ดงมรณะ7

15,193 views
14,922 views

Published on

6 Comments
12 Likes
Statistics
Notes
No Downloads
Views
Total views
15,193
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
49
Actions
Shares
0
Downloads
210
Comments
6
Likes
12
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

ดงมรณะ7

  1. 1. 1362[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  2. 2. 1363 52 รพินทรกวาดสายตาสํารวจภูมิประเทศลักษณะชอบกลนันอีกครั้ง แลวก็ตัดสินใจในทันที ้นั้น “ผมกับคะหยินจะขามปลักใบไมที่ตนยูงตนนั้นกอน บางทีอาจไดรองรอยอะไรเพิ่มขึ้น” ่ “ตกลง” ไชยยันตพยักหนาอยางงายๆ ดวยความเชือมือ ่ พรานใหญหันไปสงภาษากับคะหยิ่น พรอมทั้งลวงเชือกไนลอนที่ตดอยูประจําในยาม ิหลังโยนไปใหแงซาย จัน และบุญคํา ก็ปลดเชือกประจําตัวสมทบไปใหดวยทันที หัวหนาบานหลมชาง จัดการตอเชือกเหลานั้นเขาเปนเสนเดียวกัน ซึ่งไดความยาวประมาณ 40 เมตร ไตเนินชันขึ้นไปยันโคนตนรัง อันจะใชเปนตนเชือกสําหรับยึด จัดการผูกติดกับรากที่งอกโผลขึ้นมาตอนหนึง แตแลวทันทีน้นเอง คะหยิ่นผูกําลังงวนอยูกับการผูกเชือก ก็รอง ่ ัอุทานออกมาคําหนึ่ง มีอาการชะงักนิ่งไป ตาจองนิ่งลงไปตรงพื้นบริเวณโคนตนรัง รพินทรกับทุกคนในคณะ ไตตามขึ้นไปในทันทีดวยความสงสัยในอาการของคะหยิน  ่พอขึ้นมาถึงบริเวณนั้นไชยยันตก็ครางเบาๆ บนพื้นซึ่งกลาดเกลื่อนไปดวยใบไมโคนตนรัง มีเลือดสดสีคล้ํากองอยู ราวกับใครมาเชือดวัวทั้งตัวทิ้งไวที่นน ฝูงแมลงวันตอมหึ่ง หยดไขขังแลเห็นเปนแนวขาวไปหมด กลิ่นมันคาว ั่หืนๆ ผิดกับเลือดสัตวทุกชนิด กองเลือดเหลานี้ไมไดปรากฏอยูกับพืนเทานั้น ยังติดเปรอะเปนคราบ ้อยูกับลําตนในระดับสูงเกินชวงศีรษะคนสูงขนาดแงซายขึ้นไปเกือบชวงแขน เหมือนควักสีจากถังมาปายไว ตําแหนงที่คนพบใหมนี้มีจํานวนมากมายที่สุด นับตั้งแตออกมาตามรอย ยกเวนที่ทิ้งไวใหเห็นในเขตหมูบาน อันเปนแดนประจัญบานระหวางมันกับคณะของเชษฐา  “ทําไมเลือดมันถึงมากองเอาเปนปลักอยูตรงนี้” ไชยยันตพึมพําขึ้นอยางแปลกใจ จอมพรานพิจารณาดูรองรอยเหลานั้นอยางถี่ถวนระมัดระวังตาเปนประกาย “มันมาหยุดเอาหัวเช็ดกับโคนตนรังนี่พกใหญทีเดียว กอนที่จะเลื้อยหายลงไปในทะเล ัใบไมนั่น นีเ่ ปนรอยเลือดจากสวนหัวของมัน แสดงวาบาดแผลฉกรรจมาก เลือดจึงยังออกอยูเรื่อยๆโดยไมมีการหยุด เบาใจไดแลวครับ ไอตัวนี้เห็นจะไมรอดแน ฝมือของคุณชายเชษฐากับพวกนัน ้ทีเดียวแหละ” แลวเขาก็เอาลํากลองไรเฟล ชี้ใหไชยยันตกับดารินสังเกตไปยังตําแหนงรอยเลือดตอนหนึ่ง ซึ่งติดอยูกับตนรัง มันไมเพียงแตสีของเลือดเทานันที่ปรากฏ แตมีของเหลวใสสีขาวเปนเมือก  ้เหนียว ติดปะปนอยูดวยมองเห็นชัด ของเหลวใสชนิดนีหยดเปนกอนกองอยูกับพืนดวย  ้ ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  3. 3. 1364 “ดูใหดีซิครับ ไอเจาสิ่งเหนียวใสลักษณะเปนเมือกที่ติดปนอยูกับเลือดนั่นดวยคืออะไร?” ทั้งสองจองพิจารณาดูสิ่งนั้นอยางประหลาดใจ ดารินทรุดตัวลงกับพืน หยิบกิ่งไมเล็กๆ ้เขี่ยดูดวยอาการงงๆ แลวเมมริมฝปากเงยหนาขึ้น  “มันเปนอะไร นอย พอจะเดาถูกไหม?” ไชยยันตถามโดยเร็ว แพทยสาวลุกขึ้นยืนชาๆ ถอดถุงมือหนังขางหนึ่งออก ลงทุนใชนิ้วเปลาแตะวัตถุเหลวใสนั้นขยี้สมผัสดู หัวคิวขมวดยน ั ้ “เอ แปลก! บอกไมถกเหมือนกันวามันเปนอะไรกันแน แตลักษณะมันคลายๆ น้ําเมือกอยู ูในเยื่อลูกนัยนตาประเภทมิวคัส” “ถางั้นไมมีปญหาอะไรเลย...” รพินทรพดโดยเร็ว แยกเขี้ยวยิ้ม ู “คุณชายเอาลูกปน .458 ยัดเขาไปในลูกตาขางซายของมัน น้ําเมือกขาวๆ นี่ จะตองเปนน้ําจากเยื่อลูกตาแน แปลวาตามันบอดไปขางหนึ่งแลว” “จริงดวย! นั่นจะตองเปนน้ําจากเยื่อลูกตาของมันที่ทะลักออกมา!!” อดีตนายทหารปนใหญ รองออกมาอยางยินดี “ใชแลวครับ บุญคําเห็นกับตา ลูกตาซายของมันเลือดฟูมไปทีเดียว แตตามันแตละขางใหญเทากระบุงเห็นจะได” บุญคํายืนยันมาอีกคนหนึ่ง ทั้งหมด สํารวจดูรอยเลือดตรงตําแหนงทีคนพบเปนครังลาสุดนั้นอีกครูเดียว รพินทรก็ ่ ้ตบไหลคะหยินเปนสัญญาณเตือน เจานักเลงชาวดอยก็ผูกเอวตนเองไวดวยเชือกอีกขางหนึ่ง โดยมี ่ บุญคําทําหนาที่เปนคนคอยโรยสายเชือกผอนให จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนพังพาบกับพื้นของใบไมคอยๆ กระดิบตัวสายไปมาในลักษณะไมผดอะไรกับอาการเลื้อยของงูหางออกไปตามลําดับ มุงหนา ิไปยังตนยูงใหญ ที่ยืนตระหงานในระดับเทลาด 45 องศาต่ําลงไป ทุกคนสงบนิ่ง จองมองดูการเคลื่อนไหวไปของคะหยินดวยใจอันเตนระทึก และแทบจะ ่ไมเชื่อสายตา รางของคะหยิ่นเคลื่อนหางออกไปเปนลําดับ กลางทะเลของใบไมอนมีลักษณะ ัประหลาด ซึ่งจะดูดสิ่งมีชีวต ที่มีน้ําหนักตัวทุกชนิดใหจมหายลงไปภายใตอยางลึกลับทั้งๆ ที่มอง ิดวยสายตาผาดๆ วา นาจะเหยียบยางผานไปได ไอของอะไรชนิดหนึ่งระเหยกรุนเปนกลุมหมอก ควันบางๆ ขึ้นมาจากผิวพืนเหลานั้น ปกคลุมไปทั่ว มองดูล้ลับชวนขนพองสยองเกลาอยางไรบอก ้ ีไมถกู[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  4. 