• Share
  • Email
  • Embed
  • Like
  • Save
  • Private Content
ดงมรณะ5
 

ดงมรณะ5

on

  • 9,158 views

 

Statistics

Views

Total Views
9,158
Views on SlideShare
9,158
Embed Views
0

Actions

Likes
1
Downloads
174
Comments
3

0 Embeds 0

No embeds

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Adobe PDF

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel

13 of 3 previous next Post a comment

  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

    ดงมรณะ5 ดงมรณะ5 Document Transcript

    • 896[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 897 37 พนดงตนหนามสมอ อันมีใบแหลมคมและหมูไมที่ขึ้นอยูกับชายน้ํา ตัดมายังอีกตลิ่งดานหนึ่ง ภาพอันเปนที่มาของเสียงก็ปรากฏขึนชัดเจนกับทุกสายตา ที่จองอยางตืนเตนตกตะลึง ้ ่ หางฝงตลิงออกไปไมเกิน 15 เมตร อันเปนบริเวณปลักตืนๆ ที่มีน้ําแฉะใตตนไทรใหญ น้ํา  ่ ้ และโคลนบริเวณนั้นแตกกระจัดกระจาย ปลิววอนดวยการฟดฟาดของเจาสัตวสะเทิ้นน้ําสะเทิ้นบกตัวขนาดเรือจาง เสียงขูคํารามอยางดุรายกระหายเลือดของมัน ดังประสานไปกับเสียงรองแหลมของหมูปา ผูซึ่งบัดนี้ถูกงับคาบกลางลําตัวดิ้นกระแดวอยู หมูตวนั้นเขื่องโขทีเดียว แตเมื่อเปรียบเทียบกับ ัเจาของฟนเลื่อยที่ขย้ํามันไวในปากขณะนี้ ก็มองไมผิดอะไรกับเห็นจิ้งจกคาบตั๊กแตนตัวเล็กๆ มันสะบัดฟดฟาดอยูไปมาอยางรวดเร็วดุดน กระทบกับรากไทรและหมูไมเล็กๆ ที่ข้นอยู ั ึในน้ํา เหมือนเจตนาจะใหหมูตัวนั้นยุติการดิ้นรนอยางเด็ดขาด แลวกระชากตะกุยลงไปในปลักโคลนหางโคนตนไทรออกไป น้ําบริเวณนั้นตื้นเพียงเขา รางของมันจึงปรากฏเห็นชัดเต็มตัวอยางถนัด หางลักษณะเหมือนใบเลื่อยตวัดฟาดอยูโครมครามอยางนาสะพรึงกลัว เลือดของหมูปากระเด็นแดงฉานเปรอะไปทั่วใบไม และละลายอยูในน้ําอันขุนคลัก ตัวมันสีดาสนิทเปนเกล็ดหนาขรุขระนาเกลียดนากลัว   ํยิ่ง มองดูเหมือนขอนไมจมน้ําผุๆ หากไมเห็นอากัปกิรยาที่มันกําลังเคลื่อนไหวอยางรวดเร็วในการ ิสังหารเหยื่อเชนขณะนี้ มันเปนภาพทีสยดสยองพองขนอยางยิ่ง! ่ “ยิงนะ!” ไชยยันตรองขึ้นกระหืดกระหอบพรอมกับประทับ .600 ไนโตรฯ แตเชษฐาเร็วกวา ควาลํากลองปนของไชยยันตกดต่ําไว พรอมกับหามเร็วปรื๋อ “อยา! ปลอยมัน” ไชยยันตชะงัก ทุกคนยืนนิง จับมองภาพนั้นดวยอาการกลั้นลมหายใจตอไป ดารินผู ่กระชากปนสั้นออกจากเอว ก็พลอยชะงักลงดวย เพราะเสียงหามของพี่ชาย และก็สังเกตเห็นพรานใหญไมมปฏิกริยาเชนไร นอกจากจะยืนดูอยูเฉยๆ เสี้ยวของวินาทีตอมานั่นเอง เจาสัตวรายแหงบึง ี ิมหากาฬก็วิ่งน้าแตกโครมครืน กระชากเหยื่อตะลุยลงไปในสวนลึก ดําเลนและพงไมน้ํา มองดู ํผาดๆ เหมือนจะแทรกแผนดินหายไปตอหนาตอตาอยางนาหวาดเสียว เสียงโคลนเดือดปุดๆ แตกพลั่กขึ้นมาเปนพรายฟอด ระคนไปกับเลือด เสียงของหมูปาขาดหายไปในทันทีที่ถกกดจม หายลง ูไปใตเลนเหลวเละ มีแตเสียงสําลักแทน และชั่วอึดใจตอมา ก็เงียบสงบลงตามเดิม คงทิ้งไวแตรอย[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 898เลือด และพรายน้ําที่เดือดฟอดอยูเชนนั้น ทุกสิ่งทุกอยางรวดเร็วฉับพลัน ราวกับเปนภาพฝนรายที่มองเห็นกันชัวพริบตาเดียว ่ ดารินครางอะไรออกมาคําหนึ่ง หลับตาลงอยางสยดสยองเหลือที่จะกลาว ภาพที่เห็นกับตามันสั่นประสาทของหลอนเปนอยางยิ่ง แทบจะไมเชื่อสายตาวาจระเขใหญตวนัน คาบหมูปา ั ้ แทรกเลนหายไปตอหนาตอตาไดอยางไร ทั้งๆ ที่มองเห็นวาน้ําบริเวณนั้นไมลึกหรือกวางใหญอะไรนัก ไชยยันตเองก็รูสึกคอแหงผาก กะพริบตาอยูปริบๆ ขนลุกชัน สวนเชษฐาเยือกเย็นอยูในอาการเดิม ไมผิดอะไรกับพรานใหญ ผูซ่งมองเห็นอะไรเปนเรื่องสามัญธรรมดาไปหมด ึ “โชคดีเหลือเกิน ที่เปนหมูเคราะหรายตัวนัน แทนทีจะเปนพวกเราคนใดคนหนึ่ง!” ้ ่ ไชยยันตพึมพําออกมาดวยเสียงกระซิบ “ฉันเคยเห็นหมาในทั้งฝูง เปนพันๆ ตัวรุมกัดกินหมูทั้งเปนตอหนาตอตา ตอนที่หลงอยูกับพรานใหญ” ดารินพูดขึ้นดวยเสียงแหบเครือ ยกมือขึ้นลูบใบหนา “แตสาบานไดวา เหตุการณคราวนัน ก็ยังไมหวาดเสียวนาขนลุกเทาคราวนี้ ถาภูมิ ้ประเทศเปนน้าลึก และไอเขตัวนี้กดหมูลากลงน้ําไป ก็คงไมนากลัวเทาไรนักหรอก แตนี่มันเปน ํ ัปลักเลน มันคาบหมูมดหายลงไปใตเลนไดยังไง เห็นแลวขนลุก หมูตัวนั้นถูกกดจมหายลงไปใต ุเลนทั้งเปนๆ กวามันจะตายคงทรมานอยางบอกไมถูกทีเดียว นากลัวเหลือเกิน มันดํามุดเลนไปไดยังไงนะ” “ใตเลนลงไปเปนน้ําลึก มีอยูหลายชัน ผมบอกแลววามันเปนที่พุ ติดตอกันถึงไดทั่วไป ้มองดวยสายตาพื้นๆ ไมเห็นหรอก ถาเอาไมหยั่งดูก็ร” ู รพินทรบอก “แกหามฉันไวทําไม มายงั้นก็อยูแลว” ไชยยันตหนไปตอวาเชษฐา ั “แกจะยิงมันทําไม เพื่อชวยหมูปาตัวนั้นนะเหรอ?” เชษฐาหันไปยอนถามเรียบๆ ไชยยันตอึ้ง เขาก็กลาวตอมาวา “ไมมีประโยชนอะไรหรอก แกก็ไมไดคดที่จะชวยหมูเพื่ออะไร เพราะฉะนันปลอยให ิ ้กติกาของปาดําเนินไปตามกฎเกณฑของมันดีกวา เอาไวใหจําเปนตอชีวิตและความปลอดภัยของเราเสียกอน และเมื่อนั้นแกยิงใหเที่ยงๆ ก็แลวกัน ดีแลวละที่มันคอยดักเลนงานหมู แทนที่จะเปนพวกเราคนใดคนหนึ่ง” แลวหัวหนาคณะเดินทางก็หนไปทางพรานใหญ ถามวา ั “มันไปยังไงมายังไงกันนี่ หมูปาตาไว จมูกดีออก ไหงถึงพลาดทาเอาได” “ทีเผลอครับ” รพินทรบอก[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 899 “จระเขเปนสัตวที่มีความเพียรพยายาม และอดทนมากในการรอเหยือ เหมือนๆ งูนั่น ่แหละ มันจะตองมานอนคอยอยูนานแลวโดยจมตัวกลืนอยูกับสิ่งแวดลอม มันคอยเฝาอยูเปนวันๆปลอยใหกิ่งใบไมหลนลงมาสุมทับอําพรางตัวมันเสีย มองดูผาดๆ เหมือนขอนไม พวกหมูเดินหากินเพลินใกลๆ เขามาโดยไมทันเฉลียวใจคิด พอไดจังหวะมันก็พุงเขาใส เสียงตูมสนั่นที่ดังขึ้นครั้งแรกเปนเสียงฟาดหางของมัน นานๆ มันถึงจะจับสัตวบกกินไดเสียทีหนึ่ง แตบางทีไปเจอะเอา‘ของแข็ง’ เขา แทนที่มันจะไดเหยื่อ ก็กลายเปนเหยื่อไปเหมือนกัน” “หมายความวายังไง?” “ก็เวลามันไปเจอเอาเสือเขานะซิครับ” พรานใหญบอกมาปนหัวเราะ ไชยยันตลืมตาโพลง “ฮา! เสือกะจระเข มันจะสูกนอีทาไหน ตัวหนึ่งสัตวบก อีกตัวหนึ่งสัตวน้ํา” ั “นั่นแหละครับ ปะเหมาะมันก็มาเจอกันเขาไดเหมือนกัน ในกรณีทไอเขมาดักคอยเหยื่อ ี่อยูริมๆ น้ําตื้น และไอเสือบังเอิญลงมากินน้ําแลวพบเขา ผมเห็นกับตามาแลว ที่บึงบริเวณนี้แหละจระเขมาดักซุมเหยื่ออยูบริเวณน้ําตื้นพอดี แลวพุงเขางับเสือดําขณะที่ลงมากินน้ํา ทีนี้บังเอิญเสือดําไมไดมาตัวเดียว นังตัวเมียทีเ่ ปนเสือดาวเดินติดมาดวย สองตัวผัวเมียมันเลยชวยกันกัดลากจระเขขน ึ้ไปฉีกเสือบนบก เสือบังเอิญไดเปรียบทีน้ําตรงที่เกิดเหตุนั้นตืน และชวยกันสองตัว ตามปกติเสือมัน ่ ้ก็ไวกวาจระเขอยูแลว หลอกลอเสียพักเดียวไอเขหมดทา จะลงน้ําลึกก็ไมไดมนชวยกันสกัดดักไว ัจระเขตัวนั้นไมใหญโตอะไรนัก จึงกลายเปนเหยื่อเสือไป ถาจะพูดถึงฤทธิ์เดช ความฉลาด ความรายกันแลว ไมมีอะไรเกินเสือไปไดหรอกครับ จระเขมันเปนสัตวเลือดเย็น จึงโงกวาในดานกลยุทธการตอสู แตถาเสือกําลังวายอยูกลางน้ําลึกๆ ก็เสร็จไอเขเหมือนกัน”  คณะนายจางครางออกมาดวยความประหลาดใจ ในสิ่งที่ไดรับฟง “แตไอตัวเมื่อกี้นี้ใหญเหลือเกินนี่ ยังกะเรือสําปน อยาวาแตเสือเลย สงสัยวาตอใหลูกชางรุนๆ เจอมันเขาก็เห็นจะเสร็จมันแน” ไชยยันตวา ทุกคนเริ่มตระหนักไดดวา การเดินในระยะตอไปจะตองใชความรอบคอบระมัดระวัง ีเพียงใด มันเปนสิ่งที่ประมาทเสียมิไดเลย หากใครเลินเลอ กาวพรวดถลําลงไปในแองที่มีผิวหนาเหมือนพืนธรรมดาลวงตาอยูทั่วไป เหมือนเมื่อคราวที่ไชยยันตเคยพลัดหลนเปนตัวอยางกอนแลว ก็ ้ไมมีส่งใดมารับประกันสวัสดิภาพใหได เมือตองอยูทามกลางบึงมฤตยูทชุกชุมไปดวยจระเขเชนนี้ ิ ่ ี่ อีกพักใหญตอมา บริเวณสันเกาะ หรืออีกนัยหนึ่ง แหลมที่ยื่นยาวเหยียดเขาไปกลางบึงนั้น ก็เริ่มกวางใหญออกไปทุกขณะ แสดงวาใกลกับสวนโคนอันติดตออยูกบแผนดินและปาเริ่มจะ ัโปรงขึ้น สวนมากเปนพงออกอแขม ทั้งหมดพบกับสัญลักษณอันตรายเตือนย้ําใหรูสึกตัวอีกครั้ง นั่นก็คือลูกเล็กๆ ของไอชาละวันฝูงหนึ่ง ประมาณ 4-5 ตัว ขนาดยาวเพียงศอกเศษ คลานยั้วเยียอยูในแองที่ปกคลุมไปดวยพง ้[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 900หญาริมชายน้ํา พอเห็นมนุษยเฉียดผานไปใกลก็อาปากรา สงเสียงขูฟูฟอสอสันดานราย ไชยยันตทดลองแหยพานทายปนเขาไปใกลตัวมันก็แวงงับในทันที เกิดกับแงซายก็ชกมีดเดินปาออกมาฟน ักระหน่ําอยางไมปราณี แลวเตะกระเด็นหายเขารกไป “ไอพวกนี้นี่ สอสันดานอันธพาลตั้งแตตัวนอยๆ ทีเดียว” ไชยยันตบนพลางหัวเราะหึๆ โคลงศีรษะ เมื่อเห็นเชษฐาใชรองเทาคอมแบ็ตกระทืบเขากุมภีลนอยตัวหนึ่ง ที่งับติดสนเทาของเขาลงไปชักดินอยูในกอหญา ดารินกระโดดหนีอยาง   ้ขยะแขยง “รพินทร คุณนาจะตั้งแคมปลาจระเขเปนการใหญอยูที่นนะ มันชุมดีเหลือเกิน เอาหนัง ี่มันขายอยางเดียวก็มีหวังรวย ดีกวาจะไปดักสัตวปาอื่นๆ เสียอีก” “ผมก็เคยคิดอยูเหมือนกันครับ ติดขัดอยางเดียวเรื่องหนทางกันดารยากแกการขนสง ถาพอมีทางเอาเกวียนเขามาถึง ผมคาหนังจระเขไปนานแลว ตัวเล็กๆ ขนาดที่เราเจอนีนะราคาดีนัก ทํา ่กระเปาถือผูหญิงไดตัวละใบพอดี หรือมายก็สตัฟฟเอาไวขายเปนเครื่องประดับหองรับแขกทั้งตัว” ระหวางที่ทกคนกําลังวุนวายอยูกับการทําลายลูกจระเขเหลานั้น ดารินเริ่มกระสับ กระ ุสายไมเปนสุขนัก กวาดสายตาระแวงไปรอบๆ แลวดึงไรเฟลประจํามือของหลอนที่ฝากแงซายใหสะพายไว มาถืออีกครั้ง “รีบหลีกไปเสียใหพนเร็วๆ เถอะ ไปฆาลูกออนๆ ของมันตายหมดแบบนี้ ประเดี๋ยวแม มันก็ตามมาเทานั้น!” หญิงสาวพูดหวาดๆ เพราะความไมประสา ทุกคนหันมามองดูหลอนแลวหัวเราะไปตามๆ กัน พี่ชายสงสารก็เลยกระซิบบอกใหวา “ธรรมชาติของจระเขไมเหมือนสัตวรายลูกออนอยางอื่นหรอก มันไมมีความสัมพันธหรือวาเลี้ยงรักษาดูแลลูกของมันเลย มันขึนมาออกไขกลบไวชายฝงแบบเดียวกับเตา แลวทิ้งใหลก ้ ูของมันแตกออกจากไขเจริญเติบโตเองตามยถากรรม โดยไมมาเฝากกเลี้ยงดูหรือเหลียวแลอะไรอีกทั้งสิ้น ปะเหมาะบางทีเจอลูกเล็กๆ ที่เพิ่งแตกออกจากไข ยังจับกินเปนอาหารเสียอีก เพราะฉะนั้นไมตองกลัววาแมของมันจะตามอาฆาตจองเลนงานเรา เหมือนตอนที่นอยเจอเสือลูกออนหรอก” ดารินอายจนหนาแดง เมื่อรูวาตนเองปลอยหาแตมออกไปถนัดใจ เพราะความรูเทาไมถึง การณ คอยๆ ชําเลืองไปทางพรานใหญ เบาใจเล็กนอยเมือเห็นเขาวางหนาเฉยๆ ทําเปนไมรูไมช้เี สีย ่แตแลวก็โมโหจี๋ขึ้นมาเมื่อไดยินเสียงไชยยันตหนขวับไปแกลงพูดเบาๆ กับรพินทร โดยเจตนาให ัหลอนไดยินถนัด “แปลกแตจริงนะผูกอง คนขนาดมาสเตอรดีกรีเปนนักวิทยาศาสตร เปนแพทยมือชั้นเกียรตินยม เปนนักมานุษยวิทยา ที่กําลังจะไดด็อกเตอรดีกรีอยูรอมรอ กลัวตะเขลูกออนจะตามลา! ิสงสัยเมื่อสมัยเด็กๆ วิชาธรรมชาติเกี่ยวกับสัตวสะเทินน้ําสะเทินบกคงจะไมเปนทา ยังงี้หวานเลย...ยังหลอกไดอกนานนัก” ี[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 901 “คนเรามันไมฉลาดรอบรูไปหมดเสียทุกสิ่งทุกอยางหรอก ไชยยันต!” นักมานุษยวิทยาผูเสียเชิงกลาวมาหวนๆ พยายามจะระงับความเดือดดาลไว ฝนหัวเราะหึๆ “คุณดวย นายพรานใหญรพินทร! และขอใหรูไวเสียดวยวา ทังสองคนนั่นแหละ ตอนที่ ้บาดเจ็บไมสบายหรือตอนทีทําทาจะตายอยูน่นนะ ฉันแกลงเอาน้ํากลั่นฉีดใหแทนยาเสียหลายครั้ง ่ ัแลว โดยหลอกวาเปนยากันบาดทะยักบาง ยาแกปวดแกไขบาง แลวมีปญญารูบางหรือเปลาเพราะฉะนั้น อยาทําเปนหัวเราะเยาะดีไป” ถูกศอกกลับเอาแบบนั้น เลนเอาไชยยันตครางออย หนาแหยไป หันมาจองหนาเพื่อนสาวพูดคอยๆ “พูดเปนเลนไปนา นอย! นี่เลนเอาน้ํากลั่นฉีดใหหรอกหรือ” “น้ํากลั่นนะยังดีนะ ตอไปคราวหนาอาจเจอน้ําโคลนเขาบางก็ได ระวังเหอะ!” ไชยยันตยกมือไหวปลกๆ ยอมยกธงขาวโดยดี สวนรพินทรออกตัวเบาๆ “ผมไมไดหวเราะคุณหญิงสักหนอย” ั “ไมรูละ คูหูกนดีนัก” ั หลอนคอน ครึ่งยิ้มครึ่งบึ้ง “คนไมรแทนที่จะบอกใหดๆ กลับหัวเราะเยาะ ฉันไมใชนักสัตวศาสตรนี่ จะไดรอบรู ู ีธรรมชาติของสัตวหมดทุกชนิด ก็พอจะรูคราวๆ อยูบางหรอก วามันออกลูกโดยวิธีวางไขบนฝง แตไมรละเอียดวามันไมมีความเกี่ยวของสัมพันธกับไขหรือลูกออนๆ ของมัน ภายหลังจากออกไขทง ู ิ้ไวตามยถากรรมแลว ก็นึกวาคงจะแบบเดียวกับงูจงอางนะซิ เพราะจงอางยังหวงไขและลูกออนของมัน มีพี่ใหญคนเดียวเทานั้นที่ดีกับฉัน ชวยบอกใหหายโง นอกนันมีแตจะหัวเราะ เกิดกับแงซายก็ ้เหมือนกัน ระวังใหด!” ี เกิดกับแงซาย ผูยิงฟนยิ้มอยูหยุดยิ้มทันที ทําหนาเรี่ยเพราะพลอยฟาพลอยฝนไปดวย  เดินรุดหนากันไปอีกเพียงไมกี่กาว ทามกลางพงอออันหนาทึบของชายฝงดานขวา ตางก็ไดยนเสียงอะไรชนิดหนึ่งวิงตะกายกอรวกสวบสาบอยางรวดเร็ว และยอดออไหวยวบยาบ เพราะ ิ ่ถูกปะทะจากแรงดันเบื้องลาง จนตองสะดุงและหยุดชะงักเตรียมพรอมดวยความตกใจ แตพริบตาเดียวก็มีเสียงกระโจนลงน้ําดังตูมแลวก็เงียบหายไป ทุกคนมองดูหนากันอีกครั้ง ไมมีใครปริปากพูดเชนไรอีก เพราะเขาใจดีวานั่นคือ ‘เจาถิ่น’ ที่ขึ้นมาอาศัยนอนผึ่งลมอยูบนชายฝง ซึ่งคงไดยินเสียงฝเทามนุษยเคลื่อนใกลเขามา จึงพรวดพราดโจนลงน้ําไปอยางกะทันหัน “จําไวนะ ลูกปนเราจํากัด จะไมยิงจนกวาถึงเวลาจําเปน” เชษฐาประกาศย้ํากับทุกคน เสียงเจาชาละวันที่ขึ้นมานอนผึ่งแดด ตะกายลงน้ําเมื่อมนุษยเฉียบใกลเขามาดังอยูแทบจะตลอดเวลาที่คณะทั้งหมดคืบหนาไป แตไมมีโอกาสจะไดเห็นตัวมันบนบกไดถนัดเลย เพราะปารก[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 902คงไดยินแตเสียงวิ่งลงน้ํา ซึ่งดังอยูเบื้องหนาไมหางออกไปนักเทานัน สองสามครั้งที่พรานใหญหยุด ้ชี้ใหคณะนายจางของเขา สังเกตดูถิ่นที่มนขึ้นมาวางไขและกลบไว พบลูกขนาดเล็กๆ ของมันคลาน ัอยูตามพื้นน้ําแฉะๆ อีกหลายตัว ไมมีใครสนใจกับมัน...นอกจากไชยยันตจะบนไปตลอดทางเทานั้น วาเสียดายแหลงอันแทบจะเรียกไดวาขุมทรัพยยอยๆ นี้ย่งนัก เมื่อเห็นความชุมอยางเหลือขนาด ของเจาสัตวที่หนังมี  ิราคางาม ครึ่งชั่วโมงตอมา ก็ขึ้นเนินปารวกสลับไปกับไมใหญ มองเห็นพวกนกน้ําสีขาวสลับดําเกาะแนนอยูเปนพืด สงเสียงรองเกรียวกราวแซสนั่นไปทั้งดง พื้นทีเ่ คยเปนที่ลุมชืนแฉะเริ่มเปลี่ยน ้มาเปนดินลูกรัง สลับไปกับโขดหินระเกะระกะ พวกมะไฟปาออกลูกแดงฉานเปนดงอยูทางอีกฟากหนึ่ง แดดยามบายจัดทอดแสงออนเรืองลงทุกขณะ รพินทรเรงฝเทาขึ้นอีก พอตัดเนินเตี้ยๆ ลูกนั้นลงมายังอีกดาน ก็พบลําคลองทอดขวางคดเคี้ยวอยูเบื้องหนา มีโขดหินเปนเกาะแกงผุดงอกอยูกลางน้ําเกลื่อนไปหมด ฝงตรงขามเปนแนวปา รวกเชนเดียวกัน แตมองเห็นดงใหญเปนเงาทะมึนอยูเ บื้องหลัง น้ําเย็นเฉียบเปนสีราวกับนิล และนิ่งสนิทเหมือนจะไมมการไหลเลย ทุกคนมาชุมนุมนั่ง ีพักหารือกันอยูที่ชายฝง อันมองเห็นฝงตรงขามที่หางออกไปประมาณ 40 เมตร และโดยระยะใกลเพียงแคน้ี ไมจาเปนตองอาศัยกลองสองทางไกลเลย ก็มองเห็นชัดอยูวาบนแกงหินที่เรียงรายอยู ํกลางน้ําแทบทุกหยอม มีจระเขข้นไปนอนผึ่งแดดอาปากอยูเต็มไปหมด ราวกับใครมาแกลงปน ึประดับเอาไว แตละตัวมีขนาดกําลังวองไวประเปรียวทั้งนั้น หนาสั้นหักยูเ ขามาราวกับหนายักษเขี้ยวขาวโผลยาวมองดูเหมือนใบเลื่อย เห็นแลวชวนสยองขวัญ นายจางทั้งสามพอมองเห็นเขา ก็แทบจะหมดศรัทธา “จะไหวเหรอผูกอง” ไชยยันตครางออกมา ปาดแขนเสื้อเช็ดเหงื่อหนาผาก เหมอมองไปยังฝูงชาละวันที่นอนผึ่งแดด ดูเปนพืดอยูบนหินงอกกลางน้ํา แทบจะไมมีทไหนวาง ี่ “นอนผึ่งแดดเห็นๆ อยูนั่นก็รวม 20-30 ตัวแลว ซุกอยูตามชายฝงสองขางอีกละ แลวในน้ําอีกละ ยิ่งกวาบอที่เขาเลี้ยงไวเสียอีก” รพินทรมวนบุหรี่ใบตองแหงอยางใจเย็น ตอบเรียบๆ แตน้ําเสียงหนักแนนวา “ไหวซิครับ เดียว! นั่งพักใหหายเหนื่อยกันเสียกอน คอยคิดวาเราจะหาวิธีขามยังไง” ๋ “ตรงนี้แคบทีสุดหรือ?” ่ หัวหนาคณะเดินทางถามเสียงเครงขรึม เขากําลังใชความคิดขนาดหนักเชนกัน[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 903 “ไมมีตอนไหนจะแคบกวาตอนนี้อีกแลวครับ น้ําก็ไมลกนัก พูดถึงวาถาไมมวพะวงอยู ึ ักับไอเขพวกนัน เราจะเดินลุยขามกันไปไดอยางสบายทีเดียว น้ําตอนที่ลึกที่สุดเพียงแคระดับอก ้เทานั้น” “อยาลืมปญหาสําคัญของเราในขณะนี้เสียนะ รพินทร ลูกปนของพวกเราทุกคนมีกนอยู ัจํากัดเพียงไมกี่นดเทานั้น สมมติวาเราเดินลุยขาม และพวกมันแหกันเขาโจมตีพรอมๆ กันรอบดาน ัถึงอยางไรก็ยิงไมทันแน ใครก็ตามที่จะเดินลุยขามฝงไปได ตองแปลวามีปนนับสิบๆ กระบอกพรอมทั้งกระสุนไมอั้นคอยยิงคุมกันอยูทีเดียว มายงั้นเปนเสร็จ!” เชษฐาพูดอยางหนักใจ พรานใหญยังไมทนตอบอยางไร ไชยยันตก็เอยเสริมมาวา ั “เราพยายามเดินลุยน้ําไปอยางเงียบๆ โดยไมใหพวกมันสวนมากไหวทัน รูสึกตัวอยางนั้นหรือ?” ประโยคหลัง เขาหันไปทางพรานใหญเหมือนจะขอความเห็น จอมพรานจุดบุหรี่สูบแลวกัดปลายเนนไวดวยฟนหนาทังคู กวาดสายตาไปรอบๆ ้ “เรื่องจะหลอกมัน โดยยองผานน้ําในหวยกวางถึง 40 เมตร โดยไมใหพวกมันรูสึกตัวหรือมองเห็นนะ เห็นจะไมมหวังหรอกครับ ถึงอยางไรมันก็จะตองไหวทันแน วามีอะไรลงมาในน้ํา ีและถาตัวเดียวรูพุงตรงเขามา ตัวอื่นๆ ก็จะตามทั้งหมด เราตองมีวิธีที่ดีกวานี” ้ “สําคัญวามันดุอยางบาเลือดหรือเปลาเทานั้น ถาไมถึงกับดุรายนัก เราอาจใชวธยงไลให ิีิมันตกใจสักสองสามนัดก็นาจะได”  ดารินพูดอยางอึดอัด “จระเขในถิ่นนี้เลนกับมันไมไดหรอกครับ เรายิงมันอาจตกใจเสียงปนหนีลงน้ําก็จริง แตถาเราลงไปอยูในน้ําอันเปนถินของมัน และมันไดกลิ่น มันไมถอยแน” ่ วาแลว พรานใหญก็บอกใหทุกคนคอยระวังคุมเชิงอยูบนฝง กําชับไมใหใครยิงไมวาจะ เกิดอะไรขึ้น ตนเองปลดเครื่องหลังออก คอยๆ หยอนตัวลงไปในน้ําริมฝงอยางแผวเบาที่สุด แลวคอยๆ เดินชาๆ พยายามไมใหเกิดเสียง หรือน้ํากระฉอกเลยแมแตนอย หางฝงออกไปเปนลําดับ โดยมุงตัดออกไปยังกลางน้ํา ไชยยันต กับเชษฐากระชับปนเตรียมพรอม รองเตือนเขามาเบาๆ ใกลกลับขึ้นฝง เพราะอานความคิดของพรานใหญยังไมออกวาเขาจะเอาอยางไรแน แตรพินทรแตะริมฝปากโบกมือเปนสัญญาณใหเงียบ ตนเองเคลือนหางออกไปอีกทีละกาว กวาดสายตาไปรอบดานอยาง ่ระมัดระวัง ทามกลางความใจเตนระทึกนึกเดาอะไรไมออกของทุกคน ประมาณ 7-8 เมตร ที่รางของพรานใหญเคลื่อนหางฝงออกไประดับน้ําเทียมเอวของเขาอีกกาวเดียวที่คืบไปเบื้องหนา เทาเหยียบพื้นเบื้องลางพลาดเซไปเล็กนอย น้ํากระฉอกเปนระลอกคลื่น และปรากฏเสียงดังขึ้นเบาๆ ฝูงไอเขที่นอนผึ่งแดดสงบนิงราวกับรูปปนอยูบนเกาะตําแหนงใกลที่สด ก็เคลื่อนไหว ่  ุตัวอยางฉับพลัน ครั้นแลวพริบตานั้นมันก็พุงกายสวบลงน้ํา โบกหางรี่น้ําแตกเปนทาง เห็นจมูกโผล[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 904ขึ้นเหนือน้ํา ปรี่ดิ่งเขามาอยางรวดเร็ว ครั้งแรกก็ตวหนึ่งกอน แลวเจาตัวที่สอง-สาม และสี่ ในเกาะ ัเดียวกันก็โผลงน้ําตาม พากันวายตรงเขามาเปนทาง รพินทรจับตาสังเกตอยูกอนแลว เขาเดินลุยกลับขึ้นมาบนฝง กอนที่พวกมันจะมาถึงตัวและพากันฟาดหางน้ําแตกกระจายอยูครืนโครมอยางดุราย ตรงตําแหนงที่เขายืนอยูเมื่ออึดใจนี้ บางตัวพุงรี่ตามติดเขามา อาปากฟาดหางอยูริมฝง ตรงตําแหนงที่มนุษยยนอยู พรอมกับเสียงคํารามอยาง ืกระหายเลือด แตไมบงอาจถึงกับจะตามขึนมาบนฝง นอกจากจมตัวอยูในน้ําริมตลิ่งเชนนั้น เหมือน ั ้ จะรูจักขอบเขตไดดวามันเปนใหญอยูได ก็เพียงในอาณาจักรที่มีน้ําเทานั้น ี ไชยยันตกับดารินขยับปนอยางเดือดดาล ร่ําๆ จะปลอยกระสุนออกไป ติดอยูเพียงที่เชษฐาและพรานใหญรองหามไวเทานั้น “โอย! อยางนี้ก็เห็นจะไมมหวังไดขามฝงแลวละ มันดุรายยิ่งกวาหมาบาอีก” ี  ไชยยันตรองออกมา “มีซิครับ เดี๋ยว ใจเย็นๆ ไวกอน”  พรานใหญบอกมายิ้มๆ ดวยน้ําเสียงปกติ การลงไปเลนกับความตายของเขาเมื่อสักครูนี้เปนความใจหายใจคว่ําของคณะนายจางทุกคน แตเจาตัวเองเฉยๆ เหมือนจะเปนเรื่องสนุกธรรมดาไมต่นเตนตระหนกตกใจอะไรเลย เมื่อเห็นจระเขพวกนันปรี่ด่งเขามา ก็เดินกลับขึ้นฝงมาอยางใจ ื ้ ิเย็น “แลวเมื่อตะกีนี้คุณบาเดินลงไปทําไม ฉันไมเขาใจเลย” ้ ดารินรองถามมาเสียงสั่น “ก็ไมไดบาหรอกครับ เพียงแตจะทดลองดูเทานั้น ขนาดผมเดินลงไปคนเดียว พยายามใหเบาที่สุดแลว มันยังรูสึกตัว...นับประสาอะไรกับพวกเราทั้งกลุม วาอันที่จริงเรานาจะเดินขามกันไปได รบกับมันไปพลางถาเรามีลูกปนพอเพียง นี่ก็มีกนอยูจากัดเสียดวย” ั ํ เชษฐามองไปรอบๆ อีกครั้ง “ไมไผแถวนี้มออกเหลือเฟอ ถาจะตองตอแพกันเสียแลว” ี “เสียเวลาครับ ขืนมัวแตตอแพอยู กวาจะขามไปไดกพรุงนี้” ็ “แลวคุณมีวิธีที่จะขามยังไง” ดารินกระสับกระสาย รพินทรยังไมตอบความกังวลใจของคณะนายจางของเขาในขณะนันกอน นั่งสูบบุหรี่ ้เหมือนจะใชความคิดเงียบๆ อยู จนกระทั่งบุหรี่หมดตัว ก็ลกขึ้นยืนกระดิกนิ้วเรียกเกิดเขามาสงไร ุเฟล .458 ของเขาไปใหถือ แลกเอา .375 มาขยับลูกเลื่อนตรวจดูกระสุน แลวตบลูกเลื่อนเขาที่ “เห็นจะตองใชอุบาย ดึงความสนใจของไอเขพวกนี้ใหไปพะวงทางอืนเสียแลวละครับ” ่ เขาเอยขึ้นเรียบๆ สีหนาเฉยๆ อยูตามเดิม “ทุกคนกรุณาพักรอผมอยูทนี่กอน และอยาทําเสียงใหดังนัก เงียบเทาไหรไดเปนดี” ี่[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 905 กอนที่ใครจะเอยปากถามเชนไรตอไป รพินทร ไพรวัลย ก็ถือปนเดินดุมๆ หายเขาดงรวก ไปอยางรวดเร็วราวกับเงาผี “เอะ! เสือนั่นจะเอายังไงนี่ ไมเห็นบอกกลาวอะไรเลย จูๆ ก็เดินเขาปาหายไปอยางงั้นแหละ” ไชยยันตหนาตื่นเปรยออกมาเบาๆ มองหนาทุกคนที่รวมคณะอยู เชษฐาและดารินก็งงเดาไมถูกเชนกัน ดารินหันไปทางเกิด “พรานใหญไปไหนนะ?” พรานพื้นเมืองของรพินทรยมแหงๆ สายหัว ิ้ “ผมก็ไมทราบเหมือนกันครับ นายหญิง” เชษฐามองไปยังแงซาย ผูนั่งกอดเขาสงบอยู ถามอยางไมตั้งใจวา “แงซาย แกละรูไหม พรานใหญของเราไปไหน?” “กอนที่เราจะเดินลงจากเนินนี่ มีรอยของสมเสร็จตัวหนึ่ง เดินลัดไปทางปาพลวงดานซายมือ เปนรอยใหม...” เสียงหาวต่ําดังออกมาจากลําคออวบใหญ ของคนใชชาวดง “ถาโชคของเราดี ผูกองจะตองไดสมเสร็จตัวนั้นมาเปนเหยื่อลอจระเขในขณะทีพวกเราเดินผานลําหวย” ่ คณะนายจางทังสามลืมตาโพลงในคําพูดของหนุมชาวดงพเนจร ้ “ฮา! แงซาย แกอานความคิดพรานใหญไดยังไง?” ไชยยันตรองออกมาเร็วปรื๋อ ยังไมทันจะขาดคํา เสียงกระสุน .375 นัดหนึ่งก็ระเบิดขึ้นสะทานปา ดังอยูหลังเนินไมหางออกไปนัก ทั้งหมดพรวดขึ้นยืน และตามเสียงปนไปโดยเร็ว อึดใจใหญก็มองเห็นรพินทรยืนอยูในพุมไมรมปลักตอนหนึ่ง บนพื้นตรงหนาเขา สมเสร็จรุนหนุมตัวหนึงนอนตายสนิทอยูที่นั่น เลือด ิ ่จากบาดแผลที่สมองยังคงไหลรินออกมาเปนสาย “เราจะใชสมเสร็จตัวนี้เปนเหยื่อลอความสนใจของไอเขพวกนันครับ ผาทองออกเอาไป ้โยนทิ้งไวใหมน กะใหหางจากที่เราจะขาม พอไดกลิ่นคาวเลือด พวกมันจะแหไปทีซากสมเสร็จนี่ ั ่หมด เราจะถือโอกาสตอนนั้นขามลําหวย ถึงแมจะมีไอที่เหลืออยูบางตรงเขามาหมายจะเลนงานเราก็คงสวนนอยพอจะยิงทัน” จอมพรานบอก เชษฐา ไชยยันต และดาริน มองตากันเองแลวเปลี่ยนไปจองที่แงซายเปนตาเดียว ดวยความรูสึกอันไมอาจกลาวถูก ระหวางบุคคลทั้งสอง คนหนึ่งอดีตรอยตํารวจตระเวนชายแดน ผูอยูในฐานะพรานนําทางของคณะ สวนอีกคนหนึ่งอดีตรอยโทกองทหารกะเหรียง ผูอยูในฐานะคนรับ ่ ใชอาสาสมัคร แตไหนแตไรมาแลว ดูจะเปนคูปรับทีตามทันในเหลียมคูชั้นเชิงของกันและกันอยู ่ ่ตลอดเวลา ชนิดไมมีใครดอยกวาใครเลย เดี๋ยวนี้นายจางทั้งสามคน ตระหนักแนในความจริงขอนี้แลว[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 906 เชษฐาสะกิดเตือนไชยยันตและนองสาว ไมใหเอยทักสิงใดขึ้น เกี่ยวกับที่แงซายรูทนอาน ่ ัแผนของรพินทรถูก ดังนัน พรานใหญจึงไมมโอกาสสงสัยอะไรในทาทีของคณะนายจางของเขา ้ ีหัวหนาคณะเดินทางเขามาตบไหลจอมพราน “ความคิดของคุณวิเศษมาก เรานึกกันไมถึง แตทําไมคุณถึงยิงไดสมเสร็จตัวนี้รวดเร็วทันการเหลือเกิน เห็นควาปนเดินหายมาอึดใจเดียวเทานัน” ้ “กอนที่จะเดินลงเนิน ผมเห็นรอยของมันตัดหนาไปกอนแลวครับ” เขาบอกตามจริง ซึ่งก็ตรงกันกับที่แงซายบอกไวใหทราบกอนแลว “ก็เลยยอนตามมา พบมันกําลังนอนเกลือกปลักอยูพอดี” ดารินซอนยิ้มชายตาไปจับอยูที่แงซาย โดยที่รพินทรไมรความหมาย ู “คุณเกงมากนะนายพราน ไมมีพวกเราคนใดตามทันความคิดของคุณเลยสักคน คราวหลังจะทําอะไรละก็ กรุณาบอกกลาวใหเรารูไวลวงหนาดวย มีอยางหรือ เดินผละมาเสียเฉยๆ งั้นแหละ ปลอยใหเรางงกันอยูได เห็นรอยสมเสร็จตัดหนาไปก็ไมเห็นบอก” พรานใหญยักไหล แลวบอกมาหนาตาเฉย ชนิดที่คณะนายจางทุกคนงุนงงไปอีกครั้งวา “ผมไมไดเห็นคนเดียวหรอกครับ คนใชของคุณหญิงก็เห็น ดูเหมือนจะเห็นกอนผมเสียอีกกระมัง ตอนที่ผมถือปนเดินออกมา หมอนั่นไมไดบอกคุณหญิงหรอกหรือวา ผมตามสมเสร็จตัวนี้” ระหวางทีเ่ ชษฐากับไชยยันตอึ้งเพราะความอัศจรรยใจในขอที่วา คูนี้ชางทันกันเสียทุกฝ กาวยาง ดารินทําหนาตื่น ไกถามมาวา “เอะ! ไมเห็นแงซายบอกอะไรเราสักนิด ทําไม? คุณรูไดยังไงวาแงซายเห็นรอยสมเสร็จตัวนี้กอนคุณ”  พรานใหญหัวเราะหึๆ “ทําไมจะไมรู ผมสังเกตเห็นรอยสมเสร็จตัวนี้ ก็เพราะแงซายนั่นเอง หมอเดินรังทาย ้กมๆ เงยๆ สํารวจอะไรอยู ผมสงสัยก็เลยไถลวกไปดูจึงพบรอยเขา ที่ไมไดบอกก็เพราะเห็นวามันไมสลักสําคัญอะไร แคสมเสร็จเดินตัดหนาเราไปกอนเทานั้น และในตอนนั้นก็ยงไมมความคิดที่จะเอา ั ีตัวมันเปนเหยือลอไอเข ตอนที่ผมบอกใหพวกคุณรอ แลวเดินตามสมเสร็จตัวนี้ แงซายก็นาจะตองรู ่แลว” “เหรอ? ก็ไมเห็นแงซายบอกอะไรนี่?” ดารินพูดหนาตาย ลอบสะกิดแงซายไว เชษฐากับไชยยันตอมยิ้ม มองดูพรานนําทางและคนใชชาวดงอยางพึงพอใจในไหวพริบชั้นเชิงที่กินกันไมออก รพินทรไมไดสนใจอะไรอีก สั่งใหเกิดกับแงซายตัดไมมาหามสมเสร็จตัวนัน แบก้กลับไปยังชายฝง เลือกเอาชัยภูมิตําแหนงตนน้ําตอนหนึง หางจากบริเวณทีจะขามประมาณ 5-6 สิบ ่ ่[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 907เมตร แลวชวยกันแหวะทองสมเสร็จออก พอเสร็จสรรพพรอมที่จะโยนซากลงไปเปนเหยื่อลอไอเขก็หันมาทางคณะนายจาง อธิบายใหทราบวาจะใหแงซายโยนซากลงไปตรงตําแหนงนั้น พรอมทั้งทําเสียงน้ําใหแตกโครมคราม เพื่อเรียกฝูงจระเขสวนใหญใหตรงเขามา ตัวเขาเองจะขามฟากไปคนเดียวกอนเพื่อไปคอยทําหนาที่ียิงคุมกันใหอีกฟากหนึ่ง เมื่อเขาไปถึงแลวจึงใหคณะนายจางทั้งสามขามไป โดยมีเกิดยืนอยูบนฝงดานเดิม คอยคุมกันใหอีกแรงหนึ่ง รวมเปนปนคุมกันสองฟากพรอมกัน แลวจากนันจึงใหเกิดและแงซายขามตามมาเปนพวกสุดทาย โดยทุกคนที่ไปถึงกอนแลว ชวยยิง ้ในกรณีจาเปน ํ นัดแนะกันเปนที่เขาใจเรียบรอย รพินทรกนํากลับมายังริมชายฝงตรงบริเวณทีหมายตาไว ็ ่แตแรก วาจะใชเปนแนวขาม คงทิ้งใหแงซายคอยทําหนาที่ ‘ออยเหยื่อ’ เพียงคนเดียว โดยนัดใหคอยสังเกตสัญญาณจากเขา ทีวาจะใหทิ้งซากสมเสร็จลงไปเมื่อใด พรานใหญเตรียมตัวเสร็จก็หันไปทาง ่แงซาย ขยับจะโบกมือเปนสัญญาณใหปลอยเหยื่อ แตแลวก็ชะงัก เพราะเชษฐาเหนี่ยวแขนไวกอน ทวงมาวา “เดี๋ยวกอนรพินทร ผมวาพอใหแงซายโยนเหยื่อลงไปลอแลว พวกเราลุยขามธารไปพรอมๆ กันเสียเที่ยวเดียวเลยจะไมดีกวาหรือ” “ฉันก็วายังงั้น มันเรื่องอะไรที่คุณจะลงไปเสี่ยงคนเดียวกอน อยางนอยที่สุด เราเดินรวมกลุมกันไปยังพอชวยกันยิงปะทะไวไดทัน” ดารินสอดมาโดยเร็ว “ตรงขามครับ ถาเราทั้งหมดเดินรวมกลุมกันขาม การปะทะกับมันจะอยูในฐานะเสี่ยงที่สด ดีไมดีอาจยิงสกัดไมทน และพวกเราคนใดถูกมันกัดเขาบางก็ได เพราะขณะทีเ่ ราเดินลุยน้ําทีมี ุ ั ่ระดับสูงขนาดเอวหรืออกของเรา สายตาที่เราจะมองเห็นมัน ซึ่งปรี่เขามานั้นอยูในแนวจํากัดมาก อันเนื่องมาจากระยะจากระดับน้ําเพียงนิดเดียว เราก็มองไมเห็นตัวแลว มันอาจจะเขาถึงตัวเราไดกอนจะยิงทัน แตถามีคนคอยสังเกตอยูบนฝงที่สูง และทําหนาทีคุมกันชวยอีกแรงหนึ่ง...เราจะ  ่ปลอดภัยมากกวา เพราะฉะนั้นใหผมลวงหนาไปคอยอยูกอนดีกวาครับ เมื่อผมไปถึงเรียบรอยแลวพวกคุณชายสามคนจึงคอยขามไป ซึ่งจะปลอดภัยยิ่งขึ้น เพราะฝงโนนผมคอยคุมให สวนฝงนี้เกิดก็จะคุมให ผมตองการใหคณะของคุณเสี่ยงนอยที่สุดเทาที่จะทําได” ทุกคนจํานนตอเหตุผล อันรอบคอบรัดกุมของเขา แตก็อดที่จะเปนหวงเสียไมได “หวังวาขณะทีพวกเรายืนมองดูคุณเดินขามหวยอยูบนฝงนี่ คงไมเห็นไอเขมันคาบคุณ ่หายไปตอหนาตอตาเหมือนหมูปาตัวนั้นนะ” ดารินพูดพรอมกับหัวเราะกรอยๆ จอมพรานยิ้มเห็นฟนทั้งสองแถว ขาวสวางอยูในปา เคราอันมืดครึ้ม[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 908 “มันจะคาบผมไปไดหรือไม ขึ้นอยูกับสี่กระบอกบนฝงที่จะยิงคุมกันใหครับ กรุณาคุม  สถานการณใหผมดวยขณะที่เดินทองไป สําคัญที่สุดอีกอยางหนึ่งก็คอ อยารีบรอนจนยิงถูกผมเขาก็ ืแลวกัน” “คนอื่นนะไมกระไรหรอก สําคัญแตนอยคนเดียวเทานัน นอยยิงปนดีก็จริง แตไมคอยจะ ้ระวังเลย แลวก็ผลีผลามในรอน” ไชยยันตวา “นั่นซิ ยิงเดี๋ยวนี้มือมันสั่นๆ อยางไรพิกล จิตใจก็ไมคอยปกติ ถาพลาดพลั้งยังไงละก็ อโหสินะ” ดารินบอกหนาตาเฉย พรานใหญกระเดือกน้ําลายฝดๆ แลวหันไปโบกมือใหสัญญาณแกแงซายผูรอคอยอยู อึดใจนั้นเองนักพเนจรชาวดง ก็ทุมกอนหินกอนใหญหลนตูมเสียงดังสนั่น ลงไปในวังน้ําตอนหนึ่งทามกลางความเงียบสงัดของแผนน้ํานิ่งเชนนี้ ความสะเทือนของทองน้ํากระจายไปทั่ว ไมทันจะขาดเสียง ภาพที่เห็นก็คอ ฝูงจระเขที่นอนผึงแดดอยูบนแกงโขดหินรอบดาน ไหวตัวอยางผลุนผลัน ื ่กระโจนลงน้ํากันจาละหวัน มุดน้ําแตกเปนพรายฟองมุงตรงไปยังตําแหนงที่มาของเสียงในทันที ่บนพงรกริมฝงก็มีเสียงวิ่งกันสวบสาบลั่นไปหมด แลวโจนลงไปในน้ําดังอยูโครมครามอึงคะนึงไปหมดตลอดทั้งทองน้ํา อันเคยนิ่งสนิทปนปวนกระฉอกเปนคลื่น ราวกับเกิดกลียุค แงซายแกลงโยนหินตูมตามลงไปอีกหลายกอน เปนการยั่วใหพวกมันพากันแตกตืนมุงตรงกันเขามาใหมากที่สด ่ ุแลวก็ถีบซากของสมเสร็จที่แหวะทองออกหลนลงไปในวังน้ําเบื้องลาง พอคาบเลือดละลายไปกับน้ํา ตําแหนงนันก็คลาคล่ําไปดวยฝูงชาละวันนับสิบ ที่เขามาถึงกอนก็เขาขย้ํากัดทึ้งอยางหิวกระหาย ้ดุราย แยงกันเปนพัลวัน ที่อยูหางออกไปก็พยายามฟดฟาดหางวายรี่แขงกันเขามาอยางรวดเร็ว บริเวณนั้นทั้งหมดอลหมานชุลมุนไปทั่ว มันเปนภาพทีนาสะพรึงกลัวยิ่ง! ่ เชษฐา ไชยยันต ดาริน และเกิด ขึนไปอยูบนฝงตลิ่งสูง ถือปนเตรียมพรอม ในขณะที่ ้พรานใหญหยอนกายลงไปในน้ําอยางเงียบกริบ ฉวยโอกาสขณะที่จระเขสวนใหญของบริเวณลําคลองตอนนั้น กําลังสนใจอยูกับซากเหยือที่แงซายโยนลงไปลอ เดินลุยน้ําตัดออกไปอยางรวดเร็ว ่ในมือกระชับไรเฟล กวาดสายตาระวังระไวไปรอบดาน ยิ่งหางออกไประดับน้ําก็ลกลงทีละนอย ึครั้งแรกก็แคเอว และบัดนีเ้ มื่อเดินออกไประยะหนึ่งในสามของความกวาง มันก็ต่ําลึกขึ้นมาจนถึงระดับอกจนตองชูไรเฟลไว ดานซายของเขาน้ําแตกเปนทางมาสองแนว เห็นสันจมูกโผลอยูปริ่มๆ พุงเขามาราวกับตอรปโด ทางดานขวาก็แตกเปนพรายลูกขนาดกระดงใหญๆ รพินทรใจหายวาบ โดยระดับน้ําที่ลึกเทียมอกขนาดนี้ เขาสังเกตเห็นแตทิศทางมาของมันเทานั้น แตไมสามารถจะมองเห็นเปาหมายที่จะวางกระสุนไดเลย เพราะผิวน้ําบังอยู[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 909 คณะนายจางของเขา และเกิดผูยืนอยูบนฝงมองเห็นเจามฤตยูแหงน้ําดําไดอยางถนัด ครั้นแลวกอนที่รพินทรจะตัดสินใจอยางไรถูก ไรเฟลทั้งสี่กระบอกก็ระเบิดขึนกึกกองประสานกัน ้สะเทือนไปทั้งลําคลอง เสียงน้ําแตกกระจายครืนโครมใกลเคียงตัวเขาหางเพียงไมก่วา แลวแผนทอง ีสีขาวก็แฉลบพลิกขึ้นมาใหเห็น พรอมกับทอนหางอันใหญโต เลือดแดงฉานละลายปนไปกับน้ําสีคล้ํา มันดิ้นโผงผางอยูรอบตัวเขาอยางชนิดหวุดหวิดจวนเจียน “เดินไปเร็ว! ไมตองหยุด จะยิงใหเอง!” เสียงเชษฐาตะโกนกองมา แลวก็มีเสียงตูมกึกกองขึ้นจากไชยยันตอกนัดหนึ่ง ตําแหนงดานหนาเยื้องซายออกไปหา ีหกวา เจาตัวเขื่องเทียมๆ เรือชะลา พลิกดิ้นราวกับพายุ ความแรงของน้ําที่เกิดขึนจากการฟาดหาง ้ของมัน ทําใหรพินทรเซเกือบลมน้ํากระจายขึ้นมา เปยกเต็มตัวราวกับถูกสาด เขาเดินรุดหนาตอไปโดยเร็วชนิดแขงกับเวลา ฝากชีวิตใหกับไรเฟลบนฝงทั้งสี่กระบอก ซึ่งแตละมือเหลานั้นลวนเชื่อถือไววางใจไดทั้งสิ้น แตการถูกสกัดกั้นดวยลูกปน สามารถจะหยุดพวกมันไดกเ็ พียงการดับดิ้นไปของแตละตัวเทานัน ไอตัวอืนๆ ที่มองเห็นเหยือเดินลุยน้ําอยูจะหวาดหวันพรั่นพรึงก็หาไม คงพากันวาย ้ ่ ่  ่รี่ดาหนาเขามาอยางไมยอมเขาใจอะไรทั้งสิ้น แตมันก็ไมหนาแนนมากมายจนถึงกับคนบนฝงจะสกัดกั้นไวไมทัน เพราะสวนมากของพวกมันมัวแตไปสนใจอยูกบซากสมเสร็จของแงซายหาง ัออกไป เชษฐา ไชยยันต ดาริน และเกิดชวยกันยิงอยางมีจังหวะและประณีต โดยจะเลือกยิงเฉพาะตัวที่มันปรี่เขาไปจนใกลตัวพรานใหญเทานั้น และเปนการยิงทีศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ถาลั่นขึ้นนัดหนึง ่ ่ก็หมายถึงการพลิกทองไปหนึ่งตัว โดยไมจําเปนตองซ้า เปาหมายทียิงก็คือศีรษะหรือไมกกานคอ ํ ่ ็เลือดแดงฉานอยูเปนหยอมๆ ราวกับใครเอาสีมาเทไว บางตัวกระโดงสันหางโผล บางตัวก็จมน้ําหายไป เห็นทองขาวรางๆ อยูใตผิวน้ํามืด ประมาณ 7-8 ตัวชุดแรกทีบายหนาเขาหารพินทรถูกยิง ่มวนไปหมด คงมีแตอีก 4-5 ตัวที่กวดตามมาในระยะหาง เชษฐา ไชยยันต และเกิดใจเย็นพอทีจะรอ ่คอยใหมนคืบใกลเขามาในระยะอันตราย เพราะตองการถนอมกระสุน กะระยะวารพินทรอาจขาม ัไปถึงฝงตรงขามไดทัน แตดารินไมฟงเสียง หลอนวาด .470 ตามเปาหมายไปยังตัวแรกทีวายรี่ ่นําหนาโบกหางวาดไปมาอยางรวดเร็ว พรอมกับจมูกอันนาเกลียดนากลัวที่โผลปริ่มๆ น้ํา “ขอยิงเปนตัวอยาง ฝากใหมนไปสั่งสอนไอเหลากุมภีลพวกมันไวสกหนอยเถิด วา ั ัอยาไดริอานประสงครายกับมนุษย!” หญิงสาวคํารามออกมาอยางเดือดแคน ขาดคํา และกอนที่ใครในคณะนายจางจะเขาใจวาหลอนหมายถึงเชนไร แฝดลํากลองขวาของหลอน ก็กัมปนาทออกไป ลูกปนในการยิงครั้งนี้ของหลอน แทนที่จะหมายจับเขากลางศีรษะหรือกานคอของเจาชาละวันตัวนั้น กลับเปลี่ยนที่หมายไปตัดโคนหางอันใหญโตแข็งแรง ที่กําลังโบกวาดน้ําอยูราวกับใบพัดเรือ น้ํากระจายขึนไปบนอากาศเกือบจะถึงระดับยอดไมรมฝง โคนหางของ ้ ิ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 910มันหักสะบั้นในพริบตานั้นดวยการเล็งอันแมนยํา ภาพทีเ่ ห็นก็คอไอยักษใหญหางตกจมน้ํา แข็งทื่อ ืกระดิกไมได คงมีแตลําตัวเทานั้นดิ้นวนหมุนควางอยูกลางน้ํา อาปากกวางดินสายอยูไปมา เหมือน  ้เรือปราศจากหางเสือ จะจมก็จมไมลง จะวายไปขางหนาก็วายไมได ไดแตลอยฟองตะกายพุยน้ํา หมุนเปนกังหัน ตัวที่สองและที่สามลําดับตอไป หลอนแกลงยิงทิงใหมันทรมานอยูในลักษณะอาการ ้เดียวกัน นั่นก็คือ ยิงตัดโคนหางอันเปนแหลงพลังที่สุดของเจาสัตวรายประเภทนี้ “เด็ดจริงครับ นายหญิง โอโฮ! เลนยิงแบบนี้เลยหรือครับ!” เกิดรองลั่นออกมาอยางประหลาดใจ ระคนชอบอกชอบใจ เชษฐากับไชยยันตก็งงไปเหมือนกัน ในวิธยิงแบบพิสดารของหลอน ี “นอย ซ้ํามันใหตายเสียเถอะ ทรมานเปลาๆ” ไชยยันตรองบอกมา แลวประทับปนขึ้น แตดารินปดปากกระบอกปนของเขาขึ้นสูง “ชาง! ปลอยมันไวอยางนั้นแหละ ใหมนทรมานเสียใหเข็ด มันไมมปญญาจะเคลื่อนไหว ั ีในน้ําไดอีกแลว ยิงตัวอื่น...อยาไปยิงไอตัวที่หางหักแลวใหเสียลูกปน” ตัวสุดทายของชุดหลัง เงียบกริบเขามาทางดานหลัง เยื้องซายของรพินทร ผูเดินรุดไปเบื้องหนาโดยไมหยุดยั้ง เชษฐาเพิ่งจะเหลือบไปเห็น เมือมันหางจากจอมพรานใหญประมาณ 10 วา ่เพราะเมื่อรพินทรยิ่งหางออกไป การเฝาสังเกตก็เริ่มจะไมถนัดขึ้น ยิงกวานันคลื่นกระฉอกของน้ํา ่ ้อันเกิดจากการดิ้นรนของพวกมันที่ถูกยิงไปกอนยังชวยอําพรางไว พอประทับขึ้น ไอวายรายเจากรรมก็อยูในแนวระดับเสนตรงอันเดียวกับแผนหลังของพรานใหญเสียดวย และโดยมุมยิงสี่สิบหาองศาเชนนี้...ไมมีสิ่งใดมาประกันไดวากระสุนจะแฉลบขึนหรือไม ้ ไชยยันต ดาริน และเกิดก็มองเห็นในเวลาไลเลี่ยกันอยางตกตะลึงขยับปนขึ้นพรอมกัน “อยายิง! เดี๋ยวถูกรพินทร!” เชษฐารองหามเร็วปรื๋อ แลวปองปากตะโกนออกไปสุดเสียง “ระวังขางหลัง เร็ว!” อีกหลายคนที่เห็นภาพเหตุการณอยูดวย ชวยตะโกนบอกเสียงหลงแทบจะไมเปนภาษา!  