไมเปนก็เลยมาแหกตากันซึ่งๆ หนางี้เองหรือ ้เสียแรงใหเกียรติยกใหเปนกรรมการ ดีละนะ เรา...” “นอย! แลวกัน เรานี่ทําไมถึงนักเลงยังงีนะ” ้ พี่ชายรองทักมาปนหัวเราะ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1437 “เจออันธพาล ก็ตองนักเลงดวยอยางนี้แหละคะ” หลอนหันมาบอกพี่ชาย ตาขุนเขียว พรานใหญหันมายกมือไหวหวเราะแหะๆ  ั “โธ! คุณหญิงอยาโมโหผมเลยครับ ผมขอโทษที ไมไดมีเจตนาจะหลอกลวงอะไรคุณหญิงเลย สงสารนายทหารยศถึงพันตรี จะตองถูกถอดยศฮวบเดียวลงมาเปนพลทหาร ก็เลยตองยอมผิดจรรยาพรานไปบาง ก็นึกสงสัยแตแรกเหมือนกันแหละ ตอนที่พูดกันถึงเรื่องทิศทาง...เห็นคุณหญิงแอบเอาเข็มทิศขึ้นมาดูลับๆ ลอๆ อยู ผมก็ไมนึกวาคุณหญิงจะดูเข็มทิศเปน นึกวาพกติดตัวเลนๆ งั้นเอง” “หนอย!...ดูถูก กะอีแคเข็มทิศ เด็กประถามหนึ่งมันก็ดูเปน ปลายเข็มดานแตมพรายน้ํามัน จะตองชี้ไปทางดานทิศเหนือตลอดเวลา ไมวาจะหกคะเมนตีลังกายังไง ยกเวนแตจะไปล็อกเข็มมันไวเสีย อยากจะหาทิศ ก็เพียงแตหมุนหนาปดใหดานเหนือตรงกับปลายเข็ม อีกสามทิศที่ เหลือมันก็ชี้ทนโทใหเห็นเอง ถึงฉันจะไมเคยเรียนวิชาลูกเสือ ฉันก็เปนนักวิทยาศาสตรมากอนยะสนามแมเหล็กก็เรียนมาแลวตั้งแตอยูมัธยมตน” “จริง ผมลืมไปถนัด ลืมไปวาคุณหญิงเกงทุกอยาง” “ไมตองมาประชด!” หญิงสาวกระชากเสียง คอนตาคว่ํา ไชยยันตก็บอกมาเบาๆ วา “ดีแลว เดี๋ยวใหผูชานาญในการอานเข็มทิศเปนคนนําทางก็แลวกัน คุณไมตองนํา” ํ “หุบปากเสียทีเถอะ พลทหารไชยยันต!” “วา! ซวย...อยาใหถึงขั้นพลเลยนา สิบเอกก็ยังดีนะทานแมทัพ” “พลทหารก็ยังมากไปสําหรับกองทัพไทย อยากสงใหไปเปนพลทหารเลวเสียดวยซ้ํา!” ไชยยันตเอามือโปะลงไปกลางศีรษะตนเอง ถอนใจเฮือก ทั้งหกคนทีกําลังชวยกันทยอยเอาหีบหอสัมภาระขึ้นมาจากลําหวยชัน พากันขนของตาม ่ขึ้นมาทัน พรานใหญสั่งใหพักอยูเหนือริมฝงหวยประมาณ 10 นาที พวกนันจึงลงนั่งมวนบุหรีสูบ ้ ่เชษฐาก็โยนบุหรี่ไปใหซองหนึ่ง ทุกคนสูบ ยกเวนแงซายเพียงคนเดียว ซึ่งแตไหนแตไรมา ไมเคยมีใครเห็นสูบบุหรี่หรือแตะตองของเสพติดมึนเมาใดๆ ทั้งสิ้น “เราจะตัดเนินเขาลูกนี้อีกสักชั่วโมง ก็เทียงวันพอดี แลวจะหยุดพักใหญหุงหาอาหาร ่กลางวัน” “ขาของคุณชาย รูสึกเปนยังไงบางครับ” หัวหนาคณะยิมหนักแนนมันคง เหยียดขาขางที่เคยพิการอยูเปนเวลาถึงเดือนเศษออกไป ้ ่แลวงอกลับเขามาสะบัดแรงๆ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1438 “ไมตองเปนหวงหรอก รพินทร มันหายเปนปกติเรียบรอยดีทุกอยางแลว เหมือนไมเคยบาดเจ็บมากอน คุณก็เห็นอยูแลววา ผมทดลองซอมเดินปาในระหวางที่ยังพักอยูหลมชาง ระยะ ทางเดินติดตอกันเปนวันๆ ก็ไมเห็นเปนอะไร” “นายใหญเดินไมไหว ขี่คอคะหยิ่นไปก็ได” เจานักเลงชาวดอยยิ้มยิงฟน ขันอาสาออกมาอยางแข็งแรง เชษฐาหัวเราะอยางอารมณดีเอื้อมมือมาตบไหลอดีตนายบานหลมชาง ผูบัดนี้กลายมาเปนคนของเขา “ขอบใจเจามาก คะหยิ่น แตถาฉันขี่คอเจาเสียแลว ใครจะเปนคูกับแงซายหาบหีบใบนัน” ้ “จริงของนายใหญ” คะหยินยิ้มแหงๆ แลวหันไปฉวยขวดเหลาปาที่บุญคําถือจิบอยูมาดื่มอักๆ หนาตาเฉย บุญ ่คําเอาตีนถีบยันเขาใหที่สขางพรอมกับสบถดาขรมถมเถ แตเจายักษใหญไมสะดุงสะเทือน ทุกคน ีหัวเราะครื้นเครง พอเหงื่อหมาด รพินทรใหสัญญาณออกเดินทางตออยางบุกบั่น การไดพกแมจะชั่ว ัระยะเวลาสั้นๆ ก็ชวยใหทุกคนกําลังกลับคืนมา ทิศทางเดิน คงไตเขามุงตะวันออกอยูตามเดิม อาศัยที่ตนไมใหญขึ้นเบียดเสียดรกทึบไป หมดทุกดาน และเนินเขาลูกนั้นกวางใหญ จึงทําใหแทบจะไมรูสึกวา บัดนี้ตางขึ้นเขาสูงมาเปนลําดับ รพินทรคงนําไปในลักษณะเคย คือเลาะลัดตัดพงอยูเปนระยะ โดยไมสนใจกับทางดานสัตวที่เห็นอยูประปราย หลายตอหลายครั้งที่พรานใหญหยุดยืน เหมือนจะลังเลคิดเพื่อหาลูทาง อาการของเขาก็คงเหมือนกับที่คณะนายจางทุกคนเคยเห็นมาแลว มองอยูสี่ดาน ซาย ขวา สูง ต่ําแลวก็ออกจ้ําอาวไป บอยครั้งที่เขาหยุดรออยูที่เบืองหนา ทํามือเปนสัญญาณเตือนใหคณะเดินเลียบชิดไปทาง ้ดานซาย หรือดานขวาโดยเฉพาะ นั่นหมายถึงใหหลีกสิ่งอันตรายตางๆ หากไมใชตอหลุมตัวขนาด หัวแมมือ ที่ขดโพรงทํารังอยูกับพืนดิน โดยมีใบไมกลบอําพรางเปนกลดักเพื่อรอใหเหยื่อตกลงไป ุ ้ก็เปนพวกงูรายที่ดักพันซุมอยูตามกิ่งไม หรือมิฉะนั้นก็เปนพวกตนไมที่หนามหรือใบมีพิษ หากกระทบเขากับผิวหนัง ระยะนี้ คณะนายจางทั้งสามไมไดขึ้นมาเดินเคียงบาเคียงไหลกบเขา คงปลอย ัใหนาหนาไปทิ้งระยะประมาณ 10 เมตร แลวคอยสืบรอยเทาตามหลังอยางระมัดระวัง เพราะ ํตระหนักดีวา อันตรายจากธรรมชาติที่แวดลอมอยู เริ่มทวีมากขึ้นทุกขณะ  “ระวังหนอยนะครับ ตอหลุมชุมมากแถวนี้ อยาพยายามแยกหางกันออกไปตามรอยผมไว” เสียงเขารองเตือนมาเบาๆ โดยไมไดหันหลังกลับมา ใชสายตากวาดพิจารณาไปยังพื้นรอบดาน การเคลื่อนไหวไปขางหนาเริ่มจะชาลง แตละกาวที่เหยียบลงไป เต็มไปดวยความระวัง ไม[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1439เดินสวบๆ เหมือนแตแรก ทําใหฝายนายจางตองระวังตัวแจ แปรขบวนลงมาเปนเรียงเดี่ยว ไชยยันตล้ําไปเบื้องหนา ดารินถูกขนาบอยูกลาง ปดทายดวยเชษฐา เบื้องหลังอีกหกคนที่แบกหามอยูกคอยๆ็พยุงไตกันขึ้นมาชนิดตัวลีบ แตสําหรับคนเหลานั้น ไมมอะไรจะตองหวง เพราะคลองแคลวจัดเจนดี ีอยูแลวในภัยปา “จะรูไดยังไงนี่ วาบริเวณไหนเปนหลุมของมัน?” ไชยยันตถามเบาๆ อยางหนักใจ กมลงมุดลอดกิ่งไมเตี้ย แทรกตัวผานตามหลังเขาไปอยางยากเย็น “สังเกตใหดครับ บริเวณไหนเปนพืนเกลี้ยงเกลาราบเรียบผิดปกติก็มันละ” ี ้ พรอมกับบอก รพินทรใชกิ่งไมเล็กๆ อันหนึ่งที่ตัดติดมือมาดวย ยาวประมาณ 2 วา คอยๆแหยปลายดานหนึ่ง ลงไปที่บริเวณพื้นใบไมอันราบเรียบ ราวกับมีใครมาเกลี่ยไวจนเสมอกันริมทางดานหนึ่ง หันมองดูไชยยันตผูตามหลังเขามาใกลชิดเขาที่สุด แลวเสือกปลายลงไปชาๆ กิ่งไมอันนั้น แทรกทะลุหายลงไปกับพื้นตรงนั้นอยางงายดาย แสดงวาขางใตเปนโพรง มีใบไมปกคลุมอยูเพียงบางๆ เทานั้น เขาทิงกิ่งไมที่ทดลองแหยใหดูนน เสียบคาเปนเครื่องหมายสังเกตเห็นไดชัด ้ ้ัสําหรับทุกคนที่ตามมาขางหลัง ไชยยันตและเชษฐาครางออกมาเบาๆ ในลําคออยางหวาดเสียวกวาดตามองสํารวจไปทางดานอื่นๆ ดวยอาการหายใจไมทั่วทอง “ไมมีทางอื่นทีมันปลอดภัยกวานี้หรือ?” ่ หัวหนาคณะพูดเบาๆ “ผมกําลังคิดอยูเหมือนกันครับ” จอมพรานตอบ พลางใชสายตาสํารวจอยูอีกอึดใจ ก็เหนี่ยวรากไมใหญที่โผลพนดินเกะกะออกมา ในระดับที่สงกวาไตขนไป แลวออมโคนตนไมตนนัน เลี้ยววกไปทางขวาอันเปน ู ึ้  ้ไหลของบริเวณเทลาดตอนนั้น พลางทรุดรอโบกมือใหตาม ทุกคนทยอยตามหลังเขาไปทีละคนอยางชาๆ แตแลวทันใดนั้นเองตางก็สะดุงขึ้นสุดตัวดวยเสียงรองอาวดังกองไปทังดงทึบทามกลางความเงียบ อะไรชนิดหนึ่ง เปนเงาดํามืดเผนวูบลงมา ้จากคาคบไมในระดับพืนลาดชันที่สูงขึ้นไปประมาณ 7-8 วา ใบไมและกิ่งไมแหงเล็กๆ ที่พื้นตรง ้นั้น กระจายโครมคราม รพินทรผูกําลังยืนกวาดสายตาไปรอบๆ รอคอยคณะพรรคอยู ทรุดตัวลงนัง ่โดยเร็ว พรอมกับสลัดไรเฟลออกจากไหลประทับขึ้น แตเขาก็จองเฉยอยูเชนนัน โดยไมลั่นไก ้ เจาสิ่งที่เผนลงมาจากคบไมเบื้องสูง...คือเสือดําขนาดหมาอัลเซเชี่ยน ขณะนี้มนกําลังเผน ัตะกุยหนีขนเนินไปอยางตืนตกใจ ระยะนั้นมีแตลําตนของไมใหญ ปราศจากพุมไมบัง จึงเห็นมัน ึ้ ่ควบปุเลงอยูอดใจเต็มๆ ไชยยันตมัวตกตะลึงยืนตัวเย็น ปนยังสะพายอยูกับไหล ดารินผงะถอยมา ึชนพี่ชาย แลวตวัด .300 แม็กนั่มขึ้นไหล แตเชษฐาปดเสยปากกระบอกขึ้นเสียกอน รองหามเร็วปรือ ๋ “อยายิงนอย! ปลอยมันเถอะ”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1440 นักมานุษยวิทยาสาวยั้งไวไดทันควันเหมือนกัน กอนที่จะปลอยกระสุนเสียเปลาขึ้นฟาไชยยันตสบถลั่น “ไอเวร! อยูไมอยูก็รองวาก กระโจนตุบลงมางั้นแหละ ใจหายหมด!” เบื้องหลัง เกิดกับเสยผูกําลังชวยกันพยุงหีบของไตข้นมา บัดนี้ลมกลิ้งชนกันขลุกขลัก ไป ึปะทะคูของจันกับบุญคํา ตองชวยกันพยุงหิ้วขึ้นมา พวกนั้นพากันบนพําอยางหัวเสีย พรานใหญถอนใจยาว คอยๆ ยืดตัวขึ้นยืนตามเดิม หันกลับมาทางคณะนายจาง พูดปนหัวเราะ “แหม! ไอดําตัวนั้นทําเอาเสียเสนทีเดียวแหละครับ” “ดีที่มันตกใจแลวกระโจนหนี แทนที่จะหลบนิ่งอยูบนตนไม แลวคอยหาโอกาสเผนลงมาเลนงานพวกเราคนใดคนหนึ่ง ตอนที่ผานเขาไปใตมน คอยโปรงใจหนอย ที่ไดเห็นเจาพวกนีบาง ั ้แลว ทีแรกผมนึกวาวันนี้ทั้งวันเราจะไมไดพบสัตวอะไร นอกจากงูกับกิ้งกาเสียอีก” เชษฐากลาวเรียบๆ ดวยน้ําเสียงปกติของเขา แลวพยักหนาบอกตอมาวา “ไดการแลว รพินทร ไอดํามันชวยนําทางใหเรา ผมวาตามหลังมันขึ้นไปทางนี้ดีกวา สัตวมันตองรูดีวาทางไหนเปนทางปลอดภัยสําหรับมัน” นั่นคือไหวพริบ และความเขาใจในภาวะของปาไดเปนอยางดีของเชษฐา ซึ่งพรานใหญก็คิดอยูกอนแลว ทันทีที่เห็นเสือดําตัวนั้นเผนอาวไป  เขาก็นาตัดทางตามหลังการไปของเสือดําตัวนั้นทันที โดยไมมีอะไรตองลังเล หรือมัวคน ํหาทางอื่นใหเสียเวลา ระยะอันเทลาดชันชวงนั้น ตางตองไปในลักษณะคลานไต โดยจําเปนตองอาศัยมือแบบสี่เทาชวยอีกครั้ง สวนพวกสัมภาระก็ตองใชวิธีลากเข็นขึนไปทีละชวง ้ “เห็นจะตองระวังกันหนอยละ ไมรูวามันจะไปคอยดักเลนงานเราอยูตรงไหน”  ไชยยันตกระซิบอยางไมไวใจกับสหายของเขา ที่ไตเคียงมาขางๆ แตเชษฐาสั่นศีรษะ “ไมตองกังวลในขอนั้น ถามันจะคิดเลนงานเรา มันก็เอาเสียแตแรกแลว ลงเผนหนีอยางเมื่อตะกี้ ก็แปลวาปานนี้ไปไกลลิบ ไมคิดที่จะดักเลนงานอะไรเราหรอก มันยังไมถูกเจ็บจนถึงกับจะตองคิดอาฆาต แลวมันก็เปนฝายตกใจเรา เมื่อตะกี้ถึงไดหามนอยไวไมใหยง เพราะถายิง รพินทร ิก็คงยิงกอนพวกเราทุกคนแลว ไมปลอยใหถึงมือเราหรอก” “นอยก็ไมไดตงใจจะยิงหรอกคะ พอเห็นวาเปนเสือ มือมันก็จะเหนี่ยวไกออกไปตาม ั้สัญชาตญาณอยางเดียวเทานัน ตอใหชนสักขนาดไหน ก็ไมมีทางจะใจเย็นไดอยางนายรพินทรนั่น” ้ ิ “ใชซิ ตานั่นเห็นเสือเทากับแมวธรรมดาตัวหนึ่ง ถามันไมกระโจนเขาใสเขา แลวก็เห็นชางเหมือนหมูบาน ถามันไมมวนงวงวิ่งเขาหา”  ไชยยันตเสริมมา พรอมกับหัวเราะกรอยๆ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1441 และก็จริงดังเชษฐาวา ไมมีวแวววาเจาเสือดํานั้นจะยังปวนเปยนใหเห็นเงาอยูในละแวกที่ ี่ไตตามมันขึ้นมาเลย พิสูจนไดชัดวา มนุษยเปนสัตวรายนากลัวอันตรายเหนือกวาสัตวชนิดใดในโลก จนถึงขนาดสัตวปาที่มนิสัยดุรายเองแทๆ ถาไมถึงกับจวนตัว หรือไดรับทุกขเวทนาจนถึงกับ ีสันดานวิปริตไปแลว มันยอมหลีกลี้หนีหนาเสมอ ไมมีวันคิดที่จะตอกรดวย พนจากทางชันตอนนั้น ก็ถึงไหลอีกตอนหนึ่ง ซึงเปนดานชางเกาออมเขาลูกนั้นไป ่บรรจบกับลําหวยลึก สลับไปกับโตรกเหวบางตอน พักใหญตอมาก็โผลออกชองเขาทางดาน ตะวันตกเฉียงเหนือ มองเห็นทองฟาไดถนัดขึ้น เพราะตนไมไมทึบนัก กระจายอยูเปนหยอมๆ แซมไปดวยพุมไมเล็กและเถาเครือ ซึ่งเพิ่งจะมองเห็นเปนครั้งแรกนับแตออกเดินทางมา เลือกไดโคนตนเสลี่ยงยักษระหวางหมูโขดหินอันโลงเตียนตอนหนึ่งริมผาตัด รพินทรสั่งใหปลงหาบ หยุดพักหุงหาอาหารกลางวันกันที่นั่น ขณะนันมันเปนเวลาลวงไปถึงบายโมงตรงพอดี ้ “เราเดินเลยกําหนดทีกะไวตงชั่วโมง” ่ ั้ เขาบอกระหวางลงนั่งพักลอมวง “ก็ดีเหมือนกัน เพราะตั้งแตบุกมา ก็ยังมองไมเห็นวาตรงไหนจะเหมาะสําหรับพักไดเลยเพิ่งจะมาเจอเอาตรงนี้แหละเปนครั้งแรก” อาหารกลางวันมื้อนั้น เปนการกินกันในแบบประทัง ซึ่งจะยึดถือเปนหลักตลอดไปสําหรับการเดินทางในระยะตอไปขางหนา เพียงแคขาวสุกที่หงขึ้นและเนื้อแหงปง โดยมีเครื่อง ุกระปองประกอบบางเล็กนอย สําหรับคณะนายจางเทานัน สําหรับกาแฟจะมีก็เฉพาะมื้อเย็น ติดตอ ้ไปถึงมื้อเชา เพราะพอมีเวลาพักกันไดนาน ผิดกับมื้อกลางวันที่เพียงแครองทองและพักเหนื่อยชั่วขณะ “ในการเดินรอบบาย กอนหยุดพักค่ํานี้ เราจะเดินหาอาหารสดไปดวยระหวางทาง” พรานใหญบอกแผนเฉพาะหนาใหทราบเปนระยะ “ก็ดีเหมือนกัน แตใหถือเปนเพียงผลพลอยไดระหวางทางเทานั้น อยาใหเสียเวลาการเดินทางของเราเลยแมแตนิดเดียว พบก็เอา...ไมพบก็แลวไป เนื้อแหงของเราที่ติดมาดวย พอกินไปไดอาทิตยเต็มๆ เอาไวใหเสบียงหมดคอยวากันทีหลัง” หัวหนาคณะใหความเห็นมา “แตถาไดเนื้อสด อยางนอยสักวันละมื้อก็จะดีมากทีเดียว พวกเราตองใชกําลังกันอยางมาก โปรตีนจากเนื้อสดจะชวยไดเปนอยางดี” นั่นเปนขอแนะนําในทางหลักวิชาแพทยของ ม.ร.ว. หญิงดาริน ซึ่งทุกคนจําเปนตองรับฟงอยูเหมือนกัน[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1442 ขาวสุกทั้งสิบคนลอมกินกันพรอมหนา โดยไมมการแบงวง มันแสดงถึงสัญญาณแหง ีการรวมเปนรวมตาย ใหความเปนกันเองอยางสนิทสนมเสมอกันหมด พวกพรานพื้นเมืองของรพินทรสี่คนและแงซาย...มีอาการเกรงใจ กระดากกระเดื่องบางเล็กนอยในครั้งแรก แตแลวก็สนิทใจขึ้นเมื่อเชษฐาอธิบายใหเขาใจ ซึ่งทําใหมีความรูสึกทั้งเคารพทั้งรักน้าใจยิ่งขึน ํ ้ เสร็จจากอาหาร ความหมายเพียงแครองทองมื้อนั้น ตางนังพักสูบบุหรี่ สนทนากันอยูอีก ่ ครูพอใหขาวเรียงเม็ด “เห็นคุณกับคะหยิ่นเคยบอกไววา เคยออกสํารวจเกินจากเขตหลมชางมาทางดานขอบดง ของนรกดํามากอนบางแลวเหมือนกัน...” ไชยยันตเอยถามขึ้น “เคยผานมาถึงตรงที่เราพักกันอยูนี่บางไหม?” “มันยังอยูในรัศมีที่ผมเคยสํารวจมาแลวครับ แตเพราะดานตะวันตกเฉียงเหนือของเขาลูก นี้ ผมยังไมเคยไดผานมา” แลวเขาก็หนไปสอบคะหยิ่น อันเปนเจาถิ่น สงภาษากันอยูครูจึงบอกตอมาวา ั “คะหยินยังไมเคยผานมาทางนี้เหมือนกัน ผมนําตัดทางมาครั้งนี้ คนละทางกับครั้งที่เคย ่มาสํารวจดวยตนเอง...