4. 1365 ยิ่งหางออกไป สวนลางของลําตัวคะหยิ่นที่กระดิบไปนัน ก็ถูกกลุมใบไมมฤตยูกลืนไว ้หมดสิ้น คงเห็นแนสวนศีรษะเทานันที่โผลกระดิบๆ อยู แลดูไมผิดอะไรกับลอยคอไปในน้ํา ทุกคน ้เฝาจับมองดูดวยอาการหายใจไมทั่วทอง ประสาทเขม็งเกลียวตึงเครียด  บุญคํายึดปลายเชือกไวมั่นอยางเตรียมพรอมที่จะฉุดลาก นายบานหลมชางขึ้นมาอยางทันการ หากพลาดพลั้งจมหายลงไปเชนไร แงซายและจันก็คอยเตรียมใหความรวมมืออยูคนละดาน ในที่สุด คะหยิ่นก็ไปถึงตนยูงตนที่หมายตาไวโดยสวัสดิภาพ ตะกายขลุกขลักอยูที่นั่นครูหนึ่ง ก็ลุกขึ้นยืนทามกลางการถอนใจโลงอกของคณะทุกคน นักเลงชาวดอยแกปลายเชือกที่รัดเอวอยูออกมัดติดกับตนยูง ขึงจนตึงเปนสะพานแลวโบกมือยิ้มรามา พรานใหญเหวียงไรเฟลขึ้นสะพายไหล รัดผาขาวมาเคียนเอวใหแนนกระชับ แลวหันมา ่ทางไชยยันต “ทุกคนรอผมอยูฝงนี้กอน ถาผมโบกมือเปนสัญญาณ แปลวาใหทยอยขามตามกันไป ผมกับคะหยิ่นอาจขามกลับมาที่นี่ก็ได ถาไมไดรองรอยอะไรจากทางดานนั้น”  ไชยยันตตบไหลเขาแทนคําตอบ พรานใหญหันไปสั่งความกับแงซายและคนของเขาสองสามคํา ก็ใชมือทั้งสองยึดสายเชือกที่โยงตึงเปนสะพานนั้นไวเปนหลัก คอยๆ ยางเทาตามปกติลงไปยังพื้นที่เห็นปกคลุมอยูดวยใบไมนั้น กาวแรก มันลึกเพียงหนาแขง และรูสึกวาจะลึกลงไปอีกหากยังยืนอยูกบที่ พอกาวทีสอง ั ่มันก็จมลงไปถึงหัวเขา สัมผัสเตือนใหทราบทันทีวา พืนเบื้องลางมันถาจะไมใชใบไมแหงเสียแลว ้หากแตเปนโคลนเหลวเย็นเฉียบ เขาทดลองยืนนิ่งอยูกับที่อึดใจหนึ่ง ก็รูสึกวามันถูกดูดลึกลงไปจนเกือบถึงขาออน ขณะนั้นเอง คะหยินก็ตะโกนโบกไมโบกมือลั่นมา เตือนใหเขาทิ้งกายลงนอนราบ ่กับพื้นใบไม และใหใชสายเชือกนั้นเหนี่ยวรั้งกายคืบหนาไป จอมพรานเหนียวสายเชือกดึงตัว ่กลับคืนขึ้นฝงเดิม เพื่อถอนตัวขึ้นจากปลักดูดกอน แลวแหงนมองไปยังนายจางทั้งสอง ซึ่งยืนมองดูเขาดวยความสงสัย บอกเรียบๆ วา “ใบไมมันปกคลุมใหเห็นอยู 2-3 ฟุตเทานันเองครับ ขางลางเปนโคลนทั้งนั้น โคลนดูด ้ดวย ผมสงสัยมาแตแรกแลววา ลําพังกองใบไมมันจะดูดใหจมลงไปไดยงไง ถาจําเปนตองตามผม ัไปละก็ ระวังนะครับ อยาพยายามทิ้งน้ําหนักตัวในทายืนเปนอันขาด นอนไปเหมือนคะหยิ่น แลวก็ยึดสายเชือกนีไวใหมั่น แถวนี้คงเปนหุบโคลนดูดทั้งนั้น” ้ ระหวางทีไชยยันต และดารินยังงงงัน ประหลาดใจในคําพูดของเขา รพินทรก็ทิ้งกายคว่ํา ่หนา ครอมสายเชือกไวคอยๆ ใชขอไตสายเชือกตัดผานทะเลใบไม อันแทที่จริงมีปลักโคลนดูดซอนอยูภายใตออกไปอยางระมัดระวัง พักใหญจงไปถึงตําแหนงทีคะหยินยืนคอยอยูกอนแลว พรรคพวกทังหมดทางฝงนี้ เห็น ึ ่ ่ ้เขาจับมือคะหยิ่นที่สงลงมาใหเหนียวกายขึ้นไป  ่ ทั้งสองดูเหมือนจะสํารวจไปรอบๆ และ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  5. 5. 1366ปรึกษาหารือกันอยูครูใหญ ทามกลางความกระสับกระสายของไชยยันตและดาริน ตอมาจึงเห็นทั้งรพินทรและคะหยิ่น ชวยกันโบกมือเปนสัญญาณใหขามตามไป บุญคําไดรบคําสั่งจากพรานใหญไวกอนแลว เกี่ยวกับการควบคุมจัดขบวนเคลื่อนยาย ก็ ัตบหลังแงซายบุยปากใหขามเปนคนแรกสําหรับชุดหลัง ดารินถูกเตือนใหเปนคนถัดไป และไชยยันตก็ขนาบหลังปดทายมา รวมเปนชุดสามคน โดยมีหญิงสาวอยูตรงกลาง เพื่อดูแลใหความปลอดภัยในกรณีที่อาจมีการพลาดพลั้งเกิดอุปทวเหตุ จันกับบุญคําคงยืนรอคอยอยูบนฝงที่เดิม จนกระทั่งทั้งสามคนที่ไตเปนแถวเรียงเดี่ยวตาม กันไป เวนระยะหางกันเพียงชวงแขนเดียวบรรลุถึงฝงตรงขาม อันมีรพินทรกับคะหยิ่นคอยฉุดรับอยูจากนั้น จันจึงขามไปเปนคนรองสุดทาย เหลือบุญคําลาหลังอยูคนเดียว เมื่อจันไตเชือกลากตัวไปถึงขึ้นฝงเรียบรอย ตาพรานเฒากระดูกเหล็กก็แกปลายเชือกที่ผูกกับตนรังออกมัดติดเอว ลงนอนพังพาบกับพื้นใบไมอนเปนอาการเดียวกับทุกคน แลวโบกมือเปน ัสัญญาณกับคะหยิ่นใหสาวปลายเชือกอีกขางหนึ่งฉุดลากตัวไป แงซายกับจันก็ชวยกันออกแรงชัก เพิ่มขึ้นอีกสองแรง ครั้นแลว ทั้ง 7 คนในคณะ ก็ขามมารวมกันอยูอีกดานหนึ่งไดครบจํานวนเรียบรอย ทันทีที่ข้นมาถึงโคนตนยูงใหญ 5 คนที่ตามมาทีหลัง ก็มองเห็นรอยของงูยกษตวนั้นอยางถนัดชัดเจน มี ึ ั ัรอยโคลนสดๆ เปรอะเลอะเปนทางกวางใหญ ผานตรงบริเวณดินแข็งโคนตนยูงดานหนึ่ง เปนชวงระยะสิบกวาเมตร แลวก็หายลับไปใตพนใบไมอีกดาน บอกใหทราบวามันโผลขึ้นที่โคนตนยูงนี้ ื้แลวเลื้อยผานบริเวณดินแข็งชวงสั้นๆ จากนั้นก็มุดหายลงไปใตผิวใบไมตามเดิม อันหมายถึงวาบริเวณทีหายไปนั้นจะตองเปนหลมโคลนเหมือนที่ไตผานกันมาแลว ่ ตางพุงสายตาไปยังพื้นตรงรอยที่มันอันตรธานไปอีกครั้งอยางคนหา “มันมุดจากตรงโนน มาโผลขึ้นหนอยหนึ่งตรงนี้ แลวก็ดําดินหายไปอีก ใหตายเถอะ!