ขณะนัน พรานใหญขามไปไดสามในสี่ของความกวางแลว และระดับน้ําเริ่มตื้นเพียงโคน ้ขา จากเสียงตะโกนเตือนเขาหันขวับมาโดยเร็ว ก็พบกับปากที่อากวาง เต็มไปดวยเขี้ยวยาวหางตัวแควาเดียวเทานั้น แลวมันก็งบโผงลงพอดีกับปากกระบอกปนที่ยนทะลวงเขาไปถึงคอหอย ั ั เขากระแทกเขาไปสุดแรงเกิด แลวกระชากออกตวัดหวดดวยพานทาย ตูมเขาไปที่บริเวณศีรษะ ตรงระดับตาของมันพลางกระโดดถอยหนี ไอชาละวันคํารามลั่น สะบัดหัวผงะไปแลวพุง ปราดอาปากตรงเขามาอีกอยางดุราย พรานใหญใชปากกระบอกปนอันเปนเหล็กหนาทั้งดุน กระทุง [e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 911บริเวณจมูกอันเปนจุดออนของมันอีกครั้งอยางจัง ใชความยาวของชวงไรเฟลยันไว ไมใหมนบุกเขา ัมาถึงตัว เสียงพรรคพวกบนฝงตะโกนบอกมาอยางอกสั่นขวัญแขวนใหเขายิง ตางอดพิศวงในความใจเย็นของรพินทรเสียมิได เขาเลนกับมันเหมือนเลนกับจระเขยาง หรือมิฉะนั้นก็สัตวเลี้ยงเชื่องๆ แทนที่จะยิงใหมนคว่ําไปในทันที และเทาแลวเทารอด รพินทรกไมยอมยิงจระเขตวนันให ั ็ ั ้เปลืองกระสุน ใชปากกระบอกปนกระทุงเขาบริเวณจุดออนในปากของมัน พลางก็เดินถอยเขาหาฝงซึ่งตื้นเขาไปทุกขณะ จนกระทั่งในที่สุด มันก็หมดปญญาเบนหัวผละหนีไปเอง เพราะถูกเจ็บเขาหลายครั้ง พรานใหญขึ้นฝงตรงขามไดโดยเรียบรอย หันมาโบกมือใหกับคณะนายจางอีกฝงหนึง ่ “เออแนะ เลนกะแกซิ อีตานี่...” ไชยยันตครางอูออกมา “เพื่อนเอาปากกระบอกปนกระทุงเลนเสียงันแหละ ไอวายรายนันเปดอาวไปแลว ทําไม ้ ่ไมยิงมันใหคว่าไปเสียรูแลวรูรอด ทั้งๆ ที่มีปนอยูในมือแทๆ” ํ “เขารูสัญชาตญาณของมันดีกวาเรา อะไรที่เราเห็นวาเปนเรื่องอันตรายนากลัวที่สุด เขาอาจเห็นวาเปนเรื่องธรรมดาที่สุดก็ได คงรูวามันไมมีทางจะทําอะไรเขาไดกระมังถึงไมไดยิงใหเปลืองกระสุน” เชษฐาพูดเบาๆ เขาเองก็อดที่จะประหลาดใจไมไดที่เห็นรพินทร หลอกลอกับจระเขดุตัวนั้นเปนวาเลน แลวเอาตัวขึนฝงไปได โดยไมจําเปนตองสังหารมันดวยลูกปน ขณะนั้นแงซายวิ่ง ้ยอนกลับเขามาสมทบ เปนเวลาเดียวกับทีรพินทรปนขึ้นไปอยูบนตลิ่งสูงของฝงโนน สงสัญญาณ ่ใหคณะนายจางขามฟากตามที่นัดแนะไวแลว “เจานายขามเร็วเถิดครับ พรานใหญบอกมาแลว ผมกับแงซายจะชวยคุมใหเอง” เกิดเตือนมาโดยเร็วพรอมกับบรรจุกระสุนเขาซองปน ทั้งสามกระโดดลงจากตลิ่งสูงโดยเร็ว เดินตัดลงชายตลิ่ง และแบกไรเฟลพาดบาไว ดึงปนสั้นจากซองขางเอวประจําตัวออกมาถือกระชับไวในมือขวา แลวพากันเดินรวมกลุมลุยลงน้ําเดินตัดไปอยางเรงรีบเรียงกันเปนหนากระดาน ดารินเดินอยูตรงกลางระหวางขนาบของเพื่อนและพี่ชาย “ไชยยันตระวังทางดานซายไว ฉันจะเฝาทางดานขวาเอง สวนนอยสังเกตดูทางดานหลังไวดวย” เชษฐาออกคําสั่ง  สายน้ําเย็นเฉียบจับลึกเขาไปถึงขั้วหัวใจ พื้นเบื้องลางบางแหงเปนทราบ บางแหงเปนโขดหินที่ลื่นไปดวยตะไคร ดารินเสียหลักเซถลําจะลมลงน้ําอยูสองสามครั้ง แตไชยยันตกบเชษฐา ั[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 912ชวยกันหิวแขนไวได ทุกคนหายใจไมทวทอง พยายามจะเคลื่อนหนาไปอยางเรงรีบที่สุด แตละกาว ้ ั่ที่ลุยไปในกระแสน้ําสีคล้ําอันเย็นประหลาด รูสึกวามันชางผานไปอยางเชื่องชาเหลือประมาณ พอผานมาถึงใจกลางคลอง ทั้งสามก็ตกอยูในกลางวงลอมของเหลากุมภีลรายอีกครัง เงา ้ตะคุมที่พุงแหวกน้ําเขามารอบดาน มองเห็นกลาดเกลื่อนอยูทั่วไป และในครั้งนี้ดูเหมือนจะหนาแนนกวาเมื่อครั้งที่รพินทรขามมาเสียอีก “ระวัง! มันแหกันเขามาแลว!” ไชยยันตรองเตือน  ปนสั้นสามกระบอก ก็ผลัดกันระเบิดออกไปตามจังหวะที่ใครจะสังเกตเห็นเปาหมายไดกอน ในขณะที่ลงมาแชลุยน้ําอยูเชนนี้ มันดูเหมือนจะอํานวยผลไดดีกวาไรเฟลเสียอีก เพราะคลองแคลวรวดเร็วกวา กระสุนดินขับแรงสูงขนาด .44 แม็กนั่มสองกระบอก และ .357 อีกกระบอกหนึ่ง ศักดิ์สิทธิ์พอใชสําหรับสัตวขนาดจระเข และระยะยิงทีกระชั้นชิดเชนนี้ หลายนัดแฉลบกับผิว ่น้ําผานเลยไป แตหลายนัดก็จับเขาเปาหมายอันเปนสันจมูก หรือศีรษะไอวายรายแหงน้ํา ดําพลิกดิน ้อยูครืนโครม หงายทองขาวไปทุกตัวที่ถกกระสุน บางตัวโดนไมถนัดนัก ก็เบนหัววิ่งน้ําแตกผละ ูหนีไปดวยความเจ็บปวด แงซายกับเกิดที่อยูบนฝงเดิม ยิงชวยมาอยางมีจังหวะคนละสองสามนัด สวนพรานใหญรพินทรที่ยืนอยูอีกฝงหนึ่งไมไดยิงลงมาเลย กลับยืนโบกมือใหพรอมกับเรงใหทั้งสามรีบรุดหนามาเพราะพิจารณาเห็นวา คณะนายจางทังสาม พอที่จะใชปนสั้นควบคุมสถานการณใหตนเองได ้ ปลอดภัยเพียงพอ ดารินยิงกรอกปากเจาตัวหนึงที่วายดิ่งเขามาขางหลัง หางเพียงวาเดียว มันดิ้นราวกับพายุ ่สลาตันแลวสะบัดหางฟาดน้ําตูมใหญ ทําใหเสียหลักลมคะมําลงไปในน้ําทั้งสามคน แตไมมใคร ีไดรับอันตรายอะไรมากนัก นอกจากเปยกปอนทั้งตัว เชษฐาก็กดลงไปกลางหัวของตัวที่บุกเขาโจมตีทางดานขวามือ พลิกแฉลบไปสามสี่ทอด แลวจมดิ่งลงไปหงายทองอยูกับพื้นเบื้องลาง เลือดแตกเปนพราย สวนไชยยันตกระสุนหมดรังเพลิง กําลังสาละวนบรรจุอยู แตไอหนายักษตัวทีนาหนา ่ ํที่สุด พุงทื่อเขามาใกลเขาอีกเพียงชวงตัวเดียวก็จะถึงตัว อดีตนายทหารปนใหญผงะถอยหนีพรอมกับรองเสียงหลง “เร็วนอย ทางดานนี!” ้ ดารินหันขวับมาพรอมกับเชษฐา พรอมกับเหนียวไก .357 ในมือของหลอน อันมีสภาพ ่อันใดไมผิดกับไชยยันตคือ เข็มแทงชนวนสับลงไปบนปลอกกระสุนเกาที่ยิงแลวดังแชะ แตโชคดีเหลือเกินปนของเชษฐาระเบิดตูม ไอตัวนั้นปกหัวลงไปในน้ําบันทายโผลข้นมาพรอมกับน้ําแตก ้ ึกระจาย ลําตัวที่พุงมาโดยแรงกระทบสีขางไชยยันตลมคว่ําจมลงไปในน้ํา ดารินกระชากคอเสื้อหิ้ว[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 913พยุงขึ้นมา แลวพากันวิ่งอยางไมคิดชีวิต เพราะระดับน้าตื้นเพียงโคนขาเทานั้น กวาจะผานพนขึ้น ํมาถึงฝงไดก็ใจหายใจคว่ํา และเหน็ดเหนื่อยทุลักทุเลกันแทบขาดใจ “บาจริง ทําไมไมชวยยิงคุมกันใหเราบาง!” หญิงสาวถามอยางเดือดๆ เมื่อปนขึ้นมาถึงฝงสูงที่พรานใหญยนยิมรอคอยอยูกอนแลว ื ้ เหมือนจะมองเห็นภาพผจญภัยกลางลําหวยของคณะนายจางทั้งสาม เปนเรื่องสนุกสนานชวนขบขันที่สุด “ปนของผมเหลือลูกอยู 6 นัดเทานั้น” เปนคําตอบเรียบๆ พรอมกับอาการยิ้มๆ เชนเดิมเหมือนไมไดเกิดอะไรขึ้น “ตะเขนะเรื่องเล็ก เราจะตองอยูในหุบนี้อกวันเต็มๆ ยังไมรูวาจะตองเผชิญกับอะไรอีก  ี บาง กอนที่จะถึงแคมปใหญของเรา ที่สําคัญที่สุด ก็คือพวกคุณหญิงผานมาไดเรียบรอยดีไมใชหรือครับ” เชษฐากับไชยยันตหวเราะเพราะเขาใจพรานใหญดี แตดารินบนพําสาปแชงเขาดวยความ ัโมโห หลอนใจหายใจคว่ําในเหตุการณเมือสักครูนี้ยิ่งกวาทุกคน ่ รพินทรไมตอลอตอเถียง หรือสนใจเชนไรกับถอยคําของหลอนอีก หันไปโบกมือใหแงซายกับเกิด เริมขามตามมาอีกเปนชุดสุดทาย ่ คณะนายจางทังสามบรรจุกระสุนปนสั้นประจําตัวจนครบ เตรียมพรอมที่จะยิงเปนมาน ้คุมกันใหแกคนทั้งสอง โดยไมใชไรเฟลอีกเพราะกระสุนยิงจํากัดลงเต็มที แตสําหรับลูกปนสั้นนัน ้ตางมีติดเข็มขัดกันอยูอยางเหลือเฟอ ซึ่งแตไหนแตไรมาก็แทบจะไมไดนําออกมาใชประโยชนใดๆทั้งสิ้น ไชยยันตน้นนิ่งคิดอยูอึดใจเดียว ก็สง .44 แม็กนั่มแบบซูเปอรแบล็คฮ็อคประจําตัวของเขาไป ั ใหแกรพินทร พรอมกับบอกโดยเร็ววา “เอา! นี่ถือไว กระสุนมีอยูเหลือเฟอทีเดียว รวมสามสิบนัด ชวยยิงคุมกันสองคนนั่นดวยถึงอยางไรคุณก็ตองยิงปนสันไดดกวาผมแนๆ ผมเอาไมแนใจวาจะยิงสั่งไดทุกนัดหรือเปลา พลาด ้ ีพลั้งยังไงคนของเราจะลําบาก เลือกเอาวิธที่เสี่ยงนอยที่สดดีกวา” ี ุ “ผมก็ไมแนใจเหมือนกันครับวา ผมจะยิงปนสั้นไดดกวาคุณไชยยันตหรือเปลา” ี รพินทรลังเล แตแลวก็จําเปนตองรับปนกระบอกนั้นไว เพราะไชยยันตยัดเยียดบังคับมาตนเองหันไปเตรียม .600 ไนโตรฯ คูมือ ซึ่งกระสุนเหลืออยูเพียงไมกนัด โดยตั้งใจไวระเบิดกระสุน ี่ออกไปในกรณีจําเปนสุดขีด เมื่อภัยเขามาถึงตัวแงซายหรือเกิดเทานัน สวนเชษฐาและดารินถือปน ้สั้นเตรียมพรอม โดยเฉพาะอยางยิ่งนักมานุษยวิทยาคนสวย...เปนที่อบอุนวางใจไดของทุกคนวา ถาหลอนปลอยกระสุนปนคูมือออกไปแตละนัด นั่นแปลวายากนักจะพลาดเปาหมาย ยิ่งชัยภูมอันเปน ิตลิ่งสูงมองเห็นเปาหมายอยางถนัด และมีที่ยืนอยางสบายราวกับที่ยืนยิงในสนามยิงเปาเชนนี้ ถาไอ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 914ชาละวันตัวไหน ที่ถูกเล็ดลอดจากการตกเปนเหยื่อกระสุนของหลอนได ก็ตองเรียกวามันมี ปาฏิหาริย ยกเวนแตมันจะประดังกันเขามามากมายเสียจนหลอนยิงไมทันเทานั้น แงซายตัดไมไผลํากะทัดรัดมาลําหนึ่ง ยาวประมาณสองวา เสี้ยมปลายแหลมเปนปากฉลามแทนแหลน สวนเกิดกระชากมีดเดินปาที่ขัดหลังอันยาวออกมากระชับไวในมือ ทั้งสองสะพายไรเฟลไวกับไหลอยางไมคิดที่จะเอาขึ้นมาใชอีก แลวพากันเดินลุยน้ําขามมาอยางรวดเร็วเคียงขางกัน ทามกลางการรอคอยดวยใจอันเตนระทึกของสี่คน ที่รอคอยอยูกอนแลวบนฝงตรงขาม ฝูงจิ้งจกน้ําที่อยูในละแวกนัน ไมยอมละโอกาสของมันอีก ดวยความดุรายประจําสันดาน ้อันผิดวิสัยจากจระเขทั่วๆ ไป เพราะไมเคยชินตอการถูกสังหารมากอน และดูเหมือนจะไมยอมเขาใจเอาเลยวา พวกมันที่ลอยฟองหงายทองขาวนับสิบๆ ตัวในขณะนี้มีสาเหตุมาจากอันใด ดังนั้นระลอกที่สามก็ดาหนาเขาหมายโจมตีเกิดกับแงซายอีก โดยไมยอมหยุดยั้งเข็ดหลาบ มันแขงกันวายรี่เขามาจากทุกทางเทาที่มันจะมองเห็น จระเขในลําหวยแหงนี้...ไมใหญโตมหึมาเหมือนกับเทาที่เห็นมาแลวในใจกลางบึง แตก็เปนตัวขนาดกําลังวองไวปราดเปรียวทั้งสิ้น ลําตัวอวนสั้น หนาหักยูและโคนหางอวบใหญ อุงตีนติดกันเปนพืดแบบตีนเปด ซึ่งชวยในการพุยน้าไดอยางรวดเร็ว  ํ ในนาทีวิกฤตและจําเปนยิ่งเชนนี้ เชษฐา วราฤทธิ์ หัวหนาคณะเดินทาง มีฝมือในการยิงปนสั้นไมไดดอยไปกวานองสาว ผูจัดวายอดเยียมเลยจนนิดเดียว อดีตนายพันโททูตทหารบกเชื้อ  ่พระวงศนอยนักที่จะพลาดเปาหมาย และยิงไดรวดเร็วกวานองสาวเสียอีก ทุกปงที่ลนออกไป เงาดํา ั่ที่พุงแหวกน้ําเปนตองดิ้น โผงผางมวนตลบเลือดสาดหมดฤทธิ์เดชไปทุกครั้ง สองพี่นองแขงกันยิงเปาเคลื่อนที่ในน้ําอยางนาตืนใจดวยสถิติในการสังหารทีนาชมยิ่ง ดารินลั่นกระสุนชากวาแตไดผล ่ ่รอยเปอรเซ็นตเต็มไมตกหลน ผิดกับเชษฐาซึ่งยิงเร็วกวา ถึงแมจะไมถึงกับประกาศิตสั่งทุกนัดไปแตกใหผลยอดเยียมในการสกัดกั้นยับยั้ง ในกรณีฉุกละหุกแขงกับเวลาเชนนี้ รพินทรเห็นสองพี่นอง ็ ่ แขงฝมือปนสั้นกันอยางเยียมยอดแลวเชนนี้ เขาก็แทบไมมีความจําเปนที่จะทํากระสุนปนสั้นของ ่ไชยยันตใหเปลืองเปลา นอกจากจะมองดูเพลินไปเทานัน ้ ไมมีจระเขตวไหนสามารถวายเขามาใกลชิดตัวเกิด หรือแงซายไดเลยจนตัวเดียว นอก ัจากมันจะพลิกคว่ําจมน้ํา หรือไมก็หงายทองไปเสียกอน ไชยยันตเองก็ประทับไรเฟลคุมเชิงอยูเฉยๆเพราะเห็นวาไมจําเปนแลว อีกประมาณ 10 กวาเมตร ทีทั้งสองจะถึงชายฝง ปนของเชษฐากับดารินก็หมดโอกาสที่จะ ่ลั่นกระสุนได เพราะเจาตัวหนึ่ง พุงเขามาทางดานหนาของเกิดกับแงซายเปนแนวตรง มันปรี่เขาใสเกิดเปนเปาหมาย! พรานพื้นเมืองกระหน่ําฟนดวยมีดปาสุดแรงเกิด ลงไปบนศีรษะ แตแลวก็ถูกปลายหางของมันที่ตวัดฟาดมากระทบไหลลมลง กอนที่มันจะแวงตัวเขาคาบ แงซายก็เผนเขาเอาหลาวไมไผ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 915สวนทะลวงเขาไปในปากที่อาออก แลวเสือกเขาไปในลําคอของมันเต็มเหนียว มันงับปากลงทันที ่อยางดุราย หนุมกะเหรี่ยงพเนจรกําปลายอีกดานหนึ่งไวมั่น กระทุงทะลวงเขาไปอีกดวยลําขออันกํายําแข็งแรง เกิดก็ทะลึ่งตัวขึ้นมาได ตรงเขากระหน่ําฟนอยางไมยั้ง ทามกลางการฟาดหางสนั่นหวั่นไหวของมัน ทุกคนบนฝงเห็นแงซายเสือกหลาวไมไผกดลึกหายเขาไปในปากของมันตามลําดับอาการดิ้นของมันรุนแรงขึ้นทุกทีอยางเจ็บปวด บาคลั่งและอํามหิต! ไมกี่อึดใจหลังจากนั้น ทั้งสองคนก็ชวยกันลากไอวายรายตัวสุดทายขึนมาบนฝง ทั้งๆ ที่ ้ยังมีลําไมไผของแงซายเสียบหายเขาไปในลําตัวทางปากของมันเกือบมิดลําอันยาวเหยียด เหลือโผลออกมานอกปากเพียงชวงแขนเดียวเทานั้น ทั้งหมดวิ่งลงจากฝงตลิ่งสูงลงไปจะซ้ํา แตแงซายรองหามปนหัวเราะหาวๆ วา “อยา! นายหญิง เปลืองลูกปน มันไมมทางอีกแลว” ี ดารินชะงัก เงยปากกระบอกปนขึ้น ไอวายรายแหงน้ําดํา ดิ้นรนอยูไปมาบนพื้นทรายริมฝง พรอมกับฟดฟาดหางอยางรุนแรงนากลัว เกิดก็ปราดตรงเขาไปที่บั้นทายของมันเงื้อมีดขึน ้กระหน่ําฟนสุดแรงลงไปบนโคนหาง เพียงสองสามครั้งพอประสาทสวนหางอันทรงพลังของมันขาดออก ไอเขตัวนั้นก็สิ้นฤทธิ์ลงอยางราบคาบ เกิดพลิกใหหงายทองอยูกับพืน และจวงปลายมีดอันแหลมคม เสียบลงไปที่ลาคอของมัน ้ ํอีกครั้งเดียว มันก็แนน่ง ิ ทุกคนถอนใจออกมาอยางโลงอก ตางสอบถามและเขามาดูอาการของเกิดที่ถูกสวนหางของมันฟาดตวัดเอา แลวก็เบาใจเมื่อเห็นวาไมเปนอันตรายอะไรมากนัก นอกจากเสื้อตรงบริเวณไหลขาด และมีรอยช้ําเล็กนอยเพราะถูกไมถนัดนัก “ฉันนึกวานายจะหลังหักแลวเสียอีก ตอนที่ถูกมันฟาดลมลง” ไชยยันตเปาลมออกจากปาก เขามาตบไหลพรานพื้นเมืองผูทรหด เกิดยิ้มแหงๆ คลําปอยอยูที่ไหล แลวหันไปสบถสาบานสาปแชงไอชาละวันตัวนัน ้ “ถาถูกจังๆ เกิดก็ไมเปนเกิดแลวครับ เจานาย ดีแตมันเฉียดๆ ไป” “เรายิงปองกันใหเธอไมทัน เพราะมันพุงเขามาทางดานหนาของเกิดเปนเสนตรง กลัว กระสุนจะแฉลบไปถูกเขา แลวมันเรืองอะไรที่ทั้งสองคนมีปนประจําตัวอยู แตกลับเอาปนไป ่สะพายหมด คนหนึ่งถือไมไผ อีกคนถือมีด ถาใชปนก็คงไมตองเจ็บ...เสี่ยงไมเขาเรื่อง” ดารินตําหนิมา ทั้งสองไมตอบ เชษฐาเอยขึ้นวา “ทั้งสามคนนี่เปนนักประหยัดลูกปนทั้งนัน มีแตพวกเราเทานั้นทียงกันอยางไมอั้น ก็ดี ้ ่ิเหมือนกัน ถึงอยางไรพวกเราก็ขามมาไดแลว” “เจานายจะลองเนื้อไอนี่ดูบางไหมครับ มันจะกินเรา เราก็ตองกินมันดูม่ง ผมแลเนือเอง ั ้ตรงโคนหางนีเ่ ด็ดนัก”[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 916 หญิงสาวอุทานอะไรออกมาคําหนึ่ง ทําทาเหมือนจะอาเจียน ขนาดไชยยันตผูกนไมเลือก ิและชอบที่จะทดลองกินทุกอยางยังเบปากสั่นหัว “ขอที รายการนี้เห็นจะไมไหวแน เห็นรูปรางหนาตามันแลวกระเดือกไมลง สําคัญที่สดก็ ุคือเรายังไมอดนัก” “หรือผูกองอยากจะกินก็เอานะ คราวนี้ไมขัดแลว เชิญตามสบาย เมื่อเชานี้หมดศรัทธาเปนกางขวางคอปลอยเตาไปเสียตัวหนึ่ง จะมาขัดเรื่องตะเขตวนี้อีก เดี๋ยวจะผิดใจกันเสียเปลาๆ” ั ดารินหันไปพูดหนาเฉยกับรพินทร “เนื้อตะเข ก็เหมือนๆ กับเนื้อตะกวด หรืองูเหลือมนั่นแหละ...” พรานใหญบอกโดยไมสนใจกับคําประชดของหลอน “มันรอนและก็คาวจัด แตถาเขาพริกใหมากๆ ก็ดับกลิ่นได อรอยไปเสียอีก มีเรื่องแปลก แตจริงเกียวกับเนื้อตะเขอยูอยางหนึ่ง ไมทราบวาคุณชายกับคุณไชยยันตจะเคยไดยนมาแลวหรือยัง” ่  ิ “อะไร? ทําไมหรือ?” “เนื้อตะเขกับพวกมดแดงนะครับ เคยไดยนใครเขาพูดกันมาบางหรือเปลา?” ิ สองชายผูเปนนายจางมีสีหนางง สั่นศีรษะ “เอะ! เนื้อตะเขกับมดแดงมันเปนยังไง ไมเคยไดยินหรือรูเรื่องมากอนเลย” “มดแดง ถามากินเนื้อตะเขเขา ภายในสามวันเจ็ดวัน พวกมันจะพากันงอกปก บินไดหมด” “ฮา!” “จริงๆ ครับ นี่เปนเรื่องแปลกชนิดหนึ่ง ที่วิเคราะหไมถูกเหมือนกันวามันเนื่องมาจากอะไร พวกชาวปาหรือชาวสวนที่รูหลัก เขามักจะใชหลักความจริงพิสดารขอนี้...แกเคล็ดในเรื่องมดแดงชุม สมมติวาที่ตนไมหรือตนผลไมตนไหน มีมดแดงชุมเฝาอยูมากๆ เขาก็จะเอาเนื้อตะเขสดๆไปแขวนไวทตนนั้นลอใหฝูงมดแดงมากิน พอพวกมันกินเนื้อตะเขที่แขวนลอเอาไวเขาไป ภายใน ี่อาทิตยเดียวก็จะงอกปก แลวพากันบินไปหมด ตนไมตนนั้นก็เปนอันวาไมมีมดแดงเหลืออยู เปนวิธี กําจัดมดแดงไดอยางแนบเนียนและโดยละมอมที่สุด ไมเชื่อลองดูก็ไดครับ ถามีโอกาสเห็นตนมะมวง หรือชมพูตนไหนมดแดงทํารังอยูมากๆ หาเนื้อสดของตะเขไดเอาไปผูกเชือกแขวนทิ้งไวอาทิตยเดียวเทานั้น...จะไมมมดแดงเหลืออยูท่ตนมะมวงนั้นอีกเลยแมแตตัวเดียว” ี ี “ใหตายซิ รพินทร!” ไชยยันตรองขึ้น จองมองดูพรานใหญอยางสุดทึ่ง “วางๆ หาเวลาเขียนตําราเกียวกับเรื่องพิสดารของปา และสัตวปาซักเลมเถอะ มันคงทํา ่ประโยชนใหแกคนทัวไปไมนอยทีเดียว เทาที่เดินทางเขาปามาดวยกันนี่นะ เราเรียนจากคุณไมรูจบ ่สิ้นเลย”[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 917 “และรับรองวามันจะเปน ‘นิทาน’ ที่อานไดสนุกเพลิดเพลินที่สุด ถารูจกวิธีเขียนใหดีๆ ัเหมือนอยางทีเ่ ลามาใหเราฟง เชนบรรดาสารพัดเรื่องที่เลามาเปนลําดับ” นักมานุษยวิทยาสาวสอด “แปลวาคุณหญิงไมเชื่อเลย ในทุกอยางที่ผมเคยบอกๆ ไปแลว” พรานใหญถามพลางหัวเราะขันๆ หญิงสาวยักไหล “ทําไมจะไมเชื่อ ถึงจะฟงยากยังไง ก็เห็นจะตอง ‘จําเปน’ และ ‘จําใจ’ เชื่อไวกอนละ ในอาณาจักรปาดงพงไพรนี้ คุณสามารถจะพิสูจนใหเราเห็นชัดไดวาคุณ ‘ศักดิ์สิทธิ์’ จนเราไมกลาคานๆ ทั้งๆ ที่อยากจะคาน เมื่อเราอยูในปาและสิ่งที่เกียวของกับปา ถาไมเชื่อคุณแลวจะไปเชื่อใครที่ ่ไหนละ จริงไหม?” “คุณหญิงพูดยังกะรูทนผม” ั “ออ! เห็นจะยอมรับละซิวา โกหกเลนงันเอง?” ้ “ก็โกหกบาง จริงบางตามแตโอกาส อยูที่คนรับฟงจะวินจฉัยเอง วาควรเชื่อไดแคไหน ิอยางเชนยาทีผมใหคุณหญิงทากันทากเกาะนั่นก็เหมือนกัน” ่ ดารินลืมตาโต รองลั่นออกมา “หา! วายังไงนะ ยาทากันทาก...มันเปนยังไง?” “มันเกาะเปนยาทาแกเมื่อยแกเคล็ดธรรมดาเทานั้นเองนะซิครับ ไมไดเปนยากันทากเกาะสักหนอย ผมโกหกไปงั้นเองแหละ!” แพทยสาวคนสวยยืนจองหนาเขานิ่ง เมมริมฝปากแนน คอแข็งอยูเ ปนนาน เชษฐาและไชยยันตพากันหัวเราะลั่น “แปลวาคุณตมฉันโดยเจตนา!” หลอนคํารามออกมาจากลําคอดวยเสียงนากลัว “ก็ไมไดตมหรอกครับ เพียงแตหลอกบางนิดหนอยเทานั้น แตเปนการหลอกเพื่อใหเกิดผลดีขึ้นแกตวคุณหญิงเอง ถาผมไมบอกวายานั่นเปนยาปองกันทาก คุณหญิงก็คงไมยอมมาดวย ัเทานั้น มันเปนการชวยกันในดานจิตวิทยา แลวคุณหญิงก็ผานมาไดจริงๆ ก็คงจะเหมือนกับที่คุณหญิงวาเคยเอาน้ํากลั่นฉีดใหผมโดยบอกวา เปนยาแกปวดหรือกันบาดทะยักนันแหละ” ่ “เด็ดแท! มันตองใหไดยงงี้ซิ รพินทร!” ั ไชยยันตเปรยขึ้น หรี่ตาใหจอมพรานพรอมกับยกหัวแมมือให ดารินมีอาการเหมือนจะนับหนึ่งไปถึงสิบอยูหลายเที่ยว หนาแดงก่ําดวยความโกรธแคนที่ถูกตม แตแลวก็พยายามระงับทุกสิ่งทุกอยางลงเปนปกติ รพินทรก็ประหลาดใจเหมือนกัน เขาคิดวาคงจะไดรับการโวยวายเกรี้ยวกราดจากหลอนเปนยกใหญ แตกลับเห็นหลอนเยือกเย็นลงผิดไปกวาเคย เพียงแตพดปนหัวเราะต่าๆ มาวา ู ํ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 918 “ขอบใจมาก ที่อุตสาหบอกความจริงใหรู หวังวาวันพระคงไมมีหนเดียวหรอก อยาใหถึงคราวของฉันบางก็แลวกัน” “ไมมีน้ําใจเปนนักกีฬาเลยนอยนี่...” ไชยยันตวา “ทีเรายังหลอกเอาน้ํากลั่นฉีดแทนยาแกปวดใหแกเขาได เขาก็หลอกเอาน้ํามันทาแกเมื่อยโดยบอกวายากันทากเกาะใหเราทาบาง มันก็ยุติธรรมสมน้ําสมเนื้อกันดีแลวนี” ่ “ก็ใครบอกละวาฉันเอาน้ํากลั่นฉีด...” แพทยสาวหันไปตวาดแวด “ถาเอาน้ํากลั่นฉีดปานนี้ก็ตายไปแลว ไมอยูกวนโทโสมาไดจนทุกวันนีหรอก” ้ “อาว! ก็ไหนเราบอกวาเราทํายังงั้นไงละ” ดารินหนางอ พูดโพลงออกมาอยางหลงกล “ฉันก็พูดไปยังงั้นนะซิ พวกเธออยากมาบลั๊ฟฉันกอนทําไมละ” พรานใหญอมยิ้ม “เปนอันวายังงีก็แลวกันครับคุณหญิง ถายาฉีดที่คุณหญิงเคยใหกับผมและคุณไชยยันต ้เปนยาที่ถูกตองตรงกับวัตถุประสงคในการรักษา โดยไมใชน้ํากลั่น น้ํามันที่ผมใหคณหญิงทา ก็เปน ุน้ํามันประเภทปองกันพวกแมลงและปลิงทากจริงๆ แตถาคุณหญิงเอาน้ํากลั่นฉีดให น้ํามันของผมก็เปนเพียงแคนามันทาแกเคล็ดเทานั้น” ้ํ ม.ร.ว.หญิงคนสวยเพิ่งจะมารูตัวเอาบัดนีเ้ องวา เสียเชิงถูกหลอกเอาหลายตลบ นึกเจ็บใจที่ตนเองกลับเปนฝายพาซื่อเสียรูตามไมทน พูดอะไรตอไปไมออก ไดแตน่งหัวเราะหึๆ อยางเดือด ั ัดาล พักผอนเพื่อคลายประสาทอันเครงเครียด จากเหตุการณที่เผชิญกับฝูงจระเขในลําหวยทางขาม พอจิตใจเปนปกติดแลว การเดินทางก็ตั้งตนตอไปแขงขันกับเวลาที่เย็นย่ําลงทุกขณะ อึดใจ ีใหญตอมา ขณะที่ไตขึ้นไปบนปาโคก ซึ่งหนทางเริ่มจะรกทึบดวยไมใหญและสูงขึ้นทุกขณะ ก็พบกับดานกระทิงมีรอยเหยียบย่ําเกลื่อนไปหมดฝูงหนึ่ง ประมาณ 7-8 ตัว ไดเดินขึ้นเขาลวงหนากอนแลวสักเมื่อตอนเที่ยงนี้...รอยยังใหมๆ อยู รพินทรนาเดินตามหลังรอยกระทิงฝูงเหลานั้นไปใน ํขณะที่ความมืดโรยตัวลงอยางรวดเร็ว บอกใหคณะนายจางทราบวา ขณะนีกําลังเหยียบยางเขาสู ้บริเวณเชิงเขานาง อันเปนเปาหมายแลว กอนที่จะลงสูหุบเล็กๆ อันอุดมไปดวยกลวยปาและดงมันมือเสือ หมูฝูงใหญก็ยกขบวนวิ่งตัดหนาไปในระยะกระชั้นชิด ไชยยันตใชปนสั้นยิงผาสงเดชเขาไปกลางฝูงของมันนัดหนึ่ง โดยไมไดหวังผล แตแลวทุกคนก็เต็มไปดวยความตื่นเตนยินดี เพราะปรากฏวา ภายหลังจากหมูฝูงนัน ้พากันวิ่งหายลับเขาริมทางไปหมดแลว มีลูกหมูตัวหนึ่งน้ําหนักประมาณ 15 กิโลกรัม ฟุบนิ่งอยูกับ ที่ กระสุน .44 แม็กนั่มของไชยยันตทะลุซอกขาหนาของมันอยางบังเอิญที่สุด “มือหาอาหารของคุณไชยยันตวันนี้...ฉมังเหลือเกิน แชมชื่นอีกแลว สําหรับมื้อค่ําของเราวันนี” ้[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 919 รพินทรพูด ตรงเขาไปหิ้วขาลูกหมูตัวนั้นขึนมา้ “วิเศษแท เนื้อละมั่งไมไดความเลย ค่ํานี้ไดหมูจัดวาเปนอาหารชั้นเลิศ” เชษฐาวา “เจาปาทรงโปรดแทๆ วาแตมันจะไมเล็กไปหนอยหรือ?” คนยิงถามพรานใหญ “ตัวขนาดนี้ซิครับ...กําลังกิน เดี๋ยวผมจะทําใหโอชะทีเดียว แตตองอาศัยเวลาแลวก็มการ ีประดิดประดอยกันหนอย” ปางพักนอนแรมคืน ถูกเลือกเอาบริเวณหุบเขาตอนหนึ่งในดงกลวยนันเอง ภายหลังจาก ่ปลงสัมภาระ ปดกวาดถากถางพออาศัยเปนที่พักชัวคราว และหาฟนกอไฟขึ้นแลว เกิดก็หุงขาวตาม ่หนาที่ ซึ่งมีเหลืออยูอีกเพียงสามกํามือเทานั้น แงซายไปขุดมันมือเสือมาเผาเพิ่มเติมแทนขาว ทีมี ่ปริมาณนอยกวาคนหกคนจะกินกันไดอิ่ม สวนรพินทรกอไฟรางขึ้นอยางประณีต เผาถานจนระอุได ที่ จัดการผาทองลูกหมู ควักเอาเครื่องในออกลางน้ําสะอาดดีแลว ก็ตดใบกลวยออนๆ มาเคลากับ ัเกลือยัดเขาไปในทองมันจนอัดแนน แลวใชหวายเสนเล็กๆ เย็บรอยผาไวตลอดจนเปนตัวดังเดิม ตัดไมเสี้ยมแหลมเสียบจากปากทะลุออกกน แลวนําขึ้นพาดยางบนหลักไมงามสองอันที่ปกไวปากหลุมไฟรางทั้งสองดาน คอยนั่งพลิกหมุนและตรวจไฟอยูอยางพิถีพถัน คณะนายจางเขามานั่งลอมวงดู ิเขาจัดการกับหมูตัวนั้นอยางทึ่งๆ เห็นจากกรรมวิธีในการทํา เห็นการนําขึนยางไฟรางทั้งตัว ตลอดจนคอยเฝาหมุนกลับไป ้มาอยางประณีตอยูเชนขณะนี้ ไชยยันตน้ําลายสอ “ทาจะเด็ดแฮะ รพินทร ชักน้าลายไหลเสียแลว ประเภทพวกเนื้อยางทังหลายนับตั้งแตเขา ํ ้ปามา เพิ่งจะเห็นคุณยางหมูวันนีเ้ ขาทาที่สุด” “ถึงวาซิ มีการเอาใบตองยัดไส แลวเย็บเสียดวย ทาจะอรอย” เชษฐาเสริมมาอีกคนยิ้มๆ สวนดารินลอบมองดูพรานใหญเงียบๆ นึกทึ่งอยูในใจโดยไมปริปากพูดคําใด ชายผูนี้ชางแคลวคลองชํานาญไปเสียทุกอยางในปา แมแตเรื่องการทําอาหาร “หมูหันแบบบานปาครับ...” จอมพรานผูบัดนี้ทําหนาที่เปนพอครัวดวยทาทีอันชํานิชํานาญ บอกมาหนาตาเฉย รูสกวา ึเขาจะบรรจงประคับประคองมากในการคอยหมุนยาง เพื่อใหไฟกินเสมอกัน “เขาปามานาน ก็เพิ่งจะไดลกหมูตัวเหมาะๆ สําหรับพอดีทําหันไดตัวนี้เอง ถาใหญ ูเกินไปนักก็เอามาทําแบบนี้ไมได รับรองครับวา หมูหันในภัตตาคารจีนทําอะไรไมไดเลย แตตองคอยนานหนอย” “ทําไมตองเอาใบตองมายัดไสดวยละ?” ไชยยันตถามอยางสนใจ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 920 “มันเปนวิธยาง หรือหันแบบปายังไงละครับ ใบตองไมใชยัดเอาไวใหหมูดูเปนตัวเหมือน ีตอนที่มันเปนๆ เทานั้น แตกลิ่นของใบตองจะทําใหเนือหอมยิ่งขึ้น และระอุสกทัวกัน เกลือที่คลุก ้ ุ ่ใบตองไวก็จะกระจายไปตามเนื้อชวยใหมรสเค็ม ความจริงเขาใชใบตองเฉยๆ ไมตองใสเกลือก็ได ี แตทําน้ําจิ้มไวจิ้ม ทีนี้เราไมมีนําจิ้มกัน ก็เลยตองอาศัยเกลือใหหมูมีรสเค็มในตัว พอสุกดีก็ผารอยที่ ้เย็บไวเอาใบตองออก รับรองวาตัวแคนี้ไมมีเหลือ” คําพูดของเขายิ่งทําใหทุกคนน้ําลายไหล ขาวของเกิดสุกแลว มันมือเสือของแงซายที่เผารวมทั้งเนื้อละมั่งยางก็สุกที่จะเปนอาหารได แตยังไมมีใครสนใจ ทุกคนมาลอมวงดูพรานใหญยาง หมูอยางสนุก แงซายกับเกิดชวยทําหนาที่ในการควบคุมถานในกองไฟ ปาบัดนี้มืดสนิท ทั้งหมดสนทนากันไปพลางอยางมีความสุข อากาศหนาวแตกองไฟรอบดานอบอุน โดยเฉพาะอยางยิ่ง หมูหนของรพินทรกําลังเริ่มสงกลิ่นและน้ํามันตก ทําใหทุกคนหิว ัโหยเปนอยางยิ่ง เชษฐาเอาบรั่นดีออกมารินแจกจาย พระจันทรเริ่มสาดแสงรางๆ ลงมาในบริเวณหุบเขา เสียงหมาจิ้งจอกหอนเย็นมาแตไกลแทบไมขาดระยะ พงไพรรอบดานเริ่มตื่นตัวรับกับรัตติกาล พวกสัตวเลื้อยคลานทําเสียงแสกสากอยูรอบดานสลับไปกับเสียงจักจั่นเรไร แตไมมีใครสนใจกับมัน โดยเฉพาะคณะนายจาง ซึ่งบัดนี้ทุกคนดูเหมือนจะเคยชินกับสภาพของปากันพอสมควรแลว อีกประมาณครึ่งชั่วโมงหลังจากมันเริ่มสงกลิ่นอันหอมหวน หมูหันตัวนั้นก็เหลืองอรามไปทั้งตัวราบกับเอาออกมาจากเตาอบชั้นดี รพินทรจัดการยกลงจากกองไฟ วางลงไปในใบตองที่ปูไว กรีดผารอยที่เย็บ งัดเอาใบตองซึ่งยัดไวออก และเพียงไมกนาทีหลังจากนั้น ลูกหมูตัวนั้นก็ไมมี ี่สวนใดเหลืออยู นอกจากกระดูก ทุกคนอิ่มหมีพีกน และเต็มไปดวยรสชาติอันโอชะชนิดทีไมเคย ั ่พบมากอน นับตั้งแตไดลิ้มรสกับอาหารปามา “สงสัยวาลูกหมูปาจะหมดปาเอาคราวนี้เอง เห็นที่ไหนไชยยันตคงเอามาหันกินหมด!”เชษฐาวา “มันนานัก รพินทร! เขาปามาตั้งนาน เพิ่งจะทําของดีใหกนเอาวันนี้เอง” ิ ไชยยันตหนไปตอวาพรานใหญ ขณะที่ยงแทะกระดูกขาอยูอยางเสียดาย ทั้งๆ ที่เนื้อ ั ัหมดแลว “เรื่องตะกละละก็ตองยกให!” ดารินพูดเสียงหนักๆ แลวมองไปทางพรานใหญ “เกงทุกอยางเลยนะ นายพราน แมกระทั่งวิธีประดิดประดอยทําอาหาร ยอมรับวาหมูของคุณตัวนี้...เลิศที่สุด หมูหนในภัตตาคารก็ยงสูไมไดจริงๆ” ั ั นั่นเปนคํานิยมจากใจจริงเปนครั้งแรกที่เขาไดยนจากปากของนายจางสาว ิ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 921 สองทุมเศษเล็กนอย ระหวางที่เตรียมตัวจะนอน รพินทรผูกาลังสนทนาอยูกับเชษฐาและ ํไชยยันต หยุดชะงักการพูดลงเฉยๆ ทอดสายตาขามกองไฟออกไปยังราวปามืดทึบ พรอมกับเงี่ยหูอาการของเขาทําใหคณะนายจางสงบเสียงลงทันที ลมที่พัดใบไมเสียดสีกันอยูแสกสากบัดนี้ ดูเหมือนจะสงบนิ่งลงชั่วขณะ กวางรองเบิ้บ อยางตื่นตกใจอะไรชนิดหนึง ดังมาจากเชิงเนินดานตะวันออกเพียงครั้งเดียวก็เงียบหายไป ตอมาก็มี ่เสียงหอนไกลๆ ของหมาปาแลวก็หยุดหายไปอีก ชัวอึดใจใหญๆ ที่ปาทั้งปาตกอยูในความสงัด ่ปราศจากส่ําสําเนียงใดๆ แมแตแมลงสักตัวก็ไมทําเสียงขึ้น นอกจากเสียงไมปะทุอยูในกองไฟเบาๆ แงซายเงยหนาขึ้น สายจมูกรอนไปมาในอากาศ สวนรพินทรจองสังเกตไปยังควันไฟที่ลอยกรุน เพื่อจะกําหนดทิศทางลมใหแนชัด ระหวางนี้เปนความเงียบดวยใจอันตืนระทึกของคณะ ่นายจางทุกคน แมทั้งสามจะอานรหัสของปายังไมออกไดแมนยําแนชัดนัก แตอาการทาทีของจอมพรานก็ดี หรือคนใชกะเหรียงพเนจรก็ดี เปนสัญลักษณเตือนใหทราบถึงสิ่งผิดปกติ แตไมมใครปริ ่ ีปากถามนอกจากประสาทอันตื่นพรอม แลวคําตอบก็ปรากฏออกมา เมื่อฆานประสาทของทุกคนสัมผัสกับกลิ่นสาบที่ลอยมาจากที่ใดที่หนึ่งอยางเจือจาง มีเสียงใบไมลั่นเกรียบขึ้นสองสามครั้งแลวก็หยุดไปอีก รพินทรยกมือขึ้นเปนสัญญาณใหทกคนสงบนิ่งอยูในอาการเดิม ควาปนกับไฟฉายยอง ุกริบเขาไปหมอบซุมอยูที่กอนหินใหญลูกหนึ่ง ในดงเถาวัลยโคนตนกระบาก เชษฐา ดาริน และไชยยันตหยิบไรเฟลขึ้นมากระชับอยูในมือพรอม เสียงกิ่งไมแหงหลนลงมากระทบปาเบื้องลาง ในความเงียบเชนนี้ มันดังครืนโครมสะทอนไปทั้งปา พรอมกันก็มีเสียงสวบสาบดังขึ้นในดงกลวยเบื้องหนาของพรานใหญ เหมือนสัตวอะไรชนิดหนึงจะเผนไปดวยความตกใจ อันเนื่องมาจากเสียงกิ่งไมหลนนั้น ่ รพินทรเดินดุมๆ กลับเขามา  “กิ่งไมเจากรรมทํามันตกใจเผนหนีเสียกอน หมอบอยูหลังกอบอนขางหนาผม หางสัก สิบวาเทานั้น กําลังจะฉายไฟอยูพอดี” เขาตอบเรียบๆ ทั้งๆ ที่ผานการประจันหนากับเสือที่หวยแมเลิงมาแลวอยางโชกโชน แตในภาวะและ สิ่งแวดลอมเชนนี้ ทั้งไชยยันตและดารินก็อดที่จะใจสันระทึกเสียไมได รูสึกสะบัดรอนสะบัดหนาว ่หายใจไมทวทองอยางไรพิกล นอกจากเชษฐาเทานันทีเ่ ยือกเย็น มันคงอยูในอาการเดิมโดยไมมี ั่ ้ ่อะไรเปลี่ยนแปลง “ถาจะนอนกันไมเปนสุขเสียแลวมั้ง คืนนี” ้ ไชยยันตครางออกมาเบาๆ เปาลมออกจากปาก “ยังหัวค่ําแทๆ พวกเราก็คยกันออกใหลนไปหมด ยังยองเขามาอีก ไอนี่ความประพฤติไม ุ ั่ดี”[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 922 คําพูดของไชยยันตทําใหอีกหลายคนอดหัวเราะออกมาไมได ประสาทอันตึงเครียดคลายลงเล็กนอย “ใหญมากไหม?” ดารินถาม ฝนน้ําเสียงเปนปกติ “ผมสงสัยวาจะเปนไอดํา หรือมายก็ไอดาว คงไมใชโครงหรอก” “รูไดยังไง คุณยังไมทนเห็นตัวมันไมใชหรือ นอกจากไดกลิ่น แลวก็ไดยนเสียงที่มนยอง ั ิ ัเขามา” “ครั้งแรกที่ผมไดยนเสียงมันเอาเล็บตะกุยกิงไมสูง ตอมาก็มีเสียงกระโดดลงมาที่พื้น เสือ ิ ่ใหญปกติแลวไมขึ้นตนไม” “มันจะเอายังไงกับเรากันแนนี่ เลนมาดอมๆ มองๆ สอดแนมอยูใกลที่นอนของเราแบบนี้” ไมทันจะขาดเสียงของเชษฐา ก็มีเสียงเล็บตะกุยโคนตนไมดังมาไดยนถนัด แลวก็เสียง ิคํารามอยูในลําคอเบาๆ คราวนี้ดังหางออกไปทางดงดานขวา พรานใหญบุยปากไปทางบอน้ําซับเบื้องหนาของปางพัก ซึ่งอยูในระหวางดงบอนอันขึ้นอยูแนนทึบ หางออกไปประมาณ 30 เมตร   “มันจะลงมากินน้ําที่บอน้ําซับนั่น แตตดขัดที่พวกเรามาพักนอนกันอยูที่นี่ ก็เลยวนเวียน ิ งุนงาน แตความจริงแหลงน้าบริเวณนี้ก็หาไดไมยากนัก มีอยูแทบทัวไป มันอาจเปลี่ยนความตั้งใจ ํ ่ไปที่อื่นก็ได” “หรือไมกเ็ ปลียนความตั้งใจที่จะกินน้ํา มากินคนแทน” ่ ดารินโพลงออกมาลอยๆ “สัตวแถวนี้ชมมากครับ เสือทุกตัวอิ่มกันอยางเหลือเฟอทีเดียว มันมีสญชาตญาณรูไดดีวา ุ ัในบรรดาสัตวทั้งหลาย สัตวมนุษยเปนสัตวที่จะเปนเหยือของมันยากที่สุด ถาไมจําเปนจริงๆ แลว ่มันจะไมเสี่ยงเปนอันขาด นอกจากไอตวทีมีสันดานเสียมากอน แตถึงอยางไรก็ตามเราระวังกันอยู ั ่แลว” เสียงเสือดาวตัวนั้นเงียบหายไปแลว ทุกคนลมตัวลงนอน ศีรษะหันเขาหากอนหินใหญที่ใชก้นแทนผนังเพียงดานเดียว อีกสามดานลอมรอบดวยกองไฟ ไชยยันตขอแลกเปลียนกับเกิดเปน ั ่ยามแรก เพราะยังไมงวง และใจมัวพะวงอยูกับเสือตัวนัน เชษฐาก็รนหนาที่อยูยามแทนแงซาย คือ  ้  รับเปนยามติดตอกับไชยยันต เพราะตองการจะนอนรวดเดียว มอบอีกสามยามติดตอไปจนตลอดรุง ใหเปนของพรานใหญ เกิด แงซาย ซึ่งรพินทรก็เห็นชอบดวย เพราะพวกเขาตืนงายและหลับงาย จะ ่ตื่นหรือหลับเวลาไหนก็ไดทั้งสิ้น “อยาลืมปลุกผมดวยนะครับ ถามีอะไร และก็อยาออกนอกกองไฟ” รพินทรกําชับซ้ํามาอีกครั้ง กอนที่จะเอาหมวกหลุบลงมาปดหนาไว[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 923 ไมนานนักทุกคนก็หลับลงหมด เหลือแตไชยยันตคนเดียว ทามกลางความวิเวกเปลี่ยวเปลานาสะพรึงกลัวของปา เวลาผานไปอยางแชมชา เชษฐากําลังนอนหลับเพลิน ทันทีนั้นก็สะดุงตกใจตื่นขึน เพราะมือรอนผาวมือหนึงเขยา ้ ่ปลุก เขาลุกขึ้นโดยเร็ว เห็นไชยยันตหนาขาวซีดลมหายใจหนักๆ นั่งคุกเขาอยูใกลๆ “ปลุกทําไม ยังไมถึงเวรฉันไมใชหรือ?” ไชยยันตฝนยิม ริมฝปากและดวงตาทั้งสองที่มองมาแหงผากพูดแหบๆ ้ “ฮือม ยังไมถึงเวลายามของแกหรอกเชษฐา แต...มันยังไงพิกลเสียแลว” “ทําไม มีอะไรหรือ?” เชษฐาถามเร็วปรื๋อ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งตรงทันที จองหนาสหายอดีตนายทหารปนใหญหัวเราะเสียงแปรงอยูในลําคอหนาวสะทานสั่นเทาเห็นไดถนัด ดารินนอนไวตามนิสัยของหลอนตื่นขึ้นเพราะไดยินเสียงพูด เปดมานตานอนดูอยูเงียบๆ “ประสาทมันเลนงานฉันเขาใหเสียแลว” เขาพูดยากเย็น พยายามจะหัวเราะใหเห็นเปนเรื่องขบขัน “ตากับหูดูมนลวงๆ ตัวเองพิลึก ชักไมไวใจตัวเองเสียแลว ขอใหฉันนอนดีกวา แกชวยรับ ัยามแทนทีเถิด คืนนี้เลือดลมมันไมปกติ ใหตายซิไมเคยเปนยังงี้มากอนเลย” “แกเห็นอะไร บอกซิ!” เชษฐาจองตาไมกะพริบ จับไหลไชยยันตไว สหายของเขายักไหลยกกระติกบรันดีขึ้น่กรอกใสปากเต็มอึก นิ่งทําหนาพิกลอยูอดใจ ก็ชี้ไปที่โคนตนกระบาก ึ “ที่กิ่งเถาวัลยใหญโคนตนไมนั่นหยกๆ นีเ่ อง กอนที่ฉนจะตัดสินใจปลุกแกขึ้นมา มี ัผูหญิงคนหนึ่งนั่งโยกกิ่งเถาวัลยนั่นแทนชิงชาอยู” ไชยยันตพูดขึนชาๆ อยางลําบากยากเย็น พลางยกมือขึ้นลูบใบหนา เชษฐาลืมตาโพลง ้จองตาไชยยันตเขม็ง สวนดารินดึงกายลุกขึ้นนั่งโดยเร็ว “สาวนอยในวรรณคดียังไงก็ยังงั้น ผมยาวถึงเอว นุงนอยหมนอย ทัดดอกกลวยไมเหลืองสลับดํา อกเปลือยพันโสรงลายดอกเหลืองดําไวครึ่งลําตัวขาดเปนริวสูงเกินขาออนขึนมา หลอนนัง ้ ้ ่ไกวเถาวัลยชาๆ ปลายเทาเรียดดิน พอฉันฉายไฟก็เบนหลบเขาหลังโคนไม พอดับไฟประเดียวก็  ๋กลับมาแกวงชิงชาเถาวัลยอีก เปนยังงี้ตั้งสองสามหนทีเดียว ตอนฉายไฟเห็นหนาไมถนัด เห็นแตสวนขางกับดานหลังไวๆ เทานั้น ตามันฝาดยังไงก็ไมรูเห็นซ้ําๆ ซากๆ อยูได และลงประสาทไมดีอยางนี้นอนดีกวา แกอยูยามแทนฉันเถอะ” [e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 924 ระหวางทีเ่ ชษฐามองไปที่ตนไมใหญ และหันกลับมาจองหนาไชยยันตสลับกันนั้น ดาริน ก็ลุกขึ้นเดินมาทรุดตัวนั่งตรงหนา ถอดถุงมือออกเอาหลังมืออังที่ซอกคอ และหนาผากของไชยยันตแลวก็บอกต่ําๆ วา “ก็ทําไมจะไมเห็นละ ในเมือเธอกําลังจับไขอยูนี่ นึกแลวไมผิดวา คืนนี้ไมใครก็ใครจะ ่เปนไขกันบางหรอก อากาศในหุบแถวนี้เลวเต็มที” หลอนหันไปคนยาม งัดเข็มฉีดยาขึ้นมา ระหวางราชสกุลสองพี่นองกําลังสาละวนอยูกับไชยยันต รพินทรก็ลุกขึ้นจากที่นอนของเขาเดินเขามา มันเปนเวลาเดียวกับที่เชษฐากําลังประคองใหสหายของเขานอนลงขางกองไฟ “เอาละ แกนอนใหหลับเสียเถอะ ฉันจะอยูยามแทนใหเอง”  เชษฐาบอก “มีอะไรผิดปกติหรือครับ?” พรานใหญถาม “ไชยยันตไมสบาย ประสาททําพิษ ชักจะเห็นอะไรตออะไรเลอะเทอะไปหมด แตไมเปนอะไรมากนักหรอก มีไขข้นบางนิดหนอยเทานั้น ใหนอนพักเสีย พรุงนี้ก็เรียบรอย” ึ เชษฐาเอยขึ้นต่ําๆ กับพรานใหญ ขอบุหรี่ใบตองแหงจากเขาไปจุดสูบมวนหนึ่ง “หุบหมาหอนนี่มนมีอะไรพิกลๆ อยูนะ ผมก็รสึกในขอนี้ตั้งแตกาวแรกที่เราเหยียบยาง ั ูเขามาแลว โชคดีเหลือเกินทีไชยยันตยังมีสติพอจะเขาใจตนเองไดวา นั่นเปนภาพลวงตา ถาเปนคน ่ประสาทออน ดีไมดีจะไปกันใหญ” แลวเขาก็เลาใหรพินทรฟง ตามที่ไดรับการบอกเลาจากไชยยันต พรานใหญนั่งฟงอยางสงบโดยไมออกความเห็นเชนไร นอกจากยิ้มขรึมๆ “นอยโดนเขาเปนคนแรกเรื่องตาฝาดชนิดนี้ แลวมาเจอะเอาไชยยันตเขาอีกคน มันเปนเรื่องนาแปลกเหลือเกิน ความจริงไชยยันตคงไมอยากใหใครรูวาเขาเห็นอะไร แตผมพยายามใหเขาบอกเอง” “ความเงียบ ความเปลี่ยว เปนบอเกิดแหง ‘มโนภาพหลอน’ ครับ ยิ่งถาในขณะที่เลือดลมไมปกติ มีอาการไข รางกายออนแอลงดวยละก็ยิ่งไปกันใหญ คุณชายรูสึกปกติเรียบรอยดีหรือเปลา ครับ ถายังไงละก็นอนพักเสียดีกวา ผมจะเฝาใหเอง” หัวหนาคณะเดินทางหัวเราะ ตบไหลจอมพราน “ผมแข็งแรงดีทุกอยาง รพินทรไปนอนเสียเถอะ ไมตองหวงหรอก ออ! เอาบุหรี่อยางวานั่นทิ้งไวใหผมอีกสัก 3-4 มวนดวย แกงวง” รพินทรวางกลองยาเสนและใบตองแหงทั้งชุดไวใหนายจางของเขา แลวกลับไปลมตัวลงนอน เอาหมวกปดหนาไวตาเดิม เวลาผานไปอีก...[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 925 เชษฐานั่งริมกองไฟ ฆาเวลาโดยการหมันใสฟนเพื่อใหไฟลุกอยูตลอดเวลา ประสาทหูอัน ่วองไวคอยสดับตรับฟงเสียงไพรยามวิกาลอยางถี่ถวนระมัดระวัง ความรูสกเตือนย้ําตนเองอยูทก ึ ุขณะวา หุบหมาหอนผิดไปกวาทุกปาที่ผานมาแลว มันเต็มไปดวยความนาหวาดระแวง ซึ่งจะชะลาใจเสียมิไดเลย เสียงสัตวที่ออกหากินอยูเมื่อตอนหัวค่ําบัดนี้เงียบหายไปหมดแลวชั่วขณะหนึ่ง จักจั่นเรไรและแมลงราตรีก็หยุดทําเสียงลงพรอมกัน แมลมก็สงบ ใบไมน่ง คงไดยินแตเสียงลมหายใจ ิของพรรคพวกในจังหวะสม่ําเสมอกันแสดงวาหลับสนิท โดยไมไดตั้งใจเลย ขณะนันเองเขาก็เงยหนาออกจากกองไฟที่เหมอดู แลออกไปยังแนว ้ปาเบื้องหนาอันเห็นอยูเปนเงาตะคุมๆ สายตาก็สาดไปยังกลุมเถาวัลยโคนตนกระบากใหญ...เชษฐาก็ตะลึงพรึงเพริด เย็นสยองเขาไปถึงไขสันหลัง เพราะความกะทันหันไมรูเนื้อรูตัวมากอน! กิ่งเถาวัลยใหญที่ปราศจากใบอันทอดยอยลงมาราวกับเปลอยูเรียดพืนดินกิงนั้น ขณะนี้ ้ ่โยกไหวอยูไปมาอยางแชมชา เงารางๆ ที่นงเกาะไหวอยูนั้น ่ั ทรวดทรงนาจะเปนมนุษย!! เขากัดริมฝปากตนเองอยางแรง เบิกตาจองเขม็งพรอมกับนึกสาปแชงสายตาของตนเอง ที่มันฟนเฟอนไปไดถึงขนาดนั้น กองไฟใหญไดเชื้อฟนอันไวไฟเขาอันหนึง ประกอบกับที่ลมหวนมาชั่ววูบ มันลุกสวาง ่โชติสองแสงสวางขึ้นอีก ภาพที่โคนไมใหญตนนั้นเห็นชัดยิ่งขึ้น เห็นแมกระทั่งแววตามันปลาบของใบหนาจิมลิ้มราวกับหุนปนดวงนั้น เสนผมที่ยาวสยาย...มาลัยกลวยไมเหลืองสลับดําที่สวม ้ ประดับอยูราวกับมงกุฎ ลําคอเรียวระหง ไหลลาด และใหฟาถลมโลกทลายไปในบัดนี้เถิด...เชษฐาสบถกองอยูในสมอง...ทรวงอกของหลอนงามสะพรั่งปราศจากสิ่งปกปด ประกอบดวยปทุมถันเตงตั้งชูชันเบียดชิดกันอยูทั้งคู ประหนึ่งจะทัดเสียบพลูจบเอาไวไดในระหวางรองงอนกระชับชิดนั้น ีต่ําลงไปอีกเปนแนวลาดกิวของทองรับกับเอวบางกลมกลึง ลําขาเปลาเปลือยทั้งคูราวกับปลีหยวก ่จากโคนอวบเรียวลงไปสูปลายเทา แขนทั้งสองทอดขึ้นจับกิ่งเถาวัลยเปนรูปกระเชาโคงขึ้นทั้งสองขาง ปลายเทายันโยกอยูกับพื้นดินแกวงตัวเบาๆ นั่นคือภาพของ ‘สาวนอยในวรรณคดี’ ที่ไชยยันตบอกกับเขาถูกตองตรงลักษณะทุกประการ แมกระทั่งโสรงเหลืองดําผืนเทากระแบะมือ ขาดเปนริ้วทีพันอยูกลางลําตัวอยางลอแหลม ่ เชษฐาสํารวมสติไดในพริบตานั้น สะบัดหนา ขยี้ตาแลวคอยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง จองไปยังที่หมายแหงเดิม แลวก็ตะลึงไปอีกครั้ง ในการลืมตาครั้งนี้ เขามองไมเห็นภาพสาวนอยผูนั้นเสียแลวเห็นแตเพียงกิงเถาวัลยที่ยังไหวอยูเบาๆ ่ เขากมหนามองดูกองไฟใหมในลักษณะเดิม เวนระยะชั่วอึดใจ ก็เงยขึ้นมองไปทางนันอีก้ คุณพระชวย![e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 926 หลอนปรากฏรางอยูที่นั่นอีกแลว คราวนี้ไมไดนงหอยชิงชาเถาวัลย หากแตยนยกมือขึ้นสยายผม ถันเปลือยงามสลางทั้งคู ั่ ืกระเพื่อมไหวอยูนอยๆ เชษฐาจองโดยไมกะพริบตา เกรงวาถาหลับตาลงภาพนั้นจะหายไปอีก มือเอื้อมไปแตะไฟฉาย แตแลวก็ชะงัก...