คือในครั้งนี้ ตั้งเข็มเพื่อที่จะใหยนทางใหถึงเขาหัวแรงโดยเร็วที่สุด” “นายละ แงซาย?” หัวหนาคณะหันไปทางคนใชชาวดง ที่นั่งกอดเขาสงบนิงอยู ่ “ตอนที่นายตามหลังชด ประชากรเขาไปอยางที่บอกไว นายไปถึงไหน ผานเขาหัวแรงไปแลวหรือยัง?” “แงซายขามเขาหัวแรงไปแลว นายใหญ” เปนคําตอบหาวต่ํา แตกระแสเสียงเบาลึก “ผานชองเขาขาด ตัดปาแดงไปอีกทั้งวัน แลวก็ผานเขา ‘นรกดํา’ ไปอีกสี่วนสี่คืน แตแลวก็ตองถอยกลับ  ัตามที่ไดเคยบอกไว” “แงซายบุกเขาไปไกลกวาผมมากครับ” รพินทรบอกกับนายจางเบาๆ เชษฐาอัดควันบุหรี่ลึก ตาจับนิ่งอยูที่คนใชชาวดง “แกมีอะไรเปนแนวนําทาง สําหรับการบุกติดตามไปในครั้งนั้น?” อดีตรอยโทกองโจรกะเหรี่ยงสั่นศีรษะ “ไมมีเลย นายใหญ” “แลวแกเอาอะไรมาเปนที่หวังในการออกติดตามเขาไป” ไชยยันตซักตอมาโดยเร็ว[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1443 “ผมหวังแตเพียงวา นายชดกับหนานอิน ออกลวงหนาไปกอนเพียงหาวัน มุงไปทางเขาหัวแรงเปนอันดับแรก จากคําบอกเลาที่ไดรับทางจากคะหยิ่น ผมก็เรงฝเทาติดตามไปโดยคิดวาอาจตามทัน เมื่อไปถึงที่นั่น ผมพบแตเพียงหลักฐานบางอยางที่พิสูจนไดวา ทั้งสองไดผานลวงหนาไปกอนแลวเทานัน”้ “หลักฐานอะไร?” ครั้งนี้ คณะนายจางทั้งสามคนและรพินทร ถามขึ้นแทบจะพรอมกันเปนเสียงเดียว “ที่โคนไมใหญตีนเขา เหนือลําหวยเล็กๆ ลูกหนึ่ง มีรอยกอกองไฟหุงหาอาหารและพักนอนที่น่น มีรอยเทาย่ําอยูในลําหวย แลวก็มีรอยออกเดินทางตอใหสังเกตไดเพียงระยะสั้นๆ จากนัน ั ้ก็ไมพบอะไรอีก เพราะดินแข็ง” ทุกคนนิ่งกันไปชั่วครู “ผมคิดวา ถาแงซายไมรับอุปทวเหตุ ถูกงูกดเสียกอนก็นาจะตามสองคนนั่นไดทนครับ”  ั ั พรานใหญกลาวอยางใครครวญ “ก็ไมไดมีประโยชนอะไรขึนมาสําหรับการติดตามของเราในครั้งนี้เลย...” ้ ดารินพูดแผวเบา หรี่ตาลง “สมมติวาแงซายตามสองคนนั่นทัน ปานนี้ก็คงพากันเดินทางเงียบหายเขากลีบเมฆไป หมด ดีเสียอีก ที่แงซายถอยกลับมาเสียกอน และมารวมกับเราในครั้งนี้ อยางนอยทีสุดก็ยังทําใหเรา ่ไดกระแสขาวลาสุดจากแงซายบาง อยางทีไดรับอยูน” ่ ี่ ระหวางทีเ่ ชษฐาและไชยยันตจมนิ่งอยูในหวงคิด รพินทรก็หันไปทางคนใชชาวดง  “ตอนที่แกตามนายชดกับหนานอิน โดยมุงเขาหัวแรงเปนเปาหมายแรก แกตัดมาทางดาน ไหน?” แงซามกมลง ใชกิ่งไมเล็กๆ ขีดลงกับพื้นดินเปนแผนที่ “ผมมาคนละทางกับที่เรากําลังมากันเดียวนี้ ตัดไปทางตะวันตกแลวตีวกขึ้นเฉียงเหนือที่ ๋ดอยหมี ตอกทอย ไตหนาผาชันลัดขึ้นบนสันอีเกง พอไตเขาลงอีกฟากก็ถงเขตเขาหัวแรง” ึ พรานใหญเมมริมฝปาก หัวคิ้วขมวด จองหนาหนุมกะเหรี่ยงพเนจรเขม็ง ถามต่ําๆ ตอมาโดยเร็ววา “ใชเวลาเดินทางสักเทาไหร?” “ราววันเต็มๆ ผมออกจากหลมชางเชาตรู นอนบนสันอีเกง พอตะวันขึนก็ถึงเขาหัวแรง” ้ รพินทรยกหลังมือขึ้นขยี้ปลายจมูกแรงๆ แลวฝนหัวเราะหึๆ ออกมา บังคับเสียงใหเปนปกติ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1444 “ความจริงแกก็รวมทางมาดวยนะ แงซาย เมื่อเราเดินไกลขึ้น แกก็ตองเดินไกลดวยเหมือนกัน ทําไมแกไมบอกฉันเสียแตแรกวามันมีทางลัดที่ใกล ประหยัดเวลาไดมากกวาที่เราเดินกันมานี” ่ “ผูกองไมไดถามผม...” เปนคําตอบแบบหนาตายตามเดิม “แลวผมก็ไมแนใจวา ผูกองมีทางลัดที่ยนทางไดใกลกวาผมหรือเปลา อีกอยางหนึ่ง ถาเลือกไปทางทีผมเคยไปแลวมันอันตรายมาก ตองไตหนาผาสูงกวาที่เราเคยผานมาแลวทุกครั้ง ครั้ง ่นั้นผมไปคนเดียวไมมีของอะไรมาก แตคราวนี้เรามากันหลายคน สัมภาระก็มาก ลําเลียงไตผาชันสูงกวา 200 เมตรขึ้นไปไมได หรือไดก็อาจตองเสียเวลามาก” พรานใหญสายหนาชาๆ บนอะไรพําอยูในลําคอ เมื่อเชษฐาและไชยยันตถามมา เขาก็อธิบายใหฟง “เราควรจะยนเวลาไปถึงเขาหัวแรงไดอยางนอยก็ 4-5 ชั่วโมง ถาแงซายไมหุบปากของมันนิ่งไว” “จะหงุดหงิดเอากับแงซายไดยังไง มันเปนความผิดของคุณเองที่กอนออกเดินทางมา ทําไมไมถามเขาเสียกอน ทังๆ ที่ก็รูอยูแลวแงซายเคยไปถึงเขาหัวแรงมากอนแลว เมื่อคุณเปนผูนํา ้ และเปนผูวางเข็มในการเดินทางโดยสิทธิ์ขาด แงซายจะไปกลาทวงหรือใหคําแนะนําไดอยางไร คุณ อาจจะวาเขาสูรูอวดดีกได ถาเขาบอกเสียแตแรก”  ็ ดารินออกรับแทนมาโดยเร็ว พรานใหญหวเราะหึๆ อยูเชนนั้น ั “เปลา ผมไมไดหงุดหงิดอะไรเจาองครักษพิเศษของคุณหญิงหรอกครับ เพียงแตคิดวา ถาหมอนี่ใหความรวมมือกับคุณอยางเต็มใจและใหดีที่สุด เหมือนเมื่อคราวยิงธนูตดระเบิดฆางูยักษนน ิ ั่ละก็ เราจะพนอุปสรรคไปไดอีกมาก” หญิงสาวยิ้ม ตาเปนประกายพออกพอใจ จับไปยังคนใชชาวดงพยักหนา พูดมาดวยวา “ก็ถาความจําเปนสุดยอดมันมาถึง และเขาขอรองเราก็ทําใหไดนะแงซายนะ ตอนนี้มนยัง ัไมจําเปนนัก ปลอยผูกองเขาฉายเดียวไปกอน เขาเปนกัปตันเรือนี่ เรามันเพียงแคกะลาสีเทานั้น เรื่อง ่อะไรจะตองไปอวดฉลาดใหโง” แงซายหลบตาหลอน แลวนิ่งเฉยสงบงันอยูเชนนั้น ไชยยันตกสะกิดแขนเพือนสาว ็ ่กระซิบมาไดยนสองตอสองวา ิ “เธอทําไมถูก นอย! ทําไมถึงพูดอะไรเปนเชิงใหทายเจาคนใช ใหมนหมดความยําเกรง  ัแข็งขอกับพรานนําทางของเราอยางนั้น” ดารินยักไหล ยิ้มจืดๆ แลวเปรยภาษาเยอรมันเพื่อไมใหแงซายฟงเขาใจวา “ไมไดใหทายหรอก แตสงสาร ที่ถูกคนขี้เบงคอยขมขูเลนงานจับไหวจับพริบอยูเรื่อย”  “บาแลว! จุดไตตําตอ คนฟงเยอรมันออกดีที่สุดนั่งอยูนน” ั่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1445 ไชยยันตลืมตาโพลงรองออกมาอยางพาซื่อ นักมานุษยวิทยาสาวหัวเราะเสียงใส “ไมไดจดไตตาตอหรอก แตเขาเรียกวาจุดไตสองตอทีเดียวแหละ เจตนาโดยตรงที่จะให ุ ํนักเรียนเยอรมันฟงออกและเขาใจ” อดีตนักเรียนนายทหารจากเยอรมันนี ผูกลายมาเปน ‘พรานไพร’ นิ่งเอาหูทวนลม พี่ชายหันไปมองหนานองสาวดวยสายตาตําหนิ หลอนจึงเบือนหนาไปเสียทางอื่น ยิ้มๆ อยูในที สงบปากคําลง “เอาละ...” หัวหนาคณะเดินทางเอยมา “เราไปถึงเขาหัวแรงเปนใชได เสียเวลาไปบางสัก4-5 ชั่วโมง มันจะกระไรนัก” “ผมเองก็ลืมนึกไป ที่ถูกควรจะใหแงซายนําไปจนกวาจะถึงเขาหัวแรงเสียกอน เพราะหมอรูทางดีกวาผม แตหลวมตัวมาทางนีแลวก็ตองเลยตามเลย ขืนยอนก็เสียเวลาแย เพราะมันคนละ ้ทิศเลย” “นายยังจําไดแมนยําอยูหรือเปลา  ที่ตรงไหน...เปนที่ซ่งสองคนนั่นหยุดหุงหาและ ึพักผอน อยางที่บอกนะ?” ไชยยันตถามเจาชาวดงผูลึกลับ ภายหลังนิ่งตรึกตรองอยูอึดใจ แงซายก็ตอบอยางระมัดระวังวา “ผมคิดวาพอจะจําได” “ถางั้นดีแลว เมื่อไปถึงเขาหัวแรง แกนําพวกเราไปยังที่นั่นกอน เราตองการไปเห็นหลักฐานเหลานั้นดวย” เชษฐาออกคําสั่งมาขรึมๆ แงซายกมศีรษะลงอยางออนนอม และรับคําโดยสงบสํารวม ระยะเวลาระหวางนี้ ดารินควักเข็มทิศออกมาพิจารณาอีกครั้ง แลวเลี่ยงเขาไปนั่งใกลพี่ชาย เพื่อขอศึกษาสอบถามถึงการใชเข็มทิศ ประกอบการเดินทางโดยสังเขป ตามนิสัยของนักศึกษาอยางหลอน “เข็มทิศอยางเดียว ชวยอะไรเราไมไดหรอก ถาหากไมมีแผนที่หรือสถานที่ใหญๆ ที่ใชเปนหลักในการเทียบ...” เชษฐาอธิบายกับนองสาวเบาๆ “เข็มทิศจะบอกใหรูเฉพาะทิศตางๆ อยางเดียวเทานั้น แตไมสามารถบอกใหเราเดินตรงไปยังจุดใดจุดหนึ่งในปาทึบที่เราตองการได เวนแตจะมีแผนที่ประกอบอยางที่บอกแลว” “แลวถามีแผนที่ประกอบละคะ เราจะใชเข็มทิศยังไง?” ดารินกระซิบถามชําเลืองไปทางพรานใหญ ผูขณะนีกําลังนั่งคุยอยูกับไชยยันต โดยเกรง ้วาเขาจะไดยิน จับไดวาหลอนกําลังปรึกษาหารืออะไรอยูกับพี่ชาย [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1446 “อันนี้ก็อธิบายยากเหลือเกิน มันหนีหลักการคํานวณไปไมพน รวมทั้งหลักความจริงที่นอยจะตองคอยๆ เรียนรูไปดวย” พี่ชายบอกอยางลําบากใจ ใชปลายมีดเดินปาขีดลงกับพื้น ใหนองสาวดูประกอบคําอธิบาย “สมมติวาเราจะเดินจาก จุด ก. ไปยังจุด ข. นี่หมายถึงวามีแผนที่อยูในมือเรียบรอยแลวกอนอื่นเราตองหาทางคํานวณใหไดระยะใกลเคียงเสียกอนวา ระหวางจุดหมายทั้งสองหางกันประมาณสักเทาไหร อันนี้เปนหนาที่ของแผนที่จะตองระบุไว หรือฉะนั้นถาไมไดบอกไว เราก็จะตองกะเอาตามสายตาหรือสวนประกอบแวดลอมอื่นๆ ภายหลังจากไดระยะทางแลว กอนจะออกเดินทางจากจุด ก. เราจะตองเอาเข็มทิศออกมาเทียบ หาตําแหนงใหไดวาจุด ก. อยูทศไหน และจุด ิข. อยูทิศไหน เมื่อไดทิศทางของจุดเริ่มตน และจุดปลายแลว เราจึงเริ่มตนออกเดิน การเดินในระยะนี้ ยอมเดินไดโดยอิสระคือสุดแลวแตภูมประเทศที่เราจะเดินไปได จะเลี้ยวซาย เลียวขวา กลับหนา ิ ้หันหลัง หันอยางใดก็สุดแลวแตเพื่อความสะดวกในการไป ทวาที่สําคัญก็คือ เราจะตองมุงไปทางทิศที่เข็มทิศไดชี้ตําแหนงเปาหมายไวกอนแลว ขณะที่เราตั้งไวกอนเริ่มตนออกเดินทางครั้งแรกระยะระหวางที่เดินงมอยูน้ี ถาเกิดการสงสัยขึ้นเมื่อใด ก็เอาเข็มทิศขึนมาสอบเทียบ แลวเราจะรูได  ้ ทันทีวาเราเดินอยูในแนวทางของเปาหมาย หรือออกนอกแนวทางไปเทาไหร โดยอาศัยคํานวณกับระยะทางที่เดินเขามาเปนสวนประกอบดวย เมื่อพบวาออกนอกเสนทางไปกี่องศาทางทิศไหน ก็พยายามเดินยอนกลับใหองศาคืนเขามาในทิศทางเดิม โดยวิธีที่บอกคราวๆ นี่แหละ เราก็จะไปถึงเปาหมายที่ตองการได เทาๆ กับที่ถาจะยอนกลับมาที่เกา ก็ยอมทําไดเหมือนกัน คือสาวทิศมาตามเข็มที่บอกไวกอนแลววา จุดเริ่มตนของเรานั้นอยูทิศไหน พอจะเขาใจหรือยัง”  ดารินยิ้มแหงแลง ซอยเปลือกตาถี่ๆ ตอบออมแอมวา “ก็พอจะเขาใจคะ แตรสึกจะยุงยากอยูไมนอยเหมือนกัน” ู  “เปนธรรมดา นอยไมไดเรียนการใชเข็มทิศประกอบกับแผนที่มากอน แตคอยๆ ฝกไปอีกหนอยก็เขาใจไดดีเอง” “สําหรับนอย รูสึกวามันมืดไปหมด ตอใหมีเข็มทิศอยูในมือก็ไมมีทางจะไปยังที่หมายที่ ตองการไดเลย นอกจากรูวาจะมุงไปเหนือ ใต ออก หรือตกเทานั้น สมมตินะคะ สมมติวาเราตั้ง แคมปกอนอยูที่นี่ แลวเราออกเดินทางไปประมาณ 2-3 ชั่วโมง เราจะใชเข็มทิศชวยยังไงถึงจะให เดินยอนกลับมาถึงที่ตั้งแคมปของเราตรงนี้ไดตรงเผง ปามันกวาง และทึบไปหมด และทิศที่เข็มจะชี้ใหได มันก็ชกวางๆ จริงอยูเราอาจยอนกลับมาถูกทิศ แตหางจากที่เดิมไปตั้งกิโลเมตร เราก็คนไม ี้พบแคมปอยูนนเอง นี่พูดถึงคนไมชํานาญเสนทางมากอน โดยใชเข็มทิศชวยอยางเดียว นอยงง ั่เหลือเกิน” พี่ชายยิ้มใหอยางปรานี เอื้อมมือมาตบไหล[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1447 “พี่ก็บอกแลวยังไงวา ลําพังเข็มทิศอยางเดียว โดยไมมีแผนที่หรือสถานที่ใหญๆ อันเปนเปาหมายสําคัญที่เราจะใชยดเปนหลัก มันก็ชวยไมไดเหมือนกัน ในกรณีที่นอยสงสัยและถามมานี่ ึพี่จะอธิบายใหฟงดังนี้...สมมติวานอยจะออกเดินอยางอิสระไปจากแคมปที่เราตั้งอยูนี่ และตองการจะยอนกลับมาใหถึงที่เกาโดยไมหลง แรกทีเดียว นอยตองคํานึงถึงขอเท็จจริงเสียกอนวา แคมปที่เราตั้งพักอยูนนะ มันเล็กนิดเดียวเมื่อเทียบกับปาใหญ เราจะเอาบริเวณตั้งแคมปของเราเปนเปาหมาย  ่ีที่กําหนดไมได แตจะตองอาศัยเปาหมายที่เดนชัดประกอบกอนเดินออกไป สังเกตใหดและจําให ีแมนเสียกอน วาตรงที่เราตั้งแคมปอยูมันใกลเคียงกับอะไรใหกําหนดไดบาง เปนตนวาเนินเขา ชายทุง ลักษณะของตนไมใหญที่เห็นชัดบางประเภท หนาผาหรือลําหวย ชนิดที่ถาเรายอนกลับมาถึงในรัศมีใกลเคียง เราจะตองจําได ทีนี้พอเริ่มตนออกเดินทาง ทันทีที่กาวพนไปจากแคมป ดูเข็มทิศใหแนวา เมื่อเราหันหลังใหแกแคมปนั้น ที่ตงแคมปเรามันอยูทางทิศไหน จากนั้นก็ออกเดินไป จะไป ั้ทางไหนก็สุดแลวแตใจ แตตลอดเวลาเรารูแลววา แคมปของเราอยูทางดานไหนโดยอาศัยดูจากเข็มทิศที่กําหนดไวกอน เวลาเดินก็ไมใชเดินเรื่อยเจื่อยสงเดชเฉยๆ จะตองคํานวณรูระยะทางทีเ่ ดินมาแลว รูดวยวาเรา กลับทิศกลับทางไปทางดานไหนแลวบาง ระยะสักเทาไหร เมื่อจะกลับก็เอาเข็ม ทิศออกมาดู เข็มจะชี้บอกเราทันทีวา ตําแหนงที่ตั้งแคมปนั้น อยูทางดานไหน บางทีเราอาจงง แทบไมเชื่อเอาเสียดวยซ้ําวา มันไมนาจะไปอยูทางดานนันดานนี้ เพราะเราคิดเอาตามประสาทสัมผัส ้ของตนเองวา มันควรจะอยูอีกดานหนึ่ง เปนตนคิดวาควรอยูขางหลังของเรา เพราะเราออกเดินมานั้น เราหันหลังใหบริเวณแคมป แตเหตุไรเวลาจะกลับเข็มทิศจึงชี้บอกวามันอยูทางดานหนา หรือซายขวาของเรา อยางนี้เปนตน ที่เปนอยางนั้นแสดงวาระหวางที่เราเดินวกไปเวียนมานั้น เราไดหน ัหนากลับมายังทิศทางเดิมนั่นเอง วกวนเสียจนเราเองก็จาไมได เมื่อสาวทางกลับมาตามเข็มทิศที่ ํบอกไว แนนอนที่สุด ในขอที่วาจะใหมนกลับมาตรงเผงยังที่ตั้งแคมป ซึ่งเปนจุดเล็กนิดเดียว ยอม ัเปนไปไมได จะเปนไปไดก็เพียงสามารถยอนกลับเขามายังละแวกใกลเคียงเทานัน จากนันเราก็ ้ ้อาศัยสังเกตดวยตาและความจําเอาเอง โดยจุดหมายตางๆ ที่บอกไวแตแรก คือพวกตนไมภเู ขาลําหวย อะไรเหลานี้ แลวเราก็จะกลับมาถึงจุดเล็กๆ ที่เราตั้งแคมปอยูได” นักมานุษยวิทยาสาว ผูกําลังเรียนเข็มทิศ มีสายตาที่สวางขึ้น พยักหนาชาๆ ครางออกมา “ออ! ...พอจะเขาใจดีขึ้นแลวคะ สงสัยมาตั้งนานแลววา เข็มทิศอยางเดียวมันจะชวยใหเราเดินกลับแคมปไดอยางไร นอยทดลองดูตั้งหลายครั้งแลว ตอนที่ออกเดินจากแคมป เอาเข็มทิศติดไปดวย แตพอจะเดินกลับเขาจริงๆ เดินไมถูกเลย มันมืดไปหมดเลย คิดเอาตามความรูสึกในขณะนันวาควรจะไปทางนันทางนี้ แตแลวก็ไมถูกสักอยาง อยูๆ พรานใหญก็นําโผลพรวดออกมาถึง ้ ้แคมปแลว โดยไมรูตัว พยายามจะจับเคล็ดอยูเทาไหร ก็จบไมได” ั “นั่นแปลวา นอยไมรูจกสังเกตจุดใหญๆ ใกลเคียงกับบริเวณแคมปเราไวกอน ถึงแมจะ ัเดินเฉียดใกลเขามาแลวก็ยังจําไมได จึงพบตัวเองวาเดินตามพรานกลับมาถึงแคมปโดยไมรูตัว หรือบางทีจะเห็นไดวา เราออกเดินไปทางดานซายของที่ตั้งแคมป แตแลวเวลาขากลับ โผลกลับออกมา [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1448ทางดานขวาเปนตน นีแปลวาระหวางทีทองปาอยู เราไมไดเดินเปนเสนตรง หากแตเดินออมรอบ ่ ่บริเวณที่ตั้งแคมปเปนวงกลมเลยทีเดียวโดยไมรตัว และทีพรานนํากลับมาไดถูก ก็หมายถึงวา ไมวา ู ่จะเดินเฉออกไปทางไหน เขารูอยูทุกขณะ กําหนดไวถูกตองแมนยําวาแคมปอยูทางทิศไหนนันเอง  ่นี่พูดถึงพวกชํานาญในดานเข็มทิศ แตถาพรานพื้นบานไมรูจักเข็มทิศมากอน เขาก็กลับมาไดโดยอาศัยความจําและความชํานาญนั่นเอง แตถึงอยางไรพวกนี้ก็ตองอาศัยตะวันชวย ซึงก็หมายถึงตอง ่อาศัยทิศอยูเหมือนกัน พวกนั้นมีวิธีสังเกตตะวันตามวิธีของเขา ซึ่งเราควรไดเปรียบกวา เพราะมีเข็มทิศชวยอยูแลว บอกไดทันทีทศไหนเปนทิศไหน ไมวาจะกลางวันหรือกลางคืน” ิ ดารินชําเลืองไปทางพรานใหญอกครั้งอยางระมัดระวัง ี เห็นเขาพูดอยูกับไชยยันตตามเดิม โดยไมไดหันมาสนใจดวย ก็แอบพูดกับพี่ชายตอไป ตายังจับอยูที่เข็มทิศในมือ “ตอนที่เริ่มตนออกจากหลมชาง นอยก็ดูเข็มไวแลวเหมือนกัน พบวา ที่ตั้งหลมชางอยูทางตะวันออก และเขาหัวแรงอยูทางตะวันตกเฉียงเหนือ แตชั่วโมงทีแลวมานี่เต็มๆ พรานใหญนา ่ ํเราบายหนาขึนมาทางตะวันออกโดยตลอด นี่มิแปลวาเขานํายอนกลับไปยังหลมชางตามเดิมหรือ ้คะ” เชษฐาหัวเราะเบาๆ มองดูนองสาวดวยความปราณีรักใคร ถึงแมจะไมมีความรูในเรื่องการใชเข็มทิศมากอน ดารินก็เปนคนรอบคอบชางสังเกตไมใชนอย “ถูกแลว เมือประมาณหนึงชั่วโมงที่แลวมานี่ รพินทรนาขึ้นตะวันออกมาตลอด นั่น ่ ่ ํหมายถึงวาเขาออมทางเพื่อความสะดวกในการเดิน ไมมปญหา ถาจะถือกันตามทิศทางแลว หากยัง ีเดินมุงตะวันออกเชนนี้ตอไป เราจะตองทะลุกลับไปยังหลมชางหรือบริเวณใกลเคียงนั่นเอง แตนอย ตองไมลืมวาเราออกเดินทางมาแลวทั้งหมดเปนเวลาเทาไหร ระยะทางสวนมากมันมุงไปทางเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือ เพิ่งจะมามุงตะวันออก เพราะเบี่ยงเสนทางเอาเพียงชัวโมงเดียวมานี่เอง ดี ่แลวที่นอยสังเกตไดอยางนี้ ประเดียวพอเริ่มตนออกเดินทางใหคอยสังเกตเข็มทิศไวใหม แลวจะ ๋เห็นเองวา เขาจะนําไปทางตะวันตกเฉียงเหนือตามเดิม ถาผิดสังเกตอยางที่พี่วานี่ ก็แปลวาเราไมมีวันถึงเขาหัวแรง นอกจากเตลิดเปดเปงไปทางอื่น อีกอยางหนึ่งที่จะถือเปนหลักพิสูจนก็คือ เมื่อไหรก็ตามที่เราใกลเขาหัวแรงเขาไป จนมองเห็นดวยตาเปลาถนัด นอยจงเอาเข็มทิศออกมาดูอีกครั้ง จะเห็นวาเข็มชี้ไปทางเขาหัวแรง ตองเปนตะวันตกเฉียงเหนือ อันเปนทิศทางเดียวกับที่มันชี้บอกไวตอนที่เราออกจากหลมชางนันแหละ ไมมีผดไปหรอก” ่ ิ นองสาวยิ้มออกมาอยางยินดี พึมพํา “โชคดีเหลือเกิน ที่พี่ใหญมความรูเรื่องเข็มทิศเปนอยางดี พอแนะสอนใหนอยได ไมงั้น ีนอยคงมืดอยูนี่เอง ตาพรานนั่นไมเคยสอนนอยในเรื่องนี้เลย”  “ก็เขาจะสอนไดยังไงละ ในเมื่อเราอวดรูไปหมดเสียทุกอยาง” พี่ชายวายิ้มๆ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1449 พักกันเพียง 45 นาที รพินทรก็ใหสัญญาณออกเดินตอไปอยางแขงกับเวลา ขณะที่ทุกคนพรอม พรานใหญสอบถามเวลาจากไชยยันต แลวพูดจาหารือเบาๆ กับคะหยิ่นและบุญคําอยูอึดใจจากนั้นจึงเริ่มออกเดินนํา ดารินลอบเทียบเข็มทิศอีกครั้ง ก็รูสึกดวยความพิศวงวาเขานําบายหนาขึ้นตะวันออกอยูตามเดิม แตหลอนก็ไมไดปริปากคําใด ปาโลง มองเห็นทองฟาบริเวณจํากัดอยูอกเพียงครูเดียว ก็มุดเขาดงทึบกันอีกตามเคย การ ีเดินในระยะหลังรอบบายนี้ แตละคนแทบจะไมมีโอกาสไดพูดจาคําใดกันอีกเลย นอกจากการตัง ้หนาตั้งตาเดินถายเดียว จากการสังเกตอันรอบคอบทุกระยะของเชษฐา เขาบอกกับตนเองวาพอจะจับวิธีเดินของพรานใหญรพินทรไดเปนเลาๆ นั่นก็คือจะไมเดินเฉียดเขาไปใกลพุมไมทึบที่สํารวจมองไมเห็นอะไรไมถนัด โคนไมใหญหรือจอมปลวกเลย นอกจากจะเลี่ยงผานไปในระยะหาง และทุกครั้งที่ผานจะตองใชความระมัดระวังเปนพิเศษเสมอ โดยจับสายตาสังเกตอยูที่น่นตลอดเวลา และกระชับ  ัไรเฟลเตรียมพรอม ไมมองเฉพาะในระดับพื้นเทานั้น หากแตมองสูงไปตามกิ่งไมเหนือศีรษะดวยทุกระยะ มันแสดงถึงความชํานาญคุนเคยดีกับภัยปา ที่มกจะมีมาถึงไดโดยไมรูตัวเสมอและก็ไว ัทายาด ครั้งหนึ่งระหวางพากันเดินเลาะไปในลําหวยอันคดเคียว กอนจะหาทางขึ้นได จอมพราน ้ผูเดินนําอยูเ บืองหนาดวยอาการปกติ ทันใดนั้นก็เผนหวือไปเบื้องหนาสุดตัว พรอมกับรองเตือนผูที่ ้สืบเทาตามหลังมาวา “ระวังงู!” กอนที่ใครจะทันรูสึกอยางใด ไชยยันตผูยาสวบๆ ตามมาเปนคนที่สอง ก็เหยียบลงไปบน ่ํกลางลําตัวของงูกะปะตัวหนึ่งที่ดิ้นพรวดพราดอยูในหลุมรอยตีนชาง มันแวงงับติดหลังเทาอดีตนายทหารปนใหญแนน ไชยยันตรองลั่นอยางตกใจ สลัดเทาออกไปโดยแรง แตมนจะหลุดก็หาไมัคงฝงเขี้ยวติดอยูเชนนัน้ โชคดีเหลือเกินที่รองเทาของไชยยันตเปนแบบทอปสูง หนังหนาเกินกวาทีเ่ ขี้ยวของมันจะฝงทะลุลงไปได ดารินผูติดหลังมา เผนตัวลอยหลบไปยังอีกฝงหนึ่งของลําหวย ดวยสัญชาตญาณอันวองไวผสมกับความหวาดกลัวขยะแขยง เชษฐาโจนเขามากระทืบลงไปกลางลําตัวของมันดวยรองเทาพื้นหนาของเขา ขยี้สวนหัวแหลกติดดินหลุดจากรองเทาของไชยยันตมาได เกิดตื่นเตน อลเวงกันไปทังขบวนชั่วขณะหนึ่ง ้ รพินทรเปาลมออกจากปาก โคลงศีรษะชาๆ มองดูไชยยันตผูยนหนาซีด ดวยความขัน ืระคนตื่นตกใจเล็กนอย[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1450 “เคราะหดแทๆ ที่คุณไชยยันตสวมทอปหนังหนา ไมงั้นละยุงใหญทีเดียว ผมใจหาย ีหมด” “ไปยังไงมายังไงกันนี่ ทีแรกมันอยูตรงไหน?” เชษฐาถาม เตะซากงูเขาริมทางไป “ขดอยูในรอยตีนชางนั่นแหละครับ ผมเหยียบเขากอนเปนคนแรกแลว ไมทนดู พอรูสก ั ึวาเหยียบงู ผมก็เผนเลย คุณไชยยันตเดินตามมาเปนคนทีสอง ก็เลยไดจงหวะกัดของมัน” ่ ั หัวหนาคณะหัวเราะเบาๆ ตบไหลสหายของเขาผูยืนสบถสาบานอกสั่นขวัญแขวนอยู “ระวังหนอย ไชยยันต แกเดินตามหลังรพินทรเปนคนที่สอง งูที่ถูกเหยียบมันมักจะกัดคนที่เหยียบมันเปนคนแรกไมทัน ถาหากเผนเสียกอน แตคนที่เดินตามหลังมาเปนเจอแน มัวแตเตนเหยงๆ รองอยูได ทําไมไมเอาสนปนกระแทกมันลงไป”  “ปูโธ! พอกมลงมองเห็นเปนงู งับติดหลังเกือกก็ขนลุกไปหมดทั้งตัวแลว ขยะแขยงจะตายโหง!” ไชยยันตเบปาก ทําตัวสยิว ยกเทาขางนั้นยันกับรากไม แลวกมลงพิจารณาดูอกครั้ง ีเหมือนจะไมแนใจวา...