ไพรมหากาฬ4
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

ไพรมหากาฬ4

on

  • 11,946 views

 

Statistics

Views

Total Views
11,946
Views on SlideShare
11,909
Embed Views
37

Actions

Likes
5
Downloads
217
Comments
0

1 Embed 37

http://tewinter2112.wordpress.com 37

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Adobe PDF

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

ไพรมหากาฬ4 ไพรมหากาฬ4 Document Transcript

  • 669 29[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 670 ขณะนั้น นับเปนเวลา 4 นาฬิกาเศษเล็กนอย อีกไมนานนักก็จะสวาง ทุกคนจึงไมมีใครคิดที่จะนอนตอไป ตางนั่งดืมกาแฟคุยกันฆาเวลารอแสงตะวัน เกิดกับแงซายชวยกันหุงหาอาหาร ่สําหรับมื้อเชา “ดื่มกันเสียแตเชามืดอยางนี้เลยก็ดีเหมือนกัน กวาจะสวางก็กนอาหารมื้อแรกเสร็จ จะได ิไมเสียเวลา” ไชยยันตพด ู ดารินขอน้ํารอนจากหมอที่แงซายตม เทราดลงบนผาขนหนู แลวประคบซับตามใบหนาและลําคอ หลอนดูเหมือนจะเปนคนทีนอนนอยที่สุด เชษฐาบรรจุกระสุนเพิ่มเติมเต็มอัตราศึก แทน ่นัดที่ยงเสือออกไปลงในปนประจํามือของเขา มองไปทางพรานใหญดวยความเชื่อถือศรัทธาเต็มที่ ิ  ขณะที่เขาอยูยามและเสือตัวนั้นยองกริบเขามา เขาเขาใจวาคงมีเขาเพียงคนเดียวเทานั้นที่รูสึกตัว และเตรียมรับมือกับมันในฐานะยามระวังเหตุ คิดไปไมถึงเลยวา รพินทรผูซึ่งนอนหลับอยูจะรูสกตัวตื่นขึ้นทันตอเหตุการณนนดวย มันเทากับเปนการทดสอบพิสูจนไดอยางแจมชัดที่สดวา ึ ้ั ุสัญชาตญาณพรานของรพินทร ควรแกการไวใจแนนอนเพียงใด ในอาณาจักรปาดงพรไพรนี้รพินทร ยอมจะเปนหลักประกันความปลอดภัยใหแกผูอยูในความคุมครองของเขาไดเสมอไป แลวก็อดประหลาดใจไมไดในขอที่วา พรานหนุมผูนี้ฝกฝนประสาทใหเฉียบไวตอสัมผัสของกลิ่นไออันตรายไดอยางไร มันเปนคุณลักษณะพิเศษที่พรานนอยคนนักจะมีไดเชนเขา “ขอโทษที่ผมไมไดปลุกคุณตอนที่เสือมันยองเขามา เพราะจะเขาไปปลุกบอกก็ไมทนเสีย ัแลว” เชษฐาออกตัวเบาๆ เกรงวารพินทรจะนึกตําหนิเขาทียิงเสือตัวนั้นโดยพละการ ทั้งๆ ที่ ่รับปากกันไวแลวเปนมันเปนเหมาะวา หากเกิดสิ่งผิดปกติใดๆ ขึ้น เขาจะตองปลุกบอกพรานใหญ ่ “แตคุณก็รูสึกตัวพอดี คงจะไลๆ กับผมกระมัง เพราะพอผมลั่นไกตูมก็เห็นคุณวิงปราด ่ไปตรงที่มันโผลออกมา” “คุณชายทําถูกตองแลวครับ สําหรับเหตุการณฉุกเฉินเฉพาะหนาอยางนี้ ขืนมัวแตมาปลุกผมอยู เสือมันอาจกระโจนเขามาใสพวกเราคนใดคนหนึ่งเสียกอนก็ได ที่ผมสั่งไวนั้นหมายถึงวาหากรูสึกตัวเนินๆ แตไมสามารถจะตัดสินใจอยางไรได ก็ควรจะปลุกผม” ่ “คุณรูสึกตัวยังไงนะ ก็ผมเห็นคุณนอนหลับอยูแทๆ หรือวาคุณมีวิธีการที่ฝกมายังไง ทั้งๆที่นอนหลับอยูก็สามารถจะรูและตื่นขึ้นทันเมื่อสัตวมันยองเขามาใกล  ขอสัมภาษณสักนิดเถอะสงสัยมานานแลว มีญาณพิเศษอะไรหรือ?” จอมพรานหัวเราะ มองดูอาการพิศวงสงสัยของนายจางดวยความรูสึกขันๆ “ผมก็บอกไมถูกเหมือนกันครับ แตคงไมใชญาณพิเศษที่เหนือธรรมชาติของมนุษยทวๆ ั่ไปแนเทียว อาจมาจากความจําเจจนเคยชินเสียมากกวา ตามปกติเมือนอนในปาทุกครั้ง ผมนอน ่หลับงายและตืนงาย คอยระวังตัวอยูเสมอ และมักจะตื่นอยูบอยๆ เสียงหรือกลิ่นอะไรที่แววหรือโชย ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 671มากระทบ มันจะปลุกผมในทันที แตตองหมายความถึงวาสุขภาพดีพรอม รางกายสมบูรณเต็มที่ ในการเขาปาทุกครั้ง ถาคราวใดผมรูสึกวารางกายไมแข็งแรงพอ ผมจะไมยอมเขาปาเปนอันขาด ดูแตเมื่อคราวที่ไอผีโขมดลงมาเลนงานคนของเรา ตอนที่เราตั้งแคมปกนอยูที่โปงกระทิงนั่นยังไงครับ ัคืนนั้นผมไมสบาย กอนนอนคุณหญิงก็ฉีดยาระงับประสาทไวให ผมหลับเปนตายเลย ไมรูสกตัว ึแมแตนดเดียว…” ิ แลวเขาก็หยุดหัวเราะขันๆ อีกครั้งหนึ่ง เอยตอมาเปนเรื่องชวนหัววา “ถาคุณชายพบกับพรานเฒาหนานไพรที่ผมเคยเลาใหฟง คุณชายจะยิ่งแปลกใจกวานี้ ถึงผมเองในขณะนั้นก็อดทีจะสงสัยเสียไมได คือคืนหนึงเราไปนอนอยูดวยกันสองคนในปาบริเวณ ่ ่ใกลเคียงกับเหมืองหวยสุด กอนจะหลับไปดวยกันกลางดานสัตว เราสัญญากันไววาใหคอยดักฟง เสียงรถยนตประจําเหมืองทีจะวิ่งผานไปมาในราวกลางคืน ่ เพราะตองการจะฝากซื้อเสบียงในหมูบาน รถเหมืองคันนั้นมีหนาที่วิ่งลองระหวางตัวเหมืองกับเมืองกาญจนเปนประจํา ราวๆ สักตีหนึ่งเห็นจะได ผมก็ไดยนเสียงรถยนตวิ่งกระหึ่มไตเนินใกลกับดานที่เรานอนอยูขึ้นมา ในปา ิ กลางดึกอยางนั้นเสียงเครื่องยนตดังกองไปหมด ผมรูสึกตัวแตหนานไพรนอนหลับกรนสนัน ่หวั่นไหว ตองเขยาปลุกขึ้นมาแลวพากันวิงออกไปดักรถ ผมถามแกวาเสียงรถยนตออกดังลั่นไปทั้ง ่ปาอยางนั้นแกไมไดยนหรือ แกก็สั่นหนา บอกวาแกหลับสนิท ไมไดยินอะไรเลย พอดักรถฝากซื้อ ิของเรียบรอยแลวเราก็กลับมานอนกันทีเ่ กา ผมนึกอยูในใจวา อีตาพรานเฒาหนานไพรนีแกเปน ่พรานใหญอยูมาไดยงไง ถึงนอนขี้เซาอยางนี้ ชักไมคอยเชื่อน้ํามนตเสียแลว ทีนี้พอตอนตีสองเห็น  ัจะได ผมกําลังนอนหลับสนิททีเดียว ตองลุกพรวดขึ้นมาเพราะไดยนเสียงปนลั่นตูมขึ้น พอลืมตา ก็ ิเห็นหนานไพรหิ้วเมนตัวหนึ่งเขามา แกถามผมบางวา เมนมันพากันคลานมาเปนฝูงไมไดยนบาง ิหรอกรึ ซึ่งผมก็ไมไดยินจริงๆ ตื่นขึ้นเพราะเสียงปนนั้นเอง หนานไพรไมไดยนเสียงรถยนต แตแก ิกลับไดยนเสียงสัตวตัวเล็กๆ เดิน ทั้งๆ ทีแกนอนหลับ และอยาวาแตเมนเลย ตอใหงูตัวเล็กๆ เลื้อย ิ ่เขามาใกล แกก็จะตองรูสึกตัวตื่นทันเสมอ เรื่องประสาทสัมผัสของคนเรานี่ มันอยูที่การฝกครับวา จะใหเคยชินกับสิ่งใด” คณะนายจางของเขาทั้งสามพากันหัวเราะขึ้น ในเรื่องที่เขาเลา ดารินบอกมาวา “มีนิทานเลาแกเหงาใหฟงไดเสมอแหละนะ นายพราน” “นี่ไมใชเรื่องนิทานครับ แตเปนเรื่องจริง” “มีอยางที่ไหน เสียงรถยนตวงเขามาใกลๆ ไมไดยน กลับไปไดยนเสียงเมนเดิน คุณถูกอี ิ่ ิ ิตาพรานเฒาหนานไพรนันตุนใหกระมัง ทีแกลงทําเปนนอนหลับขณะที่รถคันที่จะดักฝากซื้อของวิง ่  ่ ่เขามาใกล แกขี้เกียจลุก จะหลอกใหคุณลุกขึ้นวิ่งไปดักรถคนเดียว” หลอนแยงมาปนหัวเราะ รพินทรทําหนาขึงขัง “ผมรับรองไดวาหนานไพรหลับจริงๆ ครับ แกกรนออกลั่นไปหมด และที่พิสูจนชัดวาแกไมไดแกลงนอนหลับก็คือ แกตองการจะดักรถคันนันเสียยิ่งกวาผมเสียอีก สําหรับผม...สิ่งที่ ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 672ตองการจะฝากซื้อก็เพียงแคบุหรี่กับยาควินิน สวนของที่แกตองการนันสําคัญกับแกอยางที่สด ชนิด ้ ุที่ถาไมไดมา ก็เดินตอไปไมไหวทีเดียว แกเปนคนติดฝน คนขับรถคันนั้นกับแกรูจกกันดี แก ัตองการจะดักพบคนขับและสั่งใหคนคนนันไปซื้อฝนจากพอคาคนหนึง ้ ่ ซึ่งแกถือเปนความลับจะตองไปบอกกับคนขับดวยตนเอง เชื่อไดแนวาแกตองไมแกลงนอนหลับ” “ก็นาจะเปนไปไดอยางรพินทรเลานี่เหมือนกัน....” ไชยยันตเสริม “พรานปาอาจนอนขี้เซาที่สุดสําหรับเสียงอื่นๆ แตก็เฉียบไวที่สุดสําหรับสัตวเลี้ยง มันเปนสัญชาตญาณชนิดหนึ่งของเขา เรื่องที่เลาใหฟงนีแปลกดี หนานไพรที่วานี่เปนมือพรานเยียม ่ ่ยอดมากไมใชหรือ?” “สําหรับการลาชางละก็ ผมเคยเปนลูกศิษยอีกนั่นแหละครับ หนานไพรไมเคยยิงชางตัวไหนในระยะที่หางเกิน 20 กาว เวลานอนในปาแทนทีจะนอนที่สูง กลับชอบนอนขวางดักอยูกลาง ่ดานสัตว ผมเองก็ไดอะไรดีๆ จากแกมามากเหมือนกัน จะถือวาเปนครูก็ไมผิด นาเสียดาย ที่แกมาตายเพราะกระทิงแตกตายสมศักดิ์ศรีพรานใหญ คือกระทิงตัวนั้นถูกแกยิงเอาตัวได สวนแกมาตาย ็เพราะบาดแผลเปนพิษทีหลัง ความจริงแกก็ลมกระทิงมาเสียนับไมถวนแลว แตมนุษยเรามีจดจบ  ุดวยกันทั้งนั้น ผมเองก็ยังไมทราบเหมือนกัน ลาสัตวมามาก ไมทราบวาจะตายเพราะสัตวชนิดไหน” “อาจเปนสัตวสองเทา ปากแดงๆ มีเขาที่หนาอกก็ได!” ไชยยันตสพยอกมาดวยอารมณคะนอง ทุกคนหัวเราะครืน ยกเวนดารินผูหันไปคอน ัเพื่อนชายอยางขวางๆ บนอุบอิบหนาแดง “บา! ไชยยันต พูดอะไรก็ไมรู หยาบคาย อยางนอยที่สดก็คิดบางซิวามีสุภาพสตรีอยูใน ุคณะดวยคนหนึ่ง พูดจาอะไรก็ควรจะสงวนปากคําไวบาง” “โทษที! ลืมไป นึกวาเธอเปนชายอกสามศอกเหมือนพวกเราคนหนึง ก็ไหนเธอบอกวา ่พวกเราเสมอภาคกันหมดยังไงละ ไมถือวาใครเปนสุภาพสตรีหรือใครเปนสุภาพบุรุษ ลงมาดวยกันแบบนี้แลว เธอก็คือผูชายคนหนึ่ง” หลอนคอนอีกครั้ง “แตในดานถอยคําวาจา ก็ควรเกรงใจฉันบางซิ มีอยางหรือพูดออกมาไดวาสัตวที่ ‘มีเขาที่หนาอก’ ออ! เธอเห็นผูหญิงเปนสัตวไปเสียแลวงันหรือ?” ้ เพื่อนชายยกมือไหว หัวเราะแหงๆ “ขอโทษอีกครั้ง ไมไดตั้งใจเลย...ผูหญิงหรือผูชายก็เปนสัตวชนิดเดียวกันนั่นแหละ สัตวมนุษยยงไงละ” ั “ไปไดน้ําขุนๆ เดี๋ยวเหอะ เดี๋ยว ‘สัตวมีเขาที่หนาอก’ เกาะแพน ‘สัตวมีหนวดที่ปาก’ เสียดวยพานทายปนนี่หรอก”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 673 หลอนขยับพานทาย .470 ดับเบิลไรเฟลคูมือ ไชยยันตรองลั่นกระโดดถอยหางออกไปพี่ชายทําหนาที่ตุลาการตามเคย จุปากเบาๆ “เอาละๆ หยุดทะเลาะกันเสียที ทะเลาะกันมาตั้งแตเล็กจนโต ไมรูจกเบื่อสักที สองคนนี่ ั...” แลวก็หันมาทางจอมพรานผูกลั้นยิ้มอยู ชวนคุยหาความรูตอไปอยางสนใจ  “คุณพอของคุณก็เปนพรานชั้นยอดเหมือนกันไมใชหรือ ความรูในเรื่องปาทุกชนิด คุณไมไดรับการถายทอดมาจากคุณพอคุณโดยตรงหรอกหรือ?” “คุณพอของผมทานเปนพรานสมัยใหมเกินไปครับ ทานสอนใหผมรูจักแตเฉพาะการลา การติดตามรอย และการศึกษาภูมประเทศของปาเทานัน สวนวิชาพรานแบบพืนบาน ผมเสาะ ิ ้ ้แสวงหาเพิ่มเติมเอาเอง จากพวกพรานพืนเมืองเกาๆ คุณพอสอนแตเพียงวาถาปนดี กําลังใจดี ฝมือ ้การยิงดีและรูจกปาตลอดจนสัตวที่จะลาไดดีแลว ก็ไมมีอะไรจะตองกังวล นี่เปนหลักของนักลา ัสัตวผูเจริญแลวเขายึดถือกัน แตสําหรับพรานเกาแกโบราณพื้นเมืองแลว มีอะไรที่ลึกลับซับซอนกวานันอีกมาก มันออกจะคานกับวิทยาศาสตร แตมันก็ไดผลศักดิ์สิทธิ์นาอัศจรรยเหมือนกัน ้เกี่ยวกับทางไสยเวท อาคม สมัยแรกๆ ผมก็ไมคอยจะเลือมใสศรัทธานัก แตประสบการณที่ผานไป ่นานๆ บางขณะก็ทําใหตองยอมรับนับถือเหมือนกัน สิงที่พูดถึงนี่ก็คอพิธีกรรมตางๆ ในปา เปนตน ่ ืวา การขมปา การขอลาภจากเจาปา การขอสมาลาโทษ การบําบวงขอฝากสัตวที่ยิงไดไวในความอารักขาดูแลของเจาปา ในกรณีที่เรายังไมสามารถจะเคลื่อนยายสัตวที่ยิงไดนั้นๆ ไปไดในทันที โดยปองกันไมใหสัตวอื่นมากินเสียกอน อะไรเหลานี้ พรานพืนเมืองเกงๆ เทานั้นที่จะสอนใหได” ้ คณะนายจางทังสามพากันจองมองดูเขาอยางประหลาดใจ เชษฐาครางอือออกมาในลําคอ ้แลวหัวเราะเบาๆ “แปลกนี่ ผมเพิ่งจะมารูเอาเดี๋ยวนี้เองวา คุณเลื่อมใสอยูในหลักไสยศาสตรของพรานพื้นเมือง เกียวกับคาถาอาคมเหมือนกัน ทาทางคุณไมบอกเลย” ่ “ถึงวาซิ...” ไชยยันตกลาวมาโดยเร็วอีกคนอยางทึ่งๆ “แตผมไมเคยเห็นคุณมีพิธีรีตองอะไรอยางพรานพื้นเมืองเลย ก็เห็นคุณเปนอยางพรานทันสมัยที่ผานโลกเจริญมาแลว ทุกสิ่งทุกอยางเหมือนพวกเรานี่แหละ เวนไวจากความช่ําชองอันเกิดจากประสบการณชํานาญเทานั้น” ดารินคนเดียวที่นิ่งเงียบ ไดแตจองหนาจอมพรานอยูเชนนั้นอยางสนเทห เพราะอยางนอยที่สุด หลอนก็ไดเผชิญมากับตนเองแลวเกี่ยวกับเรื่องในทํานองนี้ ยังจําไดดีถึงการนั่งหางที่โปงกระทิง และคืนนั้นหลอนเห็นและไดยนไปตางๆ นานา จนไมอาจหลับตาลงได ิ มันเปนคืนทีนาหวาดสยองทีสุดในชีวต ่  ่ ิ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 674 และเขาผูนี้แหละ เปนคนสอนใหหลอนทําพิธีสมานางไม ซึ่งจากนั้นอาการของ ‘ประสาทหลอน’ ตางๆ ก็หายเปนปลิดทิ้ง หลอนนอนหลับไปไดอยางสบาย ทําใหเปนเรื่องนาคิดมาจนกระทั่งบัดนี้ มันไมนาเชื่อเลยวาคนที่ไดรบการศึกษามาอยางดีแลวเชน รพินทร ไพรวัลย จะสนใจ ัศรัทธาอยูใน ‘มนตมด’ ชนิดนี้ แตเมื่อหลอนพยายามสอบซักถามเพื่อจะเอาความแนชัดจากเขาใน ืวันรุงขึ้นถัดมา เขาก็กลับใหคําตอบแบบกํากวมชวนใหเขว จนหลอนไมอาจลงความเห็นอยางใดไดถูก ระหวางทีพรานใหญจิบกาแฟนิ่งเฉยอยูนั้น เชษฐาก็กลาวถามย้ํามาอีกวา ่ “ถามจริงๆ เถอะ เรื่องอยางวานี่ เปนความจริงหรือรพินทร?” จอมพรานยิ้ม ไมมีใครตีความหมายในรอยยิ้มของเขาออก สีหนากรานเกรียม ครึ้มไปดวยเคราดก เปนเงาอยูในสลัวของกองไฟ ขณะนันไกปาเริ่มขันกระชั้นถี่ข้นเปนลําดับ แววตาคม  ้ ึกราวระคมออนโยนคูนน มองไปยังคณะนายจางของเขาทีละคนอยางชาๆ แลวก็มาจับนิ่งประสาน ั้กับดวงตาที่จองมากอนแลวของ ม.ร.ว.หญิงดาริน  “มันพูดยากครับ ในเรื่องนี้...” ในที่สดเสียงหาวต่ําก็ดังมาจากเขา ุ “ทฤษฎีของในเมืองเปนไปอยางหนึ่ง และทฤษฎีของในปา มันก็เปนไปอีกอยางหนึ่งซึ่งไมเหมือนกัน และยากทีจะมาเปรียบเทียบกันได จะพิสูจนกับแบบกฎของเรขาคณิตหรือวิทยา- ่ศาสตร เพื่อใหไดผลลัพธแนนอนออกมา ก็ทําไมไดอีกเหมือนกัน ผมอยากจะพูดวามันเปนหลักของจิตวิทยา เพื่อชวยใหดานกําลังใจเสียมากกวา เกี่ยวกับเรื่องคาถาอาคมอะไรอยางวานี่ ใครๆ ก็ยอมรับกันอยูแลววา ในปามันเต็มไปดวยสิ่งลี้ลับมหัศจรรยและคอนขางจะอาถรรพณ บางขณะก็หาสาเหตุ ของมันไมไดวา เกิดขึ้นจากอะไร ยกตัวอยางงายๆ ในเรื่องที่ผมจะเลาใหฟง คือคราวหนึ่งเมื่อผมยัง มือออนหัดและอยูในวัยรุน หัดนั่งหางคนเดียวเปนครั้งแรกที่ดินโปง เดือนมันหงาย และปาก็โปรงผมเห็นจากแสงเดือนถนัดตาวาหมูโทนตัวหนึ่งเดินลงมากินดินโปง เสียงขุดคุยของมัน เสียงเคียว ้อาหาร ยืนยันอยูชัดวาเปนมัน มิหนําซ้ําแสงจันทรก็สวางออกอยางนั้น เห็นตัวมันอยางถนัด ปนที่ผมใชเปนปนลูกซองแฝด บรรจุลูกปรายชนิดเกาเม็ดทังสองลํากลอง ระยะหางไมเกิน 20 วาอยาง ้นั้น และเปาหมายที่ชดอยางนั้น มันไมมีทางจะพลาดไดเลย หลังจากยิงออกไป ผมก็เชื่อรอย ัเปอรเซ็นตวาไมพลาดแน เพราะไดยินเสียงมันรองและลมกลิ้งชักดิ้นชักงออยู เพื่อความแนใจผมซ้า  ํไปอีกนัดหนึ่ง มันหงายทองนิ่งอยูตรงนั้น ผมนั่งกระหยิ่มใจรอคอยแสงตะวัน พอรุงเชามองลงมาอีกครั้ง สิ่งที่ผมยิงลมและเห็นนอนหงายทองอยูในแสงจันทรเมื่อคืนนี้นั้น ที่แทกคือตอไมน่นเอง ็ ัคําถามที่นาประหลาดใจที่สดก็คือวา ถาตาผมฝาดเห็นตอไมเปนหมูไปแลว เสียงหวีดรองของมัน ุเสียงดิ้นทุรนทุราย และภาพขาทั้งสี่ของมันที่สั่นกระตุกชักดิ้นพราดๆ ใหเห็นเมื่อคืนนี้คออะไร...” ื[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 675 เขาเวนระยะ จิบกาแฟอีกครั้งในขณะที่ทกคนจองตาเขาไมกะพริบ คอยฟงอยูอยางแทบ ุจะสะกดกลั้นลมหายใจ พรานใหญหัวเราะเบาๆ แลวเอยเนิบๆ ตอมา “ทีนี้อีกครั้งหนึ่งนะครับ นังหางเหมือนกัน แตเปนหางหนองน้ํา คราวนี้ใชไฟฉายขนาด ่สามทอนสอง เพราะเดือนมันมืดและปาทึบ ปนไรเฟลขนาด .30-06 ฟงเสียงใบไมลนกรอบแกรบอยู ั่เปนเวลานาน รอคอยจนแนใจ เพราะไดยินเสียงจุมจมูกลงไปในน้ํา จึงฉายไฟปราดลงไป จากลําไฟฉายมันเปนกวางเขางามตัวใหญทีเดียว ผมยิง มีเสียงรองลั่นออกมาทันทีที่กระสุนระเบิด...” รพินทรกระดกลิ้นออกมาเลียริมฝปาก มองสบตาทุกคน ถามวา “นึกออกไหมครับ กวางมันถูกปน มันควรจะรองเสียงยังไง?” ทุกคนสั่นหนาไมคิดคนหาวาเสียงกวางรองมันควรจะเปนเสียงอยางไร เพราะมัวแตตื่นเตนกระหายที่จะฟงเรื่องราวจากเขา จอมพรานนิ่งไปครูก็หัวเราะหึๆ แลวบอกมาหนาตาเฉยดวยเสียงเรียบๆ เชนเดิมของเขาวา “มันรองตอบเสียงปนของผมออกมาวา ‘โอย!’ ครับ หูผมไมไดฝาด จะเปนกวางหรืออะไรผมก็ไมกลายืนยัน แตยืนยันวาไดยนเสียงรองอยางนี้จริงๆ เมื่อปนของผมระเบิดเปรี้ยง ิออกไป” ดารินรองอะไรออกมาคําหนึ่งเบาๆ ยกมือขึ้นลูบแขนอันขนลุกเกรียวอยูในขณะนี้ สวนเชษฐากับไชยยันตหนมามองดูหนากันดวยความรูสึกอันบอกไมถูก ั “แลวกวางตัวนั้น?” เชษฐาถามมาเร็วปรื๋อ จอมพรานยักไหล “พอปนลั่นตูม ไฟฉายเจากรรมก็หลุดจากมือผมไปเพราะแรงสะทอนถอยหลัง ภาพทุกสิ่งมืดมิด ตามความรูสกของผมไดยินเสียงมันลมลงดิ้นน้าแตกกระจาย แลวก็มีเสียงตะกายลุกขึ้นได ึ ํวิ่งสวบสาบหายไป...” “หลังจากนั้นละ?” “พายุเริ่มพัดกระหน่ําอยางรุนแรงที่สุด จนผมตองเอาผาขาวมามัดตัวติดไวกับตนไม ไมใหญขางเคียงอีกหลายตนหักโคน และฝนตกหนัก ผมตองนอนแบบลิงอยูบนยอดไม จนกระทั่งสวาง พอลงมาดูไมปรากฏรองรอยอะไรทังนั้น ผมก็ไดแตบอกกับตนเองวา สิ่งทั้งหลายที่เกิดขึ้นเมื่อ ้คืนนี้ ลวนเปนอาการประสาทหลอนของตัวเองเทานัน ตอมาอีกหลายตอหลายครั้ง ที่ผมพยายามจะ ้ปลอบใจตนเองวาประสาทหลอนหรือหูฝาดในสิ่งวิปริตผิดอาเพศตางๆ ที่ผมไดพบเห็น ในขณะที่ทองปาอยูคนเดียว บางขณะมีคนมากูเรียกชื่อ...ผมฉายไฟก็ไมเห็นตัว บางขณะผมเห็นกองทัพของสิงสาราสัตวรอยพันชนิด มาเดินขูคําราม วนเวียนอยูใตหาง ยิงเสียจนกระทั่งกระสุนที่ติดตัวมา เกลี้ยงฉาด แลวก็นั่งตัวสั่นอยูบนยอดไม ภาวนาใหรุงเชาเสียโดยเร็ว บางขณะรางของอะไรสักอยางที่สูงขนาดยอดยางเดินกาวผานหางผมไป สิ่งเหลานี้ วิทยาศาสตรทางจิตลวนลงความเห็นไดอยาง[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 676เดียววา มันเปนภาพลวงตาในขณะที่จิตประสาทของคนเราไมอยูในภาวะปกติน้ี เมื่อคนเรากําลัง เปลาเปลี่ยวเอกะ และบังเกิดความพรั่นพรึงขึ้นมา ก็สรางภาพขึ้นมาลวงตัวเอง ผมเองก็ลงความเห็นอยางนั้นเหมือนกันเพื่อปลอบใจตนเอง ภายหลังจากผานพนภาวะนั้นไปแลว ทวาในขณะที่มนกําลัง ัเผชิญอยูแตละครั้งนั่นสิ ผมแทบเสียสติเปนบาไป เพราะความหวาดกลัว ผมจะมีอะไรมาแกอาการของประสาทหลอนชนิดนีได ปลอบใจตัวเองตามทฤษฎีของวิทยาศาสตร มันก็ไมเปนผล จะพึ่งไฟ ้ฉาย พึ่งปน ไมวาอานุภาพดีสกขนาดไหน มันก็ชวยอะไรไมได อาการชนิดนี้แหละครับ ทําใหผม  ัเริ่มจะเห็นคุณคาของวิชาพรานของผมสมัยโบราณ ที่พวกเราสมัยใหมเห็นกันวาเปนสิ่งเหลวไหลงมงาย ชีวตที่คลุกคลีจาเจอยูในปาดง จนถือเอาปาเปนบานอยางผม จะเรียนรูเฉพาะปน สัตว หรือ ิ ํ ตนไม เพียงสามอยางไมได ตองเรียนใหรถึงวาในปานันมันมี ‘อะไร’ อยูดวย ก็เขาหลักหนามยอก ู ้เอาหนามบง หรือเกลือจิ้มเกลือนั่นแหละครับ เมื่อปามันอาถรรพณลี้ลับ เราก็ตองทําตัวใหอาถรรพณลี้ลับไปกับมันดวยอยางกลมกลืน อยาไปขวาง ภายหลังจากนั้นเมื่อผมจัดเจนชํานาญขึน ้พอจะเขาใจไดวาอะไรเปนอะไรในปา ไมหัวเราะเยาะ ไมดูแคลนพิธกรรมทางไสยเวทตางๆ ของ ีพรานรุนปูรุนทวด ก็ไมปรากฏวาสัตวตวไหนที่ผมยิงแลว จะไมมีรองรอยใหคนหาติดตาม ภายหลัง ัไมมสัตวปาตัวไหนรองเปนเสียงคนตอบผมมา ไมมีภาพลวงตาหลอกหลอนตางๆ เกิดขึ้นอีก” ี ไชยยันตจุปากเบาๆ หันไปมองดูเพื่อนของเขาดวยสายตาตื่นเตน “ของจริงเสียแลว หรือไง เชษฐา เรื่องประเภทนี้เราไดยนไดฟงมาเสียนักตอนัก จาก ิพรานพื้นเมืองถิ่นตางๆ แตเราก็เชื่อเสียไมได จนกระทั่งมาไดยนจากปากคําของรพินทรเอง ซึ่งเขา ิเพิ่งจะมาเปดเผยใหเราทราบเอาเดี๋ยวนี้เอง ลงพรานที่ผานการศึกษาอังกฤษ อเมริกา เยอรมันนีมาแลวถึงสามประเทศบอกกับเราแบบนี้ มันก็ชัดเทานั้น” เชษฐาอัดควันจากกลองหนักหนวง สีหนาเครงขรึม “ฮือม นาคิดมากทีเดียวรพินทร คุณนี่เก็บอะไรตออะไรไวมากเหลือเกินนะ เพิ่งมาคอยๆขยายใหเรารูเอาตอนที่เดินปาลึกเขามาทุกขณะนี่เอง” “โปรดอยาถือสาเอาเปนเรื่องจริงจังอะไรเลยครับ คิดเสียวามันเปนประสบการณที่เกิดขึ้นเฉพาะตัวผมเองคนเดียวดีกวา พรานที่ไดรบการศึกษาดีๆ อีกหลายๆ คน อาจไมจําเปนตองพบในสิง ั ่ที่ผมไดเคยพบมาแลว และอาจเห็นวามันเปนสิ่งเหลวไหลทั้งสิ้น ที่ผมเลาใหฟงตามจริงก็เพราะเห็นวา เราไดมารวมชีวิตกันแลวเชนนี้ พลาดพลั้งหนักเบาอยางไร ก็คงจะอภัยใหกนได” ั “ไมมเี หตุผลอะไรที่เราจะเห็นวา คําพูดของคุณเหลวไหลหรือจะมาหลอกลวงเราเพื่ออะไร รพินทร คําพูดของคุณมีเกียรติเสมอ คุณไมอยากจะพูดเรื่องนีใหเราฟง แตเราคาดคั้นขอให ้คุณอธิบายเอง และคุณไมใชพรานพื้นเมืองที่งมงายในสิ่งที่ไมมีเหตุผล” หัวหนาคณะเดินทางเอยแชมชา หนักแนน “แนนอน! พวกเราดวยกันทั้งหมดนี่ ก็ไดเห็นฤทธิ์เดชอาถรรพณแปลกๆ ของปากันอยูชัดเจนกับตาแลว ความพิสดารนาขนลุกของไอกุด ความลึกลับมืดมนของเจาผีโขมดที่ยังขบคิดไม[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 677แตก เลหเหลี่ยมราวกับอาชญากรที่แสนฉลาดของเจามหิงสาตัวนัน และควายเจาปญญาเกินดิรัจฉาน ้ของไอแหวง! สิ่งเหลานี้ยืนยันในสิ่งที่คุณพูดไดเปนอยางดี” ไชยยันตกลาวอยางตรึกตรองมาอีกคนหนึง ดวยความรูสกอันไมสูจะสบายนัก แลวก็หัน ่  ึมาทางดาริน ถามวา “นักวิทยาศาสตรจะวายังไง คราวนี้ไมเห็นขัดคอนายพรานของของเราเลย นั่งเงียบเชียวนะ” แพทยสาวคนสวยยักไหล ยิมจืดๆ พูดออมแอมวา ้ “ฉันนะไมอยากจะพูด เพราะเจอมากับตัวเองแลว” “เจออะไร?” พี่ชายและเพื่อนชายถามมาโดยเร็วเปนคําเดียวกัน หญิงสาวหัวเราะกรอยๆ แลวก็เปดเผยถึงความลี้ลับพิสดารของปา ซึ่งหลอนเผชิญมากับตนเองในคืนทีนั่งหางคูกับรพินทรใหทั้งสองฟง ่โดยตลอด เชษฐากับไชยยันตเต็มไปดวยความงงงัน พอหลอนเลาจบ ไชยยันตก็ครางออกมา “ออ! นี่แมนกวิทยาศาสตรตวดี โดนเขาใหแลวเรอะ ปดเงียบเชียว เพิ่งจะมาขยายเอา ั ัเดี๋ยวนี้เอง” “ฉันไมอยากจะเลาใหฟง เพราะคิดวามันเปนอุปาทานเสียมากกวา ขืนเลาไปเดียวเธอกับ ๋พี่ใหญจะหัวเราะเยาะเอา กลายเปนจุดออนของฉันเสียเปลาๆ” “ถางั้นเชษฐาก็คิดถูกแลว ที่สั่งใหรพินทรไปนั่งหางเปนพีเ่ ลี้ยงคุมกันเธอในคืนนัน ถาเธอ ้ขืนไปจับคูนั่งอยูกับฉันหรือเชษฐา เธอเกิดอาการแบบนันขึ้นมา ก็คงไมรูจะแกเคล็ดกันยังไง อยางดี ้ก็ชวนกันกระโดดลงจากหางวิ่งปาราบไปคนละทาง” ไชยยันตพูดแลวก็หวเราะออกมา ั “ผมเองบุกมาหลายปา ยังไมเคยโดนจังๆ เขาสักที ทุกปาที่ผานมาแลวก็ไมลึกเทากับปานี้” หัวหนาคณะเดินทางพูดเบาๆ “อาจเปนเพราะคุณชายประสาทดีเปนพิเศษก็ไดครับ ผมก็เรียนแลววา สิ่งเหลานี้มันไมไดเกิดขึ้นกับคนที่เขาปาทุกคนเสมอไป มันเปนทีๆ ของมันเหมือนกัน แตสําหรับผมกอนที่จะคร่ําหวอดมาถึงขนาดนี้ เจอมาเสียนักตอนักแลว พวกพรานพื้นเมืองเขาเจอ เขาก็เอามาเลากัน มิหนําซ้ํายังขยายความออกไปใหญโตใหเปนเรื่องตื่นเตนนากลัวยิ่งขึ้น แตผมเจอผมไมเคยบอกเลากับใครเพิ่งจะมาคุยเปนเรื่องสนุกๆ ใหคณะคุณฟงนี่แหละครับ” “แตผมดูคุณไมออกเลย วาคุณจะเปนคนเชื่อถือในวิธีการของพรานพื้นเมืองแบบนี้ เห็นเวลาคุณเดินปา คุณก็อยูในอาการปกติธรรมดาๆ เหมือนพวกเรานี่เอง ไมไดเสกคาถาอาคมยกมือ ไหว หรือทําอะไรแปลกๆ ใหเห็นเลย”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 678 ไชยยันตยังเต็มไปดวยความพิศวงเปรยมา จอมพรานยิมเล็กนอย ทําใหสหนาอันกราน ้ ีเกรียมนันมีแววออนหวานขึน ้ ้ “ผมเอามันมาประยุกตกันครับ ระหวางความเชื่อถือตางๆ กับเหตุผลสมัยใหม พรานอยางผมจะเขาปาแตละครั้ง มานั่งบนบานศาลกลาว ยกมือไหวตนไมหรือภูเขาทวมหัว บนอะไรหมุบ หมับมันก็จะดูกระไรอยู ผมใชวิธีสํารวมจิตใหเทียง แลวก็สงกระแสจิตไปยังสิ่งที่เราไมอาจมองเห็น ่ไดดวยตาเปลาเหลานี้ จะบอกกลาอยางใดก็บอกกันอยูในใจ เทานันเปนอันเสร็จพิธี มันก็ไดผล   ้เทากันนันแหละ คือกําลังใจของเราจะดีขน ไมจําเปนตองจุดธูปจุดเทียนใหมันเปลืองของเสียเวลา ่ ึ้แลวก็เสียสถาบันที่ผมเคยผานมา” “เอ...