แสงไฟมักจะละลายภาพลวงตา เขาบอกกับตัวเอง...และมาตรวาภาพนี้จะเปนภาพมายาที่เกิดขึ้น จากความวิปริตของสมอง และสายตา เขาก็ตองการจะเห็นมันให ถึงที่สดุ เห็นใหไดวา มันมาอยางไร และไปอยางไร เขาไมตองการกระโตกกระตากหรือปลุกใครอื่นขึ้นทั้งสิ้น บอกตนเองวาสติสัมปชัญญะเปนของเขาอยางครบถวนสมบูรณพอที่จะพิสูจนมันออกไปใหแจมชัด ครั้นแลวขณะนั้นเอง โดยการเบิกตาจองไมกะพริบของเขา รางอันออนแอนงามสะพรั่งนั้น ก็เคลื่อนไหวอยางแชมชายุรยาตรตรงเขามายังแคมปที่พก ตาจับนิ่งประสานมาทีตาเขา ริมฝปาก ั ่เผลอยิ้มแยมเยือนใกลแนวกองไฟเขามาทุกขณะ หูของเขาในขณะนีไดยนแมกระทั่งเสียงใบไมลั่น ้ ้ ิอันเกิดจากฝเทาของหลอนที่เหยียบยางเขามาทีละกาวนัน แสงสวางจากกองไฟที่ลุกพลอมแพลมอยู ้ยิ่งทําใหภาพนันเดนชัดยิ่งขึ้น ริ้วเหลืองสลับดําของมาลัยกลวยไมและผาเตี่ยว กระสบแสงไฟเปน ้มันละเลื่อม แลวเชษฐาก็ผงะ กายแข็งทือเหมือนถูกสาปใหกลายเปนหิน เมื่อเห็นดวงหนาหวานแฉลม ่นั้นอยางถนัดตา...มันคือดวงหนาของดาริน วราฤทธิ์ นองสาวของเขานั่นเอง ทั้งๆ ที่เจาของดวงหนานั่นนอนหลับอยูขางๆ กายเขาในขณะนี้!...[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 927 38 กอนที่เชษฐาจะรูสึกตัว กอนเสี้ยวของเสี้ยวแหงวินาทีอันไมสามารถจะทํานายอนาคตใดๆไดนน เหตุการณอันเปรียบประดุจฟาถลมแผนดินทลายก็อุบัติขึ้น เสียงไรเฟลแฝดสะเทือนเลื่อนลั่น ั้ขึ้นจนหูลั่นกริง เสียงคํารามโฮกระคนไปกับเสียงรองแหลมยาวสะทานราตรี มานฝุนและใบไมแหง ่กระจายฟุงขึ้นไปตลบอยูในอากาศ พรอมกับรางสีเหลืองสลับดํา! หัวหนาคณะเดินทางทะลึ่งพรวดขึ้นยืนแลวจังงังอยูกบที่ เบิกตาโพลงอยางไมสรางจาก ัความมึนงง ทุกคนตื่นขึ้นพรอมกันหมดดวยอาการกระโดดจากที่นอน รพินทรเปนคนแรกที่ถือปนในทาเตรียมพรอม กาวผานกองไฟออกไป จากนั้นคนอืนๆ ก็กระโจนตามหลังเขา ่ เชษฐาเปนคนสุดทายที่ยกมือขึ้นขยี้ตาอยางแรงๆ อีกครั้ง สะบัดหนาไลความมึนงงแลวก็วิ่งเขาไปสมทบ ภาพที่ทุกคนกําลังยืนลอมดูอยูในขณะนี้ คือเสือดาวตัวมหึมาเกือบจะเทียมๆ ลายพาดกลอนตัวหนึ่ง นอนตะแคงเหยียดยาวอยูกบพื้นดินขางกองไฟ ที่กระเด็นกระจัดกระจาย เลือดไหล ัพรั่งเปนลิ่มออกมาจากบาดแผลกลางทรวงอก และรอยเจาะผานออกทางสะบักหลัง ขณะทีหัวหนา ่คณะเดินทางวิงตามเขามาถึงนั้น ขาทั้งสี่ขางของมันหยุดอาการสั่นกระตุกลงแลว ตายสนิท! ่ พรานใหญจองหนาเชษฐาเขม็ง สีหนาและแววตาของเขาเต็มไปดวยความพิศวงขีดสุดรองออกมาดวยเสียงละล่ําละลัก “คุณชาย! อะไรกันนี่ นั่งจองมันอยูทําไม ทําไมถึงไมยง ปลอยใหมนยองเขามาจนถึง ิ ัระยะที่มนกระโจนเขาใสแบบนี้” ั ทุกคนหันไปทางเชษฐาอยางสนเทห เพราะคําพูดของรพินทร ราชสกุลหนุมเมมริมฝปากแนน กะพริบตาถี่เร็วมองสบตาพรานใหญ กมลงมองดูซากเสือดาวตัวนั้น แลวยกมือขึ้นลูบใบหนา...ยังไมกลาวอะไรทั้งสิ้น เดินกลับไปยังที่นอน...ควาบรั่นดีออกมาเทกรอกเขาไปรวดเดียวเกือบครึ่งกระติก ทุกคนเดินตามเขามารายลอมเขาดวยความประ-หลาดใจ ไชยยันตกับดารินรุมถามฟงแทบจะไมไดศพท แตเขายังไมตอบคําใด หันไปทางพราน ัใหญผูจองตานิ่งมาดวยคําถาม แลวฝนยิ้ม “รพินทร!...” ในที่สุดก็เอยขึนแหบต่ํา “กอนอื่นบอกผมซิ คุณเห็นมันยังไง และยิงมัน ้ตอนไหน?” “ผมนอนหลับๆ ตื่นๆ” จอมพรานบอกพลางมองดูเชษฐาอยางงงๆ ไมสามารถจะเดาอะไรไดถูกอยูเชนเดิมลักษณะของเขาเต็มไปดวยความตกใจและประหลาดใจระคนกัน[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 928 “เสียงมันเดินเหยียบใบไมยองกริบเขามา ก็เลยทําเปนหลับแตดักสังเกตอยู เห็นคุณชาย นั่งตื่นระวังตัวอยูพรอมที่กองไฟกองนี้ ผมก็คิดวาคุณชายคงจะไดยนเสียงของมันแลว และคง ิเตรียมพรอม ครูใหญตอมามันก็โผลออกมาจากซุมเถาวัลยโคนตนกระบากตนโนน เอาขาหนาทัง ้สองเกาะกิ่งเถาวัลยใหญ จองมองเขามาในปางพักของเรา ผมก็เห็นคุณชายจองดูมนเฉยๆ อยู” ั  พรานใหญหยุดเวนระยะผอนลมหายใจ อันเต็มไปดวยความตื่นเตนกังขา สายตาไมคลาดไปจากใบหนาของเชษฐา “มันเดินวนเวียน หลบๆ ซอนๆ เมียงมองอยูที่โคนกระบาก อีกอึดใจใหญกยองกริบตรง ็เขามา ผมนึกวาคุณชายคงจะรอจังหวะใหมนเขามาใกลระยะที่สุด แตกเ็ ห็นมันใกลเขามาทุกที ัจนกระทั่งเกือบถึงกองไฟดานนอกนันอยูแลว คุณชายก็จองมองมันเฉยอยูอยางนั้น ผมตัดสินใจยิง ่ ตอนมันกระโจน” เชษฐาอึ้ง ทุกคนจองเขาเปนตาเดียว “ทําไมแกไมยง หา? เชษฐา รอจนกระทั่งมันเผนเขาใสแก โชคดีเหลือเกินที่รพินทรตื่น ิขึ้นมาเห็นเหตุการณพอดี” ไชยยันตถามเสียงหนักๆ ขมวดคิ้ว “พี่ใหญเปนอะไรไปหรือเปลาคะ เห็นมันหรือเปลา ขณะที่มันยองเขามา?” นองสามรองถามมาอีกคน พรอมกับเขยาแขน อดีตทูตทหารบกเชื้อพระวงศ มองผานใบหนาของทุกคน ที่พากันจับมองมาที่เขาอยางสุดพิศวง แลวเปลี่ยนมาจับประสานตากับรพินทรเปนคนสุดทาย “บอกผมอีกสักครั้งซิรพินทร คุณเห็น ‘เสือ’ ตัวนั้นนะหรือเดินยองเขามาใกลๆ ผม โดยออกมาจากซุมเถาวัลยโคนตนกระบาก?” รพินทรประหลาดใจยิ่งขึน ไมเขาใจคําถามของเชษฐา ้ “ก็เสือตัวนันนะซิครับ เอะ! มีอะไรหรือครับ?” ้ เชษฐาหันไปทางนองสาว บอกเรียบๆ วา “นอย! ตรวจพีซิ พี่ไมสบายหรือเปลา” ่ หญิงสาวยิ่งตกใจเพิ่มขึ้น เขามาจับตัวพี่ชายตรวจดูโดยเร็ว หลอนคลําแมกระทั่งชีพจร “ก็-ปกติเรียบรอยดีนี่คะ พีใหญ แตมีอาการตื่นเตนบางเทานั้น นอกนั้นทุกสิ่งทุกอยาง ่เรียบรอย” “พี่ก็เชื่อวาพี่สบายดีทุกอยาง แตอยากจะใหแนใจเทานัน ถึงบอกใหเธอลองตรวจดูอีก ้ครั้ง” เขาพูดขรึมๆ แลวยังไมเอยอะไรกับใครทังสิ้น เดินไปทรุดตัวลงนั่งริมกองไฟที่เดิม ในทา ้เดิม จองมองโดยมุมนั้นออกไปยังกิ่งเถาวัลยโคนตนกระบากอีกครั้ง โบกมือไลไชยยันตผูเขามายืนขวางทิศขวางทางใหหลีกหางออกไป ทุกคนมองดูอาการของเขาอยางไมเขาใจ เชษฐาทดลองนั่ง[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 929มองจองอยูเชนนั้น อึดใจใหญ ฉายไฟตรงเขาไปยังตําแหนงนั้นแลวก็ดบไฟ มองโดยอาศัยเปลวของ ักองเพลิงสลับกันอยูเชนนั้นสามสี่ครั้ง ทายสุดเดินเขาไปพิจารณาตําแหนงที่เสือดาวใหญตัวนั้นนอนตายอยู นังซึมไปเปนเวลานาน ่ ทุกคนเดินตามมาหยุดยืนลอมเขาอยางฉงนสนเทห “เสือตัวนี้ ตัวเมียใชไหม?” ในที่สุด เขาก็หันไปถามรพินทรขึ้นดวยเสียงปกติ “ครับ ใช! มันเปนตัวเมีย คุณชายดูลักษณะรูปรางของมันออกหรือครับ?” “เปลาหรอก คิดเองดวยประสาทสัมผัสบางชนิด” เขาตอบปนหัวเราะเสียงแปรงๆ อยูในลําคอ พลางพยักหนาชวนทุกคนใหกลับเขาไปในบริเวณทีนอนอีกครั้ง แลวหันไปทางไชยยันต ่ “แกเปนอยางไรบาง ไมสบายอยูเมื่อตอนหัวค่ํานะ เดียวนีคอยยังชั่วแลวยัง?” ๋ ้ “หายเรียบรอยดีแลวละ ยิ่งมาเจอเอาเรื่องตืนเตนกะทันหันแบบนี้ หายเปนปลิดทิ้งทีเดียว ่วาแตแกเถอะอยาเพิ่งถามหรือพูดอะไรนอกเรื่องไปเลย พวกเราทุกคนแปลกใจอยูจนกระทั่งเดี๋ยวนี้วา ทําไมแกถึงนั่งมองดูเสือตัวนี้ยองเขามาหมายจะตะปบหนังหัว โดยไมคดจะทําอะไรมันเลย ิจนกระทั่งรพินทรทนดูอยูไมไดตองยิง แกยังไมไดตอบคําถามเลย”  “เอาละ อยาเพิ่งสงสัยอะไรฉันไปนักเลย ทุกคนขอใหทาใจใหสบายกอนเถอะ ขอใหฉัน ํถามอะไรแกกอนดีกวาไชยยันต” “แกจะถามอะไรฉัน?” “เมื่อตอนแกอยูยาม-จับไข-แลวก็ปลุกฉันมารับยามตอ โดยบอกวาตาฝาดเห็นอะไรตออะไรยุงไปหมดนั่นนะ ไหนลองบอกใหชดๆ อีกสักครั้งซิ แกเห็นอะไร?” ั สหายของเขามีสีหนาพิกล หันไปทางโคนตนกระบากดวยอาการตะครั่นตะครอ “ก็ฉันบอกแกไปแลว ประสาทตามันกลับยังไงก็ไมรู เห็นแมสาวนอยคนหนึ่ง นั่งโยกชิงชาเถาวัลยอยูที่โคนตนไมนั่น ประเดียวก็หายไป ประเดี๋ยวก็เห็นอีก รําคาญลูกตาตัวเองเต็มทีก็เลย ๋ขอนอนดีกวา ประเดี๋ยวจะกลายเปนนอยทีเ่ คยเห็นอะไรพิสดารๆ มาแลวไปอีกคนหนึ่ง” “มีมาลัยดอกไมสีดําๆ เหลืองๆ สวมอยูบนผมใชไหม?” “ใช” “อกเปลือย ผมยาวถึงเอว พันกลางลําตัวดวยผาเตี่ยวผืนเล็กๆ” ไชยยันตจองหนาเชษฐาอาปากคาง ขนลุกชันขึ้นมาในทันทีนั้น รองออกมาตะกุกตะกัก “เชษฐา! นี่แปลวา...” อีกฝายหัวเราะหึๆ กรอกบรันดีลงคออีกครั้ง เหมือนจะดับความรูสึกอันไมอาจบรรยาย ่ถูก[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 930 “ฉันเห็นถนัดกวาแกเสียอีก ทั้งๆ ที่ฉันก็มีอาการปกติเรียบรอยดี ไมไดไมสบายจับไขเหมือนแก มันเปนภาพเดียวกันกับทีแกเห็นนันแหละ ที่วาเห็นถนัดกวาแกก็คอแกเพียงแตเห็น ่ ่ ืหลอนไกวชิงชา วับๆ แวมๆ อยูหางๆ เทานั้น สวนฉันเห็นหลอนยิ้มดวย แลวคอยๆ เดินเขามาหา... ตามองดูตาฉันนิ่ง หลอนเคลือนใกลเขามาจนกระทั่งถึงกองไฟนั่น กอนที่ฉนจะตัดสินใจอยางไรถูก ่ ัก็ไดยินเสียงปนเสียงคําราม และฝุนตลบ แลวหลอนก็นอนตายอยูตรงนั้น กลายเปนนังเสือดาวตัวเบอเริ่ม!” เชษฐาพูดมาดวยน้าเสียงหัวเราะเรื่อยๆ ของเขา แตทุกคนที่ไดยินก็แทบจะผงะ ตะลึงตัว ํแข็งกันไปหมด หัวหนาคณะเดินทางกลาวตอมาวา “ฉันตองการพิสูจนใหถึงที่สด วาภาพที่เห็นนันคืออะไรแน จึงนั่งพิจารณาอยูเงียบๆ ุ ้เฉยๆ ไมยอมใชแมกระทั่งไฟฉาย ไมอยากเห็นตัวเองขีขลาดจนถึงกับยิงออกไป ทังๆ ที่มองเห็นอยู ้ ้วารางนั้นเปนมนุษย...เปนสาวนอยแสนสวย! จริงละ แมมันจะเปนสิ่งที่เกิดขึ้นอยางวิกลวิการผิดธรรมชาติ สาวนอยทีไหนจะมาโหนชิงชาอยูใจกลางปาลึกยามวิกาลเชนนี้ แตทุกสิงทุกอยางมันควร ่ ่ขึ้นอยูกบเหตุผลจากสายตาของเรา ฉันก็เขาใจเหมือนแกเหมือนกัน คือคิดวาตาฝาด และเมื่อตาฝาดก็ ัเพงจองดูใหแนลงไป วินาทีสุดทายนั้นฉันรูตัวเองดีวา ไดตกตะลึงหมดสติไปชั่วขณะ ไมใชเพราะหลอนเดินตรงเขามาจนใกล ไมใชเพราะความหวาดกลัวหรืออะไรทั้งสิ้น แตเปนเพราะ...” หัวหนาคณะเดินทางหยุดกลืนน้ําลายลงคอฝดๆ หันไปมองดูนองสาว แลวโอบมือไปดึงเขามากอดไว “แมสาวนอยคนนั้น มีดวงหนาเหมือนนอยราวกับคนเดียวกัน นอยชัดๆ ที่ยืนอยูหนากองไฟ อันนีแหละที่ยอมรับวาหัวใจแทบช็อกทําอะไรไมถกขณะนั้น” ้ ู หญิงสาวรองอุทานออกมาเสียงหลง ทุกเสนขนในกายของหลอนลุกชันขึ้นดวยความสยดสยองขีดสุด “เสือสมิง!...” ทามกลางความเงียบงันของทุกคน ที่ยังไมสามารถจะเอยคําใดออกมาไดนั้น เกิดครางออกมาแผวเบา ตาตื่นเบิกโพลงลอกแลก “มันแปลงรางเปนนายหญิง มันมาหลอกนายใหญเพื่อจะตะครุบ!” พรานใหญหันไปถลึงตา พรานพื้นเมืองของเขาก็เงียบไปในบัดนั้น “มันเปนไปไดยังไงนี” ่ ไชยยันตพูดเสียงแหบๆ มองหนาทุกคนไปมา “ที่แกมองเห็นผูหญิงลักษณะทาทีอยางเดียวกับที่ฉันเห็น มิหนําซ้ําหนายังเปนหนาของนอย” แงซายคนเดียวเทานันที่นั่งเงียบกริบไมไดเอยคําใดทั้งสิน เทาๆ กับรพินทรผูตกอยูใน ้ ้อาการเครียดขรึม ก็บังเกิดความไมสบายใจขึ้นมาอยางบอกไมถูก อํานาจของปาใหญไพรลึกได[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 931สําแดงอิทธิฤทธิ์ของมัน ใหคณะนายจางของเขาไดประจักษชัดกับตาแลวครบถวนทุกคน แมกระทั่งเชษฐาผูจัดวาสติสัมปชัญญะและกําลังใจ ตลอดจนความเชื่อมั่นในตัวเองเหนือกวาทุกคนในคณะ อยางไรก็ตาม เขาอดที่จะนึกสรรเสริญยกยองจิตใจอันเด็ดเดียวเขมแข็งของหัวหนาคณะ ่เดินทางเสียมิได เชษฐาประจันหนากับความลี้ลับของปาอันนาสยองกลัวที่สุด แตกยังมีสติม่นคง ็ ัหนักแนนดีอยูเ ชนเดิม ไมรูสกตื่นเตนวาวุนอะไรนัก สามารถจะเลาสิ่งที่พบเห็นใหทกคนฟงได ดวย ึ ุอาการอันเปนสามัญธรรมดาที่สุดเหมือนไมไดเกิดอะไรขึ้น “ผมผานมาหลายปาแลว” ตอนหนึ่งของการพูดเรื่อยๆ โดยสีหนาเรียบราบ เขาก็เอยขึ้นกับพรานใหญผูนั่งอึ้งอยู “ไมเคยเห็นอะไรพิสดารเหมือนที่เห็นเมื่อครูนี้เลย นอกจากจะไดยินไดฟงเปนเรื่องทํานองนิยาย แลวก็ฟงเปนของสนุก แตหบหมาหอนของคุณในคืนนี้ ทําเอาหัวเราะไมออกทีเดียว ุแหละ และก็ตองนับวาเปนโชคดีอยางมากที่ไดมารูเห็นดวยตัวเองเสียชัดๆ ในครั้งนี้ เพิ่งจะนึกออก เดี๋ยวนี้เองวา ทําไมพรานเกาๆ เขาจึงเตือนไวหนักหนาวา ถาเห็นอะไรผิดวิกลในปาก็ใหเรงระมัดระวังตัวใหจงหนัก ผมเชื่อสายตาและเชื่อมั่นในตนเองมากเกินไป ประกอบกับการฝกนิสย ัแบบคนกลาทีผานโลกเจริญขีดสุดมาแลว และนี่คือความประมาท รับรองวาคราวหนาคงจะไมเผลอ ่ตัวเชนนี้อีก” “ผมก็เพิ่งจะเขาใจเดียวนี้เองครับวา ทําไมคุณชายถึงนั่งมองดูมันอยูเฉยๆ โดยไมยิงหรือมี ๋ปฏิกิริยาอยางใดทั้งสิ้น จนกระทั่งมันยองเขามาเกือบจะถึงตัวอยูแลว สําหรับผมนั้นมองเห็นอยูชดๆัวา มันก็คือเสือดาวนันแหละ ไมไดมองเห็นไปในรูปอื่นเลย” ่ พรานใหญพดต่ําๆ ู “แลวทําไมผมกับเชษฐาถึงมองเห็นในลักษณะเดียวกัน สองสายตาทีเดียวนะรพินทรแลวก็ตางเวลากันดวย มันเปนเรื่องนาขนหัวลุกอะไรอยางนี้ อะไรก็ไมรายเทากับวามันดันมามีหนาเหมือนนอยเขาอีกดวย ตามที่เชษฐาเห็น” รพินทรอธิบายอยางลําบากใจ หัวเราะกรอยๆ “ภาพลวงตามันเกิดขึนไดเสมอในปาใหญ ประกอบกับภาวะทางจิต คุณไชยยันตเกิดตา ้ฝาดขึ้นกอน อาจเห็นเสือตัวนั้นกอนแลวมองฟนเฟอนเห็นเปนผูหญิงไป ประจวบกับที่มนเลียบ ัเคียงอยูหางๆ ยังไมกลาเขามา แลวคุณไชยยันตก็นํามาบอกเลาใหคณชายฟง คุณชายก็รับเอามโน  ุภาพการบอกเลานั้นไวในจิตใตสํานึกโดยไมรูตัว จึงเกิดมองเห็นภาพตามที่ไดรับการบอกเลามานั้นอีกคนหนึ่ง ทีนี้คุณชายเปนคนกลาเกินไป พอมองเห็นภาพลวงตาเชนนั้น ก็อยากจะพิสูจนเห็นชัดออกไป จึงเฝาพิจารณาอยูเฉยๆ เปนโอกาสใหมันยองใกลเขามา ถาคุณชายพิสูจนโดยการใชไฟฉายสองเสียนิดเดียว ก็จะมองเห็นชัดทันทีวามันคือเสือ ไมหลงเฝามองดูมันจนกระทังเกือบจะไดรบ ่ ัอันตรายเชนนี้ ภาพหลอนนันมันสะกดคุณชายไวโดยไมรตัว” ้ ู[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 932 “ถาจะอางวาเปนภาพลวงตาหรือตาฝาดไปทั้งสองคน ก็ยังมีเหตุผลที่ตองคิดอีกสองขอดวย” ไชยยันตพูดโดยเร็วแยงเขามา “คือหนึ่ง ทําไมเราถึงมองเห็นเปนผูหญิง ทําไมไมเห็นเปนผูชายหรือภาพอยางอืน ซึ่งมัน ่ไปตรงเขาพอดีกบที่เสือตัวนี้เปนเสือตัวเมีย และสอง...ทําไมมันถึงสวมใบหนาของนอยมา เพื่อทํา ัใหเชษฐาช็อค ตะลึงในวินาทีสดทายที่มองเห็นหนาไดอยางถนัด ลําพังผมคนเดียวทีเ่ ห็นทีแรก ผม ุปรักปรําตัวเองวาตาฝาดไปแลว นี่เชษฐามาเจอะเขาอยางจังที่สุดอีกคนหนึ่งดวย มันทําใหผมเชื่อเสียแลวในเรื่องภูตผีปศาจ เรื่องเสือสมิงจําแลงรางมาเปนคนดวยเลหกลมารยาตางๆ เพื่อหมายเลนงาน มนุษย” เกิดอาปากจะพูดอะไรออกมาอีกตามประสาซื่อ แตก็ตองชะงักเพราะฝามือหนักๆ ของพรานใหญตบศีรษะหามไว “ก็แลวถาอยางนั้น ทําไมผมถึงเห็นอยูชดๆ วามันเปนเสือสี่ตีนตัวลายพรอยเลาครับ” ั “ก็ไมแนเหมือนกันนะ บางทีคุณอาจจะมองเห็นอยางเดียวกันกับเรานั่นแหละ แตโดยสายตาของพรานผูชํานาญโดยสัญชาตญาณอันจัดเจน ทําใหคุณอานออก และยิงทั้งๆ ที่ก็เห็นวาเปนผูหญิง แลวมันก็กลายเปนเสือไปในทันทีที่ถูกปน” จอมพรานโคลงศีรษะชาๆ “ผมสาบานไดวาผมไมไดเห็นเปนอยางอืนเลย เมื่อความจริงมันเปนเสือ ผมก็เห็นวามัน ่คือเสือนั่นแหละ แบบเดียวกับเมื่อคราวที่คุณหญิงเห็นผีกะเหรียงนั่งมาบนหลังเสือ แลวชี้มือบอก ่เสือใหกระโจนเลนงานเราสองคนบนตนไม ซึ่งความจริงสายตาผมก็เห็นเสือตัวนั้นลากศพกะเหรียง ่ไมใชใหกะเหรี่ยงนั่งมาบนหลัง เถียงกันหนาดําหนาแดงมาจนกระทังทุกวันนี” ่ ้ เชษฐาโบกมือแลวเอยมาพรอมกับหัวเราะขันๆ วา “ก็นาประหลาดนะ มีแตวาพรานปาจะพยายามใหใครตอใครเชื่อวา ความอาถรรพณ พิสดารของปามีอยูนานาชนิด และพวกชาวกรุงที่เจริญแลวก็หวเราะเยาะไมยอมเชื่อถือ แตนมัน ั ี่กลายเปนตรงขามหมด พวกเราชาวกรุงไดรับการศึกษามาอยางดีแลว และไมเคยศรัทธาเชื่อถือในเรื่องชนิดนี้มากอน นอกจากจะเห็นเปนเรืองเหลวไหลขนาดหนัก พอมาเผชิญกับตนเองก็กลับจะ ่เปนฝายพยายามยืนยันใหพรานปาเองยอมคลอยตาม สวนพรานกลับอยากจะใหเราคิดวาเปนเรือง ่เหลวไหลไรสาระ และอยาสนใจอะไรอยูอก โดยโยนไปใหความตาฝาด เอาละ เปนอันวาเดียวนี้เรา ี ๋ซึมซาบแกใจกันดีทกฝายก็แลวกัน วาอะไรมันเปนอะไร อยามาวิเคราะหหวขอเท็จจริงถกเถียงกัน ุ ัใหเสียเวลาเลย” แลวเขาก็หันไปตบแขนรพินทรเบาๆ “ผมเขาใจคุณดี รพินทร คุณไมตองการใหพวกเราขวัญเสีย และมีความรูสึกขัดแยงกับ‘โลกสวาง’ ที่พวกเราผานมาแลว เปนอันวาเราจะไมมาโตกันในเรื่องนี้อีกละ พวกผมไดรับบทเรียน[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 933ในการบุกปากับคุณครั้งนี้ไดดีแลว และเชื่อวาคงจะไมเปนภาระหนักใจใหคณสําหรับคราวตอไป ุไมวาจะเกิดอะไรขึ้น ถึงจะอยางไรก็ตาม ลูกปนเทานั้นที่มันมีความศักดิ์สทธิ์เหนือกวาความ ิอาถรรพณลี้ลับใดๆ และเหนือกวาสิ่งใดทั้งปวง ในอาณาจักรพงไพรนี้ที่จะเปนหลักประกันอันอบอุนที่สุดของพวกเราก็คือ คุณนั่นเอง” เกิดหันไปซุบซิบพูดอะไรอยูกับแงซาย พึมพําเปนภาษากะเหรี่ยง ไชยยันตไดยนก็หนไป ิ ัถาม ทั้งสองนั่งนิ่งไมตอบ มองมาทางพรานใหญอยางเกรงๆ ดารินจึงมองไปทางรพินทรเหมือนจะบังคับใหเขาแปลขอความ “ไมมอะไรหรอกครับ” ี จอมพรานตอบเรียบๆ ใบหนาเครงขรึม “พวกกะเหรี่ยงหรือพวกพรานพื้นเมืองเขาเชื่อถือกันตามความเห็นของเขา แงซายเปนคนบอกกับเกิดวา ตนกระบากตนนั้นรากโผลพนพื้นดินขึ้นมา พวกชาวปาถือกันวาตนไมใหญที่ราก โผลพนพื้นดินปศาจแรง เขาไมนิยมปลูกหางหรือสรางปางพักใกลๆ เขาบอกวาจะทวงผมแตแรกแลวตอนที่ต้งปางพักแตไมกลา แงซายเชือวาปศาจที่ประจําอยูทตนกระบากมาสิงลงเสือ คุณชายถึง ั ่ ี่ไดมองเห็นเปนผูหญิงไป สวนเกิดก็บอกวา เสือตัวนันเปนเสือสมิงดวยตัวของมันเอง คงจะกินคน ้มามากแลว” คณะนายจางมองดูหนากันเองอีกครั้ง ดวยความรูสึกอันไมอาจกลาวถูก บรรยากาศมันเต็มไปดวยความหนาวสะทานจับใจ ดารินถึงกับสั่นเทา เหตุการณที่เกิดขึ้นรวมทั้งสิงแวดลอมเขยา่ขวัญหลอนอยางที่สุด แมจะเต็มไปดวยความกลาหาญชาญชัยเชนไรก็ตาม “แลวจะทํายังไงกันนี่ มิตองยายที่พกกันเดียวนีหรือ ใหหางๆ ไอตนกระบากนัน” ั ๋ ้  ่ “เหลวไหล นอย!” ไชยยันตหนไปดุ แลวหัวเราะออกมากราวๆ ั “มันจะเปนปศาจจากตนกระบาก หรือปศาจที่ประจําตัวไอเสือนั่นอะไรก็ตามทีเถอะ ไมเห็นหรือวามันทานลูกปนไปไมไดหรอก รพินทรยิงคว่ําอยูโนน ไหนๆ เราก็มาตั้งแคมปกันอยูทนี่ ี่แลว ก็ตองนอนไปตลอดทั้งคืน ไมมีการเคลื่อนยายอีกแลว เกิดอะไรขึ้นอีกก็ใหมนรูไป ฉันสบายดี ั แลวจะใหเฝายามอีกก็ยังไหว” ดารินกอดอกแนน เหมือนจะใหคลายความหนาว พูดออกมาดวยเสียงกระซิบสั่นเครือ “ทําไม? ทําไมมันถึงตองมีใบหนาเหมือนฉันดวย ถาฉันเห็นเองฉันก็อยากจะโทษตัวเองวาประสาทวิปริต ตาฝาดไป แตนี่ขนาดพี่ใหญเห็นทีเดียว พีใหญประสาทดีที่สุดคนหนึ่ง กลาก็ ่เทานั้น แข็งแรงก็เทานั้น ใจแข็ง มีเหตุผลที่ดี สติมั่นคง ยังอุตสาหมองเห็นอยางนี้ได” “พี่กมีโอกาสจะตาฝาดอยางรพินทรวาไดเหมือนกันแหละนอย อยาคิดอะไรใหมากไป ็เลย” พี่ชายหันไปพูดปลอบใจนองสาว ซึ่งเห็นชัดวาในขณะนีขวัญเริ่มจะเสีย ้[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 934 “ไมตองกลัวนา อยูกันออกพรอมหนาอยางนี้ ฉันไมเคยเห็นเธอกลัวอะไรมากอนเลย” ไชยยันตชวยปลอบใจมาอีกคน ดารินไมพูดคําใดอีกสีหนาไมสบายใจอยางไรพิกล ทันทีนั้นแงซายก็ผดลุกขึ้นยืนเต็มสวนสัดอันสูงใหญ พูดขึนหาวๆ ุ ้ “นายหญิง ไมตองกลัววาจะมีอะไรเกิดขึ้นอีกในคืนนี้ แงซายจะทําใหเอง” พูดพลาง หนุมกะเหรี่ยงพเนจรผูลึกลับ ก็ควาไมไผเสียมปลายเปนหลาว ซึ่งถือติดมืออยู  ้เปนประจํา กาวออกพนกองไฟไปยืนสงบนิ่งอยูครูหนึง ก็เอาไมไผนั้นเดินลากขีดกับพื้นเปนอาณา ่เขตวงกลมลอมรอบปางพัก แลวเดินตรงไปที่ตนกระบากใหญตนนัน ชักมีดพรานที่เหน็บหลัง  ้ออกมา ยืนนิ่งเหมือนจะบริกรรมอะไรอยูครูหนึ่ง ก็กระหน่ําฟนลงไปทีราก ซึ่งโผลพนดินขึ้นมา ่ ทันทีนั้นเอง ทุกคนก็สะดุงขึนสุดตัว ตะลึงพรึงเพริดกันไปหมด ้ มีเสียงรองกรีดแหลมยาวสะทานไปทังปา ทามกลางความเงียบสงัด ดังออกจากโคนตน ๊ ้กระบากนั้น มันเปนเสียงเหมือนผูหญิงที่ไดรับความเจ็บปวดทุกขทรมานขีดสุด! แลวทุกสิ่งทุกอยางก็เงียบเชียบลงตามเดิม แงซายเดินกลับเขามาดวยสีหนาอาการปกติ ทุกสายตาจับไปที่รางของคนใชชาวดงเปนตาเดียว แมกระทั่งรพินทร “ชัดเลย ของจริงเสียแลว” ไชยยันตสกัดเชษฐากระซิบออกมาเบาที่สุด เสนผมบนศีรษะแทบจะชี้เปนเสนตรง สวนดารินผวาเขากอดพี่ชายไวแนน แทบจะควบคุมสติไวไมได ตัวสั่นเปนลูกนก เชษฐาเองก็น่งตัวแข็ง ัเย็นปลาบไปถึงไขสันหลังอยางไมเคยปรากฏมากอน “หมายความวายังไงกันนี่รพินทร เสียงประหลาดเมื่อตะกีนี้มาจากไหนกันแน?” ้ หัวหนาคณะเดินทางหันไปจองหนาพรานใหญ “อยาใหผมพูดอะไรอีกเลยครับ คุณชาย” ภายหลังจากนิงไปนาน จอมพรานก็กระซิบแผวต่ํา ่ “ทุกสิ่งทุกอยาง คุณชายไดเห็นชัดกับตาตนเองแลว นี่แหละคือ ‘ปา’ มันวิเคราะหหรือวิจัยอะไรออกมาไดยาก ผิดกับหองทดลองวิทยาศาสตรในเมือง ถาจะใหผมบอกวาเสียงเมื่อตะกีนี้ ้เปนเสียงอะไร ผมก็ตองบอกวาเสียงบางนันแหละ มันบังเอิญรองขึ้นประจวบเหมาะกับขณะทีแง ่ ่ซายฟนมีดลงไปพอดี” แลวเขาก็หันไปทางแงซาย พูดเครียดๆ วา “ทําไมแกไมทาพิธีของแก ขณะที่พวกเราตังแคมปเมื่อตอนหัวค่ํา” ํ ้ “ผมไมแนใจวาจะเกิดเรื่องรายแรงอะไรขึ้น ผูกองเปนพรานใหญกวาผม ผมเปนเพียงคนใชเทานั้น ผูกองยอมรูดีกวาผมทุกอยางในปาใหญน” ี่ “ก็ไมแนนัก แกอาจยิ่งใหญกวาฉันก็ได แกรูจักฉันดี แตฉนรับวา ‘ไมรูจัก’ แกเลย ตอนที่ ัเสือยองเขามาหานายใหญแกไมรสึกตัวหรอกรึ?” ู[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 935 แงซายหัวเราะหาวในลําคอ “ผมหลับสนิทที่สุด หลับอยางสบายเปนคืนแรก และจะตื่นขึ้นเมื่อถึงยามของผมเทานั้นผมปฏิบัติตามคําสั่งของผูกอง นั่นก็คือ เมื่อถึงเวลานอน ตองหลับ ไมใชตื่นอยู!”  “แกสําคัญมากนะ แงซาย!” รพินทรคํารามเบาๆ ลอดไรฟนออกมา ไดยินเฉพาะสองตอสอง แตแงซายทําเหมือนไมไดยน หันมายิ้มฟนขาวกับคณะนายจาง แลวเอยขึนวา ิ ้ “เมื่อมีพรานใหญรพินทร ไพรวัลย อยูรวมดวย นันคือความปลอดภัยที่เชื่อไดแน เจานาย ่จงนอนใหหลับสบายเถิด แงซายก็จะหลับเหมือนกัน จนกวาจะถึงเวลายาม” วาแลว คนใชชาวดงผูลึกลับ ก็เดินกลับไปลมตัวลงนอนตะแคงอยูยงที่ของตนเองอยาง ังายๆ โดยไมสนใจกับอะไรอีก “แงซายพูดถูก เรานอนกันเถอะ” เชษฐาวา แลวขยับตัวจะนอน แตไชยยันตกับดารินยังคงนั่งกอดเขามองหนากันอยู “เห็นจะหลับลําบากแลวคะพีใหญ สําหรับคืนนี” ่ ้ “นอนเถอะ แลวก็หลับเองแหละ ชีวิตเดินปาอยาพยายามทําอะไรใหยาก งายๆ ไวเปนดี!” “ยามตอไปเปนของใคร?” ไชยยันตถามหาวๆ “ผมครับ! เกิดเปนยามตอไป สวนแงซายเปนยามใกลสวาง” ผูตอบคือจอมพราน ในที่สุด คณะนายจางลมตัวลงนอน ไชยยันตยังไมอาจปดเปลือกตาลงไดโดยงาย ครูใหญตอมาภายหลังจากที่เชษฐาและดารินเงียบไปแลว ก็ลกขึ้นมานั่งมวนบุหรี่สูบ แลวหยิบไฟฉายเปด ุสวิตซสองไปยังลําตนกระบากใหญนน กราดอยางถี่ถวนไปมา ตั้งแตโคนขึ้นไปหายอดที่สูงทะยาน ั้ลิ่วขึ้นไปทามกลางหมูไมหนาทึบอื่นๆ แลวหันไปพบตาพรานใหญผนั่งมองอาการเขาอยูเงียบๆ ู ไชยยันตเดินมาทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิริมกองไฟตรงหนารพินทร “ถามจริงๆ เถอะรพินทร ในชีวิตเดินปาของคุณ เคยเห็นในลักษณะนี้มาบางหรือเปลาเสือมันสะกดเราใหมองเห็นฟนเฟอนเปนคนไป” พรานใหญสั่นศีรษะ “ไมเคยเห็นชัดๆ อยางที่คุณไชยยันตหรือคุณชายเห็นและยืนยันอยูเมื่อตะกี้นี้เลยครับสวนที่วาตาฝาด เห็นอะไรตออะไรวุนวายไปในลักษณะอื่นๆ นั้นก็เคยอยูบอยๆ เหมือนกัน สมัยทียัง  ่เปนพรานฝกหัดอยู”  แลวเขาก็หัวเราะออกมาเบาๆ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 936 “เย็นวันหนึ่ง เวลาโพลเพล ผมหลงปาอยูแถวแมน้ําเพชร ขณะนันฝนตกพรํา เห็น ้อสุรกายตัวดํามืดโผลออกมาจากปาทึบริมทางดาน ถือใบบอนขนาดใหญบังอยูเหนือหัวแทนรมกันฝน เหลือบเห็นครั้งแรกก็ตะลึงตัวเย็นเฉียบไปเหมือนกัน แตพอพิจารณาใหแนอกที มันก็คือหมี ีควายขนาดใหญที่กําลังเดินสองขา ความเหนื่อย ความหิว แสงอันขมุกขมัวของปาทําใหตาฝาดไปชั่วขณะ แตไมเคยเห็นเสือที่ปรากฏกายออกมาใหเห็นในลักษณะมนุษยเลย นอกจากไดยินเขาเลาเทานั้น” “สมมติวาคุณเห็นเหมือนอยางผมกับเชษฐาเห็นเมื่อครูนคือ เปนคนมายืนอยู หรือเดินเขา ี้มาหา คุณจะยิงไหม?” รพินทรหัวเราะอีกครั้ง ซุนฟนเขากองไฟเพิ่มเติม “ผมก็เหมือนกับคุณไชยยันตหรือคุณชายนันแหละครับ ถาสายตามองเห็นออกชัดเจนวา ่เปนคน...จะยิงออกไดอยางไรแตอยางนอยที่สุด ก็ตองลองพิสูจนดูกอนละ เปนตนวาไฟฉายหรือการพูดซักถามกันใหแนชด ผมไมคิดวาเสือมันจะพูดภาษาคนได เทาๆ กับที่ไมเชือวาภูตผีปศาจที่ ั ่มันสิงอยู (ซึ่งถาหากวามีจริง) มันจะหลอกหลอนเราไดพรอมกันทั้งภาพและเสียง ปญหาเมื่อตะกี้น้ีมันมีอยูอยางเดียวเทานั้นแหละครับ ถาคุณชายฉายไฟสองเขาไปที่หนาของผูหญิงคนที่เห็นนัน ้รับรองวาคุณชายจะไมเห็นวามันเปนคนอยางเด็ดขาด บริเวณแคมปของเรานี่มันมืด อาศัยเพียงแสงสลัวๆ จากเปลวไฟในกองเทานั้น สายตาของมนุษยเราแทจริง จะมองเห็นอะไรเปนกิจจะลักษณะชัดเจนไดถึงเพียงนั้นอยางไรกัน นอกจากภาพอุปาทาน ซึ่งจะเกิดจากอํานาจใดก็ตาม ตอนที่ผมเห็นยิงนั่นนะ มองเห็นชัดวามันกําลังยองกริบเขามายังกะแมว แตที่เห็นผิดปกติอยูอยางหนึ่งก็คอ  ือากัปกิรยาของคุณชายในขณะนั้น อยูในภาวะเหมือนคนถูกสะกด นังมองมันเฉย ตะลึงตาคางไม ิ ่กระดุกกระดิกเลย และผมขอรับรองอีกเหมือนกันวา ถาในขณะนัน ผมนั่งเปนเพื่อนคุณชายอยูดวย ้คุณชายจะไมมองเห็นมันฟนเฟอนไปในลักษณะนั้นเลย  ไชยยันตยกมือลูบคาง สีหนากังขาครุนคิด “แตตอนที่ผมนั่งยามครั้งแรก ผมก็ลองใชไฟฉายดูแลวนะ เพียงแตภาพผูหญิงที่เห็น ไมสูแสงไฟใหสองชัดๆ เทานั้น เบี่ยงหลบเขาหลังตนไมเห็นแตหลังไวๆ ทุกครั้งที่ผมสองกราดออกไปจนกระทั่งผมก็ปลอบใจตนเองวา ตาฝาด และไมอยากสนใจอะไรอีก” “ที่วาเห็นหลังไวๆ นั้น เห็นในลักษณะไหน เห็นเปนรูปรางของคนหรือ?” ไชยยันตเมมปาก กมศีรษะรับอยางมั่นใจ “มันจะเปนอะไรก็ตาม รพินทร แตที่ผมเห็นโดยลําแสงไฟซึ่งไลหลังไปนั้น รูปรางของมันเปนคนแน เพียงแตไมเห็นหนาเทานั้น” พรานใหญหัวเราะหึๆ อยูในลําคอ “นี่แหละครับ เรื่องมหัศจรรยในปา ตองไดมาพบกับตนเองเชนนีจึงจะรู ลําพังไดยินคน ้อื่นเลาใหฟง มันเปนแคเรื่องชวนหัว ทุกสิ่งทุกอยางยกเวนเอาไวใหพจารณาเอาเองก็แลวกันครับ ิ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 937สําหรับผมลงความเห็นยืนยันอยางใดไมไดทั้งสิ้น สิ่งที่จะเตือนไดก็มอยางเดียวเทานั้น คือเห็นอะไร ีผิดปกติก็พจารณาใหดี ไฟฉายกับลูกปนจะเปนเครื่องพิสูจนไดอยางดีที่สด ไมแนใจลองยิงถาม ิ ุดูกอนก็ได” “เสือตัวนี้ เปนตัวเดียวกับที่ยองเขามาเมื่อตอนหัวค่ําหรือเปลา?”  “ผมคิดวาคงคนละตัวกัน เพราะเมื่อตอนหัวค่ําไมใหญอะไรนัก แตตวนี้เปนดาวก็จริง แต ัใหญปานๆ กับลายพาดกลอน ผมไมเคยเห็นเสือดาวตัวไหนใหญโตเทาตัวนี้มากอน ไวพรุงนี้เถอะครับ ตรงกิ่งเถาวัลยโคนตนกระบากนั่น ที่คุณไชยยันตกับคุณชายเห็นเปนผูหญิงนังโหนชิงชาอยู ่จะตองมีรอยตีนของมันทิ้งไวใหเกลื่อนไปหมด” “คุณเคยมานอนในหุบหมาหอนนี่บอยไหม?” “ก็ครั้งเดียวเทานั้นครับ ตอนที่ตามกระทิงเจ็บเขามากับบุญคําสองคนอยางที่เลาใหฟงแลว” “มีอะไรเกิดขึนบางหรือเปลา ในขณะที่นอนพัก” ้ รพินทรอึ้งไปครู ก็บอกเรียบๆ วา “ก็ไมมีอะไรมากหรอกครับ นอกจากวา ในตอนเทียงของวันนั้นบุญคํากินเนื้อเมนเปน ่พิษผิดสําแดงเขาไป ทําทาไมสบายมาตั้งแตบาย พอตกดึกพิษไขก็ทวีขึ้นสูง แกเพออาละวาดเอาหนอยเทานั้น” “อาละวาดยังไง?” “เรานอนพักกันที่โปง ตรงที่กระทิงถูกยิงลม ประมาณเที่ยงคืนผมสะดุงตื่นขึ้นมา เพราะไดยนเสียงเหมือนกระทิงหรือวัวจามอยูใกลๆ ตื่นขึ้นมาเห็นบุญคําคลานสี่ขา ตะกุยดินและสะบัดหัว ิขวิดอยูไปมา กิริยาเหมือนกระทิงไมมีผิด พอผมลุกขึ้นแกก็ควบสี่ตีนเขาใสขวิดเปนพัลวัน ตาทั้ง สองแดงก่ํา หนายนยูผิดรูปลักษณะไปจากเดิมชนิดที่ผมแทบจะจําไมได ผมเรียกแกอยูหลายคํา พยายามจะจับตัวเขยาใหรูสก แตแกก็ไมฟงเสียงหรือแสดงทาวาเปนบุญคําคนเดิมเลย คงไลเอาหัว ึขวิดและคํารามอยูอยางนัน ในที่สุดก็เลยตองน็อกใหแกลงไปนอน แลวงางขากรรไกรของแกออก ้เอายาแกพิษสําแดงตามแบบบานปา ที่ประกอบดวยวานและเขี้ยวงาบางชนิด ซึ่งบังเอิญมีติดยามอยูดวย ละลายเหลากรอกเขาไป ภายหลังกรอกยาสักครู แกก็อาเจียนออกมาเปนการใหญ จากนันก็ ้หลับตอไปจนถึงรุงเชา พอตื่นขึ้นมา แกก็บอกวาแกไมรเู รื่องเลยวา เมือคืนนี้แกกลายเปนกระทิงไล ่ขวิดผมอุตลุตไปหมด” ไชยยันตนั่งฟงดวยนัยนตาทีเ่ บิกตื่น สยองใจ “มันหมายความวายังไง ทําไมบุญคําถึงทํากิริยาที่ผิดวิกลนากลัวอยางนัน?” ้ “ก็อยางนีแหละครับ คุณไชยยันต ถาจะวิเคราะหกนอยางคนเจริญแลว ก็ตองวาพิษไขทํา ้ ัใหบุญคําเพอคลั่งไป สวนถาจะพูดกันตามประสาเชื่อถือของพรานปา เขาก็วาผีของกระทิง หรือภูต[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 938ปาเขาสิงบุญคําเพื่อจะเลนงานผม ถาสติไมดีไมเคยชินมากอนโดนเขาแบบนั้น ดีไมดถาไมวิ่งปาราบ ีไป ก็คงเอาปนยิงบุญคําตาย เปนการฆากันเองไปเลย” “หุบหมาหอนนี่ดุรายกาจ” อดีตนายทหารปนใหญคราง พรอมกับยักไหลกวาดตาไปรอบๆ “ผมเชื่อเสียแลว ดูเอาเถอะ ขนาดที่คุณมากับบุญคํามือขวาของคุณเองแทๆ คุณก็ยังเจอะกับความอาถรรพณพิสดารของมันเขาอยางที่บอกมานี่ ถาบังเอิญพวกเรามากันตามลําพังโดยไมมีคุณมาดวยละก็ เห็นจะยุงกันใหญ มันปาผีสิงชัดๆ” ไชยยันตตาสวาง นั่งคุยกับรพินทรเปนเพือนเขาจนกระทั่งถึงเวลาที่เกิดตื่นขึ้นมารับยาม ่ตอ จึงนอนพรอมกับพรานใหญ เหตุการณปกติไปจนกระทังสวาง ในตอนเชาทุกคนเขาไปตรวจดูที่กิ่งเถาวัลยโคนตน ่กระบาก ก็พบรอยตีนเสือดาวตัวนั้นย่ําวนเวียนไวเปรอะไปหมด เชษฐาจุปากเบาๆ บนพํา “มันรายกาจจริง ตาทรยศเห็นเปนผูหญิงไปไดยังไงก็ไมรู” “มิหนําซ้ํายังมาหนาเหมือนนอยเขาไปอีก เมื่อคืนนี้นอยนอนสวดมนตภาวนาไปจนกระทั่งหลับ” นองสาวพูดออนๆ ถอนใจอยางรูสึกโลงอก เมื่อรูสึกวาผานราตรีสยองนั้นมาได พอสวางมองเห็นภูมิประเทศรอบดานไดถนัดชัดเจนอีกครั้ง จิตใจของหลอนก็กลับเปนปกติมนคงขึ้น ั่ตามเดิม ความสยองกลัวอันตราธารไป เสือดาวขนาดใหญตวนั้น ยังนอนอยูที่เดิมของมัน วัดจากปลายจมูกจดปลายหาง ยาวถึง ัสองวาเศษ เปนเสือดาวใหญที่สุดที่ทุกคนเคยเห็นกันมา แมกระทั่งรพินทรเอง ทีบริเวณปากและ ่จมูกของมันเปนรอยแหวงเหมือนถูกมีดคนเฉาะ อันแสดงวาเคยประจันหนากับมนุษยมาแลว และเจาของรอยมีดที่ฝากเปนแผลเปนไว ก็คงจะกลายเปนเหยื่อของมันไปแลวอยางไมตองสงสัย เกิดกรีดหนังตรงหนาผากของมันชิ้นเทาฝามือ ชโลมขี้เถาเก็บไวตามเคล็ด “หวังวาคืนนี้ เราคงไมตองนอนกันในบริเวณหุบอุบาทวนี่อีกแลวนะ” ไชยยันตเอยขึน้ “ไมหรอกครับ ประมาณบายวันนี้ เราจะเขาเขตปาหวายแลว แตตองเรงฝเทากันหนอย” ทั้งหมดกินอาหารเชากันอยางเรงรีบ แลวออกเดินทางรุดหนาตอไป กอนที่แสงอาทิตยจะทันสอง ไตหบขึ้นเชิงดอยซึงเริ่มจะสูงชันขึ้นทุกขณะชนิดแขงกับเวลา ผานธารน้ําตกเล็กๆ อีกสอง ุ ่สามแหง หยุดพักกันเพียงแควักน้ําชโลมหนา และบรรจุลงกระบอกเทานั้น กระทิงฝูงเดียวกันกับที่เดินตามหลังมาจากวันวาน กระโจนผานหนาในขณะทีผานดงผากริมไหลเขา วิ่งปาลั่นไป แตไมมี ่ใครสนใจ เพราะอยูในระหวางการเรงฝเทาเพื่อจุดหมายเบื้องหนา ซึ่งใกลเขามาทุกขณะ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 939 กอนเที่ยงเล็กนอย ตางขึนมาถึงหุบตอนหนึ่งในระหวางยอดเขาสูงสองลูก ซึ่งพรานใหญ ้บอกใหทราบวา หุบตําแหนงนี้คือบริเวณ ‘รองอก’ ของเตาถันสองขางที่มองเห็นจากยอดเขาอีกลูกหนึ่งเมื่อเชาวานนี้เปนรูปนางนอน ตางอิดโรยออนลาไปตามๆ กัน เพราะการเดินกันอยางเรงรีบรวดเดียวตลอด ไมมีการหยุดพัก และหนทางตองไตขึ้นสูงทุกขณะ ณ ที่นเี้ อง ภาพของทุงโลงและดงทึบซึ่งสลับกันอยูเบื้องลางก็ปรากฏชัดกับสายตา นันคือ ่‘ปาหวาย’ อันเปนเปาหมาย ปญหาที่เผชิญอยูในขณะนี้ก็คือเรื่องอาหาร เพราะเสบียงที่พอมีติดตัวกันมาบางนัน ไดหมดสิ้นไปแลวเมื่อมื้อเชาอันเปนมื้อสุดทาย และตลอดเวลาที่เรงรุดเดินทางมา ก็ ้ไมมใครสนใจที่จะแสวงหาเสบียงเพิ่มเติมอีกเลย เพราะมัวพะวงในการทําเวลาอยู ี “เสียดายกระทิงฝูงที่วิ่งตัดหนาเมื่อตอนสายนี่เหลือเกิน รูยงงี้ยิงไวสักตัวก็ยังดี ลืมนึกถึง ัเรื่องทองไปสนิท” ไชยยันตวา ขอน้ําผึ้งในกระบอกจากไหลของแงซายไปดื่มกลั้วคอ แลวตามดวยน้ํา “ผานอาหารกลางวันไปสักมื้อไมดีกวาหรือ พักพอหายเหนื่อยแลวก็ออกเดินตอ ถึงยังไงเราก็จะลงปาหวายภายในไมเกินสอชั่วโมงนี่อยูแลว” เชษฐาออกความเห็น ใชกลองสองสํารวจลงไปยังปาและทุงเบื้องลาง ซึ่งปรากฏเปนสีเหลืองสลับเขียว ราวกับใครมาแกลงวาดไวลิบๆ ออกไปทางดานเหนือเปนขุนเขาใหญนอยปรากฏอยูเปนทิว ประหนึ่งรัวกําแพงมหายักษ ทัศนวิสัยในขณะนี้ปลอดโปรงยิ่ง ฟาเบื้องบนสวางดวยแสง ้ตะวันอันแผดจาและลมพัดโชยอยูตลอดเวลา “ผมวาจัดการเรื่องอาหาร และเสบียงเสียกอนดีกวาครับ” พรานใหญทวงมา กวาดสายตาไปยังปารอบดาน  “อีกไมเกินสองชั่วโมง เราจะลงถึงปาหวายจริงอยางที่คณชายวา แตนนไมไดหมายความ ุ ั่วาเราจะพบกับกองเกวียนใหญของเรา อาจไมพบจนกระทั่งค่ําก็ได ในกรณีที่ถาบุญคําไมไดหยุดรออยางที่เราหวังไว และถาเปนอยางนัน เราก็ยังหวังพึ่งอะไรไมได เพราะฉะนันชวยตัวเองกอนดีกวา ้ ้มันไมเสียเวลาอะไรมากนัก” วาแลวเขาก็เรียกแงซายกับเกิดเขามา บอกใหทราบวา คณะนายจางและเขาจะนั่งพักรออยูที่รมเสลี่ยงใหญตนนี้ ใหทั้งสองทําหนาทีออกไปหาอาหาร  ่ “ถาภายในหนึงชั่วโมงไมไดอะไรเลย ก็รีบกลับมา อยาไปใหนานกวานั้น!” ่ เขาสั่งกําชับ คนใชกะเหรียงรางยักษ กับพรานพื้นเมืองปลดสัมภาระที่ตดหลังอยูออก ถือแตเพียงไร ่ ิเฟลคนละกระบอก กอนที่จะผละไป ดารินก็รองสั่งมาวา “คิดถึงฉันบางนะ ทั้งแงซายและเกิด พยายามหาไอที่ ‘นายหญิง’ พอจะกลืนไดหนอยชนิดไหนที่รูสึกวา ‘นายหญิง’ จะกินลําบากก็อยาเอามาเลย กลับมามือเปลาดีกวา”[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 940 ทั้งสองหันมายิ้มใหกับหลอน และเพียงไมกี่อดใจก็ลับพงหายไปอยางเงียบกริบ ราวกับ ึการจากไปของพวกสัตวปา ที่เหลือสี่คนนั่งพักสนทนากันอยูใตโคนตนเสลี่ยงใหญ รพินทรกอไฟ ขึ้นตามนิสัยอันเคยชิน พอลุกติดเปนกองดีแลวก็ควาปนลุกขึ้นยืน “ผมจะไปหาอะไรมาใหรองทองพลางๆ หลังเนินใกลๆ นี่เอง ระยะตะโกนกันไดยน พวกิคุณชายพักอยูที่นี่กอนนะครับ”  เชษฐาพยักหนา พรานใหญกผละลงเนินไปทิ้งใหคณะนายจางของเขาอยูกันตามลําพัง ็ ทั้งสามเอนกายลงนอนพักเอาแรง ขณะนันเสียงปกกระพือตัดอากาศก็ดังวาบๆ เขามา ้ใกล อึดใจเดียวทุกคนก็เห็นนกเงือกฝูงใหญ รอนมาเกาะอยูทยอดไมสัตตบรรณ ไมหางออกไปนัก ี่พวกมันพากันจิกกินผลไมเปลือกแข็ง และสงเสียงรองลั่นไปหมด โดยไมทนจะสังเกตเห็นมนุษย ัเบื้องลาง ดารินคอยๆ ดึงตัวลุกขึ้นนั่งอยางแผวเบา ชักปนสั้นออกจากซอง แตแลวก็ชะงัก เพราะไชยยันตควาขอมือไวเสียกอนพลางกระซิบวา “อยา นอย! ถาเธอเอานกเงือกพวกนั้น ก็แปลวาทั้งแงซายและเกิดเดินเหนื่อยเปลา” หญิงสาวเพิ่งนึกขึ้นมาไดวา เสียงปนที่หลอนยิงนกจะตองไลสัตวอื่นๆ ในละแวกใกลเคียงใหเตลิดไปหมด ก็ยกไหล ยิ้มจืดๆ ั “โทษที ลืมไป เห็นเปามันยัวตาเหลือเกิน” ่ แลวก็นั่งพิจารณาดูฝูงนกพวกนั้นอยูเงียบๆ ไมถึงยี่สิบนาที รพินทรก็เดินโผลเขามาชนิดแทบจะไมมีเสียง อันเปนปกตินสัยของเขา ิเชษฐา ไชยยันต และดาริน เพิ่งจะรูสึกและหันมาพบก็เห็นเขาเขามาถึงเสียแลว ในมือหิ้วอะไรมาดวยสองชนิด ชนิดหนึ่งมีลกษณะเหมือนหนูหรือกระรอก แตตัวใหญอวนพีกวามาก ถลกหนังตัด ัคอเรียบรอยแลว จนแทบจะพิจารณาไมไดวาเปนสัตวอะไร สวนอีกชนิดหนึ่ง ตัวลักษณะเหมือนแมงมุมสีดํา รองเปนพวงมาสี่หาตัว พอหญิงสาวมองเห็นเขาก็เบือนหนาหนี พรานใหญโยนพวกตัว เหมือนแมงมุมเหลานั้นเขาไปในกองไฟ แลวทําไมตับขึงตัวเหมือนหนูที่ถลกหนังเรียบรอยแลวเคลากับเกลือ นําขึ้นยาง “ไปไดบึ้งกะอะไรมานะ?” เชษฐาถามยิ้มๆ “ตุนครับ” รพินทรตอบสั้นๆ เอาไมเขี่ยบึ้งในกองไฟอยูไปมา พรอมทั้งคอยพลิกไมที่กางเปนตับยางอยู ดารินชําเลืองมองนิดหนึงแลวก็เมินไปอีก หลอนเพิ่งจะมาทราบเอาจากการพูดโตตอบ ่ระหวางพรานใหญกับพี่ชายเดี๋ยวนี้เองวา ตัวที่เหมือนแมงมุมแตใหญกวาหลายเทา ลักษณะนา[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 941เกลียดนากลัวนั้นคือ ‘บึ้ง’ ที่หลอนเคยไดยินแตชื่อ และที่เขาเสียบไมยางอยูคอ ‘ตัวตุน’ ที่เคยไดยน  ื ิแตชื่ออีกเหมือนกัน ไมเคยเห็นตัวจริงมันสักที “ยังกะมีมนตเรียกสัตวงั้นแหละ ผูกองหายไปแปบเดียวหิ้วติดมือมาไดแลว นันถลกหนัง ่มาเสร็จเรียบรอยเลยรึ?” ไชยยันตพูดมาพลางหัวเราะชอบใจ ชวยเขาเขี่ยตัวบึ้งทีกําลังถูกไฟเผา สงกลิ่นหอมหวน ่เหมือนกุงเผา “ทําใหเรียบรอยมาเสียเลยดีกวาครับ ขืนหิ้วมันมาทั้งตัว ประเดียวคุณหญิงก็พิพากษาให ๋ปลอยมันไปอีกเทานั้น” เขาพูดหนาตาเฉย ดารินตวัดหางตาผานใบหนาเขา เนนเสียงหนักๆ “ดี! อยาใหฉันเห็นตาดํากริบๆ ของมันเปนอันขาด รับรองวาตองขอบิณฑบาตไวแน วาแตคณไปไดมนมายังไง ไมไดยินเสียงปนเลยสักเปรี้ยง” ุ ั ไชยยันตหวเราะในความไมเดียงสาของหลอน ั “คงจะมีหมอมราชวงศหญิง ดาริน วราฤทธิ์ คนเดียวในโลกนี้กระมัง ที่ทําลายสถิติของนักลาสัตวทั้งโลก ดวยการเอาปนลาตุนกับบึ้ง” “ทําไม?” หลอนตาลุกโพลง ไชยยันตหัวเราะงอหาย หันไปพยักหนากับรพินทร พี่ชายอดสงสารนองสาวไมไดอีกก็เลยชวยบอกมาวา “ตุนมันเปนสัตวตระกูลหนูชนิดหนึ่ง อาศัยอยูในรูตามโพรงรากไม เขาลาตัวมันโดยวิธีขุดจับมันขึ้นมา หรือไมก็ดก ไมตองใชปนผาหนาไมหรอก” ั “นอยจะไปรูหรือคะ” นองสาวบน คอนกราดทั้งสองคนยกเวนพีชายของหลอน ่ “ตั้งแตเขาปามานี่ กลายเปนตัวตลกใหถูกรุมหัวเราะเยาะเรื่อย เจ็บใจนัก” แลวก็ไมพูดไมหันไปสนใจกับอะไรอีก นอนเอาทอนแขนหนุนศีรษะหลับตาเสีย ไดยน ิเสียงสามชายคุยกันพึมพําเบาๆ ทั้งตุน และบึ้ง เริ่มจะสงกลิ่นหอมหวนชวนใหหว โดยเฉพาะอยาง ิยิ่งตุน ขณะนีนํามันกําลังตก โชยกลิ่นมาเยายวนจมูกของหลอนไมแพหมูหันหัวค่ําวาน แตหญิงสาว ้ ้พยายามไมสูดกลิ่นไอของมันเสีย หลอนตองลืมตาขึ้นอีกครั้ง เพราะไชยยันตเปนคนสะกิด สงตุนยางอันหอมหวนชินหนึ่ง ้มาให “เอา! ลองดูหนอยซิ รับรองวาหมูหันเมื่อวานทําอะไรไมได” ดารินปดมือโดยแรง ตวาดเสียงขุน[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 942 “ไม! ใครอยากกินก็เชิญกินเขาไปเถอะ ฮึ! ชื่อของมันก็บอกอยูแลววาตุน ฉันไมอยากจะโงเงาเตาตุนหรอก” “แลวกัน ไมหวหรอกหรือ?” ิ “ไม!” หลอนสั่นหนาจนผมกระจาย ยืนกรานคําเดิม ทั้งๆ ที่ทองรอง สามชายในขณะนี้กําลัง เคี้ยวทั้งบึ้งและตุนกันปากเปนมันอยางนาเอร็ดอรอย และมองมายังหลอนอยางสงสาร ระคนขบขันไชยยันตจุปากลั่น “พิโธ หาวาโงเงาเตาตุน ของวิเศษเด็ดสะระตี่แทๆ คนไมกินนันแหละโง ยอมหิวอยูได ่ลองหนอยนา...