บริเวณนี้เห็นจะเปนปลักโคลนทั้งนั้น แวดลอมรอบดานทีเดียว” ไชยยันตกลาวออกมาแผวต่ําในลําคอ ขณะทีกวาดตาไปรอบๆ ดวยความเสียวสยอง ่ระคนพรั่นใจอยางไรบอกไมถูก ภูมิประเทศที่เห็นมันชวนใหขนหัวลุก พรานใหญคงอยูในอาการขรึมสงบปกติของเขา จนอานไมออก ควักบุหรี่ออกมาจุดสูบเปนตัวแรก ภายในของเขาเริ่มอึดอัดกังวลใจ ชําเลืองแวบหนึ่งไปทางหญิงสาวอยางเปนหวง ราชสกุลสาวนักผจญภัยผูผิดเพศ บัดนี้ริมฝปากแหงผาก เหงื่อออกโชกเต็มตัว จนเสื้อลาสัตวเปยกชุมราวกับอาบน้ํารัดแนบเนื้อเขามาเห็นทรวดทรงเดน ใบหนาขาวซีดดวยความเหนื่อยจัด การลงนอนราบกับพื้นนําตัวเคลื่อนที่ไปดวยกําลังขอ โดยอาศัยเหนี่ยวสายเชือกลากตัวเอง มันเปนการออกแรงหนักที่สุดสําหรับผูหญิง[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  6. 6. 1367 เขาอดที่จะพิศวงเสียไมไดวา...หลอนสามารถขามมาไดอยางไร และก็ไมไดปริปากคําใดแมแตคําเดียว นอกจากอากัปกิริยาและสีหนาเทานั้น ซึ่งหลอนหลบซอนไมไดถงความรูสึกภายใน ึขณะนี้ “ถูกอยางคุณไชยยันตวาแลวครับ” เขาหันไปตอบไชยยันตเบาๆ “แถวนี้เปนปลักโคลนทั้งนั้น มีบริเวณติดตอกันไปอยางกวางขวางชนิดยังเดาไมถูก วามันมีขอบเขตกินแดนไปถึงไหนบาง คะหยิ่นเองก็ยังบอกไมไดเหมือนกัน ที่เราเห็นตนไมใหญยน ืตนอยูเปนบริเวณดินแข็งสูงขึ้นมา ลักษณะเหมือนเกาะกลางบึงโคลนนั่นเอง เราเห็นจะตองเสียเวลาตรวจคนหารอยของมัน และสํารวจพื้นที่ไปพรอมกันดวย” “ก็ไหนวาคะหยิ่นชํานาญภูมประเทศแถวนีดีไมใชหรือ?” ิ ้ รพินทรหัวเราะเบาๆ “เชื่อมันมากนักไมไดหรอกครับ ไอนี่มนขี้คุย แตถึงอยางไรมันก็รดีกวาพวกเราทุกคน ั ูสําหรับถิ่นนี้ และมีความสามารถเปนพิเศษในการเลื้อยขามปลักไปไดอยางงู ถึงอยางไรมันก็นําทางเราได แตหมายถึงวา เราจะตองระมัดระวังตัวเอง และใชการวินจฉัยใครครวญของเราเองดวย” ิ “ลงปลักโคลนมันลอมรอบไปหมดอยางนี้ มิแปลวาเราตองไปกันโดยไตเชือกเปนระยะๆไปหรือ ก็คะหยิ่นบอกไวยังไงวา พอมาถึงที่นี่แลว พอจะมีทางเดิน” ดารินเอยขึ้นอยางกังวล สีหนาชักไมดนัก จะเขมแข็งทรหดอดทนสักปานใดก็ตาม หลอน ีเริ่มรูสึกทอแททอดอาลัยขึ้นเปนครั้งแรกเมือคิดวา การเคลื่อนที่ในระยะตอไป ตองใชวิธีอยางเมื่อครู ่นี้ โดนเขาชวงระยะแรกหลอนก็เต็มกลืนแทบจะหมดกําลังลงกลางระยะทางอยูหลายครั้ง แตสูกด ัฟนทนจนสุดฤทธิ์ความมานะ “นั่นซิ ไอลิงทโมนนี่ตมเราเสียแลวกระมัง หลอกใหพวกเราเลื้อยไปอยางมัน” ไชยยันตเสริมขึ้นเบาๆ ชําเลืองไปทางคะหยิ่นผูกําลังปองหนากวาดตาสังเกตไปรอบๆทิศ พรานใหญชี้มือไปทางดานใต อันเปนสันดินแข็งระดับเดียวกันกับโคนตนยูง บอกวา “คะหยินบอกวาทางที่พอจะเดินไปได ตองตัดไปทางนี้ครับ มันจะออมลงไปสูหุบตีนเขา ่ลูกนี้ ผมคิดวาเราเดินไปตามสันเนินนีกอนดีกวา บางทีไปถึงหุบขางลาง อาจคะเนไดวาขอบของ ่ บริเวณปลักโคลนมันมีแนวอยูตรงไหนบาง พอชวยใหคานวณไดถูกวา มันจมตัวซอนอยูในปลัก ํแหงนี้ตามที่คณหญิงวาแตแรก หรือวาขึ้นจากปลักหายหนาไปไหนอีก” ุ ระหวางนายจางทั้งสอง...ไมมีใครแสดงความเห็นอยางใดอีกทั้งสิ้น หมายถึงปลอยหนาที่ตัดสินชี้ขาดแกพรานใหญผูเดียว รูปการมันสอใหทุกคนเห็นชัดวา การตามรอยเจางูยักษแทบไมผด ิอะไรกันเลยกับการตามรอยไอแหวง ครั้งสุดทายในถ้ําใตน้ําตก เพราะภูมประเทศวิบากกันดารเต็ม ิไปดวยภยันตรายจากธรรมชาติรอบดานไมยิ่งหยอนไปกวากันเลย ครั้งนั้นทุกคนฝากความหวังไวกับแงซายผูทําหนาที่เปนมัคคุเทศก แตครั้งนี้คะหยิ่นอุปมาประหนึ่งเรือนํารอง...[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  7. 7. 1368 และในระหวางแงซายกับคะหยิ่นแลว คนแรกยอมใหความเชื่อมั่นอบอุนแกผูถกนําได ูมากกวาคนหลัง ทวาก็ไมมีทางเลือกอยางอืน ่ ตลอดทั้งดงทึบอันแวดลอมไปดวยปลักโคลนมรณะ ยังคงปกคลุมไปดวยความเงียบสงัด...