แตผมรูสึกวาจะสังเกตเห็นอะไรจากคุณอยางหนึ่งนะ เพิ่งจะมานึกขึ้นไดเดี๋ยวนีเ้ องเมื่อเรามาพูดกันถึงเรื่องนี้” เชษฐาพูดยิ้มๆ ทอดสายตามายังพรานใหญอยางเลื่อมใส “คุณชายสังเกตเห็นอะไรหรือครับ?” “เวลาคุณจะบุกเขาดงแตละครั้งนะซิ ผมเห็นคุณยืนนิ่งๆ มองซายมองขวา แลวก็หกกิ่งไม ัเล็กๆ ทิ้งคาไวทุกครั้ง มันเปนพิธทางไสยเวทอะไรหรือเปลา?” ี จอมพรานหัวเราะ ราชสกุลหนุมใหญผูเปนนายจางของเขาโดยตรงผูนี้มีความสังเกตอันละเอียดลออจริงๆ “ไหนๆ ผมก็บอกกับคุณชายมาถึงเพียงนีแลว เพราะฉะนั้นไมจาเปนที่ผมจะตองปดบัง ้ ํอะไรอีก ที่คุณชายเห็นผมหักกิ่งไมเล็กๆ ทิ้งไวทุกครั้งนั่นนะ จะวามีอะไรทางไสยเวทเกียวกับพิธี ่ของพรานสมัยโบราณ มันก็มีอยูเหมือนกันแหละครับ คือมันเปนพิธีขมปา หรือหักปาอะไรทํานองนี้ วัตถุประสงคก็คอใหเรามีอํานาจเหนือปา บุกเขาไปโดยไมมีอันตรายใดๆ มาแผวพานได แตถาจะ ืพิจารณากันตามหลักขอเท็จจริงอีกอยางหนึง มันก็ใหประโยชนไมนอยทีเดียวครับ กิ่งไมที่เราหักไว ่ก็คือการทําเครื่องหมายกันหลงนั่นเอง อยางนอยที่สุดเวลาเราสาวรอยกลับหรือเดินยอนมาพบเขาเราก็จะจําทางได เพราะตนไมกิ่งไม หรือทางดานในปา มันมองดูเหมือนกันไปหมด ยากที่จะกําหนดจดจํา แตเทาที่ผมหักกิ่งไมไวทกครั้งกอนที่จะบุกเขาดง มันเกิดขึนจากนิสัยเคยชินมากกวา ุ ้อยางอื่น อะไรก็ตามที่เราทําอยูบอยๆ เปนประจํา มันก็ตดเปนนิสย” ิ ั “ไมเสียแรงเลยนะทีเ่ ราไดคณมาเปนคนนําทางในครั้งนี้ พวกเราไดศึกษาและไดขอคิดใน ุเรื่องของปาอยางกวางขวางเหลือเกิน ชนิดที่เราไมเคยมีโอกาสรูมากอน สารพัดทุกแงทุกมุมเลย แตเสียอยางเดียว คุณคอยๆ ขยายออกมาทีละอยาง” ไชยยันตเอยออกมาดวยความรูสึกแทจริง ดารินก็ขัดโพลงออกมา “อาว! ตามธรรมเนียมของทิศาปาโมกข เกจิอาจารยผูประสิทธิ์ประสาทวิชาก็ตองอยางนี้ซิ คือตองใหผูที่จะมาฝากตัวเปนศิษยปรนนิบัติวตถาก ลําบากลําบนไปกับอาจารยเสียใหนานๆ ั[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 679หนอย จึงคอยๆ ใหวิชาทีละขั้นๆ ไป ลูกศิษยตองคอยกราบไหวงองอนขอถายทอดวิชาอยูเ สมอ แหละ มายงั้นก็ไมให” รพินทรหัวเราะออกมาดังๆ ลากเสียง “ไมใชอยางนันหรอกครับคุณหญิง บังเอิญวาผมเปนคนไมคอยจะชางพูด แลวถาไมถาม ้ผมจะบอกไดยังไง ก็ยังไมทราบมากอนเหมือนกันวา อะไรที่รูดีแลว หรืออะไรทียงไมรู โดยเฉพาะ ่ัอยางยิ่งสําหรับคุณหญิง เห็นบอกวาผานซาฟารีกับลุมน้ําอะเมซอนมาแลว รพินทร ไพรวัลย แหงหนองน้ําแหงจะกลาบังอาจหรือครับ จะกลายเปนสอนหนังสือใหสังฆราชไป” หลอนคอนขวับ พูดสะบัดๆ “เอามาพูดอีกแลว! จะใหบอกกันสักกี่ครั้งวาโมเลน” เชษฐากับไชยยันตหวเราะอยางครึกครื้น ทุกคนอยูในอารมณแจมใส ลืมเรื่องปญหาหนัก ั เฉพาะหนาไปชั่วขณะ ยังไมมีใครสามารถจะทําอะไรไดกอนเวลาตะวันขึ้น นอกจากจะรวมกลุมสนทนาฆาเวลาลอมกองไฟที่ใชหุงตม ไชยยันตยังติดใจเรื่องเกาอยูไมหาย ก็ถามมาอีก “บอกใหรูหนอยไดไหม พิธทางไสยเวทของพวกพรานปาเขามีอะไรบาง?” ี “มันมากมายเหลือเกินครับ แตที่สําคัญๆ ก็เห็นจะมีอยูสองสามอยาง คือการขมปา การขอลาภจากเจาปาเจาเขา การขอสมาลาโทษ และการขอฝากสัตวที่ยิงไดใหเจาปาชวยคุมครองรักษากอนที่จะมาขนยายอยางที่บอกแลว แมกระทั่งการผูกหางก็ยังตองมีพิธีตามเคล็ดภายหลังจากทียิง ่สัตวไดแลว พรานบางคนก็ตองมีพธสะกด แกอาถรรพณ โดยเชื่อกันวาภูติชนิดหนึ่งที่สงอยู ิี ิประจําตัวสัตว จะวิ่งเขาสิงตัวของพรานคนยิงในทันทีทสัตวนั้นขาดใจตาย ซึ่งจะทําใหวปริตฟน ี่ ิ เฟอนไป พิธีเหลานี้ก็คือการทองภาวนาถอยคําอันเปนอัตคาถา ลักษณะของมันเปนคําบาลีที่ผสมไปกับวลีหวนๆ สั้นๆ ถาเอามาพูดใหฟง ก็นาหัวเราะอยูไมใชนอย เรื่องของคาถาเปนเรื่องของการนา  หัวเราะเสมอแหละครับ สําหรับผูที่เจริญแลว” “แปลวาคุณใชคาถาเหลานี้เปนประจําอยูตลอดเวลา?” คําถามมาจากดาริน และมันเปนคําถามทีพรานใหญอดีตนักเรียนนายทหารสามประเทศ ่รูสึกอึดอัดพิกล “ตรงกันขาม ทุกวันนี้ดูเหมือนจะลืมไปเสียหมดดวยซ้ํา” “อาว! ก็ไหนคุณยอมรับวาคุณเชื่อ และรับรองวามันเปนความจริงยังไงละ?” “วิญญาณของปากับวิญญาณของรพินทรเดียวนีกลมกลืนเปนอันหนึ่งอันเดียวกันเสียแลว ๋ ้ก็เลยไมจําเปน วาแตคณหญิงเถิดครับ เชื่อเรื่องนี้ไหมละ?” ุ เขายอนถามมา “คุณอยากจะใหฉันเชื่อไหมละ?”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 680 “ไมเชื่อไวแหละครับเปนดี อยางนอยก็ไมตองมานึกทุเรศตัวเองภายหลังเมื่อกลับเขาไปถึงโลกเจริญแลว แตมีขอแมอยูวา คุณหญิงตองปรับจิตใจใหมนคงจริงๆ อยาวอกแวก อยาอุปาทาน ั่อีก สติอันมั่นคงของคนเรา ก็คือคาถาอาคมอันศักดิ์สิทธิที่สุดเหนือกวาคาถาใดๆ ทั้งสิ้น ผมสรุปได ์แคนี้แหละ” หญิงสาวหันไปทางพี่ชายบอกวา “ฟงดูเถิดคะพีใหญ นายพรานของเราคนนี้พูดอะไรเปนสองแงสองมุม ทิ้งเปนการบาน ่ใหเราตองคิดปวดสมองอยูเสมอ วินิจฉัยลงไปไมไดแน เหตุผลขออรรถาธิบายของเขาเปรียบเหมือนน้ํากลิ้งบนใบบอน จับไมตด” ิ “โธ นอยก็ รพินทรบอกออกชัดอยางนีแลว เธอยังจะไปคาดคั้นไลตอนเขาถึงไหนกัน เขา ้ตอบเราอยางปญญาชน ถาเธอเปนปญญาชน เธอควรจะเขาใจไดเอง อยากจะไดคาตอบชนิดที่ไม ํตองวินิจฉัยอะไรเลย เธอก็ควรจะไปถามเกิดหรือบุญคําซิ” ไชยยันตพูดพรอมกับหัวเราะ “ตัวเองก็ยอมรับวาเห็นมากับตาแลว เกงจริงทําไมถึงตองพึ่งคาถาสมานางไมที่รพินทรบอกใหละ” “ออ แปลวาเธอเชื่อเรื่องนี้รอยเปอรเซ็นตเต็มเลย” “ยอมสารภาพวาในอาณาจักรพงไพรนี่ละก็ ฉันยอมเชื่อพรานใหญของเราทุกอยา ลงคิดจะถายทอดร่ําเรียนวิชากันแลว ลูกศิษยไมเชื่อครูแลวจะไปเชื่อใคร มิหนําซ้ํายังเปนครูที่เห็นฝมอ ืมาแลววาขนาดไหน” หลอนหันไปทางจอมพรานบอกวา “เปนโอกาสของเราแลวนายพราน คราวหลังชี้ลิงใหไชยยันตดู แลวบอกวาเปนชาง เขาจะตองเชื่อคุณแนๆ” รพินทรกบเชษฐาพากันหัวเราะลั่น แตไชยยันตทาหนาขึงขังจริงจัง ั ํ “ออ ไมมปญหา แมสายตาของฉันจะมองเห็นอยูทนโทวาเปนลิง แตถารพินทรบอกวา ีนั่นคือชาง ฉันก็ตองเชื่อตามเขารอยเปอรเซ็นต เพราะตาเขาจะตองดีกวาฉันแนๆ ใครจะรูได ฉันอาจตาฝาดเห็นชางกลายเปนลิงไปก็ได ไมใชเธอนี่ รพินทรบอกวาควายปา เธอกลับบอกวาวัว เถียงกันยังไมทันขาดคํา ไอมหิงสาตัวนั้นก็พุงพรวดเขาใสเลย เมือวานนี้ลืมเสียแลวหรือ? ไมไดพรานใหญ ่ของเราที่กระชากคนอวดดีสูรูหลบเสียทันอยางหวุดหวิด ปานนี้เธอก็แหลกไปแลว” ดารินนิ่งเฉยทําหนาไมรไมชเี้ สีย พอพูดถึงมหิงสา ควายยักษตวนัน บรรยากาศของการ ู ั ้สนทนาที่กาลังครึกครื้นสนุกสนาน ก็เปลียนมาเปนเครงเครียดอีกครั้ง ํ ่ เชษฐาหันไปปรึกษาหารือกับไชยยันต ครูหนึ่งก็หันมาทางจอมพราน[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 681 “เราเห็นจะตองเปลี่ยนแผนชัวคราวแลวละรพินทร เกี่ยวกับไอควายมหากาฬตัวนี้ ทีแรก ่เราไมไดสนใจอะไรกับมันนัก แตเดียวนีเ้ ห็นทีจะตองหันมาพิจารณามันใหจริงจังเด็ดขาดลงไป ๋ปลอยไวไมเหมาะแน ลงมาตามวนเวียนดอมๆ มองๆ สะกดเราอยูแบบนี้” “พักทางไอแหวงไวชวคราว มุงตามมันกอนหรือครับ?” ั่ “ควรจะเปนอยางนั้น” ไชยยันตบอกมาแทนอยางหนักแนน พรอมกันก็ตอวามาปนหัวเราะเบาๆ วา “คุณไมยกบอกใหผมรูเลยวาไอควายเจากรรมตัวนั้น ยองเขามาใกลที่นอนเราเมื่อคืน ัตอนที่ผมตื่นขึ้นมาผลัดยามคุณ” “ผมไมอยากบอกใหคณไชยยันตเกิดกังวลในตอนนั้นครับ ตั้งใจไววาจะบอกในตอนเชา” ุ แลวก็มองไปทางหัวหนาคณะเดินทาง “แลวแผนของเราที่จะออมไปดักพบขบวนเกวียนที่ทงชาง ตามที่พูดกันไวเมื่อวานละ ุครับ” “คอยหารือกันใหมทีหลัง กอนอื่นตามไอควายเขาเกกตัวนี้กอน ถายังไงไมไดตวมัน เรา ัเห็นจะไมมีทางเขาถึงไอแหวงหรอก ยิ่งกวานั้นยังเต็มไปดวยอันตราย” เมื่อเปนคําสั่งของหัวหนาคณะเดินทาง พรานใหญก็ไมมีอะไรขัดของ ทุกคนกินอาหารมื้อเชากันเรียบรอยกอนสวางเล็กนอย พอปาเริ่มปรากฏแสงรางๆ พอจะมองเห็นหนากันไดถนัดโดยไมตองอาศัยกองไฟ เขาก็นําทุกคนออกสํารวจรอบบริเวณทีพักนอน่ ไมมีอะไรจะตองเคลือบแคลงแมแตนิดเดียว รอยตีนของเจามหิงสาตัวนั้นปรากฏใหเห็นอยูเดนชัด ยืนยันวาทังรพินทรและแงซายไมไดจับรหัสเหตุรายเมื่อคืนนีผิดพลาดไปเลย มันเดิน ้ ้เลาะวนเวียนอยูรอบๆ ปางพักจริง ในระยะที่หางออกไปในรัศมีประมาณเพียง 40 เมตรเทานั้น แลวถอยขามลําธารไปยังอีกฟากหนึ่ง มีรอยลับเขาไวกับโคนตนตะเคียนใหญเหนือฝงธาร เหมือนจะเตรียมอาวุธพรอมไวสําหรับที่จะบดขยี้มนุษยอันเปนศัตรูของมัน พรานใหญม่นใจวา มันจะตองซุม ั ตัวอยูในละแวกไมเกิน 2 กิโลเมตรนี่เอง สําหรับเจตนาเตรียมแผนพิฆาตของมัน  “อาจหลบเขาหุบ หรือมายก็ขึ้นเขาไปแลวก็ไดครับ ผูกอง” นั่นเปนความเห็นของแงซาย ซึ่งก็มีเหตุผลไมนอยเหมือนกัน เพราะในเวลากลางวันโดยเฉพาะตอนหัวรุงเชนนี้ นิสัยของควายปามักจะเขาไปซอนกายอยูในดงทึบ  “ผมวามันนาจะเผนไปไกลลิบทีเดียว ตอนที่เชษฐายิงเสือตัวนั้นตอนใกลรุง การที่เสือเขามาใกลที่พักของเรา ก็แปลอยูชัดแลววาไอควายตัวนั้นจะตองไมอยูในละแวกใกลเคียง สวนอีกอยางหนึ่ง ตอนที่เสียงปนดังขึน เทากับไปเตือนใหมันออกหางไปอีก แทนทีจะคิดอยูใกล” ้ ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 682 ไชยยันตคาดคะเนตามเหตุผลของเขาบาง รพินทรยังไมออกความเห็นใดๆ ทั้งสิ้น บอกใหทุกคนรอเขาที่ริมฝงธารกอน ตนเองลุยขามตามรอยที่เห็นอยูหายลับเขาไปในดง ครูใหญกโผล  ็กลับมาทางปากดานอีกดานหนึ่ง “วี่แววของมันเปนยังไงบาง?” เชษฐาถามอยางรอนใจ “บายหนาไปทางปาหนาม ที่เขาไปหลบอยูเมื่อเย็นวานนี้ครับ ทายไมถูกวาจะเขาไปซุมอยูในนั้นอีก หรือจะเลยไปไหน ผมตามรอยมันไปไมไกลนัก” “เอาละไมวามันจะวางแผนเลนกลอยางไรกับเรา สําหรับวันนี้ถึงไหนถึงกัน” หัวหนาคณะตัดสินใจเด็ดขาด ทั้งหมดมีเวลาพักเตรียมตัวทีธารน้ํานั้นในระยะเวลาสั้นๆ ่ ตางวักน้าขึ้นลูบศีรษะและ ํใบหนา พอใหความแชมชืนและกรอกน้าใสกระติกจนเต็ม ระหวางที่พรานใหญทรุดตัวลงนอน ่ ํพังพาบอยูที่หนราบเรียบกอนหนึ่ง จุมใบหนาลงไปสายอยูในน้ําหางจากคณะนายจางของเขาที่กําลัง ิหารือกันเบาๆ ออกมาทางริมฝงดานหนึ่ง พอเงยหนาขึ้นสะบัดน้ํา ก็เห็นดารินมาหยุดยืนอยูตรงหนาถืออะไรชนิดหนึ่งไวในมือ แตไขวหลังไมใหเขาเห็น “จะหยุดพลตั้งหลักกันทีนี่นานสักเทาไหร?” ่ หลอนถามเรียบๆ รพินทรตบที่ตนคอแรงๆ แลววักน้ําเทกรอกลงไปทางคอเสื้อดานหลังจนแผนหลังเปยกชุม “ก็นานพอทีจะใหทกคนตั้งสติ เตรียมกายเตรียมใจใหพรอม แตไมนานจนถึงขนาดที่จะ ่ ุใหใครนอนเปลื้องผาผึ่งแดดได ทําไมครับ อยากอาบน้ําเสียกอนสักมื้อหนึ่งกระมัง?” “เปลา!” หลอนกระชากเสียงหวนๆ “ที่ถาม ก็เพราะอยากจะแนะวา ในระยะเวลาสั้นๆ ที่เราพักกันอยูนี่ คุณควรจะถางปาใตคางออกเสียบาง ปารอบดานมันรกนากลัวอยูแลว อยาใหใบหนาของคนนําทางเปนปาไปดวย มัน ไมจาเริญตาสําหรับนายจาง” ํ รพินทรลูบที่ตอบแกมอันเขียวครึ้มไปดวยเคราดก เลิกคิวมองดูทรวดทรงองคอรที่ยืนอยู ้ตรงหนา “ขอโทษ ที่จางมานี่นะ จางมาเพื่อความจําเริญตาหรือวา จางมาเพื่อนําทาง” “ก็จางมาใหนาทางนะซิ” ํ “แลวหนาผมจะเปนปา มันทําใหบริการตามสัญญาจางเสื่อมสมรรถภาพลงงั้นรึ” “อยางนอย มันก็ผิดวินัยของลูกจางที่ดี ไมมีนายจางทีไหนหรอก ที่อยากจะเห็นคนงาน ่ของตัวหนวดเครารุงรังราวกับโจรหารอย มันไมสุภาพเลย”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 683 “ผมเปนมัคคุเทศกนําเดินปานะครับ ไมใชมคคุเทศกนําชมกรุง” ั “นั่นแหละ ยิงรายใหญเลยทีเดียว คณะเดินปาชุดนี้มีผหญิงติดมาดวยคนหนึ่ง เปนคน ่ ูขวัญออน แลวก็ตาฝาดงายๆ ระหวางบุกปาเขาไปดวยกัน เกิดมองเห็นหนาพรานนําทางกลายเปนหนาเสือหรือหนาหมีไป อุปทวเหตุจากการยิงเพราะเขาใจผิดก็อาจเกิดขึ้นได วิธีปลอดภัยที่สุดก็คือ ทําหนาใหเกลียงๆ เหมือนมนุษยปุถุชนธรรมดา สังเกตเห็นจําไดงายๆ ดีกวา” ้ จอมพรานหัวเราะอยูในลําคอ “ผมไมเคยพกมีดโกนในขณะออกปา” “ไมเปนไร ฉันแกปญหาใหได เอา! จัดการเสีย” พรอมกับพูด หลอนเอามือที่ไขวหลังออกมา เดาะเครื่องโกนหนวดไฟฟาทีใชถาน ่แบตเตอรี่แลวโยนมาให รพินทรรับไวผิวปากหวือ “นี่คุณหญิงพกเครื่องโกนหนวดไฟฟา ติดตัวอยูเสมอหรือ?” “บา! ของพี่ใหญยะ ฉันขอยืมเขามาให ทนรําคาญลูกนัยนตาอยูไมไหว” วาแลวหลอนก็ผละไปรวมกลุมอยูกับเชษฐาและไชยยันต รพินทรหัวเราะหึๆ อยูเชนเดิม จัดการโกนหนวดเคราออกจนเกลี้ยงเกลาในระยะเวลาอันรวดเร็ว พลางก็บนอยูในใจวา ม.ร.ว.สาวคูอริคนนี้ สรางเรื่องยุงปวดหัวใหเขาอยูตลอดเวลา ไหนจะภาระรับผิดชอบอันหนักอึง ไหนจะเรื่องจุกจิกกวนใจสารพัด คิดไวแตแรกไมผิดเลย ้ ดูเอาเถอะ แมแตเสรีภาพในดานสวนตัว หลอนก็ยังเขามาบังคับควบคุม หนวดเคราของเขา ตอใหมนรุงรังแคไหน ดูเปนโจรหารอยอยางไร (ทีหลอนวา) มันก็ไม ั ่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับหลอนสักนิด ซ้ํายังเขาใจขูวาหลอนอาจเผลอยิงเอาเขาเขาเพราะเขาใจผิด มันไมใชเรื่องที่เขาจะตองมาทนเสี่ยงกับคําขูแบบแผลงๆ ของผูหญิงรั้นๆ ชอบเอาชนะอยางหลอน ใครจะรูได ขืนดื้อไมยอมโกน หลอนอาจแกลงยิงเอาจริงๆ ก็ไดไมโอกาสใดก็โอกาสหนึ่ง แมจะเปนการแกลงยิงแบบขูเพื่อใหคําสั่งของตนสัมฤทธิผล เขาก็ไมตองการจะทดลอง! ไมกี่นาทีหลังจากนั้น ภายใตการนําของรพินทร ทั้งหมดลุยขามลําธารแคบๆ ตามรอยมหิงสาตัวนันไป ซึ่งทิศทางก็คือหนทางทีคณะทั้งหมดเดินผานมาแลว เมื่อเย็นวานนันเอง อากาศใน ้ ่ ่เวลาเชากําลังสดชื่นเย็นสบาย สะดวกแกการเดินทางอยางยิ่ง รอยของมันแสดงวาเดินอยางสบายไปตามทางดานไมไดบุกแหวกเขาพง และจริงตามที่รพินทรบอกไว มันเดินขึนเนินเรียบไปทางไหล ้เขาเตี้ยๆ แลววกลงสูดานตะวันตกของลูกเขา บายหนายอนกลับไปทางปาหนามอันแนนทึบเปน ชัยภูมิที่มน หลบเขาคุมเชิงอยูเมื่อพลบค่ําของเมื่อเย็นวาน รอยซึ่งใหมสดๆ รอนๆ ฟองอยูชด จนดู ั่ ัเหมือนวามันเพิ่งจะเดินลวงหนาคณะติดตามไปเมื่อไมกอึดใจนีเ่ อง หินเล็กๆ บางกอนที่มันเหยียบ ี่พลิกไว ยังปรากฏรอยดินทีชื้น และกิ่งไมบางกิ่งที่ถูกกระทบหักยางยังออกซึมๆ ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 684 กอนจะลงจากเนินไหลเขา รพินทร เกิด และแงซาย ชวยกันตรวจทิศทางลม สวนเชษฐาปนขึ้นไปบนโขดหินลูกหนึ่ง ใชกลองสองทางไกล สองสํารวจลงไปยังละเมาะสลับไปกับทุงแฝกเบื้องลางติดตอกับปาหนาม ดารินกับไชยยันตกมลงสํารวจพิจารณารอยตีนของมัน ที่เหยียบดินออนไวบริเวณหนึ่ง เพื่อใหชดตาขึ้นใจโดยไมสบสน หากจะพบเห็นอีกในเวลาขางหนา ั ั ทางลมเปนสิ่งสําคัญที่สุด ขณะนี้มนพัดจากเชิงเขาลงไปสูทงราบเบื้องลาง แดดในเวลา ั ุเกาโมงเชาเริ่มจะกลาขึ้น เชษฐาผูสํารวจภูมประเทศดวยกลองก็กระโดดกลับลงมา ิ “ผมเชื่อวามันหลบเขาไปในดงหนามนั่นแนๆ โดยอาจคิดวาเปนสถานที่ปลอดภัยและไดเปรียบที่สุดของมัน ชนิดที่พวกเราไมกลาตามเขาไป ปาหนามทั้งหมดนั่น อาณาเขตสักเทาไหรครับ?” “ประมาณไมนอยกวา 5 ตารางกิโลเมตรครับ สุดดานหลังประชิดกับเชิงเขาชันที่เห็นผาหินขาวโลงลิบๆ อยูน่น ซายมือออกทุงแฝกติดตอกับปาแดง ลักษณะเปนทุงโลงโดยตลอด แต ัขวามือนําลงสูธารน้ําสายเดียวกับที่เราขามมาเมื่อเชานี้ ในตอนเหนือขึ้นไปจากนั้นก็เขาหุบขึนเขา ้ใหญลูกโนน” “เราอยูเหนือลมมันในขณะนีไมใชหรือ?” ้ ไชยยันตเอยเบาๆ ปองตาดูดวงตะวัน แลวสังเกตไปตามยอดไม “ครับ นี่เปนเรื่องหนักใจ เราตองออมไหลเขาลงไปทางดานใต ตัดเขาละเมาะทางดานซายนันแลววกขึนมาอีกทีหนึ่ง ระยะทางไกลออกไปหนอยแตกไมมีทางเลือก” ่ ้ ็ “ตกลง! กําหนดแผนแบงกําลังซอมความเขาใจกันเสียเดี๋ยวนี้เถอะ ประเดี๋ยวยุงยากในเวลากะทันหัน” เชษฐารอบคอบ เตือนขึ้น พรานใหญทรุดตัวลงนั่งคุกเขากับพื้น ใชกงไมสเกตซคราวๆ เปนแผนที่ลงกับพื้นดิน ทุก ิ่คนมุงลอม “มีอยูสามทางสําหรับมันในขณะนี้ คือหนึ่ง...หลบซุมอยูในปาหนาม สอง...ออกทางทุงแฝกดานซายมืออันเปนทางใตลม และสาม...ขามธารขึ้นหุบทางดานขวามือทางดานเหนือลม แตผมอยากจะเชื่อวาถามันจะออกจากปาหนามนี่ มันควรออกทางดานตามลมมากกวา คือทางซายมือออกทุงแฝก เมื่อมาถึงบริเวณปาหนาม หกคนของเราจะแบงออกเปนสองพวก สามคนบุกเขาไปทางดานซาย อีกสามคนแยกเขาไปทางดานหนา ปลอยทางดานขวาอันเปนทางขึ้นหุบทิ้งไว” “ผม แงซาย ไชยยันต พวกหนึ่ง คุณ นอย กับ เกิด อีกพวกหนึ่ง!” หัวหนาคณะเดินทางกําหนดให พรานใหญผงกหัวรับอยางงายๆ ทุกครั้งของการกําหนดแบงพวก เชษฐาจะตองสงนองสาวคนสวยอันเปนภาระหนักที่สุดในคณะ ใหมาอยูในความรับผิดชอบของจอมพรานเสมอ นั่นแปลวาเชษฐามองไมเห็นใครจะทําหนาที่น้ไดดีไปกวาเขา แมกระทั่งตัวเอง ในภาวะเสียงอันตราย ซึ่งทุกคนเขาใจดี ี ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 685 เชษฐา เลือกเอาทางซายมืออันเปนทุงแฝก เพราะฉะนันทางดานหนาซึ่งเปนของรพินทร ้พรานใหญหันไปทางแงซาย ผูจะทําหนาที่เปนมัคคุเทศกสําหรับฝายเชษฐา “จะพบมันหรือไมก็ตาม ใหออกมาสมทบกับฉันทางธารน้ําดานขวา ใครออกมาถึงกอนเปนฝายรอคอย เขาใจไหม?” หนุมกะเหรียงพเนจรพยักหนารับคํา เมื่อนัดแนะเปนที่เขาใจกันดีแลว รพินทรก็นําไตขึ้น ่เขาเตี้ยๆ โดยจากทางดานทีเ่ ดินมาแตเดิม อาศัยทางอพยพของสัตวออมลงทางชายทุงดานใตอนเปนัทางใตลม หนทางเต็มไปดวยความรกทึบสูงชันลําบากตอการเดินอยางยิ่ง กินเวลาถึงชั่วโมงเต็มกวาจะมาถึงเปาหมายที่ตองการ ทุกคนเหงื่อออกทวมกาย เปนริ้วรอยไปดวยหนามและกิ่งไมขวน โดยเฉพาะอยางยิ่งดาริน แตหลอนไมไดปริปากคําใดเลย พี่ชายและไชยยันตคอยใหความชวยเหลืออยูเสมอ ในขณะที่ปนขึ้นหรือไตลงหนทางชันตามไหลเขา  ครั้งหนึ่งในขณะที่ไตลงมาตามหนทางลาดชัน ดานขวาเปนโตรกเหวลึก กิ่งเถาวัลยแหงกิ่งหนึ่งทีหลอนใชเหนี่ยวโหนพยุงกายขาดหักออก รางของหญิงสาวเสียหลักพลิกกลิ้งลงไปอยาง ่หวาดเสียว โชคดีที่รพินทรกบแงซายไตลวงหนาลงไปกอนแลว ทั้งสองหันขวับมาเพราะไดยินเสียง ัเอะอะของเชษฐากับไชยยันตผูเห็นเหตุการณเพราะอยูเบืองหลัง พรานใหญควาตัวดารินไวไดอยาง ้หวุดหวิด แตน้ําหนักตัวประกอบกับความแรงที่หลอนกลิ้งลงมา และหนทางทีเ่ ทลาดเชนนัน พอ ้ปะทะหลอนไวได เขาก็เสียหลักลื่นเซคะมําหนาลงไปพรอมกับหลอนอีกครั้ง พอดีติดแงซายผูยน ืเอาหลังยันตนไมใหญคอยทาอยูตะครุบไวไดทั้งสองคน เลยพากันเสียหลักลมลงหมดทั้งสามคน แตติดอยูที่โคนไมนั่นเอง จวนเจียนจะหลุดขอบเหวลงไป ทุกคนใจหายใจคว่ําในอุปทวเหตุนั้น แมแตรพินทรเอง แตเจาตัวคนประสบอุปทวเหตุ กลับหัวเราะออกมาอยางสนุกสนาน ภายหลังจากที่แงซายเหนี่ยวแขนหลอนพยุงใหยืนขึ้น หลอนไมไดรบบาดเจ็บอะไรมากไปกวาถลอกปอกเปกบางเล็กนอย หันไปกลาวขอบใจพรานใหญกับแง ัซายราวกับไมไดเกิดอะไรขึน ้ เชษฐา ไชยยันตและเกิด พากันไตตามลงมาโดยเร็ว เมือมาถึงเห็นดาริน รพินทร กับแง ่ซายเปนปกติเรียบรอยดี ตางก็ถอนใจออกมาโลงอก “ระวังหนอย นอย!...” พี่ชายจองดูนองสาวดวยความเปนหวง และหนักใจยิ่ง “เหนื่อยมากกระมัง?” หลอนหัวเราะเสียงใส ปายแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อที่เกาะพราวอยูบนใบหนาปราศจากแววตื่นเตนตกใจอะไรกับอุปทวเหตุเมื่อครู “เปลาหรอกคะ ไมทันดูใหถนัดเสียกอน ไปจับเอากิ่งเถาวัลยผุเขามันขาดก็เลยเสียหลัก พี่ใหญโปรดอยากังวลไปเลยเรื่องเล็กนอยเหลือเกิน”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 686 เสียงพี่ชายกับไชยยันตบนพํา อยางไมวายอกสั่นขวัญแขวนในเหตุการณเมื่ออึดใจทีแลว ่มา รพินทรสีหนาเฉยๆ ลอบชําเลืองไปทาง ม.