896[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
897                                               37             พนดงตนหนามสมอ อันมีใบแหลมคมและหมูไมที่ขึ้นอยูกับชายน...
898เลือด และพรายน้ําที่เดือดฟอดอยูเชนนั้น ทุกสิ่งทุกอยางรวดเร็วฉับพลัน ราวกับเปนภาพฝนรายที่มองเห็นกันชัวพริบตาเดียว ...
899             “จระเขเปนสัตวที่มีความเพียรพยายาม และอดทนมากในการรอเหยือ เหมือนๆ งูนั่น     ่แหละ มันจะตองมานอนคอยอยู...
900หญาริมชายน้ํา พอเห็นมนุษยเฉียดผานไปใกลก็อาปากรา สงเสียงขูฟูฟอสอสันดานราย ไชยยันตทดลองแหยพานทายปนเขาไปใ...
901          “คนเรามันไมฉลาดรอบรูไปหมดเสียทุกสิ่งทุกอยางหรอก ไชยยันต!”          นักมานุษยวิทยาผูเสียเชิงกลาวมาหวนๆ ...
902คงไดยินแตเสียงวิ่งลงน้ํา ซึ่งดังอยูเบื้องหนาไมหางออกไปนักเทานัน สองสามครั้งที่พรานใหญหยุด                      ...
903            “ไมมีตอนไหนจะแคบกวาตอนนี้อีกแลวครับ น้ําก็ไมลกนัก พูดถึงวาถาไมมวพะวงอยู                            ...
904ขึ้นเหนือน้ํา ปรี่ดิ่งเขามาอยางรวดเร็ว ครั้งแรกก็ตวหนึ่งกอน แลวเจาตัวที่สอง-สาม และสี่ ในเกาะ                     ...
905             กอนที่ใครจะเอยปากถามเชนไรตอไป รพินทร ไพรวัลย ก็ถือปนเดินดุมๆ หายเขาดงรวก                          ...
906           เชษฐาสะกิดเตือนไชยยันตและนองสาว ไมใหเอยทักสิงใดขึ้น เกี่ยวกับที่แงซายรูทนอาน                         ...
907เมตร แลวชวยกันแหวะทองสมเสร็จออก พอเสร็จสรรพพรอมที่จะโยนซากลงไปเปนเหยื่อลอไอเขก็หันมาทางคณะนายจาง อธิบายใหทราบ...
908            “มันจะคาบผมไปไดหรือไม ขึ้นอยูกับสี่กระบอกบนฝงที่จะยิงคุมกันใหครับ กรุณาคุม                            ...
909             คณะนายจางของเขา และเกิดผูยืนอยูบนฝงมองเห็นเจามฤตยูแหงน้ําดําไดอยางถนัด ครั้นแลวกอนที่รพินทรจะต...
910มันหักสะบั้นในพริบตานั้นดวยการเล็งอันแมนยํา ภาพทีเ่ ห็นก็คอไอยักษใหญหางตกจมน้ํา แข็งทื่อ                          ...
911บริเวณจมูกอันเปนจุดออนของมันอีกครั้งอยางจัง ใชความยาวของชวงไรเฟลยันไว ไมใหมนบุกเขา  ัมาถึงตัว             เสี...
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
ดงมรณะ5
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

ดงมรณะ5

13,721

Published on

3 Comments
6 Likes
Statistics
Notes
No Downloads
Views
Total Views
13,721
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
0
Actions
Shares
0
Downloads
236
Comments
3
Likes
6
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

ดงมรณะ5

  1. 1. 896[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
  2. 2. 897 37 พนดงตนหนามสมอ อันมีใบแหลมคมและหมูไมที่ขึ้นอยูกับชายน้ํา ตัดมายังอีกตลิ่งดานหนึ่ง ภาพอันเปนที่มาของเสียงก็ปรากฏขึนชัดเจนกับทุกสายตา ที่จองอยางตืนเตนตกตะลึง ้ ่ หางฝงตลิงออกไปไมเกิน 15 เมตร อันเปนบริเวณปลักตืนๆ ที่มีน้ําแฉะใตตนไทรใหญ น้ํา  ่ ้ และโคลนบริเวณนั้นแตกกระจัดกระจาย ปลิววอนดวยการฟดฟาดของเจาสัตวสะเทิ้นน้ําสะเทิ้นบกตัวขนาดเรือจาง เสียงขูคํารามอยางดุรายกระหายเลือดของมัน ดังประสานไปกับเสียงรองแหลมของหมูปา ผูซึ่งบัดนี้ถูกงับคาบกลางลําตัวดิ้นกระแดวอยู หมูตวนั้นเขื่องโขทีเดียว แตเมื่อเปรียบเทียบกับ ัเจาของฟนเลื่อยที่ขย้ํามันไวในปากขณะนี้ ก็มองไมผิดอะไรกับเห็นจิ้งจกคาบตั๊กแตนตัวเล็กๆ มันสะบัดฟดฟาดอยูไปมาอยางรวดเร็วดุดน กระทบกับรากไทรและหมูไมเล็กๆ ที่ข้นอยู ั ึในน้ํา เหมือนเจตนาจะใหหมูตัวนั้นยุติการดิ้นรนอยางเด็ดขาด แลวกระชากตะกุยลงไปในปลักโคลนหางโคนตนไทรออกไป น้ําบริเวณนั้นตื้นเพียงเขา รางของมันจึงปรากฏเห็นชัดเต็มตัวอยางถนัด หางลักษณะเหมือนใบเลื่อยตวัดฟาดอยูโครมครามอยางนาสะพรึงกลัว เลือดของหมูปากระเด็นแดงฉานเปรอะไปทั่วใบไม และละลายอยูในน้ําอันขุนคลัก ตัวมันสีดาสนิทเปนเกล็ดหนาขรุขระนาเกลียดนากลัว   ํยิ่ง มองดูเหมือนขอนไมจมน้ําผุๆ หากไมเห็นอากัปกิรยาที่มันกําลังเคลื่อนไหวอยางรวดเร็วในการ ิสังหารเหยื่อเชนขณะนี้ มันเปนภาพทีสยดสยองพองขนอยางยิ่ง! ่ “ยิงนะ!” ไชยยันตรองขึ้นกระหืดกระหอบพรอมกับประทับ .600 ไนโตรฯ แตเชษฐาเร็วกวา ควาลํากลองปนของไชยยันตกดต่ําไว พรอมกับหามเร็วปรื๋อ “อยา! ปลอยมัน” ไชยยันตชะงัก ทุกคนยืนนิง จับมองภาพนั้นดวยอาการกลั้นลมหายใจตอไป ดารินผู ่กระชากปนสั้นออกจากเอว ก็พลอยชะงักลงดวย เพราะเสียงหามของพี่ชาย และก็สังเกตเห็นพรานใหญไมมปฏิกริยาเชนไร นอกจากจะยืนดูอยูเฉยๆ เสี้ยวของวินาทีตอมานั่นเอง เจาสัตวรายแหงบึง ี ิมหากาฬก็วิ่งน้าแตกโครมครืน กระชากเหยื่อตะลุยลงไปในสวนลึก ดําเลนและพงไมน้ํา มองดู ํผาดๆ เหมือนจะแทรกแผนดินหายไปตอหนาตอตาอยางนาหวาดเสียว เสียงโคลนเดือดปุดๆ แตกพลั่กขึ้นมาเปนพรายฟอด ระคนไปกับเลือด เสียงของหมูปาขาดหายไปในทันทีที่ถกกดจม หายลง ูไปใตเลนเหลวเละ มีแตเสียงสําลักแทน และชั่วอึดใจตอมา ก็เงียบสงบลงตามเดิม คงทิ้งไวแตรอย[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