แลวจะติดใจ” เพื่อนชายคะยันคะยอมาอีก ดารินผลักทีเดียว ไชยยันตหกคะเมนไป ้ “นี่แน! โมโหแลวนะ บอกวาไมกิน ไมกน จะมาบังคับอยูได ไมตองมาเปนหวงฉันหรอก ิ ถึงจะหิวยังไงฉันก็ทนได” “ตามใจ ไมกนอยากิน ดีเหมือนกัน พวกเรากินกันสามคนใหสบาย ปลอยใหหวไปคน ิ ิเดียว” ไชยยันตวา แลวเคี้ยวกรวมๆ ยั่วหลอน หญิงสาวนั่งหนางอ บนอะไรอุบอิบอยูในลําคอความจริงหลอนหิวแสนหิว แตไมกลาทดลองเพราะไมเคยมากอน เพราะชื่ออันไมนาฟงตลอดจนรูปรางอันไมนาพิสมัยของเจาสัตวทั้งสองชนิด มันทําใหหลอนกระเดือกไมลง ประกอบกับความ โมโหที่ถูกไชยยันตยว ่ั พี่ชายก็พดมาอยางหนักใจวา ู “อยางอื่นก็เห็นงายดีสารพัด แตการกินนียากเหลือเกิน รักจะบุกปา ถากินยากตอไป ่ขางหนาจะลําบากนะนอย” “ถึงวา อยางนีไปไดไมกี่น้ําหรอก” ้ ไชยยันตแหยมาอีก แลวชูบงใหหลอนดู ึ้ “ไมอยากกินตุน เพราะชื่อมันโง จะลองบึ้งดูก็ไดนะ อยานั่งน้ําลายไหลใจแข็งอยูเลย รส มันวิเศษกวากุงเผาเสียอีก เอาไหม?”  ดารินเดือดดาลจนหัวเราะ “มันก็โงพอๆ กันนั่นแหละ ทั้งตุน ทั้งเตา ทั้งบึ้ง กิ้งกา เขียด ปาด อะไรพวกนี้ ถาจะถึงขั้นอดตายละก็ ไปอีกเรื่องหนึ่ง แมจะโงก็ตองยอมกิน แตนฉันยังไมถึงขันนั้นหรอก” ี่ ้ “พรานใหญกนทุกอยาง ก็ไมเห็นเขาโงอะไรนี่ ตรงขามฉลาดออกจะตายไป โดยเฉพาะ ิในเรื่องของปา” ไชยยันตแยง “ทําไมจะไมโง!...”[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 943 ม.ร.ว.หญิงคนสวยหันมากระแทกเสียงหนักๆ มองผานหนารพินทรแลวเมินไปซอนยิม ้ “ทั้งโง ทั้งเงา พอๆ กับเตา บวกกับตุนนันแหละ ดูไดเสียเมื่อไหร” ่ รพินทร ไพรวัลย กําลังเอาหูทวนลม ไมสนใจกับการเลนหัวเยาแหยของพวกนายจางของเขา นอกจากจะเคี้ยวอยูตยๆ สําลักจนตาเหล แลวก็เลิกคิว ยักไหล เคี้ยวตอไปเปนปกติ โดยไมหน ุ ้ ัไปใสใจกับหลอน จริงซิ...เขาบอกกับตนเองอยูในใจ...รพินทร ไพรวัลย นะโงแสนโง...ทั้งโงทั้งเงาตามที่คนสวยวาเอาจริงๆ ในสิ่งตางๆ ที่แลวมา และก็จะขอโงเขลาเจียมใจเชนนี้ตลอดไป ตามฐานะของพรานนําทางผูซื่อสัตย สุภาพบุรุษกับความโง มักจะแยกกันไมออกหรอก บัดนี้เขาบังเกิดความกังขาคลางแคลงใจขึ้นมาเหลือประมาณเสียแลว นายจางสาวผูนี้พอใจในความ ‘โง’ ของเขาหรือเปลาหนอ หรือวาหลอนตองการใหเขา ‘ฉลาด’ ขึ้นมา จึงใชคําพูดเหน็บแนมกระตุนเตือนเชนนี้ เพียงแคธุลีละอองอันแสนจะบางเบาของความนึกคิดเชนนั้น รพินทรกมีความสุขใจ ็เงียบๆ ภายใตสีหนาอาการอันสงบเฉย สวนเชษฐากับไชยยันตอานดารินไปอีกลักษณะหนึ่งนั่นก็คือหลอนพูดอะไรไมเคยเกรงใจคน และไมมีการสงวนถอยคําบางเลย ซึงก็นาจะเขาใจเชนนั้น เพราะ ่แตไหนแตไร ราชสกุลสาวเปนมาเชนนี้ พรานนําทางเปรียบไมผิดอะไรกับลูกไลหลอน แลวแสนงอนประจําคณะ ก็หันไปทางพี่ชาย ยิ้มใหพรอมกับเอยเสียงออนเอาใจวา “พี่ใหญโปรดอยากังวลกับนอยเลยคะ ในขอนี้ ถาจําเปนจริงๆ นอยบอกแลววาจะทําทุกอยางไดเหมือนพวกเราทุกคน เพียงแตขอผลัดใหถึงเวลานั้นเสียกอนเถอะ” “แปลวา ขณะที่คนอื่นเขามีอะไรกินกันอยางสบายนี่นะ เรามัวแตรอคอยฝากกระเพาะไวกับเกิดและแงซายซิ” “สองคนนั่น คงจะไมไปขุดเขียด หรือตีปาดมาใหนอยหรอกคะ” “อยาเพิ่งหวังอะไรมากนัก” พรานใหญเอยขึ้นลอยๆ ฉีกบึ้งใสปากเคี้ยวอยางสบายใจ “ปาไมใชสวนสัตวและสัตวปาก็ไมใชเนื้อที่ใสตูเย็นเตรียมพรอมไวแลว บางขณะมัน ปลอดเอาจริงๆ เดินเปนวันยังไมพบอะไรสักอยาง โดยเฉพาะอยางยิ่งในยามที่เราตองการ” “ฉันเชื่อมือแงซาย วาไมเสียเวลาเปลาหรอก แตถึงไมไดอะไรมาเลยก็ไมเห็นแปลก ฉันยังไมหวนัก” ิ ดารินเปรยตอบ “ถาไมไดสัตวประเภทที่เธอพิถีพิถันเลือกกิน แลวก็ไมยอมกินอยางที่พวกเราทุกคนกินกัน เธอจะไมมีแรงเดิน” “ชาง!” หลอนยืนกรานอยางเด็ดเดียว ่ “ไมตองกินสักมื้อก็ยังได ไมตองหวงวาจะไมมีแรงเดิน ฉันเดินได”[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 944 สิ่งที่รพินทรแกลงพูด ดูทาจะมีเคาความจริงขึ้นเสียแลว เวลาผานไปเกือบรวมชั่วโมง แตไมมีวี่แววเสียงปนจากทั้งสองจะลั่นขึ้นเลย แมแตสักนัดเดียว มันเงียบเชียบไปหมด และหลังจากนั้นอีกครูเดียว รางของแงซายกับเกิดก็ปรากฏขึ้นบนทางดานเล็กๆ เดินตรงเขามา สีหนาละเหีย ่แสดงอาการผิดหวัง เกิดโบกมือเปนสัญญาณใหทราบวาไมไดผลมาแตไกล แตอยางไรก็ตามทั้งหมดก็สังเกตเห็นคนใชกะเหรี่ยงและพรานพื้นเมืองหิ้วอะไรมาในมือดวย เมื่อใกลเขามาจึงเห็นวา เกิดมีมันมือเสือมาสี่หาหัว สวนแงซายแบกกลวยปามาเครือหนึ่ง มีรอยนกและอีเห็นกินเสียกวาครึ่ง รพินทรแทบจะหัวเราะออกมาดังๆ หันไปทาง ม.ร.ว.หญิงคนสวย ซึ่งนั่งสีหนาผิดหวังอยู “ไดแลวครับ ‘ขาวลิง’ มีท้งมันมือเสือ กลวยปา...ออๆ ดูเหมือนจะมีลกไขเนามาดวยอีก ั ูหอใหญ” คําพูดของเขาทําใหเชษฐากับไชยยันตหวเราะ สวนดารินวางสีหนาปกติ ซอนแววฉิวไว ัพูดสะบัดๆ “ก็ยังดีกวาไมไดอะไรเลย ‘ขาวลิง’ ยังดีเสียกวาตัวตุน ตัวบึ้ง ไมตองมาหัวเราะเยาะหรอกเมื่อไมไดสัตวอะไร ฉันก็จะยอมเปนพวกมังสวิรัติ กินพวกพืชแทน ดีเหมือนกัน” แงซายกับเกิดเดินเขามาถึง วางผลหมากรากไมที่พอจะหาติดมือมาไดลงกับพื้น แลวลงนั่งหนาแหง เกิดยกมือลูบหัวสบถพํา “เงียบเหลือเกิน มีแตอีเห็นกับคาง จะยิงก็เสียดายลูกปน แลวเอามานายหญิงก็คงดา” ดารินยิ้มใหแกคนทั้งสอง พูดปลอบเสียงหวานวา “ไมเปนไรหรอก ดีแลว ทีไมยงสัตวที่ฉันไมกิน ฉันกินมันมือเสือแทนขาวไดอยางดี” ่ ิ วาแลว หลอนก็เอามันมือเสือโยนเขาไปในกองไฟ พรานใหญหวเราะหึๆ สอบถามเกิด ัอยูสองสามคํา แลวก็หันมาทางแงซายผูนั่งหนาจืดอยู “นายหญิงฝากความหวังไวกบแกมาก แงซาย แกไมควรทําใหนายหญิงผิดหวัง” ั “คุณจะไปวาอะไรเขา” หญิงสาวหันมาออกรับแทนแงซายโดยเร็ว “คุณก็บอกเองแลวไมใชหรือวา ปานะบทมันจะปลอดมันก็ปลอดเสียทีเดียว หาอะไรไมไดเลย” แลวหลอนก็มองไปทางแงซาย ยิ้มให “อยาคิดอะไรใหมากเลย แงซาย ฉันไมไดวาอะไรเธอหรอก ถึงอยางไรเธอก็ยังอุตสาหมีของที่ฉนพอกินได...มาฝากจนได ขอบใจมาก ทั้งสองคน” ั “นายหญิงรักแกมาก ไมยอมกินตุนกับบึ้ง เฝารอคอยความหวังจากแกเทานั้น” รพินทรพูดกับหนุมกะเหรียงรางยักษตอไป ดวยสีหนาเรียบๆ ่ แงซายลุกขึ้น มองไปทางดารินดวยสายตาเคารพรัก บอกหาวๆ วา “แงซายเสียใจที่หาอะไรใหนายหญิงไมได โปรดรอสักครู ประเดี๋ยวแงซายจะกลับมา”[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 945 วาแลวคนใชชาวดงก็หายเขาปาไปอีกครั้งอยางรวดเร็ว โดยไมฟงเสียวา ดารินจะรองเรียกทักทวงมาเชนไร พอรางของแงซายลับตา หลอนก็หันมาทําตาขุนกับพรานใหญ จองเขาดวยความไมพอใจ “ฉันไมเขาใจเลย ทําไมคุณถึงพูดอะไรเปนการขับไสแงซาย ใหตองพยายามไปหาอาหารมาใหแกฉัน ทังๆ ที่ฉันก็บอกแลววาไมจําเปน คุณแกลงเขา!” ้ จอมพรานโบกมือ หัวเราะเอื่อยๆ อยูในลําคอ “ใจเย็นๆ ไวครับ คุณหญิง แลวก็ไมตองวิตกเปนหวงอะไรกับเจาคนใชคนโปรดของ คุณหญิงคนนัน ผมรับรองไดวา คุณหญิงไมตองแข็งใจทานมันมือเสือใหฝดคออยางเดียวหรอก ถา ้หมอนั่นกลับมามือเปลา โดยไมมีอะไรพอที่จะใหคุณหญิงทานไดอีก หมอก็คงไมใชแงซาย” จริงอยางรพินทรวา ไมกี่นาที มันมือเสือในกองไฟยังไมทันจะระอุดี อดีตนายทหารกองโจรกะเหรี่ยงก็โผลกลับเขามา คราวนีหิ้วนกกระทาดงมาดวยพวงใหญ ประมาณ 6-7 ตัว แตละ ้ตัวอวนปเชือดคอมาเรียบรอย คณะนายจางเห็นเขาก็ตะลึงงันไปดวยความงุนงนแปลกใจ “แงซาย!” ดารินรองลั่นอยางตื่นเตนยินดีเหลือที่จะกลาว “นี่เธอไปเอามันมาไดยังไงกันนี่ ไมไดยินเสียงปนเลย แลวเธอก็คงไมไดเอาปนยิงชางไปยิงนกไมใชหรือ?” “แงซายรองเลียนเสียงมัน หลอกใหมนเขามาใกลที่ซุม แลวดักตะครุบทีละตัว!” ั นักพเนจรชาวดงตอบหนาตาเฉย ลงมือลอกหนังนกกะทาเหลานั้นออก โดยไมเสียเวลามาถอนขน เชษฐาและไชยยันตหันมองดูหนากัน แลวกะพริบตาปริบๆ อยางฉงนฉงาย จองรพินทรและแงซายสลับกันคนละทีอยูเชนนัน คิดอยูในใจวา ทั้งสองชางมีสญชาตญาณปาทัดเทียมกันไป ้ ัหมดแทบทุกอยาง ราวกับจะมีมนตวิเศษเรียกสัตวได เห็นหายไปทีละคน ในสภาพอันเงียบและดูลึกลับพอๆ กัน พอโผลกลับมา คนหนึงมีตุนกับบึงติดมือมาดวย สวนอีกคนหนึ่งควาเอานกกระทา ่ ้ดงมาให โดยไมมีเครื่องมือชนิดใดชวย นอกจากมือเปลา! สวนดารินเองจึงเพิ่งจะตระหนัก ณ บัดนีวา รพินทรไมได ‘ขับไส’ หรือ ‘แกลง’ ใหแงซาย ้ไปลําบากหาอาหารใหแกหลอน หากแตเปนเพราะรูเชนเห็นเชิง เขาใจฝมือกันดีอยูแลวนั่นเอง จากนั้นรพินทรขอยืมปนสั้น .357 ของหลอน ชวนเกิดออกไปดอมๆ มองๆ หาคางมาเปนอาหารเพิ่มเติมสําหรับทุกคนนอกจากเจาของปน สวนแงซายก็งวนอยูกบการทํานกสําหรับนายหญิง ัไชยยันตเขามากระซิบกับเชษฐาวา “สองเสือนี่ฝมือกินกันไมออกเลย มิหนําซ้ายังทันเหลี่ยมกันทุกฝกาวยาง ดูไมออกวาใคร ํจะเหนือกวาใคร แตมนปนเกลียวกันอยูในทีไงพิกล หรือแกวายังไง?” ั [e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 946 “ฉันไมคิดวาจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอก แตอุนใจอยางแทจริงแลววา มีพรานนําทางอยางรพินทร มีคนใชพิเศษอยางแงซาย อยาวาแตเทือกเขาพระศิวะเลย ตอใหยิ่งกวานั้นก็ไมวิตกแลว ไดคนคูนี้ถึงไหนก็ถึงกัน สบายใจได!” หัวหนาคณะเดินทางกระซิบตอบ มีเสียงปนสั้นลั่นขึ้นในดงใกลๆ เวนระยะหางๆ กัน 4-5 นัด เสียงยอดไมไหวอยูยวบยาบ พรอมกับเสียงคิกคอกของฝูงคาง แลวเกิดก็หาบคางดําออกมาสามตัว โดยมีรพินทรเดินตามหลัง “หาสัตวใหญไมได ก็ตองเก็บเล็กผสมนอยอยางนีแหละครับ ผมไดเลือดคางดํามาฝาก ้คุณชายกับคุณไชยยันตดวย ผสมกับบรั่นดีแทนพวกยี่สิบแปดดีกรีไดเหมือนกัน”  ทุกคนพออิ่มกันไปไดเหมือนกันสําหรับมือนั้น ้ ชั่วโมงเศษหลังจากนั้น ทั้งหมดก็ไตตามกันลงมาตามแกงผาอันสูงชัน แลวพบตัวเองอยูในบริเวณปาโปรง สลับไปกับทุงหญาระบัดของบริเวณปาหวาย อากาศรอนอบอาวเหมือนอยูในเตาอบ จนเหงื่อเปยกชุมโชก ตัดทุง ผานดงไปอีกสองสามชวง ก็เขาสูบริเวณปาแดงและที่ระหวางหุบเขาชะงอนหินอันเปนดานชางเปรียบประดุจประตู ติดตอระหวางทุงดานหนึ่งและดงอีกดานหนึง ่นั่นเอง ทุกคนก็อุทานออกมาดวยความยินดีเมื่อมองเห็นรองรอยของขบวนเกวียนทีผานลวงหนาไป ่กอนแลวทิ้งไวใหเห็นอยางชัดเจน “ผานไปประมาณ 3-4 วันแลวครับ” พรานใหญบอก ภายหลังจากพิจารณารอยดวยความชํานาญ แลวชี้ใหคณะนายจางดูรอยวัวแดง ที่ย่ําทับรอยเกวียนเหลานั้นไป แสดงวาพวกวัวปาเดินผานมาทีหลัง แตกระนั้นรอยของมันก็ยังระบุชัดวาเกาไปสองสามวันแลว “เอ ตั้งสามสี่วันแลวแบบนี้ ถาไมหยุดรอ ปานนี้มิลวงหนาไปลิบแลวรึ?” ไชยยันตเอยอยางวิตก แตเชษฐาบอกวา “เรงตามรอยไปเถอะ เวลาเรายังเหลืออยูอีกหลายชัวโมงกอนค่ํา ถาพวกนั้นหยุดรอเรา  ่บริเวณนี้ ก็ควรจะพบกอนค่านี่แหละ แตถาค่ําแลวยังไมพบ ก็แปลวาพวกนันลวงหนาไปแลว” ํ  ้ ตางเรงฝเทากันขึ้นอีก สาวรอยตามทางเกวียนอันเห็นอยูอยางถนัดชัดเจนเหลานั้นไป ซึ่งเปนการสะดวกอยางยิ่ง การมาพบกับรองรอยของกองเกวียน ทําใหทุกคนปลอดโปรงใจขึ้นมากเพราะความหวังมองเห็นอยูไรๆ แลว ภายหลังจากบุกบันลัดทาง รอนแรมกันมาดวยหนทางอันแสน  ่ทุรกันดาร เพือออกกาวสกัด รพินทรตั้งเข็มในการดักขบวนใหญไดอยางถูกตองแมนยํายิ่ง ่ เมื่อพบรอยเกวียนที่ลวงหนาไปกอน นั่นก็แปลวาหนทางเดินสะดวกไมจําเปนตองบุกปาฝารก ไตเขาลงหวยกันอีกแลวเพราะเสนทางเดินของกองเกวียน ยอมจะมุงไปตามพื้นภูมประเทศที่ ิคนตัวเปลาเดินไดอยางสบาย[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 947 ลึกเขาไปเปนลําดับ ในปาแดงอันกวางใหญพื้นที่ราบนัน ครึ่งชั่วโมงตอมาก็เห็นดงหวาย ้สลับไปกับไผและกระชิดแนนทึบขึ้นเปนลําดับ ทิศทางของขบวนสัมภาระสวนใหญจากกองเกวียนเทียมควาย สวนมากอาศัยเดินไปตามดานใหญ บางขณะเทานั้นที่ถางทางตัดพงซอกซอนเขาไปในหมูไมและปาเถาวัลย พรานใหญสํารวจรองรอยเหลานั้นอยางถี่ถวนไปทุกระยะ ในที่สุดชั่วโมงเต็มๆ ก็ผานไปอีกไมมีสิ่งใดผิดปกติสําหรับรอยเหลานัน ไมมีรอยหยุดพัก ้วางแคมป คงรุดหนานําลิ่วไปเรื่อย เหมือนจะไมมีที่สิ้นสุด “เอ...ไมมีทาทีวาพวกนันจะหยุดพักกันเลยนี่ คงจะไมรอเราเสียแลวกระมัง” ้ ดารินรองออกมาอยางออนใจ ชักจะทอแท หลอนออนเปลี้ยและระโหยเต็มที ใจอยากจะใหถึงขบวนเกวียนใหญเสียโดยเร็วเพื่อพักผอน แตแลวจากรองรอยที่เห็นมันทําทาบอกใหหลอนรูสกตัววา มีหวังตองเดินกันเปนวันๆ ตอไปอีก ึ ขณะนันตางหยุดพักดื่มน้ําอยูที่ซุมไผกอใหญ จอมพรานควักบุหรี่ออกมามวนแจกจายให ้เชษฐาและไชยยันต แลวจุดสูบ ใบไมรอบดาน ณ บัดนี้แลเห็นเปนสีเหลืองไปหมด จากสายตาของคณะนายจาง อันเกิดจากความเหนื่อยออนและกําลังที่ลาลงทุกขณะ แลวตางก็แปลกใจ เมื่อเสียงหาวๆ ของรพินทรบอกวา “ไมตองเปนหวงครับ ยิ่งไมมีรอยวาพวกนันหยุดตั้งแคมปที่ไหนเลย ตลอดระยะทางที่เรา ้ผานมานี่ ก็แปลวาเรามีหวังทีจะไดพบพวกเขาเร็วที่สุด อาจกอนค่ําของวันนี้ ตามที่ผมกะไวแตแรก” ่ “หมายความวายังไง ผูกอง?” ไชยยันตถามงงๆ “ก็หมายความวา พวกนั้นจะตองไปตั้งแคมปพักรอเราอยูขางหนานะซิครับ โดยเลือกเอา ที่ใดที่หนึ่ง ที่เห็นวาเหมาะสมที่สุด สมมติวาขณะที่เราตามรอยมา และพบรองรอยแสดงวาพวกนัน ้ปลงสัมภาระหยุดพักแรม นั่นก็แปลวาเขาไดหยุดรอเราแลว และก็ออกเดินทางตอไปแลวภายหลังที่เห็นวาเรายังไมมา แตนี่เรายังไมพบหลักฐานในการหยุดพักของพวกเขา ก็แสดงวาความหวังของเรายังมีอยูในการที่จะพบขางหนาใกลๆ นี้ เขาอาจกําลังรอคอยเราอยู”  คณะนายจางพากันขมวดคิ้วงงไปชั่วขณะ แลวก็นึกออกตามเหตุผลของเขา “เออ จริงซินะ เหตุผลของคุณดี แตอธิบายฟงยากพิลก” ึ เชษฐาวาพรอมกับหัวเราะ “หางจากนี่ไป ระยะทางเดินอีกประมาณชัวโมงครึ่ง มีหนองน้ําเล็กๆ อยูแหงหนึ่งระหวาง ่ชองเขา ถาผมทายไมผิดเราควรพบขบวนเกวียนของเรารออยูที่นั่น เพราะมันเปนแหลงน้ําแหลงเดียวในปาหวาย” รพินทรพูดอยางมั่นใจตอมา แลวมองไปทีขอมือของหัวหนาคณะเดินทาง ่ “นั่นกี่โมงแลวครับ?” “บายสามกวา...”[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 948 ทั้งเชษฐาและไชยยันตตอบมาพรอมกัน “ยังมีเวลาอีกถม” จอมพรานพึมพํา แหงนหนาขึ้นสังเกตแสงตะวันอันยังรอนแรงกระจางจาอยูเหนือยอดยาง แลวสัญญาณออกเดินตอ ทวาขณะนั้นเองเสียงแหลมชนิดหนึ่งก็ดังแววออกมา จากกอไผหนาทึบที่สกัดทิศทางอยูเบื้องหนา มันเปนเสียงคลายๆ เสียงรองกระตากของไกปาตัวเมีย รพินทรหยุดชะงักลงอีกครั้ง จองอยางระแวดระวังไปเบื้องหนา เกิดกับแงซายอยูเดินรั้งทายขบวน ก็ขยับไปยืนรวมกลุมกับพรานใหญซบซิบอะไรกันเบาๆ ุ “เสียงไกปานีนะ ทําไม จะยิงเรอะ เสียเวลานา รีบเดินกันดีกวา” ่ ไชยยันตรองมาแตแลวก็เอะใจ เมื่อสังเกตเห็นสีหนาอึดอัดกังวลใจของพรานใหญ รวมทั้งอาการการที่เขาแตะริมฝปาก เปนเชิงใหสงบเสียงลง ทั้งสามเงียบกริบลงในทันที ประสาทตื่นพรอม รับกับเหตุการณที่ยังไมสามารถจะทํานายไดถูก หรือเขาใจอะไรได อึดใจตอมา...ทามกลางการหยุดนิ่งอยูกับที่ของทุกคน เสียงรองชนิดหนึ่งนั้นก็ดงแหลม  ัเย็นมาอีก ทอดจังหวะหางๆ กันสองครั้ง แลวเงียบหายลงตามเดิม ไดยินแตเสียงลมพัดกอไผเสียดสีกันออดแอด รพินทรหันหลังมาทางคณะนายจาง กระซิบ “ถาจะไมไดการแลวครับ เปลี่ยนทิศทาง ออมหนอยดีกวา” “ทําไม?” “ไอเสียงที่รองเหมือนไก มันไมใชไกเสียแลวละครับ” “?” “จงอาง!” เสียงรพินทรกระซิบมาเบาๆ ที่สุด แลวทําสัญญาณใหทุกคนออกกาวถอยพนปากดานออกไปอยางเบากริบ จนกระทั่งหางออกมาในระยะปลอดภัย จึงถอนใจอยางโลงอก เปาลมออกจากปากเบาๆ คณะนายจางพากันจองหนาเขาอยางสงสัย “จงอาง!” ไชยยันตอุทานออกมาอยางขวัญหาย เสียงแทบไมผานลําคอ “ทําไมเสียงเหมือนไกตวเมียอยางนั้น?” ั “นั่นแหละครับ เขาละ เวลาครึ้มๆ ขึ้นมาเขาก็รองกะตากไดเหมือนไกเวลาออกไขไดเหมือนกัน แตจะรองในขณะที่ออกไขดวยหรือเปลาผมก็ไมทราบ เสียงดังมาจากกอไผริมดานที่เรา จะผานไปนั่นเอง หลบเสียดีกวา” เชษฐาควาผาขนหนูออกมาซับเหงื่อ ตายังจับจองไปยังปากดานนันอยางระแวง พรอมกับ ้ถอนใจลึก[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 949 “เคราะหดอะไรอยางนี้ ที่มันรองใหเสียงเตือนใหเรารูตวเสียกอน ถามันเงียบ ปุบปบเรา ี ัเดินเขาไปใกลก็ยุงกันใหญ ปนลูกซองเราก็ไมมีมากันเลยสักกระบอกเดียว ผมเองก็เพิ่งจะไดยน ิเสียงของมันครั้งนี้เปนครั้งแรก นึกวาไกปาเหมือนกัน ดีไมดีกาลังเฝาไขอยูก็ไมร”  ํ ู ไมมีใครเอยคําใดอีก นอกจากจะเดินตามรพินทรแยกจากรอยเกวียน ออมเขาพงไปทางซายมืออยางเงียบกริบ คณะนายจางทั้งสามเริ่มนึกถึงคําพูดของพรานใหญ ที่เคยบอกไวขึ้นมาได นัน ่ก็คือเมื่อเขาเขตปาหวาย เปนแดนของจงอาง ซึ่งมีอยูชุกชุมที่สุด โดยไมจําเปนจะตองเตือนอีกเลยตางเต็มไปดวยความระมัดระวังทุกฝกาว สอดสายสายตาสํารวจไปยังซุมและพงรกรอบดาน ดารินเหวียง .470 ขึ้นสะพายไหล ดึงปนสั้นขึ้นมาถือไวชั่วคราว ในภูมิประเทศอันเปนปารก ระยะกระชัน ่ ้ชิด และมหาภัยที่อาจพรวดพราดออกมาอยางจูโจมกะทันหันเชนนี้ หลอนมั่นใจในฝมือปนสั้นซึ่งสั่งไดของหลอนมากกวาไรเฟลที่เกงกาง และไมเหมาะสําหรับเปาหมายขนาดเล็ก เดินยองหายใจไมทั่วทองกันไปสักพักใหญ ตางก็พอจะรูสึกโปรงใจขึ้นเล็กนอย เมื่อพรานใหญนํามาบรรจบกับรอยเกวียนอีกครั้ง และคะเนระยะทางไดวา หางจากเสียงงูที่ไดยนนั้นมา ิไมต่ํากวาหนึ่งกิโลเมตร ทางเกวียนนําเลี้ยวซอกซอนเขาไปในสองฟากทางอันแนนทึบไปดวยดงหวาย แลวก็ทะลุสูทุงแคบๆ ตอนหนึ่ง จากนั้นก็เขาปาไผ ที่สลับไปกับหวายอีกครัง ทันใดนั้นลมพัดวูบมาจาก ้ทิศทางเบื้องหนา จมูกของทุกคนสัมผัสกับกลิ่นเห็นเนาของซากสัตวโชยกรุนมา เกิดพยายามเชิดจมูกสายรอนหาทิศทางที่แนนอนของกลินนั้น สวนแงซายกมๆ เงยๆ สํารวจอยูตามพื้น อึดใจเดียวก็ ่กมลงเก็บสิ่งหนึ่งขึ้นมาจากกอหญา รพินทรกาวพรวดเขามาถึงตัว คนใชชาวดงไมกลาวคําใดทั้งสิ้นเพียงแตสงสิ่งที่ถือนั้นให เชษฐา และไชยยันตกามตามเขามา “อะไร?” พรานใหญก็ยงไมเอยเชนไรเหมือนกัน เดาะสิ่งที่ถืออยูในมือ แลวยกขึนชูใหคณะนายจาง ั ้ของเขาเห็นถนัด มันคือปลอกกระสุนปนลูกซองนัดหนึ่ง มีรอยยิงมาประมาณสองสามวันแลวเชษฐารับไปตรวจพิจารณาดู แลวสงตอใหไชยยันต ขณะเดียวกันแงซายกับรพินทรก็หาไดจากพงรกขางเคียงอีกสามปลอก “พวกเราแน...” ไชยยันตรองออกมาเบาๆ แลวเมมริมฝปาก  “คงจะยิงอะไรสักอยาง ในขณะที่เดินเกวียนผานมาทางนี้ ลองคนดูใหทวๆ ซิ มีปลอกลูก ั่ไรเฟลบางไหม บางทีเราอาจทายถูกวาเขายิงอะไร” ทุกคนกระจายกันคนตามใบไม และกอหญาที่ขึ้นรกอยูริมทาง อันมีรอยเกวียนผานไป นั้น แตก็ไมพบปลอกลูกปนชนิดใด มากไปกวาปลอกลูกซองสี่ปลอกที่พบแลว[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 950 “อาจยิงสัตวเปนอาหาร บังเอิญเปนเวลาประจวบเหมาะที่มันตัดหนาผานมาใหเห็นก็ไดและกลิ่นเนาทีโชยมานี่ คงจะเปนเศษเครื่องในและหนังที่พวกนั้นลอกทิ้งไว ตามรอยเกวียนตอไป ่เถอะ” หัวหนาคณะเดินทางวา พอพนซุมไมใหญ ซึ่งทางดานแคบๆ นัน หักเปนขอศอก ทุกคนก็ชะงักไปชั่วขณะ เบื้อง ้หนา...หางออกไปเพียงไมกกาว รางสีดําใหญโตของสัตวอะไรชนิดหนึ่ง นอนขึ้นอึดทึด ขวางครอม ี่อยูกลางรอยเกวียน มีรอยถูกสัตวปาแทะเหวอะหวะ บางสวนเห็นกระดูกขาวโพลน และทันทีที่ทั้งหมดโผลออกมาพบนั้น อีเห็นแผงขนาดใหญสองตัวผละจากซากอยางตกใจ เผนหายเขาริมทางไป ตางพรูกันเขาไปโดยเร็วดวยความพิศวง ทายสิ่งใดไมถก ู “ควายปา!” ดารินรองลั่นออกมาอยางตื่นเตน เมื่อเห็นสวนเขาและศีรษะของมัน “ดูยังไง เห็นควายเทียมเกวียนของเราเปนควายปาไปเสียแลว!” รพินทรพูดหวนๆ หนาเครียด กวาดสายตาไปรอบๆ คําพูดของเขาทําใหคณะนายจางตะลึง รอบดานขางๆ ซากควายนัน มีรอยหยุดพักปลดเกวียน รอยเทาอันเหยียบย่ําอยูสบสน ้ ัและปลอกกระสุนปนลูกซองหลนอยูเกลื่อนกลาดรวมสิบนัด ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ มันเปนชวงระยะแหงการพยายามเดาเหตุการณของทุกคน “เกิดอะไรขึ้นนี่?” ในที่สุด ไชยยันตระเบิดโพลงออกมา ซากควายตัวนัน ตายมาแลวประมาณสามวัน กําลังสงกลิ่นอยางรุนแรง สวนตางๆ ของ ้มันถูกสัตวหลายชนิดมารุมกิน แหวงหายไปเกือบครึ่งตัว ยากยิ่งที่จะพิสจนออกมาไดถงสาเหตุการ ู ึตายของมัน “พวกนันคงไมยงควายเทียมเกวียนเพื่อเปนอาหารแน” ้ ิ รพินทรพูดหวนๆ พรอมกับยักไหลแคนยิม ตาคมกริบกวาดไปรอบๆ ้ “ขณะที่เกิดเหตุ พวกเขาเดินผานทางนี้มาในเวลากลางวัน ปลอกลูกปนเหลานั้นแสดงวามีการระดมยิงกันขึ้นขนานใหญ แลวควายตัวนี้ก็ตาย พวกนั้นไมไดหยุดพักที่นี่ เพียงแตหยุดปลดซากควายที่ตายออกทิ้งไว แลวเดินทางตอไป เรามาชวยกันคิดซิครับ วาเกิดอะไรขึ้น” ทุกคนกระจายกันออกตรวจหารองรอยในบริเวณใกลเคียงรอบดาน แตกไมพบวี่แวว ็อะไรทั้งสิ้น รอยเสือขนาดเล็ก อีเห็น และเมน ทีย่ําอยูเกลื่อนใกลซากควาย ก็ลวนเปนรอยใหมซึ่ง ่ยองมากินซากเปนอาหาร ภายหลังจากที่ควายตัวนี้ตายแลวทั้งสิ้น[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 951 ขณะนัน เชษฐาผูเดินแยกสํารวจไปทางโคนไผหนาม ซึ่งเต็มไปดวยตนเล็บเหยียวเกี่ยวไก ้ ่ขึ้นเปนพุมทึบ ก็พบรอยเลือดแหงกรังหยอมหนึ่ง กระจากเปรอะเปนดวงติดอยูกบใบไมเตียๆใน ั ้ระดับสูงประมาณโคนขา ตําแหนงนั้นมีพุมเล็บเหยียวอันขึ้นอยูทึบ มีรอยขาดพรุนไปดวยกระสุน ่ลูกปราย และเลยไปกระทบปลองไผเบื้องหลังแตกทะลุหลายแผล เขาเรียกพรานใหญเบาๆ รพินทรจึงบุกตามเขามา แลวก็เห็นหลักฐานในทันทีกอนที่เชษฐาจะชี้ “ไมมรอยตีน มีแตรอยเลือดเทานั้น ตามปกติสัตวใหญอะไรก็ตาม ถาถูกปนตรงนี้ นาจะมี ีรอยดิ้นเปนแปลง แมวาจะไมอยู” หัวหนาคณะเดินทางกระซิบ พรานใหญหรี่ตา มือลูบคลําอยูที่คางอยางใชความคิด “คุณชายคิดวามันเปนอะไรครับ?” เชษฐาหันมาสบตาเขา ตางมองกันนิ่งอยูอึดใจ และกอนที่อดีตทูตทหารบกเชื้อพระวงศ จะเอยเชนไรตอไปนั่นเอง ทุกคนที่แยกยายกันบุกพงสํารวจอยูริมสองฟากทางเกวียน ก็ตองสะดุง สุดตัว เพราะเสียงรองลั่นออกมาไมเปนภาษาของเกิด ผูขณะนีดอมๆ มองๆ ตามพืนอยูที่พุมหวาย ้ ้ตอนหนึ่ง เกิดวิ่งปาราบ...ตาเหลือกอยางไมคิดชีวตเขามา ในขณะที่เบื้องหลังลํายาวของอะไรชนิด ิหนึ่ง อวบขนาดตนหมากเขื่องๆ ชูหวอันแผพันพอนรอนรา สูงเหนือพืนดินรวมสองเมตร พุงปราด ั ้ กวดไลมาอยางกระชั้นชิด เสียงพุมไมเล็กๆ ที่มันเลื้อยผานปะทะเขามาลูระเนนราวกับถูกพายุพด ัเกล็ดเปนมันระยับตองแสงแดดที่สองลอดซุมไผลงมา ลายของมันไมผดอะไรกับลูกหวาย ิ เสี้ยวของลมหายใจชวงนั้น ทุกคนมีความรูสึกตรงกันหมดคือ เหมือนภาพฝนรายที่กําลังเผชิญอยูกับมัจจุราช โดยไมทันรูเนื้อรูตัว รพินทรเหวียงไรเฟลขึ้นประทับบาในพริบตา แตก็มใครคนหนึ่งในคณะพรรค...เร็วเสีย ่ ียิ่งกวาเขา เสียงกระสุนนัดหนึ่งแผดสนั่นหวั่นไหวามาจากฟากปาตรงขาม ถาไมใชแงซายก็ตองเปนไชยยันต ซึ่งก็เปนจังหวะเดียวกันกับที่พญาอสรพิษรายฟาดหัวของมันฉกลงมา หมายศีรษะของเกิดผูกําลังวิ่งอยางเร็วที่สุดในชีวต พลาดไปเพียงฝามือเดียว...มันมวนลําตัวอันยาวเหยียด แลวก็รอนรา ิขึ้นอีก เมื่อนั้นเอง...ปนในมือของเขาจึงมีโอกาสระเบิดขึน แลวก็ติดตามดวยเชษฐาผูมีสติอันมั่นคง ้  ผลการยิงทั้งสองนัดของเขากับเชษฐา จะเปนอยางไรก็ยากที่จะเดาถูก มันมวนตัวอีกครั้งคราวนี้หวเรียดลงต่ําพื้น เปลี่ยนทิศทางจากการกวดตามเกิด พุงไปทาง ม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธิ์ ผู ับัดนี้ยังยืนตะลึงอยูกลางดาน “หลบเร็ว!” รพินทรกับเชษฐาตะโกนออกไปสุดเสียงพรอมกัน หญิงสาวถอยผงะ แลวกระโจนขามดาน ปราดเขาหาโคนตนยางอยางสติไมอยูกบตัว ัหลอนใชปนสันในมือยิงออกไปสองนัดซอน แตในภาวะอกสั่นขวัญแขวนควบคุมสติไมไดเชนนี้ ้[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 952มันดูเหมือนจะไมเกิดผลอะไรขึ้นมาเลย นัดหนึ่งพลาดไปอยางนาเสียดาย สวนอีกนัดหนึ่ง เจาะเขาลําตัวต่ําไปทางบั้นหาง เพียงแตผานเนื้อ ไมถูกกระดูก และนั่น...เทากับเพิ่มฤทธิ์รายใหแกมนยิ่งขึน!  ั ้ มฤตยูลายลูกหวาย เลื้อยพรวดพราด พงไมลูระเนนราวกับใครเอาเชือกยักษมาแกวง เสียงขูฟูฟา ปานวาจะสะกดเลือดในกายของทุกคนใหจับเปนกอน ฝงกรงเขียวฉับเขามาทีโคนยาง พลาด ้ ่ชวงไหลของดารินไปอยางหวุดหวิด นักมานุษยวิทยาคนสวยผละหันหลังอีกครั้ง วิ่งกระเจิงเขาไปหาไชยยันตผประทับปนเรอรา เล็งศูนยอยูอยางจับเปาหมายไมถนัด อยางไรก็ตามเขาเหนี่ยวไก ูในทันที เมื่อเห็นมันตวัดหัวขึ้นเปนครั้งทีสาม ่ กระสุนจากไรเฟลแฝดขนาดหนัก พุงเขาปะทะกลางทองของมันระดับต่ํากวากานคอประมาณศอกเศษอยางถนัดถนี่ กอนที่มนจะชูคอขึ้นไดถนัด ไอมหาวายรายผูเกรียวกราดอาฆาต ั ้แคนมนุษย กระเด็นเหมือนถูกกระทุงดวยทอนซุงใหญ ทอนหางอันยาวเหยียดมวนเปนเกลียวฟาดฟดอยูไปมา จังหวะนีเ้ องไรเฟลจากมุมตางๆ ก็แผดกัมปนาทขึ้นประสานเสียงกัน สวนศีรษะอันใหญโตนาเกลียดนากลัวของมันแหลกละเอียด บางสวนถูกเด็ด กระเด็นหายไปราวกับถูกสับ พญาอสรพิษยุติฤทธิ์เดชของมันลงในบัดนันเอง! ้ ทุกคนจากทิศตางๆ เผนเขามารวมกลุมกันอีกครั้ง สีหนาของแตละคนขาวซีดแทบไมเปนผูเปนคน โดยเฉพาะอยางยิ่งเกิดกับดาริน ผูใกลจมูกมัจจุราชมากที่สุด สําหรับวินาทีวิกฤติที่ผานมาเมื่ออึดใจทีแลว ่ “ผมกําลังเดินเขาไปที่ดงหวายนั้น” เกิดรายงานปากคอสั่น หนาเหลือสองนิ้ว “โอโฮ มันโผลพรวดเดียว สูงเกินหัวผมตั้งสองวา นึกวาตายแลว” “มันไปยังไงมายังไงกันนี” ่ ไชยยันตครางแหบๆ แทบจะไมมีเสียง สวนดารินพูดอะไรไมออก ตัวสั่นเทาเปนลูกนก รพินทรคอยๆ เขาไปพิจารณาลําตัวอันอวบใหญยาวเหยียดของมันอยางถี่ถวน แลวชี้ใหดูบาดแผลอันเกิดจากลูกปรายของกระสุนลูกซอง ซึ่งฝงพรุนอยูกลางตัวของมัน พลางหันมาทางเชษฐา “พอจะนึกออกหรือยังครับวา อะไรเปนอะไร?” เชษฐากัดริมฝปากแนน นั่งอึงอยูเปนเวลานาน ้ “ไอมหากาฬนีเ่ อง ที่ประจันหนากับกองเกวียนของเราที่นี่ ลอควายเทียมของเราตัวนี้ลมไป พวกนั้นคงชวยกันระดมยิงกันเปนการใหญ มันเพียงแคเจ็บเทานันแลวหนีรอดไปได แตไมไป ้ไหน คอยวนเวียนดักเฝาซากควายดวยความพยาบาทอยูบริเวณนี้ พอดีกับที่พวกเราผานมานี”  ่[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 953 “ขอบคุณสวรรค ที่พวกเราปลอดภัยจากมันไดอยางหวุดหวิด ตอนที่พบรอยเลือดแหงและเรียกคุณใหเขาไปดู ผมกําลังจะบอกอยูแลววา สงสัยวาจะเปนจงอาง ยังไมทันจะอาปาก มันก็พรวดเขาใสเกิดเขาใหเลย เหมือนตายแลวเกิดใหม เมื่อกี้นี้ผมนึกวา ไมเกิดก็นอยคงจะเสร็จไปแลวใจหายใจคว่ําหมด” “ถาไมไดนัดนันของคุณไชยยันต ก็ยังทายอะไรไมถูกเหมือนกันครับ อยางนอยไมใครก็ ้ใครสักคนหนึงตองเสร็จแน มันฉุกละหุกจูโจมเหลือเกิน สามสี่นัดที่พวกเรายิงออกไปครั้งแรกไม ่ถูกมันเลย มีของคุณหญิงถูกนัดเดียวเทานัน แตไปถูกเอาดานปลายหาง” ้ พรานใหญบอก แมเคยชินตอเหตุการณ และเยือกเย็นมั่นคงเชนไร ริ้วรอยแหงความสยดสยองใจยังปรากฏใหเห็นชัดที่แววตาของเขา ไชยยันตเองผูกูชวตของทุกคนในคณะ รวมทั้ง ีิตัวเองไวไดในวินาทีดับจิต บัดนี้รสึกสะบาหัวเขาออนถึงกับทรุดตัวลงไปนั่งพักที่ตอไมอันหนึง... ู ่สวดอะไรพําอยูในคอ “เทวดาประจําตัวยังคุมอยู”  อดีตนายทหารปนใหญพึมพํา ปาดแขนเช็ดเหงื่อกาฬที่ออกทวมใบหนา “ถานัดนั้นไมถูก ทั้งนอยและฉันก็เสร็จไปพรอมๆ กัน มันกําลังกวดไลหลังนอยหางแควาเดียว นอยก็วิ่งมาทางฉันดวย” “ฉันไมรูดวยซ้ําวาฉันวิงไปทางไหน” ่ ดารินพูดเสียงสั่น แลวหันไปทางรพินทรสายหนาชาๆ “ตาบุญคําของคุณทําพิษเสียแลว ยิงมันเจ็บไวแลวก็ลวงหนาไปกอน พวกเราไมทันรูตัวเดินกะเลอกะลาตามรอยมาก็เลยเจอเขาแบบนี้ ดีที่ไมมใครตาย” ี “จะไปโทษบุญคําหรือพวกนั้นก็ไมถูก” พี่ชายขัดมา “เขาก็ตองการยิงใหมนอยูนนแหละ แตระหวางนันมันคงหนีไปได และทางฝายเขาก็ไมมี ั  ั่ ้โอกาสจะติดตอบอกขาวใหเรารูได บังเอิญเราตามรอยเขามาทางดานนี้พอดี พวกนั้นก็คงเจอเอาฤทธิ์รายของมันเลนงานอยางกะทันหัน ตอนที่ขบวนเกวียนผานทีเดียว มันอาจเปนไปไดในขอทีวา พอ ่มันพรวดเขาเลนงานกัดควายลมแลว พวกนั้นระดมยิง มันก็เผนหนีเขารกหายไป ตามเสือหรือชางเจ็บนะ พอทําเนา แตตามงูจงอางเจ็บ...คงไมมีพรานคนไหนในโลกกลาตามหรอก” “วาแตมันเปนตัวเดียวกับที่รอง กะตาก อยูตรงปากดานที่เราเลี่ยงผานมาตะกีหรือเปลาก็  ้ไมรู” ไชยยันตเอยขึ้น “คงจะคนละตัวกันครับ” รพินทรบอก แงซายทําจมูกเชิด เหมือนจะสูดกลิ่นอะไรสักอยาง แยกจากกลิ่นเนาของซากควาย ทีตลบ ่อบอวลอยูในขณะนี้ แลวก็ออกเดินแยกกลุมตรงไปยังกอหวาย ที่เกิดเผชิญหนากับมันเขาครั้งแรก[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 954ออมหายลับเขาไปทางดานหลัง อึดใจเดียวก็โผลออกมาโบกมือเรียกพรานใหญ รพินทรสาวเทาตรงเขาไปโดยเร็ว ทุกคนก็ตามเขาไปดวยติดๆ พอออมพงหวายตอนนั้นไปทางดานหลัง ทุกคนก็แทบผงะ ครางออกมาเปนเสียงเดียวกัน ที่พงรกตอนนัน ซากของอสรพิษรายอีกตัวหนึ่ง ใหญขนาดเดียวกันกับตัวที่เพิ่งสิ้นฤทธิ์ ้ไปหยกๆ รูปรางลักษณะกับฝาแฝดนอนตายขึ้นอืดอยูที่นั่น สงกลิ่นเหม็นคลุงไมผิดอะไรกับซากควาย จากสวนหัวไปจนกระทั่งเกือบจดหางเปนรอยพรุนไปดวยกระสุนลูกปราย! บริเวณรอบดาน เปนรอยเทาคนหลายรอย เหยียบย่ําอยูสบสนรวมทั้งกนบุหรี่ใบตองแหง ัซึ่งพรานพื้นเมืองของรพินทรและพวกลูกหาบสูบกัน ตางหันมองดูหนากันอีกครัง ้ “ผมพอจะทายเหตุการณไดหมดแลว” เชษฐาพูดขึนโดยเร็ว ้ “คูของมัน สองตัวผัวเมีย ชวยกันโจมตีกองเกวียนของเราขณะที่เดินผาน พวกนั้นยิงตายคาที่ไปตัวหนึง อีกตัวเพียงแตบาดเจ็บหนีไปได และคอยเฝาซากคูของมันวนเวียนอยูตรงนี้ พอเรา ่ผานมาก็ไดจังหวะเหมาะเลย มันกําลังทั้งเจ็บทั้งแคนคอยพยาบาทอยู”  “ไมมีปญหาหรอกครับ คงเปนอยางที่คุณชายเขาใจทุกอยาง” พรานใหญกมศีรษะรับ แลวหันมาทางเกิด “แกเดินเขามาที่พงหวายตอนนี้ใชไหม แลวก็เห็นไอตวนันชูหัวราขึ้นมา” ั ้ “ครับ” เกิดบอกออยๆ แลวก็ตอมาวา “ผมไดกลิ่นเหม็นเนาอีกชนิดหนึ่ง ลมโชยมาจากทางนี้ ไมใชจากซากควาย ก็เลยตามกลิ่นมา พอดีไอตัวนันมันพรวดเขาเลนงานเสียกอนทีจะทันเห็นซากของพวกมันอีกตัว ความตกใจ ้ ่ทําใหผมลืมเสียอยางสนิทวากอนเกิดเหตุ ผมตามกลิ่นเนาเขามา แงซายคงไดกลิ่นเหมือนผม ถึงตามเขามาดูอีกครั้งแลวก็พบไอตวนี” ั ้ “โลงอกไปที ถางั้น” ไชยยันตถอนใจเฮือก ยิ้มออกมาได “ผมยังนั่งเปนทุกขอยูนวา ถาคูของมันอีกตัวดักเลนงานในพริบตาใดพริบตาหนึ่ง ตอจาก ี่นี้ไป อะไรจะเกิดขึ้นอีก รูแนวามันตายหมดทั้งสองตัวแลวอยางนี้ ก็พอสบายใจไดบาง”  “ผมก็กําลังหวงอยางคุณไชยยันตอยูเ หมือนกัน” พรานใหญหัวเราะเบาๆ บรรยากาศอันเครงเครียดไปดวยความหวาดระแวงคอยผอนคลายลง “ถางั้นก็แปลวาบุญคํา กับพวกนั้นไมเลวจนเกินไปนัก” สีหนาของหัวหนาคณะเดินทางดีขึ้น[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 955 “อยางนอย พวกเขาก็ยังซัดมันอยูหมัดไปตัวหนึ่ง อีกตัวคงจะยิงถูกไมถนัด และมันรูแลวหลบเสียกอน ควายตายไปตัวหนึ่งก็ชางเถอะ วาแตเราจะรูไดยังไงวา พวกเราเหลานั้นมีใครถูกมันกัดเขาบางหรือเปลา?” รพินทรมองไปรอบๆ แลวบอกวา “ผมเชื่อวาคงไมมีใครไดรบอันตรายอะไรหรอกครับ ถาพวกลูกหาบถูกกัดก็ตองตาย ัในทันที และถาตายพวกนันก็ตองฝงไวในบริเวณใกลๆ นี่ แตเรามองไมเห็นรองรอยวามีการขุดหลุม ้ฝงเลย” “ถามันชุมมากๆ แลวก็มีไอตัวขนาดยักษอยางนี้อีกหลายๆ ตัว ถาจะไมเหมาะนะผูกอง การตามไอแหวงของเราจะมีอุปสรรคก็ตอนนี้เอง” ไชยยันตพูดขึนอยางแขยง ้ “เรื่องชุมนะ เปนชุมแนๆ ครับ ไมมีปญหา แตตวใหญๆ อยางสองตัวนี่ ตามปกติแลวก็มี ัไมมากนักหรอก นานๆ จะไดเห็นสักที ไอตัวใหญๆ ถาเห็นคนหรือสัตวมันมักจะเขาโจมตีทุกครั้งไป แตสาหรับตัวยอมๆ ถาไมจวนตัวกะทันหันจริงๆ แลวมันก็เหมือนงูธรรมดานั่นแหละ คือคิดหนี ํมากกวาที่จะเขามาทําราย” “เรื่องอุปสรรคในการตามไอแหวง เปนอันไมตองพูดถึงกันแลว” หัวหนาคณะเดินทางกลาวดวยเสียงหนักแนนมั่นคง “ตั้งแตเราเริ่มติดตามมัน ก็ลวนแลวไปดวยอุปสรรคขวากหนามแทบจะเอาชีวิตไมรอดมาแลวทั้งสิ้น ไอผีโขมดเอย ไอควายมหิงสาเอย ไหนจะน้ําปา และความยากเข็ญทุรกันดารสารพัดเปลืองทั้งชีวิตคน ทั้งเวลา และสิ่งของ เมื่อจะตองมาเจอเขากับไอพวกจงอาง มันก็ไมใชอุปสรรคที่นากลัวยิ่งใหญไปกวาเทาทีเ่ ราผจญกันมาแลว ทุกสิ่งทุกอยางเปนเรื่องโชคชะตาของเราและมัน เมื่อสัตวเดรัจฉานมหาวายราย มันแนกวาเราก็ใหมนรูไป เปนตายรายดียงไงก็ไมมีการเลิกลม ตองฟาด ั ักับมันใหถึงที่สุด หรือคุณวายังไง รพินทร?” ประโยคหลัง เขาหันไปทางพรานนําทาง รพินทร ไพรวัลย กมศีรษะให “ทุกสิ่งทุกอยางขึ้นอยูกับคุณชายครับ สําหรับฝายของผมไมมปญหาอะไร” ี “เอาละ รีบไปตอเถอะ ผมแนใจเหมือนกันวาเราควรพบขบวนเกวียนกอนค่ํา” ผานจากดงหวายตอนนันก็ออกสูทุงสลับไปกับปารวกโปรง รอยเกวียนนํารุดหนาไป ้เรื่อยๆ มองเห็นทิวเขาสูงต่ํา เปนกําแพงลอมอยูรอบดาน ทั้งหมดเรงฝเทาทําเวลากันอยางเต็มที่ อีกสองชั่วโมงเต็มๆ ผานอีกหลายทุงหลายดง ตะวันต่ําลงเต็มที่ ในที่สดทางเกวียนก็นําขึ้นสูปาโคกที่ ุเบียดเสียดแนนทึบไปดวยยูงยางและเต็งรัง พรานใหญบอกใหคณะนายจางทราบวา เหลือระยะทาง[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 956เดินเพียงอีกไมเกินครึ่งชั่วโมง ก็จะถึงหนองน้ําตําแหนงซึ่งคาดหมายวา ควรจะไดพบกองเกวียนหยุดพักที่นน ั่ อิดโรยออนลากันอยางเต็มที่ ขณะที่หนทางเริ่มไตข้นเนินสองฟากทางเปนโขดหินนอย ึใหญ พื้นอุดมไปดวยกรวดลูกรัง การเดินชาลงเปนลําดับ โดยเฉพาะอยางยิ่งดารินเริ่มจะปดเปโซเซหลายครั้งที่ตองเกาะบาพี่ชายพยุงกายไว หลอนมองเห็นปารอบดานเหลืองอรามไปหมด แตกัดฟนเดินตอไปโดยไมยอมปริปาก ครั้นแลว ทุกคนก็ตองสะดุงขึ้นสุดตัวอีกครั้ง ลืมความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยลาจนหมดสิ้น กลายมาเปนความตกใจตื่นเตนที่อุบัติขึ้นอยางฉับพลันกะทันหัน เสียงปน ดังขึนสนั่นหวั่นไหวถี่ยิบ สะทอนกองไปทั้งปาราวกับเกิดสงคราม แววมาจาก ้ทิศทางเบื้องหนา ระยะไมหางออกไปนัก พรอมกันก็มีเสียงชางรองขึ้นอื้ออึงประสานกันทั้งโขลงเสียงปาหักถลมประหนึ่งเกิดพายุพระกาฬ พัดอูสวนทางเขามา ชั่วพริบตาหนึง ทั้งหกคน ยืนตัวแข็งอยูกบที่ เสียงปนทั้งไรเฟลและลูกซอง ที่ระดมกัน ่ ัระเบิดอยูแซส่ําเหมือนประทัดตรุษจีน และเสียงพญาคชสาร ยังคงสะเทือนปาทั้งปาอยูเ ชนนั้นอยาง ดุเดือด และรุนแรงทวีขึ้นทุกขณะ ดูเหมือนจะมีเสียงคนรองเอะอะโวยวาย แววปะปนมาดวย สรรพสําเนียงอึงอลเหลานั้น เปนไปอยางวุนวายสับสนเหลือที่จะกลาว “ไอแหวงแน ปะทะกับพวกเราเขาแลว ขางหนานี่เอง!!” รพินทรรองลั่นออกมา สลัดไรเฟลคูมือออกจากไหลอีกครั้ง ทุกคนก็เผนพรวดเขาหาที่กําบัง อันเปนเวลาเดียวกับภูเขาหลายลูก กลิ้งตะลุยพงไมเบื้องหนาในระยะใกลตรงสวนเขามา เสียงแปรแปรน เสียงกิ่งไมหัก เสียงฝเทาหนักๆ ย่ําแผนดินสะเทือน ประหนึ่งวาโลกซีกนั้นกําลังจะพังทลายลง[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 957 39 มันเปนความสับสนจาละหวั่น ที่แตละชีวิตฝากไวกับโชคชะตาของตนเอง ไมมีสงใดมา ิ่เปนหลักประกันใหได นอกจากไรเฟลที่ถืออยูในมือ และสติสัมปชัญญะเทานั้น! ดารินวิงแตกฝูง พุงเขายึดโคนตนไมใหญขนาด 5 คนโอบเบื้องหนา และนั่นหมายถึงวา ่หลอนเปนคนเดียวในคณะที่จะตองเปนดานแรกประจันหนากับโขลงชาง ที่บุกตะลุยเขามาราวกับพายุบุแคมเพียงโดดเดี่ยว เชษฐากับเกิดกระโจนเขาหลบหลังโขดหินลูกเดียวกัน แยกไปทางซายมือของแนวทางดาน สวนไชยยันตก็ตะกายไปยังจอมปลวก โดยมีแงซายพรวดพราดตามติดเขาไปดวย รพินทร ไพรวัลย เปนเพียงคนเดียว ทียนปกหลักนิ่งอยูกลางดานทีเ่ ดิมแตเตรียมพรอม ่ืใกลๆ กับที่เขายืนอยูคือตนรัง ซึ่งนั่นเปนที่หมายตาไวแลวสําหรับทางหนีทีไล และโดยตําแหนงนี้เขาสามารถมองเห็นการเคลื่อนไหว เพื่อเตรียมรับสถานการณรายของชีวิตที่อยูในความรับผิดชอบ ของเขาทั้งหาไดอยางถนัดชัดเจน แตก็ไมมีเวลาที่จะรองบอกอะไรกันไดเสียแลว นายแมปะแรดตัวเทาบาน เปนตัวแรกที่วงนําฝูงชุดนั้นตะบึงเขามาพรอมกับชูงวง และ ิ่รองกึกกองประหนึ่งจะสําทับขวัญ โดยมีสีดออีกสามตัวสี่ตัววิ่งรี่ตามเขามาติดๆ มันเห็น ม.