คมเขียวของอสรพิษราย ฝงทะลุเขาไปถึงเนื้อหรือเปลา ้ “เลนเอาตัวรอดคนเดียวนี่ มีอยางหรือ ตัวเองเหยียบไวแลวปลอยใหคนขางหลังถูกกัดความจริงควรจะเห็นกอนและเตือนใหพวกเรารูทัน หรือไมงั้นก็กระทืบมันใหตายเสียกอนเลย” ดารินตอวามา พรานใหญหัวเราะแหงๆ ยกมือขึ้นปายเหงือสลัด ตอบออยๆ ่ “ผมตองขออภัยครับ ไมเห็นมันจริงๆ เหยียบลงไปแลวถึงรูวาเปนงู พอรองบอกก็พอดีคุณไชยยันตเหยียบสวบลงไป” “ดีแลวละ ทีใหมันกัดไชยยันต เพราะรองเทาหนากัดไมเขา ถาคุณเผนไมทัน มันกัดคุณ ่เขาละก็แยทีเดียว ลําพังรองเทาผาใบอยางคุณมันกัดถึงเนื้อแน” เชษฐาวาแลวโบกมือ ใหออกเดินตอ ทั้งหมดเริ่มเคลื่อนขบวนตอไป ภายหลังจากเกิดอุปทวเหตุตื่นเตนเล็กนอยนัน ไชยยันต ้เลยตกลงมาเปนคนที่สี่ โดยเชษฐาขึนไปแทนที่เปนคนที่สองถัดจากรพินทร คราวนี้เขากมดูพื้น ้ตลอดเวลาเพราะความเสียว “นอย หวังวาคงไมลืมติดเซรั่มมาดวยนะ” เพื่อนชายถามมาเบาๆ อยางใจไมดี “เซรั่มนะมีหรอก แตไมรูชวยไดสักแคไหน เพราะเปนเซรั่มชนิดรวม และถึงแมเซรั่มจะ ชวยไวไดก็ลําบากทีเดียว มีหวังตองนอนหรือไมก็พการเปนเวลานับอาทิตย กวาจะหายเปนปกติ ิไมใชพอถูกกัดฉีดยาแลวจะแข็งแรงไดเหมือนเดินในทันทีเมื่อไหร บอกกลาวเสียกอน ใครเปนอะไรก็พอรับไวอยู แตสําหรับงูนี่ขอที ทุกคนตองระวังใหมาก อยาใหใครไปถูกกัดเขาเปนอันขาด”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1451 บุญคําหาบคูกบจัน เดินเรียงตามหลังไชยยันตมา หัวเราะเอิ๊กออกมา ั “เดินตามหลังพรานใหญตองไวครับ นายทหาร แกเผนเราก็ตองโจนตามดวย ชาไมได อีแบบเดียวกันนี่แหละ ไอจันโดนเขาทีหนึ่งแลวที่หวยแมเลิงปกอนนี”  ้ “ทําไมหรือ?” “ก็เดินกันไปตามลําหวยแหงอยางนี้แหละครับ พรานใหญเดินหนา ไอจนเขาตามหลังัเดินไปไดพกใหญ พรานใหญก็กระโดดรอง ‘งู’ ไอจันก็กาวสวบซ้ํารอยลงไปพอดี จวบเดียวเทานัน ั ้ลงไปนอนตัวหงิก รองลั่นหวย ไอกะปะคางเหลี่ยมอยางงี้เหมือนกัน หมูปามันกัดขาดไวครึ่งตัวพรานใหญเหยียบเขากอนแลว มันกัดไมทน ไมรูแกมีดอะไร เหยียบงูนับครั้งไมถวน ไมเคยกัดแก ั ีไดสักที คนเดินหลังเจอเขาทุกทีไป” “อาว! แลวยังไง จันถูกกัดแลวทํายังไง เอายาที่ไหนฉีด” ไชยยันตถามโดยเร็วอยางตกใจ “จะเอายาฉีดทีไหนกันครับ นายทหาร รักษากันไปตามเรื่อง เอาผาขาวมาขันชะเนาะขา ่ขางที่ถูกกัด ชวยกันแบกกลับปางพัก โชคของไอจันจะไมตาย ตาเฒาซอตาเอ หัวหนากะเหรี่ยงฟากโนนตามชางงานผานพอดี เขามาขอแบงขาวสาร รูเรื่องไอจันถูกงูกด แกก็เลยเอายาของแกที่ติดยาม ัมาดวย ดูดตรงปากแผลตรงที่เขี้ยวงูกัด ถอนพิษออกมาได ไอจันรอดตาย แตนอนขาบวมอยูรวม เดือน ถึงเดียวนี้ขามันก็ยังเปๆ อยูเพราะถูกงูกัดคราวนัน ถามมันดูเองเหอะ” ๋ ้ “จริงครับ นายทหาร จันถูกกัดมาแลว” จันผูหาบอยูทางดานหลังของบุญคํารับคํายืนยันมา ดารินไดยนการคุยกันขางหลังไดอยาง ิถนัดโดยตลอด ก็ถามมาวา “ยาอะไรกัน ทีวาชวยจันไวไดนะ?” ่ “ผมก็ไมทราบเหมือนกันครับ มันเปนแทงดําๆ ยาวสักเทานิ้วชี้ได เอาชุบน้ําเปยกๆ แลวตั้งตรงปากแผลตรงรอยเขี้ยวเดี๋ยวเดียวเทานั้น ปากแผลดูดยาแทงนันติดเดเลย มันติดอยูสักรวม ้ชั่วโมงก็หลุดออก ซอตาเอเอายาแทงนันไปแชในน้ําออกเปนสีเขียวๆ แกบอกวาเปนพิษงูทยาดูด ้ ี่ออกมาแลวคายออกในน้ํา จันรอดตายเพราะยาแทงนั้น” “ฮือม! แปลกมาก เปนยาที่วเิ ศษกวาเซรั่มทีเดียวแหละ ถาเปนอยางทีวานั้น” ่ ดารินรองออกมาดวยอาการตื่นๆ ประหลาดใจยิ่ง แลวก็ถายทอดใหพ่ชายผูเดินอยูเบื้อง ีหนา ทราบถึงการคุยของพวกที่เดินอยูขางหลัง เชษฐาสอบซักตอไปยังพรานใหญผูเปนหัวแถว ก็ไดรับคําตอบเรียบๆ วา “จริงครับคุณชาย ยาแกพิษงูของซอตาเอขนาดนั้นศักดิ์สทธิ์จริงๆ ตอนนั้นผมก็นึกวาจัน ิเสร็จแลวเหมือนกัน โชคดีที่ตานั่นผานมาพอดีและชวยไว” “รูไหม มันเปนยาที่ประกอบขึ้นดวยอะไร?” เชษฐาเต็มไปดวยความสนใจ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1452 “ผมคิดวาคงจะเปนพวกสมุนไพรครับ แตมันดําสนิทเหมือนถาน สากๆ โปรงๆ ลักษณะคลายถานหินงันแหละ น้ําหนักเบาๆ ตานันบอกวาไดตกทอดมาจากพออีกทีหนึ่ง นับวาบรรพบุรุษ ้ ่หลายชั่วคนแลวไดมาจากพระธุดงค เจาของเลาวาชวยคนถูกงูกัดมาเสียนักตอนักแลว แกติดตัวอยูเสมอเวลาเดินปา” “เอ...ของดีนี่ ทําไมคุณไมขอปะเหลาะ แบงตานั่นไวบางละ?” พรานใหญหัวเราะ “ผมก็ขอแบงแกเหมือนกันแหละครับ แตแกบอกวายาแทงนั้นมีขนาดความยาวของมันไดพอดีสําหรับที่จะใชดูดพิษงูอยางไดผล ถาตัดใหสั้นลง ก็จะไมมกําลังดูดพิษไดศกดิ์สิทธิ์พอจึงตัด ี ัแบงไมได ถาผมจะเอา แกก็ตองใหผมทั้งแทงเลย ผมก็เลยไมอยากหักคอแก เพราะรูวาแกหวงมาก”   “แหม! นาเสียดายนะ ถามันศักดิ์สิทธิ์ไดผลจริงอยางวานี่ละก็ คุณนาจะหาทางขอแกมาใหได แมวาจะมีการซื้อหรือแลกเปลี่ยนอะไรกันบาง ของแบบนี้จะไปหาไดที่ไหน ขอแนะนําวา ถาเจอตานั่นอีกเมื่อไหร หาทางปะเหลาะเอาใหดีเถอะ” ไชยยันตรองบอกมาจากเบื้องหลังอยางกระตือรือรน “มันดูดติดกับปากแผลที่ถูกงูกัดเลยหรือ” ดารินซักมาอยางไมวายกังขา “ครับ ขอนี้ผมยืนยันได เพราะเห็นมากับตา แตไมใชปากแผลตรงเขี้ยวงูเฉยๆ วิธใชยา... ีตองเอามีดแหวะปากแผลใหเปดกวาง ปลอยเลือดใหไหลออกมา แลวเอายาแตะตรงแผลนั้น มันดูดแทงยาติดแนนเลย เหมือนปลิงเกาะ” “อาการโดยทัวๆ ไปของจันเปนอยางไรบาง หลังจากนั้น...ฉันหมายถึงวา ภายหลังจากที่ ่ยาไดดูดเอาพิษงูออกจนกระทั่งหลุดจากปากแผลไปเองนะ?” “ตอนที่หามจันกลับมาถึงแคมป จันทนพิษไมไหวสลบไปแลว ชีพจรและหัวใจเตนออนเต็มที เกาสิบเกาเปอรเซ็นตผมวาตาย พอซอตาเอเอาแทงยาแทงนันดูดแผลใหจนแทงยาหลุดออก ้จากปากแผลเอง จันก็คอยๆ รูสึกตัวขึ้น แตยังมีอาการปวดบวมเหลืออยู ตองรักษาตัวกินยารากไมอยูเกือบเดือนกวาจะหาย” “นาเอามาวิเคราะหแยกธาตุเหลือเกิน วามันเปนสารหรือสมุนไพรพวกไหน ที่มีคุณสมบัติในการดูดพิษไดอยางชะงัดถึงเพียงนั้น วงการวิทยาการแพทยปจจุบันยังคนกันไมพบเลย” หลอนเอยออกมาเหมือนจะพูดกับตัวเอง ไชยยันตก็สะกิดหลังขัดมาวา “อยาหมั่นเปนนักวิเคราะหหรือวิจัยอะไรในปาดีกวา เรื่องยาดูดพิษงูนะมันยังเรื่องเล็กธรรมดาสามัญเหลือเกิน ถาจะเปรียบเทียบกับความลี้ลับมหัศจรรยตางๆ ที่เราเจอกันมาแลวนับครั้งไมถวน ขืนแกทําตัวเปนนักวิทยาศาสตร ก็มีหวังบาตายอยูในปานี่แหละ หลายตอหลายอยางมาแลวที่นักวิทยาศาสตรอยางเธอวิเคราะหไมถูก ยังไมเข็ดอีกหรือ”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1453 “ฮือม จริง!” นักวิทยาศาสตรสาวรับออกมาอยางงายดายเปนครั้งแรก พรอมกับยิ้มเจื่อนๆ “แตที่อยากไดมาวิเคราะห ก็เพราะเห็นวามันไมนาจะเปนเรื่องลี้ลับมหัศจรรยอะไรเกินไปนักนะซิ ยาชนิดนันจะตองเปนสมุนไพรหรือสารอะไรสักอยางหนึ่ง อาจเปนสารเชิงเดี่ยว ้หรือมิฉะนั้นก็เชิงประกอบ ถาเราแยกออกไปไดวาอะไรเปนอะไร มันจะเปนประโยชนในวงการแพทยมาก วาแตนี่แนะนายพราน คุณมีดอะไรนะ เห็นบุญคําบอกวางูไมเคยกัดคุณเลย ทั้งๆ ที่คุณ ีเหยียบมันหลายครั้งแลว คนอื่นตามหลังโดนเขาทุกที” พรานใหญหัวเราะขันๆ ในคําถามของหลอน “ก็มีดีอีตอนกระโดดหนีไดเร็วยังไงละครับ แตจะวางูไมเคยกัดผมก็ไมถูก ตอนสมัยเด็กๆผมเคยถูกงูกัดเหมือนกันเพราะไปจับมันเลน” “จับงูเลน?” ดารินรอง “ครับ” “บา! งูมันไมใชสัตวท่นาพิสมัยถึงขั้นจะจับเลนเลยนี่นา ถึงเด็กก็ควรจะรู” ี “ก็ถึงวานะซิครับ แตทํายังไงได เด็กกําลังซน ไมกลัวอะไรสักอยาง กลับเห็นเปนของสนุก” “แลวมันกัดเขามิแทบตายไปรึ?” “ไมแทบตายหรอกครับ จั๊กกะจี้ด” ี “งูอะไรของคุณกัน กัดแลวจักกะจี้?” ๊ “งูเขียวปากจิ้งจกครับ คุณหญิงเคยเห็นหรือเปลา ตัวเล็กๆ ออนไปออนมาสีเขียวสดเหมือนกิ่งไม ที่เกาะอยูตามรั้วพูระหง หรือตามพุมไมเล็กๆ นะ ปากมันแหลมๆ เหมือนจิ้งจก” “ออ!...รูจัก ทําไม? งูแบบนั้นไมมีพิษ กัดไมเจ็บปวดอะไรหรอกหรือ” “มันไมมีพิษ ไมมอันตรายอะไรหรอกครับ จิ้งจกยังกัดเจ็บเสียกวา ตามปกติแลวมันก็ไม ีอยากจะกัดใคร ถาไมถึงกับเอานิ้วเขาไปแหยเลนในปากมัน หรือบางทีแหยใหกัดก็ยังไมกดเลย แต ัมันจะโมโหขึนมาทันที ถาไปแกลงมันอยางหนึ่งคือ มันเกลียดขี้ควายเปนที่สุด เด็กทองนาหรือเด็ก ้ตามชนบททั้งหลาย มักจะรูนสัยของมันในขอนี้ดี ก็เลยเอามาเปนการเลนสนุก”  ิ ดารินหนาตืนงง ่ “หมายความวายังไง ทําไมมันถึงตองเกลียดขี้ควาย และไอการเกลียดขี้ควายของมันที่วาทําใหเด็กเลนสนุกนะ เปนยังไง” “ก็ถาจับมันมาไดสักตัวหนึ่ง เราก็เอามันทิวหัวลงไปในกองขี้ควายซิครับ พอมันดิ้นหลุด ่ขึ้นมาจากขี้ควายได มันจะเลื้อยไลไมเลือกหนา สุดแลวแตจะอยูใกล เราก็วงหนีกนเปนที่  ิ่ ัสนุกสนาน พอมันเลิกไล เราก็จับมันเอาหัวไปปกขี้ควายใหมใหมันไลอยูแบบนี้ สนุกดี เมื่อสมัยผม[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1454เด็กๆ ผมก็เลนอยางนีแหละ ไมมีของเลนอยางลูกผูดีมเี งินเขา ก็ตองเลนโดยวิธีเอางูเขียวหมกขี้ควาย ้แลววิ่งหนีใหมันไล เฮๆ กันไดทั้งวันตามประสาเด็กวัดบานนอก” “เรื่องจริงหรือเปลานี่ มีอะไรพิสดารมาเลาใหฟงอีกแลว?”  “ไมเชื่อคุณหญิงก็ลองดูซิครับ” “แปลกนี! ทําไมมันถึงตองไลเฉพาะเวลาเอาหัวมันไปจิมขี้ควายดวย” ่ ้ หลอนรองออกมา พรอมกับหัวเราะ เชื่อครึ่งไมเชื่อครึ่ง “ผมก็ไมทราบเหมือนกันเรื่องนี้ เห็นทีนักวิทยาศาสตรจะตองวิจัยเสียอีกแลวกระมัง แตรับรองไดวา ถาวิจัยเรื่องนีเ้ ปนไดพบความจริงอยางที่ผมบอกนี่แนๆ เรื่องงูเขียวปากจิ้งจกกับขี้ควายนี่ เด็กๆ ตามบานนอกรูดกนทุกคนแหละครับ เด็กชาวกรุงมัวแตเลนสเกต เลนโบวลิ่ง ตุกตุนตุกตา ีั หรือเครื่องเลนอันเปนพวกจักรกลทั้งหลาย ก็เลยไมรูวิธีเลนของเด็กบานนอก” “มีเรื่องแปลกๆ เกี่ยวกับสารพัดสัตวมาเลาใหฟงไมรจักหมดสิ้นนะเรานี่ ยอมรับวาเรืองนี้  ู ่เปนเรื่องแปลก เปนอีกเรื่องหนึ่งที่ไมเคยมีความรูมากอนเลย” “ก็ผมหารับประทานอยูกับสัตว”  อีกฝายบอกมาออยๆ การสนทนาโตตอบไปตามทางขามไปขามมา ระหวางเชษฐาผูเดินอยูกลาง การเดินทองไปตามลําหวยอันสะดวกกวาบุกไปตามพง ทําใหทั้งคณะที่เดินเรียงแถวเดียวตามกันเปนขบวน สามารถพูดคุยกันไดถนัดขึ้น และบรรยากาศผอนคลายความตึงเครียดลง “สอนิสัยใหเห็นมาแตเด็กๆ ทีเดียววา ชอบรังแกสัตว แมกระทั่งงูเงียวเขี้ยวขอก็ไมยอมละ ้เวน อุตสาหไปจับมันมาทรมานเลน...” “อาว...แลวกัน...เลาใหฟงดีๆ...” “ถาฉันเปนผูใหญ แลวบังเอิญเห็นเด็กซนไมเปนเรื่องคนนั้น กําลังจับงูเขียวเอาหัวทิ่มขี้ควายอยูละก็...” “คงมารวมวงสนุกดวย...” “เปลา! จะจับเด็กวัดคนนันเอาหัวทิ่มขี้ควายแทนงูทนาสงสารตัวนั้นเสียใหเข็ด” ้ ี่ “รูงี้ ไมยักเลาใหฟง” เสียง รพินทร ไพรวัลย บนอุบอิบ แลวเรงฝเทาขึ้น หนทางเดินในลําหวยอันยาวเหยียดคดเคี้ยวเปนเวลารวมชั่วโมง ทําใหคณะนายจางทุกคนเริ่มรูสึกตัววาบายหนาลงต่ําแลว ดารินดูเข็มทิศอีกครัง ก็งงงันประหลาดใจยิ่งขึ้น ทิศทางบายลง ้ตะวันตกเสียแลว เปนตรงขามกับที่หลอนรูในครั้งแรก ชนิดคนละทิศละทางและไมเปดโอกาสใหรูตัวเลย หากไมดูจากเข็มทิศ แลวก็ไตขึ้นฝงทางดานซายมือ คราวนี้ทิศเหนือก็อยูขางหนา ปาบริเวณนั้น เริ่มโปรงขึ้นแลเห็นกอรวกสลับไปกับพลวงและไมเบญจพรรณ ดานสัตวซึ่งตลอดเวลาแทบจะมองไมเห็นเลย[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1455บัดนี้เริ่มเห็นตัดกันไปมาเต็มไปหมด รพินทรมีอาการกมๆ เงยๆ อยูพักหนึ่งก็หยุดยืนรอ จนทุกคนเคลื่อนเขาไปถึง “มีอะไรหรือ?” เชษฐาถามเบาๆ พรานใหญกมลงหยิบยอดไมออนๆ ที่หลนอยูเกลื่อนกลาดขึ้นมายอดหนึ่ง ชูใหหวหนา ัคณะดู แลวแหงนมองสอดสายไปยังกิงไมสูงรอบดาน คณะนายจางสังเกตเห็นไดวา ยอดไมก่งนั้น ่ ิเหี่ยวเฉาลงแลวไมสดนัก แตใบยังเขียวอยู “พวงคาง มักจะหากินอยูบริเวณนี้เปนแดน...” เขาพูด ตายังสอดสาย แลวเหลือบลงยังเบืองต่ํารอบดาน ตามสุมทุมพุมไม และทางดาน ้ซึ่งเปนพื้นดินแข็ง “แตทําไมวันนี้มันเงียบหายกันไปหมด” “ทําไม? คิดจะเอาคางมาเปนอาหารเย็นวันนี้อีกละซิ” ดารินพูดหวนๆ พรานใหญและอีกสองชายไมสนใจกับคําของหลอน เพราะกําลังใครครวญอยูในบางสิ่งบางอยาง ไชยยันตกกมลงเก็บขึ้นมาพิจารณาดูอีกยอดหนึ่ง ็ “พวกมันหักยอดไมเหลานีไวกวันมาแลวนี่” ้ ี่ “รอยเกา ประมาณ 3-4 วันมาแลว” เชษฐาและไชยยันต อานสีหนาและแววตาของเขาแตก็ไมเห็นรองรอยผิดปกติอยางใดนอกจากควักบุหรี่ออกมาจุดสูบ แลวเดินตรงเขาไปที่จัน ผูสะพายลูกซองบรรจุหานัดแบบกึ่งอัตโนมัติซึ่งเปนปนประจํามือ สงไรเฟล .458 ไปใหสะพายแทนแลกเอาลูกซองมา สอบถามเบาๆถึงชนิดของลูกปนที่บรรจุอยู จันตอบวาเปนแบบลูกปราย 9 เม็ดทั้งหานัด เขาก็ขยับลูกเลื่อนแงมดูกระสุนที่ประจําอยูในรังเพลิง ตรวจสอบหามไก แลวถือหนีบไวในซอกแขน หันมาบอกคณะนายจางเรียบๆ วา “ถาโชคไมเลวเกินไปนัก เราควรจะไดเนื้อสดอะไรสักอยางหนึ่งกอนหยุดพักเย็นนี”้ พลางก็ออกนําตอไปยังทางดานสายใหญ ดวยฝเทาที่เบากริบแบบยองสัตว แตแลวอึดใจนันเอง ทุกคนก็เห็นเขาหยุดชะงัก นิงอยูกับที่อีกครั้ง พรอมกับกลิ่นชนิด ้ ่ หนึ่งก็โชยมาตามลม วูบหนึ่งมาสัมผัสฆานประสาททั้งคณะพรอมกันหมด มันเปนกลิ่นซากเนา...