  3. 3. 898เลือด และพรายน้ําที่เดือดฟอดอยูเชนนั้น ทุกสิ่งทุกอยางรวดเร็วฉับพลัน ราวกับเปนภาพฝนรายที่มองเห็นกันชัวพริบตาเดียว ่ ดารินครางอะไรออกมาคําหนึ่ง หลับตาลงอยางสยดสยองเหลือที่จะกลาว ภาพที่เห็นกับตามันสั่นประสาทของหลอนเปนอยางยิ่ง แทบจะไมเชื่อสายตาวาจระเขใหญตวนัน คาบหมูปา ั ้ แทรกเลนหายไปตอหนาตอตาไดอยางไร ทั้งๆ ที่มองเห็นวาน้ําบริเวณนั้นไมลึกหรือกวางใหญอะไรนัก ไชยยันตเองก็รูสึกคอแหงผาก กะพริบตาอยูปริบๆ ขนลุกชัน สวนเชษฐาเยือกเย็นอยูในอาการเดิม ไมผิดอะไรกับพรานใหญ ผูซ่งมองเห็นอะไรเปนเรื่องสามัญธรรมดาไปหมด ึ “โชคดีเหลือเกิน ที่เปนหมูเคราะหรายตัวนัน แทนทีจะเปนพวกเราคนใดคนหนึ่ง!” ้ ่ ไชยยันตพึมพําออกมาดวยเสียงกระซิบ “ฉันเคยเห็นหมาในทั้งฝูง เปนพันๆ ตัวรุมกัดกินหมูทั้งเปนตอหนาตอตา ตอนที่หลงอยูกับพรานใหญ” ดารินพูดขึ้นดวยเสียงแหบเครือ ยกมือขึ้นลูบใบหนา “แตสาบานไดวา เหตุการณคราวนัน ก็ยังไมหวาดเสียวนาขนลุกเทาคราวนี้ ถาภูมิ ้ประเทศเปนน้าลึก และไอเขตัวนี้กดหมูลากลงน้ําไป ก็คงไมนากลัวเทาไรนักหรอก แตนี่มันเปน ํ ัปลักเลน มันคาบหมูมดหายลงไปใตเลนไดยังไง เห็นแลวขนลุก หมูตัวนั้นถูกกดจมหายลงไปใต ุเลนทั้งเปนๆ กวามันจะตายคงทรมานอยางบอกไมถูกทีเดียว นากลัวเหลือเกิน มันดํามุดเลนไปไดยังไงนะ” “ใตเลนลงไปเปนน้ําลึก มีอยูหลายชัน ผมบอกแลววามันเปนที่พุ ติดตอกันถึงไดทั่วไป ้มองดวยสายตาพื้นๆ ไมเห็นหรอก ถาเอาไมหยั่งดูก็ร” ู รพินทรบอก “แกหามฉันไวทําไม มายงั้นก็อยูแลว” ไชยยันตหนไปตอวาเชษฐา ั “แกจะยิงมันทําไม เพื่อชวยหมูปาตัวนั้นนะเหรอ?” เชษฐาหันไปยอนถามเรียบๆ ไชยยันตอึ้ง เขาก็กลาวตอมาวา “ไมมีประโยชนอะไรหรอก แกก็ไมไดคดที่จะชวยหมูเพื่ออะไร เพราะฉะนันปลอยให ิ ้กติกาของปาดําเนินไปตามกฎเกณฑของมันดีกวา เอาไวใหจําเปนตอชีวิตและความปลอดภัยของเราเสียกอน และเมื่อนั้นแกยิงใหเที่ยงๆ ก็แลวกัน ดีแลวละที่มันคอยดักเลนงานหมู แทนที่จะเปนพวกเราคนใดคนหนึ่ง” แลวหัวหนาคณะเดินทางก็หนไปทางพรานใหญ ถามวา ั “มันไปยังไงมายังไงกันนี่ หมูปาตาไว จมูกดีออก ไหงถึงพลาดทาเอาได” “ทีเผลอครับ” รพินทรบอก[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
  4. 4. 899 “จระเขเปนสัตวที่มีความเพียรพยายาม และอดทนมากในการรอเหยือ เหมือนๆ งูนั่น ่แหละ มันจะตองมานอนคอยอยูนานแลวโดยจมตัวกลืนอยูกับสิ่งแวดลอม มันคอยเฝาอยูเปนวันๆปลอยใหกิ่งใบไมหลนลงมาสุมทับอําพรางตัวมันเสีย มองดูผาดๆ เหมือนขอนไม พวกหมูเดินหากินเพลินใกลๆ เขามาโดยไมทันเฉลียวใจคิด พอไดจังหวะมันก็พุงเขาใส เสียงตูมสนั่นที่ดังขึ้นครั้งแรกเปนเสียงฟาดหางของมัน นานๆ มันถึงจะจับสัตวบกกินไดเสียทีหนึ่ง แตบางทีไปเจอะเอา‘ของแข็ง’ เขา แทนที่มันจะไดเหยื่อ ก็กลายเปนเหยื่อไปเหมือนกัน” “หมายความวายังไง?” “ก็เวลามันไปเจอเอาเสือเขานะซิครับ” พรานใหญบอกมาปนหัวเราะ ไชยยันตลืมตาโพลง “ฮา! เสือกะจระเข มันจะสูกนอีทาไหน ตัวหนึ่งสัตวบก อีกตัวหนึ่งสัตวน้ํา” ั “นั่นแหละครับ ปะเหมาะมันก็มาเจอกันเขาไดเหมือนกัน ในกรณีทไอเขมาดักคอยเหยื่อ ี่อยูริมๆ น้ําตื้น และไอเสือบังเอิญลงมากินน้ําแลวพบเขา ผมเห็นกับตามาแลว ที่บึงบริเวณนี้แหละจระเขมาดักซุมเหยื่ออยูบริเวณน้ําตื้นพอดี แลวพุงเขางับเสือดําขณะที่ลงมากินน้ํา ทีนี้บังเอิญเสือดําไมไดมาตัวเดียว นังตัวเมียทีเ่ ปนเสือดาวเดินติดมาดวย สองตัวผัวเมียมันเลยชวยกันกัดลากจระเขขน ึ้ไปฉีกเสือบนบก เสือบังเอิญไดเปรียบทีน้ําตรงที่เกิดเหตุนั้นตืน และชวยกันสองตัว ตามปกติเสือมัน ่ ้ก็ไวกวาจระเขอยูแลว หลอกลอเสียพักเดียวไอเขหมดทา จะลงน้ําลึกก็ไมไดมนชวยกันสกัดดักไว ัจระเขตัวนั้นไมใหญโตอะไรนัก จึงกลายเปนเหยื่อเสือไป ถาจะพูดถึงฤทธิ์เดช ความฉลาด ความรายกันแลว ไมมีอะไรเกินเสือไปไดหรอกครับ จระเขมันเปนสัตวเลือดเย็น จึงโงกวาในดานกลยุทธการตอสู แตถาเสือกําลังวายอยูกลางน้ําลึกๆ ก็เสร็จไอเขเหมือนกัน”  คณะนายจางครางออกมาดวยความประหลาดใจ ในสิ่งที่ไดรับฟง “แตไอตัวเมื่อกี้นี้ใหญเหลือเกินนี่ ยังกะเรือสําปน อยาวาแตเสือเลย สงสัยวาตอใหลูกชางรุนๆ เจอมันเขาก็เห็นจะเสร็จมันแน” ไชยยันตวา ทุกคนเริ่มตระหนักไดดวา การเดินในระยะตอไปจะตองใชความรอบคอบระมัดระวัง ีเพียงใด มันเปนสิ่งที่ประมาทเสียมิไดเลย หากใครเลินเลอ กาวพรวดถลําลงไปในแองที่มีผิวหนาเหมือนพืนธรรมดาลวงตาอยูทั่วไป เหมือนเมื่อคราวที่ไชยยันตเคยพลัดหลนเปนตัวอยางกอนแลว ก็ ้ไมมีส่งใดมารับประกันสวัสดิภาพใหได เมือตองอยูทามกลางบึงมฤตยูทชุกชุมไปดวยจระเขเชนนี้ ิ ่ ี่ อีกพักใหญตอมา บริเวณสันเกาะ หรืออีกนัยหนึ่ง แหลมที่ยื่นยาวเหยียดเขาไปกลางบึงนั้น ก็เริ่มกวางใหญออกไปทุกขณะ แสดงวาใกลกับสวนโคนอันติดตออยูกบแผนดินและปาเริ่มจะ ัโปรงขึ้น สวนมากเปนพงออกอแขม ทั้งหมดพบกับสัญลักษณอันตรายเตือนย้ําใหรูสึกตัวอีกครั้ง นั่นก็คือลูกเล็กๆ ของไอชาละวันฝูงหนึ่ง ประมาณ 4-5 ตัว ขนาดยาวเพียงศอกเศษ คลานยั้วเยียอยูในแองที่ปกคลุมไปดวยพง ้[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