ร.ว.หญิงคนสวยเปนจุดหมายทําลายลางที่ใกลท่สุด แปรนเขามาทามกลางความใจหายใจคว่าของทุกคน ที่ ี ํเห็นเหตุการณอยูเบื้องหลัง .470 ดับเบิลไรเฟลในมือของหญิงสาว กัมปนาทกลบเสียงรองของมันเปนนัดแรกเหมือนกัน หลอนยิงในระยะหางเพียงสิบวาเทานัน ใบไมและซุมเถาวัลยที่อยูใกลเคียงกับดานหนา ้ ของปากกระบอกปน กระจายฟุงดวยอานุภาพแรงอัด ไมมีปญหาเลยสําหรับเปาหมายอันเปนศีรษะใหญโตมโหฬารขนาดตุมสามโคก นางพังผูกระหายเลือดทรุดเขาหนาลงในพริบตา โดยไมมีเสียงรองแมแตคาเดียว ในขณะที่สีดอสามตัวผูเขยาตามหลัง เบนหัวเปลียนทิศทางอยางกะทันหัน ลํา ํ ่กลองแฝดดานขวาของหลอนก็ระเบิดตูมขึนอีก ในเสี้ยววินาทีตอมา เสยเขากกหูของเจาตัวเบนออก ้ทางดานซาย วิงหัวซุกหัวซุนเขาไปลมกลิ้งไมเปนทาอยูในพุมไม ราวกับตึกทั้งหลังถลมลง ่  จังหวะที่หญิงสาวหักหางเหยี่ยวบรรจุกระสุนชุดใหมอยางลนลานนั่นเอง อีกตัวหนึงก็วิ่ง่ปรี่ดิ่งเขามาพรอมกับเสียงสะเทือนแกวหู ดารินผงะหนี วิ่งออมโคนไม ปลายงวงของมันที่ไขวความา เฉียดหลังไปฝามือเดียว มันมวนงวงขึ้นอีกครั้ง...กวดไลเขามาอยางกระหายชีวต ในขณะที่อก ิ ีหลายตอหลายตัวก็พรูกันออกมาจากดานตางๆ พรอมกันหมด ปรี่เขาหาฝายมนุษยสุดแลวแตวามันจะเห็นใครใกล “อยาออกหางตนไม!”[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 958 รพินทรตะโกนเตือนออกไปสุดเสียง แลวตัดสินใจยิงทันที ทั้งๆ ที่สงเกตเห็นเปาหมาย ัของตัวนั้นไมถนัด เพราะซุมเถาวัลยบัง ซึงก็เปนจังหวะเดียวกันกับที่ใครตอใครอีกหลายคน ระเบิด ่ปนในมือขึ้นสนั่นหวั่นไหว จนไมรูวาใครเปนใคร กระสุนนัดนั้นของเขา จับเขาที่ตะโพกหลังและหักขาหลังขางหนึ่งของมันใหกลายเปนงอยไปในทันที ไอยักษงากุดรองเสียงแหลมยาวหมุนควางเสียการทรงตัว วินาทีวิกฤติของดารินจึงคลี่คลายออกไปไดอยางหวุดหวิด เจาตัวเองขณะนี้สะดุดรากไมท่พันขา ลมลุกคลุกคลานยังไม ีอาจจะทรงตัวขึ้นมายืนไดถนัด มันก็เปนเวลาเดียวกับทีเ่ ชษฐาผละออกจากที่ซุมพรอมกับแงซายวิง ่ปราดเขาไปทางดาริน ทั้งคนใชชาวดงและหัวหนาคณะเดินทาง ผูเปนหวงนองสาวจนไมอาจกลาวถูก กระหน่ําออกไปพรอมกัน สีดอบาเลือดตัวนั้นสะทานไปทั้งตัว...ชูงวงขึ้นสูง และอึดใจตอมามันก็โงนเงนอยูไปมา เลือดทะลักปรี่ออกมาจากซอกขาหนาและกานคอ ยืนพิงโคนตนยางใหญที่มันบุกเขาหมายขยี้ดาริน ขาดใจตายตาคางอยูเชนนันโดยไมยอมลม ้ เชษฐาพรวดเขาถึงตัวนองสาว หิ้วแขนกระชากลุกขึ้น แตแลวก็แทบเขาออน หางจากเขาแงซาย และดารินผูพากันยืนหมุนพะวาพะวังหาที่หลบซอนอยูออกไปเพียง 7-8 กาว ปาแตกลูเปนทางเขามาอีก มันกระชั้นชิดเสียจนเกินกวาที่จะหลบทัน ไชยยันตกับเกิดกวดตามหลังเขามาประทับปนขึ้น แตแลวก็ตองแตกกระจายเผนหลบกันไปคนละทาง กอนที่จะเหนี่ยวไกได เพราะวิกฤติการณที่เขามาถึงตนเองเสียกอน โดยไองางามอีกตัวหนึ่งซึ่งตะลุยเขามาทางเบื้องหลัง ไชยยันตตะดุดเถาวัลยลมปนหลุดหางมือออกไป ชางตัวนันปรี่ ้เขาใสเขาอยางรวดเร็ว เสียง .458 ระเบิดติดตามมาทางเบื้องหลังจากรพินทร! หางของมันทีกําลังชูอยูในขณะนี้ถกเด็ดขาดตกลงมากับพื้น กระสุนควานทะลวงเขาทาง ่ ูกน ผานตับไตไสพุง ตีปอดแหลกยับแลวระเบิดออกซอกขาหนา มันวิ่งมาคูเขา ทิมงาอันยาวแหลม ่หมายเสียบไชยยันตใหแหลกเหลวทะลุติดแผนดิน จากกําลังแรงทีสงมาดวยเจตนาเดิม อดีต ่นายทหารปนใหญยังมีสติครบถวนเหมือนเดิม กลิ้งตัวสุดแรงเกิด หลบงาของมันออกไปทางดานซายตามบุญตามกรรม ปลายงาดานหนึ่งเฉียดสีขางไปอยางหวุดหวิดเพียงกระเบียดเดียว ปก สวบลงไปในดิน แลวมันก็หมอบงาทิ่มดินแนนิ่งอยูในลักษณะนั้นอยางสิ้นฤทธิ์ ไชยยันตตะกายเขาฉวยปนเผนลุกขึ้นอยางแทบไมรูทิศรูทาง ยิงชวยไชยยันตนัดนันไวแลว โดยไมรอดูผล จอมพรานกระชากลูกเลือนอยางรวดเร็ว สง ้ ่กระสุนนัดใหมเขารังเพลิง แลวเปลี่ยนเปาหมายไปยังอีกตัวหนึ่ง ที่กาลังไลกวดกลุมเชษฐา และดา ํ รินอยางจวนเจียนอยูในขณะนี้ เหนียวไกออกไปติดตอกันหางจากนัดแรกเพียงชัวพริบตาเดียว โดย  ่ ่เล็งไปที่กระดูกสันหลังมัน ประกาศิตพอๆ กับนัดแรก![e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 959 โครมเดียว คชสารรายบริวารของไอแหวงลมตึง ทั้งๆ ที่มันกําลังวิ่งกวดอยูอยางเอาเปนเอาตาย จากนันก็ถึงคราวที่ตวเขาเองจะตองโกยแนบอยางไมคิดชีวตบาง เพราะเสียงปาแตกครืนมา ้ ั ิทางดานหลัง พรอมกับเสียงตะโกนเตือนเสียงหลงของเกิด รพินทรวิ่งออมโคนตนรัง เลนเอาเถิดเจาลอกับเจาวายรายตัวทีกวดไลเขามาอยางจัดเจน และเคยชินตอเหตุการณ บรรจุกระสุนสามนัด ่สุดทายของเขาไปพลาง แตกอนที่เขาจะบรรจุกระสุนเสร็จ และจัดการรับมือกับมันไดถนัด เกิดหรือมิฉะนั้นก็แงซาย ซัดมันคว่ําลงไปเสียกอนดวยกระสุนเพียงนัดเดียวที่สงเขาขมับอยางแมนยํา  ระยะนี้เอง วินาทีมรณะของทุกคนก็หางไกลออกไป แมวาปารอบดานจะยังสะเทือนสะทานไปดวยเสียงวิ่ง และเสียงรองของพวกมัน แตก็เห็นวิ่งผานไปเปนทิว โดยไมมตัวไหนบุกตรง ีเขามา เชษฐากับไชยยันต ยิงลมไปอีกคนละตัว ในขณะที่มันวิ่งตะลุยผานเขามาในสายตา ดารินในขณะนีนั่งกอดปนอยูที่โคนไมใหญตนเดิม โดยมีแงซายยืนคุมกันอยูใกลๆ ลักษณะของหลอนดู ้ เหมือนจะขอเทาแพลงไมอาจเคลื่อนไหวไดถนัด ไชยยันตยึดทีกําบังโขดหิน โดยไมขยับเขยื้อนไป ่ไหนเชนกัน นอกจากเหลียวซายแลขวา เพือคนหาเปาหมายในการพิฆาตตอไป ่ สวนรพินทร กับเกิด รองตะโกนบอกกันลั่น วิ่งกระเจิงกันออกสกัดทิศทางโขลงชางเหลานั้นไว และยิงอยางดุเดือดชนิดที่ไมยอมที่จะใหตัวไหนหลุดรอดเงื้อมมือไปไดเทาที่จะมองเห็นเกิดหอไปทางตีนเนินทีเ่ ดินผานกันขึ้นมาแลว สวนรพินทรวิ่งออมขึ้นเนินชันอยางรวดเร็ว ครั้นแลวในพริบตานั้นเอง พรานใหญก็ประจันหนากับไอมหาวายรายอยางจัง งาสีเหลืองจัดขางหนึง ทอดยาวลงมาเกือบจะลงดิน อีกขางหนึงกุดสั้นโผลพนปากเพียง ่ ่ คืบเดียว หูขางหนึ่งแหวงขาดเปนริ้ว ผิวกายสีโคลนหมาดๆ โผลพรวดออกมาจากดงรวกอันหนาทึบสลับซับซอน ทันทีที่ภูเขาลูกนั้นออกมาพนกอรวก มองเห็นไดอยางถนัดตลอดทังตัว ก็ดประหนึ่ง ้ ูวาโลกรอบดานจะถูกบดบังใหมือมิดดวยเงาราหู สีดอ และพังขนาดใหญอีกสี่ตัวขนาบลอมรอบหนาหลัง แตชางบริวารเหลานั้น เมื่อเปรียบเทียบกับจาโขลงของมันแลวกลายเปนตัวเล็กไปหมด ดูคลายๆ ควายเทานั้น! จะมีสติม่นคงอาจหาญสักเพียงใดก็ตาม บัดนี้ รพินทร ไพรวัลย มีความรูสึกเย็นวาบตั้งแต ัเสนผมลงไปจนกระทั่งจรดปลายเทา มันเองก็ผงะไปเชนกัน...และชั่วระยะเวลาที่แมลงเล็กๆ สักตัวหนึ่งกระพือปกนี้ พญาคชสารรายเบนหัว อันเปนจังหวะเดียวกับที่รพินทรพุงสายตาใหเขากับศูนยปน นรกโลกันตอะไรเชนนั้น...ใบไมเจากรรมใบหนึ่งผามาบังศูนยเขาพอดี! เขาเบี่ยงไรเฟลออกใหพนจากใบไมที่บังอยู นางพังในขบวนนันก็พุงแปรนเขามา ราวกับ ้จะมีเจตนาสละชีพเพื่อปองกันจาโขลงของมันไว และในระยะจวนตัวเชนนี้ เขาไมมทางเลือกอยาง ีอื่น นอกจากหยุดยั้งมฤตยูเฉพาะหนาลงกอน ตูม!![e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 960 เปาหมายแทนที่จะเปนไอแหวง กลับเปนตัวเมียลูกโขลงผูกลาหาญและเสียสละตัวนั้นมันรองกองไปทั้งปาอยางนาเวทนา แลวก็คูเขาหมอบทรุดอยางราบคาบ ในขณะทีไอวายรายพญา ่ของมัน แหกปาแตกอูเห็นบั้นทายโทงๆ ไปเบื้องหนาราวกับลมสลาตัน โดยมีลูกโขลงทหารเอกคูใจบังแซงอยูเบื้องหลัง รพินทรรองลั่นออกมาอยางเดือดดาล สลัดปลอกทิ้งผลักลูกเลื่อนเขาที่ แลวเล็งอีกครั้งอยางประณีตที่สุด ทันทีที่เห็นบั้นทายของมันถนัด เขาก็กดศูนยลงแตะกับโคนหาง แลวเหนี่ยวไก แชะ! นั่นคืออวสานของฤทธเดช .458 แม็กนั่มกระบอกนั้น กระสุนนัดสุดทายของแม็กกาซีนชุดนั้น และก็เปนนัดสุดทายที่เขาเหลือติดตัวอยูในขณะนี้ ไดฝงอยูในกะโหลกของนางพังเสียแลว และบัดนี้ไอแหวงจอมมหากาฬลับตาไปเสียแลวอยางไมมอะไรจะนาเสียดายเทา ี พรานใหญยืนสบถพํา สาปแชงตอเหตุการณอยูเปนเวลาอึดใจใหญ จนกระทั่งไดยนเสียงิกูเรียกจากเชษฐา จึงไตเนินกลับลงมาสมทบกับทุกคนซึ่งขณะนี้รวมกลุมกันอยู ภายหลังที่เหตุการณ ประจัญบานแบบตะลุมบอนไดผานพนไปแลว เสียงกิงไมหักครืนโครมดังหางไกลออกเปนลําดับ ่และเสียงปนจากพวกกองเกวียนที่ไดยินสนั่นมาจากหุบเบื้องหนา ก็สิ้นสุดลง ทุกสิ่งทุกอยางเหมือนฝนรายที่อบติขึ้นภายในพริบตา จะเหลือหลักฐานอยูบางก็คอ ซาก ุ ั ืขนาดมหึมาของบริวารไอแหวงเจ็ดแปดตัว ที่ลมอยูกลาดเกลื่อนตามบริเวณตางๆ โดยรอบ รองรอย ของกิ่งไมและซุมไมที่หักยับแหลกเปนทาง และความเหน็ดเหนื่อยตืนเตนของทุกคนในคณะ ่ “พวกเราเปนยังไงบางครับ เรียบรอยดีหรือเปลา?” เขาถามขึ้นหอบๆ กวาดสายตาสํารวจดูทุกคน แลวมาจับนิ่งอยูที่ดาริน ผูซ่งขณะนี้นั่งราบ ึกับพื้น เอามือกุมขอเทาอยู ใบหนางามเปนริ้วรอยไปดวยกิ่งไมและหนามขวน ขะมุกขะมอมเหงือ ่และฝุน แตประกายตาคูนั้นยังวาววาม สอความทรหดและสัญชาตญาณแหงการสูไมถอย “เรียบรอย ปลอดภัยทุกคน มีนอยคนเดียวเทานั้นที่ขอเทาแพลง”  เชษฐาเปนคนตอบ แลวขยับจะเดินเขาไปประคองนองสาว ดารินเหนี่ยวแขนไชยยันตผูยืนอยูใกลๆ ยันกายลุกขึนยืนโดยเร็ว พรอมกับสะบัดทีเ่ ทาขางนั้นแรงๆ แลวเดินกะโผลกกะเผลก  ้ไปสองสามกาว สีหนาของหลอนสอใหเห็นชัดวากําลังตอสูอดทนอดกลั้นกับความเจ็บปวดอยางเต็มที่ “นิดหนอยเทานั้น ไมเปนไรหรอก” หลอนกัดฟนตอบมา พรอมกับฝนยิ้ม “ลูกปนเจากรรมของผม มันหมดลงพอดี!” รพินทรพูดแหบๆ พลางถอนใจเฮือก ตบลูกเลื่อนขึ้นกระชากออกเปดรังเพลิงใหวางโคลงศีรษะดิกๆ อยูเชนนั้น[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 961 “ถามันเหลืออยูอีกเพียงนัดเดียวเทานั้น ทุกสิ่งทุกอยางก็สิ้นสุดลงเอยกันเสียที สําหรับไอแหวง” “หมายความวา...” เชษฐากับไชยยันตลืมตาโพลง รองออกมาเปนเสียงเดียวกัน พรานใหญฝนหัวเราะแปรง กมหัวลง “ครับ! ผมประจันหนากับมันอยางจังที่อยูบนเนินปารวกนั่นหยกๆ นี่เอง ไมมีโอกาสอะไรจะนาเสียดายมากไปกวานี้อีกแลว มันโผลพรวดออกมาพรอมกับลูกโขลงบริวารของมันที่แวดลอมคุมกันอยูสี่หาตัว นังพังตัวหนึ่งพอเห็นผมเขาก็กราดเขาบังแลววิ่งสวนเขามา ผมจําเปนตองยิงตัวนั้นกอนดวยกระสุนนัดสุดทายที่เหลืออยู พอนังพังตัวนั้นลม ไอแหวงกับพวกที่เหลือก็เบนหัวเปดแนบ อึดใจใหญๆ ทีเดียวที่มันเปนเปาหมายใหยิงไดอยางถนัดถนี่ แตกระสุนเจากรรม...” แลวเขาก็มีทาเหมือนอยากจะขวางไรเฟลกระบอกนั้นลงกับพื้นอยางเดือดดาลใจ  ทุกคนพึมพําออกมาจากลําคอเปนเสียงเดียวกัน “ทําไมมันไมไลกวดเขามาเลนงานคุณ ในขณะที่คณกระสุนหมดทําอะไรไมไดอยางนัน” ุ ้ ดารินถามเร็วปรื๋อ “นั่นนะซิครับ ผมก็นกภาวนาในขณะนั้น อยากจะใหมนบุกไลผมเขามา ผมจะไดหนีมา ึ ัทางพวกเราที่ยังพอมีกระสุนเหลืออยูบาง และนั่นก็แปลวามันตองเสร็จแน แตมนฉลาดเหลือเกิน ัผละหนีปาราบไป โดยมีตวเมียมาบังหนาตายแทนใหเสียดวย” ั “โชคของมันยังดี ปลอยมันไปกอน” เชษฐาขบกรามพูดหนักๆ “ลงไดจงหนากันแบบนี้แลว คงตามไมยากหรอก ผมเองก็เหลือลูกปนอยูอีกเพียงนัดเดียว ัเทานั้น นอยกับไชยยันตกมกนอยูเพียงคนละสองนัด เกิดก็หมดเกลี้ยง แงซายเหลือมากกวาทุกคน ก็ ็ ีัแคสามนัด ดีแลวที่มนแตกหนีไปเสียกอน ถามันยังรวมหัวบุกกันเขามาอีก พวกเรามีหวังตายหมด ัเจอกันครั้งนีดเุ ดือดดีแท กอนอื่น เรารีบไปที่กองเกวียนของเราเถอะ พวกที่แคมปใหญไมรูเปน ้อยางไรกันบาง มันบุกมาทางพวกนั้นกอน” แลวก็หันมาทางนองสาว “นอยยังพอเดินไหวไหม?” ดารินพยักหนา พูดอยางเด็ดเดี่ยว “ไหวคะ พี่ใหญ” ทั้งหมดออกเดินอยางเรงรีบ สถานการณถึงเลือดถึงชีวิตในการตะลุมบอนกันกับกองทัพของไอแหวงผานพนไปแลว แตจิตใจของทุกคนในขณะนี้ เต็มไปดวยความกระวนกระวาย เปนหวงพวกทีแคมปใหญจนไมอาจกลาวถูก ไมมีใครกลาคาดคะเนอะไรทั้งสิ้น ดารินเองในขณะนี้ ก็ลืม ่[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 962ความเจ็บปวดจากขอเทาแพลงเสียหมดสิน หลอนใชพานทายไรเฟลยันพื้นแทนไมเทาเดินเขยกไป ้โดยมีพี่ชาย และแงซายคอยชวยประคองอีกสองแรง บรรยากาศเต็มไปดวยความเครงเครียด ไตขึ้นเนินเตี้ยๆ ตามดานชางนั้น ตางก็แววเสียงคนพูดกันเอะอะวุนวายไปหมดไดยน  ิอยางถนัด พอขึ้นสุดยอดเนิน ภาพเบื้องลางก็ปรากฏชัดกับสายตาในแสงสลัวของยามเย็น หางลงไปเพียงไมเกิน 50 เมตร ริมหนองน้ําแคบๆ ในระหวางซอกเขา คือภาพของความชุลมุนวุนวาย สับสนอลหมานเหลือที่จะกลาว พวกลูกหาบวิ่งกันขวักไขวอยูทนนชนิดไมรวาใคร ี่ ั่ ูเปนใคร พรอมกับเสียงตะโกนพูดจาสั่งงานกันเอะอะ เกวียนหลายคันพลิกคว่ําแหลกยับเยินอยูกับพื้น สรรพสิ่งของกระจัดกระจายอยูเกลื่อนกลาด ปางพักถลมลงมากองอยูกับพื้น เห็นผาดๆ ในขณะนี้ ประหนึงวาจะถูกบันดาลขึ้นดวยอํานาจมหาวาตะ สลับไปกับสิงที่เห็นอยูนี้ คือภูเขาสีดาหลายลูก ่ ่ ํที่กองอยูเปนหยอมๆ บางอยูในลักษณะหมอบคู บางก็กลิ้งตะแคงไมต่ํากวาเจ็ดแปดลูกดวยกันเฉพาะที่เห็นคาอยูรอบบริเวณที่โลง ซากคชสารทั้งนั้น!! ใครสามคนในจํานวนนั้น พากันวิ่งสวนเขามาโดยเร็วอยางกระหืดกระหอบ พอใกลเขามาก็เห็นไดวาเปนบุญคํา จัน และเสย พรานของรพินทร “นาย! ไอแหวงบุกแคมปเรา!!” ทั้งสามรองตะโกนรายงานมาละล่ําละลัก แทบจะฟงไมเปนภาษา พยานหลักฐานเทาที่มองเห็นผาดๆ อยูในขณะนี้ ก็ประจักษชดอยูแลว รพินทร ไพรวัลย ัยืนอึ้งคอแข็งไปชั่วขณะ โดยยังไมสามารถจะเอยคําใดออกมาได ปลอยหนาที่ซักถามใหเปนของคณะนายจาง ซึ่งไลเลียงเอากับพรานพื้นเมืองของเขาทั้งสามคน ชนิดฟงแทบจะไมไดศัพท แลวฝายที่เพิงจะติดตามมาสมทบกับกองเกวียนทัน ก็พากันยืนตะลึงไปอีกครั้ง เมื่อ ่มองเห็นศพอันแหลกเหลวแทบไมมีช้นดีของลูกหาบเคราะหรายสามคน ซึ่งกองอยูรอบๆ บริเวณ ิใกลกบซากชาง บางศพกลายเปนกอนเนื้อกลมๆ คลุกอยูกับฝุนแทบจะมองไมออกวาเปนอะไร และ ับางศพศีรษะแขนขาขาดกระเด็นหลุดออกจากรางกายอยางนาสยดสยอง พวกลูกหาบทังหมดเขามายืนรวมกลุมชิงกันรายงานถึงนาทีวิกฤติ ที่ไดเผชิญพบเห็นมา ้กับตาตนเอง ใหพรานใหญและคณะนายจางทราบ มันเต็มไปดวยความสับสนตื่นตระหนกเหลือที่จะกลาว บรรยากาศกรุนกลิ่นไอของความมึนงงตื่นเตน อันแทบจะเชื่อสายตาเสียมิได “พวกเราทั้งหมด ตายกี่คน?” เชษฐาถามแหบๆ “สามครับ เหตุการณมันสับสนอลหมานไปหมด ตอนที่มนบุกเขามาพรอมกันทุกดาน เรา ัยิงกันไมทัน ขณะนั้นตัวใครตัวมัน ไอพวกที่ตายเคราะหรายจริงๆ คงจะหลบไมทัน” นายเมย หัวหนาลูกหาบตอบปากคอสั่น พวกลูกหาบกําลังตกอยูในความขวัญเสียอยางยิง ่จะเปนการบังเอิญหรืออะไรก็ตามที ขณะที่ทุกคนกําลังยืนปลงสังเวชอยูที่ศพของลูกหาบ สายตา[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 963ของพรานใหญแลไปสบตาของแงซายผูทอดมองมากอนแลวเงียบๆ ตางจองกันนิ่งอยูเชนนัน ไมมี ้ความรูสกใดๆ ที่รพินทรสามารถจะคนพบไดจากแววตาของหนุมชาวดงพเนจร นอกจากจะบอกได ึวา มันเต็มไปดวยความชาเฉยและลึกลับอยูเหมือนเดิม แนละ เขายังจําไดถึงคําพูดของแงซายในขอที่วา ความพินาศของชีวตในคณะพรรค ิจะตองเกิดขึ้นในการติดตามลาไอแหวง โดยอางวาเปนคําทํานายของพระธุดงคในความฝน บัดนี้ มันก็ดเู หมือนจะปรากฏผลสมจริงขึนมาแลว ้ จากคําบอกเลารายงาน พอจะประมวลไดวา กองเกวียนภายใตการนําของบุญคํา พราน อาวุโส ไดมาตั้งแคมปหยุดรอคณะนายจางและพรานใหญอยูตําแหนงนี้ เปนเวลาสี่คนแลว ณ เย็น ือันเกิดเหตุรายนี้ เปนขณะทีทุกคนกําลังเตรียมหุงหาอาหารเปนปกติ โดยไมเฉลียวคิดเลยวาภัยใดๆ ่จะยางกรายเขามา ไอแหวงไดคุมโขลงของมัน มีจํานวนมากมายเกินกวาที่จะคิดไวแตแรก ยองเงียบเขามาจนใกลแคมป และบุกเขาโจมตีพรอมกันหมดทุกดาน โดยลอมฝายมนุษยไวตรงกลาง ทุกคนมารูสกตัวก็ตอเมือระยะกะทันหันเกินกวาจะเตรียมตัวไดทนเสียแลว ตางแตกกระจัดกระจายกันออก ึ ่ ัไมเปนขบวน ชนิดตัวใครตัวมันและยิงปะทะไวอยางฉุกละหุก เปนการยิงตอสูและหลีกหลบเอาตัวรอดไปพลาง โดยแทบไมมโอกาสชวยเหลือซึ่งกันและกันไดเลย ี นั่นคือเสียงปนและสรรพสําเนียงวุนวายตางๆ ที่คณะของเชษฐาไดยินในครั้งแรก พวกมันหลังจากจูโจมอยางฉับพลันแบบสายฟาแลบ แลวสวนหนึ่งก็ผานเลยไปทางดานสวนทางกับฝายที่กําลังติดตามกองเกวียนมา จึงเกิดปะทะกับพวกมันเขาอีก อยางที่ปรากฏแลว การสํารวจผลเสียหาย พบวานอกจากสูญเสียชีวิตลูกหาบไปสามคนอยางนาอเนจอนาถแลว เกวียนสามเลมถูกเหยียบพังไมมชิ้นดี หีบหอสัมภาระสวนหนึ่งแตกหักเสียหายยับเยิน ีสวนมากเปนพวกเสบียง และอุปกรณอานวยความสะดวกสบายตางๆ ที่ดารินเปนคนขนมาอยาง ํฟุมเฟอยเกินความจําเปน แลวเจาตัวขนมาเองก็แทบเปนลม เมื่อคนพบวาพิมพดีกระเปาหิวที่หลอน ้เอาติดตัวมาดวย เพื่อทําวิทยานิพนธ กลองถายรูป และเครื่องเลนจานเสียงสเตอริโอ กลายเปนเศษวัสดุชิ้นเล็กชินนอย บีแบนแหลกลาญใชประโยชนอะไรไมไดอีกเลย ้ ้ โชคดีเหลือเกินที่คลังอาวุธปน เครื่องกระสุน วัตถุระเบิด และเครื่องเวชภัณฑรอดพนจากบาทาภัยของกองทัพชางมฤตยูไปไดอยางหวุดหวิด แสดงวาพวกประจําแคมปทั้งหมด แมจะถูกจูโจมโดยไมทนรูลวงหนา ก็ยังสามารถยิงตอสูขัดขวางและขับไลพวกมันเปนการสกัดกั้นไวไดทัน ักอนที่ชีวิตและทรัพยสินสวนใหญจะพินาศมากกวานี้ ควายเทียมเกวียน 6 ตัว ตื่นสะบัดเชือกขาด วิ่งกระเจิงหายเขาปาไป[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 964 รพินทรสั่งใหจัดการขุดหลุมฝงศพพวกลูกหาบเคราะหรายในทันทีนน แลวใหเสยกับจัน ั้และพวกลูกหาบอีกจํานวนหนึ่ง ไปจัดการตามควายที่สะบัดเชือกขาดกลับคืนมา ขณะนี้ คณะนายจางของเขากําลังสํารวจสิ่งของที่ถูกทําลายเสียหาย เสียงไชยยันตสบถสาปแชงลั่น สวนดารินนั่งคุกเขาอยูที่เศษกรงของพญาลอ ซึ่งจันเปนคนทําให ซากของสัตวประเภทไกฟาตัวที่หลอนรักและใสอยูในกรงอันนั้น บัดนี้แหลกติดดิน คงเหลือแตเศษขนงามไวใหเห็นเทานั้น  “มันทําลายทุกสิ่งทุกอยาง แมกระทั่งสัตวตัวเล็กๆ แสนสวยที่อยูในกรงนี้”  หลอนครางออกมาเสียงเครือ เมมริมฝปากแนน จองดูซากพญาลอตัวนั้นอยางสังเวชใจทันทีนั้นก็ไดยนเสียงหาวๆ ดังขึ้นใกลๆ วา ิ “ชีวิตลูกหาบของเราสามคน มีคานาพุทโธมากกวาชีวิตเล็กๆ ของพญาลอตัวนั้น” ดารินเหลือบขึนสบตารพินทรดวยประกายวาว หัวเราะพราอยูในลําคอ ้ “ออ ใชซิ คนของเรานะไมตองพูดถึงละ แตนี่ฉันกําลังปลงสังเวชเจาสัตวตัวเล็กๆ ที่อยูใน กรงนี้ มันไมมีพิษสงอะไรเลย ถูกขังกรงดวย พวกมันก็ยังกระทืบเสียบี้แบน พวกเราทุกคนไดรบ ัความสะเทือนใจกันทั้งนั้น คุณไมนาจะมาแขวะหาเรื่องอะไรฉันอีก คุณนั่นแหละเปนพรานใหญออกเกงกาจ ทําไมถึงปลอยใหมันมีชีวตรายเลวอยูมาไดจนกระทั่งทุกวันนี” ิ ้ “ผมก็คดอยูเหมือนกันในขอนี้” ิ พรานใหญพึมพําเหมือนจะพูดกับตนเอง ตาทั้งคูหรี่ซึมลง ขณะนั้นไชยยันต ผูกําลังตรวจของอยูกบเชษฐาก็หวเศษเครื่องพิมพดีด และกลองถายรูปของดารินขึ้นชู โคลงหัวจุปากเบาๆ ั ิ้ “นอย ปนปหมดแลว เครื่องพิมพดีด สเตอริโอ กลองถายรูปสัพเพเหระจิปาถะของเธอ”  ม.ร.ว.คนสวยยิ้มฝดๆ บอกมาอยางขมขื่นวา “ชางมันเถอะ ไชยยันต ตอไปนี้เลิกเขียน เลิกฟงเพลง เลิกถายรูปกันเสียที ฉันเพิ่งจะมารูเอาเดี๋ยวนี้เองวา สิ่งที่ฉนบาขนเอามาเหลานั้น มันไมมีประโยชนอะไรสักอยาง ดีเหมือนกันที่พวก ัมันชวยกันกระทืบทําลายเสียใหรแลวรูรอดไป” ู แววตาหมนๆ คูนั้น เปลี่ยนมาทางพรานใหญ เอยตอมาเสียงต่ําๆ วา “นาหัวเราะนะ ที่ฉันไมเชื่อคุณแตแรก อุตสาหหอบหิวเอาของพวกนันมาใหหนัก” ้ ้ รพินทรยักไหล “ตรงขาม เดี๋ยวนี้ผมกลับคิดวามันมีประโยชนมากที่สุด” “มีประโยชน?” หลอนทวนคํา หางเสียงพิศวง “ใช! ในขอที่วา ชวยบรรจุหบหอสัมภาระทั้งหมดใหดูมากมายเกะกะขึน เพื่อลวงใหพวก  ี ้ไอแหวงเขาใจวาเปนของมีคาสําคัญของพวกเรา ชวยกันเหยียบขยี้ทาลายเสีย มันพินาศไปแทน  ํอุปกรณจาเปนตางๆ ของเรา ถาไมมีสิ่งของเหลานี้ปะปนอยูดวย พวกปนหรือเวชภัณฑของเราอาจ ํปนไปหมดแลวก็ได” ดารินนั่งซึมไป ไชยยันตคงบนอุบอยูเชนนั้น[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 965 “อะไรก็ชางเถอะ เสียดายกลองถายรูปเหลือเกิน ตอไปนี้เราไมมีโอกาสจะบันทึกเหตุการณที่จะพบเห็นตอไปขางหนาแลว ลืมนึกไปแตแรก รูง้เี อาเผื่อมาอีกสักสองสามกลองก็ยังดีนี่มีมากลองเดียว พอบรรลัยไปหมดก็สิ้นกันเลย” หัวหนาคณะถอนใจยาว ลุกขึ้นยืนตัดบทมาวา “อยาไปเสียดมเสียดายอะไรมันอยูอีกเลย นาขอบใจตอเหตุการณทเี่ ราไดรับความเสียหายเพียงแคนี้ นอยกวาที่คิดไวแตแรกอีก ถาจะพูดไปแลว การจูโจมของพวกมันครั้งนีผลเสียหายนอย ้ที่สุด ถาจะเปรียบเทียบกับทุกครั้งที่มันเคยบุกแคมปหรือหมูบานอื่นๆ มาแลว และพวกเราทีแคมปนี่ ่ก็ตอสูกับมันอยางสาสม ยิงตายคาที่ในระหวางที่มนบุกเขามาถึง 12 ตัว เจ็บไปก็คงอีกมาก โดยไม ันับที่ปะทะกับพวกเราทีหลัง อยางนอยก็คงทําใหมันรูสึกแลววา เราไมไดเปนเหยื่อใหมนลาได  ังายดายนัก” แลวเชษฐาก็หนมาทางจอมพราน ั “ผมสังหรณมาตลอดแลววา อาจไดขาวรายที่เกิดขึ้นกับกองเกวียนของเรา ระหวางที่เราแยกไป แลวก็เปนความจริง มันเกิดขึนสดๆ รอนๆ ชนิดที่พวกเราตามมาพบเห็นกับตาทีเดียว วาแต ้นอกจากสามคนที่ตายแลว มีใครบาดเจ็บไดรับอันตรายอีกบางไหม?” “นอกจากคนที่ตาย นอกนันปลอดภัยทุกคนครับ พวกที่ตายคงจะจวนตัวหลบไมทน เห็น ้ ับุญคําบอกวาขณะนันมันสับสนอลหมานไปหมด มองไมเห็นอะไรเลย ปาทั้งปามืดไปดวยโขลง ้ชางนับไมถวน ที่บุกพรอมกันเขามาทุกดาน ไรเฟลที่ใชยิงปะทะในครั้งนี้ ก็มีเพียงแคสามกระบอกจากบุญคํา เสย และจัน นอกนั้นถูกบรรจุลงหีบไมไดนาออกมาใชประโยชนเลย เพราะไมรูตัวกันมา ํกอน พวกลูกหาบใชปนลูกซองและปนแกปที่มติดตัวอยู ยิงไปตามเรือง สวนมากก็หนีขึ้นตนไม” ี ่ กวาทุกสิ่งทุกอยางจะเรียบรอย ก็เปนเวลาเกือบสองทุม รพินทรมีเรื่องเครงเครียดที่จะตองหารืออยูกับพรานพื้นเมืองของเขาและหัวหนาลูกหาบ รวมทั้งจัดการดูแลเพือความปลอดภัย ่ของบริเวณแคมปทั้งหมด ปลอยใหคณะนายจางรับประทานอาหารและพักผอนกันตามลําพังภายในกระโจมพัก โดยบอกไววาจะกลับเขามาพบหลังเวลาอาหารแลว บรรยากาศตลอดทั้งคายพักภายในคืนนี้ เต็มไปดวยความเครียดหนัก เชษฐา ไชยยันตและดาริน หวังไววาเมื่อมาถึงแคมปใหญ จะไดพักผอนกันใหสาสมกับที่ไดตรากตรําสมบุกสมบัน หนักมาตลอดทั้งอาทิตยเต็มๆ แตบัดนี้ประสาทแข็งคางเสียแลว ภายหลังเวลาอาหาร ทั้งหมดดื่มกาแฟ สูบบุหรี่ นั่งสนทนากันเบาๆ อยูในเต็นท แงซายเองก็แกรงปานแรด แมจะผานการเดินทางหนักมาตลอด เมื่อมาถึงที่พัก ก็ไมไดพกผอนเลย คง ัปฏิบัติหนาที่รับใชคณะเจานายประจําเต็นทเหมือนเดิม โดยไมมทาทีวาออนเปลี้ยเพลียแรง แมวาดา ี รินจะเอยปากอนุญาตใหไปพักได[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 966 “ตั้งแตเริ่มตนออกเดินทางมานี่ ลูกหาบของเราตายไปแลวหกคน จากจํานวนเต็มสิบหกคน ถาไมนับไอกุดกับไอผีโขมดสี่ศพเปนของไอแหวง” ไชยยันตเอยขึนขรึมๆ ขณะที่เงยหนาขึ้นจากสมุดบันทึกสวนตัว ้ “เกวียนอีกสามคัน ควายอีกหนึ่งตัว โดยไมนับความเสียหายจากขาวของอื่นๆ” ดารินเสริมมาอยางเพลียๆ หลอนอิดโรยบอบช้ํากวาทุกคน มิหนําซ้ายังขอเทาแพลง แต ํความทรหดบึกบันยังมิไดเสือมถอยลงแมแตนอย ่  ขณะนี้หญิงสาวนั่งเอาน้ํามันนวดขอเทาของตนเองอยูที่เตียงสนาม และประคบดวยไอน้ํารอนที่แงซายยกหมอเขามาให “มันทําใหฉันไปคิดถึงคําพูดของแงซาย มันเปนความจริงอยางที่แงซายพูดไวไมมีผด นั่น ิก็คือ เราจะตองสูญเสียชีวิตและทรัพยสินไปอีกในการติดตามไอแหวง” “เธอคิดวาเราควรยุติการตามไอแหวงลงเพียงแคน้หรือ?” ี ไชยยันตถามมา แพทยสาวหัวเราะกระดางอยูในลําคอ เอาผากอชพันขอเทาขางที่แพลงไวอยางหนาแนน แลวจุดบุหรี่อัดควันลึกเอนหลังพิงหมอนยาง เหลือบตาขึ้นมองดูกลุมควันเอยชาๆแตหนักแนนมันคง่ “ฉันเพียงแตคดถึงคําพูดของแงซายเทานัน แตถาจะใหหยุดตามไอแหวง ก็ยอมใหพวก ิ ้เราถูกฆาตายเสียใหหมดดีกวา ถาชางตัวนีอยู ก็ไมควรมีคณะของพวกเราเหลืออยูในโลกนี้ เทือกเขา ้พระศิวะเราไมสมควรจะไปถึง ถาเราขามศพไอแหวงไมได!” รพินทรเขามาในกระโจมพักนายจาง พรอมกับพรานของเขาทั้งสี่คน และนายเมยหัวหนาลูกหาบ เชษฐาบอกใหทกคนนั่งลงที่โตะกลาง และใหแงซายจัดการนําเหลามาเลี้ยง โอกาสนี้เอง... ุหัวหนาคณะเดินทางจึงสอบถามเหตุการณโดยละเอียดอีกครั้งจากคนเหลานั้น เพราะกอนหนาเวลานี้ยงไมอาจซักถามอะไรกันไดมากนัก ั บุญคําเริ่มตนเลาใหฟง...ตั้งแตคณะนายจางและพรานใหญ แยกทางออกติดตามรองรอย ของไอแหวง กองเกวียนภายใตการควบคุมของแก โดยมีจัน และเสยเปนผูชวย ไดออกเดินไปตามเสนทางที่พรานใหญกําหนดไวใหตามปกติ โดยไมเกิดเหตุการณผิดปกติใดๆ ขึ้นเลย ไมพบแมแตรองรอยของไอแหวงแผวพานมาใหเห็น พอยางเขาวันที่สามหลังจากแยกกัน ขบวนเกวียนทั้งหมดก็เหยียบเขาสูปาหวาย ซึ่งแกคิดวาภายในคืนทีสาม หรืออยางชาในวันรุงขึ้น คณะของเชษฐาจะตองตามมาทัน ขณะที่เขาเขตปา ่หวายนั้น เปนเวลาประมาณบายเศษๆ เหตุการณรายไดเกิดขึ้น กองเกวียนทั้งหมด เผชิญหนากับงูจงอางใหญคูหนึ่ง สกัดดักหนาในระหวางผานดงทึบตอนหนึ่ง พวกแกกับลูกหาบชวยกันระดมยิงเพราะมันมีทีทาอันไมชอบกลนัก มีโอกาสยิงกันไดในระยะฉุกละหุกนันเพียงไมกี่นด จงอางทั้งสอง  ้ ัตัวนั้นก็หลบหายเขาพงเงียบไป บุญคําสั่งเปลี่ยนเสนทางเดิน ออมหางไปอีกดานหนึ่งเพื่อหวังจะ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 967หลบมันเสีย แตเดินหลีกทางเดิมไปไดเพียงไมกี่นาทีนนเอง มันก็พุงออกมาจากปาริมทาง กวดไลอีก ั่เหมือนจะคอยดักอยูแลว  การยิงปะทะไดเกิดขึนอีกขนานใหญ ทามกลางความแตกตื่นอลหมานของพวกลูกหาบ ้ตัวหนึ่งถูกยิงตายคาที่ แตอีกตัวหนึ่งพุงเขามากัดควายเทียมเกวียนที่เดินอยูเบื้องหนาอยางจัง โดยพวกลูกหาบพากันวิ่งกระเจิงหลบไปไดทัน เจาตัวทีวิ่งเขามากัดควายถูกยิงเชนกัน แตไมถนัดนัก ภายหลังจากฉกควายแลวก็เลือยหนี ่ ้ไปได ควายตัวที่ถูกกัดลมภายในสองสามอึดใจหลังจากถูกกัด และก็ขาดใจตายเพียงไมถึงหานาทีตอมา พวกแกติดตามไลยิงมันไปอีกพักใหญ แตไมทัน ในที่สุดก็ตองปลดซากควายออกทิ้งไว และออกเดินทางตอไปอยางเตรียมพรอม โดยหวาดอยูวามันอาจจะติดตามหรือไปคอยดักหนาซุมทําราย อยูอีก และพอตกค่ําก็ถึงหนองน้ําแหงนี้ อันเปนตําแหนงที่หมายไววาจะหยุดพักกองเกวียน เพื่อรอคณะของเชษฐาที่จะตามมา คืนนั้น ผานไปโดยไมมวี่แววการติดตามมาของจงอางใหญตัวนั้น และขณะเดียวกัน ก็ไม ีมีทาทีวาพรานใหญกับคณะนายจางทั้งหมด จะมาถึงยังตําแหนงนัดพบ รุงขึ้นอีกทั้งวันเต็มๆ ก็ยังไมมีสิ่งใดกระโตกกระตากและก็ยงไมมีขาวจากคณะติดตามไอ ัแหวงอีกตามเคย “บุญคําเริ่มสงสัยตั้งแตคืนทีหาแลว” บุญคําพูด “เพราะพรานใหญสั่งไววา ภายในไมเกิน ่สามคืนจะตองพบกัน แตนมันลวงเขาไปคืนที่หาแลว ยังไมมีขาว บุญคําเริ่มไมสบายใจปรึกษา ี่กับเสยและจันอยู นึกเดาอะไรไมถก ครันจะยอนกลับไปตาม ก็เปนหวงกองเกวียน จะทิ้งไวตาม ู ้ลําพังก็ไมได” “บุญคําคงจะรูเรื่องของเราตลอดแลววา พวกเราหกคนทุลักทุเลอยางไรบาง ถึงไดผดนัด ิหมายไปตั้งอาทิตย” ไชยยันตเอยขึน ้ พรานพื้นเมืองอาวุโส หันไปมองรพินทรแลวพยักหนา “ครับ นาย! บุญคําทราบทุกสิ่งทุกอยางตลอดแลว จากพรานใหญ เรืองการตามผีโขมด ่เรื่องการลมมหิงสา และเรื่องถูกน้ําปา จนกระทั่งพวกเจานายพบเขากับจงอางยักษตวที่พวกบุญคํายิง ัเจ็บเอาไวเมื่อบายนี้ ขณะที่เดินตามหลังกองเกวียนมา” “นั่นแหละ ไองจงอางเวรตัวนั้นแหละ ทําเอาพวกเราหกคนที่เดินตามหลังมาแทบย่ําแย ูเพราะบุญคํายิงมันไวใหเจ็บ” ดารินรองบอกมาจากเตียงสนามที่หลอนเอนกายครึ่งนั่งครึ่งนอนอยูเชิงตอวา บุญคํายิ้มแหงๆ บนอะไรพําอยูในลําคอ เชษฐาก็เตือนใหพรานอาวุโสของรพินทรเลาเหตุการณตอไป คืนที่หา ผานไปทามกลางความกระวนกระวายของฝายกองเกวียนทั้งหมดที่รอคางเติ่งอยูบุญคําตัดสินใจอยางใดไมถกทั้งสิ้น ในทีสุดก็ตกลงกันระหวางพรานสามคน ภายหลังการปรึกษาวา ู ่[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 968จะหยุดพักกองเกวียนรอคอย อยูที่นี่ตอไปใหถึงที่สุดโดยไมตองเคลือนเดินทางตอ ครั้นแลว วันที่ ่หกก็ผานไปอีกวันหนึ่ง “บุญคําคิดวา ถาครบอาทิตย ยังไมไดขาว บุญคําก็จะยอนออกตามเอง โดยใหเสยกับจันคุมเกวียนทั้งหมดอยูที่นกอน” ี่ พรานเฒาเลาถึงความรูสึกขอตัดสินใจของตน กอนจะวันรุงขึ้น อันเปนวันพรุงนี้นั่นเอง ก็ไดมาถึงยามเย็นมหาวินาศดังเชนที่ปรากฏมาแลว โดยไมมวี่แววใดๆ มากอนทั้งสิ้น ทุกคนกําลังพักผอนหุงหาอาหาร บุญคําเตรียมตัวแลว ีสําหรับจะเดินยอนกลับมาคนหาติดตามคณะทั้งหกคนในวันรุงขึ้น ครั้นแลวทันทีนนเอง กะเหรียง ั้ ่ลูกหาบคนหนึงที่ออกไปตัดหวายในละแวกใกลเคียงกับคายพัก ่ ก็วิ่งกระเจิดกระเจิงกลับเขามาพรอมกับรองตะโกนสุดเสียงวาชางบุก! ยังไมทันจะขาดคํา ยังไมทันจะเตรียมตัวใดๆ ทั้งสิ้น ปารอบดานก็สะเทือนเลื่อนลั่นดวยเสียงกิงไมหัก และเสียงชางรอง ซึ่งยามนั้น สําเนียง ่ของมันดังปานวาโลกจะถลมทลาย รางมหึมาใหญโตเหลือจะคณานับหักปาประดังฮือกันเขามาพรอมหมดทุกทิศ พวกลูกหาบพากันวิ่งวุนอยางหมดสติ และยิงตอสูไปตามสัญชาตญาณ บุญคํา เสยและจันไมสามารถจะควบคุมสถานการณไวได นอกจากรักษาตัวรอดพลางก็ยิงปะทะโขลงชางเหลานั้นเทาที่จะสามารถทําได มันเปนนาทีนรกของทุกคนที่อยูในปางพัก เวลาอันคับขันชีวิตแขวนอยูบนเสนดายนัน จะผานไปนานสักเทาใดไมทราบได พราน  ้ทั้งสามของรพินทรตางจําไดแตเพียงวา ยิงกันจนไหลลา ตอมา โขลงชางมฤตยูก็เคลื่อนผานบริเวณแคมปไปราวกับพายุ และอึดใจใหญๆ ตอมา ทามกลางการกูเรียกหาพรรคพวกกันเอง ทุกคนก็ไดยินเสียงปนระเบิดเซ็งแซข้นอีกทางดานใต นั่นเปนเสียงโรมรันระหวางมนุษยกับชางโขลงนั้น ซึ่ง ึเกิดขึ้นอีกระลอกหนึ่ง พวกเขานึกทายเหตุการณไดทันทีวา คงจะเปนฝายของรพินทรและเชษฐาซึ่งติดตามมา และสวนหนากับชางโขลงนั้นเขาพอดีนั่นเอง จากการบอกเลาของพรานเฒา เหตุการณก็ปะติดปะตอสืบเนื่องกันไดพอดีกับสิ่งทีคณะ ่ของเชษฐาไดประจันมากับตนเองตรงกันทั้งเวลาและเหตุการณ ความเงียบปกคลุมในวงประชุมนั้นไปชัวขณะ เชษฐาจุดกลองยาเสนสูบชาๆ มองผานทุก ่คนที่นั่งอยูที่นนไปสบตารพินทรแลวเอยขึ้นแผวต่ําวา ั้ “ปญหาสําคัญที่สุดในขณะนี้ ที่เราควรจะคิดกันก็คือไอแหวงมีลูกโขลงในควบคุมของมันสักกี่ตวกันแน” ั พรานใหญเมมริมฝปาก หรี่ตาลง สีหนาเต็มไปดวยความหนักใจ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 969 “ผมก็กําลังคิดอยางคุณชายอยูเหมือนกันครับ มันเปนเรื่องลึกลับ” “จําไดไหม เราปะทะกับมันครั้งแรก ฆาพวกมันไปได 7-8 ตัว เมื่อเย็นอีก 8 ตัว บุญคํากับพวกทีแคมปนยิงคว่ําไปอีก 12 ตัว รวมทั้งหมดก็รวมสามสิบตัวเขาไปแลว แตตอนทีเ่ ราตามรอยมัน ่ ี่ มาตั้งแตตน ก็คํานวณกันวาโขลงของมันมีอยูในราว 30 กวาตัวเทานัน” ้ รพินทรยกมือลูบคาง แลวหันไปมองดูพรานพื้นเมืองของเขาสามคน ซึ่งประจันหนากับโขลงของไอแหวง ขณะที่มนบุกรุกเขาเหยียบแคมป กอนที่เขาจะถามเชนไร บุญคําก็บอกมาโดยเร็ว ัวา “โอย! ไมใช 30 ตัวหรอกครับ เจานาย ตอนที่มันบุกแคมปมืดฟามัวดินไปหมด หันไปทางไหนก็พวกมันทั้งนัน แตละตัวเทาบาน เทาตึก อาจจะหาสิบ หรืออาจเปนรอยๆ ใครจะรูได แตรู ้วามันมากมายจริงๆ เกิดมาผมก็ไมเคยเห็นโขลงชางที่ไหนมากมายเปนกองทัพเทาครังนี้ ไมเชื่อถาม ้ไอพวกนี้ด”ู เสย จัน และนายเมยยืนยันเปนเสียงเดียวกัน เชษฐาหนาผากยน มองดูพรานใหญนิ่งไปอีกครั้ง ครูหนึงก็พูดออกมาเหมือนกระซิบ ่ “เอ แปลกจริง ทําไมครั้งแรกเราเห็นโขลงของมันมีอยูเพียงสามสิบกวาตัวเทานัน มันไป ้เอาพลพรรคมาจากไหนถึงมากมายกายกองถึงเพียงนี” ้ “ผมก็บอกไมถูกเหมือนกันในขอนี” ้ รพินทรตอบแผวเบา อัดควันบุหรี่ลึก จันก็พูดมาเสียงแหบๆ วา “ไอแหวงเปนเจาแหงชางทั้งหลาย เปนใหญอยูเหนือโขลงชางทั้งปวงในปาทั้งหมดนี่ เมื่อมันหมายจะทําลายศัตรูที่มกาลังอยางพวกเรา มันก็เกณฑชางโขลงอื่นๆ เขามารวมกันเปนกองทัพ” ีํ “นี่เราไมไดตามลาสัตวดิรัจฉานเสียแลวมั้ง!” ไชยยันตรองลั่นขึ้น “นี่มันสงครามอันนากลัว ระหวางคูสงครามสองฝาย ที่มันสมองและแผนการทัดเทียมกันเสียแลว! หรือยังไงผูกอง?”  