[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1456 55 จอมพรานยังคงยืนสงบนิ่งอยูเชนนั้น เหมือนจะคํานวณหาที่มาของกลิ่นอันเปนตนลมบริเวณใดบริเวณหนึ่ง เชษฐากับไชยยันตมองตากัน ดารินก็กาวอยางเงียบกริบเขามาสมทบ พวกลูกหาบทั้งหมด พลอยชะงักยืนนิงอยูกบทีไปดวย ่ ั ่ อึดใจตอมา ทังสามก็จรดฝเทาตามเขามาเคียงพรานใหญ กลิ่นเหม็นเนาอยางรุนแรงนั้น ้โชยตลบฉุนกึกมาอีกเมื่อลมเริ่มพัด ดารินแทบจะสําลัก ครางอะไรออกมาในลําคอ ยกมือขึ้นปดจมูกไว “เหนือลม ขางหนาที่เราจะผานไปใกลๆ นี่เอง” รพินทรกระซิบ “เขาไปดูใหรูแนซิ อะไร” หัวหนาคณะบอก ปลดไรเฟลลงจากไหลมาถือกระชับไว ไชยยันตก็ปฏิบัติตาม ยกเวนแตดารินคนเดียว หลอนลวงผาเช็ดหนาขึ้นปดจมูกเต็มไปดวยความอึดอัดกระสับกระสาย อยากจะหลีกทางใหพนกลินอันเหม็นอยางรายกาจนั้นไปเสียโดยเร็ว  ่ โดยไมเอยคําใดอีก พรานใหญเริ่มเคลื่อนที่ตอไปอยางระมัดระวัง คณะนายจางจรดฝเทาตามหลังเขาเวนระยะประมาณ 3-4 กาว ทางดานสายนัน ลาดต่ําลงไปสูมาบตอนหนึ่ง อันเต็มไปดวยพุมไมเตียๆ สลับกับตนไม ้ ้ใหญที่สูงชะลูด มีรอบกิ่งไมหักผานไปประมาณ 3-4 วันมาแลว อึดใจใหญตอมา รพินทรก็ หยุดชะงักลงอีกครั้ง คอยๆ ทรุดตัวลงนั่ง และจากความเคยชินตอเหตุการณมาอยางดีแลวของคณะนายจางทุกคน โดยไมตองเตือนกันเลย ทั้งสามผอนฝเทาแผวเบาลงอีกจนกลายเปนยอง ทามกลางความเงียบ มีเสียงชนิดหนึ่งแววมาใหไดยินอยางถนัด เปนเสียงกัดทึ้งฉีกซากและเสียงเคียว กลั้วไปกับเสียงคํารามอยูเบาๆ ดังมาจากหลังพุมไมนอกโคงของทางดาน ไมหาง ้ออกไปจากเบืองหนาเทาใดนัก ้ “ไอลายแน เห็นจะกําลังลอซากอะไรเพลินอยูทีเดียว” ไชยยันตอานอยางคนที่เริ่มจะคุนเคยชํานาญขึ้น ความชินทําใหคณะผจญภัยชาวกรุงทั้งสาม ไมมความตื่นเตนใดๆ ทั้งสิ้น กลิ่นไอของสัตวรายในชั้นเสือ ก็เหมือนกับสัตวปาธรรมดาที่ ีปราศจากความหมายชนิดหนึ่งเทานั้นในความรูสึก “ก็รๆ อยูแลววามันกําลังกินซากเนาอะไรสักอยางอยู หลีกทางไปเสียไมดีกวาหรือ...ฉัน ูทนกลิ่นแทบจะไมไหวอยูแลว” ดารินกระซิบ ทําหนายุง[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1457 “ใหมันหลีกเรา ดีกวาเราจะหลีกมัน เสือใหญประมาทหรือมองขามไปไมได อีกอยางหนึ่ง เราตองอาศัยผานทางนันอยูแลวดวย ขืนเลี่ยงก็ออมไกลแย” ้ พรานใหญตอบ “นอยกับไชยยันตอยูตรงนี้ ฉันจะเขาไปกับรพินทรเอง” เชษฐาออกคําสั่ง แลวหันกลับไปโบกมือเปนสัญญาณใหลูกหาบทั้งหกคนเขาหลบกอน จากนั้นก็สะกิดแขนรพินทร ชวนกันคลานแหวกพงเสือหมอบและไมเล็กๆ ซึ่งขึ้นรกอยูริมทางตรงเขาไปยังซุมขอยอันแนนทึบไปดวยเถาวัลยเบื้องหนา เสียงนั้นไดยินถนัดชัดเจนขึนทุก ้ขณะที่คบใกลเขามา เสียงฉีกเนื้อดังควากๆ เสียงเคี้ยวกรอดๆ และเสียงแมลงวันที่ครางหึ่งๆ ื ระหวางที่ทรุดหมอบ พุงสายตาผานรอยโหวของพุมไมคนหาออกไปนั่นเอง รพินทรก็สะกิดแขนราชสกุลหนุมใหญ ผูเปนนายจางเบาๆ ชี้ใหดูไปทางซาย โคนกอรวกอันแผเงาครึ้มเชษฐาเบนสายตาก็งงงันไปดวยความประหลาดใจ แสงตะวันบาย สองลอดกิ่งไมเบื้องบนที่ไมสูจะหนาทึบนัก เปนจุดสวางพราวไปทัว ทํา ่ใหมองเห็นภาพนั้นไดถนัดตามสมควร ซากของอะไรชนิดหนึง...พื้นสีน้ําตาลเขม ริ้วดํา นอนขึน ่ ้อึ้ดทึ่ด ขากางอยูบนกองใบไมที่เกลื่อนพืนหนา แมลงวันบิ่นวอน และแตกฮือขึ้นทุกครั้งที่ซากนั้น ้ไหวตัวอันเนื่องมาจากถูกทึ้ง จากสัตวสีสนชนิดเดียวกันอีกตัวหนึ่ง ซึ่งนอนหมอบแทะตรงบริเวณ ัทองซากอยูอยางตะกรุมตะกราม มันใชทั้งเขี้ยวและเล็บจากอุงเทาหนาทั้งสอง ตะกุยตะกายจนเครื่องในพังทะลักทลายออกมา ขย้ําเคี้ยวกินอยางเพลิดเพลิน ลายพาดกลอนดวยกันทั้งคู ที่นาประหลาดใจยิงสําหรับเชษฐาก็คือ ตัวหนึ่งกําลังกินอีกตัวหนึ่ง!! ่ เขาเบิกตาจองเหมือนจะไมเชือสายตาอยูกึ่งอึดใจ พลางหันมามองพรานใหญฉงนสนเทห ่ครามครัน เห็นอีกฝายหนึงอยูในอาการปกติเหมือนเดิม ไอโครงตัวนั้นเขื่องไมใชนอยทีเดียว ่คํานวณดวยสายตาผาดๆ ขนาดของมันไมยงหยอนไปกวาไอกุดที่เคยพิชตกันมาแลว ิ่ ิ “เอาไงครับ?” จอมพรานพูดโดยการขยับริมฝปากใหเขาใจความหมายแทนการออกเสียง “ไลมนไปเสีย” ั เชษฐาตอบในอาการเดียวกัน รพินทรก็บุยใบเปนสัญญาณใหเตรียมระวังตัว อดีตนายพันโททหารบกเชือพระวงศเขาใจความหมายไดทันที ขยับตัวคุกเขาในทาที่ถนัด ประทับไรเฟล ้เตรียมพรอม นิ่วแตะรออยูที่ไก เขาไมตองการฆามัน...ตองการเพียงใหมันเตลิดหนีออกไปพนทาง  เทานั้น แตแนละ เสือลายพาดกลอนขนาดใหญ เปนสัตวที่จะไววางใจอะไรไมไดทงสิน ้ั ้ รพินทรก็ควากิ่งไมแหงขึ้นมาทอนหนึ่ง ขนาดขอมือยาวประมาณศอกลุกขึ้นยืน ขวางกิ่งไมทอนนั้นโดงตรงไปที่มัน พรอมกับสงเสียงตะเพิด “เฮว!” ดังลั่นขึ้น[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1458 รางที่กําลังหมอบแทะซากอยู แผดเสียงคํารามโฮกขึ้นสนั่นปา พรอมกับเผนตัวลอยขึ้นยืนแยกเขี้ยวเหลืองออย ขณะที่มันผงาดราพองตัวขึ้นเต็มที่ขณะนี้ แลเห็นใหญโตพวงพีกวาที่มองผาดๆ ในครั้งแรกถึงสองเทา จนเชษฐาเองก็แทบผงะดวยตบะจาวปาของมัน วิบตาเดียว มันก็สําเหนียกถึงที่มาของเสียง และแทนทีจะเผนหนีเขาปาไปอยางที่หวังไว ่มันกลับคํารามกองขึ้นอีกครั้ง กระโจนพรวดสวนเขามาภายในเสี้ยววินาที...แทบจะดูไมทัน ดวยความดุรายและสัญชาตญาณในการหวงเหยื่อ รพินทรใจหายวาบ เขากะการณผิดถนัด วัดปากกระบอกเบราวนิ่งกึ่งอัตโนมัติที่หนีบอยูในซอกแขนขึ้น แตเชษฐาเร็วทันการและแนนอนไววางใจไดเสมอสําหรับวิกฤติการณเชนนี้ กอนที่ปากกระบอกลูกซองของเขาจะจับเปาหมายไดถนัด แม็กนั่มแอฟริกนในมือของ ม.ร.ว. หนุมก็ ักัมปนาทสนั่นหวั่นไหว มันเปนจังหวะเดียวกันกับที่รางของพยัคฆรายลอยขึ้นจากพืน ้ หัวกระสุนน้ําหนัก 500 เกรน วิ่งเขาทะลวงกลางทรวงอกของมันอยางถนัดถนีที่สุด ่ถึงกับพลิกหงะตีลังกาหกหลังลงไปกลิ่งทับซากเหยื่ออยางนาดู แลวซักพราดๆ อยูตรงนั้นเอง โดยไมมเี สียงรองหรือคํารามอีกเลยแมแตอึดเดียว ไมถึงอึดใจก็สงบ นิ่ง ตายสนิท! เชษฐากระชอกปลอกทิ้ง สงลูกใหมขึ้นลํากลองอยางรวดเร็วอันเปนนิสัย เผนออกจากพงตรงเขาไปพรอมรพินทร เปนเวลาเดียวกับที่ดารินและไชยยันตแลนเขามาถึง ลืมกลิ่นเนาเหม็นอยางรุนแรงนั้นลงชั่วขณะดวยความตื่นเตน “ฮา! อะไรกันนี่ กอนจะยิงมีการโหเฮวเอาฤกษขึ้นเสียกอนงั้นหรือ?” ไชยยันตรอง มองดูซากเสือตัวนั้น แลวเหลียวกลับไปมองดูหนาสองคนอยางสงสัยเชษฐาหัวเราะหึๆ “ไอที่โหเฮวนะ รพินทรเจตนาจะทําเสียงใหมันตกใจแลวเผนหนีไป แตพอเฮว มันก็โฮกสวนเขามา ก็เลยตองกดเปรียงเขาให กรรมของมันเอง ไมรูจะชวยไดยังไง ทั้งๆ ทีก็แผเมตตาไปให ้ ่แลว” อีกหกคนแลนตามเขามารุมลอมสมทบ แลวครางอื้อ “เอะ? หมายความวายังไงกันนี่ ซากนี่เปนซากเสือ ทําไมเสือมันถึงกินเสือ?” ดารินลืมตาโพลง จองพิจารณาซากทั้งสองกายซอนกันอยู คณะนายจางทุกคนพากันพิศวงไปหมด รพินทรกวาดสายตาไปรอบๆ แลวชี้ใหนักผจญภัยชาวกรุงทั้งสามดูหลักฐานที่แวดลอมอยู “พอจะทายเหตุการณไดถูกไหมครับวาอะไรเปนอะไร” ทุกคนสํารวจไปรอบดาน อันเปนบริเวณขางเคียง[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1459 “เอ...รูสึกวาจะมีการฟาดกันอยางขนานใหญ ระหวางเสือกับชางโขลง ตรงบริเวณนี้ เปนเทือกไปเลย มีรอยเลือดสาดกระจายไปหมด แตคงจะผานมาแลวสักสามสี่วัน...” เชษฐาพึมพําเปลี่ยนสายตามาจับอยูที่ซากเสือ ซึ่งขึ้นอืดอยู “แลวไอตวนี้กถูกชางกระทืบตายอยูตรงนี้ เพราะพลาดทาเสียที ออ! ใชสิ ไมผิดไปหรอก ั ็ซากของมันแหลกเหลวยับเยินเปนพยานหลักฐานใหเห็นอยูนี่ สวนหยอมเลือด ที่กองกรังสาดไปทั่วนั่น คงจะเปนเลือดชาง” รพินทรกมศีรษะลง “ครับ คุณชายทายไดถูกตองแลว ไอตัวเปนซากแหลกอยูนี่ จะมีอยูดวยกันในขณะนันสัก  ้กี่ตัวก็ไมทราบ โจนเขาใสชางที่ลงมากินโปง ผมทายวามันคงเจตนาจะเลนงานลูกชางนอย แลวก็ปะทะกับแมชางและพวกสีดอที่คุมโขลง ฟาดกันเปนศึกใหญ เหมือนอยางที่เราเคยเห็นมาแลว ตอน ที่ออกจากหวยแมเลิง เสือพลาดทาถูกกระทืบยับ สวนชางก็คงเลือดสาดไป” “นั่นไมใชขอสงสัยอะไรเลยนี่ สิ่งที่นาแปลกก็คือ ทําไมไอตัวนี้มันจึงมากินซากพวกมันเอง” ดารินวา ขมวดคิ้ว “ก็ไมนาสงสัยหรือนาแปลกอะไรจนนิดเดียวเลยครับ...ทําไม? คุณหญิงคงคิดมากอนกระมังวาเสือมันไมกินเสือ?” ประโยคหลังเขายอนถาม ดารินหันไปมองไชยยันต สีหนาฉงน ระคนประหลาดใจเต็มที ไชยยันตบอกรองมาเบาๆวา “เอะ! มันกินกันเองดวยเหรอ หรือยังไง เชษฐา?” หัวหนาคณะไมกลาวเชนไร แตเคาหนาก็คงสอความงงงันไมนอยไปกวาอีกสองคนเชนกัน “ก็เห็นชัดๆ กับตาอยูนี่แลวยังไงละครับ...” รพินทรตอบเรียบๆ “ไอที่วาเสือไมกินเสือนะ มันเปนความเขาใจของคนเมือง ที่ไมเคยรูจักสันดานแทจริงของเสือมากอน แลวก็ตั้งเปนขอคิดไวเองเชนนั้น หรือมิฉะนั้นก็เปนสํานวนของนักประพันธชาวกรุงผูไมประสีประสากับธรรมชาติของสัตวปา ที่มักจะเปรียบเทียบ เปนถอยคําทํานองวา ‘เสือยอมไมกนเสือดวยกันเอง’ ความจริงเจาสัตวกินเนื้อประเภทเสือนี่ มันกินทั้งนั้นแหละครับ ไมเลือก ิวาจะเปนเสือดวยกันเองหรือเปลา โดยเฉพาะเมื่อมันบังเอิญมาพบเปนซากตายอยูอยางนี้ ในขณะที่มันกําลังหิวโซหาอาหารอื่นไมได สวนทีวา เสือตอเสือ เวลาพบเห็นกันจะตรงเขาห้ําหั่นตอสูเพื่อเอา ่อีกฝายหนึ่งเปนอาหารหรือไมนั้น ผมก็ไมทราบเหมือนกัน เพราะยังไมเคยเห็นเสือกัดกันจนตายไปขางหนึ่ง แตทเี่ คยเห็นและทียนยันไดก็คือ ซากเสือที่ตายแลว ถาเสือตัวอื่นมาพบมันก็หม่ําอรอยไป ่ื[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1460เทานั้น ที่เห็นอยู ก็เปนพยานหลักฐานยืนยันชัดอยูแลว ไอตัวนีกําลังกินซากเพื่อนของมันเองที่ถก ้ ูชางกระทืบไว เสือมันเปนดิรัจฉานชั้นต่ําครับ มันไมมีหริโอตตัปปะ ธรรมะ หรือความตะขิดตะขวง ิใจอยางมนุษยเราหรอก ถึงมนุษยเองทุกวันนี้ก็เถอะ รายกาจอํามหิตและเลือดเย็น ตะกละตะกลามยิ่งกวาเสือเสียอีก ผิดกันก็เพียงแตไมไดมาขบเคี้ยวเนื้อกันกินซึ่งๆ หนาเทานั้น แตกินในแบบที่ฉลาดกวา ซึ่งผลสรุปก็ไมผิดกันไปนั่นเอง” คําพูดของเขา ทําใหทุกคนเงียบงันไปดวยความนึกคิด “ถูกของคุณ เสือมันกินเสือ ตามแบบฉบับของเสือมันยังไมสยดสยอง เทากับคนกินคนกันเองในแบบของคน” เชษฐาเอยขึ้นเสียงลึก ยิ้มกรานๆ “มองโลกในแงรายเหลือเกินนะ มินาละ เปนเพรสสิมิสตอยางนี้นเี่ อง ถึงไดหลีกลีหนี  ้หนามนุษยมาสมาคมคบหาอยูกับสัตวปาแบบนี” ้ ดารินติง ชําเลืองหางตาคมผานใบหนาเขา “ที่พูดเมื่อกี้นนะ เกือบจะเปนปรัชญาทีเดียว ผูกอง” ี้ ไชยยันตวา แลวหันไปตบแขนสหายของเขา “ไง เชษฐา...พอขาหายเปกมอใชไดเหมือนเดิมนะ เที่ยงแทแนนอนเสมอ!” ็ ื “มือนะมันไมเที่ยงแทแนนอนสักขนาดไหนหรอก แตอํานาจปะทะขนาด 5,040 ฟุตปาวดมันแนนอนเสมอสําหรับเจาสัตวเพียงแคชนเสือ ถาลูกมันเล็กกวานี้ ก็ไมแนเหมือนกันวาระยะเผา ั้ขนประจันหนาแบบนี้ ฉันหรือรพินทรจะหนังหัวถลก ทั้งๆ ที่ตอใหยงถูกมัน” ิ เชื้อพระวงศหนุมมองเลยขึ้นไปบนยอดไม กลาวตอมาวา “สงสัยแตแรกแลววา พวกลิงพวกคางมันหายกันไปไหนหมด ทั้งๆ ที่แถวนีก็เปนดงของ ้มัน ที่แทกไอน่เี อง คงมาวนเวียนกินซากอยูหลายวันแลว” ็ ไมมีใครสนใจกับเหตุการณเล็กๆ นอยๆ นั้นอีก และไมเสียเวลาอยูบริเวณนั้นตอไป พอขึ้นเหนือลม หางจากที่นนมาไดเพียงเล็กนอย กลิ่นเหม็นเนาอันรบกวนจมูกก็หมดสิ้นไป ่ั ทุกคนสังเกตเห็นรอยเตลิดไปของชางโขลง ซึ่งปาหักเปนทางและมีรอยเลือดเกาๆ หยดเรี่ยอยูเปนระยะ บุกไปตามรอยนั้นชัวครูใหญ รพินทรกนําแยกตัดทิ้งรอยชางนั้นเสีย ่ ็ ชั่วโมงเต็มๆ ตอมา ก็ไตขึ้นสูสันเขาเล็กๆ ลูกหนึ่ง อุดมไปดวยหินและกรวดกอนใหญๆผานแหลงน้ําพุ ซึ่งเต็มไปดวยรอยสัตวแทบทุกชนิด แตเปนรอยเกา และก็ผานโปงอีกแหงหนึ่ง มีรอยชางลงกินไวสองสามวันมาแลว รพินทรก็สํารวจอยางถี่ถวนระมัดระวังทุกระยะ แลวโคลงศีรษะชาๆ อุบอิบอยูในลําคอเหมือนจะพูดกับตัวเอง “รอยเกาทั้งนัน สงสัยฟาวลเปลาวันนี” ้ ้ “อยาไปกังวลอยูเลย ไมไดอะไรก็ชางมัน” เชษฐาวา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1461 พรานใหญกวักมือเรียกบุญคํากับจัน ที่หาบสัมภาระคูกนใหเดินล้ําหนาขบวนออกมา หัน ัไปสั่งอะไรสองสามคํา แลวบอกคณะนายจางวา “ผมจะใหบุญคํากับจันนําแทนชั่วคราวกอน โปรดอยาเปนหวง เดียวพบกัน” ๋ วาแลว ก็สาวเทาผละแยกเขาริมทางหายลับไปอยางรวดเร็วราวกับเงาผี ทั้งหมดเริ่มเคลื่อนขบวนตอไป โดยตามบุญคําและจันผูหาบของไปเบื้องหนา พักใหญตอมาก็ไดยินเสียงลูกซองระเบิดขึ้นนัดหนึ่ง และมีเสียงคางรองคิกคลอกแตกตืน ยอดไมไหวครืนอยูช่วครูจงเงียบหายไป ่ ั ึ “ไอเนื้อสดแน เย็นนี้ ถาไมหมูปาก็กวาง” ไชยยันตรองออกมาอยางดีใจ “ฮึ! กวางที่มนโจนอยูตามยอดไมนะซิ พนันเอาอะไรกันก็ได” ั ดารินทําเสียงขึ้นจมูก “ยิ่งดีใหญ ใครไมกิน แตอยามาขัด” “เชิญเถิดยะ เชิญตามสบาย ถึงขัดยังไงมันก็สาย เพราะมิสเตอรนั่นซัดลงมาเสียแลว” ไมกี่นาทีหลังจากนั้น ทุกคนเห็นรพินทรยืนดักคอยอยูเ บื้องหนาระหวางซุมกอไผ เบื้องหนาแทบเทาเขามีสัตวอะไรชนิดหนึ่งสีแดงๆ กองอยู พอใกลเขามาจึงเห็นวามันเปนเกงหนุมตัวหนึ่ง ทุกคนรองออกมาดวยความยินดี ยกเวนดารินคนเดียวทีหนาเจื่อน เพราะทายผิด ่ “วิเศษจริง ผูกอง! นอยพนันกับผมวาคุณลอคางเขาใหแลว” “ก็กําลังจะเอาคางอยูเหมือนกันแหละครับ พอดีเจานี่พรวดพราดออกมาจากกอไผ ตัดหนาใหเห็นเสียกอน” เขาตอบเรียบๆ แลวสั่งใหเกิดกับเสย เอาเถาวัลยมัดขาทั้งสีดาน หามไปพรอมกับสัมภาระ ่ดวย ซึ่งเจาสัตวยอมๆ ตัวนั้นไมไดเพิ่มน้ําหนักอะไรใหมากนัก “เกงก็ดี ตัวกําลังเหมาะสําหรับหนึ่งมื้อ ยังเปนหวงอยูวาถาเปนสัตวใหญ เราจะตองทิ้ง เนื้ออยางนาเสียดาย” หัวหนาคณะกลาว ไชยยันตสะกิดแขนพรานใหญ “ถาผมเปนคุณ ผมไมยักเอาเกง แตจะเอาคาง” “ทําไมหรือครับ?” “จะไดไมมีใครคนหนึ่งมาแยงกินดวยยังไงละ” จอมพรานหันมามองนักมานุษยวิทยาสาว ที่ยืนเฉยอยู ยิมใหแลวตอบแทนใหดวยน้าเสียง ้  ํออนโยนวา “คงไมหรอกครับ คุณหญิงสัญญากับพวกเราทุกคนไวแลววา ออกเดินทางจากหลมชางเมื่อไหร เธอจะทานทุกสิ่งทุกอยางที่พวกเราทานกัน อยางนั้นใชไหมครับ?” ประโยคหลังเขาหันไปถาม[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1462 หลอนฝนยิ้ม “ขอบใจมาก ที่อุตสาหมาเปนพวกฉันเปนครั้งแรก อยาไปคบนะกับไชยันตนะ เปนคน นิสัยไมด” ี “อาว! เสียคนอีกแลวซิเรา วา!...” ไชยยันตรองลั่นออกมา “ถามจริงๆ เถอะ เธอพิสมัยอยากกินมันมากนักหรือคางนะ?” ดารินถาม “ก็ถาไดก็ดี ไมไดกินมานานแลว แมเจาประคุณคอยขัดคอไวเรื่อย” “เอาละ เธอจะไดกินแน แบกไปเองนะ แลวก็ถลกหนังทําเองดวย อยาใหลําบากคนอื่นๆเขา ฉันยกใหเธอคนเดียวทั้งตัวเลย” กลาวจบ หญิงสาวก็ปลดไรเฟลออกจากไหล ยกขึ้นประทับบาชาๆ เล็งดวยศูนยกลองไปยังยอดไมสงลิบ หางออกไปทางหนึ่ง อึดใจเดียวกอนที่ใครจะรูวาอะไรเปนอะไร .300 แม็กนั่มใน ูมือของหลอนก็ระเบิดขึนกึกกอง พอสิ้นกังวานเสียง ตางก็ไดยินอะไรชนิดหนึ่งรวงลงมาจากยอดไม ้ตนนั้น เสียงระลงมาตามกิ่งไมเบื้องต่ําปะทะลมอู แลวก็กระทบพืนดังพลั่ก ไดยินมาอยางถนัด ดา ้รินลดปนลง “ไป...” หลอนพูดกระแทกเสียงหนักๆ ในลําคอ พยักหนากับเพื่อนชาย “ไปเก็บมา แลวก็เชิญสวาปามเขาไปเสียใหสมกับที่คร่าครวญร่ํารองนัก สอยลงมาให ํแลว” ไชยยันตอาปากคาง เสียงดารินตวาดไลมาอีกใหไปเก็บคาง พรอมกับเดินเขามาผลักไสเกิดกับเสยโหฮิ้วออกมาอยางดีใจ ควาขันพลาสติกกับขวดเหลาขาวขึนมาได แขงกันวิ่งแนบบุกปา ้เขาไปยังโคนไมใหญตนนัน ครูหนึ่งก็หิ้วเอาคางดําขนาดใหญตัวหนึ่งยิ้มกริ่มเขามาเชือดคอ รอง ้เลือดผสมกับเหลาขาวในขวดเรียบรอย เดินเขยาขวดมาพลาง กระสุนเจาะกลางใบหนาของมันพอดี “โอโฮ! นอย ตาดีเหลือเกิน เห็นมันไดยังไงนี่” เพื่อนชายยิ้มแหงๆ พูดมาออยๆ “ไมตองมาทําไก ใชใหไปเก็บ ทําไมถึงไมไปเก็บ” หลอนตวาดเบาๆ แลวหัวเราะหึๆ “คุณหญิงตาดีจริงๆ ครับ ผมยังไมเห็นเลยวามันนั่งแอบอยูบนยอดกะเหรี่ยงนั่นอีกตัวหนึ่ง นึกวาหนีไปหมดแลว” พรานใหญกลาวพรอมกับหัวเราะเบาๆ “ก็เห็นมันโผลหนาออกมามองนะซิ ทีแรกก็นกวาใบไมเหมือนกัน แตพอเขาศูนยกลอง ึจึงเห็นถนัด ออ! นั่นตาเสยกับตาเกิดจัดแจงเอาเลือดผสมเหลาอีกแลวหรือ” “โธ นายหญิงครับ ของดีแทๆ”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1463 เกิดอาปากหัวเราะแหะ ไชยยันตแยงขวดไปรินลงขันพลาสติกแลวยกขึ้นดื่ม