  5. 5. 900หญาริมชายน้ํา พอเห็นมนุษยเฉียดผานไปใกลก็อาปากรา สงเสียงขูฟูฟอสอสันดานราย ไชยยันตทดลองแหยพานทายปนเขาไปใกลตัวมันก็แวงงับในทันที เกิดกับแงซายก็ชกมีดเดินปาออกมาฟน ักระหน่ําอยางไมปราณี แลวเตะกระเด็นหายเขารกไป “ไอพวกนี้นี่ สอสันดานอันธพาลตั้งแตตัวนอยๆ ทีเดียว” ไชยยันตบนพลางหัวเราะหึๆ โคลงศีรษะ เมื่อเห็นเชษฐาใชรองเทาคอมแบ็ตกระทืบเขากุมภีลนอยตัวหนึ่ง ที่งับติดสนเทาของเขาลงไปชักดินอยูในกอหญา ดารินกระโดดหนีอยาง   ้ขยะแขยง “รพินทร คุณนาจะตั้งแคมปลาจระเขเปนการใหญอยูที่นนะ มันชุมดีเหลือเกิน เอาหนัง ี่มันขายอยางเดียวก็มีหวังรวย ดีกวาจะไปดักสัตวปาอื่นๆ เสียอีก” “ผมก็เคยคิดอยูเหมือนกันครับ ติดขัดอยางเดียวเรื่องหนทางกันดารยากแกการขนสง ถาพอมีทางเอาเกวียนเขามาถึง ผมคาหนังจระเขไปนานแลว ตัวเล็กๆ ขนาดที่เราเจอนีนะราคาดีนัก ทํา ่กระเปาถือผูหญิงไดตัวละใบพอดี หรือมายก็สตัฟฟเอาไวขายเปนเครื่องประดับหองรับแขกทั้งตัว” ระหวางที่ทกคนกําลังวุนวายอยูกับการทําลายลูกจระเขเหลานั้น ดารินเริ่มกระสับ กระ ุสายไมเปนสุขนัก กวาดสายตาระแวงไปรอบๆ แลวดึงไรเฟลประจํามือของหลอนที่ฝากแงซายใหสะพายไว มาถืออีกครั้ง “รีบหลีกไปเสียใหพนเร็วๆ เถอะ ไปฆาลูกออนๆ ของมันตายหมดแบบนี้ ประเดี๋ยวแม มันก็ตามมาเทานั้น!” หญิงสาวพูดหวาดๆ เพราะความไมประสา ทุกคนหันมามองดูหลอนแลวหัวเราะไปตามๆ กัน พี่ชายสงสารก็เลยกระซิบบอกใหวา “ธรรมชาติของจระเขไมเหมือนสัตวรายลูกออนอยางอื่นหรอก มันไมมีความสัมพันธหรือวาเลี้ยงรักษาดูแลลูกของมันเลย มันขึนมาออกไขกลบไวชายฝงแบบเดียวกับเตา แลวทิ้งใหลก ้ ูของมันแตกออกจากไขเจริญเติบโตเองตามยถากรรม โดยไมมาเฝากกเลี้ยงดูหรือเหลียวแลอะไรอีกทั้งสิ้น ปะเหมาะบางทีเจอลูกเล็กๆ ที่เพิ่งแตกออกจากไข ยังจับกินเปนอาหารเสียอีก เพราะฉะนั้นไมตองกลัววาแมของมันจะตามอาฆาตจองเลนงานเรา เหมือนตอนที่นอยเจอเสือลูกออนหรอก” ดารินอายจนหนาแดง เมื่อรูวาตนเองปลอยหาแตมออกไปถนัดใจ เพราะความรูเทาไมถึง การณ คอยๆ ชําเลืองไปทางพรานใหญ เบาใจเล็กนอยเมือเห็นเขาวางหนาเฉยๆ ทําเปนไมรูไมช้เี สีย ่แตแลวก็โมโหจี๋ขึ้นมาเมื่อไดยินเสียงไชยยันตหนขวับไปแกลงพูดเบาๆ กับรพินทร โดยเจตนาให ัหลอนไดยินถนัด “แปลกแตจริงนะผูกอง คนขนาดมาสเตอรดีกรีเปนนักวิทยาศาสตร เปนแพทยมือชั้นเกียรตินยม เปนนักมานุษยวิทยา ที่กําลังจะไดด็อกเตอรดีกรีอยูรอมรอ กลัวตะเขลูกออนจะตามลา! ิสงสัยเมื่อสมัยเด็กๆ วิชาธรรมชาติเกี่ยวกับสัตวสะเทินน้ําสะเทินบกคงจะไมเปนทา ยังงี้หวานเลย...ยังหลอกไดอกนานนัก” ี[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
  6. 6. 901 “คนเรามันไมฉลาดรอบรูไปหมดเสียทุกสิ่งทุกอยางหรอก ไชยยันต!” นักมานุษยวิทยาผูเสียเชิงกลาวมาหวนๆ พยายามจะระงับความเดือดดาลไว ฝนหัวเราะหึๆ “คุณดวย นายพรานใหญรพินทร! และขอใหรูไวเสียดวยวา ทังสองคนนั่นแหละ ตอนที่ ้บาดเจ็บไมสบายหรือตอนทีทําทาจะตายอยูน่นนะ ฉันแกลงเอาน้ํากลั่นฉีดใหแทนยาเสียหลายครั้ง ่ ัแลว โดยหลอกวาเปนยากันบาดทะยักบาง ยาแกปวดแกไขบาง แลวมีปญญารูบางหรือเปลาเพราะฉะนั้น อยาทําเปนหัวเราะเยาะดีไป” ถูกศอกกลับเอาแบบนั้น เลนเอาไชยยันตครางออย หนาแหยไป หันมาจองหนาเพื่อนสาวพูดคอยๆ “พูดเปนเลนไปนา นอย! นี่เลนเอาน้ํากลั่นฉีดใหหรอกหรือ” “น้ํากลั่นนะยังดีนะ ตอไปคราวหนาอาจเจอน้ําโคลนเขาบางก็ได ระวังเหอะ!” ไชยยันตยกมือไหวปลกๆ ยอมยกธงขาวโดยดี สวนรพินทรออกตัวเบาๆ “ผมไมไดหวเราะคุณหญิงสักหนอย” ั “ไมรูละ คูหูกนดีนัก” ั หลอนคอน ครึ่งยิ้มครึ่งบึ้ง “คนไมรแทนที่จะบอกใหดๆ กลับหัวเราะเยาะ ฉันไมใชนักสัตวศาสตรนี่ จะไดรอบรู ู ีธรรมชาติของสัตวหมดทุกชนิด ก็พอจะรูคราวๆ อยูบางหรอก วามันออกลูกโดยวิธีวางไขบนฝง แตไมรละเอียดวามันไมมีความเกี่ยวของสัมพันธกับไขหรือลูกออนๆ ของมัน ภายหลังจากออกไขทง ู ิ้ไวตามยถากรรมแลว ก็นึกวาคงจะแบบเดียวกับงูจงอางนะซิ เพราะจงอางยังหวงไขและลูกออนของมัน มีพี่ใหญคนเดียวเทานั้นที่ดีกับฉัน ชวยบอกใหหายโง นอกนันมีแตจะหัวเราะ เกิดกับแงซายก็ ้เหมือนกัน ระวังใหด!” ี เกิดกับแงซาย