ระหวางทีพรานใหญเงียบขรึมไปดวยอาการใครครวญหนัก เชษฐาก็หวเราะขึ้นเบาๆ ใน ่ ัลําคอ “ถึงอยางไรดิรัจฉาน มันก็ตองเปนดิรัจฉานอยูนนแหละ ไมวามันจะมีกําลังมากมายสัก  ั่ขนาดไหน จะฉลาดดวยเลหกลอุบายเพียงไร เราก็ตองฟาดกับมันใหถงที่สุด และกําจัดมันใหได”  ึ แลวหัวหนาคณะเดินทางก็หนไปทางพรานพื้นเมืองและหัวหนาลูกหาบ ยิ้มกวางๆ ั “ตอใหไอแหวงมีลูกโขลงสักพันตัว เราก็มีลูกปนเพียงพอที่จะฆามันไดทั้งพันตัว ถาจําเปน!” “ลูกโขลงของมันจะมีมากมายสักเพียงใด ไมใชเรื่องสําคัญหรอกครับ” ในที่สุดจอมพรานก็เอยขึ้นเรียบๆ “สําคัญอยูที่ไอแหวงตัวเดียว ถาไอแหวงลมตัวเดียว ตัวอื่นๆ ก็ไมมีความหมาย และในขณะนี้ ผมก็เชื่อวามันเจ็บไปแลวดวย ในการบุกแคมปของเราเมื่อเย็นนี” ้[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 970 “หมายความวายังไง?” เชษฐากับไชยยันตลืมตาโพลง ถามมาเปนเสียงเดียวกัน “นายเมย กับคนของเขาอีกสามคนยืนยันวา พวกเขาเห็นตัวมันอยางถนัดขณะที่คมโขลง ุเขาเหยียบแคมป และไดใชปนลูกซองบรรจุลูกปรายยิงเขาใสมนหลายนัด เห็นเลือดสาดไป ถึงแม  ัอานุภาพของลูกซองจะไมทําอันตรายมันถึงชีวิต แตอยางนอยมันก็เจ็บแลว” พรานใหญบอก หัวหนาลูกหาบก็รับรองมาอยางแข็งขัน และเลาถึงเหตุการณตอนที่พวกเขายิงไอแหวงดวยปนลูกซอง ใหคณะนายจางฟงอยางละเอียด สําหรับบุญคํา เสยและจันนั้นรับวาระหวางชุลมุนอยูนั้น ไมมีโอกาสเห็นตัวไอแหวงเลย นอกจากชางบริวารอื่นๆ เชษฐาตาเปนประกายขึน ้ “ดีแลว! ดีที่สุดเลย ฝากรอยเจ็บไวใหกับมัน! ใหมันทรมานยิ่งขึ้น ใหมนดุรายและคิด ัพยาบาทเรามากขึ้น และนั่นคือโอกาสที่เราจะไดตัวมันเร็วขึ้นอีก โชคยังเขาขางมันอยูตอนที่ประจันหนากับรพินทร ก็เปนเวลาที่กระสุนหมดพอดี ตอนเหยียบแคมป พวกที่ถือไรเฟลก็ไมเห็นมัน กลับไปพบกับพวกที่มีปนลูกซอง แตมนคงไมโชคดีอยางนั้นเสมอไปนักหรอก”  ั “วาแตขวัญของพวกลูกหาบเราเปนอยางไรบาง?” ไชยยันตถามขึ้นอยางกังวล มองหนารพินทร แลวเหลือบไปที่นายเมยอันเปนหัวหนาลูกหาบ “พวกเขาหวาดกลัวขวัญเสียกันมากครับ โดยเฉพาะอยางยิ่งเหตุการณที่เกิดขึนเมือเย็นนี้ ้ ่แตกไมมทางเลือกอื่น เพราะระหวางนี้ ไอแหวงคอยตามพิฆาตจองลางคณะเราทั้งหมดอยูอยางเอา ็ ีเปนเอาตาย ถาคิดผละหนีเอาตัวรอดไป ก็มหวังตายเร็วยิงขึ้น แตถารวมกลุมกับพวกเรา ยังพอมีทาง ี ่รอด” “ปลอบขวัญพวกนันไวใหด”้ ี เชษฐากระซิบบอกดวยเสียอันหนักแนนมันคง ่ “บอกใหเขานอนใจเถิดวา เราจะปราบไอแหวงใหไดโดยเร็วที่สุด และขอใหเขารวมมือกับเราตอไป ถึงอยางไรพวกนี้ก็เคารพและเชื่อฝมือคุณอยูเต็มที่แลว แมวาอาจไมเชื่อถือศรัทธาในพวกผมนัก บอกใหเขารูดวยวา พวกเขาที่ตายไปแลวจะไมตายเปลา ใครก็ตามในบรรดาพวกเขาที่ ตองมาเสียชีวตในการรวมเดินทางไปจนถึงหลมชางในครั้งนี้ เราจะจายเงินชดเชยใหแกลูกเมียหรือ ิพอแมของเขาอีกรายละหนึ่งหมื่นบาท โดยผมจะสั่งความไปถึงคุณอําพลภายหลังจากถึงหลมชางแลว ใหเขารับเปนธุระจัดการจายเงินชดเชยนี้ให พวกเขาเอาคําสั่งของผมไปถึงคุณอําพล และใหญาติผูตายไปรับเงินได” รพินทรเรียกนายเมยเขามาอธิบายใหทราบตามคําสั่งของหัวหนาคณะ ภายหลังจากเขาใจตลอด หัวหนาลูกหาบก็ยกมือขึ้นไหวทวมหัว สีหนาแจมใสสดชื่นขึ้น[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 971 “นายใหญใจกวางเหมือนทองฟา พวกผมที่เหลือจะรับใชไปจนถึงที่สุด ไมคดทอถอย ิเลย” “ดีมาก กลับออกไปบอกคนของนายเมยใหรูไวทุกคน ไอแหวงอยู พวกเราตาย ถาไอแหวงตาย พวกเราชาวปาในละแวกนี้ทั้งหมดจะนอนตาหลับ และความกลาหาญเทานั้น ที่จะชนะมันได ขี้ขลาดมีแตทางตาย” นักมานุษยวิทยาคนสวยกลาวเสริมมาดวยเสียงอันใสกังวาน รพินทรบอกใหทุกคนออกไปจากกระโจมพักได คงใหอยูเฉพาะบุญคําพรานอาวุโสของเขาเทานั้น เพือรวมหารือวางแผน ติดตามไอแหวงกับคณะนายจางทังสามตอไป ่ ้ “ยิ่งโรมรันกับมันนานไป เราก็เห็นชัดขึ้นทุกขณะวาชางตัวนี้มีอะไรพิเศษ เหนือกวาชางธรรมดามาก ไมวาจะความฉลาด เลหเหลี่ยมไหวพริบ และความพยาบาทจองเวรของมัน” เชษฐากลาวขึ้นดวยเสียงเครียด “ไมนาจะเปนไปไดเลย ทีมันไปเอาพรรคพวกบริวารมากมายมาจากไหน รวมกําลังกัน ่เปนกองทัพ เตรียมบุกเราเชนนี้” “ขอนี้นาคิดมากทีเดียวครับ” พรานใหญรับ เคาหนาของเขาบงบอกความอึดอัดลําบากใจไมนอยไปกวาทุกคน “ตามปกติแลวธรรมชาติของชางปา โขลงไหนก็โขลงนัน จะไมมีการรวมกันไดเลย แต ้กําลังของมันที่บุกแคมปเราเมื่อเย็นนี้ ก็นาจะทําใหเชื่อไดวา มันมีการรวมกับโขลงอื่นเขาแลว และอยูภายใตการนําของมันตัวเดียว ลักษณะแปลกประหลาดเชนนี้ ผมก็ไมเคยพบเห็นมากอนเหมือนกัน อยางไรก็ตามมันก็เปนเชนที่ผมไดบอกแลว คือไอแหวงลมตัวเดียว ตัวอื่นๆ ตอใหมากมายสักแคไหนก็ไมมีความหมาย” “คุณวางแผนยังไงตอไป?” ไชยยันตถาม รพินทรนิ่งไปครู ลวงแผนที่ซึ่งเขาทําไวคราวๆ เกียวกับภูมิประเทศในแถบปาหวาย ่ออกมาคลี่พิจารณา แลวเงยขึ้นมองดูหนาคณะนายจางทีละคน มาสุดสิ้นอยูที่ดาริน ผูน่งพิงหมอน ัยางและผาแบล็งเก็ตอยูบนเตียง “ขอเทาของคุณหญิงเปนอยางไรบางครับ?” หลอนฝนยิ้ม เหยียดลําขาอันเรียวแตแข็งแรงขางนันออกไปยันกับพื้นเปนการทดลอง ้แลวดึงกลับชาๆ เขามางอชิดกับอกในทากายบริหาร “ก็คอยยังชัวมากแลว พรุงนีคงจะดีขึ้นอีก” ่ ้ “วันสองวันนีนอยคงจะเดินหนักอยางที่แลวมาไมไดแน” ่ ไชยยันตขัดขึน ้[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 972 “แตฉันคิดวาฉันควรจะหายเปนปกติพรุงนี” ้ ดารินยืนยันมาอยางมั่นใจ และแกรงเกินเพศ “พวกคุณอิดโรยสะบักสะบอมมาจากการเดินทางที่แลวมา” จอมพรานกลาวขึ้นเปนกลางๆ กับทุกคน “ผมคิดวา พรุงนี้ เราควรจะพักเฉยๆ กันสักวันหนึ่งกอนเอาแรงไว มะรืนคอยเริ่มตนกัน ตอไป สําหรับพรุงนี้ผมกับบุญคําเพียงสองคน จะลองออกสํารวจลาดเลาดูกอน พวกคุณชายพักผอนกันใหเต็มที”่ ภายหลังจากมองดูหนากันเองอยูครู เชษฐากับไชยยันตกกมศีรษะลงอยางเห็นดวย ็ “ดีเหมือนกัน พวกผมจะพักกันสักวัน เราไมจําเปนจะตองรีบรอนอะไรนัก เพราะถึงอยางไร ระหวางเรากับไอแหวงก็เปนศึกติดพันยืดเยื้อเสียแลว เอาใหแนๆ ดีกวา ยอมรับวาเจ็ดแปดวันที่ผานมานีพวกเราแยกันเต็มที่ คอนปนก็แทบจะไมไหวอยูแลว ไดพักสักหนอยก็ดี” เชษฐาวา ่ “วาแตวาจะยึดที่นี่เปนสถานีกลางตลอดไป ระหวางการติดตามไอมหาประลัยนั่น หรือวาจะเคลื่อนยายตอไป” ไชยยันตจุดบุหรี่สูบขึ้นอีกตัวหนึ่ง โดยตอกับกนของตัวเกา แลวถามมา “พรุงนี้ เราจะยังคงพักกันอยูที่นี่กอนครับ แตวนมะรืน จะยายขึ้นไปทางเหนือ ตั้งแคมป  ัถาวรขึ้นที่ไหลเขาริมหนาผาตอนหนึ่ง หางจากที่นี่ไปประมาณ 5 กิโลเมตรเทานั้น ความจริงเราไมจําเปนตองยายที่ใหเสียเวลา ถาไมใชเพราะตองหลบกลิ่นซากชางที่ถูกยิงตายกลาดเกลื่อนรอบแคมปเหลานัน เพราะมันจะเริ่มเนา เปนอันวาขบวนเกวียนทั้งหมดของเราจะพักอยูในเขตปาหวายนี่ ้ ตลอดไป โดยไมเดินทางตอจนกวาจะจัดการกับไอแหวงไดเรียบรอย ไมงั้นหวงหนาพะวงหลังเปลาๆ” คณะนายจางไมมีใครคัดคานความเห็นของเขา ไชยยันตเดินเขาไปทีหบไรเฟล แลวหัน ่ ีมาทางเชษฐา “ฉันคิดวา ตั้งแตคืนนี้เปนตนไป ไรเฟลของเราทุกกระบอกตั้งแตขนาด .270 ขึ้นไป ควรใหมันถูกใชประโยชนครบถวนทุกกระบอก ดีกวาจะใหมนถูกเก็บไวเฉยๆ สถานการณบังคับเขามา ัเต็มที่แลว ถึงแมบางกระบอกมันจะเล็กไปหนอย ก็ยังดีกวาลูกซอง ในกรณีท่เี ราทําสงครามกับโขลงไอแหวง” “ถูกของไชยยันตคะพีใหญ”่ ดารินสนับสนุนมาโดยเร็ว “เมื่อเย็นนี้ ตอนไอแหวงบุกแคมป มีไรเฟลเพียงสามกระบอกเทานั้นที่ยิงปะทะ นอกนั้นเปนลูกซอง ถาพวกลูกหาบของเรามีไรเฟลติดมืออยู พวกมันจะตายมากกวานี้ ไอแหวงก็อาจเสร็จไปแลว” เชษฐาผงกหัวอยางเห็นชอบดวย แลวหันมาทางรพินทร[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 973 “ตกลง แจกไรเฟลที่เหลือทั้งหมดใหแกลูกหาบของเราประจํามือเถอะรพินทร จะไดผลหรือไมไดผลแคไหน มันก็ตองดีกวาลูกซองแนๆ จัดการเสียเดี๋ยวนีแหละ ถาหากไมครบคนใครที่ยัง ้ถือลูกซองอยูก็แจกลูกโดดให เรามีลูกโดดมาดวยหลายกลองเหมือนกัน” พรานใหญลังเลอยูชั่วครู แตแลวก็ตองตัดสินใจปฏิบัติตามคําสั่งของนายจาง เมื่อเชษฐาพยักหนาเตือนมาอีกครั้ง ตรงเขาไปสํารวจดูไรเฟลที่เหลือ พบวามี .30-60 อยูสองกระบอก .300 เวเธอรบีแม็กนั่ม หนึ่งกระบอก 30/30 แบบคานเหวี่ยงหนึ่งกระบอก และ .270 วินเชสเตอรแม็กนั่มอีกกระบอกหนึ่งรวมเปนหากระบอก ไมนับปนลูกกรด ซึงไมมีความหมายสําหรับสัตวขนาดชาง แลว ่ก็ขนปนเหลานั้นออกไปนอกกระโจม เรียกประชุมพวกลูกหาบทั้งหมดสิบคน แจกจายใหแกคนที่พอจะเขาใจวิธใชได นอกนั้นก็แจกกระสุนลูกซองแบบลูกโดดใหไป และเปลี่ยนปนลูกซองให ีตามแตจะหาไดในคลังปนของนายจาง นับตั้งแตแบบกึ่งอัตโนมัติ ซึ่งอํานวยในการบรรจุกระสุนและยิงเร็วมากกวา แบบปมแอ็คชั่นลงมาจนกระทั่งแฝด ซึ่งยังดีกวาปนลูกซองเดี่ยว หรือปนแกปอันเปนอาวุธคูมือเดิมของพวกลูกหาบ อธิบายกลไกปฏิบัติงาน และวิธใชใหขึ้นใจแตละคน จน  ีแนใจวาคนเหลานั้นจะตองใชอยางไดผลเมื่อเกิดความจําเปนขึ้น แลวทั้งสามก็พบกับความประหลาดใจเล็กนอย เมื่อเห็นรพินทรโผลกลับเขามาในแคมปถือ .300 เวเธอรบีแม็กนั่ม ของไชยยันตติดมือเขามาดวย “อาว! เอากลับเขามาทําไมอีก ทําไมไมใหพวกนั้นคนใดคนหนึ่ง” เจาของปนถามอยางสงสัย พรานใหญยมกรอยๆ ยกไรเฟลกระบอกงามขึ้นดูแลวโคลง ิ้ศีรษะชาๆ “ผมเสียดาย เวเธอรบีกระบอกนี้เหลือเกินครับ มันควรจะอยูในมือของคนที่รูจักคุณคา และรูจักใชมันใหสมคาสักหนอย พวกลูกหาบของเราเห็นจะมือไมถึงหรอกครับ อะไรก็ไมสําคัญเทากับวามันติดศูนยกลองดวย พวกนันไมเคยกับศูนยกลองมากอน ยิงไมเปนหรอก ไอครั้นจะถอด ้กลองออกก็เสียดาย ผมคิดวา ถาอยากจะใหปนกระบอกนี้ไดรวมเขาสงครามกับไอแหวงจริงๆ ละก็หาวิธีสับเปลี่ยนมือที่จะใชมนเสียดีกวา” ั ไชยยันตหวเราะ ั “คุณเปนคนรักและถนอมปนเหลือเกินนะ ผูกอง แตพวกเราใครจะใช .300 กระบอกนั้นละ แตละคนก็ลวนใชปนขนาดใหญแลวทั้งนั้น อยามัวถนอมมันอยูเลยนา ถึงคราวจําเปนแลวลูกหาบหรือพรานของคุณคนไหนก็ใหไปเถอะ จะไดชวยกันไดเต็มมือหนอย” รพินทรสั่นศีรษะไมเห็นดวย แลวมองไปทางดาริน “ผมวาคุณหญิงเปลี่ยนจาก .470 มาเปน .300 เวเธอรบีแม็กนั่ม กระบอกนี้จะเหมาะกวากระมังครับ น้าหนัก ชนิดของปน และแรงสะทอนถอยหลังเหมาะกับคุณหญิงพอดี แฝดที่คณหญิง ํ ุใชกระบอกนัน ออกจะเกินแรงไปหนอยทําใหการยิงซ้ําชาไป” ้ “อาว! แลวริกบี้กระบอกนี้ละ ใครจะใช?” [e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 974 หลอนถาม เลิกคิ้วขึ้น มองไปทางดับเบิ้ลไรเฟลคูมือที่วางอยูขางๆ กาย ความจริงหลอนเอง ก็ขยาดอํานาจสะทอนถอยหลังของมันไมใชนอยเหมือนกัน การยิงที่ผานมาแลวลวนเปนเหตุการณฉุกเฉินลอแหลมตอชีวิตทั้งสิ้น ทําใหลืมแรงถีบของมันไปชั่วขณะ แตมารูสกภายหลัง ึเหตุการณผานไปแลว “ใหบุญคําเสียก็ไดครับ ขณะนี้บุญคําใช .375 ของผมซึ่งจะไดมอบใหนายเมยอีกตอหนึ่งคุณหญิงมือดีอยูแลว ถึงแมเวเธอรบีกระบอกนั้นมันจะเล็กไปสักหนอย แตถายิงสงเขาจุดสําคัญได ตอใหสบไอแหวงก็ไมมเี หลือ” ิ “ถูกของรพินทร เอาริกบี้ใหบุญคําไปเสียเถอะนอย ไรเฟลของเราจะไดใชงานไดครบทุกกระบอก เวเธอรบีกระบอกนั้นพวกลูกหาบคงจะใชไมถนัดหรอก ดีไมดีทําศูนยกลองพังเสียเปลาๆ” เชษฐาบอกมาอีกคนหนึ่ง แทนคําตอบ ม.ร.ว.หญิงคนสวย ควา .470 ของหลอนโยนไปใหพรานใหญ พรอมกับกลองกระสุน แลวรับเอา .300 แม็กนั่มกระบอกนั้นมาจากเขา ทดลองกระชากลูกเลื่อนสองสามครั้งพลางยกขึ้นสองดูศูนยกลอง “ไมรูศูนยกลองเที่ยงดีหรือเปลา?” หลอนเอยขึ้นลอยๆ ปาดลํากลองปนออกไปทางประตูกระโจม เล็งไปยังกองไฟทีสุมอยู ่เบื้องนอก แสงจากกองไฟแมจะมีอยูเ พียงนิดเดียว ก็สามารถเขามาปรากฏอยูในเลนสของศูนยอยางแจมชัด ไชยยันตผูเปนเจาของก็บอกมาวา “รับรอง ฉันทดสอบไวเทียงดีแลว ตอนทียิงวัวแดง เธอก็เห็นอยูไมใชรึ ระยะเกือบแปด ่ ่รอยเมตร สงเขาที่หมายเล็กๆ ไดราวกับจับวาง และหลังจากนั้นก็ไมไดเอาออกมายิงอะไรอีก แตระหวางการเดินทางมันอาจเคลื่อนไปบางก็ได จะใหดี พรุงนี้เธอลองทดสอบเสียอีกครั้งเพื่อความแนใจ” “อํานาจหยุดยังมันนอยไปหนอย สําหรับสัตวใหญขนาดชาง” ้ หลอนบนออยๆ ขณะที่ทดลองแตะไก ปลอยเข็มแทงชนวนใหลั่นเปลา “แตมันเจาะทะลวงไดลกดีมาก สําคัญที่วาคุณหญิงตองใชลูกหัวแข็ง และเลือกวาง ึกระสุนใหถูกจุดตายของมัน ซึ่งในเรื่องนี้ผมเชื่อมือเต็มที่ ไมมกังวลอะไรเลย” ี รพินทรพูด ดารินลดปนลง จองหนาเขา “อยามาไซโค ผูชายอกสามศอกทุกคนเอาเปรียบฉันทังนั้น แตละคนมีปนขนาดหนัก ้อํานาจการหยุดยั้งแบบประกาศิต เพื่อหวังในความปลอดภัยของตนเอง ในขณะที่มันชารจเขามาโดยบังคับใหฉันรบกับมันดวยปนขนาดปะติ๋วหลิวกระบอกนี้ ปนเบายิงสบายก็จริง แตตัวคนยิงเองอาจแบนเปนกลวยปง เขาใจชวยกันหลอกนะ แตเอาเถอะฉันยอมเสียรู ประเดี๋ยวจะหาวาอวดดีอีก”[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 975 ทั้งหมดหัวเราะ ในคําพูดของหลอน รพินทรสง .458 แม็กนั่มแอฟริกน ซึ่งเชษฐามอบให ัเปนอาวุธคูมือของเขาในระหวางการโรมรันกับโขลงไอแหวง ไปใหหญิงสาว “ถางั้นคุณหญิงแลกกับของผมก็ไดครับ ผมเอา .300 กระบอกนั้นเอง” “หรือจะแลกกับ .600 ไนโตรฯ กระบอกนี้กยังไหว เอารึ?” ็ ไชยยันตเสนอมาอีกคนยิ้มๆ ราชสกุลสาว อันเปนผูหญิงคนเดียวในคณะ นิ่งเฉยไมเอยคําใดอีก หลอนแกลงพูดรวนไปงั้นเอง ใจจริงกําลังขยาดปนขนาดใหญเต็มที่ จะทะมัดทะแมงและแข็งแรงเชนไรก็ตามที กําลังกายของหลอนสูกันไมไหว กับแรงสะทอนถอยหลังของปนขนาดหนักเหลานัน ไหลของหลอนช้ํา ้ระบมไปหมดแลว สาเหตุทขอเทาแพลงเสียหลักลมลงก็เปนเพราะลั่นไก .470 ในขณะทีวิ่งนันเอง ี่ ่ ่นัดสองนัดยังพอฝน แตยงติดตอกันไปนานๆ หลอนมีความรูสึกเหมือนกําลังจะฆาตัวเอง และ ินักยิงปนผูชํานาญอยางหลอน ก็ยอมจะตระหนักไดเปนอยางดีวา ปนใหญแตคนยิงไมสามารถจะควบคุมวิถีของมันได ยอมอํานวยผลสูปนขนาดเล็ก แตคนยิงเลือกยิงสังตามชอบใจไมได ขนาด   ่.600 ไนโตรฯ ที่ยงไปแลวถูกเพียงขาชาง แลวตัวหลอนเองก็ตองกระเด็นถอยหลังไปสิบกาว มันจะ ิยังประโยชนอนใดขึ้นมา ั “.300 แม็กนั่ม เปนไรเฟลขนาดใหญที่สุด และเหมาะที่สุดสําหรับนอยแลว ในการที่จะยิงมันไดอยางสบาย และรักษาความแมนยําเอาไวได อัตราความเร็ว และแรงปะทะขนาดนั้น ประกอบกับความแมนยําที่จะควบคุมไวไดสําหรับชางแลว ก็เรียกวาอุนใจได พีคิดวานอยจะทําสถิติในการ ่ฆามันไดดเี สียกวา .470 ที่เคยใชเสียอีก ยิ่งกวานัน นอยยังมีพรานคอยคุมกันอยูแลว ไมมีอะไรเสี่ยง ้  มากไปกวาเทาที่เสี่ยงมาแลวเลย” พี่ชายเอยมาอยางเปนงานเปนการ สงกลองกระสุนใหหลอน ดารินหัวเราะเบาๆ บอกวา “นอยแกลงพูดไปงั้นเองแหละคะพีใหญ กําลังคิดอยูเหมือนกันวาจะขอเปลี่ยนปน ตั้งใจ ่จะเอาแค .30-06 เทานั้น ในคราวนี้ .300 เวเธอรบีมันก็ยงใหญไปเสียดวยซ้ํา” ั ไชยยันตกระพริบตาปริบๆ หันไปมองดูรพินทร แลวครางออกมา “เปนงั้นไป นีแหละนะ ที่โบราณเขาวา น้ําไหลใจหญิง อานยากพิลึก” ่ “ก็ไมยาก ถาจะคิดอานกันจริงๆ!” ดารินพูดเนือยๆ ไมระบุแนชดวาเจตนาจะใหมันเขาไปแทงหัวใจใคร ั รพินทรเดินผละออกไปจากเต็นทของนายจางเงียบๆ จัดการเอาไรเฟลแฝดของดารินพรอมทั้งกระสุนทั้งกลองใหบุญคํา แลวมอบ .375 ของเขาที่เคยใหบุญคําประจํามืออยูกอนไปให นายเมยหัวหนาลูกหาบ สั่งการตรวจตราดูแลความเรียบรอยบริเวณแคมปอีกครูก็เขาที่ ลมตัวลงนอนสูบบุหรี่ ตั้งใจวาบุหรี่หมดตัวก็จะหลับ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 976 ความเงียบ ปกคลุมไปตลอดทั้งปางพัก พวกลูกหาบและพรานของเขาเริ่มนอนหลับกันแลว แตประสาทของเขาแข็งคางไมมีวี่แวววาจะงวงเลย ผิดไปกวาทุกครั้ง ทั้งๆ ที่กรากกรําหนักมาตลอดทั้งวัน ที่เต็นทของนายจาง ประตูเต็นทปดลงแลวและแสงไฟก็หรี่ลง แสดงวาทั้งสามคงจะนอนแลว จิตใจของพรานใหญลอยเตลิดเควงควางไป ในความเงียบสงัดเยียบเย็นนั้น เต็มไปดวยความกังวลนานาประการ อันไมอาจจําแนกถูก ไอแหวง ชางราย ผูมีวิญญาณของมัจจุราชเขาสิง และคอยบงการอยู ซึ่งบัดนี้เปนหนาที่ของเขาโดยตรง ที่จะตองประจญประจัญกับมันจนถึงทีสุด แตนั่นไมเปนสิ่งที่จอมพรานอยางเขา ่จะตองวิตกกังวลนัก มันเปนอีกสิ่งหนึ่งตะหาก ที่ทําใหตาหลับไมลงในขณะนี้ นับวัน นานไป มันก็ยิ่งเพิ่มพูนไปดวยปญหาหนักหัวใจ ลึกลับและนาพรั่นเสียยิ่งกวาขุนเขาพระศิวะ อันเปนจุดหมายปลายทางมืดมนเบื้องหนา! รพินทร ไพรวัลย ถอนใจออกมาโดยไมรูสึกตัว ดีดกนบุหรี่แดงวูบเขาไปตกที่ซอกหินใกลๆ แลวปดเปลือกตาลง เอาหมวกครอบหนาไว สะกดใจพยายามจะหลับใหไดตามปกติอันเคยชินของเขา เวลาผานไปนานสักเทาใดไมทราบได รูสึกตนเองแตเพียงวายังตื่นพรอม ไมไดหลับลงเลยแมแตงบหนึ่ง ทันใดก็แววเสียงคนพูดกันแววๆ พอลืมตา เสยปกหมวกที่ครอบหนาอยูขึ้น ก็พบ ีกับความพิศวง ที่โขดหิน ริมชายดงดานซายของปางพัก เงาตะคุมของใครสองคนยืนอยูที่นั่น รางหนึ่งสูงใหญตระหงานเงื้อม อีกรางหนึ่งโปรงระหง แลเห็นสวางโพลนในชุดเสื้อขนสัตวสีขาวตัดกับผมสยายดําสนิท ที่ปลอยเคลียอยูกับไหลเสื้อคลุมตัวงามนั้น นายจางสาวของเขากับคนใชชาวดง! ทั้งสองกําลังยืนพูดลักษณะเหมือนจะหารืออะไรกันเบาๆ รพินทรนอนหรี่ตามองดูภาพนั้นเงียบๆ แตแลวก็ตองลุกขึ้นและเดินตรงเขาไปโดยเร็ว เมื่อเห็นนายสาวกับบาวรางยักษผูนน พากันเดินบายหนาไปที่โคนตนไทรใหญ ทําทาจะล้ํานอกเขต ั้กองไฟที่กอไว ลักษณะของหญิงสาวยังเดินกะเผลกไมถนัดนัก เพราะความแพลงของขอเทา หลอนเกาะแขนแงซายไวเปนหลัก เขาเดินสกัดหนามาทันกอนที่ทั้งสองจะพนแนวกองไฟออกไป ทั้งคูหยุดชะงักเมือมอง ่เห็นพรานใหญ “จะไปไหนกันไมทราบ?” เสียงของรพินทร หาวหวน “ผูคุมกันแสนจะนากลัวของเรามาอีกแลว”[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 977 ดารินหันไปพูดเบาๆ กับแงซายผูยืนเงียบสงบอยู แลวหันมาทางพรานใหญ ชูสิ่งที่ถืออยูในมือใหเขาเห็น รพินทรกะพริบตางง เพราะสิ่งที่หลอนถืออยูคือธูปซองหนึ่ง และสกอตซวสกี้ทยัง ิ ี่ไมไดเปดอีกขวดหนึ่ง ไมตอบเชนไรนอกจากมองดูหนาเขานิ่งๆ อยูเชนนั้น “ธูป แลวก็เหลา หมายความวายังไงกัน?” “ลูกจางเจาขา กรุณาพูดกับนายจางใหไพเราะหนอยจะไดไหมเจาคะ อยางนองที่สุดคุณก็เปนคนเจริญแลวคนหนึ่ง ไมใชบาเบเรี่ยนมาจากไหน” หลอนพูดเสียงออนหวาน แตความหมายบริภาษ “วาจาที่ออนหวานไพเราะ มันไมไดแสดงถึงความเจริญของบุคคลเสมอไปหรอก วาแตคุณหญิงยังไมไดตอบผมเลย จะไปไหนขอรับกระผม ถือขวดเหลากับธูปมาดวย” “ฉันจะมาแกบน” ดารินพูดหวนๆ รพินทรลืมตาโต จองหนาหลอนแลวแทบจะหัวเราะกากออกมาดังๆ แตสะกดกลั้นไว “แกบน?” “ใช” “นึกยังไงขึ้นมานี่ ทําไมถึงจะมาแกเอาเดี๋ยวนี้” “ก็นกออกเดียวนี้ ก็ตองมาแกกันเดี๋ยวนีนะซิ ฉันเปนคนมีสัจวาจา และซื่อตรงตอสัญญา ึ ๋ ้เสมอ แมวาสิ่งที่ฉนสัญญาไวจะเปนสิ่งที่ไมมีตัวตนก็ตาม”  ั พรานใหญผิวปากหวือ รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่ริมฝปากมองดูหลอนอยางขบขัน “ทําไมตองลําบากเดินออกมาเองในเวลานีดวยละครรับ ขอเทาก็ยังเจ็บอยูเลย ใหแงซาย ้มาแกบนแทนก็ไดนนา” ่ี “ฉันเปนคนบน แงซายไมไดบน เพราะฉะนั้นฉันตองมาแกเอง” ระหวางทีเ่ ขาพูดอยูกับหลอน แงซายก็คอยๆ เลี่ยงถอยกลับไปยังบริเวณหนากระโจมพักตามเดิม โดยปลอยนายจางสาวใหยืนอยูกบพรานใหญตามลําพัง รพินทรหัวเราะกึกๆ อยูในลําคอ ัหญิงสาวจองเขาอยางฉิวๆ แวดเบาๆ วา “หัวเราะอะไร?” “เปลาหรอกครับ ผมเพียงแตแปลกใจในขอที่วา แพทยหญิงนักวิทยาศาสตรรูจกบนบาน ัศาลกลาวเปนเหมือนกัน มิหนําซ้ํายังอุตสาหแกตามที่บนไวเสียดวย วาแตคณหญิงจะไมบอกใหผม ุทราบหนอยหรือครับวา คุณหญิงบนอะไรกับใครไว” ดารินครึ่งยิ้มครึ่งบึ้ง หนาแดง ออกกระดาก พูดเสียงขุนๆ  “ทําไม นักวิทยาศาสตรบนหรือแกบนไมไดเหรอ ฉันก็บอกคุณไปแลวตอนที่หลงปาอยูดวยกัน ฉันบนเจาปาขอใหพบพวกเราพรอมหนากันครบหมดทุกคน โดยไมมีใครขาดหายไป แลวก็[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 978ไดพบจริงๆ บนสกอตซไวขวดนึง ความจริงฉันนอนจะหลับอยูแลวเคลิ้มๆ ไป เห็นตาแกหนวดยาวนุงผาหมขาวคนหนึ่งมายืนทวงเหลา ฉันสะดุงลืมตาขึ้นมา แกก็หายไปเสียแลว นึกขึ้นมาไดวาบนบานเจาปาไว ก็เลยรีบลุกขึ้นมาแกบนเดี๋ยวนี้แหละ ชวนแงซายออกมาเปนเพื่อน” กลาวจบหลอนก็หนไปทางเบื้องหลัง แลวรองออกมาเบาๆ ั “อาว! แงซายหายไปไหนเสียแลว” “โนนแนะครับ ไปโนนแลว หมอไมชอบหนาผมนักหรอก เห็นผมเดินเขามาก็เลยหลีกไปโนน” “ไมใชเขาไมชอบหนาคุณหรอก คุณตะหากไมชอบหนาเขา และเขาก็รูตว” หลอนวาั รพินทรยกไหล ไมสนใจกับถอยคําประโยคนั้นของหลอน บอกยิ้มๆ มาวา ั “จริงซิ ผมเพิ่งนึกออกเดี๋ยวนีเ้ องวา คุณหญิงบนเอาไวเมื่อคราวหลงปา เอาเลยครับ จะแกบนก็เชิญตามสบาย แตไมตองออกไปไกลนักหรอก ทีจอมปลวกนั่นก็ได”  ่ ดารินหมุนซายหมุนขวา เกกังอยูครูก็หนมาสบตาเขายิมแหงแลง บอกออยๆ วา ั ้ “ฉันแกบนไมเปนนี่ เกิดมาไมเคยบนอะไรสักที เขามีพิธีทํากันยังไงนะ ชวยบอกหนอยซิ” รพินทรกัดริมฝปาก หัวเราะตัวเขยาอยูเ ชนนั้น พอหลอนบอกกึ่งขอรองมาอีกครั้ง ก็ควาขวดเหลาในมือของหลอนไปเปดจุกออก แลวเอาไปตั้งไวในโคนจอมปลวก “เอาละ จุดธูปบอกกลาวซิครับ แลวเอาธูปไปปกไวตรงใกลๆ กับขวดเหลานั่น” แพทยสาวคนสวยอึกอัก สีหนาปนยากอยูเชนนัน กระอักกระอวนอยูครูหนึ่งก็แกะหอธูป ้ ออก รพินทรยนมองดูดวยสายตายิ้มๆ พยักหนาเตือนมา หลอนถอนใจอีกครั้งควาธูปขึ้นมาสามดอก ื ขีดไลทเตอรขึ้นจะตอกับปลายธูป แตแลวก็ชะงักทําหนาตื่น เมื่อเขาทวงมาปนหัวเราะวา “เดี๋ยว! คุณหญิง...” “ทําไม?” “ธูปสามดอกนะ หมายถึงพระรัตนตรัย พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ เขาสําหรับไวไหวพระ ไหวเจาหรือไหวภูตวิญญาณเขาไมจดสามดอกกันหรอก” ุ หญิงสาวหนาแดงหัวเราะอยางกระดากอาย ไมสบตาเขาพูดอุบอิบวา “ฉันไมรูนี่ ไมเคยไหวเจา ไหวผีสักที เคยแตไหวพระ แลวนี่จะใหจุดกี่ดอกละ ชวยบอกหนอยซิ” “เฮอ! ลําบากเหลือเกิน เมื่อนักวิทยาศาสตรจะทําพิธีสักการะภูตผีวิญญาณ เสียดายที่ไอแหวงเหยียบกลองถายรูปปนไปเสียแลว ไมงั้นจะขอบันทึกภาพนี้ไวเปนเกียรติประวัตสักหนอย” ิ “พูดมากอยูนนแหละ โมโหมีมาไรๆ แลวนะ ก็บอกอยูนี่วาไมเคยมากอน ยังมาเหน็บ ั่แนมอยูได ระหวางคุณกับฉันนี่ญาติดีกนไมไดนานเลย บอกมาซิ จะใหจุดกี่ดอก?”  ั[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 979 หลอนหนางอ แตแลวก็อดหัวเราะออกมาไมไดอีก รพินทรควักบุหรี่ออกมาจุดสูบ มองดูราชสกุลสาวผูอยูในฐานะนายจางดวยแววตาแจมใส “ดอกเดียว เจ็ดดอก หรือสิบหาดอก ก็สุดแลวแตถนัด แตไมควรจะเปนสามดอก อันเปนความหมายเดียวกับการไหวพระ” “ถางั้นก็เอาเสียสิบหาดอกเลย” ดารินพูดปนหัวเราะ นับธูปไดสิบหาดอกแลวจุดติดไฟทั่วกันทุกดอกสงควันกรุน แลวหันมาทางเขาอีก พูดออมแอมวา “เอา จุดเสร็จแลว จะใหทํายังไงอีกละ ชวยเปนพิธีกรหนอยเถอะ” “ก็บอกกลาวนะซิครับ บอกใหรูวาคุณหญิงขอถวายเหลาที่บนบานไว ขอใหมารับดวยแลวเอาธูปไปปกไว” “จะใหบอกกลาวยังไงละ?” หลอนซักมาอีกอยางนาสงสาร ทําหนาลําบากใจ พรานใหญโคลงหัว “โธ! คุณหญิงครับ อยากังวลวามันจะเปนเรื่องลําบากยุงยาก หรือมีพิธีพิสดารอะไรมากมายไปเลย คิดอยูในใจก็ได บอกวาขอแกบนก็เทานันเอง”  ้ “ไมตองมีการสวด หรือทองคาถาอะไรดวยหรอกรึ?” ดารินถามเสียงไมเต็มปากนัก รพินทรแทบหัวเราะออกมาดังๆ “ลําบากนักก็ไมตองหรอกครับ ถาคุณหญิงบังเกิดความเชื่อมั่นศรัทธาแลววา อํานาจที่มองไมเห็นดวยตาเปลาในสากลจักรวาลนี้มจริง และเคารพสักการะจากใจจริง นั่นก็เปนการ ีเพียงพอแลว อํานาจลึกลับชนิดนั้นสามารถหยั่งทราบเขาไปในความรูสึกนึกคิดติดตอกับคุณหญิงได โดยไมจาเปนตองมีพิธการหรือคาถาอาคมอะไรพิเศษออกไป ขนาดจุดธูปก็เรียกวาเปนพิธีที่ ํ ีถูกตองควรแกกาลแลว” หญิงสาวมองหนาเขาอีกครัง ก็หันไปทางจอมปลวกใหญ ทรุดกายคุกเขาลงเอาธูป ้ประณมไวในมือทั้งสอง สงบนิ่งไปครูใหญก็จบขึ้นไหวแลวลุกขึ้น พรานใหญกเ็ ดินมารับธูปจากมือของหลอน นําไปปกไวขางๆ กับขวดวิสกี้ทเี่ ขานําไปตั้งกอนแลว พลางหันมาบอกหนาตาเฉยวา “เอาละครับ เจาปาคงจะยินดีเสวยเหลาแกบนของคุณหญิง เปนที่ครึกครื้นทีเดียวคุณหญิงกลับไปนอนใหสบายไดแลว ตอไปนี้โชคชัยทุกสิ่งทุกอยางในอาณาจักรไพรกวางนี้ควรจะเปนของคุณหญิง ไมตองกลัวอะไรอีกแลว” สีหนาของหลอนสดใสแชมชื่นขึ้น เต็มไปดวยกําลังใจ “เสร็จพิธีงายๆ เพียงแคนี้เองนะหรือ นายพราน?” “จะทําใหเสร็จงายๆ มันก็งาย จะทําใหยากมันก็ยากผลมันก็ไอเทานั้นแหละ คือเราปลอดโปรงสบายใจภายหลังจากแกบนแลว”[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 980 “เปนอันวาเหลาขวดนั้น เซนเจาปาแลวก็ทิ้งไปเลย?” หลอนถามซื่อๆ รพินทรซอนยิ้ม “ไมตองหวงวาจะตองทิ้งหรอกครับ น้ําเหลานะหมดแนๆ ถาจะทิ้งก็ทงแคขวดเทานัน” ิ้ ้ ดารินลืมตาโต “ฮา! เจาปามาเสวยเหลาไดจริงๆ หรือ?” “อาว! ไมเชื่อวาเจาปาจะเสวยเหลาของคุณหญิงไดจริงๆ แลวคุณหญิงเอามาเซนใหเสียเวลาเปลืองของทําไม?” รพินทรพูดขึงขัง ราชสกุลสาวหนาตื่นจองเขาอยางเชือครึ่งไมเชื่อครึ่งอยูเชนนัน พูด ่ ้ออยๆ “บา! อยาโกหกกันนะ เห็นวาไมรูเรื่องเลยหลอกใหญ” “ไมโกหกซิครับ ไมเชื่อพรุงนี้เชาคุณหญิงลองตื่นมาดูที่ขวดเหลานั้น รับรองวาเหลือแตขวดเปลาๆ พนันกันก็ได” “แปลวาเจาปาสามารถบันดาลน้ําเหลาในขวดนันใหหมดไปได?” ้ “ไมใชเจาปาหรอก บริวารลูกชางของเจาปาตะหาก” หลอนยิ่งงงหนักขึ้น “บริวารลูกชาง? หมายความวามีลูกชางมากินแทนงั้นหรือ?” “ยังงาน” “ฉันอยากเห็น ถามันเปนความจริงฉันจะคอยเฝาดูอยูนี่แหละ”  “ขอรับรองวาถาอยากดูจริงเปนไดเห็นแนๆ รอใหธูปไหมหมดเสียกอนเถอะ ระหวางที่ธูปกําลังติดไฟอยูน่ี เจาปากําลังเสวยเหลาขวดนันอยูดวยญาณทิพย พอธูปหมดแลว ลูกชางบริวารก็ ้ จะเสวยตอไป” “ฉันไมเห็นวีแววลูกชางทีไหนสักตัวจะโผลออกมากินเหลา” ่ ่ “ก็ลูกชางตัวทียืนอยูนี่ยังไงละ” ่  รพินทรชี้ไปที่อกตัวเองบอกมาหนาตาเฉย แลวเขาก็ตองรองออกมาเบาๆ งอตัวลงกุมอกไว เพราะกําปนหนักๆ ของนักมานุษยวิทยาคนสวย ที่ถูกมนุษยหลอกไดอยางสนิท ซัดตุบมาใหกลางอกอยางถนัดถนี่พรอมกับเสียงแวดลัน ่ “บา! นีแนะ หลอกใหถามเสียเปนคุงเปนแคว เจาเลหแสนกลนัก ยิ่งกวาไอกุดหรือไอ ่ แหวงเสียอีก” พรอมกัน...หลอนก็ผละวิ่งจะบายหนากลับไปยังกระโจม แตกะเผลกไปไดเพียงสองสามกาว ก็เซถลาเสียหลักลมฟาดลง พริบตานั้นเอง...กอนที่รางงามจะสัมผัสไปกับแงหินที่งอกอยูตะปุมตะปาตามพื้นทั่วไป ก็ถูกออมแขนแข็งแรงซอนขึ้นทั้งตัว...ตาตอตาพบกันในระยะหางเพียงชั่วคืบ แผงอกนั้นอบอุน และออมแขนก็กํายํามั่นคง[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 981 กายของหญิงสาวสั่นสะเทือน! “นี่แหละ โทษฐานประทุษรายตอลูกชางของเจาปา ถึงไดหกลมอีกครั้ง ถาฟาดพื้นเมื่อกี้นี้ก็มีหวังตองเขาเฝอกไมไผแนๆ เปนไมตองเดินกันอีกละ” เสียงกระซิบแผวต่ํา แววมากระทบโสตของหลอน ดารินใบหนากลายเปนสีกหลาบ เลือดฉีดวูบไปทั่วราง ุ “ปลอยฉัน!” หางเสียงของหลอนแตกพลิ้ว “อยาลําบากเดินกะเผลกไปเองดีกวา ขอเทาของคุณหญิงยังไมเรียบรอยนัก พรุงนีกยงไม ้็ัแนใจวาจะเดินไหวไหม ผมจะไปสงใหทหนากระโจม” ี่ “บอกวาใหปลอยฉัน! แงซายนั่งอยูนนไมเห็นรึ?” ั่ หลอนกระซิบรอนรน พยายามจะดิน แตวงแขนคูนั้นหนาแนนราวกับปลอกเหล็ก ้ “แงซายนั่งอยูนั่น แลวจะทําไม?”  “เขาจะคิดยังไง?” “ก็คิดวาพรานนําทางผูทั้งโงและทั้งเงา เหมือนกับเตาบวกกับตุน กําลังรับใชนายจางสาวแสนสวยคนนีอยูนะซิ!” ้  ดารินกัดริมฝปากเต็มแรง จําไดในทันทีนนวาประโยคชนิดนีหลอนเปนคนพูดใสหนาเขา ั้ ้ไวเอง เมื่อตอนหยุดพักกินอาหารกลางวันที่ผานมาบายนี้ “ออ! นี่จะหาทางแกลําที่ฉนวาคุณงั้นหรือ?” ั รพินทรสั่นศีรษะ “ทําไมจึงตีคาความปรารถนาดีของลูกจาง ไปในความหมายวาแกลา ผมไมอยากให ํคุณหญิงทรมานเดินเขยงไป ก็จะอุมไปสงให” “ไมตองหรอก ขอบใจมาก ขามาฉันยังเดินออกมาเองได ขากลับก็ตองเดินกลับไปไดโดยไมจาเปนตองใหใครลําบากอุมไปสง” ํ “ผมเชื่อมานานแลววา หมอมราชวงศหญิงดาริน วราฤทธิ์ เกงเสมอ ขนาดปวดขอเทาจนหนาเขียวอยูนี่ ก็ยังสูทนกลบเกลื่อน ขออยางเดียวใหชนะพรานหนาโงที่ชื่อรพินทรเทานั้น” “แตความอวดดีของฉัน ก็ไมเคยชนะคุณไปไดเลย” หลอนพูดแผวเบาเหมือนจะรําพึงกับตนเอง “ตรงขาม คุณหญิงเปนฝายชนะหมดทุกประตู ถึงเดี๋ยวนีก็เหมือนกัน ถาผมคิดจะลองดี ้เอาชนะคุณหญิง ผมก็ตองแกลงทําเปนไมรูเสียวาคุณหญิงเจ็บปวดทรมานอยูแคไหน ปลอยใหคุณหญิงมานะเดินเขยกกลับไปที่เต็นทเอง ซึ่งพอไปถึงคุณหญิงก็อาจลุกไมขึ้นอีกเลยก็ได” ดารินหลบตา กระชากเสียงมา “ก็แลวทําไมไมปลอยใหฉันไป”[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 982 “ก็เพราะยอมแพนะซิ ยอมแพในความเกงของคุณหญิงยังไงละ” รพินทรอุมรางของหญิงสาวมาถึงหนากระโจมที่พัก ขยับจะวางลง แตดารินสั่นหนาจนผมกระจาย ยกมือทั้งสองขึ้นคลองคอเขาไว “ดีแลว เมื่อเจตนาจะมาสงก็สงใหถึงที่ เรื่องอะไรฉันจะตองคลานจากหนาเต็นทนี่เขาไปจนถึงที่นอน สะดุดเซถลาเมื่อตะกี้น้ี ถูกรอยเคล็ดที่เดิมปวดไปหมดแลว” รพินทรชะงัก ดวงตาแวววาวประหลาดของหลอนจองมา อานความหมายไมออกวาเปนการขอรองหรือทาทาย “คุณหญิงพอเขยงเขาไปเองได ระยะแคน้เี อง ผมมาสงใหจนถึงนีแลว” ่ “ไม! ไปสงถึงเตียง” “ผมขอขัดของ” วาแลว เขาก็ขยับจะวางหลอนอีกครั้ง แตดารินขยุมไหลไวแนน “มาลองดูกันไหมวา ใครจะชนะ บอกมา จะไปสงตามคําสั่งหรือไม?” “เห็นจะไมหรอกครับ” “ถาคุณวางฉันลงตรงนี้” ดารินกระซิบชาๆ แตเนนเสียงชัดเจน เอียงหนาเลิกคิวยิ้มๆ ้ “ฉันจะรองใหสุดเสียงเชียว กลาวหาวาคุณบังอาจลวนลามฉัน พี่ใหญกบไชยยันตกจะตื่น ั ็ขึ้นและโผลออกมา...จะลองดูไหม?” “คุณหญิง!” “เพราะฉะนันปฏิบัติตามคําสั่งเสียโดยดี ฉันตองการชัยชนะที่ไดจากการตอสู ไมใชใหคู ้ตอสูยอมออนขอเฉยๆ เขาใจ?” “คุณหญิงมารยาเปนเหมือนกันหรือ?” ดาริน วราฤทธิ์ หัวเราะอยางกําชัย ใชนิ้วเขี่ยที่ปลายคางอันสากไปดวยเครานั้น “ทําไมจะไมเปน เพียงแตจะใชหรือไมใชมันเทานั้น เมือกี้ฉันบอกใหคุณวางฉันลง คุณก็ ่ดื้อดึงอวดดี ถือวาแข็งแรงกวาฉันขัดขืนไมได เดียวนี้ถึงคราวที่ฉันจะใหคุณปฏิบัติตามคําสั่งของฉัน ๋บางละ อุมมาสงทําไมเพียงแคหนาเต็นท เมื่อจะสงแลวตองสงใหถงเตียง เอาละ ฉันจะนับหนึ่งถึง ึสาม ถาคุณยังไมเขาไปสงจนถึงที่ ฉันจะรอง...ระวังนะ...หนึ่ง!...” “ไมรุ! สอง...” รพินทร ไพรวัลย ไมเคยพลาดพลั้งเสียเชิงใหแกเสือสมิงตัวใด ไมวาจะรายกาจสักเพียงไหน แตบดนี้เขาจนปญญา หมดทาเสียแลวสําหรับนองสาวคนสวยของนายจาง โดยคําขูชนิดที่เขา ั ไมอาจหาญพอที่จะเสี่ยง[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 983 อยางจํานน รพินทรอุมรางของหลอนเดินผานประตูกระโจมเขาไปดวยความรูสึกอันไมอาจกลาวถูก โลงอกเล็กนอยเมื่อสังเกตเห็นเชษฐากับไชยยันตหลับสนิท สงเสียงกรนอยูเ บาๆภายในสวางรางๆ ดวยแสงตะเกียงรั้วทีแขวนไวตรงกลางเสา เขาเดินดวยฝเทาอันพยายามใหเบา ่ที่สุด รูสึกวาหลอนจะปดปากกลั้นหัวเราะในอาการเดินอยางระมัดระวังตัวลีบของเขา พอถึงเตียงสนามก็วางรางนันลง ขยับจะหมุนตัวกลับ แตแลวก็ตองชะงักอีกครั้ง เพราะ ้มือขางหนึ่งของหลอนเหนียวไหลไว่ “ยังกอน ยังไมไดอนุญาตใหไป” “?” ดารินชี้ไปที่ผาขนสัตวปลายเตียง ออกคําสังเบาๆ ตอมา ่ “หมผาใหดวย...เอ! ยังมายืนจองหนาอยูอีก เร็วซิ! ไมไดยนคําสั่งรึ?”  ิ รพินทรกมลงหยิบผาแบล็งเก็ตมาคลี่ออก คลุมใหหลอนตามบัญชา ราชสกุลสาวเอนกายลงชาๆ ไขวแขนรองศีรษะไว แสงรางๆ จากตะเกียงสาดกระทบดวงตาเปนเงา ประกายเต็มไปดวยปริศนาอันไมอาจหยั่ง ชั่วขณะหนึ่ง เขาตะลึงแลประสานตาคูนั้น ตอมาก็เห็นรอยยิ้มนอยๆ ปรากฏขึ้นที่แนวริมฝปากรูปงาม พรอมกับเสียงกระซิบออยอิ่งมาเปนประโยคสุดทาย “เอาละ กลับออกไปไดแลว...ขอบใจ!” แลวดวงตาคูนนก็พริ้มหลับลง ั้ รพินทรคอยๆ ถอยหางออกมาอยางกลั้นลมหายใจ พอพนประตูกระโจมก็หยุดยืนสูด อากาศอันเย็นเยือกของยามดึกเขาเต็มทรวง สงบสติอารมณอยูเปนครูใหญ สมองและหัวใจหนักอึง ้ ทันใด ทามกลางความเงียบสงัดขงพงไพรกลางดึก โสดของเขาก็สัมผัสกระแสเสียงทุมกังวานแผวเบา มันเปนเสียงเพลงทวงทํานองลีลาประหลาด ซึ่งไมเคยไดยินมากอน เสียงนั้นแววมาจากที่ใดที่หนึง รพินทรเงี่ยหูอยางไมตั้งใจ แลวก็ถอดความภาษาชาวเขา อันเปนเนื้อเพลงบทนัน ่ ้ออกมาไดดังนี้ “ความกลมกลึงแหงวงพระจันทร ความคดเคี้ยวแหงเถาไมเลื้อย ความเกาะเกียวแหงเถาวัลย ่ ความหวั่นไหวแหงยอดหญา ความออนแอนแหงใบออ ความยียวนแหงดอกไม ความเบาแหงใบพฤกษ ความคมแหงตาเนื้อ ความแจมใสแหงดวงตะวัน น้ําตาแหงหมอก ความปรวนแปรแหงกระแสลม ความใจเสาะแหงกระตาย ความโอลําพองแหงนกยูง ความออนละมุนแหงขนออนของวิหค ความแกรงแหงเพชร ความหวานแหงน้ําผึ้ง[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 984 ความดุรายแหงพยัคฆ ความอบอุนแหงเปลวเพลิง ความเยือกเย็นแหงหิมะ ความพูดมากอยางนกกระจอก ความครวญครางแหงนกเขา งูพิษ! สูเจาจะรูหรือไมวา สรรพสิ่งเหลานี้รวมระคนกันเขาแลว คือสัตวแสนสวยชนิดใด?” พรานใหญมึนงงไปหมด พยายามกวาดสายตาคนหาที่มาของเสียง แลวก็ไดยินแววมาอีกเปนถอยคําคลายๆ จะแปลออกมาไดอีกดังนี้ “ประหนึ่งน้ําคางที่เกาะอยูบนกิ่งใบพฤกษา ครั้นยามดึกก็เนืองนองมากมาย ปานจะรองดื่มใหฉ่ําทรวงได แตพอรุงแจงแสงปจจุบนสมัยสอง น้ําคางก็ยอมจะละลาย เหือดหายไป น้ําใจนาง ัก็เปรียบฉะนัน!” ้ ที่โคนตนกะหรางใหญริมกองไฟที่สองแสงอยูวอมแวม รางของใครคนหนึ่งนอนพิงลอเกวียนอยูที่น่น เสียงเพลงดังมาจากรางนัน แงซาย เจาคนใชชาวดงผูลึกลับนั่นเอง!! ั ้ รพินทรเคลื่อนตรงเขาไปอยางแชมชา แลวมาหยุดยืนอยูตรงหนากองไฟตรงขาม แงซายขยับตัวขึ้นนั่งตรง เสียงเพลงขาดหายไป เปลี่ยนเปนเสียงทักทายแจมใสกังวานลึก “ออ! ผูกอง มีอะไรจะใชผมหรือครับ?” “เปลา...” เขาหลุดปากเบาๆ อยางไมตั้งใจ พลางทรุดตัวลงนั่งบนขอนไมฝงตรงขาม โยนกิ่งไมเล็กๆ เขาไปในกองไฟ “ทําไมไมรองเพลงของแกตอไป หยุดเสียทําไม?”  หนาสีทองแดงดวงนันสวางขึ้นดวยรอยยิ้ม รพินทรจองสํารวจมาดวยอาการคนหา ออก ้ประหลาดใจทีไมอาจพบรองรอยของความทุจริตใดๆ ่ แฝงอยูในดวงตาสุกใสเปนประกายคูนั้น เหมือนเชนที่จตใตสํานึกคอยเตือนใหระแวงอยูเสมอ ิ ใบหนายาวรูปสี่เหลี่ยมหมดจด คมสัน นาจะเรียกไดวาเปนแบบฉบับทรงหนาอันงามเยี่ยมของบุรุษเพศชาติอาชาไนยแทจริง หากจะขจัดริวรอยของความตรากตรํา และกลิ่นไอปาดง ้ออกไปเสีย จมูกโดงเปนสันผิดแผกไปจากกะเหรี่ยงหรือชนชาวเขาทั่วไปที่เขาพบเห็นมา คิ้วดกยาวกรอบตาลึกแตใหญงาม มีแววรุงโรจนอยูเปนนิจ ริมฝปากบางไดรูปราวกับริมฝปากของผูหญิง ฟนขาวสะอาดเปนระเบียบ ผมสีน้ําตาลเขมหยิกหยักศกเปนคลื่นแทบจะปกไหล แสดงวาไมเคยพบกับตะไกรมานับเปนปๆ รูปกายเลาก็สูงตระหงานกํายํา อุดมไปดวยกลามเนื้อเปนมัดๆ ราวกับรูปปน สําริดไดทรวดทรงรับกันหมดทุกสวน...วูบหนึ่งแหงมโนภาพคิดคํานึงอันไมตงใจของเขา...มาตรา ั้วาแผงอกอันกวางใหญนี้ ถูกหุมไวดวยเกราะทอง ในมือถือดาบผงาดอยูบนหลังมาศึก...บุรุษผูนี้ก็คอ ืเทพบุตรแหงสงครามในเทพนิยายเปนแนแท!! ความรูสึกเพิ่งจะบอกตนเองอยางแจมชัดเดี๋ยวนี้เองวา เจาคนใชชาวดงผูอาสาสมัครเขามารับใชอยูในคณะเดินทางผูนี้ เปนชายหนุมโฉมงามนาพิศวงนัก แลวก็อดฉงนตนเองเสียไมไดวา เหตุ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 985ไฉนเทาแลวเทารอดเขาจึงไมอาจชอบหนามันไดสนิท บางทีจะเปนเพราะประสาทสัมผัสคอยเตือนใหตระหนักอยูเสมอวา เจาชาวดงนักพเนจรผูนี้มีอะไรลี้ลับซอนงําอยูลึกล้ําชนิดที่ยังไมสามารถจะหยั่งถึงนั่นเองกระมัง แลวรพินทรกตื่นจากภวังคคด เมื่อกังวานเสียงของแงซายตอบมาวา ็ ิ “ในความเงียบและเปลาเปลี่ยว ไมมีอะไรจะเปนเพื่อนไดดีเทาเสียงเพลง มันปลอบใจใหเราคลายความทุกข ความแรนแคนโดดเดียวของชีวิต ผูกองคิดอยางผมหรือเปลา?” ่ พรานใหญควักบุหรี่ออกมาจุดสูบชาๆ สายตาไมหางไปจากใบหนานัน ้ “ยิ่งอยูรวมกันไปนานวัน แกก็มีอะไรแปลกๆ เพิ่มขึ้นทุกที ฉันถามวาแกหยุดเพลงของแกเสียทําไม” แงซายยิ้มเห็นฟนขาวทั้งสองแถว “ผมจะรองเพลงยามเมื่อใจเปลี่ยวเทานัน เดี๋ยวนี้ผมมีผูกอง ผมจะรองเพลงเพื่ออะไร?” ้ “ฉันไมคิดเลยวาแกจะรองเพลงไดราวกับนกฟา แกไปจําเพลงเหลานันมาจากไหน แม ้มันจะเปนเพลงกะเหรี่ยง แตถอยคําความหมายของมัน ไมนาจะเปนของกะเหรี่ยงเลย” หนุมชาวดงผูลึกลับมองประสานตาเขา สีหนาออนละไมอยางประหลาด  “ผมจําไมไดวาผมจําเพลงเหลานี้มาจากไหน...มันนานมาแลว มันเปนลํานําบทเพลงที่ลอ ลอยมาจากดินแดนอันไกลโพน บางทีผมอาจจํามาจากความฝนก็ได” “นอกจากตัวของแกเองแลว แกเคยมีอะไรเปนที่รักบางไหมแงซาย?” “พระธุดงค องคที่อุปการะผมมา” “ฉันหมายถึง ‘สัตวประหลาดแสนสวย’ ตามคํารองในเพลงของแกเมื่อครูนี้?” ยิ้มบนใบหนานั้น สยายกวางออกไปอีก แสงไฟสาดจับใบหนา แลดูเปนเงาละเลื่อมราวกับภาพปน  “สัตวประหลาดแสนสวยชนิดนั้น พระธุดงคเตือนผมไวหนักหนาใหออกหางไว ดังนั้นชีวิตที่ผานมาแลวของผม จึงยังไมเคยมี แตสักวันหนึ่งขางหนาใครจะรูได” และโดยไมทนรูตัว แงซายก็ยอนถามมาวา ั “ผูกองละครับ?” รพินทรเปาควันบุหรี่ลงต่ํา เลิกคิ้วขึ้น “บางทีฉันอาจเหมือนแกก็ไดแงซาย ผิดกันแตเพียงวาฉันไมมพระธุดงคมาคอยบงการ ีหรือชี้แนวชีวตใหอยางแกเทานั้น” ิ “ถาไมเปนการบังอาจมากจนเกินไป...” เสียงของแงซายมีกังวานออนโยน มองนิ่งอยูที่เขา “ผมอยากจะทักวา คืนนี้ผูกองมีกังวลผิดไปกวาทุกครั้ง” พรานใหญฝนหัวเราะเบาๆ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 986 “แกเปนคนเฉียบแหลม แงซาย แตดจะเกิดฐานะมากทีเดียว วาแตนแนะ แกพอจะบอกได ู ี่ไหมวา ระหวางเรากับไอแหวง มันจะลงเอยเอาอยางไร” “ทําไมผูกองจึงถามผม แงซายรูอนาคตเบื้องหนาไดกคงเปนผูวเิ ศษ” ็ “ฉันอยากจะเชื่อในอะไรสักอยางหนึ่ง ทีแฝงอยูในตัวแก” ่ รพินทรพูดเสียงเครงขรึม น้ําเสียงจริงจัง อังมืออันหนาวเย็นทั้งสองลนกับเปลวไฟ “สิ่งนั้นคือความสังหรณอันลีลับ ที่มีอยูในดวงจิตของแก แกทํานายอะไรไดถูกตองมา ้หลายอยางแลว พวกเราจะตองลมตายเสียหายเพราะโขลงของไอแหวง มันก็ปรากฏผลเปนความจริงขึ้นมาแลว ตอไปละ อะไรมันจะเกิดขึ้นอีก?” แงซายสั่นศีรษะชาๆ “เปนความสัตยจริง ผมทํานายหรือคาดการณสิ่งใดไมได อะไรก็ตามที่ผมไดบอกผูกองไปแลว เปนสิ่งที่ผมไดพบเห็นในความฝน และเมื่อยังไมมีความฝนผานมาใหเห็นอีก ผมก็บอกอะไรไมได เดียวนี้ผมมีแตความมั่นใจเทานั้น” ๋ “อะไรที่แกมันใจ?”