ร.ว.หญิงคนสวยนักผจญภัยเยี่ยมยอด สติและกําลังใจความกลาหาญของหลอนผิดธรรมชาติของผูหญิงสามัญเอาจริงๆ อนาคตขางหนาเห็นจะไมตอง กังวลมากนัก เขาคิดดวยความปลอดโปรงใจขึ้น หยุดพักพอลมหายใจทั่วทองดีแลว ตางก็รดหนาตอไปอยางบุกบั่นทรหด จนกระทั่งมาถึง ุชายดงดานใตตัดปาหญาคาและละเมาะเตียๆ อีกสองแหง ก็มองเห็นปาหนามอันแนนทึบอยูเบือง ้ ้หนา ตําแหนงใตลมตามที่พรานใหญตองการ รพินทรเดินเลาะตรวจรอยอยางระมัดระวังอยูครูใหญหยั่งทิศทางลมเพื่อความแนใจอีกครั้ง ก็หนมาโบกมือเรียกทุกคนเขาไปรวมสมทบเพื่อบอกแผนขัน ั ้สุดทาย ตางปลดเครื่องหลังที่บรรจุของใชจําเปน ออกวางกองรวมกันไวใตซุมไผ เพื่อการเคลื่อนไหวที่คลองแคลวสะดวกทีสุดโดยไมเกะกะเปนภาระ คงมีแตปนคูมือและกระสุนสํารองเทานั้น ่ กอนที่แงซายจะนําเชษฐาและไชยยันตแยกไปยังทิศทางทีตกลงกันไว หัวหนาคณะเดินทางสงมือให ่เขาจับ รพินทรยิ้มกระซิบ “ขอใหโชคดีนะครับ คุณชาย!” “ฝากนอยดวย!” “ไมตองหวงหรอกครับ” ฝายของเชษฐาตัดดานเล็กๆ ลับพุมไมไป พรานใหญหันมาทาง ม.ร.ว.หญิงดาริน เห็นหลอนเทน้ําในกระติกกรอกใสปาก ดื่มเสียเต็มอิ่มราวกับจะเผื่อไวสาหรับเหตุการณขางหนา แกะ ํหมากฝรั่งออกมาใสปากเคี้ยวพลางเลิกคิ้วสงมาใหเขา จอมพรานโคลงศีรษะชาๆ กึ่งออนใจกึ่งขันๆไมกลาวคําใดทั้งสิ้น โบกมือเปนสัญญาณ แลวนําออกเดินเลาะลัดทางดานอีกดานหนึ่ง ออมไปทางตะวันออกของบริเวณปาหนามอันรกชัฏกรอบแดงเห็นเปนดงอยูเบื้องหนา หลอนเดินตามหลังเขาปดทายดวยเกิด ตะวันใกลเทียง แผดแสงอาวระอุไปทัวบริเวณทุงราบกลางฤดูแลง เปลวแดดที่ระเหยขึ้น ่ ่สูอากาศแลดูระยิบระยับราวกับมองผานเตามหายักษ ยิ่งใกลดงหนามเขาไปก็ยิ่งปราศจากที่กําบังเพราะตนไมสลัดใบรวงโกรนเห็นแตกิ่งกานวางเปลาเหมือนโครงกระดูกกลางทะเลทราย ไมมีวี่แววของสัตวใดทั้งสิ้น แมแตนกเล็กๆ สักตัว ทันใดนั้นเอง ระหวางทีเ่ ดินกันมาในลักษณะเขาแถวเรียงหนึ่ง รพินทรผสาวเทายาวๆ แต ูเบากริบอยูเบืองหนาก็หยุดชะงักกึกลงอยางกะทันหัน! ้ ดารินกมหนากมตาเดินวัดรอยเทาเขาไปทุกระยะ เพราะความรอนอาวของอากาศรอบดานไมทันระวังตน ทรวงอกอันพุงตระหงานของหลอนจึงปะทะเขากับแผนหลังของเขาเต็มรักหญิงสาวรองอุทานอะไรออกมาคําหนึ่ง เหวี่ยงกําปนลงไปกลางหลังของเขาเต็มแรงอยางโมโห[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 687พรานใหญควาขอมือของหลอนโดยไมเหลียวหลังกลับ บีบไวแนนเปนสัญญาณเตือนใหหลอนเงียบสายตาคงเพงไปทางดงไผหนามอันแหงแดงเบื้องหนาไมกะพริบ หลอนหันไปมองตามแลวก็ยืนตัวแข็งเหมือนถูกสาปไปในพริบตานัน ้ ประจันหนาตระหงานเงื้อมอยูเบื้องหนา ระยะหางเพียงไมเกิน 20 วา โดยมีกอหนามพุงดอเตี้ยๆ กันกลาง รางทะมึนของอะไรชนิดหนึ่งยืนแหงนหนาเบิ่งอยูที่นั่น หนังหนาเปนเกล็ดราว ้ กับเอาเกราะนักรบโบราณมาปะไวเปนแถบๆ หัวเรียวเล็กไมไดขนาดกับลําตัว หูยาวรี เขาแทนทีจะ ่งอกออกจากมุมของศีรษะทั้งสองดานกลับโผลแหลมตั้งโงงอยูบนจมูก เขาหนาขาวใหญ...เขาหลังที่ขึ้นเรียงซอนกันสั้นกวาเล็กนอย มันคือแรดสองนอ หรือกระซูตวขนาดลูกชางรุน! ระยะที่เผชิญหนากัน จูโจมกะทันหัน ั ที่สุด แทบจะเรียกไดวาเผาขน! ตางฝายตางไมรูตัวมากอน เกิดยืนนิ่งอยูกบที่ เพราะรูสัญชาตญาณของเจาสัตวดกดําบรรพดุรายชนิดนั้นดีตามวิสัย ั  ึของพรานปา สวนนักเผชิญภัยสาวสวยหัวรั้นภายหลังจากหลับตาแลวลืมตาจองอีกครั้ง ก็บอกตนเองวาตาหลอนไมไดฝาดไปเพราะไอแดดอยางเชนที่เขาใจแตแรก พอสติคนสูตัว .470 ดับเบิลไร ืเฟลในมือก็ยกขึ้น หลอนขยับตัวเพียงนิดเดียว ก็ถูกสกัดไวอีกดวยอุงมือแข็งกราวปานคีมเหล็กของจอมพราน “นิ่ง!” เขากระซิบรอดไรฟนออกมาเบาที่สุด แตกเ็ ฉียบขาดที่สุด ดารินสะกดกลั้นลมหายใจ ยืนตัวแข็งอยูเชนเดิม แตละจังหวะการเตนของหัวใจหลอนเหมือนถูกกดจมอยูในนรกสันดาป ไมมีโอกาสนึกคิดหรือทํานายอนาคตไดทั้งสิ้น รพินทรหนีบพานทายไรเฟลไวในซอกแขนลักษณะเดิม ปากกระบอกชี้ 45 องศาลงดินเพียงแตนวเทานั้นที่สอดเขาไปแตะอยูที่ไก เขายืนประจันสวนหนากับมันนิ่งๆ ในระยะอันใกลชด ิ้ ินั้นโดยไมเคลื่อนไหว ราวกับจะเปนเพียงเสาตนหนึ่ง อึดใจใหญตอมา ซึ่งดารินรูสึกวานานสักหมื่นปกไมปาน เจาสัตวดกดําบรรพที่คาดกันวา ็ ึสูญพันธุไปหมดสิ้นแลวสําหรับปาเมืองไทยหายใจแรงๆ ออกมาครั้งหนึ่ง เริ่มหันรีหันขวางเงยจมูกขึ้นพยายามสายหากลิ่น สวนลูกตาเล็กๆ ของมันทั้งสองขาง ก็มองดูคลายจะจองมาที่มนุษยทั้งสามอยางตัดสินใจไมถูกอยูเชนนัน ลมพัดจากมันมาทางฝายมนุษยวูบหนึ่ง กลิ่นโคลนอับๆ โชยคลุงมา ้ถามันพรวดเขามาก็หมายถึงพริบตาเดียวเทานั้น ยอมถึงตัว แตแลวอยางนาประหลาดมหัศจรรยใจที่สุดในความรูสึกของดาริน แรดตัวนั้นออกวิ่งเหยาะๆ เลี่ยงไปทางดงหนามซายมือ หยุดเงยจมูกสูดกลินมีอาการพะวาพะวังเหลียวซายแลขวา แลว ่ก็ควบโขยกหางออกไปจนกระทั่งลับพงทึบ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 688 เสียงเกิดถอนใจออกมาดังสนั่น ไมใชเสียงถอนใจเพราะพนจากภาวะวิกฤตที่สุดมาไดอยางหวุดหวิด แตเปนการถอนใจเพราะความเสียดายอยางสุดซึ้ง ทวาสําหรับหญิงสาวยังคงเต็มไปดวยอาการตืนเตน จองหนารพินทรดวยความประหลาดใจเหลือที่จะกลาว ่ “ทําไมคุณไมยอม แลวทําไมมันถึงไมวิ่งเขาใสเรา ทั้งๆ ที่ประจันหนากันเผาขนแคน” ี้ หลอนครางออกมา “ที่ผมไมยิงก็เพราะมันไมใชสัตวท่เี ราตองการ และที่มนไมวิ่งเขาใสเรา ก็เพราะมันมอง ัไมเห็นเราชัด ยังไมแนใจ แรดเปนสัตวทสายตาเลวที่สด มันเชื่อจมูกของมันยิ่งกวาสายตา ถาเราอยู ี่ ุใตลม เพียงแตยืนนิ่งๆ เทานัน มันก็มองไมเห็นแลว ไมวาจะอยูใกลกนสักแคไหน” ้  ั “นายทิ้งลาภกอนใหญของเราไปเสียแลว หลายๆ ปจะไดพบสักที” เสียงเกิดบนออกมาอยางเสียดาย “ถายิงไอสองนอเมื่อตะกี้ ก็แปลวา เราชวดไอเขาเกกคูอาฆาตของเรา งานสําคัญของเราอยูที่การลมควายปาตัวนั้น ไมใชมวแตจะมาคิดหาลาภโดยเฉพาะอยางยิงในเวลานี” ั ่ ้ แลวเขาก็หันมาทาง ม.ร.ว.หญิงคนสวย พูดขรึมๆ “ขออภัย ที่หยุดอยางกะทันหันเมื่อตะกี้ มันฉุกเฉินขวนตัวเหลือเกิน จะบอกก็ไมทัน” หลอนหลบคอนขวับ หนาแดงดวยแสงแดดและความตืนเตนอยูกอนแลวยิ่งมีสีจดขึนอีก ่  ั ้บนอุบอิบอยูในลําคอฟงไมไดศัพท ควักผาเช็ดหนาออกมาเช็ดเหงื่อแลวถามกลบเกลื่อนวา “คุณเห็นมันตอนไหน?” “กอนหนา คุณหญิงเดินมาชนผมพริบตาเดียวเทานั้น กําลังเดินเพลินอยูเหมือนกัน อยูๆมันก็ลุกพรวดพราดจากกอหนามพุงดอนัน สงสัยจะนอนอยูกอนแลว และคงไดยนเสียงผิดปกติเลย ่ ิลุกขึ้น โชคดีเหลือเกินที่เราเดินมาทางใตลมมัน มายงั้นเปนไดแหลกไปบางแลว แรดเปนสัตวที่มีอารมณฉุนเฉียวโดยไมมเี หตุผล ถามันไดกลิ่นในระยะหางก็หนี แตถาจวนตัวก็พุงเขาใสทันที ดีไมเดินไปชนมันเขา” ครั้นแลว พรานใหญก็ออกนําเงียบๆ ตอไปตามเดิมโดยไมกลาวเชนไรอีก มาหยุดใครควญอยูริมปาหนามอีกอึดใจใหญ จึงวกสูลําหวยเล็กๆ อันแหงผากที่ทอดโอบขอบดงคดเคี้ยวไปมา ตรวจสอบทางลมอยูทุกระยะ การเดินของเขาแผวฝเทาชาลงเปนลําดับ ในที่สดก็กลายเปนยอง ุกริบ แสงตะวันยามเทียงสาดลอดกิ่งใบของเถาวัลยอันกรอบเกรียม ลงเปนจุดสวางเรืองรองอยู ่ทั่วไป อากาศระอุจนเสื้อเปยกชุมราวกับอาบน้ํา โดยเฉพาะอยางยิ่งสําหรับดาริน เสื้อลาสัตวผาชนิดบางเบาของหลอน รัดลงแนบเนื้อทําใหเห็นสวนสัดไดถนัดจนเจาตัวตองดึงบอยๆ เสียงนกกะรางรองรับอยูเปนระยะ ลมสงัดลงอยางนาอัศจรรย แมใบไมแหงเล็กๆ ก็แทบไมกระดิก พอไตขึ้นจากลําหวย ซึ่งเขามาอยูใจกลางของปาหนามอันเต็มไปดวยดานเล็กๆ อุดมไป[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 689ดวยฝุนและใบไมแหง เกิดก็เริ่มใชหูฟงแนบกับพื้น สวนรพินทรเคลื่อนไปลักษณะคอมๆ บางขณะ ก็ทรุดตัวลงนั่งพิจารณาไปรอบดาน ดารินไมมีโอกาสที่จะปริปากเอยถามขอสงสัยใดๆ จากเขาอีกเลย นอกจากคอยสังเกตดูอาการและปฏิบติตามไปทุกระยะ หลอนเต็มไปดวยความอึดอัดใจ เพราะ ัไมรูความถึงการเคลื่อนไหวไปแตละกาวของรพินทรกับเกิด นอกจากอาศัยเดาเอาวามันกําลังเปนระยะเขาดายเขาเข็มที่สุด ทั้งๆ ที่ตั้งแตเขามาในเขตดงหนามอันกวางใหญหนาทึบแหงนี้ หลอนสังเกตไมเห็นรองรอยของเจามหิงสาตัวนันเลยจนนิดเดียว ้ อีกครึ่งชั่วโมงผานไป มันเต็มไปดวยความทรมานอยางยิ่ง สําหรับคนที่ไมเคยมากอนอยางหลอน อากาศก็แสนจะรอน ปารกเต็มไปดวยหนาม จะกระดิกตัวคืบหนาไปไดแตละคืบแสนที่จะยากเย็น หลอนเพิ่งจะมาประจักษแนชดเอาบัดนี้เองวา นักลาสัตวที่ดีจะตองเต็มไปดวยความใจ ัเย็น และตอสูกับความอดกลั้นอยางเหลือขนาด หลอนลากไรเฟลคืบตามหลังเขาไปอยางทรหดเวนระยะหางหนึ่งชวงแขน นึกไมออกเหมือนกันวา หากเจาควายมหากาฬตัวนั้นจูโจมพรวดพราดออกมา ภายในบริเวณอันแคบจํากัดที่ตองคอยๆ เลื้อยคืบหนาไปราวกับตัวตุนนี้ หลอนจะกลับตัวทันตอเหตุการณหรือไม ลึกเขาไป...และลึกเขาไปเปนลําดับ ภาวะเชนนี้ดารินไมสามารถจะบอกไดวา หลอนกําลังอยูที่ไหน และขณะนีฝายของเชษฐากําลังอยูที่ไหน นอกจากวาจะคอยติดหลังตามพรานใหญ ้ไปทุกระยะสุดแลวแตเขาจะคลาน หรือคืบไปทางใด ไมมีการพูด ไมมีการใหคําอธิบายกัน เอาแตดอมๆ คลานๆ อยางเดียว ประเดียวแยกไปทางซาย ประเดี๋ยววกกลับมาทางขวา มันเปนความอึดอัด ๋ใจเหลือประมาณ แทบวาจะหมดสิ้นความอดกลั้น นานๆ ครั้งเทานั้น ที่เขาจะหันกลับมามองดูหลอนแลวก็ยิ้มใหนดๆ หลอนอยากจะดูวา ินั่นเปนการยิ้มเยาะสะใจที่พาเอาหลอนมาทรมาทรกรรมอยางนี้ได แลวก็ฮึดมานะมองตอบอยางไมยี่หระ คลายจะบอกวาเมื่อนายไหวฉันก็ไหวเหมือนกัน ไมวาจะคลานหรือเลื้อยไปลงนรกกันที่ไหน ครั้งหนึ่ง ขณะที่มุดลอดซุมไผใหญเสียงลูกปนสํารองที่ใสไวในกระเปาเสื้อของหญิงสาวกลิ้งกระทบกันจนเกิดเสียงขึ้น รพินทรหันขวับมาโดยเร็ว จองหนาหลอน แตดารินไมเขาใจความหมายมองตอบทําหนาตื่นๆ ถาม พรานใหญพยักหนาเปนสัญญาณ ใหเขาไปใกลจนมาหมอบอยูชิดกันที่โคนสะแกตนหนึง ่ “ลูกปน...” เขาจอริมฝปากชิดชองหูของหลอน “อยาใหมนกลิงกระทบกัน เกิดเสียงขึ้น!” ั ้ หลอนตีใบถามมาเปนเชิงวา แลวจะใหทํายังไง รพินทรหลับตาลง สั่นหัวดิกๆ อยางออนอกออนใจ แลวลวงกระเปาเสื้อหยิบยางรัดของเสนหนึ่งสงไปใหหลอน หญิงสาวยังงงไมเขาใจความหมายวา เขาสงยางเสนเล็กๆ ใหหลอนทําไม[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 690พรานใหญจึงทํามือบุยใบใหหลอนจัดการมัดลูกกระสุนสํารองเหลานั้นไวดวยกัน ปองกันไมให กลิ้งกระทบเกิดเสียงขึ้นในขณะเคลื่อนไหว ดารินยิ้มออกมาจืดๆ เพิ่งจะรูเรื่อง ปฏิบัติคําสั่งโดยดี เขาใหหลอนกําไวในฝามือ สําหรับเตรียมพรอมสองนัด โดยเหตุที่ปนของหลอนเปนปนแฝด สามารถบรรจุกระสุนเขาลํากลองไดเพียงสองนัดเทานั้น หลอนขยับปากจะถามอะไรสักอยาง แตจอมพรานแตะริมฝปากไว ออกคลานนําตอ อึดอัดใจเขาเต็มที่ ดารินเลยจิ้มนิวลงไปกลางหลังเขาเต็มแรง รพินทรสะดุงหันมามอง หลอนทําหนาตา ้เฉยเสีย แกลงยกนิวแตะริมฝปากเปนสัญญาณหามไมใหเขาพูดเชนไรบาง อีกฝายหนึ่งไดแตกะพริบ ้ตาปริบๆ เกิดผูเลื้อยราวกับงู ลอดเขาไปตามพงหนามทึบดานขวามือ ชูมือสูงขึ้นใหเห็นและกวักเรียก รพินทรกับดารินคลานเขาไปสมทบ พรานพื้นเมืองผูมีจมูกและสายตาพอๆ กับสัตวปา คอยๆเอามือแหวกพุมไมเบื้องหนาออก แลวบุยปากลงไปยังพืนเทลาดเปนแองเรียบ ในระหวางวงลอม   ้ของพงหนามหวายไมหางออกไปนัก รอยตีนของเจามหิงสาย่ําเกลือนอยูที่นั่น มองเห็นชัดแมกระทั่งรอยนอนของมัน บริเวณ ่นั้นดูเหมือนจะเปนตําแหนงรมเย็นที่สุดภายในพงหนามแหงนี้ เพราะเบื้องบนเปนหลังคาของกิ่งไมแหงที่หลนหักลงมาทับถมกันอยู บนซุมไมใหญประกอบไปดวยเครือเถาวัลยที่แนนทึบราวกับใครมาสานไว รพินทรกวาดสายตาไปรอบๆ ขณะนั้นลมสงัดทั้งปาเงียบสงบจนแทบจะไดยินเสียงหัวใจเตน มันเปนความเงียบอยางนาคิด เกิดเอาหูแนบพื้นอีกครั้งแลวเงยจมูกขึ้นสายรอนไปมาในอากาศ “ผมไดกลิ่นมัน นาย! มันอยูไมหางเรานี่เอง” พรานหนุมพืนเมืองกระซิบ ดารินกระชับ .470 ไวในมือแนน ปลดหามไกแผวเบา ้รพินทรเมมปาก ประสาททุกสวนเขม็งเกลียวเครียด ถึงแมเขาจะไมถึงกับไดกลิ่นของมันอยางเกิดวาก็ตามที แตสิ่งที่เห็นอยูกับตาในขณะนี้มนก็บอกไดชัด เหลือบตัวเล็กๆ ฝูงหนึ่งยังคงบินตอมอยูตรง  ับริเวณแองที่มนนอน ฟองน้าลายก็ติดอยูกบพื้นบางสวนชนิดที่ยังไมทนแหง พิสจนไดชัดวามันเพิง ั ํ ั ั ู ่จะลุกขึ้นผละไปภายในอึดใจใหญๆ นีเ่ อง แตนาประหลาดใจในขอที่วา มันเคลื่อนไหวไปอยางไมมี  เสียงเลยจนนิดเดียว ขณะที่เขาตามเขามาใกลจนเกือบจะถึงตัวอยูแลว และการยายที่จากลักษณะที่กําลังนอนพักอยูของมันนั้น...เปนการเคลื่อนยายโดยบังเอิญ หรือวามันไดกลิ่นมนุษยคูอาฆาตของมันกันแน! ชําเลืองมาทางนายจางสาวสวย ผูคอยติดหลังแจอยูราวกับเด็กเล็กๆ ทีติดพี่เลี้ยง รพินทร ่เริ่มหนักใจจนบอกไมถก ภูมิประเทศรอบดานมันรกทึบจนไมสามารถจะหมุนตัวไดถนัด ในภาวะ ูเขาดายเขาเข็มเชนนี้ มันสรางความกริงเกรงกังวลใหแกเขาเหลือประมาณ อึดใจใดก็ยังไมสามารถ ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 691จะทํานายไดถก ที่เจาควายผีนั้นอาจพรวดพราดจูโจมเขามาจากรอบทิศ และยามนั้นมันยอมเปน ูฝายไดเปรียบมนุษยรอยเปอรเซ็นต เจาตัวคนที่ถูกหวงเองกลับไมเห็นวาจะมีอาการหวันไหวสะทกสะทานอะไร เคี้ยวหมาก ่ฝรั่งอยูเยิบๆ คอยมองดูเขาอยูเชนนัน ความไมประสีประสาตอเหตุการณน้น บางขณะก็ทําใหผูหญิง ้ ักลาไออยางประหลาดเหมือนกัน สิ่งที่รพินทรกลัวไมยิ่งหยอนไปกวาการเผชิญหนากับเจาเขาเกกในขณะนีก็คือ ถาวินาทีฉุกเฉินที่สุดมาถึงและในระยะกะทันหัน ประชิดตัวเชนนี้ หมอมราชวงศ ้หญิงคนสวย อาจทําปนลั่นถูกเขาหรือเกิดเขาก็ได มันไมเหมาะนัก ที่จะใหหลอนเดินตามอยูทางดานหลังเขา จอมพรานโบกมือเปนสัญญาณใหเกิด เดินเลี่ยงออกไปทางดานซาย แลวรั้งแขนดารินใหขึ้นมาอยูเคียงขาง แทนที่จะใหหลอนแกวงปากกระบอกปนฉวัดเฉวียนอยูแถวๆ บริเวณศีรษะหรือตนคอของเขา “ไมตองกังวลวาจะตองรอผม หรือเกิด ถาเห็นตัวก็ยงเลย อยาตื่นเตนผลีผลามในเวลายิง ิระวังวิถีกระสุนไวดวย อยาใหถูกกันเอง” หลอนพยักหนารับ โดยรอยตีนทีปรากฏอยูเดนชัดนั้น ทั้งสามออกตามไปอยางระมัดระวัง ประสาทตาและหู ่ตื่นพรอม โดยเฉพาะดาริน...ความเหน็ดเหนื่อยออนเพลียหายไปราวกับปลิดทิ้ง เมื่อรูแนวาเปาหมายการลารอคอยอยูในอนาคตอันใกล ไมมใครพูดคําใดกันอีกเลย ี รอยนั้น ดูเหมือนจะเดินโดยอาการปกติไปตามทางดานอยางไมเรงรอนอะไรนัก มันนําวนเวียนไปในระหวางปาหวายและหนามพุงดอ ที่ขึ้นอยูสลับซับซอนเปนละเมาะ ซอกนั้นมองเห็นทิศทางรอบตัวไดในระยะหางไมเกิน 10 กาว โดยไมสามารถจะบอกไดวาการประจันหนาจะเกิดขึ้น ยังตําแหนงใด เวลาผานไปอีกยี่สิบกวานาทีก็พบวา รอยเหลานันเปนรอยเดินวนแบบทางเขาวงกต ้เหมือนจะวางกับดัก เพราะมันนํายอนกลับมาที่เกา อันเปนตําแหนงนอนของมันที่คนพบในตอนแรก เกิดเกาหัว สบถพํา ในขณะทีรพินทรกัดริมฝปาก ่ “ไอควายผีนรก มันจะเอายังไงกันแน ลอใหเดินวนเสียแลว” เสียงพรานพื้นเมืองอูอี้อยูในลําคอ “ที่ดงไผดานเหนือ ตรงที่เราคิดวาเปนรอยเกาของมันนั่นอาจเปนทางแยกไปของมันก็ได” รพินทรพูดอยางใครครวญ ดารินไมรูเรื่องอะไรก็เบียดชิดเขามากระทบไหล ถามวา “ทําไมหรือ?” “เราตามรอยมันกลับมาถึงที่เกาอีกครับ แปลกมาก ถาเราไมหลงรอยมันตรงทางแยกแหงใดแหงหนึ่ง ก็แปลวามันเดินลอใหเราตามเปนรูปวงกลม วนเวียนอยูนเี่ อง”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 692 ไมทันขาดเสียงของจอมพราน ก็มีเสียงนกระวังไพรรองกองมาทางดานเหนือ กิ่งไมแหงที่ใดสักแหงหนึ่ง หลนลงมากระทบพงเสียงผลัวะผะ แลวก็ปรากฏเสียงเหมือนสัตวขนาดใหญตะลุยพุมไมครืนไป มันดังอยูชวขณะเทานั้นก็เงียบหายไปตามเดิม แตเสียงนกยังคงรองอยูเปนระยะ ั่ “ทางโนนแนแลวครับ นาย” เกิดกระซิบเร็วปรื๋อ แลวออกเรงฝเทาไปอยางรวดเร็ว รพินทรแยกตัดดานเล็กๆ ไปทางขวาโดยมีดารินสาวเทาตามมาติดๆ เคียงไหล มาบรรจบกับเกิดทีซุมไผใหญแลวก็ติดรอยซึ่งนํา ่ขึ้นสูเนินสูงอันมีรอยตีนตะกุยขึ้นไป สองฟากทางเปนปาสะแกและเถากระทกรกทีแหงกรอบเกรียม ่สลับไปกับตนไขเนา ทางนันลาดชันขึ้นทุกขณะ พืนดินแข็งเปนหินปนกรวดจนแทบจะมองไมเห็น ้ ้รอยตีนของมัน นอกจากจะพิจารณาใหถี่ถวนจริงๆ พอมาถึงยอดเนินที่เต็มไปดวยตนยางและพุมขอยพนออกมาจากบริเวณปาหนาม ก็คนพบวา เจาควายมฤตยูแฝงตัวเขาไปหลบกําบังอยูพุมขอย แหงหนึ่ง ริมทางดาน รอยของมันหยุดอยูที่นั่น รอยปสสาวะยังเปนฟอง แลวก็บายหนาลงลําหวยกวางไปสูพนต่ําอีกฟากหนึง ทั้งหมดกระชั้นรอยเขาไปอยางเรงรีบ ความระมัดระวังเตรียมพรอมทวี ื้ ่ขึ้นถึงขีดสุด ในลําหวย รอยตีนของมันไมมีอะไรมาลบไดอีกแลวในภาวะที่ไลหลังกันอยางกระชันชิด ้เชนนี้ เพราะกองใบหญาแหงที่รบน้ําหนักตัวอันมากมายของมัน ปรากฏฟองใหเห็นชัด ตลิ่งหวย ับางแหง ก็ถูกลําตัวของมันเสียดสีขณะทีเ่ ดินผาน เปนรอยถลมสดๆ รอนๆ นี่เอง ปากหวยอันลาดต่ําลงทุกขณะนั้น นําออกธารน้ําของลูกเขาใหญอีกฝงหนึ่ง ที่มองเห็นปาเขียวชอุมอึมครึมอยูเบื้องหนา กอนจะถึงลําธารน้ําใสที่ไหลผานแกงหินปรากฏเสียงดังริกๆ อยูนน ั้เปนพื้นทรายปนกรวด ลักษณะหาดยื่นจากปากหวยออกไปประมาณ 40 เมตร รอยตีนของเจามหิงสามองเห็นไดในระยะไกลวาย่ําตรงไปยังธารแคบๆ นั้น ตางเรงฝเทา ตามออกไปที่ชายหาดนั้นอยางรีบดวน ดวยความเขาใจวาเจาควายเปลี่ยวมหากาฬ คงจะขามลําธารขึ้นดงฝงตรงขามไปแลว แตเมื่อมาถึง ทั้งสามก็มองตากันงงงันไปอีกครัง ้อยางคะเนอะไรไมถูก รอยตีนย่ําจากปากหวยตรงมาที่ลาธารน้ําแหงนีก็จริง มันมาสิ้นสุดเอาตรง ํ ้ตําแหนงชิดชายน้ํา ระหวางกลุมโขดหินหมูหนึ่งพอดี แตมองไมเห็นรองรอยแมแตนดเดียววามันจะ  ิขามไปฝงตรงขาม  ที่นามหัศจรรยที่สดก็คือ รอยหวนกลับ หรือแยกไปทางอืนก็ไมม!  ุ ่ ี มหิงสาตัวนั้นหายไปไหน?!! “มันเหาะไปไดยังไง นาย!” เกิดลืมตาโพลง รองออกมาอยางประหลาดใจ รพินทรกวาดสายตาไปยังภูมประเทศรอบดาน แลวกมลงพิจารณารอยตีนเหลานันอีกครั้ง ิ ้เขาเองก็มีความรูสกไมผิดอะไรกับเกิดในขณะนี้ งงไปหมด ดารินเองก็พอจะรูสึกถึงความแปลก ึ [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 693ประหลาดในขอนี้ หลอนเดินลุยน้ําซึ่งกวางประมาณสิบเมตรขึ้นไปยังชายหาดตรงขาม แลวสํารวจดูตามพื้นทราย “มันไมไดขามมาฝงนี้แน” หลอนรองบอกมา “ทางนี้ก็ไมมีรอยวกกลับ มีแตรอยที่เดินย่ําลงมาครั้งแรกเทานั้น นายหญิง!” เกิดตอบ ความระแวงชนิดหนึ่ง ผานแวบขึ้นสูสมองพรานใหญ เขาเองไมเคยพบเห็นกับตาตนเองมากอน ในอุบายเลหกลอันลึกล้ําของสัตวประเภทมหิงสา แตดูเหมือนจะเคยไดยนไดฟงจากพรานิ รุนเกา ที่เคยเลาไวในลักษณะที่ฟงแลวออกจะเกินความจริงซึ่งเขาไมเคยคิดวามันจะเปนไปได  พรอมๆ กับความเฉลียวคิดขอนั้น รพินทร ไพรวัลย หันขวับไปทางปากหวย อันเปนตําแหนงตนทางที่รอยควายตัวนั้นเดินลงมาในทันที ทวามันสายเสียแลว สําหรับความไหวทันของเขา!! วูบเดียว ที่เขาหันกลับมาเต็มตัว มันก็เปนวูบเดียวกับที่ภเู ขายอมๆ ลูกหนึ่ง กลิ้งลงมาจากหลังซุมไมที่ทึบริมปากหวย ระยะหางจากที่เขาและเกิดยืนอยูเ พียงไมเกินสิบหากาว แสงตะวันบายสาดกระทบรางนั้นเปนเงาทะมึนแลมะเมื่อม หัวอันใหญโตกมต่ําเห็นเขาแหลมโคงทั้งคู พุงดิ่งเขามาราวกับดาบของพญามัจจุราช เร็วเหมือนเงาผี...เร็วจนไมอาจเห็นอะไรไดถนัดตานัก... “เกิด! ระวัง!!” หลุดปากกองออกไปไดเพียงแคนั้น รพินทร ไพรวัลย ก็จาไดแตเพียงวายกเทาถีบกน ํพรานพื้นเมือง ผูที่กําลังยงโยยงหยกกมลงดูรอยตีนอยู เซคะมําไปทางขวา ตนเองเผนสุดแรงไปทางดานซาย ไมมโอกาสแมแตจะยกปนขึ้นทัน เพราะบัดนีภเู ขาลูกนั้นฮวบเขามาถึงตรงที่เขากับเกิดยืน ี ้อยูเสียแลว ระหวางที่รางของพรานใหญ ที่กระโจนหลบไปอยางไมคิดชีวิต ไปกระทบเขากับแกงโขดหิน เกิด ผูถูกแรงถีบสงตัวใหพนไปจากปลายเขาอันแหลมคมอยางหวุดหวิด ก็ตะกายตัวเองใหพนจากรัศมีการแวงกลับ สาดลํากลอง .375 แม็กนั่มเขาใสพรอมกับลั่นไก ชนิดที่ปากกระบอกหางจากลําตัวอันใหญโตมโหฬารนั้นเพียงคืบเดียว พรอมกับเสียงระเบิดตูม คนยิง ก็ถูกรอยโคงของเขาดานนอกตวัดกระทบสีขาง ลอยขึ้นทั้งตัว กระเด็นไปลมคว่ําคะมําหงายอยูกับพืนสี่หาวา ไรเฟลกระเด็นไปอีกทางหนึ่ง ้ มหิงสาบาเลือด ยกตัวขึ้น โขกเทาหนาทั้งคูกระทืบพื้น ราวกับแผนดินจะถลมทลาย งุดหัวลงต่ํา แลวก็พุงดิ่งเขามา หมายจะบดขยีเ้ หยื่อใหแหลกละเอียดไปกับพื้นทราย มันเปนจังหวะเดียวกับที่รพินทรจับปนไดถนัด เขาไมไดยกขึนเล็งเลย พอหันลํากลอง ้ตรง ก็ปลอยกระสุนตามหลังมันออกไปในระยะเผาขน[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 694 ขาหลังของมันหักพับลง กอนที่จะกระโจนเขาถึงตัวเกิดเพียง 2 วาเทานั้น กําลังแรงที่มน ัพุงมาประกอบกับอํานาจปะทะของ .458 แม็กนั่ม ทําใหรางใหญโตนั้นปดเปออกไป เกิดตะกายคลานสี่ตีนไปกับพื้นทราย พยายามจะเอาตัวหนีอยางไมเห็นแกชีวิต ควายมหากาฬทรงตัวขึนมาอีกครั้ง คราวนี้มันตลบสวนควันปนแทนทีจะมุงที่เหยื่อเดิม ้ ่รพินทรกระชากลูกเลื่อนพรอมกับกระโดดเขาหาหินใหญ ขณะนั้นเองเขาก็สะดุดหินเล็กๆ หงายหลังโครมลง ทุกสิ่งทุกอยาง ควรจะสิ้นสุดเสียทีสําหรับชีวิตของเขา...นั่นเปนความคิดครั้งสุดทายของจอมพรานระบือนาม...แลวก็กลิ้งตัวเปนลูกขนุน ปลอยใหโชคชะตาใหเปนไปตามยถากรรม เขายังไมหมดสติ ประสาททุกสวนตืนอยูทุกประการพรอมที่จะเผชิญหนากับวินาทีสยอง ่ ของตนทุกขณะ เพราะฉะนัน...หูเขาไมฝาดแน ในระหวางเสียงหายใจหนักๆ ของมันชนิดที่ไออุน ้ ปลิวมาสัมผัสตัว และเสียงแผดระเบิดกึกกองของไรเฟลนัดหนึ่ง ซึ่งดังราวกับระเบิดทิ้งจากเครื่องบิน ตาของเขาก็ไมไดหลับ เพราะฉะนั้น จึงมองเห็นกระจางชัดที่สุด มัจจุราชเขาโงงผูกําลังเตรียมจะใชเขาเสยรางที่นอนราบอยูกับพืนของเขาบัดนี้ ผงกศีรษะ ้เริดขึ้นราวกับถูกคอนยักษกระหน่ําอยางแรง ครั้นแลวพริบตาตอมา เสียงตูมที่สองก็กมปนาทขึ้นอีก ัจนราวไปหมดทั้งแกวหู เจาควายยักษผงกหัวกลับอีกครั้ง เอาจมูกทิมพื้นทราบขาหลังทั้งคูถีบลอย ่ขึ้นจากพืน แลวรางอันมโหฬารก็ฟาดสนันลงเกือบจะบดทับรางของรพินทรผูกลิ้งตัวหลบรอดการ ้ ่ลมทับไปไดเพียงแคฝามือเดียว! กอนที่เขาจะยันตัวลุกขึ้น ม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธิ์ ผูเปนทารกที่สุดในขบวนการผจญภัยตามทีเ่ ขาคิดไวแตแรก ก็วิ่งตะลุยขามลําธารตรงเขามา หนาของหลอนขาวซีด หลอนยืนพะวาพะวัง ในระหวางรพินทรผูบัดนี้นั่งถางขาเอามือยันพื้น กับเกิดผูนอนตัวงอกุมสีขางอยู สวนเจาควายยักษตวนั้น ขาทั้งสี่ยังคงสั่นกระตุกพลิ้ว เลือดทะลักออกมาจากบาดแผลที่กลางหนาผาก ัและสันจมูกราวกับทอประปาแตกไหลซึมลงไปกับพื้นทรายจนชุม “ผมไมเปนอะไรหรอก ไปดูเกิดเถอะ!” เขาพูดหอบๆ ปาดแขนเสื้อขึนเช็ดเหงื่อที่หนาผาก แลวยันกายลุกขึนยืน ดารินวางปนลง ้ ้วิ่งปราดเขาไปที่พรานพื้นเมือง รองถามละล่ําละลัก รพินทรก็มาถึงในเวลาไลๆ กัน สอดแขนเขาประคองปก หิ้วคนของเขามานั่งที่โขดหินใตรมไม จากการตรวจดูอยางถี่ถวน เกิดไมมีบาดแผลฉกรรจใดๆ เลย เคราะหดีทถูกเขาของมันทางดานนอก เปนรอยเขียวช้า ครั้งแรกเขาใจวาซี่โครงหัก ี่ ํแตภายหลังจากตรวจอยางถี่ถวนก็ปรากฏวา ซี่โครงของเกิดทุกซีอยูเปนปกติเรียบรอยดีทกอยาง ่ ุเพียงแตจกไปเทานั้น ทั้งสองชวยกันปฐมพยาบาลกันอยูครูเดียว เกิดก็หายใจสะดวกขึ้น ยิ้มออกมา ุ แหงๆ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 695 “ผมคงไมเปนไรหรอกครับ นายหญิง ขัดๆ ที่ซี่โครงเทานั้น ถาไมไดนายหญิง ผมกับนายคงแหลกเหลวอยูตรงนี้เอง มันเร็วจนเราดูไมทัน” เมื่อตางคนตางโลงอก ที่ทราบวาไมมีใครไดรับอันตรายรายแรงนัก ก็หนกลับมาพิจารณา ัที่ซากควายตัวนั้น ความจริงมันไดพิสูจนชัดออกมาวา เจามหิงสามฤตยูเดินลอฝายมนุษยผูตามลามันมายังธารน้ํา แลวก็เดินถอยหลังเหยียบซ้ํารอยตีนเดิมของมัน วกกลับไปแอบซุมอยูที่หลังพุมไม เพราะฉะนั้นการติดตามรอย จึงมาพบกับความงงงันตรงตําแหนงที่มนทิ้งไวครั้งสุดทาย ดูเหมือนมันจะ ัลองหนอันตรธารตัวเอง หรือมิฉะนั้นก็เหาะไป กวาที่รพินทรจะเฉลียวคิดทันในเลหกลอันฉลาดสุด ยอดของมัน มันก็ชารจรี่เขามาเสียแลว เปนการโชคดีสําหรับเขากับเกิดอยางยิ่ง ทีดารินผูไมประสีประสาที่สุด เดินลุยขามลําธาร ่ไปอยูฝงตรงขาม จังหวะทีมหิงสาตัวนันควบลิ่วเขาใสรพินทรกับเกิด จนตองหลบกันอยางชุลมุน ่ ้นั้น หลอนจึงเปนคนเดียวทีมีโอกาสตั้งหลักไดอยางถนัดที่สุด เพราะอยูหางไปอีกฝงหนึ่ง หลอน ่ตะลึงไปเหมือนกัน ขณะทีมันควบรี่ลงมา แตก็ไดสติเมื่อทั้งเกิดกับรพินทรถูกตะลุยกระจัดกระจาย ่กันออกไปไมเปนส่ําแลว ดังนั้นกอนที่มนจะพุงเขาขยี้พรานใหญ ชั่วเสี้ยวของวินาทีขณะที่เขาถอย ัหลังลมลง หลอนจึงลั่นกระสุนทั้งสองลํากลองออกไป เปนกระสุนสั่งอยางเฉียบขาดทั้งคู เพราะจับเขาสวนสมองหยุดมันลงไดแบบประกาศิต ลูกปนนัดแรก ที่ลั่นเขาสูตัวของมัน เปนลูก .375 ของเกิด ที่เจาะเขากลางลําตัวซึ่งแทบไมมีความหมายอะไรเลย นอกจากสรางความบาเลือดใหแกมันยิ่งขึ้น สวนนัดที่สองที่รพินทรยงไล ิหลังไป หัวกระดูกขาหลังดานซายใกลเคียงกับรอยที่เชษฐายิงบาดเจ็บไวเมื่อวันกอน มันพบจุดจบลงดวยมือของหญิงสาวผูไมมีใครคาดฝนมากอน แมกระทั่งเจาตัวคนที่พิชตมันลงเอง! ิ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 696 30 รางอันดําทะมึนของมันนอนกองพะเนินเทินทึกอยูที่หาดทรายริมธารน้า มองดูราวกับ ํภูเขาเลากา รพินทร เกิด และดารินยืนรายลอมซากนั้นมองดูหนากันเองอยางงงๆ อยูอีกอึดใจใหญโดยไมมีใครปริปากพูดคําใดออกมาเลย เหตุการณที่อุบัตขึ้นมันเหมือนกับความฝน ิ ในที่สุด พรานใหญก็ถอนใจยาวออกมา ถอดหมวกออกโคงคํานับใหแกหญิงสาวอยางออนนอม “เปนที่ปรากฏออกมาแลววา พรานเอง บางขณะก็ตองเปนหนี้บุญคุณชีวิตของนายจางเหมือนกัน โดยเฉพาะอยางยิ่ง นายจางผูนั้นเปนแตเพียงผูหญิง ถึงคราวแลวครับทีผมจะตองกลาว ่ขอบพระคุณคุณหญิงบาง ในการชวยชีวิตผมกับเกิดไวไดอยางหวุดหวิด” สีหนาของหลอนยังไมสรางจากความตืนเตน ระคนมึนงง หลอนแทบไมเชื่อสายตาวาเจา ่มหิงสารายกาจตัวนี้ พบจุดจบลงดวยน้ํามือของหลอนเอง หลอนจองหนาเขา สายตาปราศจากรอยภาคภูมหรือเยอหยิ่งยโสใดๆ ทั้งสิ้น นอกจากประกายแหงความปติ เมื่อเห็นวาเจาควายยักษตัวนั้น ิดับดิ้นสิ้นชีพลงแลว โดยทีทั้งเกิดและรพินทรไมไดรับอันตรายใดๆ ่ “อยาขอบใจฉันเลย ขอบใจโชคชะตาหรือเทวดาประจําตัวของคุณเองดีกวา มันเปนเหตุการณบังเอิญที่สุด ที่ฉันคนเดียวขามไปอยูฝงโนน ตอนที่มันพุงเขาใสคณกับเกิด ฉันจึงพอตั้งตัว ุตั้งสติทัน ถาหากฉันอยูฝงเดียวกับคุณ เราอาจแหลกกันหมดทั้งสามคน ตอนที่ลนกระสุนออกไป  ั่ฉันแทบไมรูสกเสียดวยซ้ํา ไมนึกเลยวาจะลมมันไดในวินาทีคับขันที่สุด” ึ “นายหญิงยิงเด็ดเหลือเกินครับ เขาสมองทั้งสองนัด ตอนที่มนลมก็เกือบจะลมทับนาย ดี ัวานายหลบเสียทัน” เกิดพูด มองดารินดวยความเคารพเชื่อมั่นในฝมือเต็มที่ แลวชีใหดูแนวกระสุนซึ่งเจาะ ้บริเวณศีรษะของควายมหากาฬตัวนั้น ระยะหางกันเพียงไมกี่นวระหวางแผลแรกกับแผลที่สอง ้ิ หลอนทรุดตัวลงนั่งบนโขดหินกอนหนึ่งอยางหมดแรง เปาลมออกจากปาก “หนู บางขณะถามีโอกาส ก็อาจชวยราชสีหไดเหมือนกันนะ...” พึมพําออกมาเหมือนจะกลาวกับตนเอง กระแสเสียงไมมีเจตนาที่จะกระทบหรือเปรียบเปรยเหน็บแนมรพินทรเชนไรทั้งสิ้น อันผิดไปจากทุกครัง ้ “ฉันงงไปหมดแลว ไมอยากจะเชื่อตัวเองเลย นี่ฉันยิงเจาควายยักษตัวนี้ลมดวยมือฉันเองหรือนี่ พี่ใหญ ไชยยันต แงซาย หรือใครๆ รูเขา คงประหลาดใจไปตามๆ กัน” แลวหลอนก็หวเราะเกอๆ ออกมา สั่นศีรษะชาๆ ฉงนสนเทหตัวเอง ั “ไมใชลมมันเฉยๆ ในลักษณะธรรมดา แตเปนการลมในวินาทีฉกเฉินที่สุด โดยชวยชีวิต ุผมกับเกิดไวเสียดวย อยาประหลาดใจไปเลยครับ ฝมือยิงปนตามปกติของคุณหญิงเยี่ยมอยูแลว และ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 697ผมก็เคยบอกแลววา ถาสามารถควบคุมสติไดโดยไมตนเตนตกประหมาเกินไปนัก คุณหญิงก็ ื่สามารถจะพิชิตสัตวปาอันตรายทุกชนิดลงไดโดยไมยากเลยครับ” จอมพรานพูดแผวต่ํา น้ําเสียงจริงจัง เหตุการณในครังนี้ เขาไมถอวาเปน ‘ฟลุก’ อยางที่ ้ ืเจาตัวคนยิงเองเขาใจ เพราะกระสุนที่เขาจุดตายอยางแมนยําทั้งสองนัด เปนเครื่องยืนยันใหเห็นชัดวา หลอนยิงดวยฝมือจริงๆ ภายหลังที่เริ่มจะคุนกับเหตุการณฉุกเฉินชนิดนี้มาจนเกิดความเคยชินบางแลว “ขอบใจมาก ที่อุตสาหสรรเสริญยกยองฝมือฉัน ฉันรูตวดีอยูหรอกวามันเปนเรื่องบังเอิญ ั ประจวบเหมาะขนาดไหน ถาฉันมีฝมือจริง ฉันจะตองสามารถอาน แกะรอย และลมมันลงดวยตนเอง โดยไมจําเปนจะตองเดินตามหลังคุณตอยๆ แบบนี้ คุณเองถาไมเคราะหรายถอยหลังสะดุดหินลม คุณก็คงจะหยุดมันลงไดกอนฉันแนๆ มันอยูที่จังหวะและโอกาสมากกวา ทั้งเกิดและคุณไมมีโอกาสจะยิงมันไดในขณะทีชุลมุนติดตัวอยูนั้น แตฉันไดโอกาสนี้ วาแตวา มันไปยังไงมายังไงกันนี่ ่เราเห็นรอยของมันมาสิ้นสุดเอาที่ธารน้ํานี่ แลวทําไมจูๆ มันก็ตลบออกมาทางดานหลังของพวกเราทุกคน รอยเดินยอนกลับก็ไมเห็นมี” รพินทรควักบุหรี่ออกมาจุดสูบเปนตัวแรก ภายหลังจากตกอยูในภาวะเครงเครียดติดตอ กันมาเปนเวลานาน “มันทําอุบายหลอกเราครับ ทําใหเราเห็นรอยเทาของมันตรงไปที่ลําธารเหมือนจะขามไปฝงโนน แลวก็เดินถอยหลังเหยียบซ้ํารอยตีนของตัวเอง วกกลับไปซุมอยูที่หลังพุมไมปากหวยโนนคอยดักเลนงานเรา ระหวางที่เรากําลังงงกันอยู มันก็พรวดออกมาเลย” หญิงสาวลืมตาโพลง อุทานอะไรออกมาคําหนึ่ง จองพิจารณาดูรอยตีนเหลานัน อยาง ้อัศจรรยใจไปหมด “ไมนาเชื่อเลย สัตวดิรัจฉาน จะมีความคิดอานเลหกลไดลึกซึ้งถึงเพียงนี้ เปนไปไดหรือ อยางคุณวานะ” “เปนไปไดหรือไมไดคุณหญิงก็เห็นกับตาอยูแลวยังไงครับ เราเห็นแตรอยมันเดินลงมาแตไมเห็นรอยวกกลับขึ้นไป แลวมันก็โผลออกมาทางดานหลังเรา ถามันไมเดินถอยหลังซ้ํารอยตัวเองไปทุกฝกาวอยางวานี่ มันจะมีวิธใด”  ี ไมทันจะขาดเสียงพูดของรพินทร ทุกคนก็ตองสะดุงสุดตัว เสียงไรเฟลแผดระเบิดสนั่นหวั่นไหวขึ้นสองนัดซอน ดังมาจากดานใตของบริเวณปาหนาม ที่ตางผานกันออกมากอนแลว หางกันไมถึงวินาที มันก็กกกองขึ้นถี่ยิบ ฟงจากเสียงเปนปนคนละขนาดกัน ซึ่งแปลวามากกวาหนึง ึ ่กระบอกขึ้นไป พรอมกัน มีเสียงกิ่งไมหกระเนระนาด ระคนไปกับเสียงตะโกนโวยวายฟงไมไดศพท ั ัแววๆ มา “พวกของคุณชาย ปะทะกับอะไรเขาใหแลว!”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 698 พรานใหญรองออกมาเร็วปรื๋อ เกิดกับดารินซึ่งนั่งอยูพรวดขึ้นยืนอยางตระหนก ยังไมทัน จะเอยคําใดกันทั้งสิ้น กัมปนาทปนก็สะทานมาอีกสองตูมติดๆ กัน แลวหลังจากนั้น ทุกสิ่งทุกอยางก็เงียบสงัดลงตามเดิม เหมือนไมไดมอะไรเกิดขึ้น ทั้งสามไดแตจองตากันอยูเชนนัน ี  ้ “ชางกระมัง?” หญิงสาวอุทานเสียงสั่น จองตาเขาอยางรอนใจ รพินทรเมมริมฝปากแนน พยายามจับเสียง ก็ไมไดยนอะไรทั้งสิ้น เกิดเขยกขาลากปนเขามาสมทบ ิ “คงไมใชชางหรอกครับนายหญิง ถาชางปานนี้คงไดยนเสียงมันรอง เสียงปาแตกลั่นไป ิแลว” ทุกคนไดแตจองตา นิ่งงันกันไปอีก ความเงียบคือปริศนาที่ทําใหตองคิดไปในทางไม  ชอบมาพากลนัก เสียงเหมือนกระซิบของดารินดังมาอีก “แลวทําไมถึงเงียบกริบกันไปแบบนั้น เสียงปนตั้ง 6-7 นัด แลวก็เงียบกันไปเฉยๆ” คําพูดของหญิงสาว ทําใหเขาตัดสินใจในทันทีนั้น บรรจุลกปนจนเต็มซองอยางรวดเร็ว ูแลวกระชากลูกเลื่อนขึ้นลํา หันมาทางเกิดออกคําสั่งโดยเร็ววา “เกิด! แกกับนายหญิงรออยูที่นี่แหละ ฉันจะตามไปดูเอง”  ขาดเสียง ก็กาวพรวดๆ ตัดพืนทรายริมลําธารตรงไปยังปากหวยเขาดงไปอยางรวดเร็ว ทิ้ง ้ใหพรานพื้นเมืองกับนายจางสาวรอคอยตรงบริเวณที่มหิงสาลมอยู ดารินขยับจะวิ่งตามไปดวย แตแลวก็ชะงักเพราะเกิดรองทวงไว หลอนจึงเปลี่ยนความตั้งใจ ระลึกขึ้นมาไดวา ในภาวะเชนนี้การ ปฏิบัติตามคําสั่งของรพินทรยอมเปนการดีที่สุด พรานใหญรดเรงมาตามลําหวย อันเปนทางเดียวกับที่เขาไดตามรอยเจามหิงสามาเมือครู ุ ่ใหญนี้ ยอนกลับขึ้นปาหนามอีกครั้งดวยความรอนใจ เสียงปนที่ซัลโวสนั่นหลายนัดซอนเมื่ออึดใจที่แลว ทําใหเขาไมสามารถจะทายอะไรถูก ทายฝายเขาระเบิดกระสุนเขาใสเจามหิงสาบาเลือดตัวนั้นกอน เวนระยะหางกันเพียงไมเกิน 2-3 นาทีเทานัน ก็มีเสียงยิงสนั่นหวันไหวมาจากดานของ ้ ่เชษฐา ซึ่งแยกออมไปอีกทางหนึ่ง ลักษณะของเสียงปนที่ระเบิดขึนหลายนัด ในชวงจังหวะตางๆ ้กัน แสดงวาเปนการปะทะในขั้นดุเดือดรายแรงทีเดียว ครั้นแลวมันก็เงียบหายไปเสียเฉยๆ โดยไมมีอะไรกระโตกกระตากเลยเชนนี้ ทําใหเขาไมสบายใจนัก จากความจัดเจนจนคุนเคยกับภูมิประเทศดีอยูกอนแลว ไมกี่อึดใจหลังจากนั้น รพินทรก็พบตัวเองในปาหนามอันแหงเกรียมกวารกทึบ บายหนาไปตามทิศทางที่ไดยนเสียงปน สอดสาย ิสายตาและเงียหูสดับตรับฟงไปทุกฝกาว ใจเตนระทึก ระหวางเชษฐา ไชยยันต และแงซาย ทั้งสาม ่คนเขาไมกลาที่จะเดาวาคนใดคนหนึ่ง หรือมิฉะนั้นก็ทั้งสามคน มีอันเปนไปเชนไรเสียแลว[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 699 ใจชื้นขึ้นเล็กนอย เมื่อไดยนเสียงคนพูดกันแววๆ ทางพงหนามขางหนา เขาก็ปองปากกู ิใหสัญญาณออกไป พอขาดเสียง ก็มเี สียงกูตอบออกมา พรานใหญเรงฝเทาขึ้นอีก พอพนรอยแยกของทางดานเล็กๆ สองฝงเปนปารก เบื้องหนาเปนเนินสูง เขาก็ถอนใจออกมาโลงอก เชษฐา ไชยยันต และแงซาย ยืนรวมกลุมกันอยูริมซุมไผหนาม หางออกไปเล็กนอย บนกอหนามพุงดอ ภูเขายอมๆ ลูกหนึ่งกองฟุบอยูที่นั่น พอมองเห็นเขา ทังเชษฐาและไชยยันตกสงเสียง ้ ็ รองทักอยางดีใจลั่นมา พรานใหญวิ่งตรงเขาไป พอถึงก็พบวา ภูเขาทีกองอยูนน คือแรดสองนอหรือ ่ ้ักระซูตัวเดียวกับที่เขาไดเผชิญหนากับมันมากอนเมื่อชัวโมงที่แลว กอนหนาที่จะปะทะกับมหิงสา ่นั่นเอง เชษฐานั้นเสื้อลาสัตวทางดานหลังขาดรุงริ่ง ราวกับใครเอามีดกรีด สําหรับไชยยันต แขนทั้งสองขางและบริเวณใบหนา เปนรอยขีดขวนจากหนามยับไปหมด เลือดโทรม สวนแงซายดูเหมือนจะไมไดรับอันตรายอะไรเลย มองเห็นแคนั้น เขาก็ทายอะไรไดถูกหมด “เปนอะไรหรือเปลาครับ คุณชาย คุณไชยยันต” เขาถามแทบจะไมหายใจทันทีที่พรวดเขามาถึง ทั้งสองหัวเราะ แสดงวาไมมีรายแรงสาหัสมากไปกวาทีเ่ ห็น “ก็ไมเปนไรหรอก แคเกือบตายเทานัน...” ้ ไชยยันตตอบพลางหัวเราะอยางอารมณขัน “เชษฐาถูกมันเสยลอยขึ้นทั้งตัว ทีแรกนึกวาแหลกแลว โชคดีเหลือเกินนอของมันเฉียดสันหลังไปอยางหวุดหวิด กระชากเสื้อขาดออกทั้งกระบิ สวนผมวิ่งตะลุยเขาไปในกอหนาม หนาตาเนื้อตัวไมมีเหลืออยางที่เห็นอยูนี่แหละ ไหนอธิบายหนอยซิผูกอง ไอมหิงสาของคุณ ไหงถึงจําแลงรางกลายเปนกระซูไปไดยงงี?”ั ้ “มันจําแลงรางไมไดหรอกครับ มันคนละตัว คนละชนิดกันตะหาก แตบังเอิญวามันเขามาอยูในบริเวณใกลเคียงกันเทานั้น” เขาตอบยิ้มๆ พลอยขบขันสีหนาอาการของไชยยันต ผูมักจะหัวเราะไดแมกระทั่งความ ตาย จากการบอกเลา ความก็ปรากฏพอจะลําดับภาพไดวา ฝายของเชษฐา ไชยยันต และแง ซาย ซึ่งออมสกัดเขาทางดานซายของดงหนามตามที่นัดแนะกันไว พบรอยของมหิงสาที่หมายลาอยางชัดเจน และสาวรอยกระชั้นกันเขามาเปนลําดับ แตยงไมมีวี่แวววาจะเห็นตัว ขณะที่ดอมๆ กัน ัอยูน้น ตางก็ไดยินเสียงปนระเบิดกึกกองขึนจากฝายของรพินทร อันทําใหเขาใจไดแนชัดวา พราน ั ้ใหญจะตองเขาถึงตัวมหิงสาแลว พรอมๆ กับเสียงปนที่ลั่นถี่ยิบอยูหลายนัด ก็มเี สียงปาแตกลูเปนทางตรงเขามา ทําใหคิดวามหิงสาถูกปนบายหนาหนีมาทางฝายของตน จึงซุมสกัดอยู แตความจริงนั้น เสียงทีวิ่งเตลิดมา เปนเสียงของกระซูตัวนี้ ซึ่งตื่นตกใจเสียงปนมาจากฟากโนน เสียงวิ่งตรงเขา ่ [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 700มานั้น หยุดชะงักคลายๆ จะไดกลิ่น แลวก็เปลี่ยนทิศเลียงออมไปทางหนึ่ง แงซายซึงทําหนาที่เปน ่ ่พรานจึงชวนออกกาวสกัด ระหวางทีตามเขาชิดโดยทียงเขาใจวาเปนมหิงสานั่นเอง เจากระซูตวนี้ก็โผลพรวดออก ่ ่ั ัมาจากดงหนามอันหนาทึบทีมันกําบังซุมตัวอยู ดิ่งเขาใสเชษฐาเปนคนแรก เสียงปนสองนัดแรกที่ ่ดังขึ้นเปนเสียงปนจากไชยยันต ผูกระหน่าใสทั้งลํากลองซายขวาโดยไมตองเล็ง มันถูกเขาระหวาง ํ ตะโพกหลังกับชวงทองอยางจัง ลมตะแคงไป จังหวะทีเ่ สยนอขึ้นหมายขยี้เชษฐาจึงเสียไป เปนผลใหเสื้อขาดติดปลายนอ ราชสกุลหนุมหัวหนาคณะเดินทางพนวินาทีดบจิตนันไปไดอยางหวุดหวิด ั ้ พอมันทรงตัวติดก็สวนควันปนเขาใสคนยิง ผูซึ่งวิ่งอยางไมคิดชีวิตผาเขาไปในดงหนามและกอนที่มนจะทันถึงตัวไชยยันต เชษฐากับแงซายก็ระเบิดไรเฟลในมือเขาใสโดยไมนับ ั ภายหลังจากทีมันลมหมดฤทธิ์เดชลงแลว แงซายตองใชมดเดินปา ถางพงหนามเขาไปรับ ่ ีตัวไชยยันตออกมา ซึ่งเจาตัวก็ไมสามารถบอกไดเหมือนกันวา ขณะนั้น เขาสามารถตะกายบุกเขาไปในปาหนามอันแหลมเหลานั้นไดอยางไร “ดีวานี่สามคนชวยกัน ถาคนเดียวปานนี้เสร็จไปแลว ยิงมันไมทันแน” เชษฐาบอก ยกมือขึ้นลูบสันหลังตัวเอง ซึงมีรอยเสื้อขาดยับเยิน แลวทั้งสองก็แสดงทา ่ประหลาดใจ เมื่อพรานใหญบอกใหทราบวาเขาเผชิญหนากับกระซูตัวนี้มากอนแลว “ผมนึกไมถึงเลยครับวา พวกของคุณชายจะมาปะทะกับมันเขาในเวลาไลๆ กับที่ทางดานผมก็ฟาดกับเจาควายปาตัวนัน” ้ แลวเขาก็เลาเหตุการณ ที่เผชิญหนากับมหิงสาใหเชษฐากับไชยยันตฟงโดยละเอียด พอ ทราบวาควายมหากาฬตัวนัน ถูกพิชิตลงดวยฝมอของดาริน ทั้งสองอาปากคางตะลึงงันไปดวยความ ้ ืประหลาดใจสุดขีด “นอยนะเหรอ เปนคนคว่ํามัน?” พี่ชายรองออกมาอยางตื่นเตนอัศจรรยใจ “เปนความจริงครับ ถาไมใชเพราะฝมือคุณหญิง ปานนี้ผมกับเกิดก็แหลกไปแลว” “เปนเรื่องมหัศจรรยที่สุด นี่ถาไมใชเพราะคุณบอกละก็ ตอใหอมพระมาพูด ผมก็ไมเชื่อเด็ดขาด” ไชยยันตครางหัวเราะออกมาอยางงงๆ กะพริบตาปริบๆ แงซายผูเงียบขรึมทุกสถาน-การณก็พดขึ้นลอยๆ ู “นายหญิงเปนคนสติดี ยิงปนก็แมน ผิดคาดไปถนัด ผมนึกวามันจะลมลงดวยปนของผูกองเสียอีก” เมื่อตางฝายตางเลาถึงเหตุการณ เชษฐา กับไชยยันต จึงเขาใจในทันทีวา เหตุไรฝายของตนถึงประจันหนากับเจากระซูตวนีเ้ ขา ทังสองฝายตางเผชิญหนากับอันตรายในเวลาไลเลี่ยใกลเคียง ั ้กัน และเกือบจะเอาชีวตไมรอดดวยกันทั้งสองดานจากสัตวรายสองชนิด ิ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 701 มันเปนการลาที่ไดรับผลสําเร็จแบบโชคสองชั้น โดยที่ไมมีใครคาดฝนไวลวงหนา คือไมเพียงแตจะไดตัวเจามหิงสาอันเปนเปาหมายสําคัญเทานัน ยังมีผลพลอยไดจากกระซูตัวมหึมาเพิ่ม ้ขึ้นอีกตัวหนึ่งดวย ทวาชีวิตของคณะพรรคแตละฝาย ก็แทบจะปลิดลงไปในสภาพที่แทบไมแตกตางไปจากกัน ไมมีใครแสดงความสนใจกับกระซูตัวนั้นนัก จุดหมายสําคัญในขณะนี้อยูที่มหิงสามาก-กวา รพินทรบอกใหทิ้งซากเจาแรดสองนอตัวนั้นไวกอน นําตรงไปยังลําธารชายดงหนาม ซึ่งเกิดกับดารินรอคอยฟงขาวอยูในขณะนี้ ดารินมีสีหนาแชมชื่นขึ้นเมือเห็นพรานใหญโผลกลับมา พรอมกับคณะพี่ชายของหลอน ่ซึ่งสังเกตเห็นผาดๆ วา ไมมีใครไดรับอันตรายรายแรงอะไรนัก หลอนวิ่งถลันออกไปรับโดยเร็วภายหลังจากการสอบซักบอกกลาวกันและกัน ทั้งสองฝายก็รูเรื่องโดยตลอด เชษฐา ไชยยันต และแงซายตรงปราดเขาพิจารณาดูทซากควายยักษตัวนั้นอยางตืนเตน ตางถายทอดในสิ่งที่ไดเผชิญมากับ ี่ ่ตนเองใหอกฝายฟงโดยละเอียด และหยุดพักกันทีน่นชัวคราว เพื่อพักผอนความเครงเครียดทางกาย ี ่ ั ่และสมอง ที่ตางผจญกันมาตังแตเชา ้ เชษฐาเขามาสํารวจอยางถี่ถวนที่ซากนั้น พรานใหญก็ชใหดแผลเกาตรงตะโพกซาย ซึ่ง ี้ ูเชษฐายิงไวเมือวันกอน มันเจาะทะลุเนื้อตะโพกออกไปเฉยๆ โดยไมกระทบกระดูก เปนแผลที่ไมมี ่ความฉกรรจอะไรเลย นอกจากสรางความเจ็บปวดและพยาบาทมาดรายใหแกมนยิ่งขึน ั ้ “มองผาดๆ ยังกะชางหนุม...” หัวหนาคณะเดินทางจุปาก โคลงศีรษะชาๆ “ทําไมมันถึงใหญโตมโหฬารถึงขนาดนี้ แทบไมเชื่อสายตาเลย เหมือนสัตวโบราณงั้นแหละ” “อายุของมันมากเต็มทีแลวครับ แกเสียจนกระทั่งเขากรอน รูสึกวาน้ําหนักตัวจะมากกวากระซูตวเมื่อกีนี้เสียอีก” ั ้ สวนกวางที่สุด คือกลางลําตัวของมันขณะที่ลมตะแคงอยูนั้น คนรางใหญขนาดเชษฐาและแงซายสองคน ยืนกันอยูคนละดาน เชษฐาทดลองโดยยืนสงมีดเดินปาที่ยาวศอกเศษไปใหแง ่ซาย หนุมกะเหรี่ยงพเนจรเอือมมือมารับสุดเอื้อม ยังไมสามารถจะเอื้อมถึงปลายมีดที่เชษฐายืนสงมา ้ ่ใหได “ลมไอควายยักษตวนี้ลง เธอก็เอาปริญญาเอกของนักลาสัตวไปไดแลว นอย” ั ไชยยันตหนไปบอกกับดาริน แพทยสาวคนสวยยิ้มเลียน สีหนาของหลอนไมมีแวว ั ่ภาคภูมใจใดๆ ทั้งสิ้น นอกจากรองรอยของความอกสั่นขวัญหาย ทียังเหลือคางอยูในแววตา ิ ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 702 “เห็นจะไมขอรับดีกรีอันนี้หรอก ฉันเพิ่งจะเรียนรูชดเดียวนีเ้ องวา การประจันหนากับ ั ๋สัตวใหญดุราย ขณะที่มนหมายจะเขามาเอาชีวิตเรานั้น มันเปนอยางไร ยอมรับวาขณะนัน กลัวจน ั ้ตัวสั่น สติสตังไมไดอยูกับเนือกับตัวเลย ทําอะไรลงไปตามสัญชาตญาณบงการอยางเดียวเทานั้น”  ้ แลวหลอนก็ยกมือขึ้นลูบคลําไหลขวา อันราวระบมไปหมดดวยอํานาจแรงสะทอนถอยหลังของ .470 บนอุบอิบอยูในลําคอ ภายหลังจากเรืองตื่นเตนผานพนไปแลว ่ การสนทนาก็กลับกลายมาเปนเรื่องขบขันสนุกสนานอีกครั้ง เมื่อทั้งสองฝายผลัดกันเลาถึงเหตุการณในวินาทีฉกเฉินขีดสุด ซึ่งตางเผชิญกันมา ุคนละแงมุม เรืองของการผจญภัยในปามีทงความนากลัวและขบขันรวมอยูในตัวของมันเองเสมอ ่ ั้ ดารินหัวเราะจนน้ําตาไหล เมื่อเชษฐาเลาถึงลักษณะของไชยยันตที่วิ่งอยางไมคดชีวตผา ิ ิเขาไปในดงหนาม แลวก็กลับออกมาไมได สวนไชยยันตก็พรรณนาโดยละเอียดวา ขณะที่กระซูตัวนั้นพุงเขาใสเชษฐานั้น เชษฐาออกวิ่งกระเจิดกระเจิงโดยไมรูทิศทางอยางไรบาง จนกระทั่งถูกขวิดเสยลอยควางขึนทั้งตัว รพินทรกบเกิดก็รูสึกขบขันตนเอง เมื่อดารินผูเห็นเหตุการณอยางถนัดที่สด ้ ั ุเลาใหฟงวาทั้งเขาและเกิดอยูในอาการอลหมานเชนไร ตอนที่มหิงสาควบเขาไล  ทุกคนตระหนักไดดวา ชีวิตที่รอดมาไดนน ตกเปนหนีบุญคุณของอานุภาพไรเฟลขนาด ี ั้ ้หนักแทๆ เพราะขณะที่ยงออกไป ถึงแมจะยังไมถกที่สําคัญพอที่จะหยุดมันไดอยางเฉียบขาด ิ ูอํานาจแรงปะทะอันมากมาย ก็ทําใหมันชะงักปดเปเสียการทรงตัวไป เปดโอกาสใหผูเคราะหรายที่กําลังจะถูกมันบดขยี้หลบเอาตัวรอดไดอยางหวุดหวิด กรณีที่เห็นชัดที่สด ก็คืออํานาจของ .600 ไน ุโตรเอกซเปรส ซึ่งไชยยันตกระหน่ําเขาใสกระซูหนังหนาตัวนั้น ขณะที่มนกําลังพุงเขาขวิดเชษฐา ัแมจะถูกตรงตะโพกและบริเวณทอง ก็ทําใหมันช็อกลมฮวบลงไดชวอึดใจใหญ ชวยใหเชษฐารอด ั่พนวินาทีมรณะไปไดพรอมกับตั้งตัวทัน “ถาไมได .600 ที่ไชยยันตยิงสงเดชปะทะไวเสียกอน ผมก็คงเละไปทั้งตัวแลว” หัวหนาคณะเดินทางบอกอยางไมวายหวาดเสียว หันไปตบไหลเพื่อน ผูบัดนี้มีพลาสเตอรติดตามแขนขาและใบหนาเต็มไปหมด ทําใหมองดูแลวเปนที่ชวนขบขันยิ่ง ผูที่ไมไดรับอันตรายใดเลยแมแตรอยขีดขวน ก็มีเพียงสองคนเทานั้น คือดาริน กับแงซาย นอกนันก็มรอยขัดยอกและ ้ ีถลอกปอกเปกกันไปทุกคน ไชยยันตมีบาดแผลปุปะมากกวาทุกคน มันเปนเกมแหงการเสี่ยง ที่คณะนายจางทังหมดยอมรับวาสาสมใจยิ่ง ้ แงซายกับเกิด ไดรับคําสั่งใหเดินยอนกลับไปเอาสัมภาระของทุกคนที่ปลดกองรวมกันไวชายดง กอนที่จะแยกกันยองตามมหิงสา รพินทรเปดหนังควายยักษตัวนั้นตรงบริเวณสันหลังออกแลเอาเฉพาะเนื้อสันออกมากอไฟยางอยางชนิด สดๆ รอนๆ ริมลําธารที่นั่งพักกันอยู เพื่อชดเชยใหแกพลังงานและความเหนือยยากแทบจะเอาชีวิตไมรอด ในการติดตามพิชิตมัน มันเปนเนื้อสดมือ ่ ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 703แรกสําหรับทุกคน ภายหลังที่ไดผละจากขบวนเกวียนออกมา ดารินคนเดียวเทานั้นที่กนไมลง ิหลอนไดแตนงมองเฉยๆ และปฏิเสธเด็ดขาด ไมวาไชยยันตหรือพี่ชายจะชวนคะยั้นคะยอมาเชนไร ั่ “เห็นตัวของมัน นึกถึงภาพเมื่อตะกี้นแลว ขยอกไมลง ใครจะกินก็กนเถอะ ไมตองเปน ี้ ิหวงฉันหรอก” หลอนวา แลวหลอนก็รอคอยอาหารกระปอง ซึ่งเกิดกับแงซายกําลังเดินทางไปขนมาประมาณครึ่งชั่วโมง ทั้งสองก็หอบเอาสัมภาระติดตัวของทุกคนที่ถอดทิ้งไว กลับมาถึงและรวมวงสมทบกินเนื้อยางอยางเอร็ดอรอย “สําเร็จไปอีกหนึ่งละ ทีนกถึงคราวไอแหวง จอมนักเลงโตเสียที” ี้ ็ ไชยยันตพูด แววตาของอดีตนายทหารปนใหญสุกใสราเริงอยูเหมือนเดิม มันสอถึงความบึกบึนทรหดแบบนักเผชิญภัยแทจริง การเสี่ยงแบบทามฤตยู เปนความสนุกสนานบันเทิงสําหรับเขา ทั้งๆ ที่ดูผาดๆ ในครังแรกวาเขาจะเปนคนสํารวจและออกจะขลาดๆ อยูบาง ้ ธาตุแทที่ซอนเรนอยูในตัวคน มันมักจะมาสําแดงตนเดนชัด ในขณะที่รวมชีวิตกันอยูกลางปาเชนนี้เอง “รูสึกวาคุณไชยยันตจะเจ็บมากกวาพวกเราทุกคนนะครับ แผลเต็มตัวทีเดียว ระยะวันสองวันนี่จะตามไอแหวงไหวหรือเปลาก็ไมทราบ” เขาพูดเบาๆ อยางเปนหวง เจาตัวคนมีพลาสเตอรติดเต็ม หัวเลาะลั่น “โอย! เรื่องเล็ก รพินทร ผมเพียงแตถูกหนามเกียวเทานัน ไมมีอะไรสาหัสสากรรจนัก ่ ้หรอก ใหนอยฉีดยากันบาดทะยักกินยาแกอักเสบ ไดนอนเต็มอิ่มสักคืนเดียว ถึงไหนถึงกัน ผมเปนหวงเชษฐามากกวา เห็นถูกมันเสยงัดลอยขึ้นทั้งตัว แผลขางนอกไมมี ขางในอาจช้ําขึ้นมาก็ได” แลวก็หันไปทางสหาย ถามวา “เปนยังไงบาง เชษฐา?” คําพูดของไชยยันต ทําใหทกคนเบนสายตาไปยังหัวหนาคณะเดินทางเปนตาเดียว โดย ุเฉพาะอยางยิ่งนองสาวคนสวย สีหนาของหลอนแสดงอาการวิตก ลุกขึ้นเดินมานั่งใกลๆ พี่ชาย และขอตรวจดูรอยถูกขวิดทางดานหลังของเขา “พี่ใหญรูสึกยังไงบางคะ?” หลอนถามแผวเบา จองหนาพี่ชาย เชษฐายิมเรียบๆ ้ “ขณะนียังไมรสึกอะไรมากนักหรอก ยอกๆ คลายๆ ใครเอาตะพดมานวดหลังขนาด ้ ูเบาะๆ เทานั้น เชื่อวาคงไมเปนอะไร” ดารินพิจารณารองรอยกลางแผนหลังของพี่ชายอยางถี่ถวน มันเปนรอยเขียวช้าเล็กนอย  ํหลอนทดลองใชฝามือกดหนักๆ ลงไปยังตําแหนงนั้นและบริเวณหลังทั้งหมด พรอมกับสอบถามวาเขามีความรูสึกเจ็บหรือไม เชษฐาสั่นศีรษะ สีหนาอยูในอาการปกติธรรมดา หลอนออกคําสั่งใหเขา ลองสูดลมหายใจเขาออกหนักๆ และใหลองไอแรงๆ พี่ชายปฏิบัติตามคําสั่งโดยดี[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 704 “เจ็บบางไหมคะ?” “ปกติธรรมดา” แพทยสาวถอนใจออกมาอยางโลงอก เงยหนาขึ้นพูดกับทุกคน “คงไมเปนอะไรหรอก แตจะรูแนชดก็ในราวพรุงนี้ พีใหญยังไมถงกับหลังเดาะ และตา ั ่ ึเกิดยังไมถึงกับซี่โครงหักก็นับวาเปนบุญที่สุดแลว” หลอนจัดการฉีดยาใหไชยยันต และใหยากินกับพี่ชายจากชุดเครื่องเวชภัณฑขนาดจิ๋วที่ติดยามหลังมาดวย ทุกคนมีความรูสึกเหมือนยกภูเขาออกไปจากอกไดลูกหนึ่ง เมื่อกําจัดเจามหิงสาเขาเกก ซึ่งกอกวนรังควานและทําหนาที่เปนกองระวังหลังสําหรับโขลงไอแหวงลงไดสําเร็จ เชษฐามองดูนาฬิกาขอมือ แลวแหงนหนาขึ้นเทียบกับดวงตะวันที่บายคลอยต่ําไปมากแลว พลางหันมาขอความเห็นรพินทร “เสร็จศึกไอมหิงสานี่ลงแลว จะเอายังไงกันตอไปละ?” ขณะนัน มันเปนเวลาบายสี่โมงเศษ ดวงตะวันกําลังแตะขอบลงกับเหลี่ยมผาทางดาน ้ตะวันตก เสียงนกหวารองโหยหวนกังวานกองมาจากปาบน พรานใหญใครครวญอยูเปนครู ก็บอกเบาๆ วา “ถาเราออกเดินทางกันเดี๋ยวนี้ เพื่อจะไปสมทบกับขบวนเกวียน จะอยางไรเสียก็ไมทันแลวละครับ เราเดินกันไดอกไมเกิน 3 ชั่วโมงก็ค่ํา” ี “ตอนนี้ขบวนเกวียนของเราอยูที่ไหน พอกะถูกไหม?” พรอมกับถาม เชษฐางัดเอาแผนที่ซึ่งพรานใหญทําไวใหออกมากางตรงหนา รพินทรขมวดคิ้วคํานวณกะวันเวลาอยูอีกอึดใจใหญก็เอากิ่งไมเล็กๆ ที่อยูในมือชี้ใหนายจางของเขาดู “ถาพวกนันไมไปโอเออยูเสียที่ไหน และเดินทางตามแผนเดิมทีกําหนดไวให ราวๆ ค่ํานี้ ้ ่ก็จะถึงทุงชางนี่ครับ ซึ่งถาเราไมมาเสียเวลาตามมหิงสาเสีย และออกเดินทางตั้งแตเมื่อเชาที่แลวมาผมก็กะไววาจะตองตามทันพวกนั้นที่ทุงชางในค่ํานีแหละ ทีนี้ถาเราออกเดินทางจากที่นี่โดยตั้งเข็ม  ้ทุงชางก็ราวๆ เกือบสวางของคืนนี้ แปลวาตองเดินทางกลางคืนตลอดทั้งคืนโดยไมหยุด การเดินปากลางคืนมันไมเหมาะนัก เพราะตองตัดเขาหลายลูก ไมใชเดินในปาโปรง” “ไมไหวหรอก เดินกันตลอดทั้งคืนแบบทีวานั่นนะ โดยเฉพาะอยางยิงพวกเราทุกคนก็ ่ ่กรําหนักกันมาทั้งวันแลว” ดารินเอยขึ้นลอยๆ พรานใหญไมแสดงความเห็นเชนไร เพียงแตมองดูหนาเชษฐากับไชยยันต เหมือนจะขอคําชี้ขาดตามฐานะของลูกจางที่ดี “ถาตามขบวนเกวียนของเราไมทันกอนค่ําวันนี้ ก็ไมมีประโยชนอะไรทีจะออกเดิน” ่ ไชยยันตวา “สมมติวาเราหยุดพักที่นี่คนนี้ เราจะตามทันเกวียนทีไหนเมื่อไหร?” ื ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 705 เชษฐาถาม “พรุงนี้เย็นที่บริเวณปาหวายครับ แตตองลัดทางกันนาดูทีเดียว เดินบนสันเขาโดยตลอด” “ถางั้นคืนนี้หาชัยภูมิเหมาะๆ นอนเอาแรงกันไวสักคืนหนึงกอนเถอะ เชามืดคอยเดินตอ” ่ “ถาจะตัดสินใจแนวานอน เราก็ควรเลือกที่ใกลๆ กับธารน้ํานี่แหละเหมาะที่สด ไมควร ุเดินไปใหไกลอีก” ดารินเสนอ เพราะธารน้ําใสแหงนีเ้ ปนตําแหนงที่ถูกใจหลอนที่สุด อันเนื่องมาจากหางน้ําไมได ทุกคนก็เหมือนจะเขาใจความตองการของหลอนไดดี รพินทรซอนยิ้มพยักหนา  “ก็ไดเหมือนกันครับ แตถึงอยางไรเราก็ตองเดินเลาะธารนี่ขึ้นไปทางเหนือ อีกสักกิโลเมตรเศษๆ สําหรับที่เรานั่งกันอยูนี่ไมเหมาะแน” “ทําไมหรือ?” หลอนถามอยางสงสัย กวาดสายตาไปรอบๆ เกิดก็ตอบแทนมาวา “ธารน้ําตรงบริเวณนี้ เปนกึงกลางของดานสัตวครับนายหญิง เหนือดงขึ้นไปโนนก็มีโปง ่ตอนกลางคืนชางอาจยกโขลงลงมากินน้ําที่นี่ก็ได นายหญิงไมสังเกตรอยหรือครับ เปนเทือกไปหมด เดินขึ้นไปอีกนิดตรงทีพรานใหญวาเปนที่ที่สบายและปลอดภัยกวา ตลิ่งสูงเปนผากั้นและมีชะ ่เวิกเขาไปคลายถ้ํา กันน้ําคางกันลมไดอยางดี ธารตอนนันก็กวางน้ําลึก พื้นหาดทรายโลงเห็นอะไร ้ไดไกลๆ” ดารินขยับตัวอยางอึดอัด เปาลมลงไปในอกเสื้อ “ถางั้นก็รบเคลื่อนยายกันไปที่นั่นเดียวนี้เถอะ บอกตรงๆ วาฉันตองการอาบน้ํา ยี่สิบสี่ ี ๋ชั่วโมงมาแลวไมเจอะน้ําเลย เหนียวเหนอะหนะคันยิบไปหมดทั้งตัว ตอนที่บุกเขาไปในปาหนามมัวแตชกชาประเดียวตะวันตกดินก็หนาวอาบไมไดเสียเทานั้น อดนอนนะฉันอดได แตอดอาบน้ํานี่ ั ๋ไมไหวเอาจริงๆ ยอมแพ” ไมมีใครขัดใจหลอน ระหวางเตรียมเคลื่อนยาย เพื่อหาชัยภูมิตั้งแคมปสาหรับคืนนี้ รพินทรกหันไปทาง ํ ็หัวหนาคณะเดินทาง “ควาย กับกระซูนี่ จะจัดการยังไงครับ ถาคิดในแงลาสัตวแลว จัดวามันเปนลาภใหญที่สุดของการลาทีเดียว โดยเฉพาะอยางยิ่งแรดสองนอตัวนัน” ้ เชษฐาสั่นศีรษะ ตบไหลเขาเบาๆ “ถูกแลว ถาคิดในแงลาสัตวแลวตองถือวาเปนลาภใหญมาก แตในขณะนี้เราไมไดลาสัตวในความหมายนั้น เพราะฉะนั้นอยาไปกังวลกับมันใหเสียเวลาเลย รพินทร สิ่งกังวลของเรายังมีอีกมากนัก ขืนมัวแตหวงมันอยูก็เสียการเทานั้น อีกอยางหนึ่ง ขณะนี้เราก็อยูหางกับขบวนเกวียนของ เรามากกวาจะเดินทางไปถึง กวาจะสงพวกนั้นใหกลับมาขนเนื้อก็เนา ไอครั้นจะจัดการกันเองก็เกินกําลังของพวกเราทั้งหมดหกคนนี่ ไหนจะชําแหละ ไหนจะยาง ไหนจะตองแบกขนกันไป เจาสอง[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 706ตัวนั่นรวมกันแลวก็เทากับชางใหญๆ ตัวหนึ่งพอดี ทิ้งมันเถอะ อยางดีเราก็จะอาศัยเนื้อควายเปนอาหารเฉพาะเทาที่เราพักกันอยูที่น่ี หรือมายก็สํารองไปเปนอาหารระหวางทางนิดหนอยเทานัน ถึง้อยางไรผมก็ยอมรับวาเปนครั้งแรกในชีวิตที่พบเห็นกระซูในปา และยิงมันได ตื่นเตนไมนอยทีเดียวแตงานสําคัญที่รออยูขางหนาทําใหสนใจกับมันไมไดมากนัก เสียดายนะ ตองเสียดายแนๆ ทวาไมรูจะทํายังไง” รพินทรไมกลาวเชนไรอีก มีแตเกิดกับไชยยันตเทานั้นทีบนเสียดายกระซูตัวนันเปนอยาง ่ ้ยิ่ง เพราะถาคิดเปนราคาเงินมันก็ไมนอยอยู สําหรับรางกายทุกสวนของมันซึ่งลวนตีราคาไดทั้งสิ้นนับตั้งแตเลือด นอ เนื้อ หนัง ลงไปถึงกระดูก แตก็ตองจํานนดวยเหตุผลของหัวหนาคณะเดินทาง  รพินทรนาทั้งหมดผละออกเดินจากที่นั่งพักกันอยู เลาะเลียบไปตามแนวชายหาดของลํา ํธาร ซึ่งกั้นระหวางเขาใหญและปาราบไวขึ้นไปทางตนน้ํา ภูมิประเทศทั้งสองฝงสวยสดงดงามไปดวยธรรมชาติ ดานหนึ่งเปนดงดินอันทึบทะมึน หนาแนนไปดวยไมใหญดึกดําบรรพ แตละตนสูงทะยานเยียมเมฆ อีกดานหนึงเปนปาเตี้ยประเภทพลวงและกระชิด มีโขดแกงหินงอกอยูเปนฉากชัน ่ ่ ้ระเกะระกะรูปลักษณะตางๆ ธารบางตอนก็มีแนวน้าไหลกวาง และบางตอนถูกบีบลงมาเปนรอง ํเล็กนิดเดียว ซึ่งฤดูนี้น้ําแหงทิ้งพื้นลําธารสวนใหญ ใหเหลือแตกรวดทรายเปนหาดโลงออกไป นากฝูงหนึ่งประมาณ 7-8 ตัว สงเสียงรองเอ็ดดําผุดดําวายอยูในตําแหนงธารน้ํากวางเบื้องหนาตอนหนึ่ง พอเห็นกลุมคนเดินพนโคงตลิ่งลงมา ก็พากันวิ่งขึนฝงหายเขาไปในซอกโขดหินใหญ ้นกกระลุมคูขันพูอยูบนยอดยางสูง สลับไปกับเสียงเจาะโพรงไมถี่รัวของนกหัวขวาน แดดเหลืองอรามลงเปนลําดับ ทุกคนตางเดินกันไปโดยไมเรงรอนอะไรนัก และอยูในอารมณปลอดโปรง เพราะธรรมชาติอันงดงาม และบรรยากาศที่ระรืน โดยเฉพาะอยางยิ่งดาริน นัยนตาของหลอนเปนประกาย ่แทบจะลืมความเหน็ดเหนื่อย และเรื่องอันตื่นเตนแทบจะถึงเลือด ถึงชีวิตหมดสิ้น หลอนเดินเลาะชิดชายน้ําชมนกชมไมไปอยางเพลิดเพลิน ไมนานนักก็มาถึงตําแหนงทีรพินทรกําหนดไว มันดูเหมือนจะเปนบริเวณที่รื่นรมยที่สุด ่ภายใตชะงอนเวิ้งผา ซึ่งมีลักษณะเหมือนฝาหอย หรือมิฉะนั้นก็มีใครมาเจาะควานไว พื้นทรายบริเวณนั้นละเอียดขาวสะอาดและโลงเตียน มีกอนหินนอยๆ งอกขึนเปนหยอมๆ สลับสีสันวิจิตร ้ประหนึ่งใครเอาแกวตางๆ สีมาแกลงประดับไว เวิ้งนันใชแทนผนังหรือกําแพงกันดานหลังไดโดย ้ ้ไมตองหวง ซ้ํายังมีหลังคากันฝนหรือน้ําคางเปนอยางดี คงจะมีแตดานหนาเทานั้นที่เปนหาดโลง ออกไปถึงสายธาร และขามฟากหางไปประมาณ 30 เมตร เปนปาสูงเชิงเขาใหญสามารถจะสํารวจมองเห็นอะไรไดอยางชัดเจนโดยไมมีมุมอับ พอมองเห็นชัยภูมอันแสนสบายเชนนัน ไชยยันตก็ผิวปากหวือออกมาลมตัวลงนอนหงาย ิ ้แผหลา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 707 “ถาจะตองเปนพระราม ตอนเดินดงกันแบบนี้ตลอดไปแลว ก็ขอใหไดคหาสวรรคอยางนี้ ูเปนที่ตั้งแคมปทุกครั้งไปเถิด จะใหอยูนานสักขนาดไหนก็ยังไหว” เขารองออกมา แลวก็ทําหนานิ่ว ครางอู เมือหัวไหลที่ถูกหนามเกียวไวเปนแผลลึก เอนลง ่ ่ไปกระทบกับแงหินตอนหนึง ทําใหทุกคนหัวเราะ รพินทร เกิด และแงซาย ชวยกันดําเนินการตั้ง ่คายพักชัวคราวขึ้นอยางรวดเร็ว อึดใจใหญตอมามันก็พรอมที่จะใชพํานักพักนอนสําหรับคืนนี้ได ่อยางสุขโขสโมสร และอบอุนปลอดภัยกวาทุกคืนทีแลวมา และอันเนื่องจากพืนเปนทราย พราน ่ ้ใหญสั่งใหขดหลุมเปนรางยาวสําหรับเตรียมกอไฟหุงหาและยางเนื้อ สวนไฟผิงและไฟกันสัตวนั้น ุเกิดไปลากเอาขอนไมแหงขนาดใหญมาสามสี่ตน วางกายกันไวทางดานหนาแทนประตูไดเปนอยางดี ขณะทีดานหลังใชผนังหินธรรมชาติชวยกันอยูดวย ่  เชษฐากําลังคนยามของเขา เพื่อจะรื้อของจําเปนออกมา หันไปเห็นเกิดเขามานั่งยองๆซุบซิบอะไรกับพรานใหญกถามมา ็ “อะไรหรือ?” พรานพื้นเมืองหัวเราะแหะๆ รพินทรตอบวา “เกิดเสียดายกระซูตัวนั้นมากครับ อยากจะขออนุญาตไปเอานอของมัน บอกวาจะเอาไปฝากเพื่อนกะเหรี่ยงที่หมูบานหลมชาง” ราชสกุลหนุมยิ้มอยางอารมณดี พยักหนา “ไปซิ อยากเอาก็ไปเอา แตหวังวาคงไมโลภมากถึงกับแบกกระซูตัวนั้นมาทั้งตัวนะ แลวก็รีบกลับมาใหถึงที่นี่กอนค่า เอาแงซายไปเปนเพื่อนดวย อยาไปคนเดียว” ํ เกิดกระโดดลุกขึ้นอยางยินดี หันไปพยักหนากับแงซาย ซึ่งดูเหมือนจะรูกันอยูกอนแลว ฉวยปนประจํามือคนละกระบอก ตั้งทาจะผละไป ไชยยันตก็รองบอกมาวา “ขากลับอยาลืมแวะที่ไอทรพีตัวนัน เอาเนื้อมาเผื่อสําหรับอาหารเย็นและเชาพรุงนี้ดวย ้ เอาแตเนื้อสันมานะ สวนอื่นอยาเอามา” ทั้งสองรับคํา ชวนกันเดินตัดหายขึนปากระชิดหายไป ้ ดารินถอดบูตออก แลวสอดเทาเปลือยลงไปกลบอยูในพื้นทราย เหมือนจะใหทรายชวยดูดความชาที่สวมรองเทาอยูเปนเวลานาน ตั้งคําถามขึ้นลอยๆ วา “แรด กับกระซูน่มันตางกันยังไงนะ?” ี เพราะรพินทรทําเปนเหมือนจะไมไดยน นั่งจัดการกับเตายางเนื้อแบบพิเศษของเขาเฉย ิเสีย พี่ชายจึงทําหนาที่วิสัชนามาใหแทน “มันก็อยางเดียวกันนั่นแหละ ผิดกันแตวา ถามีนอเดียวเขาเรียกแรด ถามีสองนอ เรียกกระซู ที่ยิงไดนี่เปนกระซู”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 708 “แปลก! นอยก็เพิ่งจะมาไดยินคําวากระซูนี่เอง ออกแปรงหูไปเพราะไมเคยไดยินมากอน เห็นทีแรกนอยก็วาแรดนั่นแหละ พรานใหญเองก็บอกกับนอยวามันเปนแรด ออ ถือเอาหลักวาถานอเดียวเรียกแรด ถาสองนอก็เรียกกระซูงนหรือคะ?”ั้ “เทาที่รูๆ มาก็อยางนั้น” “แลวทําไมนายพรานของเรา เขาไมยกบอกนอยใหรูไวเลย ตอนที่ประจันหนากับมัน เขา ับอกนอยวาแรด” “พิโธ! ก็บอกแลวยังไงวา แรด หรือกระซูมันอยางเดียวกันนั่นแหละ”  ไชยยันตรองมา “รพินทรไมอยากจะใหเธอมีขอสงสัย ซักโนนซักนี่มากเรื่องอยูนะซิ ถึงเรียกวาแรดใหเธอเขาใจไดงายๆ เขาบอกเธอวาแรดนะดีแลว ถาเขาบอกเธอวา หมู เธอก็ไมมีวนรู” ั “บา! เห็นฉันเปนเด็กอมมืองันหรือ?” ้ ดารินตวาดแวด คอนเพื่อนชายปะหลับปะเหลือก ไชยยันตกับเชษฐาหัวเราะกึกๆ อยูในลําคอ นักมานุษยวิทยาผูปราดเปรื่อง (ทวาเปนนักสัตววิทยาที่ออนหัด) ทําปากหมุบหมิบอยางฉิวๆมา ก็เลยพาลคอนใหอีกคน พูดมาอยางพาโลวา “ไมตองมาทํายิ้มดีอีกคนหนึงหรอก ถาคุณบอกฉันในขณะนั้นวามันคือหมู รับรองวา ่ขณะทียนประจันหนากับมันอยูในตอนนั้น ฉันเปนผลักคุณเขาไปหามันแนๆ ตอนนันฉันยืนอยูขาง ่ื ้หลังคุณดวย โอกาสดีที่สุด” พรานใหญครางออยๆ แลวก็อธิบายเรียบๆ ในขณะที่มอยังทํางานอยูวา ื  “คําวา กระซู เปนภาษากะเหรี่ยงครับ เรายืมมาใชเรียกแรดที่มีสองนอตามที่คุณชายบอกเมื่อกี้น้ี และถาจะวากันตามจริงแลว แรดกับกระซูแมจะเปนสัตวประเภทเดียวกันก็จริง แตถาจะ พิจารณากันใหถี่ถวนตามหลักของสัตวศาสตรแลว มันมีอะไรผิดกันอยูบางเหมือนกัน ไมใชผิดกันที่นออยางเดียวหรือสองนอเทานั้น” “ผิดกันยังไง อาจารย?” ไชยยันตยนตัวขึ้นนั่ง รองถามมาอยางอารมณสนุก ั “ตามปกติ แรดมีขนาดใหญกวากระซูครับ แลวหนังก็หนามากกวาดวย สวนขนตามตัวกลับมีนอยกวา รอยเทาคลายๆ รอยชางรุน มีเพียงเล็บเทาละสามเล็บ ฟนหนาที่กรามลางมีอยูสองคูสวนกระซูหนังเรียบกวาแรดไมขรุขระนัก มีรอยพับตรงชวงไหลเพียงพับเดียว ขนยาว ฟนหนา ขางลางมีอยูคูเดียว และนอมักจะยาวกวาแรด ทั้งแรดและกระซูเปนสัตวหาไดยากมากในปาเมืองเราสําหรับชีวิตพรานของผมเทาที่พบเห็นมันมาก็ไมเกิน 10 ตัว มันเปนสัตวประเภทที่พรานกรุงทั้งหลายเขาเชื่อกันวาสูญพันธุไปหมดแลว แตอันที่จริงมันก็ยังพอมีหลงเหลืออยูบาง ในปาสูงที่คนสวนมากเขาไปไมถึง มันมีคาสําหรับพรานเสียยิ่งกวาชางงามๆ เสียอีก พอมีขาวมันมาปวนเปยนอยู ในแถบไหน พวกพรานก็ออกตามกันเปนเดือนเปนปทเี ดียว ถือวาเปนสัตวที่มีราคาที่สดสําหรับการ ุ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 709ลา เมื่องวดทีแลวกอนจะเขาปามานี่ ผมก็โชคดีดักมาไดตัวหนึ่ง ใหญพอๆ กับตัวนีแหละ แตเปน ่ ้ชนิดนอเดียว คุณอําพลใหผมสามหมื่น แตมันไมคุมกันเลยกับการเสียเวลาติดตามมันเปนเวลาถึงสามเดือนเศษ แลวยังเสียพรานมือดีไปอีกทังคนกวาจะไดตัวมัน” ้ “เปนความจริงเหรอ ที่เขาวาตลอดทั้งตัวของมัน โดยเฉพาะอยางยิ่งนอแรดเปนตัวยาชั้นวิเศษ ทีวงการผลิตยาแผนโบราณตองการกันเสียยิ่งกวาอะไร?” ่ เชษฐาถาม รพินทรหัวเราะ “เปนความจริงในขอที่วา พวกยาแผนโบราณ ทั้งยาไทย ยาจีน ตองการมันอยางยิ่งทีเดียวครับ และใหราคาสูงราวกับทอง แตวามันจะมีคณสมบัติในดานการรักษาโรคไดสกขนาดไหนนัน ุ ั ้ผมก็ไมทราบเหมือนกัน เรื่องนี้ที่จะตองขอความเห็นจากแพทยหญิงผูเชี่ยวชาญอยางคุณหญิงดารินซึ่งคงจะอธิบายไดดีกวาผมแนๆ” คนที่ถูกเอยนาม ทําจมูกยนเบปาก “เรื่องเหลวไหล เรื่องเชื่อถือกันสืบตอมาเรือยๆ ตะหาก หรือมายก็เปนการเอาเคล็ดอะไร ่กันสักอยางมากกวา ฉันมองไมเห็นวาสวนตางๆ ของแรดจะมีสภาพเปนตัวยาอันวิเศษอะไรขึ้นมาเลย ลองแยกธาตุเอามาวิจยดูก็ได แตกไมรูเหมือนกันนะ ทฤษฎีของวิทยาศาสตรการแพทยสมัยใหม ั ็อาจสูสมัยเกาไมไดกได ตั้งแตเขามาเผชิญพบเห็นอะไรพิลึกๆ ในปานี่ ฉันก็ไมกลาที่จะยืนยันอะไร ็ตามทฤษฎีเดิมที่ฉันเรียนรูมาเหมือนกัน” “แตฉันเชื่อแฮะ เชื่อรอยเปอรเซ็นตเต็มเลย” ไชยยันตแยงมาอยางขึงขัง “พวกยาสมัยใหมทุกวันนี้ สวนมากก็สกัดไดมาจากพืช หรือที่เราเรียกกันวา ‘สมุนไพร’นั่นเอง เมื่อตัวยาเราสามารถไดมาจากพืช ทําไมเราถึงจะไดมาจากสัตวบางไมได ไมตองดูอื่นไกลหรอก ขนาดเลือดคางยังเปนยาแกเมื่อย แกออนเพลียไดเลย จะวายาแผนโบราณเขาเหลวไหลนักก็ ไมได มันจะตองมีสวนจริงอยูบาง มายพวกรานยาจะตองการไปทําไม” “ก็นาคิดตามทีแกวานี่เหมือนกัน” ่ เชษฐาคลอยตาม เปลี่ยนสายตามาที่รพินทร “เวลาลาสัตว หมายถึงการยิงตายนะ พวกพรานเขาจัดการยังไงกับมัน ถึงจะกลายเปนสินคาไปสงขายได แลเนื้อออกหมด คัดเอาเฉพาะกระดูก นอ และเลือดของมันไปขายอยางนั้นรึ?” “เปลาครับ เขาเอาทุกอยางของมันโดยไมยอมใหเสียเปลาไปเลย คือในทันทีที่ยิงมันลมลงขั้นแรกที่สุดถาสามารถจะเอาเลือดสดๆ ของมันได เขาก็พยายามเก็บเลือดสดเหลานันลงภาชนะไว ้กอนใหมากทีสุด ขนาดเลือดที่กองอยูกับดิน ยังขุดดินเก็บมาทั้งกระบิเลย ตอจากนั้นก็จะใชวิธตัด ่  ีแบงแยกรางกายของมันออกเปนสวนๆ หรือทอนๆ โดยใหตัดทั้งเนื้อ หนังและกระดูกไมมีการแยกออกจากกันเลย จัดการยางไฟรมควันไวเปนการยางใหเกรียมเฉพาะผิวนอก เพื่อเก็บรักษาเนื้อขางในไวไมใหเนาชั่วคราว แบบเดียวกับที่เรายางเนื้อในปาเพื่อเก็บไวเปนเสบียงสดนั่นเอง หลังจากนัน ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 710จึงนําไปสงใหแกผูซื้อ ซึ่งทางผูซื้อก็ไปจัดการเอาเองวาจะทําอยางไรบาง เพราะเมื่อผาผิวนอกที่ยางรมไวออกไป เนื้อและกระดูกขางในก็ยังพอจะสดอยูบาง บางทีก็ยังพอมีเลือดติดอยูดวย”  แลวพรานใหญก็หัวเราะออกมาเบาๆ “ถาไมกังวลวาเราจะตองติดตามไอแหวง และหลังจากที่ถงหลมชางแลว เรายังตองออก ึเดินทางไปอยางไมมีกําหนด ผมก็อยากจะขออนุญาตคุณชายจัดการกับกระซูตัวนี้ อยางวานั่นแหละครับ เพราะมันหมายถึงเงินชัดๆ ที่ทิ้งกองอยูนั่น แตในภาวะอยางนี้กไมมีประโยชนอะไร นอกจาก ็ทําใหเกิดภาระเสียเปลาๆ” คณะนายจางทังสองมองดุหนากันเอง สนใจกับการบอกเลาของเขาอยางยิ่ง ้ “ลองตีราคามาซิ กระซูตัวเมือกี้นี้ เราจะขายไดสักเทาไหร ถาแยกชินสวนจัดการมันได ่ ้อยางวานัน?” ่ จอมพรานคงหัวเราะเรื่อยๆ อยูเชนนัน ้ “อยางชั่วที่สดก็เห็นจะไมต่ํากวาหมื่นบาทครับ” ุ “ซัมธิงก!...” ม.