ผูยิงฟนยิ้มอยูหยุดยิ้มทันที ทําหนาเรี่ยเพราะพลอยฟาพลอยฝนไปดวย  เดินรุดหนากันไปอีกเพียงไมกี่กาว ทามกลางพงอออันหนาทึบของชายฝงดานขวา ตางก็ไดยนเสียงอะไรชนิดหนึ่งวิงตะกายกอรวกสวบสาบอยางรวดเร็ว และยอดออไหวยวบยาบ เพราะ ิ ่ถูกปะทะจากแรงดันเบื้องลาง จนตองสะดุงและหยุดชะงักเตรียมพรอมดวยความตกใจ แตพริบตาเดียวก็มีเสียงกระโจนลงน้ําดังตูมแลวก็เงียบหายไป ทุกคนมองดูหนากันอีกครั้ง ไมมีใครปริปากพูดเชนไรอีก เพราะเขาใจดีวานั่นคือ ‘เจาถิ่น’ ที่ขึ้นมาอาศัยนอนผึ่งลมอยูบนชายฝง ซึ่งคงไดยินเสียงฝเทามนุษยเคลื่อนใกลเขามา จึงพรวดพราดโจนลงน้ําไปอยางกะทันหัน “จําไวนะ ลูกปนเราจํากัด จะไมยิงจนกวาถึงเวลาจําเปน” เชษฐาประกาศย้ํากับทุกคน เสียงเจาชาละวันที่ขึ้นมานอนผึ่งแดด ตะกายลงน้ําเมื่อมนุษยเฉียบใกลเขามาดังอยูแทบจะตลอดเวลาที่คณะทั้งหมดคืบหนาไป แตไมมีโอกาสจะไดเห็นตัวมันบนบกไดถนัดเลย เพราะปารก[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
  7. 7. 902คงไดยินแตเสียงวิ่งลงน้ํา ซึ่งดังอยูเบื้องหนาไมหางออกไปนักเทานัน สองสามครั้งที่พรานใหญหยุด ้ชี้ใหคณะนายจางของเขา สังเกตดูถิ่นที่มนขึ้นมาวางไขและกลบไว พบลูกขนาดเล็กๆ ของมันคลาน ัอยูตามพื้นน้ําแฉะๆ อีกหลายตัว ไมมีใครสนใจกับมัน...นอกจากไชยยันตจะบนไปตลอดทางเทานั้น วาเสียดายแหลงอันแทบจะเรียกไดวาขุมทรัพยยอยๆ นี้ย่งนัก เมื่อเห็นความชุมอยางเหลือขนาด ของเจาสัตวที่หนังมี  ิราคางาม ครึ่งชั่วโมงตอมา ก็ขึ้นเนินปารวกสลับไปกับไมใหญ มองเห็นพวกนกน้ําสีขาวสลับดําเกาะแนนอยูเปนพืด สงเสียงรองเกรียวกราวแซสนั่นไปทั้งดง พื้นทีเ่ คยเปนที่ลุมชืนแฉะเริ่มเปลี่ยน ้มาเปนดินลูกรัง สลับไปกับโขดหินระเกะระกะ พวกมะไฟปาออกลูกแดงฉานเปนดงอยูทางอีกฟากหนึ่ง แดดยามบายจัดทอดแสงออนเรืองลงทุกขณะ รพินทรเรงฝเทาขึ้นอีก พอตัดเนินเตี้ยๆ ลูกนั้นลงมายังอีกดาน ก็พบลําคลองทอดขวางคดเคี้ยวอยูเบื้องหนา มีโขดหินเปนเกาะแกงผุดงอกอยูกลางน้ําเกลื่อนไปหมด ฝงตรงขามเปนแนวปา รวกเชนเดียวกัน แตมองเห็นดงใหญเปนเงาทะมึนอยูเ บื้องหลัง น้ําเย็นเฉียบเปนสีราวกับนิล และนิ่งสนิทเหมือนจะไมมการไหลเลย ทุกคนมาชุมนุมนั่ง ีพักหารือกันอยูที่ชายฝง อันมองเห็นฝงตรงขามที่หางออกไปประมาณ 40 เมตร และโดยระยะใกลเพียงแคน้ี ไมจาเปนตองอาศัยกลองสองทางไกลเลย ก็มองเห็นชัดอยูวาบนแกงหินที่เรียงรายอยู ํกลางน้ําแทบทุกหยอม มีจระเขข้นไปนอนผึ่งแดดอาปากอยูเต็มไปหมด ราวกับใครมาแกลงปน ึประดับเอาไว แตละตัวมีขนาดกําลังวองไวประเปรียวทั้งนั้น หนาสั้นหักยูเ ขามาราวกับหนายักษเขี้ยวขาวโผลยาวมองดูเหมือนใบเลื่อย เห็นแลวชวนสยองขวัญ นายจางทั้งสามพอมองเห็นเขา ก็แทบจะหมดศรัทธา “จะไหวเหรอผูกอง” ไชยยันตครางออกมา ปาดแขนเสื้อเช็ดเหงื่อหนาผาก เหมอมองไปยังฝูงชาละวันที่นอนผึ่งแดด ดูเปนพืดอยูบนหินงอกกลางน้ํา แทบจะไมมีทไหนวาง ี่ “นอนผึ่งแดดเห็นๆ อยูนั่นก็รวม 20-30 ตัวแลว ซุกอยูตามชายฝงสองขางอีกละ แลวในน้ําอีกละ ยิ่งกวาบอที่เขาเลี้ยงไวเสียอีก” รพินทรมวนบุหรี่ใบตองแหงอยางใจเย็น ตอบเรียบๆ แตน้ําเสียงหนักแนนวา “ไหวซิครับ เดียว! นั่งพักใหหายเหนื่อยกันเสียกอน คอยคิดวาเราจะหาวิธีขามยังไง” ๋ “ตรงนี้แคบทีสุดหรือ?” ่ หัวหนาคณะเดินทางถามเสียงเครงขรึม เขากําลังใชความคิดขนาดหนักเชนกัน[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
  8. 8. 903 “ไมมีตอนไหนจะแคบกวาตอนนี้อีกแลวครับ น้ําก็ไมลกนัก พูดถึงวาถาไมมวพะวงอยู ึ ักับไอเขพวกนัน เราจะเดินลุยขามกันไปไดอยางสบายทีเดียว น้ําตอนที่ลึกที่สุดเพียงแคระดับอก ้เทานั้น” “อยาลืมปญหาสําคัญของเราในขณะนี้เสียนะ รพินทร ลูกปนของพวกเราทุกคนมีกนอยู ัจํากัดเพียงไมกี่นดเทานั้น สมมติวาเราเดินลุยขาม และพวกมันแหกันเขาโจมตีพรอมๆ กันรอบดาน ัถึงอยางไรก็ยิงไมทันแน ใครก็ตามที่จะเดินลุยขามฝงไปได ตองแปลวามีปนนับสิบๆ กระบอกพรอมทั้งกระสุนไมอั้นคอยยิงคุมกันอยูทีเดียว มายงั้นเปนเสร็จ!” เชษฐาพูดอยางหนักใจ พรานใหญยังไมทนตอบอยางไร ไชยยันตก็เอยเสริมมาวา ั “เราพยายามเดินลุยน้ําไปอยางเงียบๆ โดยไมใหพวกมันสวนมากไหวทัน รูสึกตัวอยางนั้นหรือ?” ประโยคหลัง เขาหันไปทางพรานใหญเหมือนจะขอความเห็น จอมพรานจุดบุหรี่สูบแลวกัดปลายเนนไวดวยฟนหนาทังคู กวาดสายตาไปรอบๆ ้ “เรื่องจะหลอกมัน โดยยองผานน้ําในหวยกวางถึง 40 เมตร โดยไมใหพวกมันรูสึกตัวหรือมองเห็นนะ เห็นจะไมมหวังหรอกครับ ถึงอยางไรมันก็จะตองไหวทันแน วามีอะไรลงมาในน้ํา ีและถาตัวเดียวรูพุงตรงเขามา ตัวอื่นๆ ก็จะตามทั้งหมด เราตองมีวิธีที่ดีกวานี” ้ “สําคัญวามันดุอยางบาเลือดหรือเปลาเทานั้น ถาไมถึงกับดุรายนัก เราอาจใชวธยงไลให ิีิมันตกใจสักสองสามนัดก็นาจะได”  ดารินพูดอยางอึดอัด “จระเขในถิ่นนี้เลนกับมันไมไดหรอกครับ เรายิงมันอาจตกใจเสียงปนหนีลงน้ําก็จริง แตถาเราลงไปอยูในน้ําอันเปนถินของมัน และมันไดกลิ่น มันไมถอยแน” ่ วาแลว พรานใหญก็บอกใหทุกคนคอยระวังคุมเชิงอยูบนฝง กําชับไมใหใครยิงไมวาจะ เกิดอะไรขึ้น ตนเองปลดเครื่องหลังออก คอยๆ หยอนตัวลงไปในน้ําริมฝงอยางแผวเบาที่สุด แลวคอยๆ เดินชาๆ พยายามไมใหเกิดเสียง หรือน้ํากระฉอกเลยแมแตนอย หางฝงออกไปเปนลําดับ โดยมุงตัดออกไปยังกลางน้ํา ไชยยันต กับเชษฐากระชับปนเตรียมพรอม รองเตือนเขามาเบาๆ ใกลกลับขึ้นฝง เพราะอานความคิดของพรานใหญยังไมออกวาเขาจะเอาอยางไรแน แตรพินทรแตะริมฝปากโบกมือเปนสัญญาณใหเงียบ ตนเองเคลือนหางออกไปอีกทีละกาว กวาดสายตาไปรอบดานอยาง ่ระมัดระวัง ทามกลางความใจเตนระทึกนึกเดาอะไรไมออกของทุกคน ประมาณ 7-8 เมตร ที่รางของพรานใหญเคลื่อนหางฝงออกไประดับน้ําเทียมเอวของเขาอีกกาวเดียวที่คืบไปเบื้องหนา เทาเหยียบพื้นเบื้องลางพลาดเซไปเล็กนอย น้ํากระฉอกเปนระลอกคลื่น และปรากฏเสียงดังขึ้นเบาๆ ฝูงไอเขที่นอนผึ่งแดดสงบนิงราวกับรูปปนอยูบนเกาะตําแหนงใกลที่สด ก็เคลื่อนไหว ่  ุตัวอยางฉับพลัน ครั้นแลวพริบตานั้นมันก็พุงกายสวบลงน้ํา โบกหางรี่น้ําแตกเปนทาง เห็นจมูกโผล[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
  9. 9. 904ขึ้นเหนือน้ํา ปรี่ดิ่งเขามาอยางรวดเร็ว ครั้งแรกก็ตวหนึ่งกอน แลวเจาตัวที่สอง-สาม และสี่ ในเกาะ ัเดียวกันก็โผลงน้ําตาม พากันวายตรงเขามาเปนทาง รพินทรจับตาสังเกตอยูกอนแลว เขาเดินลุยกลับขึ้นมาบนฝง กอนที่พวกมันจะมาถึงตัวและพากันฟาดหางน้ําแตกกระจายอยูครืนโครมอยางดุราย ตรงตําแหนงที่เขายืนอยูเมื่ออึดใจนี้ บางตัวพุงรี่ตามติดเขามา อาปากฟาดหางอยูริมฝง ตรงตําแหนงที่มนุษยยนอยู พรอมกับเสียงคํารามอยาง ืกระหายเลือด แตไมบงอาจถึงกับจะตามขึนมาบนฝง นอกจากจมตัวอยูในน้ําริมตลิ่งเชนนั้น เหมือน ั ้ จะรูจักขอบเขตไดดวามันเปนใหญอยูได ก็เพียงในอาณาจักรที่มีน้ําเทานั้น ี ไชยยันตกับดารินขยับปนอยางเดือดดาล ร่ําๆ จะปลอยกระสุนออกไป ติดอยูเพียงที่เชษฐาและพรานใหญรองหามไวเทานั้น “โอย! อยางนี้ก็เห็นจะไมมหวังไดขามฝงแลวละ มันดุรายยิ่งกวาหมาบาอีก” ี  ไชยยันตรองออกมา “มีซิครับ เดี๋ยว ใจเย็นๆ ไวกอน”  พรานใหญบอกมายิ้มๆ ดวยน้ําเสียงปกติ การลงไปเลนกับความตายของเขาเมื่อสักครูนี้เปนความใจหายใจคว่ําของคณะนายจางทุกคน แตเจาตัวเองเฉยๆ เหมือนจะเปนเรื่องสนุกธรรมดาไมต่นเตนตระหนกตกใจอะไรเลย เมื่อเห็นจระเขพวกนันปรี่ด่งเขามา ก็เดินกลับขึ้นฝงมาอยางใจ ื ้ ิเย็น “แลวเมื่อตะกีนี้คุณบาเดินลงไปทําไม ฉันไมเขาใจเลย” ้ ดารินรองถามมาเสียงสั่น “ก็ไมไดบาหรอกครับ เพียงแตจะทดลองดูเทานั้น ขนาดผมเดินลงไปคนเดียว พยายามใหเบาที่สุดแลว มันยังรูสึกตัว...นับประสาอะไรกับพวกเราทั้งกลุม วาอันที่จริงเรานาจะเดินขามกันไปได รบกับมันไปพลางถาเรามีลูกปนพอเพียง นี่ก็มีกนอยูจากัดเสียดวย” ั ํ เชษฐามองไปรอบๆ อีกครั้ง “ไมไผแถวนี้มออกเหลือเฟอ ถาจะตองตอแพกันเสียแลว” ี “เสียเวลาครับ ขืนมัวแตตอแพอยู กวาจะขามไปไดกพรุงนี้” ็ “แลวคุณมีวิธีที่จะขามยังไง” ดารินกระสับกระสาย รพินทรยังไมตอบความกังวลใจของคณะนายจางของเขาในขณะนันกอน นั่งสูบบุหรี่ ้เหมือนจะใชความคิดเงียบๆ อยู จนกระทั่งบุหรี่หมดตัว ก็ลกขึ้นยืนกระดิกนิ้วเรียกเกิดเขามาสงไร ุเฟล .458 ของเขาไปใหถือ แลกเอา .375 มาขยับลูกเลื่อนตรวจดูกระสุน แลวตบลูกเลื่อนเขาที่ “เห็นจะตองใชอุบาย ดึงความสนใจของไอเขพวกนี้ใหไปพะวงทางอืนเสียแลวละครับ” ่ เขาเอยขึ้นเรียบๆ สีหนาเฉยๆ อยูตามเดิม “ทุกคนกรุณาพักรอผมอยูทนี่กอน และอยาทําเสียงใหดังนัก เงียบเทาไหรไดเปนดี” ี่[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
  10. 10. 905 กอนที่ใครจะเอยปากถามเชนไรตอไป รพินทร ไพรวัลย ก็ถือปนเดินดุมๆ หายเขาดงรวก ไปอยางรวดเร็วราวกับเงาผี “เอะ! เสือนั่นจะเอายังไงนี่ ไมเห็นบอกกลาวอะไรเลย จูๆ ก็เดินเขาปาหายไปอยางงั้นแหละ” ไชยยันตหนาตื่นเปรยออกมาเบาๆ มองหนาทุกคนที่รวมคณะอยู เชษฐาและดารินก็งงเดาไมถูกเชนกัน ดารินหันไปทางเกิด “พรานใหญไปไหนนะ?” พรานพื้นเมืองของรพินทรยมแหงๆ สายหัว ิ้ “ผมก็ไมทราบเหมือนกันครับ นายหญิง” เชษฐามองไปยังแงซาย ผูนั่งกอดเขาสงบอยู ถามอยางไมตั้งใจวา “แงซาย แกละรูไหม พรานใหญของเราไปไหน?” “กอนที่เราจะเดินลงจากเนินนี่ มีรอยของสมเสร็จตัวหนึ่ง เดินลัดไปทางปาพลวงดานซายมือ เปนรอยใหม...” เสียงหาวต่ําดังออกมาจากลําคออวบใหญ ของคนใชชาวดง “ถาโชคของเราดี ผูกองจะตองไดสมเสร็จตัวนั้นมาเปนเหยื่อลอจระเขในขณะทีพวกเราเดินผานลําหวย” ่ คณะนายจางทังสามลืมตาโพลงในคําพูดของหนุมชาวดงพเนจร ้ “ฮา! แงซาย แกอานความคิดพรานใหญไดยังไง?” ไชยยันตรองออกมาเร็วปรื๋อ ยังไมทันจะขาดคํา เสียงกระสุน .375 นัดหนึ่งก็ระเบิดขึ้นสะทานปา