พลางแจกจายไปใหเชษฐา ซึ่งรับไปอยางกระตือรือรน ดารินเบปาก หันหนาไปทางอื่นเสียอยางสะอิดสะเอียน “เหมือนมนุษยสมัยหิน” หลอนบน เกงตัวหนึ่ง สมทบดวยคางอีกตัวหนึ่ง อนาคตของคณะทั้งสิบก็สกใสแลวสําหรับอาหาร ุเย็นนัน ้ ประมาณบายสามโมง ก็เริ่มไตขึ้นไปตามชะงอนหินของหนาผาชันตัดทางขึ้นสูสันเตี้ยๆของเขาอีกลูกหนึ่ง แลวก็ไตตอยังลูกที่สองขึ้นไปอีกเปนลําดับ เพราะเหลี่ยมสลับเรียงซอนกันอยูเปนชั้นๆ พอขึ้นถึงยอดเนินสุดทายของทิวนั้นก็มองเห็นเขาหัวแรงอยางถนัดตาอีกครั้ง ระยะหางออกไปเพียงประมาณไมเกิน 5-6 กิโลเมตร ขณะนัน พระอาทิตยกําลังตกทางดานหลัง มองเห็นภูมิภาพรอบดานภายใตแสงอัสดง ้งดงามจับตา ดารินควักเข็มทิศออกมาตรวจสอบอีกครั้ง และก็จริงดังเชนที่เชษฐาอธิบายไว เขาหัวแรงอยูทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือเหมือนเชนที่เข็มชี้บอกไวกอนจะออกจากหลมชาง มันเปนเวลา 17 นาฬิกาตรง แตพรานใหญอธิบายใหทราบวาการเดินทางเฉพาะวันนี้ ตองยุติลงชั่วคราวลงเพียงแคนกอน เพราะจะอยางไรเสีย อีกไมนานนักตะวันก็จะลับ และตางก็ปนเขา ี้  กันมาแลวอยางหนัก แคมปถูกกําหนดลงยังชัยภูมอันเหมาะที่สุด ตามหลักของการแรมคืนในปา เบื้องหลัง ิประชิดกอนหินใหญ ที่มีบริเวณตอนลางตัดเวาเขาไปแทนหลังคากันน้าคางไดเกือบครึ่ง เบื้องหนา ํเปนบริเวณราบโลง ปราศจากพุมไมบังในระยะประชิด นอกจากตนไมใหญตนหนึ่งที่ยืนตระหงานอยูโดดเดี่ยว แผกิ่งใบประหนึ่งพุมฉัตรยักษ ทุกสิ่งทุกอยางดําเนินไปชนิดแขงกับแสงตะวันที่กําลังจะลับหายไปอยางรวดเร็ว ทุกคนชวยกันคนละไมละมือโดยแคลวคลองวองไวอยางรูหนาที่กันดีอยูแลว ขึงหลังคากันน้ําคาง ปูผาใบผืนใหญรองนอน ถากถางบริเวณและหาฟนสํารองสําหรับหุงหา รวมทั้งกอไฟในเวลากลางคืน พออากาศเริ่มขมุกขมัว ขาวก็เดือดอยูบนหินสามเสา และเกงกับคางก็กําลังถูกยางสงกลิ่นหอมน้ําตกอยูบนกองไฟราง ทันใดนั้นเอง ไชยยันตผูใชเทาเขี่ยกองใบไมทางดานที่จะกําหนดใชเปนดานหันศีรษะนอน ใกลกบผนังหินดานซายก็รองอุทานอะไรออกมาคําหนึ่ง อยางประหลาดใจตื่นเตน ทุกคนหัน ัขวับไป เห็นอดีตนายทหารปนใหญกําลังกมลงมองอะไรอยูชนิดหนึ่ง บนพื้นที่เขาใชกวาดใบไมอยูนั้น “อะไรนะ ไชยยันต”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1464 เชษฐาผูกําลังเอาปลาสเตอรติดสนเทา เพราะถูกรองเทากัดอยู รองถามไปพรอมกับเงยหนาขึ้นโดยเร็ว สหายของเขาทรุดตัวลงใชมือตะกุยกวาดกองใบไมอยางรวดเร็ว แลวหยิบอะไรชนิดหนึ่งขึ้นมาชูใหทุกคนเห็น มันเปนกิ่งไมทอนหนึ่ง ยาวประมาณคืบเศษ ปลายดานหนึ่งถูกไฟกินไวดําเปนถานลักษณะเปนฟนที่ใชกอไฟ ผูที่กระโจนพรวดเขาไปถึงเปนคนแรกก็คอรพินทร ตอมาก็เชษฐาและดาริน แลวทุกคนที่ ืกําลังแยกยายทํางานอยูกวิ่งกรูกันเขาไป ็ “ฟน!” เชษฐาอุทานออกมาเบาๆ ขมวดคิ้วดวยความพิศวง รับไมทอนนั้นมาจากมือไชยยันตพิจารณาดูอยางถี่ถวน ขณะนั้นเองบุญคํากับจันก็ชวยกันกวาดกองใบไมบริเวณใกลเคียงออกไป อยางรวดเร็ว ไมกี่อดใจตอมา จึงพบเศษฟนอีกหลายทอนถูกใบไมกลบซอนเงียบอยูใกลๆ ที่ไชย ึยันตคนพบเปนดุนแรก “มีคนผานมากอนหนาเราแลว นาย!...” เสียงบุญคําพูดกับพรานใหญอยางตื่นเตน “แตมันนานเต็มที นีเ่ ปนรอยกอไฟเกา” พรานใหญเหลือบสบตาคณะนายจางของเขา ซึ่งกําลังอยูในอารมณตื่นเตน สําหรับหลักฐานที่คนพบอยางบังเอิญนั้น เขาเมมริมฝปากเล็กนอย เคาหนาเต็มไปดวยอาการครุนคิดไตรตรอง แลวกวาดตาไปรอบๆ บริเวณ “กะถูกไหม วามันนานมาสักเทาไหรแลว?” เชษฐาถามแผวต่ํา ตาเปนประกาย พรานใหญยังไมตอบในทันทีนั้น กมลงหยิบทอนฟนขึ้นมาพิจารณาดูอีกครั้ง ทุกคนพากันละจากงานเฉพาะหนาอื่นๆ มามุงลอมกันอยูที่นน อึดใจตอมา เขาก็บอกใหคนเหลานั้น กลับไป ั่ทําหนาที่ซึ่งยังคางอยูตามเดิม แลวมองตาเชษฐาอีกครั้ง เดาะฟนทอนนั้นขึ้นลงอยูในมือ “ผมก็กะไมถกเหมือนกันครับ แตสังเกตจากรองรอยรูสกวามันจะนานมาแลวเจ็ดแปด ู ึเดือน หรือมิฉะนั้นก็เปนปขนไป คนกอเอาฝุนโกยดับมันไวเปนการพรางไฟ แตใบไมมันหลนลงมา ึ้ชวยปดทับอีกทีหนึ่ง หนาตั้งเกือบคืบ...” “แตมันคงไมนานจนถึงสิบๆ ป หรือรอยๆ ปขึ้นไปไมใชหรือ?” ดารินเสริมมาโดยเร็ว จองพิจารณาดูดุนฟนเหลานั้น “ครับ คงไมนานถึงขนาดนันหรอก ถาจะใหผมกะก็รูสึกวาไมเกินสองปเปนอยางสูง” ้ “ชวยกันคนรอบๆ บริเวณนี่เถอะ เรานาจะไดหลักฐานอะไรเพิ่มเติมขึ้นอีก” เชษฐากลาวโดยเร็วอยางรอนใจ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1465 ทั้งสี่คนแยกยายกันออกเดินตรวจคนหารองรอยเพิ่มเติม ในทันทีนั้น เชษฐา ไชยยันตและดาริน ผูอิดโรยออนเพลียเต็มที่ และตองการพักในทันทีที่ปลดสัมภาระลง บัดนี้ความตืนเตน ่กระตือรือรนแทบจะทําใหลมเหนื่อยหมดสิ้น จากหลักฐานที่คนพบกันโดยบังเอิญนั้น ตางเดิน ืสํารวจตามพื้นไปรอบๆ อยางถี่ถวน พยายามที่จะคนหารองรอยเพิ่มเติมใหได จากกองฟนเกาที่คนพบ มันบงใหทราบชัดวาไดมีคนมาพักแรมอยูทนกอนหนาแลว สวน ี่ ี่จะเปนใคร มีจํานวนอยูสกเทาไหร ผานไปนานแลวเพียงไหน เห็นสิ่งที่จะตองคนหาโดยอาศัย ัหลักฐานเพิ่มเติมซึ่งอาจไดมา และทําใหอานไดชัดขึน ้ ไมนานนัก เชษฐาก็คนพบกระดูกทอนหนึ่ง ซึ่งสันนิษฐานวาเปนกระดูกขาหลังของหมูปา ทิ้งอยูในระหวางซอกโขดหินยอมๆ สองลูกไมหางออกไปนัก ไชยยันตพบรอยกิงไมที่ถูกมีดตัด  ่ไว สวนดารินคนไดหนทางกลมกอนหนึ่ง ลักษณะควรจะเปนกอนหนึ่งกอนใดของหินสามเสาที่ใช ิแทนเตาหุงหา เพราะมีรอยไฟกินดําอยูแถบหนึ่ง ถูกใบไมกลบทับหางออกไปทางดานตะวันออก ของบริเวณแคมปที่พักประมาณ 20 เมตร แตอีกสองกอนนั้นไมพบ “หลักฐานเพียงแคนี้ มันไมชวยใหเราทายอะไรไดถูกเลย นอกจากจะรูอยางเดียววาเคยมีคนผานมาพักอยูที่น” ี่ หัวหนาคณะพึมพํากับสหายรักและนองสาว สีหนาเครงขรึมเต็มไปดวยความคิดหนักหนวง ผสมกับความรูสึกอันไมอาจกลาวถูก “พี่ใหญไมคิดหรือคะ วาอาจเปนพี่กลางก็ได” ดารินพูดเหมือนกระซิบ พี่ชายถอนใจเบา “มันเลื่อนลอยเกินไป ในการที่จะคิดเชนนัน” ้ “เมื่อพวกหลมชางไมเคยผานกันมาที่น่ี ก็นาจะสันนิษฐานวาเปนอนุชานะ มายงันจะมี ้ใคร” ไชยยันตเสริมมาอีกคน “ปาแถบนี้ทั้งหมด มันไมไดผูกขาดวาจะเปนแดนของพวกหลมชางโดยเฉพาะ อาจมีพวกชาวปาอื่นๆ ผานมาก็ได โดยที่พวกหลมชางไมรู เพราะถึงอยางไรบริเวณนี้มันก็ยังไมเปนเขตปลอดเสนเดินทางของคนเสียทีเดียว มันเพียงแคชายดงของ ‘นรกดํา’ เทานั้น” “พรานใหญไมมีความเห็นอะไรจะใหเราไดบางเลยหรือคะ” ดารินเอยอยางกังวล แลวกวาดตามองหารพินทร ครั้นแลวทั้งสามก็เห็นจอมพรานเดินตรงเขามาโดยเร็ว สีหนาและแววตาขรึมสงบอันเปนบุคลิกเดิมๆ อยางที่เคยเห็นอยูเปนประจําชนิดอานอะไรไมออก พอเขามาถึง ใบหนากรานเกรียมนั้นก็ปรากฏรอยยิ้มนอยๆ “สงสัยแตแรก ก็ไมผิดไปหรอกครับ” “หมายความวายังไง?” เชษฐากับไชยยันตถามออกมาโดยเร็วพรอมกัน จองเขาเขม็ง[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1466 “เราไดหลักฐานการพักครั้งแรกของคุณชายอนุชาแลว คือที่นี่เอง ฟลุกเหลือเกิน สวนที่แงซายบอกวาพบที่ลําหวยตรงเขาหัวแรง จะตองเปนแหลงพักครั้งที่สอง ถัดจากนี่ไป” “อะไรทําใหคณแนใจอยางนัน?” ุ ้ หัวหนาคณะรองออกมา แลวทั้งสามก็ตะลึงไป เมื่อพรานใหญแบมือขวาของเขาที่กําอยูออกไปใหดูตรงหนา มันคือซองบุหรี่ลัคกี้สไตรคเกาๆ ซองหนึ่ง ถูกกํายับยูยี่ ยังมีกระดาษแกวชันนอกหุมติด  ้ อยูดวย ลักษณะเปนซองที่สูบหมดแลว แลวเจาของขยําทิ้ง ดารินอุทานอะไรออกมาคําหนึ่ง ตะครุบไปจากมือเขาโดยเร็ว ลืมตาโพลง จองพิจารณาดวยมืออันสั่นเทา เชษฐาและไชยยันตมีสีหนาแดงเรื่อขึ้น ตาเปนประกายตืนเตน ่ “ชัดแลว! ไมมคนปาคนไหนสูบลัคกี้สไตรค นอกจากอนุชาคนเดียวเทานั้น” ี อดีตนายทหารปนใหญ มิตรสนิทของราชสกุลผูสาบสูญแทบจะตะโกนออกมา “คุณพบมาจากไหนนี่?” เชษฐาถาม พยายามขมเสียงใหเปนปกติ จอมพรานบุยปากไปที่ตนไมใหญ อันยืนเดนโดดเดียวอยูไมหางออกไปนัก ่ “ในโพรงโคนตนสยานั่นครับ ปนอยูกับเศษกิ่งและใบไมแหงๆ ที่อยูในโพรงนั่น...และนี่ก็เปนหลักฐานสําคัญอีกชิ้นหนึ่งที่จะยืนยันวา เจาของกองไฟที่เราคนพบนี่ จะเปนใครไปไมไดเปนอันขาด นอกจากคุณชายอนุชา” กลาวจบ เขาก็แบมือที่กําไวอีกขางหนึ่งออกไป เชษฐารับสิ่งนั้นไปดูดวยหัวใจอันเตนแรง พึมพําออกมาวา “.450 ไนโตรเอกซเปรส!...” แลวเมมริมฝปากเปนเสนตรง เงยหนาขึ้น “ชด ประชากร ใชปนขนาดนี้ประจํามือหรือ?” “อันนี้รอยเปอรเซ็นตเต็มครับ เพราะผมมีโอกาสไดเห็นปนของคุณชด หรือคุณชายอนุชาที่เราพบกันที่โปงกระทิงอยางเชนที่บอกแลวในตอนตน ผมยังขอดูปนของแกเลย เปนดับเบิล ้บารเรลแฝดคูขนานของริกบี้ สวนของหนานอิน พรานพื้นเมืองที่ไปดวย ใชลูกซองแฝดขนาด 12ดามัสกัสรุนเกา” “พบปลอกกระสุนนัดนี้ที่ไหน?” “ก็ใกลๆ กับโคนตนไมตนนั้นแหละครับ ปลอกลูกปนพบกอนซองบุหรี่เสียดวยซ้ํา บังเอิญเดินไปเหยียบจานขอบทายปลอกเขา มันดีดตัวกระเด็นขึนมาบนหลังเทาจึงเห็น” ้ “ไมมปญหาแลว เชษฐา” ี ไชยยันตกระซิบ แลวความเงียบก็ปกคลุมบุคคลทั้งสี่ซึ่งยืนลอมวงประจันหนาแลตากันนิ่งอยู ตอมา เชษฐาก็เอยวา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1467 “คุณคิดวา จะมีปลอกกระสุนใหเราคนพบมากกวานัดนีบางไหม?” ้ นั่นเปนคําถามอยางหวาดระแวง ดวยความรอบคอบตามนิสัย ซึ่งรพินทรเขาใจความหมาย “ผมตรวจโดยถี่ถวนที่สุดแลวครับ เชื่อวามีปลอกเดียวตกอยู และปลอกกระสุนลูกซองอันควรจะเปนของหนานอิน ก็ไมปรากฏวาจะหลนใหเห็น แสดงวาคุณชายอนุชาคงจะลั่นปนขึ้นนัดเดียว เพื่อหาอาหารมากกวาจะมีเหตุฉุกเฉินใดๆ ขึ้น” “ถางั้นก็คงลอหมูปาขนาดใหญ แลวก็ยางไฟนั่งหม่ํากับหนานอินสองคนอยูตรงนี้แหละที่ซอกหินโนนเราพบกระดูกขาหมูปาอยูทอนหนึ่ง” ไชยยันตวา  “หมูท้งตัว สังเกตจากกระดูกขาก็ออกเบอเรอเบอรา ทําไมเราถึงพบกระดูกขาทอนเดียว ักระดูกสวนอืนๆ หายไปไหนหมด กระดูกที่พบจะเปนกระดูกหมูที่เราสันนิษฐานวา พี่กลางยิงหรือ ่เปลาก็ไมรู อาจไมใชกได” ดารินแยงเบาๆ ็ “เรื่องกระดูกไมสําคัญหรอก มันนานมาแลว ตอใหทิ้งไวเกลื่อน สัตวปามันก็อาจมาคาบแทะกิน กระจัดกระจายไปหมด หลงเหลืออยูใหเราเห็นเพียงทอนเดียวก็ได” พี่ชายบอกมา ขาวกับเนื้อยางสุก ความมืดก็โรยตัวลงมาคลุมปาไวอยางสนิท ทั้งหมดลอมวงกินกันริมกองไฟใหญ และภายใตแสงสวางสลัวๆ จากตะเกียงรั้วที่แขวนไวบนกิ่งไมที่ปกกับพื้น สวน ประกอบของรสชาติอาหารมีไดกแตเพียงเกลือ พริกไทย พริกแหงปน และน้ําปลาผง ซึ่งอยางหลัง ็ดารินเปนผูเตรียมมาดวยนิสยอันรอบคอบของผูหญิง เมื่อนํามาละลายกับน้ําตม มันก็แปรสภาพมา ัเปนน้ําปลา ใชเพิ่มรสไปไดตามแกนดีกวาเกลือเปลาๆ เล็กนอย การกรากกรําอยางหนัก และเสียเหงื่อไปอยางมาก ทําใหรางกายออนเปลี้ยเพลียแรง สิ่งที่จะชดเชยไดกคือเกลือเปนหลักใหญ และมันเปนความจริงในขอที่วา เกลือยอมจําเปนสําหรับชีวต ็ ิเดินปาเสียยิ่งกวาขาวสาร ตามที่พรานใหญไดบอกไวแตแรก ซึ่งในทัศนะของแพทยอยางดารินก็ยอมเห็นดวย หลอนกระซิบเตือนใหพชายและเพื่อนกินเกลือเปลาๆ คนละหยิบมือใหญๆ เพื่อ ี่ทดแทนใหแกเหงื่ออันมากมายที่เสียไป กาแฟตมทั้งกา รสเขมขน เปนสิ่งลางคอของคณะทุกคนหลังอาหาร จากนั้นก็เตรียมเขานอนทามกลางอากาศอันทวีความหนาวเย็นฮวบฮาบลงอยางรวดเร็ว การนอนแบงออกเปนสองพวก คณะนายจางสามคนภายใตแบล็งเก็ตใหญผืนเดียวกันหันศีรษะไปทางผนังหิน ดารินเปนไขแดงอยูตรงกลาง สุดขวาชิดกับไชยยันตเปนทีนอนของพราน ่ใหญรพินทร สุดซายชิดเชษฐา แงซายนอนกันดานปลายเทา พรานพืนเมืองสี่คนและคะหยิ่นอีกคน ้หนึ่งรวมเปนหา นอนกันในลักษณะของรัศมีวงกลม ศีรษะทั้งหาหันเขาชนกัน ปลายเทาชี้ออกไปทางแนวปาทุกทิศ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1468 ไฟกองใหญเพียงกองเดียว กอไวทางดานปลายเทาของคณะนายจาง ตะเกียงรั้วตั้งอยูทางดานศีรษะ ไรเฟลประจํามือตั้งแนบชิดขนานไปกับลําตัวของแตละคน หันปากกระบอกไปทางดานปลายเทา เพื่อการหยิบฉวยขึ้นมาใชงานไดทุกขณะจิต เปหลังแปรสภาพมาเปนหมอนหนุนศีรษะ กิ่งไมแหงถูกนําเขามาขวางเปนรั้ว กั้นระหวางแนวปากับที่พักนอนไวทุกดาน มันจะกรอบแกรบขึนมาทันทีที่มีอะไรเหยียบผานเขามา ความเคยชินของคณะนายจางทุกคน ทําให ้สามารถเขาใจ และไมมีปญหาใดๆ เกิดขึน ยามเมื่อแรมคืนอยูกลางพื้นปฐพีทแวดลอมไปดวยภัยปา ้ ี่รอบดาน ตรวจสอบความเรียบรอยของที่พักชั่วคราวโดยรอบคอบถี่ถวนที่สุดแลว รพินทรก็งดเอา ัน้ํายาเคมีประเภทยาฆาแมลงชนิดหนึ่ง ออกมาจากยามหลังสวนตัว หยดลงกับพืนบางๆ ไปรอบๆ ้บริเวณทีพักในรัศมีวงกลม กลิ่นฉุนของมันระเหยขึ้น และลอยมากระทบจมูกของคณะทุกคนเปน ่ระยะ เมื่อยามลมโชย เชษฐา ดาริน และไชยยันตลอบสังเกตดูอาการของเขาเงียบๆ อยางประหลาดใจ เพราะไมเคยเห็นพรานใหญปฏิบัติเชนนีมากอน เมื่อจัดการหยดยาเสร็จเรียบรอย เขาก็กลับเขามา ้จัดที่นอนของตัว “คืนนี้เราจะนอนกันทุกคน โดยไมจําเปนตองมีการอยูยามเลย” รพินทรบอกน้าเสียงเรื่อยๆ ขณะที่งดแจ็กเกตประจําตัวขึ้นมาสวม รูดซิปขึ้นมาจนชิดคอ ํ ั “ฮา! จะดีหรือ ผูกอง?” ไชยยันตทวงเบาๆ “พวกเราทุกคนตองการการพักผอนใหมากที่สุดครับ เพราะเหนื่อยกันมาทุกคน ตอไปนี้เมื่อถึงเวลานอน เราจะนอนกันหมด ไมมการอยูยามเหมือนเชนที่แลวมา ยกเวนจะเกิดกรณีฉุกเฉิน ีพิเศษขึ้นจริงๆ เทานั้น คอยพิจารณาเปนครังๆ ไป”้ “คุณแนใจวา ถึงแมคุณจะหลับ ก็สามารถควบคุมสถานการณใดๆ ไดทนการงั้นกระมัง?” ั ดารินถามดวยหางเสียงไมสบายใจนัก กวาดสายตาอันหวาดระแวงไปยังราวปาทะมึนมืดรอบดาน ทุกคนเห็นจอมพรานยิ้มนิดหนึ่ง “ถาเหตุรายมันเกิดขึนในขณะที่ผมหลับไมรตัว ก็ชวยไมไดเหมือนกัน แตขอใหเชือเถอะ ้ ู ่วา ผมนอนไว พรานของผมอีกสี่คน แงซาย หรือคะหยิ่น ก็ลวนนอนไวกันทั้งนั้น ถึงพวกคุณทั้งสาม ผมก็เชื่อวาคงจะรูสึกตัวอยูเสมอ เราทั้งสิบคนคงจะไมหลับเปนตายพรอมๆ กันหมดหรอก นั่นประการหนึ่ง สวนอีกประการหนึ่ง ผมก็สรางรั้วเตือนภัย และกั้นภัยไวสําหรับพวกเราแลว เชื่อแนวาคงไมมอะไรกล้ํากรายเขามาได” ี “หมายถึงกิ่งไมแหงที่สะไวรอบดานนั่นกระมัง?” รพินทรทดลองไฟฉายประจํามือของเขา พลางตอบวา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1469 “กิ่งไมแหงนัน จะเปนแตเพียงแคยามระวังเหตุใหเราเทานั้น มันไมสาคัญเทากับน้ํายาฆา ่ ํแมลง ที่ผมหยดเอาไวรอบๆ กลิ่นมันแรงมาก มันจะเปนเกราะปองกันเราอยางดีทสุด สัตวปาทุก ี่ชนิดโชยกลิ่นน้ํายาชนิดนี้เขา จะไมมวันยางกรายเขามาใกลเปนอันขาด ถายังขืนเขามาอีก ก็เรียกวา ีผิดวิสัย” เชษฐามองดูหนาพรานใหญ อยางอดที่จะทึ่งไมได ไมวายทีจะคิดอยูในใจวา บุรษผูนี้ ่ ุเหมาะสมแลว ที่มีอาชีพหากินอยูกับปา ดูเขาช่ําชองจัดเจนการใชชีวตอยูในปาทุกกระเบียดนิ้ว ไมมี ิอะไรบกพรองเลยจนนิดเดียว “คุณเพิ่งจะมาใชยานีเ่ อาคืนนี้เองนะหรือ?” “ที่แลวมามันไมจําเปนครับ...” รพินทรตอบอยางสงบ มืองวนอยูกับการทํางานอยางแคลวคลอง จัดการแยกไฟจากกอง ใหญ มาสุมอยูทางดานปลายเทาของคณะนายจางเพื่อชวยความอบอุน  “แตสาหรับคืนนี้ และคืนตอไป มันจําเปนแนๆ เพราะตามที่ผมไดเรียนแลว พวกเรา ํจะตองนอนหลับกันทุกคน ไมมีการอยูยาม เราตองหาวิธีที่ปลอดภัยทีสุดเอาไวกอน ลําพังควันไฟ  ่หรือกิ่งไมแหงที่สะไวอยางเดียว บางทีมันก็ชวยอะไรเราไมไดนก ถาบังเอิญออนเพลียหลับสนิทไป ัพรอมกันหมด แตกลิ่นยาชนิดนี้ มันจะเปนรั้วอีกชั้นหนึ่งกันเราไว ธรรมชาติของสัตวปาทุกชนิดพอไดกลิ่นยาฆาแมลง มันก็เปด ไมอยากจะแผวพานเขามาใกล ตามปกติถาผมนอนปาคนเดียวกลางดิน และอยากจะนอนใหหลับสบายโดยไมตองมาคอยกังวลสะดุงตื่นอยู ผมก็มกจะใชวธีหยด ั ิยาฆาแมลงชนิดนี้ไวเปนรัศมีหางๆ รอบตัวเสมอ เทาที่ปรากฏมาก็ไมเคยเห็นมีอะไรยางกรายเขามารบกวนตลอดทั้งคืน” “น้ํายาอะไรนะ?” ไชยยันตถามอยางสนใจ เพราะตองการจะถายทอดทุกสิงทุกอยาง ในเชิงปาจากพราน ่ใหญใหไดมากที่สุดอยูแลว รพินทรก็หยิบขวดน้ํายาเคมีชนิดนั้นสงไปใหแทนคําตอบ คณะนายจางทั้งสามผลัดกันเอาไปพิจารณาจนทัว ่ “ความรูใหมอกแลว...” ี ไชยยันตพึมพํา นัยนตาเปนประกาย หัวเราะออกมากอนสงขวดคืนไปให “ไมยักรูมากอนวา คุณมีลกไมดีประจําตัวอยางนี้ มินาถึงไดนอนไดทุกแหงในปาอยางไม ูอาทร รอบตัวสารพัดสารเพเลยนะผูกอง เรียนจากคุณไมรูจักหมดจักสิ้น ความจริงมันก็เปนเรือง ่พื้นๆ ธรรมดานี่เอง แตพวกเรามองขามมันไปเสีย จริงซิ เสือ ชาง กวาง แรด มันก็ตองเปดแนบไป หมด ลงถาไดกลิ่นไอน่ี ถามันไมใชเสือสมิงอยางไอกุด หรือชางเหลือขออยางไอแหวง” “หัวแหลมชะมัด!” เสียงแนมเบาๆ มาจากนักมานุษยวิทยาคนสวย[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1470 “รูเคล็ดแลว มินาละ สงสัยมานานแลววาทําไมถึงเกงกาจนัก เกงกวาพรานพื้นเมืองเสียอีก ที่แทก็เอาความฉลาดรูมากอยางคนที่เจริญแลว มาเปนขอไดเปรียบพวกพรานพืนเมืองคนอื่นๆ ้เขาอยางนี้นเี่ อง นึกวาจะแนสักแคไหน เอาเปรียบสัตวสารพัด ครั้งแรกนึกวาฝมอเสียอีก” ื “โธ! เราเปนคน มันเปนสัตว จะเอาฝมออยางเดียวไปขับเคี่ยวกับมันไดยังไงละครับ ถา ืไมง้น เราก็ควรสูกับเสือหรือชางดวยมือเปลา ไมควรจะใชปน แตถาคุณหญิงเห็นวาผมเอาเปรียบ ัและไมยุติธรรมกับพวกมัน ทั้งๆ ที่สวัสดิภาพของคุณหญิงเอง ก็ขึ้นอยูกับขอทีถูกเรียกวา ‘เอา ่เปรียบ’ นี้ดวย คืนตอๆ ไป ผมก็จะไดไมตองหยดยาไลมัน ใชวิธีนอนฟงเสียงเอา” “เอาเหอะๆ เอาตามวิธีของคุณก็แลวกัน ไมขอคัดคานวีโตอะไรหรอก” หญิงสาวรีบบอกมาโดยเร็ว ทุกคนหัวเราะ “วาแตจะตองใชยายี่หอนี้อยางเดียวเทานันหรือ ถึงจะสงกลิ่นไลพวกมันไปได” ้ ไชยยันตถามมา “ผมเคยใชชนิดนี้อยูเปนประจําครับ แตเชื่อวาชนิดอืนก็นาจะใชได ถากลิ่นมันฉุน ่เหมือนๆ กัน” “เปนอันวาคืนนี้ พวกเรานอนกันไดอยางไมตองกังวลงั้นหรือ?” “พวกคุณนอนใหหลับสบายเถิดครับ โปรดอยากังวลอะไรไปเลย ปลอยภาระใหผมกับพวกนี้เอง” ทุกคนเอนตัวลงนอนประจําที่ของตน ความเงียบสงัดของปาใหญและความหนาวเย็นแทรกซึมไปทุกขุมขน ระยะเวลากอนหนาที่นิทรารมณจะคืบคลานเขามาคลอบงํานี้ ตางปลอยความคิดใหลองลอยไปตามอารมณ ซึ่งสวนมากมันไปอยูที่อนาคตของการเดินทาง อันเปนภาพที่ดา  ํมืดเกินความคาดคะเนไดทั้งมวล เสียงนกกลางคืนรองมาเปนระยะ นานๆ จะไดยินเสียงชางแหวกสายลม แววขึนมาจากหุบลึกเบื้องลางสลับไปกับเสียงเหาหอนของหมาใน ตะเกียงรั้วที่จุดแขวนไว ้บนปลายไมกลางบริเวณ สาดแสงเพียงสลัวราง และเปลวไฟในกองแลบเตนอยูไปมาตามกระแสลมระคนไปกับเสียงแตกปะทุเบาๆ ของฟน ดารินนอนกอดอกลืมตาโพลง จับอยูทหลังคาผาพลาสติกที่มุงขึงอยูเตี้ยๆ เชษฐาเอา ี่หมวกครอบปดหนาลง สวนไชยยันตยังนอนสูบบุหรี่แดงๆ ณ เชิงผา ริมตนไมใหญตรงนี้ ชด ประชากร หรือ ม.ร.ว. อนุชา วราฤทธิ์ ไดเคยมาพักนอนอยูกอนแลว และบัดนี้ คณะของฝายติดตาม ก็ไดมาหยุดพักนอนซ้ํารอยโดยบังเอิญที่สุด โดยไมอาจคิดคํานึงไดวาฝายที่ลวงหนาไปกอนเมื่อขวบปที่แลวมานั้น ปานนี้เปนตายรายดีอยูที่ใด เสียงกรนดังแขงกันมาจากทางดานพวกลูกหาบ มีเสียงถอนหายใจของใครคนหนึงใน ่กลุมของนายจาง แลวก็มีเสียงไหวตัวเบาๆ จากนั้นไลทเตอรจึงสวางวูบตรงกลาง...ดารินจุดบุหรี่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1471 “ยังไมหลับอีกหรือ นอย” เสียงไชยยันตพึมพําถามเบาๆ “ยัง นี่เห็นจะมีเราตื่นกันอยูสองคนเทานั้นกระมัง” เสียงกระซิบตอบ “ฉันก็กําลังจะหลับอยูเหมือนกัน” “ฉันรบกวนเธอหรือ?” ดารินเผยอตัวขึ้น ขยับจะดับบุหรี่กับกอนหินเหนือศีรษะ เพราะเขาใจวาควันไปรมถูกหนาไชยยันต แตเพื่อนชายรีบบอกมาวา “เปลาหรอก สูบเสียใหหมดตัวก็ได แลวนอนเสีย เอาแรงไว อยาลืมวาเราตองเดินกันหนัก” หญิงสาวลุกขึนนั่งพิงยามหลังที่ใชเปนหมอนหนุนศีรษะนั่งสูบบุหรี่ เหมอมองดูกองไฟ ้ทางดานปลายเทาอยูคนเดียวเงียบๆ ขณะหนึ่ง หลอนเหลือบไปก็เห็นไชยยันตลืมตามองนิ่งมา จึงฝนยิ้มให เพือนหนุมยันกายขึ้นนั่งดวย เอื้อมมือไปหยิบกระติกบรรจุบรั่นดีเปดจุกออกดื่ม แลว ่มองดูใบหนาซีดเซียวของดาริน สงบรั่นดีมาให แตหลอนสั่นศีรษะ “เปนอะไรไปหรือ ไมสบายหรือเปลา?” หญิงสาวสั่นศีรษะ “เปลา” “กังวล ที่ไมมใครอยูยามกระมัง?” ี นักมานุษยวิทยาสาวถอนใจเบาๆ มองดูบุหรี่ในมือที่สงควันอยูกรุนๆ  “ไมใชเรื่องนันหรอก ไชยยันต” ้ หลอนพูดแผวเบา น้ําเสียงเศราเต็มไปดวยแววกังวลเปนทุกข “ฉันคิดถึงพี่กลางอยางไรบอกไมถูก มารูสึกเอามากในคืนนี้ โดยเฉพาะอยางยิ่งเมื่อรูวาพวกเราไดมานอนพักอยูตรงที่ซึ่งเขาเคยนอนมากอนแลว เลยทําใหนอนไมหลับ เวรกรรมอะไรก็ไมรู ทําใหพี่นองเราตองพลัดพรากกันอยางนี้ ถาเขายังมีชีวิตอยู เขาจะนึกรูบางไหมหนอวาพวกเรากําลังติดตามคนหาเขา ดวยความยากแคนทรมานถึงเพียงนี้” ไชยยันตยิ้มใหอยางปลุกปลอบใจ เอื้อมมือมาจับแขนหญิงสาวบีบเบาๆ “ไมเพียงแตเธอหรอก นอย เชษฐา หรือฉันก็มีความรูสึกอยางเดียวกันกับเธอนั่นแหละ แตเราก็ไมสามารถจะทําอะไรใหดไปกวานี้ ถึงอยางไรเราก็กําลังออกติดตามเขาอยูแลว อยาคิดอะไร ี ใหมากเลย สงบใจนอนใหหลับดีกวา เอาแรงไวสูกับเหตุการณขางหนา” ดารินมองดูอดีตนายทหารปนใหญดวยประกายตาอันรักสนิทซึ้งดุจพี่นองรวมสายโลหิต  [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1472 “ความจริงมันไมใชธุระอะไรของเธอเลยนะ ไชยยันต ที่เธอตองมาพลอยทุกขยากทรมานเสี่ยงชีวิตติดตามพี่กลางในครั้งนี้ดวย เธอควรจะมีความสุขอยูในเมืองกับใครสักคนหนึ่งที่เธอรักและเขาก็รักเธอ เธอดีกับพวกเราเหลือเกิน ไมใชพี่นองก็เหมือนพี่นอง” “เลิกพูดอยางนี้เสียทีเถอะนอย...” เพื่อนชายกลาวขรึมๆ ใบหนาเครงลง “เธอเปนผูหญิง คงไมเขาใจหรอกวา มิตรภาพระหวางผูชายตอผูชายดวยกันนันนะ มันมี  ้ความหมายลึกซึ้งขนาดไหน ฉันสืบขาวติดตามหาอนุชาตั้งแตเขาเริมหายสาบสูญไปในระยะตนๆ ่แลว แตมันมืดไปหมด กวาที่จะทําความเขาใจกับเชษฐาได เหตุการณมันก็ลวงเลยมาถึงปกวา มันก็ เปนเวลาเดียวกับที่เธอ กลับจากอังกฤษและชวยพูดกับพี่ชายใหญของเธออีกคนหนึงนั่นแหละ เรา ่มาแววขาวเขา และเริ่มออกติดตามแทจริง มันก็เกือบจะเรียกไดวาสายเสียแลว อยางที่เห็นๆ กันอยูนี่การคนหาเพื่อนรักคนหนึ่งนัน ถือเปนหนาที่ของฉันเหมือนกัน มันไมดอยไปกวา...เธอผูเปนนอง ้และเชษฐาผูเปนพี่ของคนคนนั้นหรอก และไมวามันจะเกิดอะไรขึ้น แมถึงขั้นชีวิต ฉันก็พรอมแลวยิ่งกวานั้นเหตุการณมันก็ผูกพันแนนแฟนไปหมดทุกดาน นอกจากหนาที่ในฐานะเพื่อนระหวางฉันกับอนุชาแลว ระหวางฉันกับเธอ และเชษฐา ฉันก็ทิ้งไมไดอีกเหมือนกัน” หญิงสาวเอาหนาผากซบกับไหลของไชยยันต “ฉันไมรูจะขอบใจเธออยางไรถูก ในความรูสึกอันแสนดีที่เธอมีตอพวกเรามาตลอด ไมเสียแรงนะที่เราเห็นกันมาแตเล็กแตนอย ฉันยังจําได แตไหนแตไรมาแลว เธอเปนคนดีนารักเชนนี้เสมอตนเสมอปลาย ไมเคยเปลี่ยนแปลงเลย สวนฉันก็เปนคนนิสัยไมดีมาแตเด็กเหมือนกัน ติดตัวมาจนกระทั่งเดี๋ยวนี้ เธอไมเคยโกรธถือโทษฉันเลย แมวาฉันจะเอาแตใจตัว เกะกะเกเร แผลงฤทธิ์ เอากับเธอมาสารพัดตั้งแตสมัยที่เรายังเปนเด็กอยูดวยกัน บางขณะ ฉันคิดวา ฉันควรจะตองตอบ แทนความดีของเธอใหคมคาบาง แตก็นกไมออกวาจะหาวิธีตอบแทนอยางไร” ุ ึ ไชยยันตยิ้ม โอบแขนกอดไหลราชสกุลสาวไวอยางออนโยน และตบที่ไหลนั้นเบาๆ “เธอเปนนองเล็กของเราสามคน นอย เมื่อเด็กๆ อนุชาหรือเชษฐารังแกเธอ ฉันก็ยังปองกันไวทุกครั้ง แมแตจะตองฟาดปากกับเจาสองคนนั่น และเธอก็เคยเอาไมไลตีเจาสองคนนัน ่เมื่อเขาชวยกันรุมตอยฉันคนเดียว ถึงเราจะไมไดเกิดจากพอแมเดียวกัน ไมไดเปนวงศาคณาญาติอะไรกันเลย แตเราก็เปนพีนองกันไดทั้งสีคน อยาคิดอะไรใหมากไปเลย ขอใหรูไววาฉันจะไมมวน ่  ่ ีัทิ้งเธอ เชษฐา หรืออนุชาหรอก” “ไชยยันต” “หือม?” “เธอคิดวา...เธอตองการอะไรจากฉันบางไหม?” “คิดวาคงไมมหรอก นอกจากความเปนอันหนึ่งอันเดียว เสมือนเราเปนสายโลหิตคลาน ีตามกันออกมาตลอดไปเชนนี้”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1473 ไชยยันตตอบ ทอดตาเหมอออกไปดูแสงไฟในกอง แววตาแฝงรอยขรึมเศราลึกซึ้ง ควักบุหรี่ออกมาจุดสูบขึ้นใหมอกมวนหนึ่ง อัดควันลึก ี “เธอก็ไดอยูแลวในสิ่งนั้น...”  “ฉันก็พอใจทีสุดแลว” ่ “ไชยยันต” “หือม” “เคยคิดที่จะแตงงานกับฉันบางไหม?” อีกฝายอึ้ง แลวยักไหล เปาบุหรี่เปนทางยาว “ไมกลาคิดหรอก แตเพียง...ฝนๆ ในขณะหลับไปเทานันเมื่อรูสึกตัว สติกลับคืนมาก็อาย ้ตัวเอง” “ทําไมถึงจะตองอาย?” “มันเปนสิ่งที่เปนไปไมได” “ติดขัดอะไรหรือ?” “แนละ ติดขัดมากที่สุด!” “อะไร” “เธอไมมีหัวใจในดานนันใหแกฉน...” ้ ั “ฉัน...ฉันอาจพยายามก็ไดนะ” หลอนกระซิบเหมือนรําพึง ตาทอดไปจับอยูที่กองไฟกองเดียวกัน อีกฝายหนึ่งยิ้ม “มันไมมีประโยชนอะไรหรอกนอย ฉันจะเปนตัวนําทุกขทรมานมาใหเธอเสียเปลาๆ ซึ่งฉันเองก็ไมตองการใหเปนเชนนั้น อยาเปนหวงฉันเลยในดานนัน อยาใชความพยายาม ถึงอยางไร ้มันก็ไมสาเร็จ ในเมื่อหัวใจมันไมมอยูเปนทุน จงรักฉันอยางที่เธอรักเชษฐา และอนุชาเถิด ํ ีตลอดเวลาที่เราคบกันมา เธอเคยเห็นฉันแสดงอะไรเปนการเห็นแกตวบางไหม” ั “ไมเคยเลย” “ดังนั้น ใหฉันมีความภาคภูมใจในสันดานสวนนี้ของฉันตลอดไปเถิด” ิ “ฉัน...ฉันไมควรจะพูดวาฉันจะพยายามเลยนะ” “ถึงไมพด ฉันก็รูตัวดีมานานแลว บอกแลวยังไงวาไมตองกังวลอะไรกับฉันในเรื่องนี้ ูหรอก สมมติวาฉันจะแตงงานกับใครสักคน ฉันก็จะแตงงานกับคนที่ฉันรักเขา และเขาก็รักฉันไมใชฉันรักเขาขางเดียว สวนเขามีแตความเวทนากรุณาน้ําใจใหอยางเดียว ไมมีความรักเปนพื้นฐานที่จะมอบใหได” “น้ําใจของลูกผูชายอยางเธอ เปนสิ่งที่ผูหญิงควรเคารพ...ขอโทษดวยนะ ถาฉันจะพูดอะไรทําใหเธอไมสบายใจ ฉันก็นึกไมออกเหมือนกันวา เหตุไรจึงพูดเรื่องนี้กับเธอ ราตรีสวัสดิ์!”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1474 หลอนจูบแผวและเร็วทีแกมของไชยยันต แลวเอนตัวลงนอน หลับตาพลิกตะแคงไป ่ทางดานพี่ชายที่นอนขนาบอยูอีกดานหนึ่ง ปลอยใหเพื่อนชายนั่งสูบบุหรี่เงียบๆ อยูคนเดียว พรอม กับหวงคิดที่ไมมีสิ่งใดสามารถทายถูกได ไชยยันตสูบบุหรี่จนหมดตัว นั่งกอดเขาสดับฟงเสียงไพรลึกยามราตรี อีกครูหนึ่งก็ปดปากหาว ซุกตัวเขาไปอยูภายใตผาคลุม แลวก็ผล็อยหลับไปงายๆ ตามนิสัย จากเสียงกรนเบาๆ ได ระดับของไชยยันต อันแสดงวาหลับสนิทแลวนันเอง...ผูที่นอนเอาหมวกครอบหนาขนาบอยูทาง ่ดานขวา จึงคอยๆ ไหวตัวอยางเบากริบ เสยปกหมวกขึ้น... ดาริน วราฤทธิ์ เขาใจผิดถนัด เมื่อสักครูนี้ไมใชเพียงหลอนและไชยยันตเทานั้นที่ตื่นสนทนากันอยู หากแตยังมีใครอีกคนหนึง ที่ยังไมไดหลับลงเลยแมแตงีบเดียว ยกเวนแตจะนอน ่สงบนิ่งเงียบงัน เหมือนปราศจากความรูสกใดๆ ทั้งสิ้น ทั้งๆ ที่ประสาททุกสวนตืนพรอม...รพินทร ึ ่ไพรวัลย ผูมีหนาที่รับผิดชอบตอความปลอดภัยของชีวิตผูรวมคณะทุกคน! ผูหญิง...ชางเปนเพศที่อานหัวใจยากเสียนีกระไร ่ อดีตนายรอยตํารวจเอกตระเวนชายแดน ผูมาหาเลี้ยงชีพดวยวิชาพราน โดยผิวเผินเบื้องนอก หลอนคือขมิ้นกับปูนทีเดียวสําหรับนายทหารหนุมเพื่อนเกาแกคนนั้น ทั้งๆ ที่ในสวนลึก หลอนแสนที่จะสนิทสนมกลมเกลียวเอื้ออารีเห็นอกเห็นใจสหายตางเพศผูนั้น จนเขาอดที่จะภูมิใจแทนใหแกไชยยันตมิได เดี๋ยวนี้ เขาพอจะประจักษแลว หลอนพรอมเสมอที่จะแตงงานกับไชยยันต เพียงแตวารอ ใหอีกฝายหนึงเสนอมาเทานั้น ทวาบุรษผูนี้หยิ่งเกินไป เปนลูกผูชายแทๆ ที่ไมปรารถนาจะหักหาน ่ ุ น้ําใจฝายตรงขาม ทั้งๆ ที่ตนเองก็อาจมีสิทธิ์อยางเต็มที่...ถูกของไชยยันตแลว รักเขาเพียงขางเดียวแมจะไดตัวมาก็ไมมีประโยชนอนใด ั แต...ความเห็นอกเห็นใจ ยอมเปนฐานคอนกรีตอันมั่นคงที่สุดของความรัก ดารินมีรากฐานอันมันคงนี้ไวสาหรับเพื่อนชายแลว อาคารแหงความรักมันนาจะกอสรางขึ้นมาไดบนฐานนี้ ่ ํไมชาก็เร็ว อาจเปนระยะที่บกบั่นฟนฝาทองไพรอยูดวยกันนี่แหละ และจะวาอันทีจริง คนทั้งสองก็  ุ  ่เหมาะสมทัดเทียมกันที่สุดในทุกดาน ขอใหไชยยันตจงสมประสงคในจินตนารมณของเขาเถิด...คนที่รักรางมากอนแลว ชวยภาวนาให... ณ ที่ใดทีหนึง...คลับคลายคลับคลาวาจะเคยไดยินบทรําพึงเศราๆ ของใครสักคนหนึ่ง ่ ่บรรยายออกมาเปนลํานําเพลงขอความของมันนาจะถอดออกมาไดดังนี้ อนิจจา! ความรักเจาเอย เจาชางเปนแตเพียงฝนหวาน ลอยระเริงอยูในหวงรําพึงของขาฯ เทานั้นเองละหรือ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1475 ณ บัดนี้ ขาฯ ไดประจักษแลววา อานุภาพแหงความรักมันหนักลนเพียงใด โฉดชนที่ไมเคยเขาถึงในกฎแหงวันวนของความรักเทานั้น จึงจะใจดํากระดางเสมือนที่เจาไดปฏิบัติตอขาฯ ดุจฉะนี้  รักขาฯ ยอมอุปมาเพียงเศษธุลีอันไรคา มาตรวาปราศจากเจาเสียแลว ชีวิตขาฯ จะไมมีการเริ่มตน ฉะนั้น จงรักตอบขาฯ ใหดจเดียวกับที่ขาฯ ไดรักเจานั้นเถิด ุ ชวยทําชนมชพของขาฯ ใหคืนคงขึ้นมา ี ใหทุกสิ่งทุกอยางดําเนินไปตามครรลองของมัน เชนที่ไดตั้งปรารถนาอธิษฐานไวในหวงจินตนาการของขาฯ นั้นเทอญ... รพินทร ไพรวัลย ถอนใจลึก คอยๆ ขยับกายลุกขึ้นอยางแผวเบา เดินไปเอาฟนใสกองไฟที่กําลังมอดแดง เปาใหเปลวลุกติดขึ้นอีกครั้ง แลวเอามืออิงผิงไออุนอยูที่น่น  ั นานสักเทาใดไมทราบ เขาตื่นจากภวังค แสงไฟฉายสาดจาจับมาทีเ่ บื้องหลัง เหลียวกลับไป ก็ตองยกมือขึ้นปองเพราะตาฟาง อึดใจตอมา ไฟฉายดวงนั้นก็ดับวูบ ใครคนหนึ่งลุกขึ้นเดินออกมาจากใตเพิงกันน้ําคาง “บอกวาจะนอนกันหมดทุกคน แลวทําไมตัวเองถึงมานั่งอยูอยางนี” ้ เสียงเบา แตกระดางไวอํานาจถามมา “ไฟมันมอดก็เลยลุกขึ้นมาใสฟน” เขาตอบลอยๆ โดยไมมองหนา “ดีนะ ทีไมซัดเปรี้ยงเขาให ลืมตาขึ้นมาเห็นอะไรก็ไมรู นั่งอยูริมกองไฟ รูปรางของมัน ่ผิดวิกลแปลกตาไป ดูไมใชคุณเลย พอฉายไฟนันแหละถึงจําได” ่ และก็จริงดังเชนที่พูด ในมือของนองสาวคนสวยของนายจางยังถือปนสั้น งางนกราอยูในมือ เพิ่งจะลดนก สอดกลับเขาซองขางเอวเมื่อมายืนอยูตรงหนาเขา รพินทร ไพรวัลย ยิ้มเนือยๆ “นาเสียดาย ทีไมยิง” ่ “ใสฟนเสร็จแลวยัง?” “เสร็จแลว” “แลวทําไมถึงยังไมไปนอน” “นอนไมหลับ” “ทําไม?”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1476 “มันหนาว ตองลุกขึ้นมาผิงไฟ” “ชายผาหมทางดานไชยยันต เหลืออีกตั้งรวมวา ทําไมไมนอนใหชิดเขามา แลวเอาชายผาหมนั่นหม” “ลูกจาง ไมอาจเอื้อมพอที่จะหมผาผืนเดียวกับนาย” “หมั่นไส! เมื่อไหรจะเลิกสําบัดสํานวนชวนเกลียดขี้หนาอยางนี้เสียที ฉันพยายามจะญาติดีกับคุณจนถึงที่สุดแลวนะ ไหนๆ ก็รวมหัวจมทายกันถึงขั้นนี้แลว” “ขอบพระคุณเปนอยางมาก ในความพยายาม โปรดอยากังวลกับผมเลย” “อยาลืมวาฉันเปนนาย มีสิทธิ์ที่จะออกคําสั่งได” รพินทรผุดลุกขึ้นมองจองหนา “ประเดี๋ยวบีบคอตายเลย คําก็นายสองคําก็นาย จะขมขูกนไปถึงไหน” ั “รายกาจจริง! รพินทร!! นี่-นี่ บังอาจสามหาวกับฉันถึงเพียงนี้ทีเดียวหรือ” ดารินรองออกมาเสียงสั่น ลืมตาโพลง หนาแดงก่ํา “เอาซิ! จะบีบคอฉันก็เอา เชิญ!!...” พรานใหญถอนใจเฮือก แววตาโรยลง “บางขณะ ผมเปนคนกักขฬะ หยาบชา ผมเสียใจ...คุณหญิงไมควรจะมายุงกับผมนัก” “ฉันเกลียดคุณ” “ผมทราบ” “คุณชั่วชาสารเลว!” “ใชแลว” “บัดซบ-สามหาว!!” “ดาไปใหพอใจ หรือทําอะไรสักอยางก็ได ที่จะใหคุมคากับโทสะ!” ไมทันจะขาดคําของเขา ฝามืออันหนักหนวงที่สวมถุงหนัง ก็สะบัดปงเต็มเหนี่ยวมาที่ใบหนาของเขา จนหนาสะบัด มันเปนฝามือของผูหญิงก็จริง แตเปนฝามือของผูหญิงคนที่จับปน มาแลว มิหนําซ้ํายังสวมถุงหนังและสุดแรงโทสะ มันก็เกือบพอๆ กับมือผูชายทีเดียว เลือดขนไหลปรี่ออกมาจากมุมปากของรพินทร ไพรวัลย ผูยนหลับตาหนาชาหูลั่นกริ่งไป ืทั้งแถบ “ตบอีก! หรือจะใหย่งไปกวานั้นก็เอา ปนยังไงละ รับรองวาจะไมหลีกหรือหลบเลย” ิ ดารินตะลึงผงะหลังไปเล็กนอย เมื่อมองเห็นเลือดจากริมฝปากของเขา กายสั่นเทา กัดริมฝปากแนน แลวทันทีนนเองก็ยกมือขึนปดหนา รองไหกระซิกออกมา ั้ ้ ถูกแลว...