ร.ว.หญิงดาริน อุทานออกมา ลืมตาโต “มินาละ ตาเกิดถึงไดเปนหวงพะวักพะวนนัก นีในบรรดาสัตวปาทั้งหลาย เห็นจะไมมี ่อะไรมีราคาขายดีเกินไปกวาแรดกระมัง?” “ก็ขุมทองเคลื่อนที่ของพวกพรานปาอยางที่ผมบอกแลวนั่นแหละครับ ถาพบรอยเขาก็ยอมลงทุนทุมชีวิตตามกันเปนปเลย หมายถึงพวกพรานพื้นเมือง” “ถางั้นมีทางที่จะจัดการกันใหได โดยไมเสียเวลาการเดินทางของเราพรุงนี้ไหมละ” เชษฐาพูดมาอยางใจดี “คืนนี้ จัดการแบงสวนมันออกยางรมควันทิ้งไวเสียกอนกันเนา พอเราไปพบขบวนเกวียนแลวคอยใหพวกลูกหาบยอนกลับมาขนไป ผมก็ไมอยากทิ้งใหมนเสียเปลาเหมือนกัน ยิ่งมารู ัวามันมีคาสําหรับพวกพรานปาทั้งหลาย อยางนอยที่สุดเราเอาไปเปนของกํานัลพวกกะเหรี่ยงที่หมูบานหลมชางก็ยงดี เพราะเราตองพึงพาพวกเขาในการฝากของไวกอนออกเดินทาง แลว ั ่แบงสันปนสวนเปนรางวัลใหพวกลูกหาบของเราบาง” รพินทรยกมือลูบริมฝปากคิดอยางลังเล ไชยยันตชวยสนับสนุนมาอีกคน เขาบอกออมแอมไมเต็มเสียงวา “ผมกลัววาจะไมไหวนะซิครับ ตัวมันออกเบอเรอเบอรา เปนงานใหญไมใชนอยทีเดียวกําลังงานก็มีกนเพียงสามคนเทานั้น คือผม เกิด แลวแงซายที่จะระดมแรงชวยกันได ปญหาหนักอีก ัอยางก็คือเครื่องมือเราไมครบ ลําพังมีดเดินปาติดตัวกันอยูนะเห็นจะไมไหวหรอกครับ มันตองมี เลื่อยแลวก็ขวาน ถึงจะจัดการกับหนังหนา และกระดูกใหญๆ ของมันได เครื่องมือเหลานี้เราไมไดติดตัวกันมาดวย”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 711 “เอานา ทําไดแคไหนก็เอาแคนั้นก็แลวกัน ดีกวาจะทิงเสียเปลา ผมอาสาเปนลูกมือคุณ ้ดวยอีกแรงหนึ่ง” ไชยยันตบอกมาแข็งขัน “ผมดวย เราชวยกันทําทั้งหมดนี่แหละ” หัวหนาคณะเดินทาง บอกมาอีกคนหนึ่งอยางเอาไหนเอากัน แตดารินขัดโพลงขึ้นหนาตาเฉย “แตรายการนีฉันขอออกตัวกอน สนับสนุนโดยการนั่งดูเฉยๆ” ้ อีกสามชายหัวเราะ ภายหลังจากชั่งใจอีกครู พรานใหญกบอกวา ็ “ถางั้น ประเดียวผมลองหารือเกิดกับแงซายดูกอนนะครับ” ๋ หญิงสาวลุกขึน สลัดผมที่มวนพับไวสยายเต็มบาแลวก็พดขึ้นลอยๆ ้ ู “ฉันจะอาบน้ําละ ในระหวางสุภาพบุรุษทังสามคนนี่นะ ใครจะเปนผูเสียสละถือปนคุม ้กันใหฉันบาง รับรองวาเดี๋ยวเดียวเทานัน”้ รพินทรใจหายวาบ แตแลวก็ลอบถอนใจออกมาอยางโลงอก เมื่อพี่ชายของหลอนเองควาปน ลุกขึ้นอยางแชมชา พยักหนากับนองสาว “ไป คราวนี้เปนเวรของพี่เอง คราวหนาก็ถึงตาไชยยันตบาง”  หลอนหัวเราะเสียงใส ชะโงกเขามาจูบเบาๆ ที่แกมของพี่ชาย แลวรื้อยามสวนตัว คนหาเสื้อผาชุดที่จะผลัดใหมพรอมทั้งสบูและผาเช็ดตัว ฮัมเพลงเบาๆ อยางสบายใจ เสียงไชยยันตบนมาเบาๆ “แลวก็ไมรูจกเอาแฟนมาดวย จะไดนั่งเฝาเวลาแมเจาประคุณอาบน้ําทุกครั้งไป โดยไม ัตองใหคนอื่นเขาเดือดรอน” “ถึงวาซิ...” แพทยสาวคนสวยพูดเรียบๆ “รูงี้เอามาดวยเกาะดี จะไดไมตองมานั่งงอ นอกจากพี่ชายของฉันเองแลว มีแตคนใจดําอํามหิตเหลือเกิน พึ่งพาอาศัยไมไดเลย” ไชยยันตหวเราะ แตรพินทรสะดุง แลวหลอนก็เดินตรงไปยังโขดหินงอกกลางน้ําตอน ัหนึ่ง อันเปนทีลับตา โดยมีพชายเดินสูบบุหรี่ ถือปนคอยเปนเพื่อนนั่งคุมกันอยูดวย ่ ี่   พรานใหญเอนตัวลงนอนอยางออนเพลีย ไชยยันตรินบรั่นดีลงถวยพลาสติก สงมาใหเขาทั้งสองสนทนากันเบาๆ “เราควรจะรัก และแตงงานกัน แตเราก็รกกันไมได...” ั อดีตนายทหารปนใหญ นักผจญภัยเอยถึงเพื่อนสาวของเขาขึ้นเอง โดยที่รพินทรมิไดกลาวพาดพิงใดๆ ไปถึงกอนเลย พรานใหญเปาควันบุหรี่ลอยควางขึนไปบนอากาศ จับตาอยูที่กลุม ้ควันนันปราศจากความหมาย ถามเหมือนกระซิบ ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 712 “ทําไมละครับ?” อีกฝายหนึ่งยักไหล “เราสนิทกันมากเกินไป เห็นกันมาแตเด็กๆ ความจริงผมรักเขามากทีสุด แตเปนความรัก ่ชนิดเดียวกับทีเ่ ชษฐาและอนุชามีตอเขา เขาเองก็มีความรูสึกเชนเดียวกัน เราสี่คน เชษฐา อนุชา ผม และดาริน เคยถูกพี่เลี้ยงคนเดียวกันจับอาบน้ําพรอมๆ กัน” ภายหลังจากนิงเงียบไปนาน รพินทรก็หลุดปากถามแผวเบาออกมา โดยที่ตนเองก็ไม ่ตั้งใจ “แลวคุณหญิงละครับ ไมเคยรักใครเลยหรือ?” ไชยยันตหวเราะ ตามนิสัยอันเปดเผยตรงไปตรงมาของเขา ั “โอย! นอยนะเหรอจะรักใคร ธาตุของผูหญิงแทบจะไมมีอยูในตัวเลย คุณก็เห็นอยูแลวเพื่อนผูชายของเขามากมายกายกองก็จริงแตตัวเขาก็เหมือนๆ กับผูชายคนหนึ่ง แลวผูชายคนไหนจะกลารัก” “แลวคุณไชยยันตละครับ มีผหญิงที่หมายตาไวแลวหรือยัง?” ู จอมพรานคงถามเรื่อยๆ อยูในกระแสเสียงเดิม คราวนี้ผูถูกถามหัวเราะลั่น “ผมยังไมมีแฟนหรอก รพินทร มีใหเกิดหวงทําไม สงสัยคูสรางยังไมเกิด วาถึงตัวคุณเองบางเถอะ” “ก็คงอยูในความหมายอยางเดียวกับคุณนั่นแหละครับ เพิ่มเติมดวยเหตุผลจําเปนอีกสองประการ คือหนึ่งฐานะอันหาเชากินค่ําของผม และสองชีวิตที่กรากกรําอยูแตในปา...” แลวเขาก็หัวเราะออกมาบางอยางขันๆ “ถาบังเอิญกาลขางหนาผมจะมีภรรยาสักคน คงไมแคลวผูหญิงบานปาแนๆ รูปการณสิ่งแวดลอมมันบอกชัด” “ก็ไมแนนก เรืองของคูสราง...บุพเพสันนิวาส...” ั ่ ไชยยันตพูดเนิบๆ น้ําเสียงหนักแนนจริงจัง “อยูกนคนละฝงฟายังมาพบกันได ถาฟากําหนด” ั สองพี่นองแหงราชสกุลเดินกลับเขามา ดารินผิวหนาผองใสสดชื่น หลอนเปลี่ยนชุดใหมที่อุตสาหมีตดตัวสํารองมาเรียบรอย พรอมทั้งชุดเกาที่ผลัดซ้ํานํามาคลี่ผึ่งไวที่แงหิน แลวใชแปรงปด ิเสนผมที่สระไวยงมีรอยชืนๆ พอเห็นเขา ไชยยันตก็อดแหยไมได ั ้ “เปนยังไง?” “อะไร?” หลอนพาซื่อ เลิกคิ้วยอนถามมา “ปลาตายไปกีตัว?” ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 713 “บา!” ดารินคอนขวับ ครึ่งยิ้มครึ่งบึ้ง “มีสบู มีแปรง มีผาเช็ดตัวมาครบเชียวนะ” “เรื่องของฉัน...ฉันแบกของฉันมาเอง ไมไดทําใหใครหนัก” “มีลิปสติก ครีมรองพื้น ฝุนปดหนา อายแชโดว แลวก็กระจกมาดวยหรือเปลา?” “บาๆๆ อยามายั่วนะ ตาไชยยันตนี่ ตั้งแตริอานสุงสิงกับพรานใหญ ติดนิสัยยัวประสาท ่มาอีกคนหนึ่งแลว โรคติดตอหรือยังไง?” รพินทร ไพรวัลย กะพริบตาปริบๆ กลืนน้ําลายลงคออยางยากเย็น ไชยยันตหวเราะั “มันเรื่องอะไรกันละ ที่ไปพาลเอากับรพินทรเขา เขาอยูดีๆ แทๆ นอยนีกพิลึก” ่็ พี่ชายพูดปนหัวเราะ หลอนคอนกราด “ไมรูหรือคะ เห็นนั่งซุบซิบอะไรกันอยู”  ไชยยันตหนไปสะกิดรพินทร บอกหนาตาเฉยวา ั “โธเอย กรรมของคุณแทๆ แตไมเปนไรนะ เราเปนลูกแกะ ใครๆ เขาก็ร” ู “ออ นี่หาวาฉันเปนหมาปางันซิ!” ้ แสนงอนประจําปาเอ็ดตะโรลั่น “เออแนะ จํานิทานอีสปเรื่องนี้ไดแมนเหมือนกัน...” พรอมกับพูด ไชยยันตขยับตัวบิดขี้เกียจปดปากหาว “เห็นจะตองสระสรงคงคามั่งแฮะ เหนียวตัวเหลือเกิน นอยนี่รอบคอบแท อุตสาหเอาสบูมาดวย” วาแลว เขาก็เอือมมือไปหยิบสบู แตเจาของสบูตีมือเผียะ ตวาดแหว ้ “ไมให! นอกจากพี่ใหญแลว ใครจะเอาสบูของฉันไปใชไมไดเด็ดขาด ใครจะสระสรงคงคายังไงก็เชิญ ทรายริมหาดโนนแนะเยอะแยะไป ใบขอยก็ได เอาขัดขีไคลเขา พูดมากดีนก แลวไม ้ ัวายจะมาขอสบู” ไชยยันตหนามอย “โธๆๆ นี่เห็นเปนปลาไหลไปเสียแลวหรือยังไง จะไดเอาทราบกะใบขอยขัดตัว ยืมหนอยนา ใจดําไปได” “บอกวาไมใหใชอยางเด็ดขาด ไมไดยนเรอะ คาที่ปากดีนัก จะตองมาพึ่งสบูฉันทําไม ิวานใหไปนั่งเปนเพื่อนหนอยก็ขี้เกียจ เกี่ยงกันอยูนั่นแหละ จนพี่ชายเขาอดรนทนอยูไมได ตองไป นั่งเปนเพื่อนให นี่นะหรือสุภาพบุรุษ” “ก็เธอเลน ‘โนพีช’ อาบน้ําแบบนี้ สุภาพบุรุษที่ไหนเขาจะอยากไปนั่งเปนเพื่อน นอกจากบุรุษที่ไมสุภาพ อยางอื่นเตรียมมาไดสารพัด จะเตรียมชุดอาบน้ํามาสักชุดก็ไมได...” ไชยยันตบน แลวหันมาทางรพินทรผูนั่งสงบเฉยอยู[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 714 พยักหนาชวน “ไมใหสบู เราก็ไมงอนิ รพินทร ไป! ไปอาบน้ํากันมั่งดีกวา ประเดียวตะวันตกดินแลว  ๋ขืนอาบเขาไปก็ชักตายเทานัน” ้ “บอกกลาวเสียกอนดวยนะ ถาแผลถูกน้ํา เปนหนองละก็อยางมารองหาฉัน” ดารินปองปากตะโกนไลหลังมา เพื่อนชายทําหนายนลอ โบกมือ “พลาสเตอรของฉัน วอเตอรบรูฟ น้ําเขาไมไดหรอก แตถึงแผลจะเปนหนองก็รับรองวาไมยอมหาหมอที่ชื่อดารินหรอก หมอใจรายพรรคน” ี้ “ดีละ จําคําพูดของตัวเองไวใหดีเชียวนะ” หลอนอาฆาต แลวก็เอนตัวลงนอนพักอยางสบาย บนผืนผาใบที่ใชปูรองพื้นในบริเวณแคมป ในระหวางที่สามชายชวนกันลงไปอาบน้ํา มือทั้งสองประสานกันวางไวบนอก หลับตาลง เสียงไชยยันตตะโกนขึนมาจากกลุมโขดหินริมธารอีกวา ้ “นอย! แลวกันซิ วา!...นอนอยูได เอาปนมานั่งคุมใหหนอยซิ พวกพองกําลังอาบน้ํา ไมมีปนสักกระบอก” “ไมรูไมชี้!...” หลอนตะโกนตอบลงไป ไมขยับตัว ไมลืมตา “ถาเสือหรือชางมันโผลออกมา ก็ใหพรานใหญเขาตวาดไลมันไปก็แลวกัน อยามากวนใจ” ไชยยันตจะตะโกนมาเชนไรอีก หลอนไมสนใจ นอนฟงเสียงชะนีและนกยูงรองสั่งสายัณห แลวก็ผล็อยหลับไปดวยความละเหี่ยจากการกรําหนักมาตลอดทั้งคืนและวัน ทั้งสามอาบน้ําเสร็จเรียบรอยกลับมาที่บริเวณปางพัก ดารินก็ยังคงนอนหลับปุยอยูเชน-นั้น ไมมใครรบกวนหลอน เพราะสงสารที่สมบุกสมบันมาทั้งวัน ขณะนั้นอากาศเริ่มขมุกขมัวเพราะ ีใกลค่ําเต็มที รพินทรเริ่มกอไฟสําหรับหุงหา สวนเชษฐาและไชยยันตนอนพักสูบบุหรี่คุยกันเบาๆ ทันใดนั้น ทุกคนก็ตองสะดุงเพราะเสียงปนแผดคํารามกองขึ้นนัดหนึงสะทานไปทังปา ่ ้มันดังไมหางออกไปนัก เชษฐากับไชยยันตตะครุบไรเฟลคูมือที่วางอยูขางตัวขึ้นมา ดวยสัญชาต-ญาณ สวน ม.ร.ว.หญิงดาริน ผูหลับสนิทอยู ตื่นพรวดพราดขึ้นมาดวยอาการตกใจ ทั้งหมดลุกขึ้นยืนเตรียมพรอมราวกับนัดกันไว ยกเวนพรานใหญคนเดียว ผูยังนั่งอยูในอาการเดิม แตสีหนาฉงน เงี่ยหู คอยสดับตรับฟงเสียงที่จะเกิดขึ้นตอไป “แงซายกับเกิด...” ไชยยันตกระซิบต่ํา “ยิงอะไรก็ไมรู”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 715 “เราตามไปดูกนเถอะ” ั เชษฐากลาวเร็วปรื๋อ “ไมตองหวงหรอกครับ ไมมีอะไรหรอก...” จอมพรานขัดขึ้นเรียบๆ ยิ้มใหภายหลังจากจับเสียง และทุกสิ่งทุกอยางเงียบกริบลงตามเดิม โดยไมมีอะไรกระโตกกระตาก “ถาเสียงปนดังขึ้นนัดเดียวแบบนี้ ก็แปลวาสองคนนั่นคงจะยิงอะไรสักอยางหนึ่ง และก็ไมมีอะไรรายแรงเกิดขึน ประเดียวเราก็รูวาเขายิงอะไร ใกลๆ นี่เองไมหางมากนัก” ้ ๋ คณะนายจางทังสามเบาใจลง เมื่อไดยินคําพูดของเขา ตางทรุดตัวลงนั่งตามเดิม ดารินตา ้สวางขึ้นในทันทีนั้น และไมคิดที่จะนอนตอไปอีก ทั้งหมดรอคอยการกลับมาของเกิดกับแงซายดวยอาการกระสับกระสาย...ทายไมถูก นอกจากรพินทร ผูดําเนินการหุงหาอยูปกติ หาหกนาทีหลังจากนั้น เงาของชายสองคนก็ปรากฏลับมุมบังของโขดหินใหญริมธารเดินดุมตรงเขามา เกิดนําหนาแงซายตามมาขางหลัง มีสัตวอะไรชนิดหนึ่งแบกครอมมากับไหลดวย เหตุการณมันตรงกับการคาดคะเนของพรานใหญทุกอยาง “กลับมากันแลว แบกอะไรกันมาดวยนะ” ไชยยันตรองออกมาอยางยินดี ทั้งสองเดินเขามาถึง แงซายเหวี่ยงสิ่งทีแบกอยูลง มันคือเกงขนาดเขื่อง เกิดพูดพลาง ่หัวเราะพลางวา “พบตรงชายดงกระชิดใกลๆ นี่เองครับ ผมจะปลอยใหมันผานไปแลว แตแงซายบอกวานายหญิงไมกนเนื้อมหิงสา จะเอาเกงตัวนีมาฝากนายหญิง ผมก็เลยบอกใหเขายิง” ิ ้ ดารินลืมตาโต หันไปทางหนุมกะเหรี่ยงพเนจร แลวรองแหลมออกมาดวยเสียงหวาน “ขอบใจมาก-มาก แงซาย เธอรอบคอบและดีตอฉันมาก นารักเหลือเกิน ไมมีใครเขาหวงใยคิดถึงฉันหรอก นอกจากเธอเทานั้น แหม! ดีจัง” แงซายไมตอบเชนไร สีหนาอาการเฉยๆ ขรึมๆ อันเปนคุณลักษณะเดิม จัดการลากเกงตัวนั้นไปริมลําธารเพื่อถลกหนังแลเนื้อทํางวนอยูคนเดียว เชษฐาถามเกิดถึงนอแรด แลวขอเอาไปพิจารณาดู ไชยยันตเขามาชะโงกหนาดูอยูดวย  “ไดยินเสียงปนเมื่อตะกี้เลนเอาสะดุง” อดีตนายทหารปนใหญ บอกกับพรานพื้นเมืองยิ้มๆ “นึกวาแกกับแงซายลอกับชางเขาใหแลว เกือบจะตามออกไปอยูแลว ดีวาพรานใหญหาม ไวเสีย”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 716 “ผมเห็นวาตอนนี้เรายังไมไดแกะรอยอะไรในระยะติดพัน แงซายจะขอยิงเกงก็เลยใหยิงคิดเหมือนกันแหละครับวาเสียงปนอาจทําใหพวกเจานายเขาใจผิด แตเรายิงนัดเดียวเทานั้น เปนการหาอาหาร แตก็เกือบไปเหมือนกันแหละครับ เกือบลอไอลายอีกตัว” “ทําไม?” “เกงตัวนั้น มันเผนหนีไอลายมาเขาทางปนพอดีครับ มันกําลังไลกนมา โชคไอลายดี ัเหลือเกิน เพราะมันเห็นเราเสียกอน แวงตัวหลบเขาซุมไม ผมกําลังจะยิงมันอยูแลว เลยยิงไมทันแถวนี้เสือชุมไมแพหวยยายทอง ถาอยากยิงเสือ คืนนี้ดักนั่งเฝาซากเจามหิงสาตัวนันเปนไดยิงแน”  ้ ดารินไลเกิดใหไปชวยแงซายจัดการกับเกงตัวนั้น พอทั้งสองชวยกันชําแหละเนื้อเสร็จขนกลับมา เตายางแบบพิเศษของพรานใหญที่ขุดเปนรางไว ถานก็ระอุแดงฉานไดท่พอดี มันก็เปน ีเวลามืดสนิท ทั้งหมดนั่งลอมวงกองไฟ เชษฐาเอาบรั่นดีขวดใหญออกมาเปดแจกจายกันทั่วทุกคนเนื้อเกงยางน้ํากําลังตก สงกลิ่นหอมหวนชวนใจใหทุกคนหิวกระหาย ทามกลางเสียงจักจั่นเรไรอันเปนดนตรีไพรบรรเลงขับกลอมอยู ตางพักผอนและสนทนากันอยางมีความสุข บรรยากาศกลางดงของค่ําคืนนี้ สดชื่นรื่นรมยเปนพิเศษ ภายหลังจากที่ไดแยกจากขบวนเกวียนใหญออกมา เต็มไปดวยความอบอุนและกันเอง มิตรภาพสัมพันธกระชับเกลียวระหวางกันและกันขึ้น อยางแนนแฟนทุกขณะ หญิงสาวนั่งกอดเขามองดูไฟยางเนื้อทีกําลังจะไดที่ แลวก็เอยขึ้นวา ่ “เสียดาย ทีไมไดอยูแคมปใหญของเรา ถามีอุปกรณครบ จะทําบาบิคิวเกงใหกิน” ่  “หายโมโหเตาแลวเรอะ?” “ยังไมหายหรอก บอกกลาไวดวยนะ เกงตัวนี้ขอสงวนสิทธิ์โดยเฉพาะ เพราะแงซาย เจตนาหามาใหฉันกิน นอกจากฉัน แงซาย และพี่ใหญซึ่งยกเวนเปนพิเศษแลว คนอื่นแยงกินขอใหลงทองตาย!” หลอนพูดหนาตาเฉย ไชยยันตหันไปสะกิดรพินทร “เราอุตสาหกอไฟยางใหเขาแทๆ จะนึกถึงบุญคุณก็หาไมนิรพินทรนิ คุณเอาเนื้อแรดที่ เกิดแลตดตัวมา ยางปนเขาไปดวยไมใชหรือ พยายามยางสับกันใหดีเถอะ เปลี่ยนเอาเนื้อแรดใหคน ิงกกินเสียใหเข็ด สวนพวกเราเลือกเนื้อเกงกินเสีย” ดารินชูมือหงิกๆ ให “มะเหงกนี่แนะยะ ฉันรูหรอก อยางไหนเนือเกง อยางไหนเนื้อชนิดอื่น อยามาแหกตาเสีย ้ใหยาก!” ทุกคนหัวเราะอยางครึกครื้น อาหารค่ําริมกองไฟมื้อนั้น ทุกคนกินกันอยางเอร็ดอรอย และมากเปนพิเศษ เพราะสิ่งแวดลอมและความเหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาด ทีตางผจญกันมาตลอดทั้งวัน ระหวางที่คณะ ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 717นายจางดื่มกาแฟหลังอาหารอยู พรานใหญก็เรียกเกิดกับแงซาย เขาไปซุบซิบหารืออะไรกัน แลวก็เดินมาทรุดตัวนั่งที่โขดหินเล็กๆ ตรงหนาเชษฐา “ผมหารือกับสองคนนั่นดูแลวครับ เกี่ยวกับกระซูตัวนั้น...” จอมพรานพูดเบาๆ “เห็นจะไมมีทางจัดการกับมันตามที่คิดไวไดแน เพราะเราไมมีขวานกับเลื่อย ผมมีมีดโบวี่อยูเลมหนึง เกิดกับแงซายมีมดประแดะอีกคนละเลม รวมเปนมีดสามเลม เล็กๆ ทั้งนั้น แลหนัง ่ ีมันไมเขา และถาจะลงมือทํากัน ก็ตองทําตลอดทั้งคืน ไมมีเวลาพัก ไหนจะตัดออกเปนสวนๆ ไหนจะตองกอไฟยางแลวเราตองยายขบวนไปทํากันตรงที่มนลมนั่นดวย” ั เชษฐาพยักหนา “ถาเหลือบากวาแรงเกินไปนัก ก็ไมตองเปนหวง ทิ้งมันเสียก็แลวกัน” คงจะเนื่องมาจากการออนเพลีย เพราะอดนอนติดตอกันมาหลายคืน ค่าคืนนี้ ดาริน วรา ํฤทธิ์ หลับไปกอนทุกคน หลังเวลาอาหารเย็นเล็กนอย เชษฐา ไชยยันต และพรานใหญยังคงหารือกันถึงแผนติดตามรอยไอแหวงตอไปอีกเล็กนอย ตกลงกันเปนทีแนนอนวา จะอยางไรเสียก็จะตอง ่เดินทางไปสกัดดักพบขบวนเกวียนใหญเสียกอนในวันรุงขึ้น “ระหวางทีเ่ ราแยกตามรอยไอควายเขาเกกตัวนั้นมา พบรองรอยของไอแหวงบางหรือเปลา?” ไชยยันตถาม “รอยของไอมหิงสา แยกจากไอแหวงทีหวยยายทองตรงที่เราพักนอนกันเมื่อคืนทีแลว ่ ่ครับ แปลวามันลอใหเราแยกทางตามมันมาอีกดานหนึง เบนลงทางตะวันตกเฉียงเหนือของทิศทาง ่เดิมของไอแหวง โชคดีเหลือเกินที่เราปราบมันไดภายในระยะเวลาเพียงไมเกิน 24 ชั่วโมง ถามายงั้นยังไมรูวาเจามหิงสาจะพาเราเตลิดไปทางไหนอีกบาง ดีไมดียอนกลับลงไปโปงกระทิงอีก หางไกล จุดหมายออกไปทุกที” “เอาละ จะอยางไรเสียเราก็ไปคิดกันใหม เมื่อพบกับขบวนเกวียนแลว แยกทางจากพวกนั้นมาสามวันสามคืนเต็มๆ เปนหวงยังไงบอกไมถูก ตางฝายตางไมรขาวกันเลย” ู เชษฐาสรุป แลวทุกคนก็เอนตัวลงนอน สําหรับเวรยามนั้น คงเปนไปตามที่ไดกาหนดนัดแนะกันไว ํแลว คือผลัดกันคนละสองชั่วโมง เกิดเปนยามตม ถัดมาก็รพินทรและแงซาย สวนไชยยันตและเชษฐา เปนยามปลายติดตอกันในตอนใกลรุง คืนนี้ ปาทั้งปาเต็มไปดวยชีวิตชีวา พระจันทรขางขึน้ออนๆ สาดแสงจางๆ ลงมาจับธารน้ําและพื้นหาดทราย แลเห็นขาวนวลตัดกับความทะมึนมืด เปนเงาของดงดิบฝงตรงขาม เสียดหรีดเรไรเพรียกระงมอยูเปนจังหวะ ยามใดที่มเี สียงพยัคฆรายรอง คํารนขึ้น ดนตรีไพรเหลานันก็หยุดสงบเสียงลงชั่วขณะ แลวก็เริ่มตนเซ็งแซอีกตอไป จะหยุดชะงัก ้ลงพรอมเพรียงกันหมดเชนนี้ ในทุกครั้งที่ปรากฏเสียงเสือขึ้น นานๆ ครั้งจะไดยนเสียงกวางรอง ิ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 718อยางตื่นตระหนก สลับไปกับชางแมลูกออนสงเสียงเรียกลูกอยูปาทุงดานเหนือ นกกินยุงรองรับกันอยูเปนจังหวะ “หวังวาคืนนี้ เราคงจะนอนกันอยางสบายทีสุด!” ่ ไชยยันตเปรยขึ้นมา พลางชักผาหมผืนบางๆ คลุมตัว เชษฐาผูรอบคอบก็ขัดขึ้นวา “ไวใจอะไรไมไดท้งสิ้น เตือนตัวเองไวทกขณะวาจะตองนอนไว” ั ุ แลวทั้งสองก็สงบเสียงเงียบกันไปดวยนิทรารมณ ประมาณเกือบสี่ทุม รพินทรตื่นขึ้นรับยามตอจากเกิด ไดยนเสียงหมาในฝูงใหญ เหาหอน ิอยูทางดานใตของธารน้ํา อันเปนตําแหนงที่ซากมหิงสาตัวนั้นนอนอยู พวกมันคงจะคุมฝูงผานมาพบเหยื่ออันโอชะเขาพอดี หรือมายก็มุงมาตามกลิ่น แมจะอยูหางไกลกันถึงเกือบพันเมตร แตความ เงียบสงัดของยามดึกเชนนี้ ก็ยังสามารถไดยินเสียงมันรุมกัดทึ้งซากควายปาอยางดุเดือด ตะกละตะกลามไดอยางถนัด คํานวณดูจากเสียงเหาหอนและกัดกันเองเพื่อแยงเหยื่อของพวกมัน ตลอดจนเสียงการเคลื่อนไหวอยางวุนวายคึกคัก มันจะตองมีจํานวนนับเปนรอยๆ ตัวขึ้นไป ซึ่งจัดวาเปนฝูงใหญมากมายผิดไปกวาฝูงหมาในตามปกติ ที่เขาเคยพบเห็นวาในฝูงหนึ่งมีไมเกิน 7-8 ตัวเปนอยางสูง เกิดยังไมนอนในขณะนัน ตะแคงหูฟงเสียงและมองตาเขานิ่งๆ ้ “พรุงนี้ ควายปาทั้งตัว อาจเหลือแตกระดูก!” พรานพื้นเมืองพึมพํา นัยนตาตื่นเบิกโพลงอยูในเงาสลัวของแสงไฟวอมแวม “แกวาหมาใน หรือหมาจิ้งจอก?” เขาหยั่งความเห็น “ผมวาหมาในครับ แตทําไมมันถึงฝูงใหญอยางนี้ ผมฟงเสียงมันมานานแลว กอนทีนาย ่จะตื่น ทีแรกเสือสองตัวลงกินซากควายกอน ไอพวกหมาผีนั่นจับฝูงคึ่กๆ ออกจากดงทึบฝงโนนมาทีหลัง ไลกัดเสือสองตัวเปดไป แลวพวกมันก็ยดเหยื่อแทน ลงถาเสือใหญสองตัวยังอยูไมไหว พวก ึมันก็จะตองเปนรอย” จอมพรานเมมปาก ประกายตาเครงลง ขึ้นชื่อวา ‘หมา’ แลว ในความรูสึกของคนโดยทั่วไป มันแทบจะไมมความหมายอะไรเลย แตถามันเปน ‘หมาใน’ และคุมฝูงกันไดเปนรอยๆ ีตัวเชนนี้ ตอใหเสือที่อยูในชันเจาปา ถาเผนไมทันก็มหวังตกเปนเหยื่อ และถามันเลยผานจากซาก ้ ีควายตัวนั้นมาโดยที่แตละตัวยิ่งไมอิ่มเต็มคราบ มายังที่ตั้งแคมปของหกชีวตในตอนนี้ อะไรจะ ิเกิดขึ้นบาง ลําพังไรเฟลขนาดใหญที่มีประจํามือกันเพียงละกระบอก และกระสุนเพียงไมกี่นัด ยอมไมมทางยับยั้งความกระหายเลือดของพวกมันไดแนนอน ี เขากอบฝุนขางตัวขึ้นมาโปรยเพื่อหาทิศทางลม โปรงใจขึ้นเล็กนอยทีพบวา ทิศทางที่ตั้ง ่แคมปอยูในระดับใตทางลมของพวกมันในขณะนี้ สั่งใหเกิดขนเอาขอนไมแหงทีนํามากองสํารอง ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 719ไว สุมไฟใหสวางโชติชวงเพิ่มขึ้นอีก แลวเกลี่ยกองไฟแผขยายอาณาบริเวณเปนรั้วลอมรอบไวทางดานหนาในลักษณะครึ่งวงกลม การเคลื่อนไหวเพื่อเตรียมตอนรับสถานการณรายของเขาและเกิดหาไดแววไปถึงคณะนายจางทั้งสามที่หลับสนิทอยูในขณะนี้ไม คงมีแตแงซายเทานั้นที่ลุกขึ้นมาชวยสุมไฟอีกแรงหนึ่ง อยางทันตอเหตุการณ โดยไมจําเปนตองปลุก แลวก็น่งคอยสดับเสียงนันอยู ั ้ดวยความระมัดระวังทุกระยะ ฝูงหมามฤตยูยงคงวุนวายกันอยูที่ซากควายตัวนั้น โดยไมมีทางที่วาจะผละจากไปงายๆ ัเสียงมันขูคําราม และทะเลาะกัดกันเองดังมาแววๆ “ถามันกินควายตัวนั้นหมด แลวผานมาทางนี้...” เสียงแงซายแผวต่ําดังขึ้นลอยๆ เหมือนจะรําพึง “เชื่อวาควายตัวนั้น คงจะทําใหพวกมันอิ่มพอ แตถามันจะผานมาก็คงไมมีทางฝากองไฟเขามาได ระวังอยาใหไฟมอดก็แลวกัน” พรานใหญบอก “เราไมมลูกซองมากันดวยเลย ถามีลูกซองครบมือ กระสุนมากๆ เราคงปะทะมันได ีเหมือนเมื่อคราวที่ฝูงลิงบุกครั้งนั้น” เกิดครางขึ้นอีกคนหนึ่งหันไปลวงยามหยิบกระสุน .375 ที่เขามอบติดตัวไวใหขนมานับ ้ึแลวถอนใจเฮือก เพราะมีอยูเ พียง 12 นัดเทานั้นเอง ของแงซายซึ่งไดรับมอบจากดารินก็มีไมเกิน 15นัด สวนพรานใหญมีลูกปนขนาด .458 ของเชษฐาเหลืออยู 18 นัด สําหรับคณะนายจางทั้งสามก็คงจะไมไดนํากระสุนสํารองติดตัวกันมามากนัก กระสุนเหลานี้มันเพียงพอที่จะลมสัตวใหญเทานั้นแตมันไมมความหมายอะไรสําหรับพวกหมาหมูนับรอย ที่จะประดังกันเขามา ี สิ่งที่จะทําความอุนใจใหไดในขณะนี้ ก็คือรั้วไฟที่จะสกัดกั้นมันไวเทานั้น โชคดีเหลือเกินที่ผนังดานหลังไมตองกังวล เพราะมันเปนบริเวณผาหินเสมือนกําแพงธรรมชาติกั้นไว  ครึ่งชั่วโมงตอมา ทามกลางการเฝารออยูดวยใจอันเตนระทึก เสียงหมาในฝูงนันพากัน ้เคลื่อนขบวนขามลําธารเขาไปสูกลางดงทึบฝงเดิมกับทีพวกมันพากันออกมา และหางไกลออกไป ่เปนลําดับ ในที่สุดทุกสิ่งก็อยูในดุษณีภาพตามเดิม รพินทร แงซาย และเกิด มองดูตากันเอง แลวพากันถอนใจออกมาอยางโลงอก พรานใหญลุกขึ้น ควาไรเฟลกับไฟฉาย เกิดก็ตามติด “แงซาย แกรอเฝาอยูที่นี่ อยาเพิ่งนอน จนกวาฉันจะกลับมา” เขาหันไปสั่งกะเหรียงหนุมพเนจร แลวก็พยักหนากับเกิด ชวนกันยองเลาะลัดไปตามฝง ่ธารน้ํา ยอนไปยังซากของมหิงสาที่ลมอยู เมื่อพนเหลียมตลิ่งใกลเขามา ก็ฉายไฟปราดออกไปยัง ่ตําแหนงนั้น เกิดอุทานอะไรออกมาคําหนึ่งในลําคอ จากลําไฟฉายขนาดแปดทอนของรพินทร สิ่งที่กองอยูริมโขดหินนั้น หาใชซากของเจาเขาเกกมหิงสามหึมานั้นเสียแลว แตกลายเปนกองกระดูกขาวโพลนที่เรียงรายอยูระเกะระกะ สังเกตเห็นไดจากกีบตีนทั้งสี่และหนาบางสวนทีติดอยูกับกะโหลกศีรษะเทานั้น! ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 720 ทั้งสองเดินเขาไปสํารวจจนใกล พบรอยตีนของฝูงหมาในนรกที่ย่ําเอาไวกลาดเกลื่อนเต็มไปหมด ธารน้าที่มันบุกผานไปเมื่ออึดใจใหญๆ นี้ ก็ยังขุนคลั่ก ควายทังตัวพวกมันรุมกันกัดแทะกิน ํ ้เสียไมมีเหลือหรอ “นึกวาจะเก็บไวเปนมื้อเชาอีกสักมื้อ ไอพวกหมานรกมาแยงกินหมด!” เสียงเกิดสาบานผรุสวาท ตามหลังหมาในฝูงนั้นไปอยางหัวเสีย รพินทรหัวเราะหึๆ “ควรจะขอบใจเจาปา ที่ใหไอหมาในฝูงนันพบซากควายตัวนี้เสียกอน มายงั้นกระดูกของ ้แกจะกองแทนกระดูกควายนี่ ไปกลับกันเถอะ” เขากับเกิดเดินยอนกลับมาทีแคมป จากนั้นเกิดและแงซายก็นอน โดยพรานใหญทําหนาที่ ่เขายามแทน ตอนปลายยามของเขาติดตอกับยามของแงซาย มีเสียงฟารองแววมาจากดานตะวันตก ตกไกลๆ และในระหวางยามของแงซายนั่นเอง พายุฝนก็ซดกระหน่ําลงอยางลืมหูลืมตาไมขึ้น ั ไฟที่กอไวทุกกองดับลงหมด ทุกคนพากันตืนขึ้นเพราะเสียงพายุที่ถลมปาและละอองฝน ชวยกันเอาผาใบผืนใหญขึง ่กันฝนสาดทางดานหนาไว ตอจากนันก็นงเบียดกันอยูในซองโพลงของชะเวิกผา ตัวสั่นสะทานดวย ้ ั่ ความหนาวเยือกจับขั้วหัวใจ “เมื่อเย็นนี้ สัตวใหญลมถึงสองตัว ฝนเลยตกใหญ” เกิดพูดดวยคางที่สั่นกระทบกัน ตางมองเห็นหนากันไดเปนระยะจากแสงฟาที่แลบอยูวบ ูวาบ และผาเปรี้ยงปรางอยูตลอดเวลาเทานัน ้ “มันเกี่ยวอะไรกับที่สัตวใหญลม แลวฝนถึงตก” เชษฐาถาม ขณะนี้ไมมีใครสามารถจะนอนลงไดเพราะพายุฝนอันแรงรายกาจ ปาทั้งปามีอาการประหนึงวาจะถลมทลายลงดวยมหาวาตะและน้ําจากฟา ที่ซัดกระหน่ําลงมาปานมหาทํานบ ่แตก “พวกพรานปาเขาเชื่อกันวา ถามีสัตวลม ฝนจะตองตกตามธรรมเนียมครับ” เปนเสียงตอบเรียบๆ จากพรานใหญในเงามือ “แตนี่มันตกเกินธรรมเนียมไปเสียแลว หรือยังไงผูกอง!” ไชยยันตสอดขึ้นดวยเสียงปนหัวเราะแปรงๆ ทุกคนตางมีความรูสึกกระสับกระสาย อยางไรบอกไมถก โดยไมไดปริปากบอกกัน ฝนฟายิ่งทวีความแรงกลาขึ้นทุกขณะ เสียงไมใหญหก ู ัลมอยูครืนโครม ระคนไปกับสายอสุนีบาต ทุกครั้งที่ฟาแลบมองเห็นปาลูระเนนไปดวยอํานาจพายุกลางสายฝนอันหนาทึบ แลวก็ดับวูบ ครอบคลุมทุกสิ่งทุกอยางใหมืดทะมึนอยูในเหวนรกตอไป  มันเปนราตรีทนาสยดสยองดวยภัยธรรมชาติขีดสุด! ี่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 721 เวลาผานไปอีกชั่วโมงเต็มๆ โดยไมมีใครหลับนอนกันเลย ทุกคนเงียบสงบปากเสียงราวกับนัดกันไว ตาเบิกโพลงอยูในความมืด สดับฟงเสียงฟาที่ดังเหมือนมัจจุราชคํารน กระแสน้ําในสายธารที่อยูตรงกลางเริ่มจะเพิ่มปริมาณน้ํามากขึ้นทุกขณะ และไหลเชี่ยวกราก ครางอู กินอาณาบริเวณชายฝง ทวมใกลชะเวิกผาที่ตั้งแคมปเขามาทุกที “เอ ถามันจะไมเขาทีแลวแฮะ น้ําในธารนีมันไลแดนพวกเราเขามาทุกทีแลว” ่ เชษฐารองขึ้น และทันใดนัน รพินทรก็ลุกพรวดขึ้นยืน ้ “ยายที่เดี๋ยวนี้เถิดครับ ยอมเปยกฝน ขึ้นไปบนฝงดีกวา ขืนอยูที่นี่มีหวังจมน้ําแน เราอยูในทางน้ําเสียดวย” ทุกคนลุกขึ้นยืนเตรียมพรอมในทันใดนัน ตางชวยกันเก็บขาวของอยางรวดเร็วโดยอาศัย ้แสงไฟฉาย ทุกสิ่งทุกอยางดําเนินไปอยางรีบดวนแขงกับเวลา แลววิงฝาสายฝนออกมาพนบริเวณ ่ชะเวิกผา เพื่อจะยอนกลับขึนตลิ่งดานปาโปรง ้ ครั้นแลว ทันทีนั้นเอง ก็มีเสียงครืนโครมมาทางดานเหนือของตนน้ํา ปานแผนดินจะถลมไมผิดอะไรกับคลื่นในมหาสมุทร แงซายฉายไฟปราดขึนไปก็เห็นระลอกน้ําขาวขนมวนตัวสูงเทียม ้ระดับยอดไม กําลังถาโถมลงมาปานภูเขาเลากา “น้ําปา!! มันมาถึงแลว!!” แงซายตะโกนกองขึ้นสุดเสียงอยางตระหนกขีดสุด ทั้งหมดตะลึงพรึงเพริด ราวกับถูกสาปเปนทอนหิน พริบตาตอมานั้นเอง ก็ปรากฏเสียงตูมสนั่น ลั่นเปรียะขึ้นในระบบประสาทของทุกคน ประหนึ่งวารางกายจะถูกแยกออกเปนเสี่ยง เทาหลุดลอยจากพื้นที่เหยียบยืนอยู จากนันเควงควางวูบวาบ โลกทั้งใบหมุนตลบไปหมด ไมอาจ ้สําเหนียกไดวาตายแลวหรือยังมีชีวิตอยู  ปราศจากการยึดเหนี่ยว ปราศจากสิ่งใดมาสัมผัส นอกจากกระแสน้ําอันแสนจะเยียบเย็น ที่ฉุดกระชากคราตัว ปานจะพาดิงไปสูขุมนรกที่ ่มืดมิด ไมอาจกําหนดอนาคต...[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 722 31 สิ่งแรกที่คอยๆ เขามาสูความรูสึกของรพินทรก็คือ อาการสํานึกในขอทีวาชีวิตยังเปนของ ่เขาอยู แตยงไมสามารถตระหนักแนวามันอยูในสภาวะใด สติสัมปชัญญะกลับคืนมาทีละนอย ัจากนั้นโสตประสาทก็แววเสียงเรียกอยูใกลๆ อยางเรารอนกระหืดกระหอบ พรอมกับฝามือนุมๆ ที่เขยาใบหนา พรานใหญลืมตาโพลงขึ้นในบัดนั้น แรกที่สุดมันพรามัวไปหมดมองไมเห็นอะไรเลยครั้นแลว ตอมาก็ปรากฏภาพใบหนาของใครคนหนึง กําลังจับจองอยูท่เี ขาดวยดวงตาตืนตระหนก ่  ่รุมรอนใจ ดวงหนานัน กมลงมาหางจากเขาเพียงเล็กนอย ้ ผูปลุกเรียกใหเขากลับมีความรูสึกขึ้นมาอีกครั้ง คือหมอมราชวงศหญิงดาริน วราฤทธิ์นายจางสาวผูแสนหยิ่งนั่นเอง เขาก็ตระหนัก ณ บัดนีวา ตนเองนอนอยูบนจอมปลวกสูงอันมีผิวดิน ้ชื้นแฉะตอนหนึ่งใกลปาพลวงริมธารน้ํา ซึ่งบัดนี้มีสายน้ําสีแดงไหลเชี่ยวกรากเต็มฝง เสื้อผาและรางกายเปยกชุมไปดวยโคลนและทราย ราชสกุลสาวสวยผูเปนนายจางนั่งคุกเขาอยูขางๆ สภาพของ  หลอนไมผิดอะไรกับเขาในขณะนี้ เสื้อแจ็กเกตที่สวมใสเมื่อคืน และกางเกงเดินปาของหลอนขาดเปนริ้ว ราวกับถูกกระชากดวยมีด อันเปนผลมาจากคมแงหินและกิ่งไมขะมุกขะมอมไปหมดทั้งตัวกายของหลอนสั่นสะทานเปนลูกนก ขณะนัน แสงอบอุนของตะวันสอดลอดลงมาจากยอดไมสูงเหนือศีรษะ ลําแสงของมัน ้บอกใหรูชัดวาเปนเวลาประมาณ 3 โมงเชา พรานใหญพรวดพราดลุกขึนนั่งโดยเร็ว จองสํารวจดูหลอนกอน นอกจากอาการฟกช้ํา ้และบาดแผลถลอกเล็กนอย ทุกสิ่งทุกอยางของหลอนเปนปกติ นั่นเปนสิ่งที่เขาตองขอบคุณสวรรค แลวก็หันมาสํารวจตัวเองเปนลําดับตอไป อวัยวะทุกสวนยังพอจะใชการได แมจะเต็มไปดวยความขัดยอกระบมไปหมดทั้งตัว ไรเฟลประจํามือของเขา บัดนี้มันอันตรธานไปเสียแลวพรอมทั้งสัมภาระอืนๆ นอกจากมีดเดินปาที่ตดอยูในเข็มขัดขางเอว และของเล็กๆ นอยๆ ที่อยูในกระเปา ่ ิเสื้อกางเกงเทานั้น สวนหลอนก็เชนเดียวกัน สวนหลอนก็เชนเดียวกัน คงมีแตปนสั้น .375 แม็กนั่มซึ่งสอดอยูในซองคาดติดอยูกับเอวพรอมกระสุนในรังเข็มขัด แลวก็ชดเสื้อผาติดตัวที่ขาดรุงริ่งราว  ุกับนางไพร เชษฐา ไชยยันต เกิด และแงซาย ณ บัดนี้ ไปอยูเสียที่ไหน?!! ในสีหนาทีแสดงอาการวิตกกังวลเหนือที่จะกลาว แววตาคูนั้นฉายแสงปติขึ้นเล็กนอย ่เมื่อเห็นเขารูสกตัวลุกขึ้นนั่งแลวเสียงแหบเครือของหลอน ก็ดังทําลายความเงียบงันขึ้นเปนประโยค ึแรกวา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 723 “คุณเปนอยางไรบาง?” “คงไมเปนไรหรอกครับ คุณหญิงละ?” พรานใหญยอนถามออกมาจากลําคออันแหงผาก จองหนาหลอนอีกครั้งแลวกวาดสายตาไปรอบๆ “ฉันไมเปนอะไรมากนัก” “แลวคุณชาย คุณไชยยันต เกิดกับแงซาย?...” หลอนทําหนาเหมือนจะรองไห ยักไหล แลวทิ้งแขนทั้งสองลงขางตัวอยางหมดแรง จอมพรานเมมริมฝปากเปนเสนตรง กลาวต่ําๆ เหมือนกระซิบ “นี่แปลวาพวกเราถูกน้ําปา แทงซัดกระจัดกระจายแยกจากกันไปหมด คนละทิศละทางทีเดียว เปนความผิดของผมเองที่ตั้งแคมปในเขตธารน้ํา นึกไมถึงวาฝนมันจะตกหนัก แลวทํานบแองน้ําใหญบนภูเขาลูกใหญตนธาร มันจะพังลงอยางกะทันหัน น้ํามันมาเร็วจนเราหนีกันไมทน ผม ัเองหมดความรูสึกไปในทันทีที่ภูเขาน้ําลูกนั้นซัดโครมลงมาถึงตัว” “ฉันก็เหมือนกัน ความรูสึกมันดับวูบไปเลย” หลอนคราง “แลวคุณหญิงรูสึกตัวตอนไหน? ไปยังไงมายังไงกันนี” ่ “ฉันบอกไมถูก” หลอนพูดอยางงงๆ อยูในอาการเดิม กัดริมฝปากโดยแรง เคาหนากราดไปดวยรอยทุกขกังวลเหลือที่จะกลาว “ฉันมารูสึกตัวเมื่อประมาณ 20 นาทีที่แลวมานี่เอง พบตัวเองนอนติดอยูกับรากไทรใหญคนเดียว มองไมเห็นใครเลย ครั้งแรกที่รูสึกตัว ฉันตกใจแทบจะเปนบาตาย คิดวาตัวเองคงจะพลัดหลงอยูคนเดียวในปา ฉันกูตะโกนเรียกจนเสียงแหงก็ไมไดยนเสียงใครตอบ ยิงปนเรียกอีกสองชุด  ิก็ไมไดยินเสียงปนของพวกเราคนใดตอบมาเลย แสดงวาในละแวกรัศมีเสียงปนนี้ จะตองไมมพวก ีเราอยูเลย ในทีสุดฉันก็เดินเปะปะสงเดชมาตามบุญตามกรรมอยางนั้นเอง...” ่ ดารินกลืนน้ําลายอยางฝดๆ มองดูเขาดวยสายตาอันบอกไมถูก “เดชะบุญเหลือเกิน ฉันเดินมาพบคุณนอนสลบอยูตรงนี้เขาพอดี เขามาตรวจคุณ เห็นไมเปนอันตรายอะไรมากนักก็เลยปลุกเรียกขึน ฉันเรียกคุณอยูสักสองสามนาทีเห็นจะได คุณก็รูสึกตัว ้ขึ้นนี่แหละ เหตุการณมันเหมือนฝนราย” รพินทรคงนั่งอึ้งตะลึงอยูเชนนั้นเปนครูใหญ ความวิตกกังวลของเขาในขณะนีไมยิ่ง ้หยอนไปกวาหลอนเลย อะไรก็ไมสําคัญเทากับความเปนหวงผูรวมคณะอีกสี่คน ซึ่งไมมีสิ่งใดบอก ไดวาปานนี้เปนตายรายดีอยูที่ไหน โดยเฉพาะอยางยิ่งเชษฐา กับไชยยันตอันเปนนายจางโดยตรง  การพลัดพรากหรือหลงกันในปา เปนเรื่องเล็กเหลือเกินสําหรับเขา ในการที่จะติดตามหาใหพบ สิ่งที่เขาวิตกกังวลขีดสุดในขณะนี้ อยูในขอที่วา กระแสน้ําอันแรงกลาที่ซัดปะทะลงมาอยางจู[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 724โจมกะทันหัน นาจะกอใหเกิดอันตรายถึงแกชีวิตของบุคคลทั้งสองไดในพริบตา หรือไมก็พการ ซึ่ง ิไมมีทางที่จะชวยเหลือแกไขอยางใดได สําหรับเขากับ ม.ร.ว.หญิงดาริน นั้นเปนอันอุนใจไดแลววาปลอดภัยแน มันเปนคราวเคราะหดีสําหรับหลอนอยางที่สุด ในการที่ทั้งเขาและหลอนไมไดรับอันตรายใดๆ ในขณะทีกระแสน้ําเชี่ยวกรากซัดพาตัวมาและตกอยูในบริเวณใกลเคียงกัน ่  ระหวางทีเ่ ขายังเงียบงัน เสียงสั่นของหลอนก็เอยตอมา “พี่ใหญ ไชยยันต แลวก็อีกสองคนนั่นไปอยูที่ไหนบางแลวก็ไมรู โชครายเหลือเกิน” “เมื่อกอนที่คณหญิงจะเดินมาพบผม คุณหญิงลองยิงปนเรียกดูแลวหรือครับ?” ุ หลอนกมศีรษะลง ถอนใจเฮือก “ใช! แตไมมวแววเลย” ี ี่ พรานใหญยันกายลุกขึ้นยืน เดินกะเผลกลงมาจากจอมปลวก หลอนกระโดดตามเขาลงมาดวย ทั้งสองกราดสายตาไปยังภูมิประเทศรอบดานซึ่งชุมไปดวยน้ํา “แปลก! คุณหญิงกับผมยังถูกน้ําพัดมาตกอยูใกลๆ กันได พวกเราอีกสี่คนก็นาจะถูกกระแสน้ําพัดมาอยูในบริเวณใกลเคียงกัน” “ฉันเปนหวงพวกนั้นจนบอกไมถูกแลวละ เราจะทํายังไงกันดี” หญิงสาวรองออกมาอยางกลัดกลุม จองหนาเขานิ่ง ฝากทุกสิ่งทุกอยางในความหวังไวใหกับจอมพราน อยางนอยที่สุดก็ชวขณะแหงวิกฤติการณอันคับขันเชนนี้ รพินทรอานสายตานัน ั่ ้ออกดวยความสมเพชเปนครั้งแรก “ขอโทษ! ฉันอาจขวัญเสียมากไปหนอยก็ได เหตุการณเมื่อคืน และการหลงพลัดกับพรรคพวก ทําใหประสาทของฉันเสียไปหมด จริงซินะ ฉันอยูกับเจาปาแลวถึงอยางไรสําหรับฉันนะเห็นจะปลอดภัยแน แตพี่ชายกับเพื่อนของฉันนี่ซิ จะเปนอยางไรบางก็ไมรู ถาเขาพลัดไปตกอยูกับ แงซายหรือเกิดคนใดคนหนึง ก็ยังพออุนใจบาง แตถาตางคนตางแยกกันไปคนละทิศละทางละก็ แย ่ ทีเดียว” “ถึงจะตางคนตางแยกพลัดกันไป ผมก็ไมกังวลนัก ขอใหรูแนวายังมีชีวิตปลอดภัยเทานั้น” “ขณะนีเ้ ราอยูที่ไหน?”  จอมพรานสะบัดขอเทาใหหายเคล็ด แลวเดินมาชิดชายตลิ่งของลําธาร ซึ่งขณะนีนาจะ ้เรียกไดวาแมน้ําขนาดยอมๆ เพราะปริมาณอันมากมายของน้ําเต็มฝงและไหลแรงกราก ดารินสืบเทาตามติดมาเบื้องหลัง ภายหลังจากสํารวจชายฝงแนวปา และสังเกตภูเขาบางลูก เขาก็ตอบเรียบๆ วา “ตะวันตกเฉียงใตของตําแหนงที่เราตั้งแคมปเมื่อคืนนี้ครับ ถาเดินเลาะชายฝงธารนีขึ้นไป ่ระยะทางประมาณ 30 กิโลเมตร ก็จะถึงตรงที่เราถูกน้ําพัดครั้งแรก แตถาตัดปาเปนเสนตรงไป ก็อยูในราว 20 กิโลเมตร ขามเขาลูกที่มองเห็นอยูนั่นไปลูกหนึ่ง”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 725 สีหนาของหญิงสาวดีขึ้นเล็กนอย หลอนหลงปาก็จริง แตถาอยูใกล รพินทร ไพรวัลย แลว เปนสิ่งที่หลอนควรอบอุนใจได ความทุกขกงวลในขณะนี้ไปอยูท่ความเปนหวงคณะพรรคประการ ั ีเดียวเทานั้น “มันไกลไมใชเลนทีเดียว สําหรับการเดินงมหาคนในปา โดยระยะทางขนาดนี” ้ “แตเราก็ไมมทางเลือกอยางอื่น” ี “เราจะเริ่มตนกันยังไง?” รพินทรตรึกตรองอยูครู ก็บอกวา “ผมคิดวา จะลองเดินเลียบชายฝงเลาะทวนตนน้ําขึ้นไปเรื่อยครับ จนกวาจะถึงที่ตั้งแคมปเชื่อวา คงจะพบพวกเราในระหวางทาง ถึงอยางไรก็คงจะพลัดตกไมหางจากบริเวณสองฝงเทาใดนัก” “คุณอยาลืมวากระแสน้ําเมื่อคืนนี้มันมายังกะภูเขาเลากาทีเดียวนะ ระดับของมันสูงเหนือยอดยางเสียอีก พนขอบฝงเปนไหนๆ พวกเราอาจถูกพัดปลิวพนบริเวณธารไปก็ได” “ก็ตองลองคนหาตามริมฝงธารดูกอนละครับ เราสองคนยังถูกพัดมาตกอยูใกลฝงธารเลยและสําหรับคุณชายกับคุณไชยยันตนั้น ถาฟนรูสึกตัวขึนมา ผมคิดวาทั้งสองคนนั่นคงจะยึดแนวริม ้ฝงธารไวกอนแนๆ คงไมเดินเปะปะเตลิดเขาปาไปทางไหนหรอก พวกเราพลัดกันทีลําธาร ก็ตองยึด่ธารเปนหลัก” “สมมติวา เราเดินยอนทวนกระแสน้ําขึ้นไปจนถึงจุดเริ่มตน แลวยังคนไมพบ จะทํายังไงกันตอไป” หลอนตั้งคําถามตอมาอยางพรั่นใจ รพินทรทรุดตัวลงริมฝง วักน้ําขึ้นมาลูบลางโคลนทรายที่เปรอะเลอะอยูตามใบหนาและลําตัวออก แลวก็ตอบอยางใครครวญวา “ระยะทางจากที่เราหลงอยูนี่ ขึ้นไปจนถึงตําแหนงตั้งแคมปครั้งแรก มีหมูบานกะเหรี่ยงอยูหยอมหนึ่ง เรียกวาหมูบานผาเยิง” พลางเขาก็ปลดผาขาวมาผืนหนึ่ง ที่ยงคาดติดเอวอยูออกมาบิดไลความชื้นแลวประคบซับ ัหนา “ถาหาตามริมสองฝงธารยังไมไดรองรอย ผมจะไปทีหมูบานผาเยิงนั่น ขอแรงพวก ่กะเหรี่ยงใหชวยกันออกระดมหา เชื่อวาจะตองไดรองรอยแนๆ”  หลอนทรุดตัวลงนั่งขางๆ เขาอยางทอดอาลัย มองดูกระแสน้ําที่ยังไหลกรากอยูดวยความ สยดสยอง “มันเกิดขึ้นไดยงไงนะ เหมือนฝนแทๆ อยูๆ น้ํามันก็ไหลกรากลงมาราวกับพายุสลาตัน ัอยางนั้น จนกระทั่งเดี๋ยวนี้ ฉันก็ยังไมอยากเชื่อวาเทาที่เราเผชิญอยูนี้เปนความจริง เราฝนรายไปหรือเปลา?”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 726 ดารินรําพึงออกมาเบาๆ เสียงเขาเอี้ยวบิดกาย กระดูกลั่นกรอบแกรบ แลวก็บอกมาวา “น้ําปา มักจะจูโจมมาโดยไมทันรูเนื้อรูตัวอยางนี้แหละครับ บนเขาใหญตนธารเปนแองน้ํากวางใหญราวกับทะเลสาบ ฝนที่ปาบนคงจะตกหนักติดกันมาหลายวันแลว เก็บน้ําในแองไวจนลน ประกอบกับที่เมื่อคืนนีมีพายุหนักเขาอีก หินบางแหงคงจะถูกพายุพังทลาย ทํานบแตก มันก็เลย ้เทลงมา เหมือนเราเทน้ําจากกระบอก ผมเคยโดนน้ําปาเลนงานมาสองสามครั้งแลว แตไมรุนแรงเหมือนครั้งนี”้ “เทาที่ฉันพอจะจําได เมื่อคืนนี้ พอคุณพูดยังไมทนขาดคําเลย วาใหพวกเรายายขึ้นบนฝง ัยอมเปยกฝน น้ํามันก็มาถึงเสียแลว นี่เราแทบไมมอะไรติดตัวอยูเลย นอกจากเสื้อผาที่ใสอยู ไรเฟล ีของฉันกับคุณ ก็หลนหายไปหมด แลวเราจะเดินทางติดตามหาพวกนั้นไดยังไงกลางดงดิบแบบนี” ้ หญิงสาวเอยอยางปลงอนิจจัง อเนจอนาถในโชคชะตา “ผมมีมีดติดตัวเลมหนึ่ง คุณหญิงมีปนสั้นอีกกระบอกหนึ่ง แคนก็เหลือที่จะเพียงพอ ี้สําหรับการปองกันตัวยามคับขันที่สุด ผมเคยเดินมือเปลาเสียดวยซ้ํา” “ปนสั้นกระบอกเดียวมันจะมีประโยชนอะไร สําหรับปาแบบนี” ้ หลอนแยงอยางทอแท ปลดเข็มขัดออกมานับดูจํานวนกระสุนที่บรรจุอยูในรังเข็มขัดพรานใหญลวงกระเปาเสื้อ หยิบซิบโปประจําตัวออกมาทดลองขีดจุด เปลวไฟจากไลทเตอรยังทํางานไดดตามปกติ ปากก็ตอบมาเรียบๆ วา ี “ปนสั้นขนาด .357 ของคุณหญิง ถารูจักใชใหถูกตองมันก็เปรียบเหมือนเรามีไรเฟลขนาดเบาะๆ อยูในมือทีเดียว คุณหญิงเองเปนนักยิงปนสั้นชั้นทอปมาแลว ไมนาจะกังวลอะไรเลยเราเดินปากันในแบบรักษาตัวรอดเทานัน ไมใชหมายจะลาชางหรือแรด มีปนสั้นขนาดนี้ติดตัว ้กระบอกเดียวก็เหลือหลายแลว นาขอบคุณสวรรคที่คุณหญิงมีเข็มขัดปนสั้นติดเอวอยูตลอดเวลาแมกระทั่งเวลานอน วาแตลกปนเหลืออยูกี่นัดครับ?” ู  หลอนสงเข็มขัด พรอมซองปนทั้งหมดใหแกเขา “ฉันยิงเรียกคนไปแลว 2 ชุด สิบสองนัด เหลืออยูอีก 36 นัด กระสุนหัวแข็งแบบเจาะโลหะทั้งนั้น” พรานใหญผิวปากหวือออกมาอยางพอใจ “เหลือเฟอเกินพอเสียอีก ถาเราไมใชมันแตละนัดไปโดยเปลาประโยชน” เขาสงเข็มขัดคืนไปใหหลอนตามเดิม คงดึงแตตวปนออกจากซอง หมุนลูกโมสํารวจดู ักระสุน แลวเดาะขึ้นลงในฝามือ มันเปนปนแบบซิงเกิลแอ็คชั่นของรูเกอร ลํากลองยาวหกนิวครึ่ง ้ ้กระบอกกะทัดรัดสวยงามยิม ดามงาสลักลวดลายพราวตาอาบนิกเกิ้ลไวขาวเปนมันวาววับ โดยลํา ้กลองที่ยาวออกไปถึง 6 นิวครึ่ง ชวยอํานวยผลการสงวิถีกระสุนใหมีความเร็วสูงขึ้นครบถวนตาม ้อัตราโดยไมตกหลน ปนของหลอนกระบอกนี้ เขาเคยสงกระสุนเขาเจาะสมองวัวแดงมาแลวครั้ง[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 727หนึ่ง ที่เขาโลน ขณะทีวัวลําบากตัวนั้นวิงเขาชารจในระยะเผาขน และตัวเจาของปนเอง ก็เคยไดใช ่ ่มันใหเปนประโยชนมาหลายครั้งแลว สําหรับภาวะฉุกเฉินตางๆ “วาแต คุณหญิงพอจะมีแรงเดินไหมครับ” หลอนฝนยิ้ม พอดีกับที่เขาสงมืออีกขางหนึ่งมาให หลอนชําเลืองมองดูที่มืออันหยาบกรานแข็งแรง แลววางมือของตนเองลงไปในอุงมือนั้น อีกฝายหนึ่งบีบแนนกระชับเหมือนจะถายทอดทุกสิ่งทุกอยางในหัวใจลงไปสูการบีบนั้น หลอนบีบตอบ แลวเขาก็ดึงหลอนใหลุกขึ้นมายืนเคียงขาง ตาตอตาสบกันนิง กระซิบ... ่ “โปรดอยาทอแททอดอาลัยเลยครับ ลูกจางผูซื่อสัตยคนนี้ พรอมที่จะรับใชคุณหญิงดวยชีวต” ิ หลอนยิ้มโรยๆ ตอบเขา ยกมือขางหนึ่งเสยผมที่ปลิวลงมาปรกหนา “คุณคงไมรูหรอกวา ขณะที่ฉันเดินเปะปะไปอยางปราศจากจุดหมาย และบังเอิญมาพบคุณนอนสลบอยูนั้น ฉันดีใจเหมือนตายแลวเกิดใหมเพียงไร ภาวนาขออยาใหคุณไดรับอันตรายและฟนคืนสติข้นโดยเร็ว ขอโทษอีกครั้ง ถาฉันจะแสดงความออนแอใหคุณเห็นมากไปหนอย” ึ “ตรงขาม ตั้งแตเกิดมา ผมยังไมเคยเห็นผูหญิงคนไหน ใจเด็ดอยางคุณหญิงจนคาดไมถึง ทีเดียว ผมยอมรับวาในครั้งแรกผมประมาทคุณหญิงเกินไป เพิ่งจะมารูเอาในปานี่เอง” ดารินยิ้มอีกครัง แววตาแชมชื่นขึ้น ้ “ขอบใจมาก คุณเกงนะ รูจกใชหลักไซโคไดถูกตองกับสิ่งแวดลอมที่สด ฉันยอมรับวา ั ุฉันไดกําลังใจจากคุณมากเหลือเกิน ในสถานการณรายครั้งนี้ เอาละ จะบุกปาฝาหนามอยางไรก็สุดแลวแตคณ ฉันรับรองวาจะเปนผูตามที่ดี ทุกอยางแลวแตคุณทั้งนั้น เดี๋ยวนี้ฉันไมรสกตัวเองมากไป ุ ู ึกวาเด็กเล็กๆ สักคนหนึ่ง ทีจะตองตกอยูในการดูแลของพี่เลี้ยง สําคัญพี่เลี้ยง...อยาใจรายก็แลวกัน” ่ “พี่เลี้ยงคนนี้เคยใจรายนักหรือ?” “ก็ไมนอยทีเดียวแหละ” “เด็กอยาดื้อก็แลวกัน แลวพีเ่ ลี้ยงไมใจรายหรอก” วาแลว เขาก็ออกเดินบายหนาไปทางปาไผที่ไดยินเสียงไกปาขันเจื้อยอยู พยักหนาบอกใหหลอนเดินตามเคียงขางไปดวย สอดสายสายตาไปรอบๆ “นั่นคุณจะทําอะไร?” หลอนหันมากระซิบถาม หนาตื่นเห็นอาการเดินแบบยองของเขา ขณะที่เลาะลัดแฝงกายไปตามพุมไมใบหญา “หาอาหารเชากอนอื่น โดยเฉพาะอยางยิ่งสําหรับ ‘เด็ก’ คนนี้ ประเดี๋ยวไมมแรงเดิน” ี ถาเปนภาวะปกติ หลอนอยากจะซัดหลังใหซักตุบ แตสําหรับในขณะนี้ ไมมกะจิตกะใจ ีจะชวนทะเลาะ นอกจากจะชําเลืองมองดูดวยหางตาคมๆ “ไกปารึ?”