ดังอยูหลังเนินไมหางออกไปนัก ทั้งหมดพรวดขึ้นยืน และตามเสียงปนไปโดยเร็ว อึดใจใหญก็มองเห็นรพินทรยืนอยูในพุมไมรมปลักตอนหนึ่ง บนพื้นตรงหนาเขา สมเสร็จรุนหนุมตัวหนึงนอนตายสนิทอยูที่นั่น เลือด ิ ่จากบาดแผลที่สมองยังคงไหลรินออกมาเปนสาย “เราจะใชสมเสร็จตัวนี้เปนเหยื่อลอความสนใจของไอเขพวกนันครับ ผาทองออกเอาไป ้โยนทิ้งไวใหมน กะใหหางจากที่เราจะขาม พอไดกลิ่นคาวเลือด พวกมันจะแหไปทีซากสมเสร็จนี่ ั ่หมด เราจะถือโอกาสตอนนั้นขามลําหวย ถึงแมจะมีไอที่เหลืออยูบางตรงเขามาหมายจะเลนงานเราก็คงสวนนอยพอจะยิงทัน” จอมพรานบอก เชษฐา ไชยยันต และดาริน มองตากันเองแลวเปลี่ยนไปจองที่แงซายเปนตาเดียว ดวยความรูสึกอันไมอาจกลาวถูก ระหวางบุคคลทั้งสอง คนหนึ่งอดีตรอยตํารวจตระเวนชายแดน ผูอยูในฐานะพรานนําทางของคณะ สวนอีกคนหนึ่งอดีตรอยโทกองทหารกะเหรียง ผูอยูในฐานะคนรับ ่ ใชอาสาสมัคร แตไหนแตไรมาแลว ดูจะเปนคูปรับทีตามทันในเหลียมคูชั้นเชิงของกันและกันอยู ่ ่ตลอดเวลา ชนิดไมมีใครดอยกวาใครเลย เดี๋ยวนี้นายจางทั้งสามคน ตระหนักแนในความจริงขอนี้แลว[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
  11. 11. 906 เชษฐาสะกิดเตือนไชยยันตและนองสาว ไมใหเอยทักสิงใดขึ้น เกี่ยวกับที่แงซายรูทนอาน ่ ัแผนของรพินทรถูก ดังนัน พรานใหญจึงไมมโอกาสสงสัยอะไรในทาทีของคณะนายจางของเขา ้ ีหัวหนาคณะเดินทางเขามาตบไหลจอมพราน “ความคิดของคุณวิเศษมาก เรานึกกันไมถึง แตทําไมคุณถึงยิงไดสมเสร็จตัวนี้รวดเร็วทันการเหลือเกิน เห็นควาปนเดินหายมาอึดใจเดียวเทานัน” ้ “กอนที่จะเดินลงเนิน ผมเห็นรอยของมันตัดหนาไปกอนแลวครับ” เขาบอกตามจริง ซึ่งก็ตรงกันกับที่แงซายบอกไวใหทราบกอนแลว “ก็เลยยอนตามมา พบมันกําลังนอนเกลือกปลักอยูพอดี” ดารินซอนยิ้มชายตาไปจับอยูที่แงซาย โดยที่รพินทรไมรความหมาย ู “คุณเกงมากนะนายพราน ไมมีพวกเราคนใดตามทันความคิดของคุณเลยสักคน คราวหลังจะทําอะไรละก็ กรุณาบอกกลาวใหเรารูไวลวงหนาดวย มีอยางหรือ เดินผละมาเสียเฉยๆ งั้นแหละ ปลอยใหเรางงกันอยูได เห็นรอยสมเสร็จตัดหนาไปก็ไมเห็นบอก” พรานใหญยักไหล แลวบอกมาหนาตาเฉย ชนิดที่คณะนายจางทุกคนงุนงงไปอีกครั้งวา “ผมไมไดเห็นคนเดียวหรอกครับ คนใชของคุณหญิงก็เห็น ดูเหมือนจะเห็นกอนผมเสียอีกกระมัง ตอนที่ผมถือปนเดินออกมา หมอนั่นไมไดบอกคุณหญิงหรอกหรือวา ผมตามสมเสร็จตัวนี้” ระหวางทีเ่ ชษฐากับไชยยันตอึ้งเพราะความอัศจรรยใจในขอที่วา คูนี้ชางทันกันเสียทุกฝ กาวยาง ดารินทําหนาตื่น ไกถามมาวา “เอะ! ไมเห็นแงซายบอกอะไรเราสักนิด ทําไม? คุณรูไดยังไงวาแงซายเห็นรอยสมเสร็จตัวนี้กอนคุณ”  พรานใหญหัวเราะหึๆ “ทําไมจะไมรู ผมสังเกตเห็นรอยสมเสร็จตัวนี้ ก็เพราะแงซายนั่นเอง หมอเดินรังทาย ้กมๆ เงยๆ สํารวจอะไรอยู ผมสงสัยก็เลยไถลวกไปดูจึงพบรอยเขา ที่ไมไดบอกก็เพราะเห็นวามันไมสลักสําคัญอะไร แคสมเสร็จเดินตัดหนาเราไปกอนเทานั้น และในตอนนั้นก็ยงไมมความคิดที่จะเอา ั ีตัวมันเปนเหยือลอไอเข ตอนที่ผมบอกใหพวกคุณรอ แลวเดินตามสมเสร็จตัวนี้ แงซายก็นาจะตองรู ่แลว” “เหรอ? ก็ไมเห็นแงซายบอกอะไรนี่?” ดารินพูดหนาตาย ลอบสะกิดแงซายไว เชษฐากับไชยยันตอมยิ้ม มองดูพรานนําทางและคนใชชาวดงอยางพึงพอใจในไหวพริบชั้นเชิงที่กินกันไมออก รพินทรไมไดสนใจอะไรอีก สั่งใหเกิดกับแงซายตัดไมมาหามสมเสร็จตัวนัน แบก้กลับไปยังชายฝง เลือกเอาชัยภูมิตําแหนงตนน้ําตอนหนึง หางจากบริเวณทีจะขามประมาณ 5-6 สิบ ่ ่[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
  12. 12. 907เมตร แลวชวยกันแหวะทองสมเสร็จออก พอเสร็จสรรพพรอมที่จะโยนซากลงไปเปนเหยื่อลอไอเขก็หันมาทางคณะนายจาง อธิบายใหทราบวาจะใหแงซายโยนซากลงไปตรงตําแหนงนั้น พรอมทั้งทําเสียงน้ําใหแตกโครมคราม เพื่อเรียกฝูงจระเขสวนใหญใหตรงเขามา ตัวเขาเองจะขามฟากไปคนเดียวกอนเพื่อไปคอยทําหนาที่ียิงคุมกันใหอีกฟากหนึ่ง เมื่อเขาไปถึงแลวจึงใหคณะนายจางทั้งสามขามไป โดยมีเกิดยืนอยูบนฝงดานเดิม คอยคุมกันใหอีกแรงหนึ่ง รวมเปนปนคุมกันสองฟากพรอมกัน แลวจากนันจึงใหเกิดและแงซายขามตามมาเปนพวกสุดทาย โดยทุกคนที่ไปถึงกอนแลว ชวยยิง ้ในกรณีจาเปน ํ นัดแนะกันเปนที่เขาใจเรียบรอย รพินทรกนํากลับมายังริมชายฝงตรงบริเวณทีหมายตาไว ็ ่แตแรก วาจะใชเปนแนวขาม คงทิ้งใหแงซายคอยทําหนาที่ ‘ออยเหยื่อ’ เพียงคนเดียว โดยนัดใหคอยสังเกตสัญญาณจากเขา ทีวาจะใหทิ้งซากสมเสร็จลงไปเมื่อใด พรานใหญเตรียมตัวเสร็จก็หันไปทาง ่แงซาย ขยับจะโบกมือเปนสัญญาณใหปลอยเหยื่อ แตแลวก็ชะงัก เพราะเชษฐาเหนี่ยวแขนไวกอน ทวงมาวา “เดี๋ยวกอนรพินทร ผมวาพอใหแงซายโยนเหยื่อลงไปลอแลว พวกเราลุยขามธารไปพรอมๆ กันเสียเที่ยวเดียวเลยจะไมดีกวาหรือ” “ฉันก็วายังงั้น มันเรื่องอะไรที่คุณจะลงไปเสี่ยงคนเดียวกอน อยางนอยที่สุด เราเดินรวมกลุมกันไปยังพอชวยกันยิงปะทะไวไดทัน” ดารินสอดมาโดยเร็ว “ตรงขามครับ ถาเราทั้งหมดเดินรวมกลุมกันขาม การปะทะกับมันจะอยูในฐานะเสี่ยงที่สด ดีไมดีอาจยิงสกัดไมทน และพวกเราคนใดถูกมันกัดเขาบางก็ได เพราะขณะทีเ่ ราเดินลุยน้ําทีมี ุ ั ่ระดับสูงขนาดเอวหรืออกของเรา สายตาที่เราจะมองเห็นมัน ซึ่งปรี่เขามานั้นอยูในแนวจํากัดมาก อันเนื่องมาจากระยะจากระดับน้ําเพียงนิดเดียว เราก็มองไมเห็นตัวแลว มันอาจจะเขาถึงตัวเราไดกอนจะยิงทัน แตถามีคนคอยสังเกตอยูบนฝงที่สูง และทําหนาทีคุมกันชวยอีกแรงหนึ่ง...