มันเงียบเสียจนกระทั่งแทบไดยนเสียงหัวใจของแตละคนเตนไปในลักษณะตางๆ จันกับบุญคํา ิซุบซิบหารือกันเบาๆ แลวสอบถามพูดจากับคะหยิ่น มีแงซายคนเดียวเทานัน ที่ไมเอยคําใดกับใคร ้ทั้งสิ้น เคาหนาสงบเย็นเยียบดุจภาพปนอยูเ ชนนั้น ทุกคนเริ่มเคลื่อนไหวอีกครัง ภายใตการนําของคะหยิน ผูจรดฝเทาลักษณะยองไปเบื้อง ้ ่หนา การเดินเปนลักษณะเรียงเดี่ยวและซ้ํารอยของมัคคุเทศก ตามวิธีเดินในบริเวณอันเต็มไปดวยอันตรายสองฟาก ซึ่งทุกคนเขาใจดีอยูแลวโดยไมตองเตือน หนทางนัน บายลงสูเบื้องต่ําทางทิศใตเปนลําดับ สูงๆ ต่ําๆ เปนลอนคลื่น ผานไปใน ้ระหวางตนไมใหญที่ขึ้นเรียงรายอยูเปนระยะ ไมมใครเดาถูกวาระดับของหนทางที่พอจะอาศัย ีเหยียบเดินไปไดนี้ มันมีขนาดกวางสักเพียงใด แตสังเกตเห็นคะหยิ่นใชความระมัดระวังอยางถี่ถวนที่สดุ บางขณะก็หยุดลังเล คิดและทดลองแหยเทาถวงน้ําหนักลงไปกอน เหมือนจะหยั่งดูวามันพอจะรับน้ําหนักไวไดหรือไม ทําใหไชยยันตและดาริน อดไมไดทจะหวนคิดไปถึงสภาพของบึง ี่มรณะในหุบหมาหอนที่ผานมาแลว  ซึงตองอาศัยเดินไปตามขอบสันดินที่โผลเปนเกาะลักษณะ ่เดียวกัน จะผิดกันแตเพียง...ครั้งนั้นสามารถจะมองเห็นน้าที่ลอมรอบอยูไดชด แตในครั้งนี้...ใบไม ํ ัมันเปนเครื่องอําพรางตาปกคลุมไปหมด ไมมีใครพูดคําใด นอกจากเสียงสบถ...พึมพําดาคะหยิ่นไปตลอดทางของบุญคํา เพราะเห็นลักษณะการนําอยางเกงกาง เหมือนตัวคนนําเองไมสูจะแมนยําแนใจนัก ซึ่งคะหยินก็ไมได ่โตตอบอะไร นอกจากยิงฟนขาวแหง เกือบครึ่งชั่วโมงของทางเดิน อันเต็มไปดวยความลําบากยากเย็นนั้น ก็บรรลุถึงปารกทึบที่ตนไมขึ้นกันเบียดเสียดหนาแนนเชนเดิม อันแสดงวาคงจะสุดขอบของบริเวณที่เปนปลักโคลนดานหนึ่งแลว ทั้งหมดแยกตัวออกจากการเดินเรียงแถวตามกัน สํารวจไปรอบๆ คะหยิ่นบนอะไรพําอยูในลําคอ สั่นหัวทําหนายุง นําเดินบุกปาฝารก ประเดี๋ยวโผลออกทางดานสัตวที่เริ่มจะเห็นประปราย ประเดี๋ยวก็แหวกพงเถาวัลยนามุดลอดไป สลับกันอยูเชนนั้น แตทิศทางสังเกตไดวา ํพยายามจะตัดสูเบื้องต่ําลงไปอีก รพินทรหันมากระซิบบอกนายจางทั้งสองใหทราบวา...ในขณะนี้ กําลังมุงลงสูหุบลึกเบื้องลาง โดยพยายามเลาะขอบของบริเวณปลักโคลนดูด เพื่อจะหารองรอยโผลขนตําแหนงใดตําแหนงหนึ่งของมันใหได[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  8. 8. 1369 ในที่สุดก็ลงมาถึงบริเวณกนหุบ อันเปนทีบรรจบของตีนเขาสองลูก รอบดานเต็มไปดวย ่โตรกเหวและซุมเถาวัลย สลับไปกับกลวยปาและเฟรนเห็นเขียวชอุมไปหมด อุดมไปดวยโขดหินใหญนอย เรียงรายอยูระเกะระกะ ดานหนึงเปนเชิงเขาของอีกลูกหนึ่ง และเห็นทางน้าไหลเล็กๆ ซึ่ง ่ ํเซาะดินเวาแหวงลงมาจนดูเหมือนขั้นบันไดที่ใครมาทําไว ไตข้นไปยังกอนหินใหญสามลูกที่เรียง ึซอนกันอยูภายใตเชิงผา ลักษณะเหมือนถ้ําอันไมสูงขึ้นไปนัก ดอกวานบางชนิดสงกลิ่นมากรุนๆ  คะหยินนําเดินเลาะลัดไปในระหวางซอกโขดหิน ที่ปกคลุมไปดวยตะไครและเถาวัลย ่เหลานั้น มันเปนทางเดินที่แทบจะไมผิดอะไรกับอุโมงค เพราะพันธุไมเลื้อยทีปกคลุมทึบแทน ่หลังคา พอโผลพนซอกกอนหินใหญสองลูก อันมีลักษณะเหมือนปากประตูใหญ ก็หยุดซุบซิบอะไรกับพรานใหญอีกครั้ง จังหวะนีเ้ อง ดารินผูแทบจะหมดแรงเดินอีกตอไป เพราะความเหนื่อยออนก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เอาหลังพิงกอนหิน หลับตาพักนิ่งไปเอากําลังในระหวางการหารือ พอเปลือกตาปด ศีรษะเอนอยูกับกอนหิน หลอนก็มความรูสึกเหมือนอยากจะนอนหลับไปในทันทีนั้นดวยความอิดโรย ไม ีมีใครทันหันมาสังเกตเห็นหลอน แมแตไชยยันต...ผูบัดนี้ไปยืนรวมกลุมปรึกษาอยูกับพรานใหญ นอกจากแงซายเทานั้นที่จับตาดูแพทยหญิง นักมานุษยวิทยาสาวผูเปนนายอยูเงียบๆ พอทุกคนขยับกายจะเคลื่อนที่ตอไป อุงมืออันกํายําของเจาหนุมชาวดงผูลึกลับ ก็ลอยมาจับแขนพรานใหญไว รพินทรหันขวับมาดวยความสงสัย เห็นแงซายมองตาอยูเงียบๆ ก็ขมวดคิว ้จองเหมือนจะถาม แตแลวเขาก็ชะงัก เมื่อเหลือบไปเห็นลักษณะของนายจางสาว ซึ่งหลับตาหนาซีดอยู คนอื่นๆ ก็เหลียวมาพบพรอมกันในบัดนั้น ทั้งหมดพากันเคลื่อนเขามาใกลหลอน แตถึงเชนนั้นดารินก็ยังไมรูสึกตัว คงนั่งหลับตานิง่เหมือนจะตกอยูในภวังคเชนนั้น รพินทรยมออกมาเล็กนอย ดวงตาอันเครงเครียดทั้งคูเปลี่ยนมาเปน ิ้ออนโยน มองดูหลอนดวยความสงสาร แลวเหลือบไปที่ไชยยันต กระซิบเบาๆ “เราพักกันทีนสักครูเถิดครับ คุณหญิงคงจะเหนื่อยมากทีเดียว” ่ ี่ ไชยยันตถอนใจยาว มองดูเพื่อนสาวอยางเอ็นดูและเห็นใจ ไมกลาวคําใด ทรุดตัวลงใกลๆ ทั้งคณะก็เลยลงนั่งพักกันอยูที่น่นชัวขณะ อดีตนายทหารปนใหญเอื้อมมือมาจับที่ทอนขาอัน ั ่เหยียดยาวของหลอนเขยา พรอมกับกระซิบเรียกเบาๆ ราชสกุลสาวสะดุง ลืมตาโพลงขึ้นอยางตกใจ พอมองเห็นไชยยันต หลอนก็ขยับตัวพรวดพราดทําทาจะลุกขึ้นโดยเร็ว แตเพื่อนหนุมจับไหลกดไว ยิ้มให กระซิบ “เธอเหนื่อยมาก นอย นั่งพักเอาแรงสักประเดี๋ยวก็ได” ดารินกวาดตาก็มองเห็นพรรคพวกทุกคน พากันนั่งเรียงรายกันอยูเปนระยะ กําลังมองมาที่หลอนอยางเอื้อน้ําใจ หญิงสาวฝนยิ้มเจือนๆ ปาดแขนขึ้นเช็ดเหงื่อที่เกาะพราวอยูบนขนตา พูด ่แหบๆ ออกมาจากลําคออันแหงผาก[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  9. 