่ “ไมมีสัตวปาตัวใดในโลกที่จะพนมือของพรานใหญรพินทรไปได ถามีเจตนามุงมั่นทีจะ่เอาตัวมัน ไอแหวงก็เชนกัน” “อะไรที่ทําใหแกยกยองฉันถึงเพียงนั้น ตองการใหฉันตายใจกับแกใชไหม” รพินทรถามต่ําๆ หรี่ตาลง แงซายสั่นหนาแชมชาอีกครัง มองประสานตาเขาอยางเปดเผย ยิ้มกวางๆ ้ “หามิได ผมพูดดวยความสัตย ไมไดเจตนาจะลอลวงยกยองผูกองเกินความจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผูกองอาจไมรูจักผมดีนัก แตผมรูจักผูกองดี รูจักมานานแลว ในอาณาจักรปาดงพงไพร  ทั้งหมด ไมมใครจะยิ่งใหญไปกวาพรานใหญรพินทรอีกแลว อยาวาแตผมเปนคนเลย แมแตเสือสมิง ีมันยังตระหนักในขอนีไมยอมที่จะเผชิญหนา ถึงไอแหวงก็เหมือนกัน มันคอยแตจะหลบหนาผูกอง ้อยู แตยังมีอกหลายชีวิตทีมากับผูกองดวย ซึ่งมันรูวานั่นคือเหยื่อของมัน และเหยื่อที่มนเห็นวา ี ่ ัสะดวกแกการทําลายลางที่มากับผูกองดวยนี่แหละ จะเปนสิ่งลอจูงใจใหวาระสุดทายของมันมาถึงนี่เปนความเชือมั่นของผม” ่ รพินทรแหงนหนามองดูเดือนขางแรม ที่โผลพนขึ้นมา นิ่งงันไปครูก็เอยขึ้นวา “แกจะรับกับฉันตามตรงไดไหมวา แกไมเต็มใจทีจะรวมติดตามชางโขลงนี้กับพวกเรา ่เลย และอยากใหเราเลิกลมเสีย” “เมื่อแรก ผมก็คิดเชนนัน...” ้ เสียงของชาวดงพเนจรกังวานลึกอยูในลําคอ “แตเดียวนี้มนสายไปเสียแลว หลายชีวิตของพวกเราสิ้นสุดลง ไอแหวงไมควรที่จะมีชีวิต ๋ ัอยูตอไป”[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 987 “ดีมาก ที่แกยอมมีความเห็นตรงกันกับพวกเราทุกคน” พรานใหญพด พรอมกับลุกขึ้นยืน ู “แกเปนนักลาชางมือดีมากอน คงจะชวยอะไรเราไดมาก ถาแกมีความเต็มใจทีจะชวย ่โดยไมแกลงอมพะนําหรือคอยแตจะยึดถือปฏิบัติตามคําสั่งแบบเถรตรง แกลงโงประการเดียวอยางที่แลวมา” จบประโยค เขาก็ผละกลับไปลมตัวลงนอนยังที่เดิม และสะกดตัวเองหลับไปภายในไมกี่นาทีตอมา... สัมผัสอันเคยชินจากระบบประสาท ที่ฝกฝนมาเปนอยางดี ปลุกใหเขาตืนขึ้นอยาง ่กะทันหัน ทันทีที่ลืมตาก็รูสึกไดในทันทีนนวา ปาใหญรอบดานมันบังเกิดสิ่งผิดปกติข้นเสียแลว ั้ ึ ขณะนันมันเปนเวลาประมาณตีสองเศษๆ อากาศกําลังหนาวเย็นสะทานสั่นไปถึงหัวใจ ้ละอองน้ําคางชุมฉ่ําไปหมดทุกหนทุกแหง แมแตปลายจมูก ทันทีที่ลุกขึ้นนั่ง บุญคํา เกิด จัน และเสย ก็พากันยองตรงมาที่เขา สีหนาของแตละคนบงชัดถึงความรอนรนตื่นตระหนก “นายตื่นพอดี!” เสียงบุญคําครางออกมาอยางยินดี “เกิดอะไรขึ้น?” “ฟงนั่น!” จันกระซิบเบาที่สุด ทุกคนเขามานั่งคุกเขารายลอมเขา เงี่ยหูนัยนตาเบิกโพลง กวาดลอกแลกออกไปยังแนวปาอันทะมึนมืดรอบดาน ในความเงียบสงัดอันหนาวจับกระดูก มีเสียงของการเคลื่อนไหวชนิดหนึ่งแววมา ไมใชเสียงลมพัดกิ่งไมตามธรรมชาติ แตฟงผาดๆ มันก็ละมายกัน มันลั่นขึ้นทางดานซายแลวก็ขวา บางทีก็ดานหนา ประหนึ่งจะเปนการเคลื่อนขบวนเขามาอยางลึกลับของบรรดากองทัพภูตผีปศาจ บางขณะก็หยุดเงียบหายสนิทไปราวกับหูฝาด แลวตอมาก็เริมไหวสวบสาบแผวเบาขึ้นอีกใกลๆ เขามา ่และใกลเขามาทีละนอยฟงไดถนัด แมแตกิ่งไมบางกิ่ง ถูกกําลังชนิดหนึ่งคอยๆ แหวกมันออกแลวคอยๆ ผอนคืนใหไหวกลับเขาที่ ราวกับเกิดขึ้นจากน้ํามือของคน หางออกไปประมาณ 20 วา นอกบริเวณกองไฟ รางตะคุมของแงซายลงนอนพังพาบอยูกับพื้น แนบหูลงกับพื้นดินแลวลุกขึ้นเดินยองไปตามสุมทุมพุมไม อันขึ้นอยูหนาทึบดวยกิริยาราว กับเสือ “บุญคํา ไปตามแงซายกลับเขามา!...” พรานใหญกระโดดลุกขึ้นยืน ควาไรเฟลประจํามือแลวสังการเร็วปรื๋อ ่ “เกิด จัน แลวก็เสย ปลุกลูกหาบทุกคน พยายามอยาใหมันแตกตืนตกใจเปนอันขาด” ่[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 988 ตัวเขาเองวิ่งตรงเขาไปในกระโจมพักของนายจาง ทั้งสามกําลังนอนหลับสนิท ถูกปลุกขึ้นในทันทีนน ั้ “ฉุกเฉินครับ! ไอแหวงลอมเราแลว!!” เขาบอกเสียงหนักๆ พริบตานั้นเอง ความงัวเงียของคนทั้งสามก็หายไปเปนปลิดทิ้ง และทั้งๆ ที่ยังไมสามารถจะจับตนชนปลายหรือเขาใจอะไรไดแนชัด เชษฐากับไชยยันต กระโจนผึงลงจากเตียงพรอมกัน ดารินคนเดียวที่นงตะลึงงันเหมือนตกอยูในหวงความฝน แตแลวก็ถูกพี่ชายกระชากลงจากเตียง อึดใจ ั่ ตอมานั้นเอง สติของหลอนก็กลับคืนมา และพรอมความตื่นเตนตอสถานการณราย ทําใหลืมความเจ็บปวดจากขอเทาแพลงเสียหมดสิ้น ปราดเขาไปควาไรเฟลประจํามือ พรอมทั้งกระสุนโกยใสกระเปาเสื้อคลุมที่สวมอยูจนเต็ม แงซายกับบุญคํา ก็พรวดตามเขามาในกระโจม “มันใกลเขามาทุกทีแลวครับ เต็มปาหมดทุกดาน” บุญคํารายงานหอบๆ ทั้งหมดผละจากกระโจมออกมาทันที บัดนี้บริเวณปางพักดานนอก ทุกคนตื่นพรอมอยูแลวที่จะรับคําสั่ง ราวปาเงียบสงัดลงอีกครั้งเหมือนไมมอะไรเกิดขึ้น เชษฐา ไชยยันต และดาริน ีพยายามตะแคงหูฟง แตไมไดยินอะไรเลย ชางรายเหลานันจะมีสักกี่ตัวก็ตาม สงบการเคลื่อนไหวของมันลงชั่วขณะราวกับจะนัด ้กันไว ความมืดของยามวิกาล ความทึบทะมึนของแนวปารอบดานเปนฉากอําพรางอันลึกลับ ทุกคนรูสึกโดยสัญชาตญาณวามหาภัยกําลังแวดลอมอยูใกลๆ นีเ่ อง เวนแตไมสามารถจะบอกไดเทานั้นวามันจะอุบัติขนเมื่อใด ึ้ มันเปนนาทีวกฤติ ที่ทุกสิ่งทุกอยางขึนอยูกบการตัดสินใจของรพินทรคนเดียว!! ิ ้ ั[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 989 40 “ทําไมเงียบเหลือเกิน” เชษฐากระซิบ ตากราดไปยังแนวปาอันมืดมิดรอบดาน “ทุกตัวหยุดนิงอยูกับที่ อาจไหวทันแลววาเรารูตัว ประมาณไมเกิน 400 เมตร รอบดาน ่ของเราในขณะนี้พวกมันเต็มไปหมดแลว” พรานใหญตอบแผวเบา ไชยยันตแยกเขี้ยว แกะลูกปนออกจากกลองบรรจุใสกระเปาเสื้อทั้งสองดานจนแทบลน “พอรูไหม สักกี่ตัว?” ตาอันลุกวาวของรพินทรหรี่ลง เมมริมฝปากแนน อาการของเขากระสับกระสายอยางไมเคยปรากฏมากอน “นรกเทานั้นทีจะรูได ฟงดูจากเสียงอาจสองสามรอยตัวขึนไป อาจมากกวานั้น อาจเปน ่ ้จํานวนชางสวนใหญทั้งหมดที่มีอยูในอาณาจักรปาแถบนี้ ซึ่งมันพรอมใจกันรวมกําลังชางเขามา ในชีวิตของผมหรือเทาที่เคยไดยินไดฟงมา ก็ไมเคยพบกับกองทัพชางรวมพลกันไดมากมายถึงเพียงนี” ้ ดารินกัดฟน ใชเทาขางที่แพลงพยายามถีบยันกับรากไมเปนการทดลอง และดวยกําลังใจอันกลาเด็ดเดี่ยว หลอนก็รับกับสถานการณไดผิดไปจากเวลาปกติ วิกฤติการณอันฉุกเฉินขีดสุด มันมีอิทธิพลอยูเหนือความเจ็บปวดโดยสิ้นเชิง ระหวางทีพรานใหญและพี่ชายของหลอนกําลังพูดกัน ่อยางรอนรนนัน หญิงสาวสงบนิ่งรอคอยอยางเดียว ที่จะปฏิบัตตามคําสั่งเทานั้น ้ ิ “แลวทําไมมันถึงหยุดนิ่งไปอยางนั้น?” คําถามของไชยยันตประโยคนี้ เปนปริศนาที่เกิดขึ้นกับทุกคน อยางไรก็ตามแมจะไมมีคําตอบที่แนชด แตตางก็ตระหนักไดดีวามันเปนไปในทางราย มากกวาทางดี ั “ผมคิดวาเรามีเวลาพอ” แงซายเอยขึนอยางรอนใจเปนครั้งแรก ทั้งๆ ที่โดยสถานการณเชนนี้ ไมเคยแสดง ้ความเห็นอันใดมากอนเลย “มันรูตัวแลววาเราไหวทัน มันหยุดเพื่อการตัดสินใจของเจาจาโขลง เวลาระหวางนี้ยอม เปนของเรา แตตองไมชาจนเกินไปนัก ผูกองจะเอายังไงก็สั่งการเถิดครับ” ทุกคนจองมาที่พรานใหญเปนตาเดียว เห็นสีหนาของเขาอยูในอาการใชความคิดหนักหนวงอยูเชนนัน ้ “อยาวาแตพวกเราเพียง 19 คนแคน้เี ลย ตอใหทหารเปนกองรอยก็มหวังแหลกหมอ ถา ีมันบุกเขามาพรอมกันทุกดาน” “แลวจะเอายังไง?”[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 990 หัวหนาคณะเดินทางพูดเร็วปรื๋อ รพินทรยิ้มกราวๆ แสงไฟในกองที่สุมไวสองจับหนาเปนมันเกรียม “เรารุกมันมานานแลวครับ ทีน้ก็ถึงคราวที่จะตองถอยบางแลว ขืนปกหลักสูอยูทนี่ตาย ี ี่หมด” แลวเขาก็บยปากไปทางดานเหนือของที่ตั้งแคมป อันเปนบริเวณชายเนินสูงชัน สลับ ุซับซอนไปดวยแกงโขดหินใหญนอย พูดโดยเร็วตอมา “ทางเดียวเทานั้นที่จะรอดถอยขึ้นไปยันรับมันบนเนินนัน ทิ้งแคมป บริเวณแคมปของเรา ่ทั้งหมดอาจแหลกยับ แตเอาชีวตรอดไวกอน ที่สูงชันมีกําบังระเกะระกะไปดวยกอนหิน ถึงอยางไร ิ ก็พอจะยิงปะทะไดทน กอนที่มันจะบุกเขาถึงตัว” ั “ตกลง เอาไงเอากัน สิ่งที่สําคัญที่สุดก็คือ รักษาชีวิตพวกเราทุกคนไว อยางอื่นชางมันกอน!” เชษฐาบอก พรานใหญก็สั่งการในทันทีนั้น ทุกสิ่งทุกอยางดําเนินไปอยางรวดเร็วแขงกับเวลา และเปนไปอยางเงียบที่สุดเทาที่จะเงียบได ทุกคนในคณะเคยชินดีแลวกับเหตุการณคับขัน และปฏิบัติหนาที่ประสานกันไดอยางแคลวคลองวองไว เครื่องเวชภัณฑ อาวุธปนทุกกระบอก เครื่องกระสุนและวัตถุระเบิด เปนสิงที่ตอง ่คํานึงถึงกอนสิ่งอื่นใดทั้งสิ้น ของเหลานี้ถูกลําเลียงเคลื่อนยายอยางรวดเร็วขึนไปยังที่มั่นฉุกเฉิน ้ชั่วคราว บุญคําทําหนาที่ควบคุมลูกหาบในการขนยาย และนําคณะนายจางขึ้นประจําที่มั่น อันเปนตีนเขาลูกเล็กๆ หางจากแคมปออกไปเพียงไมเกิน 30-40 เมตร นับเปนความรอบคอบของบุญคําอยางยิ่ง ที่เลือกตั้งแคมปใกลเคียงกับตีนเขาอันเปนเนินสูงชันขึ้นไป ซึ่งเมื่อยามเกิดเหตุฉุกเฉินก็สามารถจะเคลื่อนยายถอยไปยึดบริเวณชายเนินตําแหนงนั้น ดัดแปลงเปนปราการเชิงเทินตั้งรับไดอยางดี เสยกับเกิด และลูกหาบอีกสองคนชวยกันตอนควายทัง 15 ตัว อันจัดวาเปนพาหนะ ้จําเปนขีดสุด ขึ้นเนินไปดวยและลามไวอยางแนนหนา กันไมใหแตกตืนกระจัดกระจายไปในขณะที่ ่เกิดปะทะขึ้นระหวางมนุษยกับกองทัพชาง ที่บีบลอมเขามาทุกดานในขณะนี้ และยังอยูในรัศมีที่จะชวยยิงคุมครองใหได จันกับแงซาย เติมเชื้อฟนเขาไปในกองไฟทุกกองสุมใหสวางโชติขน เพื่อใหบริเวณ ึ้แคมปทั้งหมดมีแสงสวางพอที่จะสังเกตเห็นไดเทาทีจะสามารถ ตะเกียงเจาพายุอกดวงถูกไขสวาง ่ ีขึ้นเต็มที่ ตั้งไวที่ตอไมกลางบริเวณ ไมกี่อึดใจหลังจากนั้น ทุกคนก็ขึ้นประจําโขดหินบนเชิงเขาพรอมหมด คงเหลือแตรพินทร แงซาย และจัน เพียงสามคน ที่ยังงวนจัดการอยูในบริเวณแคมปวนอยู  ุ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 991 “สามคนนั่น มัวแตทําอะไรงุมงามกันอยูอก ทําไมถึงไมถอยขึ้นมารวมกับเรา”  ี ดารินพูดอยางรอนใจ เพงมองลงไปยังบริเวณแคมปที่เห็นแสงไฟสลัวอยูในฉากความมืดมิดรอบดาน “นอยอยูกับไชยยันตนะ พี่จะลงไปดูเอง ระวังใหดีระหวางนี้ ถาเห็นมันพรวดออกมาไม วาทางดานไหน ระดมยิงสกัดไวทนที” ั วาแลว อดีตทานทูตทหารบก ก็ควาไรเฟลคูมือ ผละออกจากที่ซุมวิ่งตัดเนินกลับลงไปที่บริเวณแคมปที่เห็นรพินทร แงซายและจัน กําลังชวยกันทําอะไรวุนอยูนั้นทันที   ขณะที่เชษฐาปราดเขามาถึง เห็นพรานใหญกับแงซายกําลังงวงอยูกบดินระเบิดและสาย ัชนวนกันอยางเรงรีบ มีจันเปนลูกมือ “นั่นคุณจะทําอะไร?” หัวหนาคณะเดินทางรองถาม “ถามันพรอมใจกันบุกเขามาจริง ปน 19 กระบอกรับมันไมไหวหรอกครับ ระเบิดก็ยังไมรูวาจะยันอยูหรือเปลา แตก็ตองเสี่ยง”  “คุณจะวางระเบิดยังไง?” รพินทรอธิบายรวดเร็วใหเชษฐาทราบวา มีปากทางดานอันจะนําเขามาสูบริเวณที่ตั้งแคมปนี้อยูสี่ดาน หนทางแคบๆ จํากัดเปนทางในระหวางซอกเขาอันเต็มไปดวยผนังหิน โขลงชางที่ จะบุกมานั้นจะตองผานเขามาทางปากดานชองเขาแคบๆ ทั้งสี่ดานนี้ เขาและแงซายจะแยกยายกันวางระเบิดไวยงประตูผาทั้งสี่แหงนี้ หากความจําเปนขีดสุดมาถึง โดยไมสามารถจะยิงปะทะหยุดยั้ง ัไวได ก็จะวางระเบิดปากดานทั้งสี่ดานใหถลมลง ซึ่งเชื่อวาอํานาจของเสียงระเบิดก็ดี หรืออํานาจของแรงระเบิดที่อัดหินเปนตันๆ ใหพังถลมลงมาใสโขลงชางบาเลือดก็ดี คงจะมีอิทธิพลทําใหพวกมันแตกกระจายลาถอยไป โดยจะพยายามปองกันที่ตั้งแคมปไวใหได ไมยอมใหพวกมันสวนใหญยกพลบุกเขามาถึง เพราะสัมภาระวัตถุเปนสวนมากยังทิ้งอยูในที่ตั้งแคมปอันเนื่องจากยายไมทน ัหากปลอยใหพวกมันบุกเขามาถึง ทรัพยสินเหลานั้นก็เปนอันวาปนปไมมีเหลือ มันรวมทั้งเกวียน อันเปนพาหนะสําคัญที่จอดทิ้งอยูดวย “คุณจะตอสายชนวนระเบิดไปจนถึงที่ตั้งรับบนเชิงเขาโนนเทียวหรือ” เชษฐาถาม “ไมจําเปนหรอกครับ ผมกะเอาใจกลางแคมปของเรานี่แหละ เปนตําแหนงสวิตซระเบิดตั้งสวิตซในทีซ่งเราจะมองลงมาไดเห็นชัด เมื่อจะระเบิดก็ยิงมาที่สวิตซ มันก็จะระเบิดขึ้นเอง” ่ ึ หัวหนาคณะก็เขาใจในทันทีนั้น ทั้งสี่คนชวยกันวางระเบิด และตอสายชนวนอยางรวดเร็วทั้งสี่ดาน นําชนวนมาบรรจบรวมกันที่หมอแบตเตอรี่ควบคุมการระเบิด อันเปนสวิตซกลาง อันเดียวกัน รพินทรนําหมอแบตเตอรี่เขาไปตั้งไวในระหวางซอกหินดานหนึ่ง ซึ่งเมื่ออยูบนเชิงเขาก็[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 992สามารถมองลงมาเห็นไดถนัดโดยไมมอะไรบัง ใชกระดาษสะทอนแสงสีขาวปดไวดวยพลาสเตอร ี เพื่อใหสังเกตไดชัดเจนยิ่งขึน โดยติดที่หมายไวยังจุดระเบิดตอสายไฟตรง ้ ลูกปนนัดใดนักหนึ่งก็ตาม ทีวิ่งทะลวงเขามากระทบยังตําแหนงนี้ จะทําหนาที่เหมือนคัน ่สับระเบิดในพริบตา ระหวางที่ชุลมุนแขงกันอยูเสียงปารอบดานก็สะเทือนขึ้นอีกครั้ง มันดังจากซายแลวก็ขวาและในที่สุดก็ดูเหมือนจะแวดลอมรอบดานไปหมด เสียงกิ่งไมหกโผงผาง เสียงฝเทาหนักๆ เหลือที่ ัจะคณานับ ยาตราเคลื่อนใกลเขามา กลิ่นไอของมฤตยูแทรกซึมไปทั่วทุกอณูของอากาศ สําเนียงที่ไดยนยามนี้ เปรียบไมผิดอะไรกับเสียงคลื่นในมหาสมุทรยามมีมรสุม ิ พริบตานั้นเอง ขณะที่รพินทรปดกระดาษสะทอนแสงของเขาลงยังคันระเบิดเสร็จพรอมกับเงยขึ้น อันเปนขณะเดียวกันกับทีแงซายวิ่งออกมาจากกระโจม หอบผาแบล็งเก็ตของคณะ ่นายจางออกมาดวย เสียงชนิดหนึ่งก็ดังวูบตัดอากาศมาจากเบื้องบน เสี้ยววินาทีตอมา มันก็หลนตูมลงมากลางหลังคาเต็นทราวกับลูกกระสุนปนใหญ ที่คํานวณไวอยางแมนยํายิ่ง น้ําหนักอันมากมายของวัตถุที่หลนลงมานั้น ทําใหสายที่ขึงเต็นทขาดสะบัน หลังคาถลมลงและเลยไปกระแทกสรรพ ้สิ่งที่อยูในเต็นทเสียงดังสนั่น ผาเต็นทขาดกองลงคลุมพื้น มันคือกอนหินใหญขนาดครกตําขาว! กอนที่ทุกคนจะตื่นจากตะลึง ขอนไม และกอนหินใหญๆ อีกหลายกอนก็ระดมปลิววอนเขามาหลนครืนโครมอยูทั่วบริเวณ จากความมืดรอบดานที่มองไมเห็นที่มา ราวกับมีมือยักษมาระดมขวางปากอนหิน และขอนไมเหลานัน เฉียดทั้งสี่ไปอยางหวุดหวิดจวนเจียน ซึ่งถาถูกเขาก็ไมมี ้ปญหา กระดูกกระเดียวเปนไมมีเหลือ ้ “ระวัง! หลบเร็ว!!” พรานใหญรองออกมาสุดเสียง วิ่งเขาปะทะเชษฐาผูยังยืนตะลึงคางในปรากฏการณพิสดาร อันไมคาดฝนนั้น ลมกลิ้งลงไปดวยกันทั้งคู ในขณะที่ขอนไมอนใหญขนาดทอนขาออนยาว ัวาเศษ ปลิวผานศีรษะไปอยางหวุดหวิด กระทบเกวียนที่จอดอยูเสียงโครมสนั่น ทั้งสองตะกายลุกขึ้นอยางรวดเร็ว วิ่งเขาหาโคนตนกระหรางใหญ ในขณะที่แงซายกับจัน ก็วิ่งหลบหาฝนยักษ บายหนาไปทางเชิงเขาอันเปนทีมั่น ่ เปดฉากโจมตีโดยระดมซัดหินและขอนไมขวางปาเขามาเปนการใหญแลว เจาชางมหาวายรายที่รวมพลกันไดประหนึ่งกองทัพ และบัดนี้ บีบรุกเขามาในระยะประชิดรอบดาน ก็ประกาศศักดาของมันอยางโจงชัด ตัวหนึ่งแผดรองแปรนขึนกอน เหมือนจะเปนสัญญาณใหเรงเขนฆา ้จากนั้นตัวอื่นๆ ก็รองรับกันขึ้นพรอมกันหมด แซสนั่นอื้ออึงไปหมดทั้งราวปา ทามกลางราตรีอันเงียบสงัด[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 993 จําแนกไมถูกวามันมีจํานวนอยูสักกี่สิบหรือกี่รอยตัว หูของทุกคนในยามนี้ลั่นอื้อ รูสึกประหนึ่งวาผืนแผนดิน และขุนเขารอบดานจะถลมทลายลง ดวยคลื่นเสียงที่ดังสะเทือนเลื่อนลั่นยิ่งกวาฟาคํารนนัน ้ เงาทะมึนประหนึ่งราหู ตะลุยครืนโครมออกมาจากพงไมดานซายของแคมป ปรี่ดิ่งเขามาที่รพินทรและเชษฐา ผูกําลังพะวาพะวังหมุนซายหมุนขวาอยู ตามกันออกมาเปนขบวน เสียงไชยยันตตะโกนลันลงมาใหหนีขึ้นที่มั่น และยังไมทนจะขาดเสียง ไรเฟลนัดหนึ่งก็แผดแหลมกึกกอง ่ ัขึ้นเปนปฐมฤกษ มันเปน .300 เวเธอรบีแม็กนั่มจากมือของ ม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธิ์ ผูฉับไวในการลั่นไกตามเคยนั่นเอง หลอนมองเห็นภาพนั้นอยางถนัด ขณะที่ไชยยันตมวตะโกนเตือนอยู ัหลอนก็ยิงแลว ไอหวโตตัวล้ําหนาที่สุด วิงชนเกวียนทีจอดพิงโคนไมลม และบัดนี้ปรี่ราวกับพายุเขา ั ่ ่มายังรพินทร กับเชษฐา หางเพียงไมเกิน 15 กาว เซถลาคะมําหนาพรอมกับรองโอก ขาหนาทรุดคูลงในพริบตา เพราะถูกรอยเขากกหูดวยกระสุนสั่งจากมืออันฉมังของหญิงสาว ตัวตามหลังมาเปน อันดับสอง เจอะฟาผาเขาไปอีกที่สะบัก หมุนเฉออกนอกทาง แลวก็ลมตึงไปในอึดใจตอมา ดวยกระสุนนัดที่สามซึ่งทะลวงเขาเจาะขมับ “รพินทร! วิ่งไปกอน ไมตองหวงผม!” เชษฐารองลั่น ประทับ .458 ขึ้น เผนออกนอกพูของตนกะหรางทีหลบอยู สองปาก ่กระบอกไปยังเงาทะมึนที่พรวดพราดออกมาจากริมปาอีกดาน แลวกดตูมอยางฉุกละหุก เสียงตะกั่วน้ําหนักขนาด 500 เกรน ปะทะกับกะโหลกอันใหญโต ไดยินอยางถนัด ซุมไมดานนันถลมพังไปทั้ง ้แถบดวยน้ําหนักตัวที่ลมทับลงมา พรานใหญเผนวิ่งออกไปไดเจ็ดแปดกาวก็หันกลับมา เชษฐากําลังวิ่งอยางไมคิดชีวตกวดิตามหลังเขามา และเบื้องหลังของราชสกุลหนุมหัวหนาคณะ ปลายงวงอันยาวใหญของภูเขาเคลื่อนที่ ซึ่งกระชั้นไลมาอยางติดๆ กําลังไขวควาเฉียดศีรษะเชษฐาอยูหวุดหวิดจวนเจียน รพินทรเสยลํากลองไรเฟลขึ้นเหนียวไกออกไป ทั้งๆ ที่พานทายยังหนีบอยูที่ซอกสีขาง พอกระสุนลั่นพนลํา ่กลอง รางของเขาก็หกคะเมนหงายหลังผึ่ง เพราะอํานาจแรงสะทอนเนืองจากจับไมถนัด แตลูกปน ่วิ่งเขาสวนโคนงวงอยางถนัดถนี่ กอนทีมันจะถึงตัวเชษฐาเพียงพริบตาเดียว ไอมหายักษงากุดผงะ ่หลัง ซวนเซไปสองสามกาวแลวลมทั้งยืน จังหวะนันเองเชษฐาก็กระโจนมาถึงเขา กระชากแขนฉุด ้ใหลุกขึ้น แลวพากันวิ่งแนบตรงไปยังตีนเขา อันมีพรรคพวกคอยอยูกอนแลว  เสียงปน บัดนี้ระเบิดระงมเปนประทัดแตก ดังมาจากทีมั่นเนินเขา พวกที่อยูบนนันเปด ่  ้ฉากระดมยิงขึ้นแลวอยางขนานใหญ เปนการสกัดกั้น เรงปะทะเจาพวกทียกโขลงไลหลังเชษฐากับ ่รพินทรมาอยางดุเดือด เสียงไชยยันตตะโกนมาอีก ใหทั้งสองพยายามมาใหถึงเชิงเขาโดยเร็ว โดยไมตองหันกลับไปพะวงถึงการติดตาม เพราะยิงสกัดไวใหแลว ไมกอึดใจหลังจากนั้น เชษฐากับ ี่[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 994รพินทรก็ไตขนมาถึงแนวโขดหินบนเนินชันอันเปรียบเสมือนเชิงเทินตังรับ ซึ่งแงซายกับจันเผน ึ้ ้ลวงหนาถึงกอน ไรเฟลทุกกระบอกบัดนี้รอนผาว เพราะการยิงอยางหนักหนวง ชางชุดแรกที่บกทะลวงเขามาถึงบริเวณแคมปประมาณ 7-8 ตัว ลมกลิ้งไปหมดแลว และ ุเหตุการณดูเหมือนจะสงบราบคาบลงชั่วขณะหนึ่ง ดารินเคี้ยวหมากฝรั่งเยิบๆ ดับอารมณอันเขม็งเครียด กําลังยัดลูกปนชุดใหมลงแม็กกาซีนอยูอยางรวดเร็ว ขณะที่เชษฐากับรพินทรไตขึ้นมาถึงโขดหินทีหลอนกับไชยยันตประจําอยู ทั้งสอง ่มานั่งหอบอยูดวยกัน หันกลับลงมองไปเบื้องลาง อาศัยจากไฟที่สุมไวรวมทั้งตะเกียงเจาพายุทจด  ี่ ุสวางอยูกลางแคมป ไมเห็นเงาของชางปาตัวไหนอยูอก นอกจากซากที่กองอยูเปนหยอมๆ ี “เกลี้ยงเลยหรือ ชุดนั้น?” เชษฐาถามหอบๆ “ไมมีเหลือ ใหมันยกแหกันเขามาอีกเถอะ จะซัดใหเปนเบือเลย” ไชยยันตตอบดวยเสียงคํารามอยางมันเขียว ้ ไมทันจะขาดคํา เงาใหญโตก็วิ่งเหยาะๆ โผลจากความมืดออกมาใหเห็นอีกสามตัว มันปราดตรงไปที่เต็นท ซึ่งบัดนี้กองคลุมอยูกับพื้น ใชเทาเตะกระทืบอยางดุรายกระหายเลือด กอนที่ รพินทรกับเชษฐาผูเหน็ดเหนื่อยจากการวิง และไตเนินขึ้นมาชนิดแทบจะขาดใจในขณะนีจะขยับตัว ่ ้ไดถนัด ดารินกับไชยยันตผคอยพรอมอยูกอนแลว ก็ระเบิดกระสุนแขงกันลงไปแซสนั่น ประสาน ู อึงอลดวยไรเฟลอีกกวาสิบกระบอกของพรานพื้นเมืองของรพินทรและลูกหาบ มันเหมือนกับการระดมยิงเปา หากระสุนเหลานั้นกระทบกับรางของเจาวายรายทั้งสามตัวพรุนนับแผลไมถวน มันลมคว่ําลงไปประหนึ่งถูกฟาผาโดยไมกระดิกกระเดียดินรน้ ้ หลังจากคว่ําสามตัวหลังลงไปอยางเฉียบขาดแลว ทุกสิงทุกอยางก็สงบลงอีกครั้ง เปน ่เวลา 5-6 นาที โดยไมมีอะไรกระโตกกระตาก แตมันเปนความเงียบทีกดหัวใจของทุกคนใหหนักอึ้ง ่เต็มไปดวยความกระวนกระวาย “มันจะเอายังไงกันนี่ ทําไมเงียบไปเสียเฉยๆ อยางนั้น” ไชยยันตรองออกมาอยางกระสับกระสาย จองตาไมกระพริบลงไปยังบริเวณแคมป “ใจเย็นๆ ไวเถิดครับ ศึกไอแหวงคืนนี้ ถึงยังไงมันก็ไมสนสุดลงงายๆ หรอก พวกมันนับ ิ้ไมถวน ลอมเราไวรอบดานหมดแลว แผนของมันคงไมเลิกลมลงเพียงแคพวกมันชุดแรกถูกยิงตายไปเพียง 10 กวาตัวเทานี้หรอก และเราก็ไมอยูในฐานะไดเปรียบมันเลย คืนนี้ทั้งคืนมีหวังตองแขวนตากน้ําคางกันอยูบนนี้ พรุงนี้เชาก็ยังไมแน” พรานใหญบอกแผวต่ํา ควักบุหรี่ออกมาจุดสูบอัดควันลึก “แลวจะทํายังไงกัน ถามันมากมายถึงขนาดนั้น?” ดารินถาม[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 995 “คุมเชิงระวังมันอยูอยางนี้แหละครับ โผลออกมาเปนเปาใหเห็นเมื่อไหรกยิงเมื่อนั้น ถา ็มันพรูออกมามากๆ ยิงปะทะไมทัน และมันพยายามบุกไลขึ้นมาบนนี้ ก็ลอมันอีกวิธีหนึ่ง ผมกับคุณชายเตรียมไวแลว” แลวเขาก็อธิบายใหดารินกับไชยยันตเขาใจถึงการวางระเบิดไว พรอมกันก็ใชไฟฉายกราดลงไปเบืองลาง พอกระทบแสงจากลําไฟฉาย...กระดาษสะทอนแสงที่ติดอยูยังแบตเตอรี่ควบ ้ คุมสวิตซระเบิด ซึ่งตั้งอยูในซอกหินก็สองเรืองขึ้นมาใหเห็นอยางถนัด “สังเกตที่เปาสะทอนแสงโนนไวใหดนะครับ ถาจําเปนจริงๆ เราจะยิงไปที่นั่น ปากดาน ีทั้งสี่ดานจะระเบิดขึ้นพรอมกัน” ไชยยันตดดนิวโดยแรง เขามาตบไหลรพินทร ี ้ “เด็ดจริง ผูกอง! ตองเลนกับมันยังงี้เลย จะมีสัตวดิรัจฉานที่ไหนในโลกอีกบางไหม ที่รายกาจเต็มไปดวยเลหกลเจาความคิด ราวกับคนเหมือนไอแหวงตัวนี้ นีถาไมเจอะกับตัวเอง ใครมาเลา ่ใหฟงก็ไมมีวนเชื่อ มันขับเคี่ยวกับเราดวยสมอง และแผนการที่ไมนาจะเปนสัตวเลย คิดดูเถอะ มันจู ัโจมเราเมื่อตอนบายหยกๆ พอตกกลางคืน หางไมกี่ชั่วโมงหวนกลับมาเลนงานเราซ้ําอีกแลว ไอกุดไอมหิงสาหรือไอผโขมด ไมไดหนึ่งในรอยของไอแหวงเลย ผมยังคิดอยูนี่วา ถาบังเอิญเราไมมเี ชิง ีเขาที่นี่เปนที่ตงรับ เราจะทํากันยังไงคืนนี้?” ั้ “ก็แหลกหมดเทานั้น...” เชษฐาตอบมาเสียงแหบๆ หัวเราะปราในลําคอ “นาขอบใจบุญคําที่เลือกชัยภูมิตั้งแคมปไดอยางรอบคอบ ขณะนี้เราตกอยูเปนฝายถูกมันลาเสียแลว ไมใชลามัน” ในความเงียบสงัด ทุกคนสงบรอคอยเหตุการณที่จะเกิดขึ้นตอไปดวยใจอันเตนระทึกไมเปนส่ํา ไมอาจที่จะคาดคะเนหรือเดาอะไรไดทั้งสิ้น อากาศหนาวเย็นจะสะทานสั่น ปนทุกกระบอกที่รอนกรุน บัดนี้เย็นเยียบลงตามเดิมแลว เหตุการณมันเปรียบไมผิดอะไรกับทหารที่ประจําอยูในสนามเพลาะ ทามกลางขาศึกที่ รายลอมไวหมดทุกดาน ซึ่งไมรูวาจะถูกบุกเขาโจมตีอีกเมือไหร แตละวินาทีเคลื่อนผานไปแบงแยก ่ความคิดคํานึงของแตละคนออกไปในลักษณะตางๆ กัน มันเปนชวงระยะแหงการรอคอยที่นานแสนนาน ทามกลางความอึดอัดกระสับกระสายอยางบอกไมถูก แงซายนําผาแบล็งเก็ตของคณะนายจางสามผืนที่อุตสาหขนติดมือขึ้นมาดวย มาสงแจกจายใหดาริน เชษฐา และไชยยันต ทั้งสามคนพอเห็นเขาก็ลืมตาโพลงดวยความยินดีระคนประหลาดใจ “แงซาย นี่นายหอบผาหมมาใหพวกเราดวยหรือ?” ไชยยันตรองออกมา[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 996 “กอนที่จะออกจากแคมป ผมเขาไปในกระโจมตรวจดูวามีอะไรพอทีจะขนติดมือหนีไอ ่แหวงขึ้นมาไดอีกบาง...” คนใชชาวดงบอกเรียบๆ “แลวก็นกขึ้นมาไดวา เราอาจตองอยูบนนีทั้งคืน อากาศหนาวจับใจ พวกผมไมเปนไร แต ึ ้พวกเจานายคงลําบากมาก ก็เลยขนขึ้นมาให” ไมเพียงแตผาหมขนสัตวเทานั้น หอพันอยูขางในยังมีบหรี่อีกทั้งหอ และบรั่นดีสองขวด ุคณะนายจางพากันอุทานออกมาดวยความยินดี เชษฐาเอือมมือมาตบไหลแงซาย หัวเราะเบาๆ ้ “นายดีมาก แงซาย รอบคอบเหลือเกิน” ดารินตวัดผาผวยออกคลุมตัวไวดวยความหนาวเย็น นัยนตาที่มองไปยังคนใชชาวดงเปนประกายชืนชม บอกมาเสียงหวานวา ่ “ขอบใจเหลือเกิน แงซาย เธอรอบคอบและเปนหวงในสวัสดิภาพของเราเสียยิ่งกวาคนบางคนเสียอีก” คําพูดแบบอดไมไดที่จะ ‘กระทบ’ ของหลอนทําใหพรานใหญฝดคออยางไรพิกล เดินผละจากที่ซมบริเวณนั้น ไปตรวจดูแนวของพวกลูกหาบ ซึ่งเรียงรายกันอยูเปนหมูๆ หมูละสองคน ุตามที่ไชยยันตไดกําหนดไวตามแผนยุทธศาสตร แลวก็นั่งลงยึดบริเวณโขดหินที่หนึ่งทางปกซายใกลกับนายเมยหัวหนาลูกหาบ เพื่อใหพวกนั้นไดอุนใจในการปรากฏตนอยูรวมโดยใกลชิดของเขา เวลาผานไปอยางแชมชา กองไฟทุกกองที่กอไวยังบริเวณแคมปเบื้องลางหมดเชื้อหรี่แดงลงแลว แตแสงตะเกียงเจาพายุที่รพินทรต้งไวกลางบริเวณยังสองสวางอยูตามเดิม มองจากเบื้องบนลงไปในระยะหางประ- ัมาณสิบหาเมตรเห็นเรืองๆ สรรพสิ่งรอบดานไมวาจะเปนเงาหมูไม โขดหิน ผาเต็นทที่ถลมลงมา กองอยูกับพืน รวมทั้งซากชางที่ถูกยิงลมอยูเ ปนภาพตะคุมๆ ้ หนังตาของทุกคนเริ่มถวงหนักลงอีกครั้ง ในความเงียบสงัดเยียบเย็นนี้ จิตกําลังอยูในขาย ภวังค ทันใดก็ตองสะดุงเบิกตาโพลงขึ้นอยางขวัญหาย เพราะเสียงแผดรองของชางที่ดังประสานกันขึ้นอึ้ออึงรอบดานไปหมด มันดังกึกกองสะเทือนเลื่อนลั่นอยูเชนนัน ทุกคนขยับปนแตก็มองไมเห็น ้ตัว บริเวณแคมปเบื้องลางวางเปลาอยูเชนเดิม ไดยินแตเสียงปศาจในขุมนรกที่รองทวงถามชีวิตเสียงรองหรืออีกนัยหนึ่ง นาจะเรียกไดวา เสียงโหสําทับขวัญของมันดังกลาวนี้ ดังแซระงมอยูในเวลาติดตอกันถึง 5 นาทีเต็มๆ โดยไมมีการหยุด ตางกวาดสายตาไปรอบดานอยางอึดอัดใจ แตก็คงมองไมเห็นอะไรอยูเ ชนนั้น แตละคนเต็มไปดวยความกระสับกระสาย บรรยากาศขนหนักแทบจะหายใจไมออกในคลื่นเสียงอันหนักอึ้งนั้น ดารินกัดฟนแนน สะบัดหนาอยูไปมา ใจของหลอนสั่นริกๆ รูสึกเหมือนถูกบีบลงเหลือนิดเดียวในที่สุดก็ยกมือขึ้นอุดหูรองกรี๊ดออกมาสุดเสียงอยางสุดที่จะทนทานตอไปได[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 997 เมื่อพรานใหญวิ่งเขามาถึงตําแหนงที่ซุมของกลุมนายจาง เขาเห็น ม.ร.ว.หญิงคนสวยนั่งตัวสั่นอุดหูหลับตาแนน พี่ชายกําลังเขยาตัวอยู “มันจะเอายังไงกับเรากันนี่ สงครามจิตวิทยาเขาใหแลวเหรอ?” ไชยยันตพูดละล่ําละลัก อาการของเขาก็แสดงใหเห็นชัดวาทุรนทุรายทรมานอยูดวยเสียง นั้นเชนกัน “เมื่อมันรองไดก็ใหมนรองไปเถอะครับ สําคัญวา ถาโผลใหเห็นเมื่อไหร ก็ยิงเมื่อนัน” ั ้ “พวกเราจะเปนบาตายเสียกอน เพราะไอเสียงของมันนีซิ” ่ เชษฐาเองก็มอาการมึนชาไปหมด ี รพินทรกวาดสายตาลงไปเบื้องลางอีกครั้ง แลวเงยปากกระบอกปนไรเฟลในมือขึ้นฟากระดิกไกปลอยกระสุนระเบิดออกไป เสียง .458 แม็กนั่มลั่นกึกกองกลบเสียงชางเหลานั้น มันสะทานดังซากังวายไปตลอดทั้งภูเขา ไชยยันตก็กด .600 ไนโตรฯของเขาตามติดออกไปอีกสองนัดซอน ดังพอๆ กับสายอสุนีบาต ไดผล....เสียงชางอันแซประสานกันอยูเปนรอยๆ เสียงเหลานั้นเงียบเปนปลิดทิ้งในทันทีปาใหญเบื้องหลังสงัดราบคาบลงตามเดิมเหมือนไมไดเกิดอะไรขึ้น ดารินลืมตาขึ้นถอนหายใจเฮือกกรอกบรั่นดีเขาปากแลวนั่งพิงโขดหินอยางหมดแรง ใบหนาของหลอนซีดเผือดเหมือนจะเปนลม “ใหพวกมันออกมาประจันหนากับเราเสียดีกวา ทีจะระดมสงเสียงรองเขยาปอดอยูอยางนี้ ่ โอย! ไมไหว...” หลอนครางแหบๆ ยกมือขึนบีบขมับ หายใจถี่ๆ ้ กอนที่รพินทรจะพูดเชนไร เขาก็ตองหันขวับลงไปเบื้องลางที่บริเวณแคมป เพราะเสียงปาแตกครืนขึนอยางจูโจมอีกครั้ง ชางฝูงหนึ่งดาหนา แลนฮือกันออกมาราวกับภาพหลอนของภูตผี ้ปศาจ พรอมกับเสียงรองอื้ออึงบอกกันของพวกลูกหาบ พรานใหญตวัดปนขึ้นไหลในพริบตา แตคนที่ลั่นกระสุนกอนเขาคือเชษฐา ซึ่งดูเหมือนจะคอยจองอยูกอนแลว จากนั้นอีก 18 กระบอก ก็ประดังกันแผดสนันตามติดออกไปหูดับตับไหม  ่เปนการยิงแบบซัลโว กลิ่นดินปนฉุนตลบอบอวลไปในอากาศอันเย็นชื้นหนัก มันเปนฉากสงครามนองเลือดระหวางมนุษยกับสัตวปา ซึ่งตางฝายตางเต็มไปดวยความอาฆาตแคน ดารินยิงไดรวดเร็วกกวาทุกคน ในเมื่อหลอนมีไรเฟลขนาดพอเหมาะกับตนเองประจํามือเชนนี้ นัดทีหนึ่ง สอง ตลอดไปจนกระทั่งหมดแม็กกาซีนชุดแรก หลอนปลอยมันออกไปภายใน ่เวลาไมถงสิบวินาที ึ ไมมีใครรูผลของการยิงแตละคนไดแนชด ในภาวะเชนนี้เห็นแตเพียงวาชางปาสิบกวาตัว ัชุดนั้นที่พรูผานบริเวณแคมปโดยหมายทีจะบุกไตเนินขึ้นมานั้น กลิ้งโคโลไปหมด กองอยูเปนภูเขา ่เลากา ทุกคนยิงอยางดุเดือด ช่ํามือ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 998 “มะ! เรียงหนาเขามาอีก กี่รอยกี่พนตัวก็ยกกันเขามา!” ั ดารินคํารามอยูในลําคอ ยัดกระสุนชุดใหมเขา .300 เวเธอรบีของหลอนอยางรวดเร็วดุดน ัตาเปนประกายวาวโรจน ทุกคนประทับปนเตรียมพรอม รอยคอยดวยหัวใจอันเตนเราตอไป อีกสิบกวานาที่ ก็ตองหันมองดูหนากันอีกครั้งอยางทายอะไรไมถก กองทัพของไอแหวงสงบงันเงียบเชียบลงอีก จะวา ูผละถอยก็ไมเชิง เพราะไมมเี สียงของการเคลื่อนไหวผละถอยหางใดๆ ทั้งสิ้น “อานใจมันออกไหม จะมาไมไหนอีก” หัวหนาคณะเดินทางระเบิดโพลงออกมา ลดปนลงผอนความตึงเครียดชั่วขณะ “ดูมนไมออกเลย จะวาถอยก็ไมเชิง เหมือนพวกทหารกลาตายที่สงกําลังพลเขาโจมตีเปน ัระลอก เราก็คอยรับมือมันอยูอยางนีแหละ โผลเมื่อไหรก็ยิง ยันสวาง คืนนี้เห็นจะไมตองนอนกันละ ้นอกจากคอยดักระวังอยูอยางนี้” ไชยยันตวา  เหตุการณเปนจริงอยางที่ไชยยันตคาดคะเน ไมมีใครไดหลับนอนกันเลย เวนระยะเงียบหายไปประมาณสักครึ่งชั่วโมง พอตางเคลิ้มๆ กองทัพชางก็เคลื่อนพลบุกเขามาอีก พยายามจะปนเนินเขาเขามาประชิดตัวฝายมนุษยใหได ตองตะลีตะเหลือกระดมยิงปะทะกันเปนโกลาหล ระลอกแลวระลอกเลา หมุนเวียนกันอยูเชนนั้น มีอยูหลายตัวที่สามารถฝาบริเวณแคมปและซากศพของพวกมันเองไตเนินตรงรี่ขึ้นมาได แตแลวก็ถูกยิงฟุบอยูคาตีนเนินนั่นเอง เกลื่อนกลาดระเกะระกะไปหมด เลือดแดงฉานไหลนองตลอดทั้งบริเวณแทนไมมีสวนไหนวาง  มันเปนการตอสูอยางทรหดดุเดือดเปนประวัติศาสตร...ระหวางสัตวกบมนุษย ชนิดที่ ัแมแตพินทรเองก็ไมเคยคาดคิดมากอน “โอโฮ! นี่แปลวามันจะฆาเราใหไดจริงๆ หรือ?” ไชยยันตถึงกับอุทานออกมา ภายหลังจากยิงเจาตัวสุดทายในชุดหลังสุด ลมครืนลงทับศพของพวกมันทีกองอยูกอนแลว ่ ทุกคนในคณะ บัดนี้ตางมีความอัศจรรยใจระคนสยอง ไมผิดอะไรกับไชยยันต จากเหตุการณท่เี ผชิญอยู สิ่งเหลานี้มันอุบัติขึ้นโดยผิดธรรมชาติสามัญเสียแลว เดี๋ยวนีไมมีใครมามัว ้คํานึงถึงนับอยูวาชางเหลานันถูกยิงลมไปแลวกี่ตว เพราะมันทุมกําลังเขามา และตายไปเปนใบไม  ้ ัหลน ตัวแลวตัวเลา เห็นแตซากกองพะเนินเทินทึกไปหมด เชษฐาหันมาจองหนาพรานใหญ ตางคนตางมองดูตากัน “ถาจะไมเปนการเสียแลวรพินทร...” หัวหนาคณะพูดแหบๆ แมอากาศจะหนาวเย็นเชนไรก็ตาม เหงื่อผุดเต็มใบหนาของเขาซึ่งไมผดไปกับทุกคนในขณะนี้ ิ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 999 “มันทุมกําลังเขามายังกะมดปลวกงั้นแหละ ผมแทบจะไมเชื่อสายตาเลยวา ทีเ่ รากําลังเผชิญอยูนี้เปนเหตุการณจริงนอกจากความฝน ถามันยังโจมตีเราแบบบาเลือดอยางนี้ไปจนถึงเชาจะทํายังไงกัน?” “ก็มีอยูทางเดียวเทานันแหละครับ ระเบิดที่เราเตรียมไว” ้ “ก็แลวทําไมไมระเบิดมันเสียเดียวนี้?” ๋ ดารินถามดวยเสียงที่แทบจะไมมีผานลําคอออกมา จะเข็มแข็งกราวแกรงสักเพียงใดก็ตาม บัดนี้ประสาทของหลอนเริ่มจะไมม่นคงเสียแลว เพราะพฤติการณอันหาวหาญเด็ดเดี่ยวเกิน ัคาดของโขลงไอแหวง รพินทรแหงนมองดูดาวบนทองฟา ซึ่งบายคลอยลงเปนลําดับ แสดงวาเวลาเชากําลังคืบใกลเขามา “ผมคิดวายังไมจําเปน ถามันยังใชวิธีเดิม บุกเขามาคราวละสิบกวาตัวอยางที่แลว อยางไรเสียเราก็ยิงทัน และภูมิประเทศก็ไมอํานวยใหมนพรูกนเขามาสูกับลูกปนของเราไดจํานวนมากกวา ั ันั้น มันจะตองทยอยกันเขามาเพราะทางที่จะผานเขาทังสี่ดานเปนชองแคบ เชื่อวากอนฟาสางมัน ้อาจถอย เกวียนกับสัมภาระขาวของสวนใหญทั้งหมดของเราที่ยังทิ้งกลาดเกลื่อนอยูนั้น ถาระเบิด ปากดานทั้งสีดานนั่นโดยไมจําเปน หินอาจพังทลายลงมาทับเกวียนและขาวของของเราเสียหาย ่หมดก็ได การระเบิดควรจะตัดสินใจทําในวินาทีสุดทาย ที่หลีกเลี่ยงไมไดจริงๆ” หญิงสาวงันไป เพราะจํานนตอเหตุผลของเขา “ทําไมนะ...ทําไมไอแหวงถึงไมนาฝูงโผลออกมาใหเห็น!” ํ ไชยยันตสบถสาบานลั่น “แกอาจเห็นมัน ขณะที่งวง หรืองาของมันถึงตัวแกแลวก็ไดไชยยันต!” ผูตอบมาพรอมกับเสียงหัวเราะแปรงๆ คือเชษฐา แลวก็หันมาทางพรานใหญอีกครั้ง ปาดแขนขึ้นเช็ดเหงื่อ “ผมสงสัยวาพวกมันไมใชเปนรอยเสียแลว นาจะเปนพันๆ ตัวทีเดียว” รพินทรสั่นศีรษะชาๆ กลืนน้าลายลงคออันแหงผาก แลวดื่มน้ําจากกระบอกกลั้วคอ ํ “ผมสารภาพตามตรงครับ เดี๋ยวนี้ผมเดาอะไรไมถกเลย รูอยางเดียววาพวกมันมาก ูเหลือเกิน...มากอยางชนิดไมเคยมีชางโขลงไหนรวมตัวกันไดอยางนี้มากอน และก็มีเจตนามุงมั่นพรอมเพรียงอันหนึ่งอันเดียวกัน ที่จะทําลายลางพวกเราทั้งหมดใหได ชีวิตเอาชีวิตเขาแลกทีเดียวมันเปนปรากฏการณที่แปลกประหลาดผิดธรรมชาติไปมาก” “นึกไปไมถึงเลยวา ไอแหวงจะมีอิทธิพลยิงใหญถึงเพียงนี้...” ่ เชษฐากลาวอยางหนักใจ หรี่ตามองลงไปยังซากชางทังหลายที่กองอยูกลาดเกลื่อนเบื้อง ้ลาง[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 1000 “มันตัวเดียวเทานั้น ที่สามารถไปชักนําชางปาใหมาทุมเทชีวิตทําสงครามกับเราได ตัวมันเองแอบควบคุมบงการอยูที่ไหนก็ไมรู สงบริวารใหเขามาตายแทนราวกับผักปลา นึกไมออกเลยจริงๆ วา เหตุการณมันจะสินสุดลงยังไง ผมบอกตามตรงวาไมอยากจะยิงชางตัวอื่นๆ เลย สังเวชใจ ้เหลือเกิน” “ถาไมยิง เราก็แหลก...” ไชยยันตขัดโพลงขึ้น ตาเปนประกายดุดนเหียมเกรียม ั ้ “เมื่อมันกลาทีจะบุกเขามาโดยไมกลัวตาย อันจะเนื่องจากอิทธิพลควบคุมบัญชาการของ ่ไอแหวง หรืออะไรก็ตามที เราก็ตองฆามัน นี่คงจะเปนประวัติการณของโลกชนิดที่ไมเคยปรากฏมากอนทีเดียว มนุษยตกเปนฝายถูกลอมโจมตีอยางบาเลือดจากกองทัพชาง พวกมันกําแหงหาญอยางไมนาเชื่อ”  แงซาย เกิด และเสย เปดหีบกระสุนปนที่ขนหนีคชภัยขึ้นมานําแจกจายสํารองใหแกทุกคนอยางเต็มอัตราศึก ตามคําสั่งของไชยยันต บัดนี้ปลอกกระสุนที่ยิงแลวกลาดเกลื่อนกองพะเนินอยูรอบตัวของแตละคน โชคดีเหลือเกินที่คณะนายจาง เตรียมพวกเครื่องกระสุนมาอยางมากมายเหลือเฟอ ซึ่งในครั้งแรก รพินทรเองก็ยงรูสึกวา ออกจะมากมายเกินความจําเปน อาวุธปนจํานวน ัมากที่ขนมาเหลานั้นเพิ่งจะเห็นคุณประโยชนเอาในภาวะเชนนีเ้ อง ณ ราตรีนี้ ดูเปนราตรีอนยาวนานที่สุด ในความรูสึกของทุกคน ั “พวกคุณชายนอนพักเอาแรงเสียกอนพลางๆ ก็ไดครับ คนของผมจะอยูเฝายามเอง ถามันบุกเขามาเมื่อไหรอีกก็คอยตืนขึ้นมายิง ไมตองคอยระวังมันอยูตลอดเวลาหรอก เราอยูในทีมั่น ่  ่ปลอดภัยพอ” รพินทรบอกแลวก็เดินผละไปหารืออะไรอยูกับบุญคํา และนายเมยอีกดานหนึ่ง คณะนายจางทั้งสามคนสนทนากันอยูอีกครูก็คอยๆ เงียบเสียงกันไป เชษฐากับไชยยันตนั่งเอาปนพาดตัก ศีรษะพิงแงหนงีบไปดวยความออนเพลีย คงเหลือแตดารินเทานั้นทียังนั่งเอาผาผวยคลุมตัวชันเขา ิ ่วางคางไวบนทอนแขน ตาของหลอนสวางโพลง ไมมีแววของความงวงใดๆ ทั้งสิ้น มองจองลงไปยังบริเวณแคมปที่เห็นทุกสิ่งทุกอยางสลัวอยูดวยแสงตะเกียงเจาพายุ เวลาผานไปนานสักเทาใดไมทราบได หลอนสะดุงตื่นจากภวังคเมื่อไดยนเสียงไลทเตอร ิดังขึ้นใกลๆ เงาตะคุมของพรานใหญยืนอยูตรงหนา  “ไมงีบพักเสียหนอยรึครับ?” “ฉันไมเกงพอที่จะหลับไดลงในสถานการณอยางนีหรอก กําลังภาวนาอยูวาเมื่อไหรมัน ้จะเชาเสียที...” หลอนตอบเสียงแผวต่ํา หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบบาง อัดควันลึก เหลือบขึ้นสบตาเขา ถามเบาๆ ตอมาวา[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 1001 “บอกหนอยไดไหม เมื่อไหรมันจะยกพลเขาโจมตีเราอีก” “ผมเดาไมถูกเหมือนกัน แตเห็นวาคุณหญิงไมจําเปนตองนั่งทรมานอยางนั้น นอนพักเอาแรงไวดีกวา มันบุกเขามาเมือไหรก็รูเอง” ่ นักมานุษยวิทยาคนสวยฝนยิม สั่นศีรษะ ชําเลืองไปทางพี่ชายกับเพื่อนฝูงผูนั่งหลับนกอยู ้ขางๆ “ฉันบอกแลววา ฉันยังไมสามารถชนะตัวเอง จนถึงกับบังคับประสาทใหหลับลงไดในเวลาแหงความเปนความตายเชนนี้ พี่ใหญกบไชยยันตเกงกวาฉันในขอนี้” ั “ทําไมไมหัดใหเกงอยางนั้นบาง ในเมื่ออยางอื่นเกงไดสารพัด” “ก็กําลังพยายามหัดอยูเ หมือนกัน แตมันยังไมสําเร็จ” “นักผจญภัยชันเยียมยอดตองอยางนั้น...” ้ ่ รพินทรบุยปากไปทางเชษฐากับไชยยันตผนั่งหลับอยู ู “ไมมีกังวลอาทรตอเหตุการณใดๆ ทั้งสิ้น ไมวาจะรายแรงสักขนาดไหน มีโอกาสที่จะพักผอนเอาแรงไดเมื่อใด ตองหลับตาไดทันทีอยางงายๆ ภัยมาถึงเมือใด ก็ตื่นขึ้นเผชิญรับหนากับ ่มันเมื่อนั้น” ดารินถอนใจเบาๆ ยกมือขึ้นลูบใบหนา “ฉันยอมรับวายังไมถึงขั้นนัน ตามปกติฉนเองก็เปนคนหลับยากอยูแลว ไมเหมือนพี่ใหญ ้ ักับไชยยันต” “แมกระทั่งการใชชีวิตอยูในเมือง?”  “ใช!” “ทําไมถึงเปนอยางนั้น?” พรานใหญทรุดกายลงนั่งบนแงหิน วางไรเฟลพิงไว ตาเขมสีเหล็กทั้งคูจบนิ่งมาที่นักผจญ ัภัยสาวอันอยูในฐานะนายจาง ดารินเผชิญสายตาของเขาครูหนึ่งก็เมิน อัดบุหรี่อีกครั้ง เดาะปลอก ลูกปนเลนอยางปราศจากความหมาย “ฉันเปนคนคิดมาก เลยนอนไมคอยหลับ” “มีอะไรที่จะตองคิดมาก สําหรับชีวิตของสาวสวยรวยทรัพยสูงศักดิ์ มากดวยปญญาอยางหมอมราชวงศหญิงดาริน วราฤทธิ์ ชีวิตชนิดนี้นาจะเต็มไปดวยความสุขสันตหรรษา”  “ถามันเปนอยางที่คุณวา มันก็คงจะดีมาก แตมันไมใชยังงั้น” หลอนพึมพํา ใบหนางามขรึมเยือกลง “ทําไม?” ดารินตวัดสายตามาจองอยางรวดเร็ว ยืดไหลขึ้นอยางถือตัว “เอะ! นี่คณเปนใครนี่ ถาไดมาซักถามฉันอยางนี้?” ุ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 1002 ก็เห็นยิ้มกวางๆ ปรากฏขึ้นที่มมริมฝปากอันครึ้มไปดวยหนวดเครา ขยับปกหมวกใหนด ุ ิหนึ่งเหมือนจะสงการคารวะมาให “รพินทร ไพรวัลย พรานรับจางนําทางของคุณหญิงยังไงละ ผมไมจาเปนจะตองขอโทษ ํขอโพย หรือออกตัวอะไรในสิ่งที่คุณหญิงคิดวาเปนการซักถามนั้นเลย คุณหญิงคิดวาจะคุยกับผมไดในระหวางการรอคอยอนาคตที่ยังไมรูแนนี้ ก็คย ถาไมตองการ คุณหญิงก็มีสทธิ์ที่จะไลผมไปให ุ ิพนหนาได” หลอนนิ่งไปครูก็หัวเราะหึๆ ลดเสียงลงเปนปกติ “ตองการจะสัมภาษณฉันงั้นรึ?” “คุยกันตะหาก ถาพอจะคุยกันได อยางนอยมันก็ยังชวยใหประสาทคลายความตึงเครียดลง” “ไอแหวง มันทําใหประสาทของฉันตึงเครียดมากแลว แตคนบางคนอาจทําใหฉันตองเครียดยิ่งไปกวานั้นก็ได” “ถางั้นก็ยิ่งดีใหญ เรื่องไอแหวงจะไดกลายเปนเรื่องเล็กไป คุณหญิงยังไมไดตอบคําถามของผม!” หญิงสาวยกกระติกบรั่นดีขนจิบ ยิ้มแคนๆ ึ้ “ถามวายังไงนะ ลืมไปเสียแลว?” “ชีวิตของคุณหญิงนาจะมีความสุขพรอม แลวทําไมถึงบอกวาไมมี?” คิ้วงามเลิกขึ้นนอยๆ “อยากจะไดคาตอบนักรึ?” ํ “ถาตอบได” “จะไมลองหาคําตอบดวยตัวเองดูรึ?” “อกหัก!” “ตัวเองคงโดนมากอนแลวกระมัง ถึงคิดอยางนี้?” “ใช” “มินาละ ถึงมาเปนพราน หมกตัวอยูในปาอยางนี” ้ “ยังไมเห็นบอก วาผมทายผิดหรือถูก” “เปนเหตุผลในการทายทีดี แตนาเสียดายที่ผิด!” ่ “อาว! แลวกัน...” “คิดหรือวา ผูหญิงที่ชื่อดาริน วราฤทธิ์ จะตกอยูในฐานะอกหัก”  “จริงซินะ มีแตจะหักอกคนอื่นเขาเสียมากกวากระมัง” “ก็ไมเคยหักอกใคร เพราะไมเคยไปสรางอกไวใหแกใครที่ไหน” “ถางั้น ควรจะใหคําตอบที่ถกตองเสียที เพราะใหลองเดาแลวยังเดาไมถก” ู ู[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 1003 “ดีแตจะมาลวงถามความลับของคนอื่นเขา ตอบเรื่องตัวเองกอนเถอะ” “จะใหตอบเรืองอะไร?”