เราจะ  ่ปลอดภัยมากกวา เพราะฉะนั้นใหผมลวงหนาไปคอยอยูกอนดีกวาครับ เมื่อผมไปถึงเรียบรอยแลวพวกคุณชายสามคนจึงคอยขามไป ซึ่งจะปลอดภัยยิ่งขึ้น เพราะฝงโนนผมคอยคุมให สวนฝงนี้เกิดก็จะคุมให ผมตองการใหคณะของคุณเสี่ยงนอยที่สุดเทาที่จะทําได” ทุกคนจํานนตอเหตุผล อันรอบคอบรัดกุมของเขา แตก็อดที่จะเปนหวงเสียไมได “หวังวาขณะทีพวกเรายืนมองดูคุณเดินขามหวยอยูบนฝงนี่ คงไมเห็นไอเขมันคาบคุณ ่หายไปตอหนาตอตาเหมือนหมูปาตัวนั้นนะ” ดารินพูดพรอมกับหัวเราะกรอยๆ จอมพรานยิ้มเห็นฟนทั้งสองแถว ขาวสวางอยูในปา เคราอันมืดครึ้ม[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
  13. 13. 908 “มันจะคาบผมไปไดหรือไม ขึ้นอยูกับสี่กระบอกบนฝงที่จะยิงคุมกันใหครับ กรุณาคุม  สถานการณใหผมดวยขณะที่เดินทองไป สําคัญที่สุดอีกอยางหนึ่งก็คอ อยารีบรอนจนยิงถูกผมเขาก็ ืแลวกัน” “คนอื่นนะไมกระไรหรอก สําคัญแตนอยคนเดียวเทานัน นอยยิงปนดีก็จริง แตไมคอยจะ ้ระวังเลย แลวก็ผลีผลามในรอน” ไชยยันตวา “นั่นซิ ยิงเดี๋ยวนี้มือมันสั่นๆ อยางไรพิกล จิตใจก็ไมคอยปกติ ถาพลาดพลั้งยังไงละก็ อโหสินะ” ดารินบอกหนาตาเฉย พรานใหญกระเดือกน้ําลายฝดๆ แลวหันไปโบกมือใหสัญญาณแกแงซายผูรอคอยอยู อึดใจนั้นเองนักพเนจรชาวดง ก็ทุมกอนหินกอนใหญหลนตูมเสียงดังสนั่น ลงไปในวังน้ําตอนหนึ่งทามกลางความเงียบสงัดของแผนน้ํานิ่งเชนนี้ ความสะเทือนของทองน้ํากระจายไปทั่ว ไมทันจะขาดเสียง ภาพที่เห็นก็คอ ฝูงจระเขที่นอนผึงแดดอยูบนแกงโขดหินรอบดาน ไหวตัวอยางผลุนผลัน ื ่กระโจนลงน้ํากันจาละหวัน มุดน้ําแตกเปนพรายฟองมุงตรงไปยังตําแหนงที่มาของเสียงในทันที ่บนพงรกริมฝงก็มีเสียงวิ่งกันสวบสาบลั่นไปหมด แลวโจนลงไปในน้ําดังอยูโครมครามอึงคะนึงไปหมดตลอดทั้งทองน้ํา อันเคยนิ่งสนิทปนปวนกระฉอกเปนคลื่น ราวกับเกิดกลียุค แงซายแกลงโยนหินตูมตามลงไปอีกหลายกอน เปนการยั่วใหพวกมันพากันแตกตืนมุงตรงกันเขามาใหมากที่สด ่ ุแลวก็ถีบซากของสมเสร็จที่แหวะทองออกหลนลงไปในวังน้ําเบื้องลาง พอคาบเลือดละลายไปกับน้ํา ตําแหนงนันก็คลาคล่ําไปดวยฝูงชาละวันนับสิบ ที่เขามาถึงกอนก็เขาขย้ํากัดทึ้งอยางหิวกระหาย ้ดุราย แยงกันเปนพัลวัน ที่อยูหางออกไปก็พยายามฟดฟาดหางวายรี่แขงกันเขามาอยางรวดเร็ว บริเวณนั้นทั้งหมดอลหมานชุลมุนไปทั่ว มันเปนภาพทีนาสะพรึงกลัวยิ่ง! ่ เชษฐา ไชยยันต ดาริน และเกิด ขึนไปอยูบนฝงตลิ่งสูง ถือปนเตรียมพรอม ในขณะที่ ้พรานใหญหยอนกายลงไปในน้ําอยางเงียบกริบ ฉวยโอกาสขณะที่จระเขสวนใหญของบริเวณลําคลองตอนนั้น กําลังสนใจอยูกับซากเหยือที่แงซายโยนลงไปลอ เดินลุยน้ําตัดออกไปอยางรวดเร็ว ่ในมือกระชับไรเฟล กวาดสายตาระวังระไวไปรอบดาน ยิ่งหางออกไประดับน้ําก็ลกลงทีละนอย ึครั้งแรกก็แคเอว และบัดนีเ้ มื่อเดินออกไประยะหนึ่งในสามของความกวาง มันก็ต่ําลึกขึ้นมาจนถึงระดับอกจนตองชูไรเฟลไว ดานซายของเขาน้ําแตกเปนทางมาสองแนว เห็นสันจมูกโผลอยูปริ่มๆ พุงเขามาราวกับตอรปโด ทางดานขวาก็แตกเปนพรายลูกขนาดกระดงใหญๆ รพินทรใจหายวาบ โดยระดับน้ําที่ลึกเทียมอกขนาดนี้ เขาสังเกตเห็นแตทิศทางมาของมันเทานั้น แตไมสามารถจะมองเห็นเปาหมายที่จะวางกระสุนไดเลย เพราะผิวน้ําบังอยู[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
  14. 14. 909 คณะนายจางของเขา และเกิดผูยืนอยูบนฝงมองเห็นเจามฤตยูแหงน้ําดําไดอยางถนัด ครั้นแลวกอนที่รพินทรจะตัดสินใจอยางไรถูก ไรเฟลทั้งสี่กระบอกก็ระเบิดขึนกึกกองประสานกัน ้สะเทือนไปทั้งลําคลอง เสียงน้ําแตกกระจายครืนโครมใกลเคียงตัวเขาหางเพียงไมก่วา แลวแผนทอง ีสีขาวก็แฉลบพลิกขึ้นมาใหเห็น พรอมกับทอนหางอันใหญโต เลือดแดงฉานละลายปนไปกับน้ําสีคล้ํา มันดิ้นโผงผางอยูรอบตัวเขาอยางชนิดหวุดหวิดจวนเจียน “เดินไปเร็ว! ไมตองหยุด จะยิงใหเอง!” เสียงเชษฐาตะโกนกองมา แลวก็มีเสียงตูมกึกกองขึ้นจากไชยยันตอกนัดหนึ่ง ตําแหนงดานหนาเยื้องซายออกไปหา ีหกวา เจาตัวเขื่องเทียมๆ เรือชะลา พลิกดิ้นราวกับพายุ ความแรงของน้ําที่เกิดขึนจากการฟาดหาง ้ของมัน ทําใหรพินทรเซเกือบลมน้ํากระจายขึ้นมา เปยกเต็มตัวราวกับถูกสาด เขาเดินรุดหนาตอไปโดยเร็วชนิดแขงกับเวลา ฝากชีวิตใหกับไรเฟลบนฝงทั้งสี่กระบอก