9. 1370 “ขอโทษที ฉันเห็นกําลังปรึกษาหารือกันอยู ก็เลยถือโอกาสนั่งพักขา มันเลยเคลิ้มๆ หมดความรูสกไปไดยงไงก็ไมรู พอจะหายเหนือยแลวละ อยาเสียเวลาเลย ไปตอกันเถอะ” ึ ั ่ รพินทรปลดกระติกน้ําสงมาใหหลอน กลาวมาน้ําเสียงออนโยน “ไมเปนไรหรอกครับ คุณหญิง พวกเราก็เหนื่อยกันแทบแยทุกคน ไมใชคุณหญิงเหนือย ่คนเดียว เราพักกันสักครูดกวา ไมจําเปนจะตองรีบรอน” ี หลอนหลบตาเขา พึมพําขอบใจ แลวรับกระติกน้ํามาเปดจุกออกดื่มกลั้วคอ ถอนใจยาว สีหนาคอยดีขึ้นเล็กนอย พูดไมเต็มปากนัก “มัวชักชา เราอาจตามมันไมทันก็ได อยาลืมคติของเราเสีย นั่นก็คือ...อยาใหฉนตองเปน ัอุปสรรคถวงแผนการใดๆ ของเราทั้งสิ้น” พรานใหญสั่นศีรษะชาๆ ริมฝปากนั้นปรากฏรอยยิ้มนอยๆ ทําใหบังเกิดความแชมชื่นในความรูสกของอีกฝายหนึ่งทีเ่ มินๆ หลบๆ ึ “ไมตองกังวลวาเราจะตามไมทันมันหรอกครับ ผมรับรองวากอนตะวันตกดินวันนี้ เราจะตองพบตัวมันแน ถาไมหลบอยูในกนหุบแถวนี้ ก็เห็นจะนอนกบดานอยูใตปลักโคลนอยางที่คุณหญิงสงสัยนั่นแหละ คุณหญิงจะงีบสักขณะหนึ่งก็ไดนี่ครับ ผมใหเวลาถึงชั่วโมงเต็มๆ เราตกลงใจกันแลววาจะพักหุงหาอาหารกลางวันกันที่นี่แหละ คุณหญิงตื่นมาก็ไดทานอาหารเลย จากนัน ้คอยคนหารอยของมันตอไป” หญิงสาวมองตอบเขาดวยสายตาแสดงความขอบคุณ ริ้วเลือดชนิดหนึ่ง แลนขึ้นมาซานผิวแกมอันซีดเซียว ทําใหแลดูสดชื่นขึ้น แลวหลอนก็เอนศีรษะพิงผนังหินหลับตาลงตามเดิม ไชยยันตเองก็เหยียดยาว ครึ่งนั่งครึ่งนอนพิงอยูกับกอนหิน ควักบุหรี่ออกมาจุดสูบ คุยกับพรานใหญเบาๆ “สมมติวามันกบดานอยูใตปลักโคลนจริงๆ โดยไมยอมโผล เราจะทํายังไง?” “สบายเลยครับ ขอใหรูแนเทานั้น วามันหมกตัวอยูตรงตําแหนงไหน ระเบิดไนโตรยัดตูมลงไปสักลูก แบบเดียวกับระเบิดปลา ขี้ครานจะทะลึ่งพรวดขึ้นมาไมทน” ั “เออ จริงซินะ โคลนมันมีความแนนเสียยิ่งกวาน้ําอีก เปนพาหนะนําความสั่นสะเทือนของแรงระเบิดไปไดดีนัก ผมชักแนใจเสียแลววา มันจมตัวหลบนิ่งอยูใตโคลนนั่นเอง มองไมเห็นรองรอยสักนิดวามันจะโผลขึ้นมาทางไหน” “ก็ยังไมแนเหมือนกันครับ เพราะเรายังไมไดเดินสํารวจใหรอบบริเวณปลักโคลนหมดทุกดาน ถาสํารวจทั่วก็รไดทนที เพราะถาไมปรากฏวามันขึ้นที่ใด ก็แปลวามันอยูใตปลักนั่นเอง” ู ั  คะหยินสังเกตเห็นอาการของดารินที่นั่งพักหลับตาอยางหมดแรงอยู ก็จองดูดวยความ ่สงสัย ถามรพินทรขึ้นวา “นายหญิงของคะหยินเปนอะไรไป นายหญิงเหนื่อยหมดกําลังหรือ?” ่ จอมพรานทําหนาตาย บอกเรียบๆ วา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  10. 10. 1371 “แมมดผูมีอาคมแกกลาอยางนายหญิง ไมมวันเหนื่อยหรอกคะหยิ่น ตอใหพวกเราทุกคน ีหมดแรงแทบจะสิ้นใจ นายหญิงก็ยังมีกําลังอยูเสมอ” เจานักเลงชาวดอย นายบานหลมชางทําหนางง กะพริบตาถี่ๆ มองดูหนาเขา และหันไปจับดู ‘แมมดคนสวย’ สลับกันอยูเชนนั้น ถามตอมา “แลวทําไมนายหญิงนั่งหลับตาอยูอยางนัน?” ้ “นายหญิงกําลังใชตาทิพยคนหาที่ซอนของงูยักษ เพื่อไมใหพวกเราเดินหากันใหเหนื่อย แรง ประเดียวพอลืมตาขึ้นมา ก็บอกไดวางูยักษตวนันอยูที่ไหน เจาจงเฉยๆ ไวเถอะ” ๋ ั ้  คะหยินลืมตาโพลง ครางอะไรอยูในลําคออยางตื่นเตนอัศจรรยใจ ่ บุญคํา จัน และแงซายหันหนาไปกลั้นหัวเราะ ไชยยันตสะกิดถามแงซายถึงการโตตอบของทั้งสอง พอทราบความก็แทบจะปลอยกาก ตัวแมมดเองไมรูเรื่อง เพราะดูเหมือนจะเขาภวังคไปเสียแลว ดวยความออนเพลีย ดารินจะผล็อยงีบไปนานสักเทาใดไมทราบได มารูตัวสะดุงตื่นขึ้น เมื่อรูสึกวามีอะไรสักอยางหนึ่ง หยดแหมะลงมาที่หลังมือซึ่งประสานกันวางไวบนตัก สิ่งนั้นเปนลักษณะของเหลวสัมผัสเย็นๆ อยางไรพิกล ทันทีที่ประสาทคืนมาสูตัว หูหลอนยังไดยินเสียงสนทนากันพึมพําจากรอบๆ ตัว อันเปนเสียงของพรรคพวกที่รวมคณะนั่นเอง  หลอนลืมตาขึ้นมองไปที่หลังมือตนเอง อันไดรับการสัมผัสนั้น แลวก็ยังเกิดความพิศวงครามครัน ถูกแลว มันเปนของเหลวชนิดหนึ่ง สีคล้ําเหมือนโคลนเหลว หยดสักขนาดหัวแมมอ ืปรากฏติดอยูที่หลังฝามือขวา อันไมไดสวมถุงหนังของหลอน เพราะถอดออกชั่วคราวขณะที่ลงนั่ง พัก นักมานุษยวิทยาสาวกะพริบตาถี่ๆ กวาดตาไปยังผูรวมคณะทั้งหลาย เห็นนั่งแวดลอมเรียงรายอยูเ ปนระยะรอบตัวหลอนเหมือนเดิม กําลังสูบบุหรี่คุยกันอยูเบาๆ โดยไมมีใครทันมาสังเกตเห็นการลืมตาของหลอน จึงยกหลังมือขางนั้นขึ้นพิจารณาโดยใกล ถอดถุงมืออีกขางหนึ่งออก เอานิ้วแตะขยี้ดู มันเปนโคลนเหลวจริงๆ นันแหละ มีสแดงชนิหนึ่งปะปนอยูในหยดโคลนนั้นอยูดวย ่ ี  จางๆ หญิงสาวขมวดคิ้วยน แตแลวกอนที่สมองจะทันคิดเชนไรในปรากฏการณประหลาดนั่นเองอีกหยดหนึ่งก็หยดแปะลงมากระทบหลังมืออีกครั้ง คราวนี้มันไมใชโคลนเสียแลว แตเปนหยดเลือดสดๆ!! ไมมีปญหา มันหยดลงมาจากเบื้องบนศีรษะของหลอนขณะนี้นั่นเอง!... ดารินกลั้นใจคอยๆ แหงนหนาขึ้นไปมองเบื้องบน อันเปนซุมกะทกรกและเถาเครือเล็กๆที่ขึ้นพันแนนทึบอยูในระหวางยอดกอนหินใหญสองลูก ซึ่งสูงจากระดับทีนั่งพักกันอยูขึ้นไป ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  11. 11. 1372ประมาณ 7 เมตร ราวกับจะเปนหลังคาที่มุงไว ครั้งแรกที่สุดหลอนเห็นแตก่งใบเถาวัลย อันพันกัน ิยุงเหยิงเปนกระเซิง ครั้นพินิจอยูอึดใจเดียว ก็มองเห็นแถบโคลนสีคล้ําเหมือนจะมีลําตนของไมใหญผุๆ พาดทอดขวางอยูในระหวางกอนหินสองลูกนั้น ตอมาก็เห็นปลองสีขาวเทาๆ ลักษณะเปน เกล็ดอยูในตําแหนงชองวางของเถาวัลยอีกตอนหนึ่ง  เลือดอีกหยดหนึ่งปนไปกับโคลน ที่คางอยูตามกิ่งใบของเถาวัลยกหยดลงมาเปนคํารบ ็สาม คราวนี้กระทบแกมของหลอนพอดี! ดาริน วราฤทธิ์ จองตะลึงคาง ช็อกนิ่งไปชั่วขณะ ตอมาความรูสึกบอกกับตนเองวา ไดพยายามขยับเขยื้อนกาย เพื่อใหเสียงบอกทุกคนที่รวมกลุมกันอยูใกลๆ ในขณะนี้ทราบถึงสิ่งที่ หลอนคนพบอยางบังเอิญนี้ แตมันไมมเี สียงใดๆ หลุดลอดผานลําคออันตีบตันออกมาได หูของหลอนยังคงสําเหนียกเสียงคุยกันพึมพําระหวางรพินทรกับไชยยันตเชนนั้น แขนขาที่พยายามจะกระดิก มันชาไปหมด เหมือนถูกผีอํา หรือมิฉะนั้นก็มอํานาจอันทรงมหิทธิฤทธิ์ชนิดหนึ่งเขามายึด ีไว นานเทานาน ที่หญิงสาวตกอยูในภาวะเชนนี้... ครั้นแลว บนความพยายามตอสูอยางสุดขีด กับประสาททุกสวนทีกลายเปนอัมพาตไปนี้ ่แขนของหลอนคอยๆ ขยับควานเปะปะออกไปอยางหนักแสนหนัก ราวกับมีอะไรมาถวง ในที่สุดก็เอื้อมไปถึงแผนหลังของใครคนหนึ่ง ซึ่งหลอนก็ไมทราบเหมือนกันวาใคร รูแตเพียงเปนคนทีใกล ่ที่สุด แลวก็สะกิด เสียงคงไมมีผานลําคอเชนเดิม ใครคนหนึ่งก็คือไชยยันต ซึ่งขณะนี้นั่งหันสีขางใหหลอน เขาหันกลับไปชาๆ อยางไมสนใจอะไรนัก ขยับจะอาปากถามแตแลวก็ชะงักเพราะเห็นอาการของหญิงสาว...หนาของหลอนไมมีสีเลือด ตาเหลือกโพลน กําลังแหงนเงยจองคางขึ้นไปเบื้องบน ไชยยันตเอะใจ แหงนขึ้นมองตาม บัดดลก็นั่งตัวแข็ง หัวใจดูเหมือนจะหยุดเตนไปชั่วขณะอีกคนหนึ่ง แลวสะกิดตอเบาๆ ที่รพินทรผูนั่งใชหมวกปดหนา เหมือนจะอาศัยงีบเอาแรงอยูเหมือนกัน พรานใหญขยับตัว เสยปกหมวกขึน มองมาทางนายทหารปนใหญเหมือนจะถาม ไชย ้ยันตกําลังตาเหลือกจองมาที่เขา ริมฝปากขยับหมุบหมิบเหมือนจะเอยเปนคําพูดอะไรออกมา แตรพินทรฟงไมไดยน เขาฉงนเล็กนอย เอียงหนาเขามาใกล จึงไดยนเสียงที่แทบฟงไมรูเรื่องนั้นวา ิ ิ “ขางบน” จอมพรานแหงนขึ้นไปโดยเร็ว พริบตาที่จกษุรับภาพไดถนัด หัวใจของเขาก็วูบตกลงไป ัอยูที่ปลายเทา เย็นเฉียบตลอดไขสันหลัง ใหธรณีแยกไป ณ บัดนี้เถิด ไอราหูมหายักษที่กําลังติดตามลา ทอดลําตัวสวนหนึ่งของมัน พาดอยูในระหวางโขดหินเหนือศีรษะที่ทุกคนกําลังหยุดนังพักอยูใต ่ ลําตัวของมันที่นอนสงบนิ่งอยูโดยไมรตัว!! ู[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  12. 12. 1373 คงไมมีเรื่องของการจุดไตตาตอเรื่องใดในโลก ที่ทําใหขนหัวลุกเทากับเหตุการณที่ทั้งเจ็ด ํชีวิตเผชิญอยูในขณะนี้...เจาอสูรดึกดําบรรพคงจะนอนสงบนิงขวางลําอยูบนโขดหินตําแหนงนี้มา ่กอนเปนเวลานานแลว ฝายมนุษยที่ตามลา...มะงุมมะงาหรายองคนหารอยของมันเขามา และแลวก็มาหยุดพักปรึกษาหารือกันอยูใตทองของมันนั่นเอง! คนที่ไหวตัวสําเหนียกทันตอเหตุการณตอมา ไลเลี่ยกับรพินทรก็คือแงซาย หนุมชาวดงพเนจร ลอบสะกิดโดยอาการบอกจัน ในขณะที่รพินทรสะกิดเตือนบุญคํา คงมีคะหยินคนเดียว ่เทานั้น ที่ประสาทสัมผัสชากวาทุกคน ยังเซอซาอยู เหลือบมาเห็นทุกคนพากันเงียบกริบไป แลวเห็น ‘แมมดคนสวย’ ตื่นลืมตาโพลงขึ้นแลวก็ถามมาวา “นายหญิงลืมตาแลว นายหญิงบอกไดหรือยังวางูยักษอยูที่ไหน?” “นายหญิงบอกไดแลว คะหยิ่น” รพินทรกระซิบเบาๆ ยิ้มหรือแยกเขี้ยวก็บอกไมถูก “มันอยูที่ไหน?” “เงยขึ้นไปบนกบาลของเจา คะหยิน...” ่ คะหยินเงยขึ้นไปชาๆ อยางไมเชื่อถือ นอกจากจะเห็นเปนเรื่องขบขัน นึกวาพรานใหญ ่เยา แตแลวพริบตานั้น ก็หงายแผละจากทาที่นั่งยองๆ อยู กนกระแทกลงกับพื้นดวยความตกใจขวัญหนีดีฝอแทบชักดิ้น บุญคําผูรวดเร็วตอเหตุการณ ก็กระโดดเขาตะครุบปากนายบานหลมชางไว กอนที่สิ่งใดๆจะหลุดลอดออกมาได กระซิบลอดไรฟนออกมา “เงียบ! ไอคะหยิ่น!...