่ “ทําไมถึงอกหัก” หลอนเอนหลังพิงโขดหิน ตอบุหรี่ตัวที่สองกับกนของตัวแรก แววตาระรื่นขึ้น ดูเหมือนจะลืมเรื่องไอแหวงเสียอยางสนิทชั่วขณะ อีกฝายยักไหล “เราสัญญาวาจะแตงงานกัน แลวจูๆ เขาก็ไปแตงงานเสียกับผูชายอีกคนหนึ่ง เปนนิยายรักเรื่องสั้นๆ แตงขึ้นโดยนักประพันธหัวทึบที่ใชพล็อตซ้ําๆ โดยไมยอมแหวกแนวเสียบางเลย มันก็ไอแคนี้เอง” ตาของหลอนมีแววยิ้ม “ทําไมละ?” “พระรองดีกวาพระเอกนะซิ พล็อตเรื่องมันไปทํานองนั้น” ดารินสั่นหนาชาๆ ชี้นิ้วมาทีทรวงอกเขา ่ “เรานั่นแหละ เปนพระรอง สวนผูชายคนที่หลอนแตงงานดวยคือพระเอก...ยังอุตสาหนกึวาตัวเองเปนพระเอกอยูได”  “ถึงจะแพ...คนเราทุกคนก็มสิทธิ์ที่จะคิดวาตัวเองเปนพระเอกอยูเสมอไปแหละ” ี “ผูหญิงเพียงคนเดียว ทําไมถึงตองเอาชีวิตมาดักดานเสียทั้งชีวิตอยางนี?” ้ “ปาดงพงไพร คือยารักษาแผลหัวใจของผม!” “หัวใจแตกไปหลายเสี่ยงซินะ?” “ไมเปนเสี่ยงหรอก แตมนปนยุยเปนภัสมธุลีไปทีเดียว” ั “เดี๋ยวนี้ละ?” “ก็ยังยับเยินอยู”  “ทําไมไมหายใครมาประสานแผลหัวใจให” “เข็ดแลว พอกันที สําหรับผูหญิง” “ถึงงั้นเทียว?” “ตั้งปณิธานไวเชนนั้น” “จริงจังตอชีวตเหลือเกินนะ” ิ “ผมเปนคนซื่อ ก็คิดวาคนอื่นจะซื่อเหมือนอยางผม เจอคนหลอกลวงเขาครั้งเดียวก็เลยขวัญเสีย เข็ดเขากระดูกดํา” ม.ร.ว.หญิงดารินเอียงใบหนานอยๆ ริมฝปากปรากฏรอยยิ้ม พูดแผวเบาเหมือนจะรําพึงกับตนเอง “ออ มินาละ เพิ่งจะไดคําตอบรูแนเอาเดียวนี้เอง” ๋[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 1004 “คําตอบอะไร?” “คุณเกลียดและมองผูหญิงในแงรายอยางนี้นี่เองเลา คุณถึงไดหยาบคายกระดางตอฉันนักนับตั้งแตพบหนากันครั้งแรกแลว ยังแปลกใจอยูจนทุกวันนี้วา ทําไมคุณถึงเปนคนอยางนี้ ไมเคยมี ผูชายคนไหนในโลกแสดงกิริยากับฉันเหมือนคุณเลย มันมาจากโรคเกลียดผูหญิงเขากระดูกดํานี่เองมองเห็นผูหญิงเปนศัตรูไปหมด ในที่สุดก็เพิ่งจะคนพบสาเหตุ” “ผมตองขออภัยคุณหญิงอีกครั้ง หากแสดงอะไรที่ไมชอบไมควรตอคุณหญิง ผมไมไดเจตนา” “เอาละ ฉันไมถือสาหรอก อยากจะเห็นใจเสียดวยซ้ํา ไมมีโรคอะไรจะรายไปกวาโรคอกหัก มันฆาคนใหตายทั้งเปนได แตอยากจะขอรองหนอย ถึงแมฉันจะเปนผูหญิงเหมือนกัน แตฉันก็เปนคนละคน คนละชีวิตจิตใจกับผูหญิงคนนั้น ฉันควรจะไดรับเกียรติความเปน ‘สุภาพสตรี’ จากคุณบาง อยามองฉันในแงเหยียดหยามดูหมิ่นเกินไปนัก” “ถาคุณหญิงไมเคยหักอกใคร ไมเคยหลอกลวงมดเท็จใครมากอนในเรื่องของความรัก ก็ไดโปรดรับคารวะจากใจจริงของผมไปเดี๋ยวนี” ้ ดารินหัวเราะเสียงใสกังวาน สลัดเสนผมปลิวลงมาปรกหนาใหสยายไปเคลียอยูบนไหล “ถาเชนนั้นฉันก็ขอรับเกียรติในขอนี้อยางบริสุทธิ์ภาคภูมิทีเดียว” “ผมเริ่มตนโดยการตั้งคําถามคุณหญิง แตแลวในที่สุดกลับเปนฝายถูกคุณหญิงลวงเรื่องของตัวเองออกมาหมด” “มันก็เปนสิ่งดีไมใชเหรอ ในขอที่วามันชวยทําใหฉันเขาใจคุณดีขึ้น แมวาจะเปนเรืองที่ ่ตางฝายตางจะไมไดตั้งใจมากอน” “ขอสงสัยของผมก็เปนอันวาคางเติ่งอยูนั่นเอง” “ไมตองกลัววาจะคางเติ่งหรอก ฉันยินดีที่จะตอบขอของใจของคุณเดี๋ยวนี้ดวยความเต็ม ใจทีเดียว” หลอนพูดมาดวยน้าเสียงออนโยน นัยนตาเลื่อนลอยปราศจากจุดหมาย ํ “ถูกละ ฉันควรจะเปนสุขอยางคุณวา ในเมือฉันเปนผูหญิงเพียบพรอมหมดทุกอยาง และ ่ก็เขาใจความหมายของคุณดวย แมคณจะไมถามออกมาตรงๆ นั่นก็คือคุณสงสัยวาทําไมฉันถึงไม ุแตงงานและใชชีวิตใหมีความสุขอยูกับครอบครัวตามแบบของผูหญิงทั่วไป ทําไมถึงมาใชชีวิตราวกับผูชายอกสามศอกอยูเชนนี” ้ ดวงตาคูนน เบนมาประสานตาเขาอีกครังอยางเปดเผย ั้ ้ “คําตอบที่ตรงที่สดเฉพาะขอนี้กคือ ฉันยังไมเคยรักหรือแมแตคดจะรักใคร การรูมาก ุ ็ ิเรียนมาก เห็นมาก บางขณะมันก็เปนอุปสรรคในการคิดมีครอบครัวของผูหญิงเหมือนกัน แตมน ัไมไดหมายความวาฉันเกลียดผูชาย หรือชิงชังตอความรักเหมือนเชนที่เปนความรูสกของคุณหรอก ึมันเพียงแตวาฉันไมพบผูชายคนไหนที่ตรงกับทรรศนะอุดมคติของฉันเทานั้น อีกประการหนึ่ง การ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 1005หมกมุนคร่ําเครงอยูกับการศึกษาของฉัน มันทําใหไมมีเวลาพอที่จะคิดถึงเรื่องนี้ วัยของฉันมันก็ลวงพนมาแลว ไมใชสาวนอยผูเริ่มจะเรียนรัก หรือตื่นเตนกระตือรือรนอะไรกับมันนัก ชีวิตของฉันนอกจากการเรียนหนักแลว มักจะโลดโผนโจนทะยานไปในแบบของผูชาย ฉันชอบกีฬาหนักๆของผูชายทุกชนิด ชอบการผจญภัย และศึกษาคนควาในสิงใหมๆ แปลกๆ” ่ หลอนเวนระยะ ยิ้มออกมานิดหนึ่ง เปนยิ้มเศราๆ ครั้งแรก ที่รพินทร ไพรวัลยมองเห็น “แตนั่นแหละ จะอยางไรก็ตาม มนุษยเราหนีกฎของธรรมชาติไปไมพน ทุกครั้งที่ฉัน วางเวนจากตําราเรียน ไมมอะไรที่จะคิด เมื่อนั้นฉันตกเปนทาสของอารมณ ฉันคิดถึงตัวเอง คิดถึง ีอนาคตที่กําหนดไมไดชัดวามันจะเปนในรูปแบบใด ฉันจะอยูเ ปนสาวแกอยางนี้ตลอดไปพรอมดวยดีกรีพวงทายอันยาวเหยียดมากมายอยางนีนะหรือ? ปญหาขอนี้ผุดขึ้นกับตัวเองครั้งใด มันทําใหฉัน ้หนาวสะทานเขาไปถึงขั้วหัวใจ มันเปนสาเหตุใหนอนไมคอยหลับ นี่แหละคือคําตอบอยางตรงที่สด ุที่ฉันจะใหแกคุณได ทดแทนใหแกการเปดเผยเรื่องชีวิตของคุณอยางตรงไปตรงมา พอใจหรือยังคะคุณรพินทร ไพรวัลย คนถูกผูหญิงหักอก?” พรานใหญกมศีรษะลงอยางสุภาพ “เปนคําตอบที่ใหเกียรติแกผมอยางยิ่งขอรับ คุณหญิงดาริน ถาหากไมเปนการละลาบละลวงเกินไปนัก ผมอยากจะขออนุญาตทวงอะไรคุณหญิงสักนิด” “ฉันอนุญาต” “คุณหญิงมัวแตคอยเลือด ‘เทพบุตรในฝน’ พิถีพิถันเกินไปก็เลยทําใหตองเปนโรคคิดมากนอนไมหลับอยูเชนนี” ้ นักมานุษยวิทยาคนสวยผงกศีรษะ รับอยางชัดถอยชัดคําวา “ใช ฉันยอมรับในขอนี้ คุณคงจําบทในพระราชนิพนธได ‘แมแผนดินสิ้นชายจะพึงเชยอยามีคูเสียเลยจะดีกวา’ ฉันยึดถือขอนี้แหละ ‘เทพบุตรในฝน’ ของฉันไมจาเปนจะตองเลิศลอยฟา ํอะไรอยางทีใครเขาคิดหรอก ขออยางเดียว ใหอยูในอุดมคติของฉันเทานั้น เขาอาจจะเปนนายเบื๊อก ่อะไรสักคนก็ได แตฉันก็ยังคนหาเขาไมพบ” แลวเสียงก็เงียบงันไป ในเงาสลัว หลอนเห็นเขาขยับตัวหาที่พิงหลัง พักใหญตอมา ทามกลางความเงียบ ก็ไดยนเสียงกรนเบาๆ ดังมาจากรางนั้น หญิงสาวเมมริมฝปากอยางฉิวนอยๆ ดู ิเอาเถอะ คนอะไรก็ไมรู...มาชวนคุยแลวก็แอบหนีหลับไปเสียงายๆ โดยไมบอกกลาวเสียงั้นแหละ หยิบกอนหินขางตัวขนาดเทากําปนกอนหนึงขึ้นมา หมายจะขวางปลุกขึ้นมาตอวา ทีจๆ ่ ่ ูก็หนีหลับไปเสียเฉยๆ แตแลวก็ชะงักเปลี่ยนความตั้งใจเพราะคิดเวทนา ทุกคนลวนเหน็ดเหนื่อยออนเพลียอิดโรยกันทั้งสิ้น และสําหรับเขาผูนั้นก็นาจะหนักยิ่งกวาคนอื่นๆ เสียดวยซ้า แทบจะเรียก ํไดวาไมมีเวลาใหพกผอนเลย ั โดยบรรยากาศอันคลุมเครือ ที่มองเห็นกันเพียงเงาตะคุม หลอนมองทอดไปยังรางนั้น เงียบๆ ชั่วขณะหนึ่งที่ความคิดคํานึงเลื่อนลอยไปไกล หวนนึกไปถึงเหตุการณวันทีพบเห็นรูจกกัน ่ ั[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 1006เปนครั้งแรกกอนเซ็นสัญญานําทาง แลวก็ยังนึกไปถึงคืนวันทีหลงปาอยูดวยกันเพียงสองตอสอง ่หญิงสาวไมอาจบอกตนเองไดถูกวา มีความรูสึกเชนไรในขณะนี้ ครั้นแลวโดยฉับพลันกะทันหันชนิดที่ตนเองก็ไมรูสึกตัว หัวใจของหลอนก็ตั้งคําถามออกมาวา ‘สวยสักขนาดไหนนะ ผูหญิงคนที่ทําใหอกหักนะ?” เจากรรมเหลือเกิน คนถูกถามมอยหลับไปเสียแลว เทาๆ กับที่คนถามก็ถามอยูแตเพียงกระแสความคิดเทานั้น เจากรรมเหลือเกิน คนถูกถามมอยหลับไปเสียแลว เทาๆ กับที่คนถามก็ถามอยูแตเพียงกระแสความคิดเทานั้น ใครก็ตามที่เผลอตัวนั่งมอยไป ถูกปลุกใหผวาขึ้นอีกครั้ง ดวยเสียแผดกัมปนาทของปนซึ่งระเบิดเซ็งแซประสานกันขึ้นราวกับประทัตตรุษจีน “นาย! มันบุกเขามาอีกแลว” เปนเสียงตะโกนกองของพวกที่เฝายามอยู ภาพแรกที่มานตาของรพินทรเปดขึ้นมาพบก็คือ ดารินกับแงซายยืนกันคนละมุมโขดหินกําลังประทับปนอยูกับไหล ปลอยกระสุนแขงกันลงไปอยางรวดเร็วถี่ยิบ เปลวไฟแลบแดงฉานในความมืดพนออกทางปากกระบอก อากาศรอบตัวถูกแรงอัดวูบวาบจนชาไปหมดในทุกครั้งที่มน ัแผดเปรี้ยงขึ้น เขากับเชษฐาและไชยยันตเผนขึ้นยืนเกือบจะเปนเวลาเดียวกัน ในขณะที่ปนรอบดานลั่นอยูเอ็ดอึงจนหูอ้อ ื “ระวัง! ยิงใหเร็วที่สุด มันบุกเขามาใหญแลว!” ไชยยันตรองลั่น กดเฝาแฝดยักษออกไปติดๆ กันทั้งสองลํากลอง แลวตะลีตะลานบรรจุกระสุนชุดใหมอยางแขงกับเวลา สวนเชษฐาก็จําหนายลูกปนจากไรเฟลของเขาลงไปอยางไมหายใจ ภาพที่เห็นเปนความตื่นตกใจของทุกคน บริเวณแคมปเบื้องลาง บัดนี้มืดทะมึนเต็มไปดวยฝูงชางนับไมถวน แลนพรูออกมาจากแนวปาทุกทิศอยางรวดเร็วราวกับฝูงมด แมจะเปนเวลากลางคืนก็ยังมองเห็นผงคลีตลบอบอวลไปหมด เสียงรองสนั่นอื้ออึงของมัน เสียงปาหัก ตนไมลม กอนหิน กลิ้งถลมประสานกับเสียงปน สุดที่จะจําแนกออกไปได จํานวนของพวกมันที่ฮือกันเขามามากมายกวาทุกครั้งทีแลวมา ประดังเบียดเสียดเยียดยัด ่มองดูเหมือนระลอกของน้ําปาที่หนุนเนื่องกันเขามา เปาหมายแหงการไหลบามุงขึนมาก็คอ เนินเขา ้ ือันเปนที่มั่นของฝายมนุษยในขณะนี้ ที่ลมก็ลมไป ที่เหลือก็วิ่งเหยียบศพของพวกมันตะลุยรี่อยางไมมีหยุดยั้งพรั่นพรึง หลายตอหลายตัวฝาแนวยิงสกัดอันหนักหนวงเขามาจนถึงตีนเนิน และขณะนี้กําลังปรี่ขึ้นมาอยางดุรายกระหายชีวิต บางก็พลิกผงะกลิ้งลงไปตามเนินอันลาดชัน ปะทะแกนโขด [e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 1007หินพลอยถลมทลายรวงพรูลงไปดวย และบางก็คงตะลุยขึ้นมาอยางทรหด ฝายมนุษยทุกคนแทบจะไมมีโอกาสไดหายใจ นอกจากจะยิงและยิงเทานั้น เปนการยิงอยางอิสระสุดแลวแตใครจะเห็นเปาหมายพุงเขามาใกลที่สุด  แสงตะเกียงเจาพายุที่ตั้งอยูกลางบริเวณแคมป สองใหเห็นภาพตางๆ มาโดยตลอดนั้น บัดนี้ดับวูบลงอยางกะทันหัน ฉากเบื้องลางมืดมิดลงในพริบตานั้นราวกับนรกทั้งขุมเขามาบดบังไวคงไดยินแตเสียงแผนดินสะเทือนลั่นอื้ออึงใกลเขามาเทานั้น “ฉายไฟ!” เสียงไชยยันตตะโกนสั่งการลั่นขึ้น ในทันทีที่ไฟเบื้องลางดับ ไฟฉายทุกกระบอกที่ติดตัวทุกคนอยูในขณะนี้สาดลําแสงลงไปในบัดนัน การยิงสกัด  ้ยังคงดําเนินไปอยางชุลมุน แตเริ่มจะเวนระยะหางลงมาก ทั้งนี้เพราะฝายมนุษยพบกับอุปสรรคที่ตองทําหนาทีทั้งกราดไฟฉาย และยิงในเวลาเดียวกัน ซึ่งถวงเวลาใหจังหวะการปลอยกระสุน ่เชื่องชาลง ทันใดนั้นเอง ระหวางทีมุงพะวงอยูกับการกระหน่ํายิงลงไปยังเปาหมายมากมายเบื้องลาง ่ที่บุกตะลุยเขามา...ทุกคนก็ตองสะดุงสุดตัว เพราะไดยนเสียงชางรองอื้ออึงอยูยังยอดเนินเบื้องบน  ิขึ้นไป ซึ่งแทที่จริงมันก็คอแนวหลังของฝายมนุษยนนเอง พรอมกันก็ไดยนเสียงคลายภูเขาถลม ื ั้ ิทลายลงมาใส กวาจะรูสึกตัวแนชด หรือเตรียมเคลื่อนไหวอยางใดทัน หินใหญนอยนับไมถวนก็ ัระดมกลิ้งพรูลงมาอยางนากลัว เสียงที่มนกระดอนกระแทกระลงมากับแงหินและพุมไมดังสนั่นไป ัหมด ทามกลางมานฝุนตลบเปนควัน รพินทร ไพรวัลย และคณะนายจางทั้งสามยืนตัวแข็งอยูกับที่ เมื่อสาดไฟขึ้นไปเห็นพายุกอนหินที่กลิ้งลงมานับไมถวนเหลานั้นจากลําไฟฉายที่สาดขึ้นไปพบ  ทุกคนตะลึง เลือดจับเปนกอนไปชั่วขณะ! รูปการที่เห็นชัดอยูในขณะนี้ บอกใหรูวาฝายมนุษยถูกตลบหลังเขาใหเสียแลว จากกลยุทธที่คาดคิดไปไมถงของโขลงชางมฤตยู ึ พวกมันจํานวนหนึ่ง บุกเงียบโอบไปทางดานหลังเขาที่มนุษยยึดเปนที่มั่นอยูในขณะนี้ พยายามลอบไตเขาขึ้นมาดวนฝเทาอันเงียบเชียบ พออยูในระดับสันเนินเบื้องหลังของกลุมมนุษย ก็ ชวยกันระดมงัดกอนหินใหถลมทลายลงมาใสดวยกลยุทธวิธอันชาญฉลาด โดยหมายจะใหกอนหิน ี เหลานั้น บดขยี้ปรปกษของมันยองยับพินาศไปในพริบตา กอนที่คนใดคนหนึ่ง ในจํานวน 19 ชีวิต จะไดสติจากอาการตะลงในอุบัติการณคับขันขีดสุดนั้น พายุหนกอนมหึมาชุดแรกที่กลิ้งลงมา ก็เกือบจะถึงตําแหนงทีแตละคนหลบซุมอยูในขณะนี้ ิ ่เสียแลว กอนหนึ่งใหญขนาดรถยนตทงคัน กระดอนลงมากระทบรางของลูกหาบคนหนึ่งอยาง ั้ถนัดถนี่ ทุกคนไดยนเสียงรองแหลมฟงไมเปนภาษาเพียงครั้งเดียวเทานั้น รางของลูกหาบเคราะห ิ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 1008รายก็กลิ้งลงไปพรอมๆ กับกอนหินกอนนั้น มันเปนการอวสานของชีวตที่ไมมอะไรจะสยดสยอง ิ ีเทา รางของเขาคงจะแหลกลาญหาชิ้นดีไมได เมื่อลงไปถึงตีนเนินพรอมกับหินกอนนั้น ทามกลางเสียงรองอยางตระหนกตกใจขีดสุดของพวกลูกหาบ และความสับสนฉุกละหุกอันชีวิตแขวนอยูบนจมูกมัจจุราชในขณะนี้ รพินทรพงกายเขาหาชะงอนหินใหญเบืองหนา กระชาก ุ ้ไชยยันตผูยืนอยูใกลเขาที่สด หัวคะมําเขาไปฟุบหลบอยูดวยกัน มันก็เปนจังหวะเดียวกับที่กอนหิน ุขนาดครกตําขาวลูกหนึ่งกลิ้งลงมาอยางรวดเร็ว กระทบชะงอนตอนนั้นดังเหมือนฟาผาจนแตกกระจายเปนฝุน แลวมันก็กระดอนลงไปสูเบื้องต่ํา เฉียดเขากับไชยยันตผูนอนพังพาบหลบอยูใน  ขณะนีไปเพียงวาเดียว เกือบจะแหลกเหลวยับเยินไปดวยกัน ้ เชษฐานันยืนหางออกไปอีกดานหนึ่ง มาไดสติทันๆ กับพรานใหญ หัวหนาคณะเดินทาง ้ยกเทาถีบหลังนองสาวผูยืนตะลึงอยูเบื้องหนาเขาเต็มเหนี่ยว รางของดารินปลิวกระเด็นตามแรงถีบนั้น ลมกลิ้งเขาไปใตบริเวณแผนผาชัน “หลบอยูที่น่น นอย! อยาเงยขึ้นมา!” ั พี่ชายตะโกนบอกเสียงหลงแลวคุมตัวต่ําลง แตเชษฐาชาไปเสียแลว เพราะมัวแตพะวงชวยนองสาว กอนหินขนาดโองมังกรที่กลิ้งตูมตามลงมาราวกับรถบดถนนกอนนัน กระโจนผาน้ชะงอนผาที่ดารินถูกถีบลงไปลมกลิ้งอยู พุงเขาใสหวหนาคณะอยางรวดเร็ว สวนหนึ่งของมันเฉียด ักระทบไหลของอดีตทูตทหารบก น้ําหนักอันมากมายของมันทําใหเขาหมุนควางผงะเสียหลัก ไถลลื่นลมกลิ้งลงไปตามเนินชัน หายวับไปจากสายตาของทุกคนที่อยูใกลกับเหตุการณ ดารินกรีดรอง ออกมาสุดเสียงอยางลืมตัว ตะกายลุกขึ้น แตแลวหลอนก็ถูกรางอันใหญโตของใครคนหนึ่งพุงเขามาปะทะ ลมตะแคงลงตามเดิม และถูกกดใหนอนนิ่งอยูใตชะงอนผาตอนนั้น  “นายหญิง! อยาลุกขึ้น!!” แงซายนั่นเอง ที่กดรางของหลอนไว “พี่ใหญ!...” ดารินรองแหลม สะทานกอง รูสึกเหมือนชีวิตของตนเองจะปลิดปลิวออกไปจากรางพยายามดินรนอยางสุดฤทธิ์ “พี่ใหญตกลงไปแลว!!” “แงซาย! จับนายหญิงเอาไว อยาใหเงยขึ้นมา” ในความมืดอันสันสน เสียงรพินทรแผดตะโกนละล่ําละลักบอกมา ตัวเองพุงออกจากที่กําบังเดิมอยางไมคิดชีวิต หลบพายุหนทีกระหน่ํากรูลงมานั้น ไปตามโขดหินใหญที่งอกอยูเปน ิ ่หยอมๆ บายหนาไปทางเนินลาดซึ่งเห็นรางของเชษฐาปลิวกระเด็นลงไป เกิด บุญคํา เสย และจัน ก็วิ่งผละออกจากที่มั่นของตน ลมลุกคลุกคลานตามเนินลาดลงมาดวย “ยิงสวิตซระเบิด เร็ว!!”[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 1009 ไชยยันตปองปาก ตะโกนบงการออกไปสุดเสียง ตัวเขาเองไมสามารถจะเคลื่อนที่ออก จากกําบังได นอกจากนอนแยกเขี้ยวฟงเสียงกอนหินถลมผานอยูเหนือหัว เปนระลอกเชนนัน ้ เกิดสาดไฟฉายไปยังสวิตซระเบิด ผานโขลงชางเบื้องลางที่เห็นยั้วเยี้ยราวกับหนอน พอจับเปาหมายอันเปนกระดาษสะทอนแสงทีพรานใหญตดไวยังหมอแบตเตอรี่ไดถนัด จันเสย และ ่ ิบุญคํา ก็เล็งยิงออกไปพรอมกันโดยไมนับ สุดแลวแตใครจะมองเห็นจากมุมไหน เสียงปนจากพรานพื้นเมืองของรพินทรดังลั่นขึ้นติดๆ กันสามสี่นัด พริบตาตอมานันเอง ้แผนหินและโขดเขารอบดานก็สะทานครืนขึ้นดวยเสียงระเบิด กัมปนาทของมันกลบสรรพสําเนียงอันวุนวายอยูในขณะนี้หมดสิ้น โลกบริเวณนั้นทั้งหมดประหนึ่งวาจะพลิกคว่ําลง และแยกออกเปนเสี่ยงๆ ทุกชีวิตไมวาจะอยูในตําแหนงใดขณะนี้ รูสึกตนเองวาถูกแรงอัดมหาศาล ดันใหผงะลอยขึ้นจากพื้นเควงควางเหมือนถูกปลิดปลิวไปยังอีกโลกหนึ่ง เสียงสนั่นปานระเบิดที่ทิ้งจากเครื่องบินนัน ครางคํารนสะทอนกองอยูอึดใจใหญ ปาก ้ดานทั้งสี่ดานอันเปนตําแหนงวางระเบิด บัดนี้ถลมพังลงมาราวกับแผนดินไหว หินน้ําหนักเปนตันๆ แยกตัวเองออกกระจัดกระจายปลิววอนไปทุกสารทิศ ตนรังขนาดหาคนโอบที่ยืนอยูใกลๆ ขุดราก ถอนโคนโคนครืนลงประหนึ่งมือมหายักษฉุดกระชาก ไมไรใหญนอยขางเคียงอืนๆ ก็พลอยลม ่ระเนระนาดแหลกเปนแปลง สิ่งที่จะพึงสําเหนียกไดในเวลาตอมาก็คือ ชางปาโขลงนั้นมีอยูสักกี่รอยตัวก็ตาม บัดนี้พากันแตกกระจายไมเปนขบวน วิ่งรองปาราบไปอยางตื่นตระหนกอกสันขวัญแขวน พวกมันยอมลา ่ถอยใหแลวแกอานุภาพฤทธิ์เดชของระเบิด ซึ่งมีอํานาจอยูเ หนือความดุรายบาเลือดของพวกมัน  กังวานระเบิดหายไปแลว เหลือไวแตเสียงปาลั่นอันเกิดจากการวิ่งตะลุยของกองทัพชางซึ่งหางไกลออกไปเปนลําดับ จนกระทั่งในที่สุดก็เงียบหายไป คงมีแตเสียงเอะอะโวยวายของกลุมมนุษย ไฟฉายหลายกระบอกกราดอยูไปมาวูบวาบ พรอมกับเสียงตะโกนสอบซักถามกันฟงไมไดศัพท ไมมใครคิดถึงสิ่งอื่นใดในขณะนี้นอกจาก ม.ร.ว.เชษฐา วราฤทธิ์ หัวหนาคณะเดินทาง ีซึ่งยังไมมีใครรูวาเปนตายรายดีอยางไรเทานั้น  ไชยยันต ดาริน และลูกหาบทั้งหมดวิ่งพรูกันลงมายังตําแหนงซอกหินใหญเบื้องต่ําตอนหนึ่ง ซึ่งเห็นรพินทรกับพรานพื้นเมืองทั้งสี่กําลังชุลมุนอยูที่นั่นดวยลักษณะอันกระสับกระสาย เมื่อลงมาถึง ดารินก็แทบลมฟาด เซไปเกาะหินพยุงกายไว หนาซีดเผือดเหมือนกระดาษสวนไชยยันตครางออกมาคําหนึ่งยืนตะลึงลงไปในบัดนัน ้ ภายใตซอกหิน รางของเชษฐานอนสนิทแนนิ่งอยูในบริเวณอันจํากัดนั้น หินใหญขนาดตุมสามโคกกอนหนึ่ง อันเปนหินที่ถกกลิ้งลงมาจากยอดเนิน บัดนีเ้ บียดพิงอยูกับโขดหินที่งอกอยู ูเดิม ครอมรางของหัวหนาคณะเดินทางไวเปนชองแคบนิดเดียว ไมมทางที่จะขยับเขยื้อนรางของ ี[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 1010เชษฐาออกมาได นอกจากจะเคลื่อนหินที่ทับอยูขางบนกอนนี้ออกเสียกอน ไฟฉายทุกดวงที่ระดมกันสาดจาสองเขาไป สองเห็นรางของเชษฐาผาดๆ ในบางสวนนอนนิ่งไมขยับเขยื้อน เลือดไหลนอง ไชยยันตไดสติ แหวกพวกลูกหาบที่พากันมุงอยูตรงเขาไปโดยเร็ว ใครจะพูดกันอยางไรในขณะนี้ ดารินไมไดยิน หูของหลอนลั่นอื้อไปหมด ดวงตาทังสอง ้พราพราย ทรุดตัวลงนั่งกับกอนหิน ซบหนาลงกับฝามือ...สั่นสะเทือนไปหมดทั้งกาย มารูสกตัวอีกครั้ง เมื่อมีมอหนึ่งจับฝามือที่ปดหนาของหลอนออก รพินทรสีหนาเครียด ึ ืขรึม ยืนอยูตรงหนาของหลอน “พี่ใหญ” ริมฝปากอันแหงผากของหลอนขมุบขมิบ แทบไมมีเสียงผานลําคอออกมา “เขาตายเสียแลว ใชไหม?” พรานใหญสั่นหนาชาๆ ประคองหลอนใหลุกขึ้นยืน ตอบแผวเบา “ยังหรอกครับ คุณหญิง แตหนักหนอย เลือดออกมากเหลือเกิน สาหัสแคไหนเรายังไมทราบแนชัดเพราะติดอยูในซอกหิน เอาตัวออกมายังไมได...จนกวาจะเคลื่อนหินที่ทบกอนนั้นออก”  ั หญิงสาวมึนงงไปหมด เหมือนตกอยูในฝนรายที่จะเชื่อเสียไมได จองหนาพรานใหญอยู เชนนั้น ถามดวยเสียงกระซิบเชนเดิม “กอนหินนั้น ทับเขาไวใชไหม?” “ครับ แตตรวจดูแลว มันไมไดบดทับรางกายสวนใดสวนหนึ่งของคุณชาย เพียงแตอัดครอมรางไวเทานั้น ตําแหนงที่คุณชายนอนเปนซอกพอดี” “เขา...รูสึกตัวอยูหรือเปลา?” “ผมคิดวาคงสลบครับ” พรานใหญตอบแหบๆ ทันใดนั้น ไชยยันตก็กระโดดเขามาพูดเร็วปรื๋อ “ชีพจรยังเตน เราตองเอากอนหินที่ทับอยูขางบนออก”  แลวอดีตนายทหารปนใหญก็หันมาทางเพือนสาว จับตนแขนบีบไวแนน กล้ํากลืนบางสิ่ง ่บางอยางลงคอ พูดปลอบใจต่ําๆ วา “นอย ทําใจดีๆ เอาไว ฉันคิดวาเชษฐาคงไมเปนอะไรหรอก เธออยูที่นกอน อยาเพิ่งเขาไป ี่ดูเลย จนกวาเราจะเอาตัวเขาออกมาได” “ฉัน...ฉันทําอะไรไมถูกแลว ไชยยันต...” หลอนครางเสียงสั่นเครือ น้ําตาปริ่ม สายหนาอยูไปมา แลวมองไปทางพรานใหญ พึมพําอยางเลื่อนลอย “โปรดเถิด ชวยเขาดวย...”[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 1011 รพินทรเรียกแงซายใหเขามานั่งเปนเพื่อนหญิงสาวอยูตรงนั้น เขากับไชยยันตผละไปที่กอนหินที่เชษฐานอนหมดสติติดอยูภายใตอีกครั้ง ภายหลังจากตรวจดูบริเวณอยางรอบคอบแลวก็ บอกวา “หินกอนนี้ น้ําหนักประมาณสองตันเศษ เราพอจะเขยือนมันออกไดโดยใชควายทังสิบ ้ ้หาตัวที่มีอยูชวยฉุดลาก”  ไชยยันตเมมริมฝปากแนน สองไฟฉายตรวจดูซอกภายใน อันมีรางของเชษฐานอนคว่ําหนาติดอยูอีกครั้ง ในภาวะคับขันขีดสุดเชนนี้พิสูจนใหเห็นชัดวา คนอยางไชยยันตมีสติดีอยางยิง ่แมจะตกใจตอเหตุการณสกเพียงใดก็ตาม เขาก็ไมไดประหมางันงกจนเสียการเลย ั “สําคัญที่สุดก็คือ ในขณะที่หินเขยื้อน เราจะแนใจไดอยางไรวามันจะไมไปบดทับเอาเชษฐาเขา” พรานใหญสั่นศีรษะ ชี้ใหดูซอกแคบอันเปนรองพอดีที่รางกายของเชษฐานอนอยู “ไมทับหรอกครับ ผมกลาเอาหัวเปนประกัน คุณไชยยันตสังเกตบริเวณที่คณชายนอนอยู ุนั่นซิครับ มันเปนรองลึกชองวางพอดี มุมพิงของหินกอนนี้กับโขดหินที่ยันอยูจะไมมีทางเบียดชิดไปกวานี้ไดอกแลว ตอใหหินเขยื้อนอยางไร” ี อดีตนายทหารปนใหญกดกรามนูนเปนสัน ลังเลอยูครูก็ตัดสินใจ ั “เอาละ ผมเชื่อคุณ ลงมือจัดการได!” รพินทรก็ส่งการในทันทีนน ั ั้ ควายทั้งสิบหาตัวถูกนํามาเขาเชือกไนลอนขนาดใหญ มัดพันหินมฤตยูกอนนั้นไว แลวโยงกําลังฉุดลากของควายทังหมด โดยเฉลี่ยกําลังใหใชไดพรอมกันทังหมดทุกตัว ทิศทางที่จะฉุด ้ ้ใหเขยื้อนหิน กําหนดไวทางดานซายของเนินเขา อันเปนระดับที่ควายจะออกแรงไดอยางถนัด รพินทรกับไชยยันตคอยยืนคุมดูจังหวะของการขยับเขยือนกอนหิน พรอมทั้งเปนฝาย ้ออกคําสั่ง พวกหนึ่งแยกไปคุมควาย อีกพวกหนึ่งคอยจังหวะนําตัวเชษฐาออกมาในทันทีที่พอจะนําลอดชองออกมาได ทุกสิ่งทุกอยางดําเนินไปอยางรวดเร็วแขงกับเวลา โดยการประสานงานอยางคลองแคลวพรอมเพรียง เมื่อทุกอยางพรอม และภายหลังที่ตรวจดูจนเปนที่แนใจแลว รพินทรกออกคําสั่งใหควาย ็เริ่มฉุด เชือกไนลอนขนาดลามชาง เริ่มตึงขึ้นเปนลําดับ ทุกคนใจเตนระทึก เขมนมองไปทีหิน ่ใหญกอนนั้นเปนตาเดียว ไชยยันตลงนอนพังพาบกับพืนคอยสังเกตระดับเบื้องลางที่ชิดกับรางกาย  ้ของเชษฐา แลวคอยรองบอกรพินทรอีกทอดหนึ่ง อึดใจตอมา หินกอนนั้นก็เริ่มไหวตัวเบาๆ เสียงตะโกนบงการ และรองบอกกันดังเอะอะไปหมด[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 1012 ในที่สุดระดับที่มันพิงเบียดอยูอยางกระชันชิด ก็คอยๆ ผละหางออก และในทันทีที่ได ้ระดับพอจะฉุดรางของเชษฐาออกมาได ไชยยันตกพรวดเขาไปถึงสหายผูหมดสติของเขาทางดาน ็ศีรษะ จับซอกแขนไวลากออกมา อีกหลายคนก็กรูเขาชวยอยางทันการ เชษฐา วราฤทธิ์ หลุดพนจากซอกหินนั้นออกมาไดในพริบตานั้นเอง ทั้งหมดนอกจากดาริน และแงซายผูนั่งอยูหางๆ พรูเขามามุงลอมอีกครั้ง  ภายหลังจากการตรวจอยางถีถวน ก็พบวา ไมมีรางกายสวนใดของหัวหนาคณะแหลก ่เหลวไปเหมือนอยางที่วตกกันในครั้งแรก แผลฉกรรจที่เกิดขึ้นนั้น มีเฉพาะที่ขาออนเหนือเขาซาย ิขึ้นไปเล็กนอย เปนรอยถูกคมหินบาด ราวกับถูกฟนดวยขวานลึกและยาวมาก เลือดยังคงทะลักออกมาเปนลิ่มอยูเชนนัน ใบหนามีรอยครูดกับหินถลอกปอกเปก และศีรษะแตกอีกสองแหง เชษฐา ้หมดสติ หายใจรวยๆ ชีพจรเตนออน รพินทรเอาผาขาวมาบิดเปนเกลียว พันโคนขาคนเจ็บไวหามเลือดชั่วคราวกอน แลวเงย ขึ้นบอกเร็วปรือกับไชยยันต ๋ “ตามคุณหญิงเขามาเถิดครับ เราไมมทางรูไดเลยวา คุณชายเปนอยางไรบาง นอกจาก ีแพทยเทานั้น” ไชยยันตเผนหวือตรงเขาไปที่ดาริน ผูนั่งซึมอยู ฉุดแขนยืนขึ้น “นอย! อยาตะลึงอยูอยางนี้ เราเอาเชษฐาออกมาจากใตหินไดแลว เดี๋ยวนี้เธอคนเดียวเทานั้น ที่จะชวยเขาได” แลวไชยยันตกลากขอมือดารินวิ่งเขามา ทุกคนที่มุงอยูหลีกทางใหหลอน แพทยสาว ็ ประจําคณะ พยายามรวบรวมสติอยูอึดใจ ก็ตรวจดูที่บาดแผลและบริเวณทั่วกายของคนเจ็บ อันเปนพี่ชายรวมสายโลหิตของหลอนเอง คนอื่นๆ รายลอมจองามองดูหลอนดวยใจอันสั่นระทึก “พี่ใหญ ตองไดรับการผาตัด เดี๋ยวนี!” ้ หลอนเงยหนาขึ้น บอกเสียงแตกพรา มองไปยังทุกคนอยางขอความชวยเหลือ ไชยยันตครางอยูในลําคอ หันไปมองดูรพินทร “สั่งมาเถิดครับ คุณหญิงตองการใหพวกเรารับใชอะไรไดบาง” พรานใหญพดโดยเร็ว ู ดารินกํามือทั้งสองแนน พยายามระงับความรูสกอยางยากเย็น ึ “สิ่งที่สําคัญที่สุดในขณะนีกคือ เราตองการสถานที่ มันตองไมใชทน่แน และตองเร็ว ้็ ี่ ีที่สุดดวย เดียวนี้แหละ!” ๋ รพินทรลุกขึ้น มองลงไปยังบริเวณแคมปเบื้องลาง ขณะนี้ทองฟาเริ่มสวางขึ้นรางๆ แลว “เรากลับลงไปที่แคมปของเราไดแลวครับ พวกมันเปดไปหมดแลว ผมรับรองวามันจะยังไมยอนกลับมาเลนงานเราอีก ตลอดระยะเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงขางหนานี” ้ “ถางั้นเอาเชษฐาลงไปเดี๋ยวนี้เลย”[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 1013 ไชยยันตบอกทันควันโดยไมมีการลังเล พลางหันมาทางดารินจองตาเขม็งแผวเสียงลง “นอย! เชษฐาจะตองปลอดภัยใชไหม เธอแนใจอยางนัน”้ แพทยสาวกัดริมฝปากแนน ขอบตาแดงเรือ ่ “ฉันยังบอกอะไรไมไดทั้งสิน บอกไดอยางเดียว พีใหญสาหัสมาก ชวยกันแบกเขาลงไป ้ ่เถอะ ชาไปแตละวินาที ความหวังมันก็หมดไปเทานัน” ้ รพินทรสั่งการในทันทีน้น ั ลูกหาบหลายคน ตรงเขามาเพื่อจะชวยกันหามรางของคนเจ็บ แตแลวทันใด...รางอันกํายําตระหงานเงื้อมของใครคนหนึ่ง ก็แทรกขวางเขามาเสียกอน ผูน้นคือแงซาย หนุมชาวดงพเนจร ั  โดยไมเอยคําใดทั้งสิ้น แงซายกมลงซอนรางอันหมดสติของเชษฐา อุมขึ้นดวยลําแขนอันแข็งแรงทั้งสองขางเหมือนอุมเด็กหรือผูหญิง  “เบาที่สุดนะ แงซาย พยายามอยาใหกระเทือนไดเลย” ดารินสั่งแผวๆ ไมกี่นาทีหลังจากนั้น ทุกคนก็กลับลงมายังบริเวณแคมปอีกครั้ง อันเปนเวลาที่สวางมองเห็นหนากันชัดพอดี กระโจมที่ขาดลงมากองคลุมพื้น ถูกขึงขึ้นอีกครั้ง สรรพสิ่งถูกจัดเตรียมขึ้นอยางรวดเร็วฉับไว เพื่อใหทนกับงานกูชีวตของหัวหนาคณะ ั ิ ทุกคนทํางานกันอยางหนักไมเห็นแกเหน็ดเหนื่อยออนเพลีย เหตุรายแรงที่เกิดขึนขจัด  ้ความออนเปลียอิดโรยที่ตางไดเผชิญมาเสียจนหมดสิ้น มีแตความวิตกกระสับกระสายอยางบอกไม ้ถูก ในกระโจมพัก รางอันหมดสติของเชษฐานอนแนนิ่งอยูบนเตียงสนาม ดาริน...บัดนี้สติสัมปชัญญะของหลอนกลับคืนมาครบถวนแลว สํานึกบอกกับตนเองวา ชีวิตของพี่ชายจะอยูหรือ จะไปยอมขึ้นอยูกับหลอนคนเดียวเทานั้น หญิงสาวปฏิบัติงานอยางคลองแคลวรวดเร็ว แตรอบคอบทุกระเบียดนิว ดวยอาการเครงขรึม ไชยยันตทําหนาทีพยาบาลลูกมือผูชวยเหลืออยูใกลชิด รพินทร ้ ่ยืนหางออกมาเล็กนอย คอยชวยเหลือในวงนอก สวนที่หนาประตูกระโจมแงซายยืนตระหงานนัยนตาเบิกโพลนอยูที่นั่น ใบหนาสีทองแดงนั้นดูเผือดขาวผิดไป เบื้องนอก พรานและลูกหาบทุกคนนั่งจับเจารวมกลุม ตลอดทั้งบริเวณแคมปเงียบสงัด ชั่วขณะหนึ่งระหวางการจัดการอยูกับคนเจ็บผูเปนพี่ชายงวนอยูนั้น ทุกคนที่รวมอยูใน เต็นทเห็นศัลยแพทยสาวยืนกายสั่นเทาชะงักนิ่งอยูกับที่ ใบหนากมอยางทอแททอดอาลัย ทรุดกาย ลงไปนั่งฮวบกับเตียงสนามขางๆ อีกตัวหนึ่ง คอตก ไชยยันตกับรพินทร ก็พรวดเขาถึงตัวในบัดนั้น “นอย!...” เสียงไชยยันตหลุดปากออกมาแหบเหือด แทบไมผานลําคอ จองหญิงสาวดวยตาอันเบิกกวาง[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 1014 “บอกซิ เชษฐาเปนยังไง?” ดารินเงยหนาขึ้นอยางแชมชา ริมฝปากสันริก น้ําตาทีสะกดกลั้นไวเปนเวลานาน บัดนี้ ่ ่ไหลรินเปนทาง หลอนมองดูหนาพรานใหญกับเพื่อนชายอยูเชนนั้น สะอื้นขึ้นมาติดอยูท่ลําคอ ไม ีสามารถจะกลาวคําใดออกมาได นอกจากสายหนาอยูไปมา ไชยยันตจับไหลทั้งสองขางของหลอน เขยาโดยแรง กระหืดกระหอบลั่นเต็นท “นอย! เธอคงไมบอกฉันนะวา เชษฐาหมดหวังเสียแลว!!” “ฉันก็ไมอยากบอกตนเองเชนนี้เหมือนกัน” หลอนพูดอยางยากเย็น กัดกรามแนน หนาขาวเผือดปราศจากสีเลือด “พี่ใหญเสียเลือดมากเหลือเกิน ความหวังของเขามีอยูทางเดียวเทานัน คือการใหเลือด  ้โดยเร็วที่สุด แตเดี๋ยวนี้ เราอยูกันกลางปาลึก...”  เสียงของหลอนขาดหายไปเพียงแคนั้น มันเปนความเงียบสงัด...จนแทบวาจะไดยนเสียงหัวใจของแตละคนเตน ไชยยันตกัดริม ิฝปากแนน หันไปมองหนารพินทรอยางมืดมน พรานใหญปาดแขนขึ้นเช็ดปลายจมูก “ผมคิดวาควรจะมีหวังนะครับ คุณหญิง อยางนอยพวกเราก็มีกันอยูหลายคน และทุกคน พรอมที่จะชวยคุณชาย ไมวาจะหนักหนาสักขนาดไหน ถาหากวาเราชวยกันได”  “ฉันเขาใจดีในขอนั้น และขอขอบคุณ” ดารินพูดดวยเสียงไมเกินกระซิบ ลักษณะของหลอนยามนี้เหมอลอยสิ้นหวัง หมดอาลัยตายอยากตอทุกสิ่ง เพราะความทุกขกลัดกลุมเขาครอบงําโดยตลอด “แตคุณคงพอเขาใจนะ การถายเลือด ไมเหมือนกับการถายน้ํา สําหรับฉันหรือไชยยันตสองคนนี่ เปนอันวาหมดหวังแลว เพราะเลือดของเราทั้งสองคนละกลุมกับของพี่ใหญ สวนคนอื่นๆเราจะรูไดอยางไรในเมื่อไมไดมีเครื่องมือสอบตรวจหากลุมเลือดไดแนชัด การใหเลือดผิดกลุม ก็คือการฆาตกรรมชัดๆ” “คุณชายเลือดกลุมอะไร?” เขาถามโดยเร็ว “บอกกลุมเลือดของคุณมาดีกวา หากคุณเคยเทสตไวกอนแลว ฉันจะบอกคุณเองวา คุณจะกูชวิตของไวไดไหม?” ี “กรุปบี ตรงกันกับของคุณชายหรือเปลา?” ดารินทิ้งมือลงอยางสิ้นหวัง หลอนไมไดตอบคําใดแกเขา แตสายตาที่มองมานั้น ยอมบอกชัด ขณะนันเอง เงาตระหงานเงื้อมของแงซาย ก็เคลื่อนเขามาหยุดยืนอยูขางเตียงคนเจ็บ ้  “ทําไมนายหญิงไมถามแงซายดูบาง?” เสียงหาวๆ นัน กังวานไปทังบริเวณอันเงียบสงัด ้ ้[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 1015 “แกเคยรูกลุมเลือดของตัวแกเองหรือ แงซาย?”  ไชยยันตขมวดคิ้ว ถามมาโดยเร็ว “ผมเคยไดรับการผาตัดในโรงพยาบาลเมืองแรงกูนมาครั้งหนึ่ง ผมจํากลุมเลือดของผมได” แววตาของศัลยแพทยสาวตืนขึ้นเล็กนอย จองนิ่งมายังคนใชชาวดง ่ “เธอเคยผาตัดมาแลว เนื่องในอะไร?” “แอปเพนดิกซ!” หญิงสาวซอยเปลือกตาถี่เร็ว “แลวที่เธอวา เธอจํากลุมเลือดของเธอไดนนนะ กรุปอะไร?” ั้ “เอบี เน็กฯ” “วายังไงนะ? บอกใหมซิ แงซาย!” ม.ร.ว.หญิงดาริน รองลั่นออกมา ทะลึ่งพรวดขึ้นยืนลืมตากวาง “เอบี เน็กกะทีป” ดารินตัวสั่นเทาอีกครั้ง แตในครั้งนี้ อยูในความหมายตื่นเตนโสมนัสแทบจะระงับไว ไมได ใบหนาอันซีดเซียวปรากฏสีเลือดขึ้นในบัดนั้น ตาเปนประกาย ตรงเขามาเขยาแขนแงซายโดยเร็ว รองถามละล่ําละลัก “เธอแนใจหรือ แงซาย วาเลือดของเธอกรุปนี้จริงๆ โดยจําไมผิด” ทุกคนเห็นใบหนาสีทองแดงดวงนัน ยิงฟนยิ้ม ้ “แนใจครับ นายหญิง และถาเลือดของแงซายเปนกลุมเดียวกันกับของนายใหญ ก็ขอใหเลือดทุกหยดของแงซาย จงไปชวยชีวิตของนายใหญเถิด แมวาแงซายจะหาชีวิตไมอีกแลว ภายหลังจากนั้น” ทุกคนอึ้งไปชัวอึดใจในวาจานั้น แมกระทังรพินทรเอง ่ ่ ดารินหลับตาลง ประสานมือไวในอก ใบหนาแหงนเงยขึ้น พึมพําออกมาอยางแผวเบาที่สุด “ขอบคุณตอพระผูเปนเจา!...ขอบคุณตอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย!” ไมกี่นาทีหลังจากนั้น รางอันกํายําสูงใหญของอดีตนายทหารกองโจรกะเหรี่ยง ผูเขามาสมัครเปนคนรับใชคณะเดินทาง ก็นอนนิ่งเหยียดยาวอยูบนเตียงสนาม เคียงคูกับเชษฐาระหวางการ ถายเลือด เจาหนุมชาวดงผูลึกลับนอนแหงนมองหลังคากระโจม รองเพลงกะเหรี่ยงอยูในลําคอเบาๆ ซึ่งไมมีใครเขาใจความหมาย นอกจากรพินทร ผูซึ่งในขณะนี้กไมมเี วลาพอทีจะสนใจสิ่งใด ็ ่นอกจากคอยภาวนาเอาใจชวยดาริน ในการกูชีวิตของราชสกุลหนุมหัวหนาคณะเดินทาง[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 1016 ครึ่งชั่วโมงตอมา บรรยากาศก็เต็มไปดวยความหวังอันแชมชื่นขึ้น สังเกตไดจากสีหนาและแววตาของดาริน วราฤทธิ์ ภายหลังจากการถายเลือดเสร็จเรียบรอย ดารินก็สงนมสดกระปองใหญที่ไชยยันตเตรียมเปดไวแลวใหแกแงซาย ออกคําสั่งแผวเบา “ดื่มเสียใหหมด แงซาย แลวนอนพักอยูที่นแหละ อยาเพิ่งเคลื่อนไหวไปไหน ฉันตองการ ่ีใหเธอนอนหลับดวย” “แตผม...” แงซายขยับจะโงหัวขึ้น ฝามือของหญิงสาวก็แตะไหลไว “นี่เปนคําสั่ง!” หนุมชาวดงชะงัก มองประสานสายตาที่จองมาอยางบังคับกึ่งขอรองนั้นอยูอึดใจ ก็ปฏิบัติ ตามคําสั่งโดยดี รับกระปองนมมาดื่มชาๆ จนหมด แลวเอนกายลงนอนตามเดิมหลับตาลง หญิงสาวหันไปมองดูรางอันหมดสติของพีชายอีกครั้ง ทรุดกายลงบนมานั่ง ยกมือขึ้นลูบ ่ใบหนาของตนเอง ไชยยันตก็สงบรั่นดีมาให หลอนรับมาดื่มรวดเดียวพรอมกับระบายลมหายใจยาวเยือกออนเปลี้ยเพลียใจสุดประมาณ แตก็เปยมไปดวยความหวังอันสดใส “คุณชายปลอดภัยแลวใชไหมครับ หมอ?” รพินทรถามขึ้นเบาๆ “เพียงแตผานพนวินาทีสําคัญที่สุดไปไดเทานั้น” หลอนตอบอยางระโหย ดวงตาอันอิดโรยมองเหมอ ไชยยันตก็กาวเขาไปโอบกอดไหลไวกระซิบออนโยน “เอาละ นอนพักเสียเถอะ นอย เธอกะปลกกะเปลี้ยเต็มที่แลว เมื่อคืนก็ไมไดพักเลยทั้งคืนไมตองกังวลอะไรหรอก ฉันจะเฝาเชษฐาเอง” “ถูกของคุณไชยยันต คุณหญิงควรพักไดแลว” พรานใหญพดแผวต่ํามาอีกคนหนึ่ง ู ดารินไมเอยคําใดอีกครั้งนี้ ใชปลายนิวขยีเ้ บาๆ ที่ดวงตาทั้งสองขาง แลวเดินโผเผไปทิ้ง ้ตัวอยางหมดแรงลงบนเตียงของหลอน มือทั้งสองประสานวางไวบนอกผล็อยหลับไปดวยความออนเปลี้ยเพลียแรง ภายในไมกี่อึดใจตอมา แงซายคอยๆ ลืมตาขึ้น พรอมกับยันกายผงกหัวจะลุกขึน แตรพินทรกอดอกไวกระซิบ ้เฉียบขาด “แกก็เหมือนกัน แงซาย ลืมคําสั่งของนายหญิงเสียแลวหรือวาใหแกนอนพัก ถึงแกจะเปนคนดง แกก็มการศึกษาพอที่จะเขาใจอะไรไดแลว เราตองการใหนายใหญและแกปลอดภัย ีดวยกันทั้งสองคน”[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 1017 อดีตนายทหารกองโจรกะเหรี่ยงยักไหลนิดหนึ่ง เอนกายลงตามเดิม พรอมทั้งปดเปลือกตาลงอีกครั้ง แมจะถายเลือดในกายใหแกเชษฐาเปนจํานวนมาก แตลักษณะทาทีของแงซายแทบจะไมมีอะไรผิดปกติเลย ยังแข็งแรงทรหดอยูเ หมือนเดิมราวกับไมไดเกิดอะไรขึ้น บัดนี้ภายในกระโจม คงเหลือแตเพียงไชยยันตกับรพินทรสองคนเทานั้นที่ยนมองตากัน ืเงียบๆ ดวยความรูสึกที่ไมอาจเอยออกมาเปนคําพูดไดในเหตุการณรายที่เกิดขึ้น “เปนความผิดของผมเอง...” ในที่สุด พรานใหญพึมพําขึ้นแหบๆ “ถาผมตัดสินใจระเบิดปากดานทั้งสี่ดานเสียกอนตามที่คณหญิงบอก คุณชายคงไมไดรับ ุอันตรายถึงเพียงนี” ้ ไชยยันตสายหนาอยางไมเห็นดวย เดินเขามากอดคอรพินทรไวดวยความรักสนิท ยิ้มให  “ไมใชความผิดของคุณหรือใครทั้งนั้น มันถึงคราวที่เชษฐาจะเคราะหราย ทั้งๆ ที่เขาเองก็ เปนคนรอบคอบรัดกุมที่สดในคณะของเรา ชวยไมไดจริงๆ คุณและพวกเราทุกคนทําดีที่สุดแลวใน ุเหตุการณที่ผานมาทั้งคืน ใหตายเถอะ! ไอแหวงเลนงานเราในครั้งนีทําเอายับเยินทีเดียว เกือบตาย ้กันหมดทุกคน โชคดีที่คณไหวทันฝงระเบิดไวกอน ไมงั้นก็ยังเดาไมถูกวาปานนีเ้ ราทั้งหมดจะอยูใน ุ สภาพไหน” “เราจะเอายังไงกันตอไปครับ คุณชายมาเจ็บสาหัสเสียอยางนี้แลว” อดีตนายทหารปนใหญอึ้งไป เมมริมฝปากแนน นี่กกําลังเปนปญหาใหมสําหรับเขาอยู ็เชนกัน ในเมือหัวหนาคณะหรืออีกนัยหนึง ‘ผูนํา’ ไดเกิดมีอันเปนไปเสียเชนนีแลว ทุกสิ่งทุกอยาง ่ ่ ้มันนาจะตองชะงักลมเหลวไปหมด อยางนอยก็ชวระยะเวลาหนึ่งทั้งเขาหรือดารินก็ดี ขณะนี้ยอมไม ั่มีแกจิตแกใจทีจะคิดถึงเรื่องอืนใดทั้งสิ้น นอกจากความปลอดภัยของเชษฐาเปนอันดับแรก ่ ่ “ผมก็ยังตัดสินใจอะไรไมถกเหมือนกันรพินทร” ู ในที่สุด ไชยยันตก็เอยแผวต่า ตบไหลจอมพราน ฝนยิ้มให ํ “ถาเปรียบการโรมรันระหวางเรากับไอแหวงเปนเหมือนสงคราม ขณะนี้ฝายเราก็อยูในฐานะเพลี่ยงพล้ําเสียแลว เพราะแมทัพกําลังแย อยางไรก็ตาม รอใหเขาฟนและดูอาการกอนดึกวาแผนการตอไปคอยวางกันภายหลังจากนั้น ขณะนี้หนาทีของคุณมีอยางเดียวคือ หาทางปองกันพวก ่เราทุกคนไวใหพนจากการโจมตีซ้ําเติมของมันอีก ตั้งรับรักษาที่มั่นไวพลาง ยังไมมการรุกอยางใด ีทั้งสิ้น เอาละ คุณมีธุระอะไรจะดําเนินการก็เรงทําเถิด ทางนี้ไมตองหวง ผมจะดูแลเขาเอง” บรรยากาศของแคมปตลอดทั้งวัน เต็มไปดวยความตึงเครียดขีดสุด ลูกหาบเสียชีวิตไปอีกคนหนึ่งจากจํานวนทั้งหมด 10 คนที่เหลือ เทาๆ กับที่หวหนาคณะก็ตกอยูในอาการหนักอยางที่ไม ั[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
    • 1018เคยมีใครคาดฝนมากอน อันเนื่องมาจากผลของการบุกเขาโจมตีของกองทัพชางมฤตยู ภายใตการนําของไอแหวงจอมมหากาฬ พวกลูกหาบเริมจะขวัญเสียอีกครั้ง ่ รพินทรตองมีงานหนักในการปลุกปลอบใจคน เหลานั้น รวมทั้งจัดวางแผนปองกันการยอนรอยเขาจูโจมซ้ํา ของกองทัพชางอยางมั่นคงแข็งแรงที่สุด ทุกคนหนาดําคร่ําเครียดแทบจะไมมีเวลาไดพกผอน ทามกลางความวิตกกังวล และกลิ่นไอ ัของมหาภัยทีแวดลอมอยูทกขณะ ่ ุ ประมาณย่ําคะ เชษฐาก็รสึกตัวไดสติขนมาจากยาสลบที่ดารินใหไวระหวางการผาตัด ู ึ้และใหเลือด รพินทรไดเห็นธาตุแทแหงเลือดนักตอสูเผชิญภัยของราชสกุลหนุมอันเปนนายจางของเขาอยางแจมชัดอีกครั้ง ดวยความยกยองคารวะในน้ําใจ ทันทีที่ลืมตาขึ้น เชษฐาก็ยมใหกับทุกคน ิ้ราวกับวาเขาไดตื่นขึ้นจากการหลับธรรมดา และมองเห็นภาวะอันหนักของตนเอง (ในสายตาของทุกคน) เปนเรืองชวนขบขัน ่ ภายหลังจากรับทราบเรื่องราวโดยตลอดเกียวกับตนเอง เชษฐาก็พยักหนาเรียกแงซายเขา ่ไปนั่งใกลเต