ผูหญิง! ...ยากนักทีผูชายจะเขาใจ!! ่ “อยารองไหดงไป ประเดียวคนอื่นตื่นมาเห็น” ั ๋ เสียงเรื่อยๆ ดังมาใหหลอนไดยิน[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1477 “เอาละ เปนครั้งที่เทาไรก็จําไมได แตขอใหไดยินวาขอโทษ คืนนีไมมแรงเพราะเหนือย ้ ี ่มาก นอนเอาแรงเสีย พรุงนี้ตบใหมกได” ็ “คนใจราย พลอยทําใหฉนเปนคนใจรายไปดวย” ั หลอนพูดในขณะที่รองไห ซบหนาอยูกับฝามือเชนนั้น สะอื้นฮัก  “ครับ ผมใจราย แต...ก็เพื่อปลอบใจตัวเองเทานั้น” “เวรกรรมอะไรก็ไมรู ที่ทําใหฉันตองมาพบคุณ...” “ไมเพียงแตคณหญิงเทานั้น ผมเองก็คิดอยูทุกขณะจิต คิดจนนอนไมหลับ ตองลุกขึ้นมา ุนั่งอยูนี่ ผมเตือนแตแรกแลว คุณหญิงไมควรเดินทางมาในครั้งนี้เลย หรืออยางนอยกอนจะออกเดินทางมา ก็ควรแตงงานกับคุณไชยยันตเสียกอน มันจะเปนกุศลแกผมไมใชนอย” ดารินเอาผาเช็ดหนาซับน้ําตา ระทวยรางอยางหมดเรี่ยวหมดแรงไปนังบนขอนไม เสียง ่เครือสะอื้น “ถาเรามีชีวตรอดกลับมาไดในการเดินทางครั้งนี้ ฉันตั้งใจไวแลว ที่จะแตงงานกับเขา...” ิ แลวหลอนก็เงยหนามองดูเขา กระชากเสียงมาปนรองไห “ไมตองมาสะเออะแนะหรอก ไมใชเรื่องของคุณ!” “ครับ ผมมันสะเออะ สะเออะไปเสียหมดทุกอยาง...กลับไปนอนเสียเถอะ” “ไมไป!” “ถางั้นผมไปเอง” “ไปเหอะ” รพินทรหมุนตัวกลับ เดินดุมตรงไปยังที่ของเขา แตกาวออกมาไดเพียงสี่หากาวก็ชะงัก หันกลับมาดู เห็น ม.ร.ว. สาวเจาอารมณนงเอามือเทาคางมองดูกองไฟอยูเชนนัน แลวก็ตัดสินใจเดิน ั่ ้กลับไปที่ ลมตัวลงนอนหลับตาเสีย นานเทานาน ดารินคงนั่งซึมอยูที่เกา ครั้นแลว เงาอันสูงใหญของใครคนหนึ่งก็คอยๆ ลุกขึนเดินตรงเขาไปที่หลอนอยางแชม ้ชา คนนั้นคือคนใชชาวดง แงซาย! “นายหญิงลุกขึ้นมานั่งอยูทําไมคนเดียว?” เสียงหาวทักมาจากฝงตรงขามของกองไฟที่ขวางหนาอยู หญิงสาวกมลงซอนคราบน้ําตา ใชผาเช็ดหนาซับจนแหงสนิท แลวเงยขึ้นสลัดผม ฝนยิ้ม “ไฟมันมอด” หลอนตอบเหมือนใครคนหนึ่งที่ตอบหลอนมาแลว ดวยประโยคเชนนีเ้ มื่อครู บังคับเสียงใหเปนปกติ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1478 “ก็เลยลุกขึ้นมาใสฟน” “ปลอยใหแงซายทํา นายหญิงไปนอนเสียดีกวา” “ไมเปนไรหรอก ฉันจะนั่งผิงไฟสักครู เธอนั่นแหละกลับไปนอนเสีย ไมตองหวงฉัน” นัยนตาคมลึกเปนประกายจากใบหนาสีทองแดงนัน จับนิ่งมาที่หลอนพรอมกับอาการยิ้ม ้นอยๆ “มีอะไรที่แงซายจะรับใชนายหญิงไดบาง?”  “ฆาคนคนนั้น...ถาเธอทําได!” ดารินโพลงออกมาโดยไมรูสกตัว พรอมกับบุยปากไปทางรางของพรานใหญ ทีนอน ึ ่หงายเหยียดยาวสงบนิ่งอยูใกลๆ กับไชยยันตหางออกไป  หลอนเห็นคนใชชาวดง แยกเขียวเห็นฟนเปนเงาวับ และทันทีนนก็เคลื่อนออกจากที่ ้ ั้อยางเบากริบ ตรงดิ่งออมเขาไปทางดานศีรษะของรพินทรผูนอนนิ่งอยู ประหนึงอาการของภูตสมิง ่ที่ยองเขาหาเหยื่อ ตามประกาศิตบงการที่เจานายใชมาดวยอารมณ แลวก็มาหยุดยืนเปนเงาทะมึนอยู หางเพียงสองกาว “สมมติวาถาแกไดรับคําสั่งใหมาฆาฉันละก็ ลงมือได!” จอมพรานพูดขึ้นอยางแผวเบา ราบเรียบทั้งๆ ที่ดวงตาปด “ผมจะฆาผูกอง หรือผูกองจะฆาผม ไมเปนสิ่งที่ยากนัก หากเราจะประจันหนากันเพียงสองตอสอง แตถาเราจะฆากันในขณะนี้ ผมตองเปนฝายถูกฆากอนแน มันไมเปนสิ่งยุติธรรมนักไมใชหรือ?” เปนคํากระซิบตอบ ที่ราบเรียบพอๆ กัน “หมายความวายังไง?” “ก็หมายความวา คนที่ออกคําสั่งใหผมมาฆาผูกอง คงจะสงลูกปนมาเด็ดหัวใจผมเสียเองกอนหนาที่ผมจะทันแตะตองผูกองแมแคปลายเล็บ” “แกเปนคนฉลาด แงซาย แตสําหรับครั้งนี้ แกอาจโงกไดที่อานไปในรูปนี้” ็ “ถาเกมนี้ไมเสียงจนถึงขั้นเอาชีวิตเปนเดิมพันละก็ ผมอยากจะทดลองดูเหมือนกันวาผม ่อานผิดหรือถูก” “แกจะมาบอกฉันเพียงแคนี้เองหรือ?” “มดขนไขกลางดึก ฝนอาจตกหนัก” “ใหมันตกลงมาเสียกอน แลวคอยแกไข คอยเฝานายหญิงของแกไวดวย ถาเธอยังไมกลับ เขานอน แกอยานอนเปนอันขาด ฉันจะหลับละ” แงซายถอยหางออกมา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1479 ดารินผอนลมหายใจที่กลั้นไวออกมายาวเยือก เมื่อเจาคนใชชาวดงเดินหนาตาเฉยกลับมาที่หลอนอีกครั้ง ฝนใจถามวา “ยองเขาไปจนถึงหอคอยแลว ทําไมถึงถอยกลับมาเสีย?” “ยังไมไดโอกาส เขาหลับสนิทเมื่อใด แงซายจะลงมือเมื่อนั้น” คําตอบนั้น ทําใหคนไดยนถึงกับใจหาย...ตายละ! นี่จะทํายังไงดี มิตองนั่งเฝาคนคนนั้น ิ ตลอดทั้งคืนหรือ เพราะอุตริพลั้งปากออกไปเชนนั้น แตไหนแตไรมาแลว พิสูจนไดวาเจาคนใชชาว ดงของหลอนคนนี้ สามารถปฏิบัติทุกสิ่งทุกอยางตามคําสั่งของหลอนไดเสมอไมมีการบกพรองลักษณะทาทีของมันที่ยองกริบเขาไปยังพรานใหญทันทีที่หลอนออกคําสั่ง ก็บงชัดอยูวาเอาจริงแบบถือบัญชาประกาศิตจนหลอนถึงกับตองใจหายใจคว่ําภาวนาอยู แงซายจะเขาใจบางหรือเปลาวาคําพูดของหลอนปราศจากความหมายใดๆ ทั้งสิ้น มันเปนเพียงแคการระบายอารมณคางของผูหญิง คนหนึ่งเทานัน รวมทั้งการประชดแดกดัน ซึ่งตรงขามกับหัวใจ ้ ใครจะนึกวาเจานี่จะโงเงาพาซื่อเชนนั้น ดารินคํานึงกับตนเองอยางขวัญระทึก พยายามอานสีหนาและแววตาของเจาคงดงรางยักษ ผูเปรียบประหนึ่งทาสผูซื่อสัตยของหลอน แตกอานอะไรไมออก...จากเคาหนาตายอันดูยาก ็นั้น งันไปครูใหญ คนที่ใจไมเหี้ยมจริงเหมือนปาก ก็ตองยอมแพเพราะถูกซอนกลเอาเสียอยางสนิท ตามไมทัน “แงซาย...” หลอนหลุดปากออกมาตะกุกตะกัก “นายหญิงไมตองกังวล...” แงซายกระซิบ อาการขึงขังนากลัว “ถาแงซายฆาผูกองไมสาเร็จ ยอมใหตัดหัว นายหญิงนอนใหหลับสบายเถิด ตื่นมาพรุงนี้ ํเชา รับรองวาแมแตศพของเขาก็จะไมมีใครเห็น จะไมมใครรูวาเกิดอะไรขึ้น เขาจะหายไปเฉยๆ แลว ีแงซายจะนําทางใหเอง” “ไม! อยานะ!!” ดารินรองลั่นออกมาอยางลืมตัว กายสั่น “อยาฆาเขา อยาทําเปนอันขาด ไดยินไหม” องครักษประจําตัวของหลอนทําสีหนาตื่นประหลาดใจ เหลียวมองไปรอบๆ กิริยาประหนึ่งระแวง แผวเสียงกระซิบเบาๆ ลงอีก “นายหญิงไมไดสั่งแงซายใหฆาเขาหรอกหรือ แงซายขอผลัดใหผูกองหลับกอน แลวจะลงมือ ทําไมนายหญิงกลับใจเร็ว...” หญิงสาวสั่นศีรษะโดยแรงจนผมกระจาย หลอนตกใจเอาจริงๆ พูดปากคอสั่น[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1480 “ฉันพูดเลนนะ เขาใจไหม? ฉันไมไดหมายความที่จะใหเธอฆาเขาจริง” “นายหญิงพูดเลน?” เจาคงดงผูลึกล้ํา ทําหนาซื่ออยางสนิท ดารินยกมือลูบอกหนาซีด “ตายแลว!...โธ! นี่เกือบไปแลวซิ ถาจะถือวานั่นเปนคําสั่ง ฉันก็ไดถอนคําสั่งแลวโดยเด็ดขาด อยาทําอะไรเขาไมวาหลับหรือตืน ตอหนาหรือลับหลัง...และเมื่อไรทั้งสิ้น ไดยินไหม ่รับคําซิ” “แงซายไดยินแลว นายหญิง” แงซายรับคําทื่อๆ “ฉันจะแนใจไดอยางไรนี่ ชักไมไวใจเสียแลว” หญิงสาวครางออกมากับตนเองอยางใจไมดี “ไวใจเถอะ นายหญิง จะใหแงซายทําอะไรก็ไดทั้งสิ้น นายหญิงเพียงแตออกคําสั่งมาเทานั้น ถาใหฆา พรุงนี้ก็จะไมมีผูกองเหลืออยูอีก ถาไม แงซายก็จะไมแตะตอง” “ดีแลว ขอบใจมาก ทีซื่อตรงตอคําสั่งของฉัน ขอย้ําอีกครั้งวาอยาทําอะไรเขาอยาง ่เด็ดขาด” เจาคงดงกมศีรษะลงอยางหนาตาย ซอนยิ้ม หลอนถอนใจยาวออกมาอีกครั้ง หลับตาลงอยางหมดแรง “เอาละ เธอไปนอนได ฉันก็จะกลับเขานอนเหมือนกัน” บอกมาอยางไมสบายใจนัก จองหนาแงซายเหมือนจะคาดคั้นอีกครั้ง แลวเดินกลับเขาที่นอน ลืมตาโพลงกระสับกระสายคอยฟงเสียงอะไรอยูครูใหญ กอนที่จะผล็อยหลับไปดวยความ ออนเพลีย ราวๆ ตีสอง ทั้งคณะตองตื่นขึ้นมาอยางชุลมุน เพราะฝนที่ซัดกระหน่ําลงมาอยางหนักไฟที่กอไวดับหมด ทั้งหมดตองยายเขามานั่งหอตัวเบียดกันอยู ภายใตหลังคาคลุมของผาพลาสติกไมเปนอันหลับนอน เพราะละอองฝนที่ซัดเขามาจนเปยกโชกรอบดาน ผากันฝนผืนใหญอีกผืนหนึ่งนํามาใชประโยชนอะไรไมได เพราะตองสละใหแกสัมภาระและเสบียงซึ่งจะยอมใหเปยกน้ําไมได บุญคํากับคะหยิ่น ชวยกันเอาพลั่วสนามทีมีติดตัวกันมาดวยเลมหนึ่ง และมีดขุดเซาะรอบ ่บริเวณทีพักใตหลังคาคลุมใหเปนรองสําหรับทางน้ําไหล กันไมใหเจิ่งนองเขามาทวม แตกระนั้น ่ตรงที่เอาผาใบปูไวกยังแฉะไปหมด ็ ตางนั่งจับเจาตัวสั่นดวยความหนาวเย็น อาศัยไอตัวของกันและกัน ฟงเสียงฝนซัดอูลงมากระทบราวปารอบๆ และหลังคาที่ขึงไว เรงเวลาใหเชาเสียโดยเร็ว ปริมาณน้ําฝนทีหลนลงมาบน ่หลังคา ขังเปนแองเพิ่มน้ําหนักถวงลงมา จนตองคอยใชไมงามค้ํายันใหน้ําที่ขังอยู หกเทลงกับพืน ้อยูบอยๆ กันไมใหหลังคาทีขังน้ําไวขาดลงมา เต็มไปดวยความทุลักทุเลทรมานยิ่ง  ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1481 “สนุกจริง ใหมันไดยังงี้ซิโวย เทวดา!” ไชยยันตสบถอุบ นั่งกอดเขาคางสั่นกระทบกันหงึกๆ “ดี ฤกษเย็น อยาไปดาเขา เดี๋ยวเทเจ็ดวันเจ็ดคืน ก็ตองนั่งเปนลิงอยูบนตนไมกนหมด ัเทานั้น” เชษฐาบอกอยางอารมณดี กางเสื้อฝนซึ่งคณะมีตดมาเพียงตัวเดียว คลุมใหนองสาวผูขด ิตัวเย็นสะทานอยูตรงกลาง แลวบอกใหทกคนเบียดชิดกันเขามาอีก ราตรีรอบดานมืดมิดไปหมด ดู ุเสมือนอยูในเหวนรก ไมเห็นและไมไดยนอะไร นอกจากพายุที่พดกิ่งไมครางอยูครืนครัน และเสียง ิ ัที่เทจั้กลงมาราวกับฟารัวเทานั้น ่ มันตกหนักอยูประมาณชัวโมงเศษ พายุกสงบ สายฝนเหลือเพียงพรําๆ ไดยินน้ําจากในลํา  ่ ็หวยที่เคยแหงใกลๆ ที่พัก ไหลอูเชี่ยวกรากแซระงมประสานกันกับเสียงกบเขียดทีรองอยูรอบดาน ่ทั่วไปเพราะไดน้ํา ตางนั่งพิงกันหลับนกตลอดครึ่งหลังของราตรีจนกระทั่งสวาง “คาดไมถึงมากอนเลยวาจะตกกลางคืน...” พรานใหญบอกกับนายจางของเขา เมื่อทุกคนตื่นขึ้นอีกครั้งตอนฟาเริ่มสาง “ไมงั้นยอมเสียเวลาตัดไมมาปลูกรานยกพืน ไมตองเปยกฝนเหมือนอยางเมื่อคืน” ้ “เรื่องเล็ก ทดลองชิมกันเสียบางก็ด” ี เชษฐาตบไหลเขา บอกมาอยางไมอินังตอเหตุการณ มันเปนเชาของอีกวันหนึ่ง ทีดาริน วราฤทธิ์ เงียบขรึมผิดสังเกตไป ราชสกุลสาวกับพราน ่หนุมไมสบตามองหนากันเลย แตเชษฐาและไชยยันตไมมีอะไรเฉลียวคิดคนพบ เขาใจวามันเนื่องมาจากการกรากกรําหนักตอการเดินทาง ทําใหหญิงสาวขรึมสงบเครงเครียดลง ขณะนันเอง ระหวางเตรียมเก็บของและหุงอาหาร บุญคํากับคะหยิ่น ผูชวนกันเดินลงไป ้ตักน้ํามาสํารอง ก็พากันจ้ําอาวหนาตาตื่นเลิกลั่กขึ้นมาทั้งสองคน ตรงลิ่วเขาไปซุบซิบอะไรกับจอมพราน ผูบัดนีกําลังชวยเกิดกับเสยมัดหอสัมภาระอยู ไชยยันตหันไปสังเกตเห็นความผิดปกตินั้น ก็ ้สะกิดไปยังเชษฐา แลวตางมองจับอาการของคนเหลานันอยางสงสัย ระยะมันหางออกไปประมาณ ้ยี่สิบกาว ไชยยันตอดรนทนอยูไมได ขยับจะอาปากตะโกนถามออกไป แตเชษฐายกมือหามไวแลวเดินตรงเขาไปทันที ไชยยันตกับดารินตามติดเขาไปดวย “เกิดอะไรขึ้น” รพินทรกัดริมฝปาก สีหนาเต็มไปดวยความคลางแคลงพิศวงใจอยางไรพิกล ควาไรเฟลประจําตัวทีพิงอยูขางๆ ขึ้นมาถือ มองหนาเชษฐากับไชยยันตสลับกันอยูอึดใจ ก็บอกต่าๆ วา ่  ํ “มันพิลึกเสียแลวละครับ สองคนนี่บอกวาลงไปพบรอยตีนคน ย่ําอยูเ กลื่อนในลําหวยขางลางนี่ เปนรอยใหม สงสัยวาจะตอนที่ฝนตกเมื่อคืนนี้เอง”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1482 “รอยตีนคน!” นายจางทั้งสองอุทานออกมาพรอมกัน ลืมตาโพลง “มันจะเปนไปไดยังไง คนที่ไหนกันจะมาเดินย่าอยูตอนที่ฝนตกเมื่อคืน และในปาเขต ํปลอดมนุษยตรงที่เราพักกันอยูน” ่ี “ผมก็สงสัยอยู ลงไปดูกันเถอะครับ” พรอมกับพูด เขาออกเดินดุมตัดทางอันเทลาดนั้นลงไปทันที โดยมีบญคํากับคะหยินนํา  ุ ่ลิ่วลงไปกอน คณะนายจางฉวยไดไรเฟลประจํามือ ตามติดลงไปโดยเร็ว โดยสังใหแงซายกับจัน ่เพียงสองคนอยูเฝาของ และคอยดูไฟหุงหา ไมก่ชั่วอึดใจ ทุกคนก็พากันตัดทางดานแคบๆ ลงมาถึงปลายลําหวยตอนหนึ่ง ซึ่งแยก ีออกเปนสองแคว ขณะนี้นําสีแดงขุนคลั่กอันเกิดจากฝนที่ชะไวตั้งแตเมื่อคืน ไหลเซาะผานอยูริกๆ ้มีระดับลึกเพียงแคฟุตเดียว ทั้งๆ ที่ฝงหวยกวางและสูงชันถึงสองเมตร แลวตางก็พบกับความประหลาดใจขีดสุด พากันยืนงันจองลงไปยังพื้นหวยแฉะๆ เบื้องลาง มันเปนพืนสีแดงลูกรัง ดินรวนซุย บางแหงก็เปนดินเหนียว สิ่งที่บุญคําและคะหยินราย ้ ่งาน ตรงตามจริงทุกอยางนันก็คือ บริเวณพื้นดินกนหวยแหงนัน มีรอยตีนของอะไรสักอยางหนึง ่ ้ ่ซึ่งควรจะเปนมนุษยเดินย่ําอยูกลาดเกลื่อน ฝนที่ตกไวเมือคืนนี้เอง ทําใหรองรอยเหลานั้นปรากฏอยู ่อยางชัดเจน รพินทรกระโดดทิ้งยอจากฝงหวย ลงไปยังเบื้องลางในทันทีน้น อีกสามคนก็ปฏิบัติตาม  ัในเวลาไลเลี่ยกัน ระหวางที่เชษฐาและไชยยันตทรุดตัวลงนั่งสํารวจรอยตีนเหลานั้นอยางใกลชด ิพรานใหญก็เผนขามสายธารน้ําเล็กๆ ไปยังอีกฟากแลวไตรากไมขึ้นไปยังฝงตรงขาม บุญคําตามนายขึ้นไปดวย อึดใจใหญตอมาทั้งสองจึงยอนกลับมาที่เดิมอีกครั้ง สีหนาของเขาเต็มไปดวยปริศนายิ่งทําใหทกคนงุนงงหนักขึน ุ ้ “ไดรองรอยอะไรเพิ่มเติมไหม?” เชษฐาถาม “มีรอยขึ้นฝงทางดานนี้ประมาณ 3 รอยครับ ตัดไปทางดานดานใต แตก็ระยะสั้นๆเทานั้น เพราะพื้นแข็งเปนหินดานปนกรวด” “แตรอยที่ปรากฏอยูในลําหวยนี่ มันไมนอยกวา 5-6 คนทีเดียว” ไชยยันตวา “วาแตทางฝงเรา มีรอยบางหรือเปลา” เชษฐาเอยตอมาโดยเร็ว เงยขึนไปยังฝงเดิมที่ลงมา ขณะนั้นเองคะหยิน ผูเดินกมๆ เงยๆ ้ ่ราวกับหมาลาเนื้อหางขึ้นไปทางตอนเหนือของลําหวย ไดมาถึงตําแหนงที่ตนไมตนหนึ่งลมพาด ขวางลําหวย กลายเปนสะพานขาม ก็รองบอกมาอยางตื่นเตนวา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1483 “นาย มันไตมาบนตนไมนดวย” ้ี  เชษฐา ไชยยันต และดาริน เผนกลับขึ้นไปยังลําหวยฝงเดิม แลวตรงเขาไปยังคะหยินผูค ่ลานพังพาบตรวจรอยอยูบนลําตนไมที่ทอดขวางอยูน้น รพินทรกบบุญคํา ก็ว่งออมมาอีกฟากหนึ่ง  ั ั ิและถึงดานปลายของตนไมเกาๆ ตนนั้น รอยโคลนสีแดงเหมือนเลือดติดอยูกับลําตนไม อันมีลักษณะเปนสะพานขามลําหวยนัน  ้โดยเฉพาะอยางยิ่ง รอยของมืออันเปอนโคลนที่ใชไตพยุงตัวไป พอจะสังเกตเห็นไดถนัด เกิดกับเสยผูเดินพลานอยูบนฝง หางตลิ่งออกไป ก็ใหสัญญาณเรียกทุกคนอีกครั้ง ที่โคนไมใหญตนหนึ่ง หางจากริมฝงหวยตําแหนงทีคะหยินพบรอยไตตนไมขามหวย ่ ่ออกมาประมาณ 20 เมตร รอยตีนชนิดเดียวกันไปย่ําวนเวียนอยูทนั่น โคลนที่ติดจากตัว ยังมีรอย ี่เปรอะไวกบใบไมเนาๆ ใตโคนตน และที่ลําตนตรงโคนบางแหงก็มีรอยโคลนอยางเดียวกันนี้ติดอยู ัดวย แตจากรอยเทาที่เห็นเปนพยานหลักฐานอยู ยืนยันไดวา มีอยูคนเดียวเทานั้น รพินทร ผูยืนอึงอยู กลายเปนเปารวมจุดของสายตานายจางทั้งสามที่จองมาเปนตาเดียว ้ “ตอนฝนตกแนๆ อาคันตุกะลึกลับเหลานี้ เขามาปวนเปยนอยูใกลๆ แคมปของเราจํานวนประมาณ 6 ถึง 10 คน สวนมากอาศัยเดินย่ํามาในลําหวย คนหนึ่งไดขนมาหยุดซุมดูเราอยูที่ ึ้โคนตนไมตนนี้แลวก็ผละไป วิธีไปก็ไตขามตนไมลมตนนั้นไปยังฝงหวยโนน สวนเจาคนอื่นๆหรือ ‘ตัว’ อื่นๆ ที่ชุมนุมกันอยูในลําหวย ก็แยกยายกันขึนฝงในรัศมีไมหางกันออกไปนัก...