เอ็งขืนแหกปาก พวกเราตายหมดทุกคน!!” อึดใจนันเอง คะหยินก็ไดสติกลับคืนมา และสามารถเขาใจอะไรๆ ไดดีเทาๆ กับทุกคน ้ ่ตาเหลือกกลอกกลิ้งอยูไปมา เห็นแตตาขาว เหงื่อกาฬผุดเต็มหนา บุญคําสังเกตเห็นนายบานหลมชาง พอจะรูอะไรเปนอะไรแลว ก็คอยๆ คลายมือที่อุดปากออก  บัดนี้ ทุกคนหันมาจองตากันเอง ดวยความรูสึกอันสุดที่จะบรรยายไดถก ดารินสรางจาก ูตะลึงแลว กายของหลอนสั่นเทาและโดยอาการบุยใบ หลอนชี้ไปที่หลังมือของตนเองที่มีหยดเลือดปนโคลนลงมากระทบ แลวชี้ไปเบื้องบน เปนความหมายแทนคําบอกวา หลอนรูสึกตัวลืมตาขึ้นมาเห็น ก็เพราะหยดโคลนและเลือดนั้น รพินทรกัดริมฝปากแนน คอยๆ ยันกายขึนยืนชาๆ แหงนหนาจอง ทุกคนก็พลอยลุกขึ้น ้ตามอยางระมัดระวัง มันเปนปญหาคับขันฉุกเฉินขีดสุด ซึ่งจะตองอาศัยการตัดสินใจอันเฉียบพลันแขงกับเวลา และตองไมผิดพลาดดวย ทั้งเจ็ดชีวิตยืนอยูใตจมูกของมฤตยูโดยไมทันรูตัวลวงหนามา กอน[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  13. 13. 1374 สวนที่วางพาดอยูนั้น เปนบริเวณใตทองกลางลําตัวตอนหนึ่ง และโดยตําแหนงอันเปนเปาหมายใหเห็นถนัดชัดเจน ระยะใกลเผาขนที่สุดนี้ ธนูติดระเบิดของแงซายสามารถจะทําหนาที่ของมันไดเต็มสภาพทีเดียว ปญหามันมีอยูแตวา...ถาไนโตรระเบิดขึนใตทอสวนนีของมัน อีกเจ็ด ้  ้ชีวิตที่อยูภายใต ก็ยอมแหลกเปนจุณมหาจุณไปดวยอยางไมตองสงสัย   ทุกสายตาพุงมารวมจุดอยูที่เขาคนเดียว อยางยึดเปนที่พึ่ง... รพินทรก็ตัดสินใจในวินาทีนั้น ทําใบเปนสัญญาณใหทกคนคอยๆ ยองออกมายังปากทาง ุอันมีลักษณะเหมือนซุมประตู แลวชี้ไปยังเชิงเขาที่มีลักษณะเปนขั้นบันได นําขึ้นไปยังหมูโขดหินหนาปากถ้ําเล็กๆ ที่ผานกันมาแลวเมื่อกอนหยุดพัก ซึ่งขณะนี้ระยะหางออกไปประมาณ 100 เมตรกระซิบเร็วปรือ ๋ “ทุกคน นอกจากผมกับแงซาย รีบวิ่งไปทีกลุมโขดหินหนาปากถ้ําบนเชิงเขาที่เห็นอยูน่น ่ ัเร็วที่สุด แลวหลบซอนอยูทนั่น มันเปนซอกหินแคบ ทางอับพอจะใชเปนกําบังไมใหหวมันลอดเขา ี่ ัไปได เอาละ รีบไปเดี๋ยวนี้ พยายามใหเบาและเงียบที่สุด ถามันไหวตัวเสียกอนจะลําบาก” “แลวคุณละ?” ไชยยันตละล่ําละลัก “ไมตองเปนหวง ผมกับแงซายจะยองเขาไปทางดานหัวของมัน...” “ไปดวยกันดีกวา เขาที่กําบังปลอดภัยไวกอน แลวใหแงซายยิงออกมาจากที่กําบังนัน”  ่ ดารินทวงเร็วปรื๋อมาอีกคน พรานใหญสั่นหนา “ระยะนั้นมันไกลเกินไป แงซายยิงธนูไมถงเปาหมายที่ตองการแน...” ึ  ไมทันจะขาดเสียงของเขา ก็ปรากฏเสียงปาลั่นอูมาราวกับเกิดพายุ ทั้งๆ ที่ลมสงบนิ่งไปแลว ไมมเี คาของพายุเลยจนนิดเดียว เปนเสียงดังมาจากดงทึบในตอนลึกเขาไปของหุบ พรอมกับเสียงขูฟมาราวกับเสียงหัวรถจักรปลอยไอน้ํา ทุกคนแทบผงะหลัง ู “คูของมันตัวหนึ่ง กําลังตรงเขามาที่น!...” ี่ เสียงจันรองออกมาแทบไมเปนภาษาคน กอนที่ฝายมนุษยจะเคลื่อนไหวอยางไรตอไปนั้นเอง ก็มีเสียงฟูตอบออกมาจากเจาตัวที่ถูกยิงเจ็บ และนอนพาดกอนหินเหนือศีรษะอยูในขณะนี้ ประหนึ่งจะเปนการสงเสียงเรียกรับคูของ มัน ที่กําลังตรงดิ่งเขามาปานพายุสลาตัน แลวลําตัวสวนที่พาดอยูบนชะงอนหินทั้งสองดาน ก็เริม่เคลื่อนไหวแชมชา ปรากฏเสียงหินลั่นครึกๆ และกิ่งใบเถาวัลยรวงพรูลงมา กอนหินยอมๆ ที่กองอยูบนยอดโขดถลมรวงกรูเกลียว อันเกิดจากการไหวตัวนัน กลิ้งลงมายังกลุมของมนุษยทั้งเจ็ด ทียน ้ ่ืกระสับกระสายกันอยูภายใต จนถึงกับตองกระโดดหลบกันเปนพัลวัน[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  14. 14. 1375 ดารินเกือบถูกหินลูกขนาดมะพราว หลนทับลงมากลางหลัง ดีแตแงซายผลักเซหลบออกไปไดอยางหวุดหวิด ขณะเดียวกับที่รพินทรและไชยยันต ก็กมหัวหลงกอนเทาครก ที่กระดอนขลุกๆ ลงมาในระดับศีรษะ เสียงการเลื้อยมาของอีกตัวหนึ่ง...ใกลเขามาทุกขณะอยางรวดเร็ว ปะทะไมไรหกวินาศัครืนโครมอื้ออึงไปทั้งปา สวนเจาตัวเหนือศีรษะก็สงเสียงตอบเปนระยะอยูเชนนัน พลางขยับเคลื่อน ้ลําตัวไปๆ หยุดๆ ทีละนอย ยังไมพนจากโขดหินใหญคน้น ู ั “ทําตามที่ผมสั่ง เร็วเขา! มันใกลเขามาเต็มทีแลว!” ่ เสียงเตือนดังมาจากรพินทรเปนครั้งสุดทาย และนั่นคือการปลุกสติของทุกคนใหกลับคืนมา...