ซึ่งแตละมือเหลานั้นลวนเชื่อถือไววางใจไดทั้งสิ้น แตการถูกสกัดกั้นดวยลูกปน สามารถจะหยุดพวกมันไดกเ็ พียงการดับดิ้นไปของแตละตัวเทานัน ไอตัวอืนๆ ที่มองเห็นเหยือเดินลุยน้ําอยูจะหวาดหวันพรั่นพรึงก็หาไม คงพากันวาย ้ ่ ่  ่รี่ดาหนาเขามาอยางไมยอมเขาใจอะไรทั้งสิ้น แตมันก็ไมหนาแนนมากมายจนถึงกับคนบนฝงจะสกัดกั้นไวไมทัน เพราะสวนมากของพวกมันมัวแตไปสนใจอยูกบซากสมเสร็จของแงซายหาง ัออกไป เชษฐา ไชยยันต ดาริน และเกิดชวยกันยิงอยางมีจังหวะและประณีต โดยจะเลือกยิงเฉพาะตัวที่มันปรี่เขาไปจนใกลตัวพรานใหญเทานั้น และเปนการยิงทีศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ถาลั่นขึ้นนัดหนึง ่ ่ก็หมายถึงการพลิกทองไปหนึ่งตัว โดยไมจําเปนตองซ้า เปาหมายทียิงก็คือศีรษะหรือไมกกานคอ ํ ่ ็เลือดแดงฉานอยูเปนหยอมๆ ราวกับใครเอาสีมาเทไว บางตัวกระโดงสันหางโผล บางตัวก็จมน้ําหายไป เห็นทองขาวรางๆ อยูใตผิวน้ํามืด ประมาณ 7-8 ตัวชุดแรกทีบายหนาเขาหารพินทรถูกยิง ่มวนไปหมด คงมีแตอีก 4-5 ตัวที่กวดตามมาในระยะหาง เชษฐา ไชยยันต และเกิดใจเย็นพอทีจะรอ ่คอยใหมนคืบใกลเขามาในระยะอันตราย เพราะตองการถนอมกระสุน กะระยะวารพินทรอาจขาม ัไปถึงฝงตรงขามไดทัน แตดารินไมฟงเสียง หลอนวาด .470 ตามเปาหมายไปยังตัวแรกทีวายรี่ ่นําหนาโบกหางวาดไปมาอยางรวดเร็ว พรอมกับจมูกอันนาเกลียดนากลัวที่โผลปริ่มๆ น้ํา “ขอยิงเปนตัวอยาง ฝากใหมนไปสั่งสอนไอเหลากุมภีลพวกมันไวสกหนอยเถิด วา ั ัอยาไดริอานประสงครายกับมนุษย!” หญิงสาวคํารามออกมาอยางเดือดแคน ขาดคํา และกอนที่ใครในคณะนายจางจะเขาใจวาหลอนหมายถึงเชนไร แฝดลํากลองขวาของหลอน ก็กัมปนาทออกไป ลูกปนในการยิงครั้งนี้ของหลอน แทนที่จะหมายจับเขากลางศีรษะหรือกานคอของเจาชาละวันตัวนั้น กลับเปลี่ยนที่หมายไปตัดโคนหางอันใหญโตแข็งแรง ที่กําลังโบกวาดน้ําอยูราวกับใบพัดเรือ น้ํากระจายขึนไปบนอากาศเกือบจะถึงระดับยอดไมรมฝง โคนหางของ ้ ิ[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
  15. 15. 910มันหักสะบั้นในพริบตานั้นดวยการเล็งอันแมนยํา ภาพทีเ่ ห็นก็คอไอยักษใหญหางตกจมน้ํา แข็งทื่อ ืกระดิกไมได คงมีแตลําตัวเทานั้นดิ้นวนหมุนควางอยูกลางน้ํา อาปากกวางดินสายอยูไปมา เหมือน  ้เรือปราศจากหางเสือ จะจมก็จมไมลง จะวายไปขางหนาก็วายไมได ไดแตลอยฟองตะกายพุยน้ํา หมุนเปนกังหัน ตัวที่สองและที่สามลําดับตอไป หลอนแกลงยิงทิงใหมันทรมานอยูในลักษณะอาการ ้เดียวกัน นั่นก็คือ ยิงตัดโคนหางอันเปนแหลงพลังที่สุดของเจาสัตวรายประเภทนี้ “เด็ดจริงครับ นายหญิง โอโฮ! เลนยิงแบบนี้เลยหรือครับ!” เกิดรองลั่นออกมาอยางประหลาดใจ ระคนชอบอกชอบใจ เชษฐากับไชยยันตก็งงไปเหมือนกัน ในวิธยิงแบบพิสดารของหลอน ี “นอย ซ้ํามันใหตายเสียเถอะ ทรมานเปลาๆ” ไชยยันตรองบอกมา แลวประทับปนขึ้น แตดารินปดปากกระบอกปนของเขาขึ้นสูง “ชาง! ปลอยมันไวอยางนั้นแหละ ใหมนทรมานเสียใหเข็ด มันไมมปญญาจะเคลื่อนไหว ั ีในน้ําไดอีกแลว ยิงตัวอื่น...อยาไปยิงไอตัวที่หางหักแลวใหเสียลูกปน” ตัวสุดทายของชุดหลัง เงียบกริบเขามาทางดานหลัง เยื้องซายของรพินทร ผูเดินรุดไปเบื้องหนาโดยไมหยุดยั้ง เชษฐาเพิ่งจะเหลือบไปเห็น เมือมันหางจากจอมพรานใหญประมาณ 10 วา ่เพราะเมื่อรพินทรยิ่งหางออกไป การเฝาสังเกตก็เริ่มจะไมถนัดขึ้น ยิงกวานันคลื่นกระฉอกของน้ํา ่ ้อันเกิดจากการดิ้นรนของพวกมันที่ถูกยิงไปกอนยังชวยอําพรางไว พอประทับขึ้น ไอวายรายเจากรรมก็อยูในแนวระดับเสนตรงอันเดียวกับแผนหลังของพรานใหญเสียดวย และโดยมุมยิงสี่สิบหาองศาเชนนี้...ไมมีสิ่งใดมาประกันไดวากระสุนจะแฉลบขึนหรือไม ้ ไชยยันต ดาริน และเกิดก็มองเห็นในเวลาไลเลี่ยกันอยางตกตะลึงขยับปนขึ้นพรอมกัน “อยายิง! เดี๋ยวถูกรพินทร!” เชษฐารองหามเร็วปรื๋อ แลวปองปากตะโกนออกไปสุดเสียง “ระวังขางหลัง เร็ว!” อีกหลายคนที่เห็นภาพเหตุการณอยูดวย ชวยตะโกนบอกเสียงหลงแทบจะไมเปนภาษา!  ขณะนัน พรานใหญขามไปไดสามในสี่ของความกวางแลว และระดับน้ําเริ่มตื้นเพียงโคน ้ขา จากเสียงตะโกนเตือนเขาหันขวับมาโดยเร็ว ก็พบกับปากที่อากวาง เต็มไปดวยเขี้ยวยาวหางตัวแควาเดียวเทานั้น แลวมันก็งบโผงลงพอดีกับปากกระบอกปนที่ยนทะลวงเขาไปถึงคอหอย ั ั เขากระแทกเขาไปสุดแรงเกิด แลวกระชากออกตวัดหวดดวยพานทาย ตูมเขาไปที่บริเวณศีรษะ ตรงระดับตาของมันพลางกระโดดถอยหนี ไอชาละวันคํารามลั่น สะบัดหัวผงะไปแลวพุง ปราดอาปากตรงเขามาอีกอยางดุราย พรานใหญใชปากกระบอกปนอันเปนเหล็กหนาทั้งดุน กระทุง [e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee (evol_oon@hotmail.com)
  16. 16. 911บริเวณจมูกอันเปนจุดออนของมันอีกครั้งอยางจัง ใชความยาวของชวงไรเฟลยันไว ไมใหมนบุกเขา ัมาถึงตัว เสียงพรรคพวกบนฝงตะโกนบอกมาอยางอกสั่นขวัญแขว฀

×