ผมอาน ้อยางนี้ พอจะใกลเคียงบางไหม?” ไชยยันตทําลายความเงียบงันของทุกคนขึนดวยเสียงดัง พรานใหญหันไปสบตาเขาแวบ ้หนึ่ง แลวตรงเขาไปยังตําแหนงโคนตนไมที่มีรอยมาหมอบอยู ทดลองนั่งลงยังตําแหนงนั้น มองฝาพุมไมโปรงยอนกลับขึ้นไปยังบริเวณที่ตั้งแคมปแลว เขาก็บอกไดทนทีวา อดีตนายทหารปนใหญ ัสันนิษฐานไดใกลเคียงความจริงที่สุด เพราะตําแหนงที่เขาทดลองนั่งนั้น สามารถจะมองเห็นขึ้นไปยังที่พักไดอยางถนัด โดยเฉพาะอยางยิ่งในเวลากลางคืน ที่กอกองไฟ และจุดตะเกียงรั้วแขวนปลายไมไว เขาไมเอยวาจากระไรในขณะนั้น พยายามกวาดสายตาสํารวจไปรอบๆ อีกครั้งอยางระมัดระวัง “เห็นจะตอนทีพวกเรานั่งหนาวสั่น หลับๆ ตื่นๆ กันอยูกระมัง” ่  เชษฐาเปรยแทรกมา บางสิงบางอยางจากสีหนาและแววตาของพรานใหญ แมจะยังไม ่สามารถคาดอะไรไดถูก แตความที่เคยชิน ทําใหหวหนาคณะรูสึกไดในทันทีวา เหตุการณมันไม ัเขาเคานัก “ครับ คงจะเปนตอนนั้นแหละ” “พวกเทวดา ทีผมดาเมื่อคืนนีมั้ง” ่ ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1484 ไชยยันตพยายามมีอารมณขัน แตไมมใครพลอยขันไปกับเขาดวย เพราะตางจมอยูในหวง ีไตรตรองหนัก รพินทรเบนสายตาไปที่ดารินเปนครั้งแรก สําหรับเชาวันนี้ “คุณหญิงเปนนักมานุษยวิทยา...” เสียงของเขาเครงขรึม เปนการเปนงาน “จากรอยเทาเหลานั้น พอจะใหรายงานอะไรไดบางไหมครับ บางทีมนจะเปนประโยชน ัอยางมาก สําหรับชวยในการสันนิษฐานของผม” หญิงสาวยิ้มแคนๆ เมินหนา ตอบมาดวยหางเสียงที่มีอะไรอยูในใจ “ถาพรานยังไมมีปญญาจะรู นักมานุษยวิทยาก็ชวยไมไดเหมือนกัน นีแปลวามืดแปดดาน  ่เลยหรือ วาเจาพวกนี้เปนพวกไหน ยองเขามาดูพวกเราทําไม ไหนบอกไวยังไงวา มนุษยแหลงสุดทายก็คือหลมชาง แลวหลักฐานที่เห็นผิดวิกลอยูนี่คืออะไร ฮึ! นาชมเสียแลว”  “ผมขอสารภาพวา ไมหยั่งรูอะไรไปเสียหมดทุกอยางหรอกครับ โดยเฉพาะอยางยิ่งเมื่อเกินจากหลมชางที่ผมเคยสํารวจมาแลว อยาวาแตผมเลย คะหยิ่นเอง เปนเจาครองอยูยังแถบใกลเคียงนี่ ก็ยังบอกไมได เรื่องนี้ผมก็ย้ําไวหลายครั้งแลววา เราไมมีโอกาสรูไดเลยวาเราจะเผชิญกับอะไรบาง มันเปนความลี้ลับอันดํามืด ครั้งแรก ผมรูสึกยินดีเมื่อทราบวาคุณหญิงเปนแพทย และนักมานุษยวิทยา คิดวาอยางนอยวุฒภูมิของคุณหญิงคงจะชวยเหลือพวกเราไดไมมากก็นอย แตเดี๋ยวนี้ ิปรากฏวาคุณหญิงไมยอมใชความรูอันนันชวยเหลือพวกเรา รวมทังตัวคุณหญิงเองดวยเลย เมื่อ ้ ้ความจําเปนมาถึงอยางเดี๋ยวนี้” เปนครั้งแรกทีรพินทร ไพรวัลย ประถอยคํากับราชสกุลสาวผูแสนหยิ่งตอหนาพี่ชาย และ ่เพื่อนสนิทของหลอนเองอยางกราวกระดางตรงไปตรงมา ทําเอาทั้งเชษฐาและไชยยันตมองหนาเขาแตพรานใหญไมสนใจ เพราะมีปญหาหนักหนวงยิ่งกวานั้นกําลังเผชิญอยู มันหมายถึงชีวิตในความรับผิดชอบของเขาทุกชีวิต “ออ! คุณรูสึกยินดีหรือ มีนกมานุษยวิทยาและแพทยติดตามมาดวยครั้งนี้...” ั หลอนกระแทกเสียงหนักๆ เผ็ดรอนพอกัน “ฉันเห็นคุณเดือดเนื้อรอนใจแทบประดาตายทีเดียว เมื่อนักมานุษยวิทยาและแพทยคนนี้ขอเดินทางรวมมาดวย ถาคิดกําจัดไดก็คงจะกําจัดเสียทีเดียวแหละ” “เวลานี้ ไมใชเวลามาทะเลาะกัน!!” เชษฐาขัดหาวๆ แสดงความไมพอใจชัดออกมาเปนครั้งแรก หนาตึง มองดูหนานองสาวและพรานนําทางสลับกันไปมาแลววา “จะใหรายงานอะไรเขาได เกี่ยวกับรอยเทาเหลานั้นก็บอกเขาไปนอย! อยาลืมวาเราทุกคนอยูในเรือลําเดียวกัน” “เรือลําที่มีกัปตันใหญช่อรพินทรเปนคนถือหางเสือเสียดวย” ื[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1485 นองสาวยักไหลตอถอยคําพี่ชายมาอยางเยาะๆ กมลงจุดบุหรี่อัดควันหนักหนวง แลว สะบัดหนาเงยขึ้น พูดเสียงกระดางตอมา “นี่ นายพราน ขอใหรไวนะ นักมานุษยวิทยานะ เขาจะใหรายงานไดกตอเมื่อเห็นรูปราง ู ็หนาตาของมนุษยนั้น วัตถุเครื่องใช หรืออยางนอยโครงกระดูกก็ยงดี ไมใชเห็นเพียงแครอยเทาแลว ัจะบอกไดวา เจาของรอยเทาเปนฝรั่งมังคา หรือพมารามัญตระกูลใด ชืออะไรอยูที่ไหน นั่นมันเปน  ่วิชาของนักทรงเจาเขาผี หรือไมก็พวกพรานที่หากินอยูกบรอยเทา...” ั “นอย!!” พี่ชายตวาดลั่นมา หลอนหัวเราะแหลมสูง ยักไหลอีกครั้ง “แตเอาละ เมื่อตองการก็จะบอกให มันเปนเพียงขอสันนิษฐานตามหลักของสามัญวินิจฉัย ที่คนตาไมบอดทุกคนควรจะบอกไดทั้งนัน ไมจําเปนจะตองเปนนักมานุษยวิทยาหรอก ้เจาของรอยเทาเหลานี้น้ําหนักตัวโดยเฉลี่ยจากหลักฐานที่ย่ําพื้นออนไว ประมาณ 65 ถึง 70 กิโลกรัมสวนสูงระหวาง 5 ฟุตถึง 5 ฟุตสิบนิ้ว สังเกตจากชวงที่ไตอยูบนลําตนไมทอดขามลําหวย ลักษณะของรอยเทาที่ปรากฏอยู แบนหนา พืนฝาเทากวางเสมอกัน ไมมีรอยเวาเปนเทาลักษณะเดียวกับพวก ้‘พรี-มิทิป’ หรือพวกปาเถื่อนประเภทยุคตนประวัติศาสตรทั้งหลาย พอใจหรือยัง” จบประโยคหลอนเลิกคิ้วถาม รพินทรไมสนใจอะไรดวยอีก เหลือบลงไปจองรอยตีนเหลานั้นอีกครั้งพรอมกับหรี่ตาไชยยันตกระซิบมาอยางเรารอน “คุณวินจฉัยไมถูกจริงๆ หรือวา มันเปนพวกคนปาคนเขาเผาไหน?” ิ พรานใหญนิ่งเงียบอยูเชนนัน ใชนิ้วขยีปลายจมูก ลักษณะนี้ทกคนยอมอานออกวา ้ ้ ุรพินทร ไพรวัลย อยูในสภาพลังเลอึดอัดใจเพียงไร “ลองคิดดูใหดซิ พวกตองเหลืองหรือเปลา พวกนี้เรรอนอยูไมเปนที่ ตระเวนหากินไป ีตามปาลึกทุกปาเทาที่มันจะดั้นดนซอกซอนไปได” หัวหนาคณะออกความเห็นเหมือนจะหยั่งเสียงมา ก็เห็นเขาสายหนาชาๆ “ผมก็อยากจะใหมนเปนขาตองเหลืองเหมือนกันแหละครับ จะไดสบายใจกันได แตกลัว ัจะไมใช สังเกตดูมันมีอะไรผิดแปลกไปเปนตรงกันขาม” จอมพรานอึ้งไปครู ก็บอกวา “พวกขาตองเหลือง เปนพวกขลาด ขี้อาย ตื่นกลัวอยูเสมอ ไมเปนพิษเปนภัยกับใครทองเที่ยวหากินยายถิ่นของมันไปตามเรื่องเหมือนสัตวปา ไดกลิ่นมนุษยก็จะหลบหนีเปดเปงไปไกลทีเดียว ไมยอมเขาใกล กลางคืนเขานอน กลางวันจึงออกหากิน จะไมซอกแซกไปไหนในเวลากลางคืนเลย ทีนี้ลองพิจารณาดูเถิดครับ ดึกสงัดของเมือคืนที่แลว กลางพายุฝนอันนากลัว เจาพวกนี้ ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1486ปวนเปยนเลียบเคียงเขามาใกลที่พักเราอยางมีเลศนัย มิหนําซ้ําเจาคนหนึ่งหรือตัวหนึ่ง ยังบังอาจยอง มาซุมดูเราอยูที่โคนไมตนนี้ พฤติการณของพวกมันไมใชพวกขาตองเหลืองแนนอน ยิ่งกวานัน  ้ลักษณะแบบนี้ ผมก็ยังไมพบในพวกคนปาคนเขาเผาไหนเทาที่เคยรูจกมา มันชักจะไมชอบกลอยู” ั “ความจริง พวกคนปาคนเขา คุณก็ปรุโปรงแยกประเภทไดหมดไมใชหรือ ในตํารับตําราเขาก็แยกประเภทมนุษยพวกนี้ไวในสารบบจนหมด พวกคนดงที่อาศัยอยูในแถบอินโดไชนาและคาบสมุทรมลายูนะ มันคงไมพนพวกใดพวกหนึ่งไปไดหรอก” ไชยยันตวา จอมพรานยิ้มขรึมๆ “ครับ! ตํารา หรือสารบบของนักมานุษยวิทยาเขาจําแนกไวหมดแลว...หมดเทาที่เขาจะรูได ผมเองก็รหมดเหมือนเชนที่ตําราเขาเขียนไวเหมือนกัน บางทีอาจมากไปกวานัน แตเมื่อมาพบ ู ้หลักฐานที่เห็นอยูนี่ ผมก็ไมกลาจะลงความเห็นอยางใดได งูตวที่ใหญที่สุดในโลกเขาก็มีบันทึกกัน ัไวแลวเหมือนกัน แตสถิติทบันทึกไว เห็นจะไมไดหนึงในรอยของเจาสองตัวที่เราเผชิญกันมาแลว ี่ ่เมื่อเปนเชนนี้ ถึงเวลาแลวหรือยังครับ ที่เราจะเลิกอาศัยตําราเสียที” เชษฐากับไชยยันตเงียบงันไป “ทําไมถึงไมเรียกแงซายลงมา!” ทันใดนั้น ดารินก็โพลงขึ้นมาลอยๆ และทุกคนก็นกขึ้นมาได ึ เชษฐาหันไปสังเสยในทันที ใหไปตามเจาคนใชชาวดงลงมา ไมกี่อึดใจหลังจากนั้น จอม ่พเนจรก็ปรากฏรางสูงใหญเดินตรงเขามาดวยอาการอันสงบ “พอจะบอกไดไหม อะไรนี?” ่ ไชยยันตถาม ชี้ใหดูลงไปยังรอยตีนเหลานั้น...แลลงไปปราดเดียว แงซายเงยหนาขึ้นมองไปยังพรานใหญผูจองมากอนแลว ทุกคนเห็นดวงตาของอดีตนายทหารกองโจรกะเหรี่ยงเบิกวาว หนาซีดเผือด![E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1487 56 มันเปนชวงระยะเวลาแหงความคิด ที่ไมมีใครสามารถคะเนสิ่งใดไดทั้งสิ้น ทามกลางความเงียบสงัดนี้ สิงเดียวเทานั้นที่สญชาตญาณกระตุนเตือนตรงกันหมด นั่นก็คือสังหรณราย! ชั่ว ่ ัพริบตาเดียว ที่แงซายตกอยูในลักษณะเชนนี้ แลวทุกคนก็เห็นเคาหนาของกะเหรี่ยงพเนจรเย็นเฉียบ ลงเปนปกติ ไมมีริ้วรอยใดๆ ใหสังเกตไดอก ี “ถาแกเคยรูอะไรมากอนเกี่ยวกับรอยตีนประหลาดเหลานี้ แกก็ควรจะงางปากตัวเองออกมา” พรานใหญเตือนมาดวยเสียงหาวต่ํา “ผมเพียงแตสงหรณเทานัน มันอาจผิดก็ได” ั ้ คําตอบเบาลึก มาจากใบหนาตายนั้น “ไมมใครวาแก แมวาแกจะสันนิษฐานผิด แงซาย” ี เชษฐาโพลงออกมาโดยเร็ว แทบจะระงับความรอนใจไวไมได “สางเขียว!” แงซายหลุดปากออกมาแหบๆ เสียงพวกพรานพื้นเมืองทั้งสี่ และคะหยิ่นอุทานอะไรออกมาจากลําคอฟงไมไดศัพทหนาตื่นเลิกลั่กมองกัน อาการของคนเหลานั้นเต็มไปดวยความสะดุงสะเทือน หรืออยางนอย ก็ตื่นเตนหวันไหวไปกับประโยคที่หลุดออกมาจากปากของแงซาย อันเปนตรงขามกับคณะนายจาง ่ทั้งสามคน ซึ่งไมสามารถเขาใจอะไรได มีแตความเรารอนงุนงง “สางเขียว? มันคืออะไร?” เชษฐาและไชยยันตรองออกมาพรอมกัน รพินทร ไพรวัลย ดูดบุหรี่จนแกมตอบ มานตาของเขาหรี่หยิบหยีเสนขึ้นที่ขมับ เขายังไมสนใจกับความกระหายอยากรูของนายจาง จองนิ่งไปยังรอยตีนเหลานั้น แลวเหลือบขึ้นมองตาแงซายอีกครั้ง ถามเบาๆ วา “เคยพบมาดวยตัวเองบางหรือเปลา หรือเพียงแตเดาเอาตามที่เคยไดยินบอกเลามา” “ผมเคยไดยนคําบอกเลามากอน ไมเคยเชื่อเหมือนเชนที่ผูกองไมเชื่อในขณะนี้ แตอยาง ินอย ผมก็เคยพบกับพวกมันมาแลวครั้งหนึ่ง ทางปาดานตะวันออกของแนวลําน้ําสาละวิน เขตตะนิ่นตายี่ตอนเหนือ” จอมพรานอึ้งไปอึดใจ ไชยยันตอดรนทนอยูไมได ขยับปากขึ้นอีกครั้ง แตเชษฐาผูเยือกเย็นและรอบคอบกวา ยกมือขึ้นหามไวเสียกอนเปนสัญญาณใหสงบ เขารูดีวาพรานใหญกําลังอยูในระหวางใครครวญหนัก สอบถามอะไรแงซายเกี่ยวของกับเรืองที่คณะฝายตนยังไมอาจเขาใจได ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1488กระจางชัดนัก ไมสมควรที่จะขัดจังหวะซักถามซอนขึ้นมากอนทั้งสิ้น สิ่งที่จะทําไดในขณะนี้ก็คอ ืคอยจับดูอาการและคําพูดโตตอบของทั้งสอง ซึ่งยังไมชวยใหกระจางได “พบยังไง เมื่อไหร?” “ปเศษมาแลว ผมทองเที่ยวลาสัตวอยูในเขตตะนินตายี่ เลาะขึ้นไปตามเทือกเขาสูงใกล  ่แนวฝงสาละวิน บางสิ่งบางอยางเตือนใหรูตัววาถูกติดตาม ผมเรงหาที่ซอนตัว ทํารอยลวงไปทางหนึ่ง แลวปนตนไมขึ้นแอบบนคาคบใหญ ไมนานผมก็เห็นมันโผลออกมาจากพงทึบรอบดาน แลวกระจายกันออกคนหาผมเหมือนเสือตามสูดกลิ่นเนื้อ แตมันไมเห็นผม พอมันไปกันแลว ผมก็ลงจากตนไมออกติดรอยสะกดหลังพวกมันไป ครึ่งวันตอมา ผมก็พบหลักฐานตามที่ไดยนมากอน...” ิ แงซายเสียงแหบหายเขาไปในลําคอ กลืนน้ําลายฝดๆ “เลาไปใหละเอียด!” “ศพของพรานปาชาวยะไขคนหนึ่ง มีรอยถูกฆาและยางกินสดๆ ในปากถ้ําตื้นๆ เหนือไหลเขาตอนหนึ่ง เหตุการณเกิดขึ้นประมาณ 2 ชั่วโมงกอนหนาผมจะไปถึง เศษกระดูกบางสวนและหัวของเขาเทานั้น ที่ถกทิ้งไวใหเห็น มันไมพบผมแตบังเอิญไปพบพรานยะไขคนนั้นเขาแทน ูผมรูจกเขาดี เขาชื่อทวยโส” ั “ฮึ๊อย!!” เสียงไชยยันตรองลั่นออกมาอยางลืมตัว แมจะจับกระแสความโตตอบระหวางรพินทรกับแงซาย ยังไมไดถนัดชัดเจนนักวาอะไรเปนอะไร แตถอยคําประโยคหลังของจอมพเนจร ก็ทําให คณะผจญภัยชาวกรุงทั้งสามเย็นวาบเขาไปถึงไขสันหลังอยางบอกไมถก ดารินจับแขนพี่ชายบีบ ูแนนอยางลืมตัว คงมีแตเชษฐาเทานัน ทีตะแคงหูจับฟงอยูในอาการสงบ ้ ่ รพินทรชําเลืองไปทางคณะนายจางของเขาแวบหนึ่ง แลวกลับไปจับอยูที่แงซายตามเดิม “แลวหลังจากนั้นละ?” “ผมถอยกลับ หนีเอาตัวรอดอยางเร็วทีสุด เทาที่ความสามารถในการเดินปาของผมจะ ่อํานวยใหได กลางคืนตอกทอยนอนบนยอดไมสูง กลางวันเลาะลัดดอมไปอยางสัตวปา มันไดกลิน ่ผมอีกในตอนสายของวันรุงขึ้น โอบลอมสกัดเขามาตามวิธีของมัน ไมมีนักลาชนิดใดจะชํานาญในการสะกดแกะรอยเหยื่อไดเทาสางเขียว เหมือนภูตผีจะคอยกระซิบนําทางมันตลอดเวลา พอตกเทียง ่ผมก็เขาตาจน หมดทางออก” “แกรอดมาไดอยางไร?” แงซายเปดริมฝปากออกไปในลักษณะแสยะ ตาวาวโรจนเหี้ยมเกรียม “ผมตอบการลา ดวยการลา แทนที่จะหาทางหนีอยางเดียว ผมทําอุบายหลอกลอใหมนเขา ัทางปนทีละคน โดยที่มนไมรูตําแหนงแนนอนวาผมอยูที่ใด พอพวกมันถูกยิงตายไปทีละคนครบ ัคนที่ส่ี มันชะงัก ผมรอดมาไดเพราะปน .44-40 กระบอกนั้น และดวยกระสุนที่มีติดตัวอยูไมเกิน 15นัด แมลูกมันจะเกาเต็มที มันก็ลั่นทุกนัดที่ยิงไป เมื่อพนเหตุการณนนมาแลว ผมบอกตัวเองวาผมได ั้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1489ฝนรายไปในขณะที่บกอยูกลางดง ไมอยากจะเชื่อวามันเปนความจริง จนกระทั่งมาเห็นรอยตีนนีเ่ ขา ุอีก” พรานใหญกัดริมฝปาก กวาดสายตาไปรอบๆ อีกครั้ง แลวลวงเอาแผนที่ออกมาคลี่ดู “บริเวณปาทีแกพบกับพวกนี้ มันเหนือขึ้นไปมาก ถาจะเปรียบเทียบกับตําแหนงทีเ่ ราอยูนี่ ่มันไมนาจะเพนพานลงมาถึงเลย” “ปามันมีเขตติดตอถึงกันหมด ผูกอง” แงซายตอบสั้นๆ จอมพรานยกมือขึ้นขยี้ปลายคาง แลวหันมาสบตา ยิ้มใหแกคณะนายจางเขาเปนครังแรก้ “สถานการณมันไมเขาทาเสียแลวละครับ แตผมคิดวาคงไมรายแรงนาวิตกอะไรนัก” “โปรดบอกใหกระจางหนอย อะไรมันเปนอะไร พวกผมสามคนนี่นะ ใจรอนแทบระเบิดอยูแลว” ไชยยันตพูดออกมาโดยเร็ว “สางเขียว เปนชื่อที่พวกชาวปาชาวเขาถือกันวาเปนผีดบประเภทหนึง แบบเดียวกับ ิ ่อันตรายลี้ลับนาสะพรึงกลัวในดงลึกทั้งหลาย เชื่อกันมานานแลววามันมีตัวตนอยูจริง แตก็ไมมใคร ียืนยันไดแนชด ผมเองก็นานๆ จะไดยินพรานรุนเกาเอยถึงสักทีหนึ่ง ไมเคยพบดวยตัวเองมากอน ัเพิ่งจะมาไดรบการยืนยันจากแงซายเดี๋ยวนี้เอง ถามันมีจริงอยางแงซายวา ก็แปลวามันเปนมนุษยปา ัเถื่อนหลงสํารวจเผาหนึ่ง นิสัยเหี้ยมโหดดุราย ไมผิดอะไรกับสัตวปา และจุดเดนชัดพิเศษของมันก็คือ ลาสัตวทุกชนิดกินเปนอาหารโดยไมละเวน แมแตมนุษยดวยกัน หากคนละพวกกับมัน มันจะเปนคนปาตระกูลไหนหลงเหลืออยูในโลกนี้มาไดอยางไร เกินกวาที่เราจะรูได ผมแววแตชื่อของมันในฐานะนิยายเทานั้น ไมเคยไดรับรายงานแจมชัดสักครั้งเดียว นอกจากที่ไดยินจากปากคําของแงซายเดี๋ยวนี” ้ “สนุกละซิโหวย!” อดีตนายทหารปนใหญคราง สีหนาปนยาก หันไปสบตาเชษฐาสั่นเล็กนอย “แงซายสาบานวาเปนความจริง นายหญิง อยางนอยทีสุดก็จริงเทาทีแงซายไดพบมากับ ่ ่ตัวเอง” คําตอบของอดีตนายทหารกองโจรกะเหรี่ยง หนักแนนมันคง ่ “ขณะที่แกพบ พวกมันมีจํานวนสักเทาไหร?” “หมูนั้น มีอยูประมาณ 20 กวาคน นายทหาร”  “ลักษณะหนาตา รูปราง เครื่องมือหรืออาวุธที่ใช?” แงซายเบิกตามองออกไปยังแนวปาทึบ อยางปราศจากที่หมายเหมือนจะเพงภาพในอดีตใหปรากฏขึ้น[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  • 1490 “ไมเหมือนกับชาวเขาเผาที่แงซายรูจัก แตเหมือนสัตวปา สกปรกรุงรังกวาขาตองเหลืองดุรายอํามหิตยิงกวาวาที่ชอบลาหัวมนุษย ปาเถื่อนกวาลัวะ มีแตเพียงหนังสัตวปดกายทอนลาง ผม ่ ยาวกระเซิง ใชหอก มีดดาบใบใหญ และธนูชุบยางนองเปนอาวุธ ชอบขุดหลุมปกขวากดักคนและสัตว บางขณะก็ใชบวงแรว รางกายทาดวยน้ํายางจากใบไมจนเขียวคล้า พอกหนาดวยดินขาว รอง  ํเปนเสียงนกหรือสัตวปาไดเหมือนทุกชนิด สําหรับใชในการสงสัญญาณ เคลื่อนไหวไปในปาไดเร็วและลึกลับเหมือนเงาปศาจ” ไชยยันตมองตาเชษฐาดวยความรูสึกอันไมอาจกลาวถูก กระซิบ “มันเปนไปไดหรือ?” หัวหนาคณะยิมเครียดๆ้ “ประสบการณที่ผานมา มัน ‘ลบ’ คําถามชนิดนี้ออกไปจากความรูสึกของเรานานแลวไมมีอะไรที่จะเปนไปไมไดหรอกไชยยันต” แลวเขาก็หันไปทางพรานใหญ “เมื่อกี้นี้ผมไดยนแงซายพูดกับคุณ แตจับกระแสความไมไดชดนัก ไดยนแววๆ วาแงซาย ิ ั ิพบเจาพวกมนุษยผีปานี่ในเขตตะนิ่นตายี่ ใกลแนวฝงสาละวินไมใชหรือ มันเปนปาตอนใด อยูที่ ไหน?” “ตะนิ่นตายี่ หมายถึงเขตที่เราเรียกกันวาตะนาวศรีนแหละครับ แตมนอยูทางฝงพมา ี่ ั สาละวินก็คอแมนําสาละวินหรือแมน้ําคงนั่นเอง บริเวณที่แงซายบอกวาไดพบเจาพวกนี้ ผมเขาใจวา ื ้จะเปนดงลึกในรัฐกะเหรี่ยงดานเหนือ” “แลวเจาพวกนั้นมันจะเพนพานเขามาถึงนี่ไดอยางไร?” ดารินเอยกับเขาอยางลืมเรื่องขุนเคืองชั่วขณะ เพราะความตื่นเตนตอสถานการณ ซึ่งมีอิทธิพลอยูเหนือเหตุจกจิกของหัวใจ ุ “ผมขอเรียนใหพวกคุณทั้งสามทราบเสียเดียวนีเ้ ลยครับ” ๋ จอมพรานกลาวหาวๆ ยิ้มขรึมปรากฏขึ้นที่ริมฝปากอันครึ้มไปดวยหนวดเครา “พวกคุณไมรตัวเองเพราะผมก็ไมไดเรียนใหทราบ ขณะนี้เราไมไดอยูในเขตประเทศไทย ูแลว เราออกนอกเสนพรมแดนมานานแลวทีเดียว ตั้งแตแงซายเริ่