เพื่อการตัดสินใจอยางหนึ่งในวินาทีคบขันขีดสุดนี้ ั ไชยยันตกระชากแขนดารินออกวิ่งในทันทีนั้น บายหนาตรงไปยังที่หมายอันอยูหาง ออกไป คะหยินก็โผนตามติดโดยมีบุญคํากับจันวิ่งตามไปเบื้องหลัง ทังหาคนตัดทางดานเล็กๆ สอง ่ ้ฝงทางเปนพุมเถาวัลย และหมูหินเพื่อมุงขึนสูปากถ้ําเชิงเขาอยางแขงกับความเปนความตาย ้ พอฝายของไชยยันตเคลื่อนออกจากที่ รพินทรกับแงซายก็หันมามองหนากัน “คอยตามฉันไวทุกกาว อยาใหหางหรือแยกจากกันได” เขาสั่งเปนรถไฟดวน แลวเผนเขาซุมเถาวัลยรกดานซายมือ มุงเขายึดตนสักใหญ 6 คนโอบตนหนึ่ง แงซายเปนเงาตามตัวอยางไมมีอะไรจะตองหวง คลองแคลวฉับไว ทันเขาทุกฝกาวยางจอมพรานควักบุหรี่ขึ้นมาจุด มือไมวายสัน เขาไมไดมีเจตนาที่จะสูบมัน แตเตรียมไวเพื่อศึกใหญใน ่อีกไมก่อึดใจเบื้องหนา ศึกที่เขาไมสามารถบอกไดวามันจะลงเอยเอาในลักษณะใดแน ระหวางอสูร ีดึกดําบรรพผปราศจากตีนสองตัว กับมนุษยซึ่งเปรียบแลวเทากับลูกเขียดตัวกระจิดริดเจ็ดชีวิต ู ตําแหนงทีเ่ คลื่อนมายึดใหมนี้ ทั้งสองยังไมสามารถกําหนดลําตัวของงูยกษตัวที่นอนนิ่ง ัอยูเมื่อครูน้ไดถนัดนัก คงเห็นแตเพียงสวนหนึ่งตามเดิมเทานั้น ที่พาดอยูบนโขดหินบดบังอยูในเงา ีทึบของเถาวัลย ปลายสองดานของมันไมทราบอยูที่ไหนแน เพราะความรกทึบของหมูไมที่บงอยู ัอยางไรก็ตามโดยระยะที่ถอยหางออกมาทีตนสัก และเปาหมายแมจะสังเกตไดในวงจํากัดเพียงแค ่นั้น มันก็เปนเปาหมายสําคัญพอเพียงที่จะเลือกเปนตําแหนงยิงได แงซายเอาลูกธนูขึ้นพาดสายในพริบตานั้นพรอมกับรองเรงมา “จุดชนวนเถอะ ผูกอง” รพินทรกดไหลอดีตรอยโทกองโจรกะเหรี่ยงไว เหลียวไปมาอยางรวดเร็ว เต็มไปดวยอาการกระสับกระสาย “อยาเพิ่ง แงซาย ไอตัวนีไมสําคัญหรอก มันไปไหนไมรอดแลว เตรียมรับมือกับอีกตัวที่ ้กําลังพุงเขามากอนดีกวา มันยังแข็งแรงมีกาลังเต็มที่ เพราะไมไดถูกเจ็บอะไรเลย อันตรายที่สุด!” ํ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  15. 15. 1376 สิ้นเสียงของรพินทร ปาในละแวกรอบตัวก็มองเห็นชัดวาปนปวนขึน บรรดาซุมเถาวัลย ้และยอดไมเตีย ลูระเนน ไหวครืนครันอยูไปมา ไอยกษเลื้อยมาเร็วยิงกวาน้ําปาในอัตราเคลื่อนไหว ้ ั ่อยางเต็มที่ของมัน และพริบตานันเอง...เงาของศีรษะอันมหึมาเหมือนภาพฝนราย ก็โผลวูบขึ้นมาจากหลัง ้พุมไมหางออกไปทางพงรกดานขวาประมาณ 30 เมตร จากตําแหนงที่ทั้งสองหลบซุมอยูโดยมีลําหวยขวางหนากั้นไว ระดับที่มันชูหัวพนยอดไมขึ้นมาราวๆ 3 วา มองเห็นอยางถนัดถนี่เกินความคาดฝนที่จะคํานวณไดวา...มันสูงจากระดับพื้นดินขึนมาสักเทาใด ราวกับสวนสูงของเสาโทรเลข ้ฉะนั้น เฉพาะที่มันตั้งคอชะเงอขึ้นมาโดยไมรวมถึงลําตัวสวนใหญ อยางนอยก็ไมต่ํากวาอีก 4 ใน 5สวน ที่ราบอยูกับพื้น  ณ บัดนี้ สวนหัวอันนาเกลียดนากลัวนั้น หันสายไปรอบๆ โอนเอนไปมาเล็กนอย มันคงมาพบคูของมันแลว และชะเงอตังหัวคนหาศัตรูซึ่งคงจะกระสากลิ่นอยูใกลๆ ้ เห็นชัดถนัดตาเชนนี้ ทั้งรพินทรและแงซายก็เหมือนจะถูกสะกดใหเปนหินไปชั่วขณะมันจะเปนสัตวประเภทงูหรืออะไรก็สดที่จะลงความเห็นไดเสียแลว สําหรับสวนศีรษะที่เห็นอยูนี้ ุ เพราะสัณฐานลักษณะไมเหมือนกับงูชนิดใดในโลกที่เคยพบเห็นมา มันเปนรูปละมายสี่เหลี่ยมขาวหลามตัด ยอดบนของศีรษะ มีอะไรชนิดหนึ่งตั้งแนวอยูเปนสัน คลายๆ หงอนไกชน ดวงตาทั้งคูใหญโปนทะลักเดนออกมานอกเบา ที่มขอบสีออกแดงจัด ลอมเปนวงกลมเหมือนตาปลาทอง ีกระดิกกลิ้งเหลือบไปมาไดอยางนาสยอง เขี้ยวแหลมโคงทั้งคูโผลพนออกมาจากปากเหมือนงาของตัววอลรัส ใตคางเปนแผนหนังหอยยานประดุจเหนียงอยูสองแถบ สิ่งที่พอจะบอกชัดไดถึงสัญชาติดั้งเดิม ก็คือลิ้นอันมีปลายสองแฉกทีพุงพนปากออกมา ่แปลบปลาบเปนจังหวะ ลักษณะทาทางของการเลื้อยไปไดอยางรวดเร็ว และคลองแคลวประเปรียวก็ดี รวมทั้งการตั้งหัวชูคอขึ้นไปไดสูงมากจากระดับพืนราบก็ดี มันเปนคุณลักษณะของจงอาง ้มากกวาประเภทงูเหลือมซึ่งอืดอาดเชื่องชากวา ความตกตะลึงที่มองเห็นหนาตาของเจาอสูรรายตนนั้นกระจะตา ทําใหรพินทรลืมไปชั่วขณะวาเขามีหนาที่จดชนวนระเบิดใหแงซาย สัญชาตญาณพราน ทําใหตวัดไรเฟลประจํามือขึ้นสู ุไหล แตกอนที่นิ้วจะกระดิกนั่นเอง สติกคืนมาอีกครั้ง เพราะเสียงสําลักของแงซาย ็ “ผูกอง! จุดชนวนใหผมเร็ว!!” จึงยื่นปลายบุหรี่ติดไฟเขาทีสายชนวนระเบิด อันติดอยูกับลูกธนูของแงซายทันที แตชา ่ ไปเสียแลว กอนที่ปลายบุหรี่จะทันสัมผัสกับสายชนวน เจาสัตวประหลาดตนนันก็พุงพรวดจากที่ ้เดิมอยางรวดเร็ว เสียงพุมไมหักวินาศอันเกิดจากลําตัวของมันฟาดทับและเลื้อยผานเปนพายุ ไมไดมุงเขาหารพินทรกับแงซายผูความจริงก็หางจากปลายจมูกของมันเทียบแลวเพียงแคคบ หากแตเลื้อย  ืบายหนาไปทางเชิงเขาดานทีคณะของไชยยันตกําลังวิ่งหลบเขาหาที่กําบัง ่ “มันเห็นพวกเราทางดานโนนแลว มันกําลังไล!”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

×