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 728 “ไดไกก็เอาไก ไดอะไรก็เอาไอนั่น ขอใหหนักทองไวกอนก็แลวกัน แต เอะ! กวางโจน แถวนีก็ชุมดีไมหยอก ดูจะหางายกวาไกปาอีก” ้ พรอมกับพูด เขาแหงนมองขึ้นไปบนยอดตนกระบากใหญที่มีคางดําฝูงหนึ่ง เจ็ดแปดตัว พากันนั่งนิ่ง จองมองลงมายังมนุษยทั้งสอง หลอนพาซื่อเพราะไมเขาใจมากอนถามวา “เปนยังไง กวางโจน?” รพินทรบุยปากขึ้นไปเบื้องบนแทนคําตอบ พอเห็นฝูงคางหลอนก็มสหนาพิกล คราง ี ีออยๆ “อยาเลย ขอใหเปนไกเถอะ ฉันกินมันไมสนิทหรอก อยางนอยก็นึกวาเห็นแกฉัน” มีเสียงหัวเราะหึๆ ดังมาจากลําคอภายใตเคราที่เริ่มเขียวครึ้ม พอสบตาคูที่จองมาอยาง วิงวอน เขาก็ออกเดินตอ ฉุดแขนหลอนมาดวย ทั้งสองเลาะลัดไปตามทางดานเล็กๆ ซึ่งมีรองรอยของน้ําปาไหลบาผานทวมไปเมื่อคืนพอถึงโคนกอไผใหญ มุมทางแยกของปลายดานดานหนึ่ง ก็เห็นไกปาสองสามตัวกําลังจิกคุยขุยไผหาแมลงกินงวนอยู รพินทรงางนกปนอยู ยังไมทันจะยกขึ้นสอง หญิงสาวก็เหยียบกิงไมแหงลั่นขึน ่ ้เบาๆ ไกปาสองสามตัวฝูงนั้นพากันกระตากลั่นขึ้นอยางตกใจ แลวบินปรอหายวับไปกับตาราวกับนก พรานใหญจปากเบาๆ พรอมโคลงศีรษะ แตแววตาประกายขันๆ อยูเชนเดิม ดารินพึมพําขอโทษ ุ “มันเปรียวเหลือเกิน ขนาดลูกกรดยาวยังไมคอยไดตัว ลําพังปนสั้นจะไหวหรือนายพราน” หลอนพูดออมแอม “มันก็ตองลองเสี่ยงดู อยางนอยก็ดกวาเอากอนดินไลปา” ี อีกฝายหัวเราะบาง ปายแขนเสื้ออันขาดรุงริ่งขึ้นเช็ดเหงื่อบนใบหนา “คับขันถึงขนาดนี้แลว ยังไมวายคิดจะยั่วฉันอีกนะ” “หิวไหม?” “ไมหิวเลย มันมีแตความกลุม” จากปาโปรงใกลธารน้ํา เริ่มจะกลายเปนปารกทึบขึ้นตามลําดับ รพินทรนําหลอนยองกริบคนหาไกปาไปเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เขายกปนขึ้นเล็ง...ไกเจากรรมเหลือบมาเห็นและบินปรอหนีไปทุกที เพราะระยะที่เห็นเปนระยะใกล สวนที่เกาะอยูไกลเกินไปเขาก็ไมกลาที่จะยิง เพราะเสี่ยงตอการเสียกระสุนเปลา “มัวแตจะคิดยิงใกลๆ อยูแบบนี้ เดินใหตายก็ไมมวันไดยง” ี ิ หลอนบน[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 729 “ไกลนัก มืออยางผมก็ยิงไมถูก โนนไงครับ เกาะอยูทกงตะครอนั่นก็สองตัว แตมนหาง ี่ ิ่ ัเหลือเกิน รวมๆ 50 เมตรเห็นจะได คุณหญิงจะลองดูไหมครับ คุณหญิงยิงปนสั้นไดดีกวาผม” ดารินรับปนมาจากเขา เพงตามองดูเปาหมายที่เห็นลับๆ ลอๆ อยูในเงาบังของกิ่งไม แลวยกขึ้นเล็งดวยมือที่กุมประคองดามปนไวทั้งสองมือ หลอนเล็งอยูเปนเวลานาน มือสั่นระริก เพราะความอิดโรยเหนื่อยออน โดยมีพรานใหญยืนมองอยูเ งียบๆ เงาของอะไรชนิดหนึง บังแสงตะวันที่สอดลอดใบไม อันเปนจุดสวางพราวอยูในขณะนี้ ่ลงมา มันเคลือนไหวอยางแชมชา จะวาใบไผถูกลมพัดแกวงก็ไมใช รพินทรเหลือบสายตาขึ้นไปมอง ่แลวเขาก็ตะลึงไปในพริบตานั้น “คุณหญิงครับ อยาเพิ่งยิง” เขาพยายามพูดขึ้นดวยเสียงเบาเรียบเปนปกติที่สุด ตายังจับเปงไปยังกิ่งไมครึ้มเหนือศีรษะไมกะพริบ หลอนลดปนลงถามวา “ทําไม?” “สงปนมาใหผม!” ดารินสงปนใหเขาตามคําสั่ง โดยไมไดเฉลียวคิดหรือเขาใจความหมายใดๆ ทั้งสิ้น พอรับปน รางของหลอนก็ถูกผลักในพริบตานั้น ลมกระเด็นลงไปนอนกลิ้งพรอมกับเสียงโฮกสนันที่ ่กึกกองลงมาจากกิ่งไมเหนือหัว ประสานขึนกับเสียงระเบิดของ .357 แม็กนั่ม สะเทือนไปทั้งปา ้ รางของพรานใหญถูกปะทะหงายหลังลงไปนั่งจ้ําเบาอยูกับพื้น ปนหลุดจากมือกระเด็น สวนรางสีเหลือง จุดดําพรอยไปทั้งตัว นอนตัวงอคู ดิ้นกระแดวแถกไถเปนวงกลมจนกิ่งใบไมรอบดานกระจาย หางยาวของมันกวัดแกวงอยูไปมา กลางแสกหนาระหวางดวงตาที่ลืมคางทั้งสอง เลือด ทะลักออกมาเปนลิ่มนองแดงฉาน เสียงคางและไกปาในดงนั้น แตกตืนเกรียวกราวไปหมดทั้งปา ่ แลวทุกสิ่งทุกอยาง ก็สงบเงียบเชียบลงตามเดิม พรอมกับอาการผงะไหวตัวเปนครัง ้สุดทายของเจาเสือดาวตัวนัน ้ ระหวางดารินผูยังหมอบกระแตอยูริมพุมไม และรพินทรผูนั่งถางขาจ้ําเบาอยูอาการเดิมทั้งสองฝายกะพริบตาปริบๆ มองดูหนากันเอง โดยมีซากเจาปานอนสงบนิ่งคั่นกลาง หลอนเปนฝายถลันยืนขึ้นกอน เก็บปน แลวก็ตรงไปฉุดเขาใหลุกขึ้น “เปนอะไรหรือเปลา!” พรานใหญเปาลมออกจากปาก ตายังจับนิงอยูที่ซากเสือราย แลวชีใหดูที่หวไหลแทน ่ ้ ัคําตอบ ตําแหนงนั้น เสื้อเดินปาผาหนาของเขาถูกกระชากขาดออกไปชิ้นเทาฝามือ และในขณะนี้ยังคาติดอยูที่ปากของไอดาว มันขย้ํากรงเขียวพลาดเปาหมายไปนิดเดียว หาไมเชนนั้นไหลบริเวณนั้น ้ของเขามีหวังแหลกยับ “เสร็จกัน ไกเกย ไมไดกน” ิ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 730 เขาบนอุบอิบในลําคอแลวยักไหล ดารินเขามาพิจารณาดูบริเวณที่เสื้อขาดของเขา แลวถอนใจอยางโลงอก เมื่อไมเห็นวามีบาดแผลเชนไร “คุณเห็นมันตอนไหนกันนี” ่ “ตอนที่คุณหญิง ตั้งอกตั้งใจจะยิงไกนั่นแหละครับ โชคดีเหลือเกินทีใบไมขางบนโปรง ่พอใหแสงแดดลอดลงมาไดบาง ผมเห็นเงาของมันบังแสงตะวัน พอเงยขึ้นไปก็เห็นมันแยกเขี้ยว เหลืองออย ยองกริบลงมา หางจากเราสามสี่วาเทานั้น ผมไมกลาใหคณหญิงรูสึกตัวตอนนั้น ตกใจ ุมากไหมครับ” หลอนหัวเราะเสียงพรา ยักไหลบาง “มันชินๆ เสียแลว กับเหตุการณหวุดหวิดตอชีวิตเชนนี้ มือคุณฉมังเหลือเกินนะโดยเฉพาะเกียวกับการยิงสัตว ถากระสุนนัดนี้ไมเจาะกลางสมอง ทั้งคุณและฉันเห็นจะเละเทะไป ่ทั้งตัว ฉันหวงแตไอโครงตามพื้นดินเทานัน ลืมนึกไปถึงไอดาวหรือไอดําบนตนไมไป เรากําลังอับ ้จนแบบนี้ก็ยงอุตสาหมาเจอะมันเขาจนได” ั “ปามีอาถรรพณแปลกอยูอยางหนึ่งครับ ถาเราเที่ยวกันอยูตามปกติ มันมักจะไมเกิดเหตุรายอะไรขึ้น แตถายามใดเราเกิดพลัดพรากจากพวกพองหรือหลงปาขึ้น เหตุรายมันก็มกจะ ัซ้ําเติมเสมอ โชคดีนิดตอนทีเ่ ราหมดสติกันอยู เสือมันไมยองมาคาบ” ทั้งสองผละเลี่ยงออกจากบริเวณที่ซากของไอวายรายนอนตายอยู เดินคนหาไกปาตอไปคราวนี้ดารินเงยมองตามกิ่งไมเบื้องสูงอยูตลอดเวลาอยางหวาดๆ รพินทรสงปนสั้นคืนไปใหหลอนถือไว แตหญิงสาวสั่นศีรษะ เขาถึงกระซิบ “คุณหญิงถือไวดีกวาครับ เพราะอาหารเชาของเราตองอาศัยมือของคุณหญิง” “คุณเปนคนนําทาง เปนพรานคุมกันดวย เรามีปนอยูเพียงกระบอกเดียว เพราะฉะนันมัน ้ควรจะอยูที่คณ เกิดฉุกเฉินอะไรขึ้นมาอีก ฉันคงไมสามารถรับสถานการณรายไดดีเทาคุณ” ุ จอมพรานยิ้มนอยๆ ชําเลืองดูใบหนางามที่เต็มไปดวยริ้วรอยของความกลัดกลุมกังวลและขะมุกขะมอมนั้น เขาเขาใจดีวาหลอนปรารถนาความคุมครองปกปกษอยางแทจริงเปนครั้งแรกในยามวิกฤติการณเชนนี้ ดูแทบจะเปนคนละคนกับดาริน วราฤทธิ์ ผูที่เคยเห็น ณ สถานีกักสัตวของนายอําพล แนละ ยามนี้หลอนเต็มไปดวยความวาเหวอยางที่สุด ไหนจะวิตกเปนทุกขถึงพี่ชายและเพื่อน ซึ่งปานนี้ไมทราบวาเปนตายรายดีอยูเชนไรไหนจะหวั่นถึงอนาคตตนเองขางหนา อันยังเดาไมถกวา มันจะเลวรายลงไปเพียงไหน ทามกลางปา ูลึกที่แวดลอมไปดวยภยันตรายรอบดาน ชีวิตและความปลอดภัยของหลอน ยอมฝากไวกับพรานนําทางเพียงคนเดียวเทานั้น[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 731 อยางไรก็ตาม จิตใจและสติสัมปชัญญะของหลอน ก็ยังมั่นคงดีเสียกวาอกสามศอกบางคน ที่เขาเคยพบเห็นมาเสียอีก ในภาวะเทาที่หลอนเผชิญอยูนี้ ผูชายแทๆ ก็ยังหมดเรี่ยวแรงทรุดลงนั่งทอดอาลัยตอชีวิต บางคนถึงกับคลุมคลั่งเสียสติไปเลย อํานาจของปามันมีอิทธิพลรายกาจนัก โดยเฉพาะอยางยิ่ง...เวลาหลง! เมื่อกระสุนปนไดระเบิดขึ้นเสียแลวเชนนี้ ปาก็กระเจิง ไมมีสตวใดปรากฏใหเห็น ันอกจากพวกนกเล็กๆ ทั้งสองเดินกันไปตามทางดานเล็กๆ อันวกวนระหวางแมกไมหนาทึบรอบดานอีกเปนเวลารวมชั่วโมงจึงพบไกปาอีกฝูงหนึ่ง กําลังคุยเขี่ยอยูที่จอมปลวกใตซมหวายใกลๆ แอง ุน้ําพุ รพินทรสะกิดใหนายจางสาวดู พรอมกับสงปนใหเงียบๆ ระยะมันหางประมาณ 30 เมตร โดยมีซมเถาวัลยทึบแทนบังไพรอยูเบื้องหนา หลอนบุยใบเกียงใหเขายิง แตรพินทรสั่นศีรษะใบบอกวา ุ ่กลัวจะผิด หลอนจึงยกขึ้นเล็งอยางประณีตทั้งสองมืออีกครั้ง แลวลั่นไกออกไปภายหลังจากที่เล็งอยูอึดใจใหญ พรอมๆ กับเสียงปน จาฝูงตัวพวงพีที่สุด ดิ้นเปนวงกลมอยูกับพื้น แลวฟุบแผปกกองนิ่งในขณะที่ลูกฝูงอีกสามสี่ตัวหายวับเขาไปในพงรก ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่งโดยไมไดพูดอะไรพรานใหญยิ้ม แลวสองสามนาทีหลังจากนั้นเขาก็จัดการกอไฟยางไกขึ้นตรงแองน้ําพุแหงนั้น หลอนกินอาหารจําเปนมื้อนันอยางสงบ โดยไมปริปากบนคําใดทั้งสิน เพราะรับรูตอ ้ ้สภาพของความจริง มันถูกยางพอใหสุกเทานั้น ไมมีรสชาติใดๆ ทั้งสิ้น เพราะขาดแมกระทั่งเกลือแตมนก็ทําใหกระเพาะที่หวโหยอิ่มและเกิดพลังงานได ั ิ เขามองดูหลอนนั่งแทะกระดูกไกอยางเวทนา แลวตาก็พบกันอีกครั้งอยางบังเอิญ หลอนจองเหมือนจะคนหาก็พบแววออนโยนปราณีเปนครั้งแรก จากดวงตากราวสีเหล็กคูนั้น “ผมสงสารคุณหญิงจัง ไมควรจะมาลําบากอยางนี้เลย!” เสียงนั้นพึมพําแผวเบา แมมนจะเปนประโยคหวนๆ สั้นๆ มันก็ออกมาจากความรูสึก ัแทจริง และหลอนก็ตระหนัก “ไมคดสมน้ําหนักฉันหรอกรึ นายพราน?” ิ “ถาจะคิดสมน้าหนา ก็คงเปนเวลาอื่นครับ ไมใชขณะนี” ํ ้ “ขอบใจ ที่บอกตรงๆ” หลอนหัวเราะเบาๆ เช็ดมือทั้งสองลงกับขากางเกงอันขาดกะรุงกะริ่ง เห็นผิวขาวละเมียดวับแวมบางสวน “แตอยาเปนหวงเลย เมื่อตั้งใจจะออกปามาในครั้งนี้ ฉันเตรียมใจที่จะเผชิญกับทุกสถานการณอยูแลว ไมวามันจะเลวรายสักขนาดไหน ก็นาขอบใจเหตุการณเหมือนกันที่มันคอยๆสอนใหฉันรูจกสภาพของความลําบากยากแคนขึ้นเปนลําดับ ชีวิตคนเกิดมาชาติหนึง จะสมบูรณได ั ่ก็ตอเมื่อไดรูรสชาติของความสุขสบายที่สุดเทาๆ กับยากแคนทรมานที่สุด ฉันเคยชินกับอยางแรกแลว ขณะนีกาลังจะเรียนรูกบอยางหลัง และเรียนมันดวยความเต็มใจทีเดียว” ้ํ ั[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 732 “คุณหญิงเปนคนมีอุดมคติทแปลกมากนะครับ ตอนที่พบกันครั้งแรก ผมเขาใจผิดหมด” ี่ “คุณเขาใจฉันยังไง ตอนนั้น” “ผูหญิงสวยในตระกูลสูง ที่พกเอาความเยอหยิ่งไวเต็มตัว อันเปนธรรมชาติสามัญพื้นๆทั่วไป หยิบหยง สําอางโฉม รูเทาไมถงการณ แตยงอวดดี” ึ ั หลอนยักไหล ยิ้มนิดๆ “แลวเดียวนี้ละ?” ๋ “เปนนักกีฬา และนักผจญภัยที่เยียมยอด ผิดธรรมชาติของผูหญิง ทรหดเขมแข็งเกินเชือ” ่ ่ “คุณจะไมถามฉันบางหรือวา เห็นคุณครั้งแรก ฉันคิดยังไง?” “ก็พอจะเดาถูกบาง แตใหรไวจากปากก็ยงดี” ู ิ่ “ฉันคิดวา” หลอนขวางกระดูกไกเขาไปในกองไฟ คัดปลอกกระสุนทียงออกไปแลวสองนัดทิ้ง ่ิบรรจุใหมเขาแทนที่เพื่อใหเต็มอัตราตามเดิม “คุณเปนคนบาเบเรี่ยนที่สุด ใจดําอํามหิต หยาบคายไมใหเกียรติแมกระทั่งผูหญิง แลวก็ไมนาไวใจ” “แหม! ถูกเปะเลย” อีกฝายรับหนาตาเฉย ดารินทิงหางตาตวัดโฉบใบหนาเขาในลักษณะเหมือนคอน ้ “ความจริงมันอาจเปนยังงันก็ได แตสําหรับเดี๋ยวนี้ฉันกลับคิดไปอีกอยางหนึ่ง” ้ “คิดยังไง?” “คุณเปน ‘แมน’ เต็มตัว เมือถึงเวลาจําเปน แตเวลาชนิดนั้นรูสึกวาจะมีนอยมาก บางที ่ลักษณะอาการตางๆ ของคุณเหลานั้น มันอาจเปนเพราะคุณไมชอบหนาฉันก็ได ถึงไดแสดงออก” เขาไมตอบเชนไร ควักกระเปาเสื้อ หยิบบุหรี่ที่บรรจุอยูในซองพลาสติกกันน้ําขึ้นมาเกล็ดใสริมฝปากตัวหนึ่ง แลวโยนทั้งซองขามกองไฟไปใหหลอน ดารินรับไวหยิบขึ้นมาพิจารณาดูอยางแปลกใจ ถามวา “เอะ! ลอยคอมาในน้ําระยะทางเปนสิบๆ กิโลเมตร คุณยังมีบุหรี่แหงพอที่จะสูบไดอยูอีกรึ? ของฉันเปยกยุยเลอะเทอะเต็มกระเปาเสื้อหมด ไมเหลือใหสูบไดสักตัว” “เวลาเดินปา ผมใสบหรี่ไวในซองพลาสติกกันน้ํา เหตุการณที่เกิดขึนจากความเคยชินอยู ุ ้บอยๆ สอนผมใหตองทําแบบนี้ เราอยูในปาไมไดอยูในเมือง บางขณะอาจถูกฝน บางขณะลอยคอขามน้ํา หรืออยางไมมีอะไรเลย เวลาเดินเหงื่อโชกเต็มตัว บุหรี่ก็ยังเปยกชื้นหมด ถาหาที่ใสปลอดภัยใหกับมันได เราก็จะมีมนสูบอยูเสมอ จนกวามันจะหมดไปเองไมใชเปยกน้ําเสียเปลาอยางของ ัคุณหญิง” หลอนเลิกคิ้วขึนอยางทึ่งๆ ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 733 ทุกสิ่งทุกอยางมันตองเรียนรูทั้งนั้นสําหรับหลอน เกี่ยวกับเรื่องในปา ทังสองจุดสูบคนละ  ้มวน เสื้อผาที่เปยกชื้นเริ่มจะแหงหมาดขึ้นบางแลว เพราะความอาวของอากาศยามสายและไอตัว รพินทรเดินไปตัดกระบอกไมไผจากกอใกลๆ เอาเถาวัลยรอยสําหรับสะพายแลวตักน้ําขึ้นใสจนเต็มแทนกระติกน้ําระหวางทาง หลอนมองดูเขาเงียบๆ อดที่จะนึกในใจไมไดวา คนคนนี้ชางคลองแคลวชํานาญไปเสียทุกอยางในอาณาจักรไพรเถื่อน วิธีตัดกระบอกไมไผของเขาก็คือ ตัดใหตดขอไวทั้งสองดาน ขอ ิดานบนเจาะไวเปนรูโตขนาดเทาปากขวด เพื่อปองกันไมใหนํากระฉอกหกในเวลาเดินแกวง เปนใจ ้หลอน หลอนคงจะตัดขอบนออกทิ้งเสีย ปลอยใหกระบอกไมไผเปนทอกวางเทากับลําของมันแบบเดียวกับกระบอกน้ําตาล ที่แขวนไวรองรับน้ําหวานจากงวงตาล หรืองวงมะพราวทีพวกชนบททํา ่กัน ซึ่งถาเปนเชนนั้น เวลาแกวงมันตองกระฉอกออกหมดเปนแน แลวเขาก็จดการสะพายไวกับหลังของตนเอง ั “สุภาษิตที่วา ‘อยาหวังน้ําบอหนา’ มาจากการเดินในปานี่เอง เราเดาไมไดวาหนทางขางหนาจะเกิดอะไรขึ้นบาง เพราะฉะนันการไมประมาทจึงเปนการดีที่สุด โดยเฉพาะอยางยิ่งเทาที่ ้สังเกตมา คุณหญิงหิวน้ําอยูบอยๆ ดวย”  หลอนมองดูเขาดวยแววตาซาบซึ้ง “ฉันรูวาฉันไมตาย ตั้งแตพบคุณแลว เราไปกันหรือยังละ?” แทนคําตอบ รพินทรสงมือมาให ดารินจับมือเขาเหนียวกายขึ้นยืน พรานใหญตดไมไผลํา ่ ัขนาดขอมือมาอีกลําหนึ่ง ยาวประมาณวาเศษ จัดการเสียมปลายในลักษระปากฉลาม เพื่อใชแทน ้แหลนถือติดมือไปดวย ซึ่งเขาอธิบายใหหลอนทราบวา ในการเดินปาไมควรเดินมือเปลา อยางนอยที่สุดมีหอกติดมือไวสักเลมก็ยังดี และหอกก็สามารถจะหาไดงายๆ ในปาเหมือนเชนที่เขาถืออยูนี้หลอนหัวเราะ อารมณขนเกิดขึ้นขณะที่เดินเคียงมาขางๆ ั “คราวนี้ คุณก็กลายเปนตาพรานบุญไปแลววิ เพราะถือหอก” “พรานบุญตองมีหนาไมอกอันหนึ่ง แตนผมไมมี” ี ี่ แลวทั้งสองก็หัวเราะใหแกกัน... จอมพรานนําเดินขึ้นปาเนิน โดยบอกใหหลอนเขาใจวา ตัดเนินสูงนี้ลงไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ก็จะพบแนวฝงลําธารตอนเหนือขึนไป และจะยึดเสนทางนั้นเลาะเรื่อยขึ้นไป ้ตามลําดับ ปาบางแหงก็เดินเลาะเลียบธารน้ําได บางแหงก็ตองวกออมไปบาง เพราะบริเวณริมฝงเปนปารกทึบเกินไป “ใครอยากจะรูจักสภาพของปาแทจริง ก็ตองลองหลงปาอยางนี้แหละ ไมใชมาเทียวโดย   ่การนอนแคมป เดินทางดวยเกวียน ชาง หรือรถยนต แลวก็มีอุปกรณอํานวยความสะดวกสบายครบ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 734กอนที่ผมจะมาเปนพรานอาชีพอยางนี้ ผมก็หลงปาเสียจนไมหลงแลว ขนาดบางทีหาอาหารอะไรไมไดเลย ก็ตองพึ่งขาวลิง” เขาชวนคุย ทั้งๆ ที่ตามปกติแลว คนคนนี้ไมเคยพูดอะไรมากไปกวาความจําเปนโดยเฉพาะกับหลอน ดารินเริ่มมีอารมณผองใสขึ้น “เปนยังไง ‘ขาวลิง’ ฉันเคยไดยินคนเขาพูดกันมานักตอนักแลว แตไมเคยรูแนสักที” “ก็ใบไม หรือผลไมตามแตจะหาไดยังไงละครับ” หลอนพยักหนา แลวหัวเราะ “ผลไมนะพอไหวหรอก แตใบไมจะกินเขาไปไดยงไงหือ นายพราน?” ั ตาคมกริบของพรานใหญสอดสายไปรอบดานในขณะที่เดิน ปากก็คงคุยอยูปกติ เพื่อหวังใหอกฝายหนึ่งเพลิดเพลิน มีกําลังใจเดิน ี “คนเรา ลงหิวเขา ไหวหรือไมไหว มันก็ตองไหวนั่นแหละครับ” “แลวนี่เรามีหวังจะตองกิน ‘ขาวลิง’ อยางวานั่นกันไหม?” “เห็นจะไมหรอกครับ ตราบใดที่คุณหญิงมีปนติดตัวอยูดวย มิหนําซ้ํายังยิงไดราวจับวาง เชนนี้ อีกอยางหนึ่งถาจะพูดกันตามจริงแลว จะเรียกวาเราหลงปาก็ไมถก เพราะผมไมไดหลง มัน ูเปนปาอะไร อยูที่ไหน ตําแหนงไหนผมก็รู เพียงแตวาเราหลงพลัดจากพวกของเราเทานั้น แลวก็ ขาดอุปกรณในการดํารงอยูในปาไปบาง”  “ปานนี้ไมรูพวกนันเปนยังไงบาง?” ้ หลอนเริ่มไมสบายใจขึ้นมาอีก “ทําใจดีๆ ไวเถอะครับ ผมอยากจะเชื่อวาพวกเราทั้งสี่คนคงจะไมมใครเปนอะไรหรอก ีอยางมากก็เสียเวลาหากันหนอยเทานั้น” “เราจะเดินกันนานสักเทาไหร ถึงจะถึงที่เราตั้งแคมปแตแรก” “ไกขันก็ถึง” “โธ พูดเลนไปได คนยิ่งกลุมๆ อยูดวย” ดารินรองเบาๆ ผลักหลังเขาจนเซคะมําไปขางหนา “พูดจริงๆ ครับ ไมไดพดเลน คุณหญิงลองคิดดูซิวา ระยะทางไมต่ํากวาสามสิบกิโลเมตร ูแลวก็เปนทางในปาทึบกวาจะไปถึงก็ตองพรุงนี้” “เดินกลางคืนดวยหรือเปลา?” “ถาผมเดินคนเดียว ก็คงเดินได แตนี่คุณหญิงละ จะเดินไหวหรือ อีกอยางหนึ่ง เราไมมไฟ ีฉาย อันตรายมาก” “แปลวาตองนอนกันกลางปา?” “เรานอนกันกลางปามาตั้งแตออกจากหนองน้ําแหงแลวครับ แตสําหรับคืนนี้มันผิดไปกวาคราวทีแลวๆ มาแนๆ ผิดยังไง คุณหญิงก็คงจะรูดีอยูแลว โดยผมไมจําเปนตองพูด” ่ [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 735 ดารินถอนใจเฮือก “แลวเราจะนอนกันยังไง ที่ไหน?” “ค่ําที่ไหนก็นอนที่น่น สวนจะนอนกันยังไงนั้นคอยพิจารณากันอีกที ผมสงสัยวาคืนนี้ ัเห็นทีคณหญิงตองเปนนางไมแนๆ” ุ “หมายความวายังไง?” “ก็ถาจะตองนอนบนตนไมนะซิครับ สูงไวปลอดภัยกวาระดับพื้นราบ โดยเฉพาะอยางยิ่งเราไมมีไรเฟลเชนนี” ้ “คุณรําคาญไหม ที่ฉันถามโนนถามนี่ยุงไปหมด” “ไมรําคาญหรอก ดีเหมือนกันจะไดคยกันเพลินๆ เดินไมเหนื่อย ผมนะอยากจะชวน ุคุณหญิงทะเลาะดวยซ้ํา จะไดชวยใหคณหญิงมีแรงเดินมากๆ” ุ ดารินหัวเราะออกมาอยางถอนฉิว ผลักหลังเขาอีกครั้ง “ไมตองหรอกยะ! ฉันไมอยากจะทะเลาะอะไรกับคุณตอนนี้ เห็นหนากันอยูเพียงสองคนแคนี้ ยังคิดจะชวนทะเลาะอีกรึ” “ถึงวาซินะ” เสียงตอบมาเบาๆ แลวหลังจากนั้น ตางก็ไมไดพูดอะไรกันอีก นอกจากจะเดินไปเงียบๆหลอนสังเกตเห็นลักษณะการเดินของพรานใหญ ผอนฝเทาลงกวาปกติเคยของเขามาก เหมือนจะชะลอใหแกหลอนหลายตอหลายครั้ง ขณะทีแหวกทางไปในปารกทึบ เขาดึงหลอนขึ้นมาเดินเคียง ่ขาง และจับมือไวในลักษณะจูง สะกิดหลอนใหเดินหลบรังตอปาตัวขนาดหัวแมมอ ที่ทํารังอยูใน ืโพรงไมรมทาง และกระชากหลอนกระโดดขามงูกะปะ ในขณะที่เดินมุดลอดเขาไปในลําหวย ิ อากาศในยามสายเริ่มทวีความอบอาวขึ้นทุกขณะ จนเหงื่อออกชุมโชกกาย หลอนขอน้ํากินจากเขาสองครั้งแลว ภายในเวลาเพียงชัวโมงเศษๆ ทีบุกปาฝาหนามเคียงขางกัน ่ ่ ตลอดระยะทางปาทั้งปาสงบเงียบเชียบ คงไดยนแตจกจันเรไร และนกบางประเภทที่รอง ิ ั ่เสียงแปลกๆ โดยไมเห็นตัวเทานั้น หลายครั้งที่พบดานสัตวเปนทางเรียบ แตรพินทรเดินตามทางดานนั้นไปไดเพียงครูเดียว ก็วกตัดเขาพงทึบเสียทุกครั้งไป บางขณะตองใชมีดที่ตดตัวอยูตัดกิ่งไม ิแหวกพงออก “คุณตองการลัดทางใหใกลทสุดกระมัง?” ี่ หลอนถามอยางสงสัย เมื่อเห็นเขาละจากเสนทางดานตลอดมา จอมพรานสั่นศีรษะ “เปลา ไมใชลัดทางหรอก ตรงขาม มันออมเสียดวยซ้ํา” “อาว!” ดารินรอง แลวหลอนก็เขาใจเมื่อเขาบอกเบาๆ วา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 736 “เราไมมีไรเฟล เราไมพรอมที่จะเผชิญหนากับสัตวใหญอันตรายทุกชนิด การเดินไปตามเสนทางดาน มีหวังเดินสวนกับมันเขางายที่สุด และมักจะเจอะกันในระยะประชิดตัว ชนิดตางฝายตางหลบกันไมทันทีเดียว บุกเขาปารกเสียเลยปลอดภัยกวา” เขาอธิบายใหหลอนทราบตอไปวา สัตวปาแทบทุกชนิดนอกจากจําพวกงู ตามปกติแลวมันจะอาศัยเดินไปตามทางของมันที่อยูกอนแลว ยกเวนแตในกรณีฉกเฉินพิเศษ อันเกี่ยวเนื่องกับ ุการผละหนีอยางกะทันหัน หรือการหมายดักเหยื่อเทานั้น จึงจะซอกแซกเขาไปในปารก เพราะฉะนั้นการเดินโดยไมประสงคจะพบเห็นหรือเผชิญหนากับพวกมัน จึงควรเดินเขาปารกอันปลอด-ภัยมากกวาที่จะเดินไปตามทางดาน “สัตวมันก็มีถนนสําหรับเดินของมันเหมือนกัน คือทางดานที่เราเห็นเหมือนทางคนเดินตัดกันไปมากลางดงทั่วไปหมดนี่แหละ พวกมันเดินกันอยูเปนประจํา จนกระทั่งเกิดเปนเสนทางขึ้นราวกับมนุษยมาทําไว เราหลีกทางมันดีกวา เดินลําบากหนอย แตปลอดภัย” “โชครายอะไรยังงี้ก็ไมรู ถาเรามีไรเฟลติดมือมาดวยสักกระบอก เราคงจะอุนใจไดมากกวานี้นะ” หลอนครางออกมา รพินทรหัวเราะ ควาขอมือหลอนจูงใหลอดซุมไมทึบเบื้องหนาเขาไปดวยกัน “เพียงปนสั้นกระบอกเดียวทีบังเอิญติดเอวคุณหญิงอยู ก็ตองนับวาเจาปาปราณีเรามาก ่เปนพิเศษแลวครับ ผมเคยบอกคุณหญิงแลววา ผมเคยหลงปามือเปลาๆ เสียดวยซ้ํา เมื่อเรามีปนพรอมอยูในมือ เราเปนฝายตามลามัน เมื่อเราไมมีอาวุธเราก็หลีกหลบมันเสีย สําคัญใหเรารูทิศทาง รูเชิงมันเทานัน นี่ถาผมไมเปนหวงคุณหญิง ไมหวงกังวลถึงพวกเราอีกสี่คนที่ยังไมรูวาจะไดรับ ้อันตรายเชนไรบาง ปานนี้ผมเดินรองเพลงสบายใจไปแลว” หลอนชําเลืองมองดูเขาแวบหนึ่ง ในภาวะคับขัน นึกไมถึงมากอนวา รพินทร ไพรวัลย จะมีคนมีอารมณดีเชนนี้ ทั้งๆ ทียามปกติเขาเปนคนเครียดขรึมที่สุด ขรึมจนกระทั่งหลอนหมั่นไส ชาย ่ผูน้เี ปนเพื่อนแทยามเกิดพิบติภัยไดดีเหลือเกิน เต็มไปดวยการปลุกปลอบ ปกปกรักษา และไม ักระทําสิ่งใดใหหลอนบังเกิดความทอถอยขวัญเสียเลยแมแตนิดหนึ่ง “จะรองเพลงก็ไดน่ี ฉันอนุญาต ดีเหมือนกัน ดีกวาที่เราจะเดินกันเงียบๆ อยางนี” ้ “เอ...รองเพลงอะไรดีละ?” “ก็ตามใจคุณซิ!” “นิ้งหนอง!...นิ้งหนอง-นวลนองนั้นมาเมือไหร...” ่ หลอนหัวเราะคิกขึ้นเปนครั้งแรก เผลอตัวเอากําปนฟาดตุบลงไปบนหลัง จนอีกฝายหนา เบี้ยว หลังเอ ครางอูออกมา “บา! เพลงอะไรก็ไมรู...” เสียงดารินเอ็ดลั่นปาอันเงียบสงบ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 737 พรอมกับเสียงเอ็ดอยางลืมตัวของหญิงสาว ก็พลันปรากฏเสียงแปรนสะทานปา ดังกองขึ้นในหมูไมหนาทึบเบื้องหนา ระยะไมหางออกไปนัก กิ่งไมหักโผงผางแตกอูเปนทางตรงเขามา อยางรวดเร็ว ดารินผวาเขาไปสูแผนอกอันกวางใหญแข็งแรงนั้นโดยไมรูสกตัว รพินทรกระชาก ึหลอนหลบเขาไปในโพรงไมใหญที่มจอมปลวกสูงบังอยูเบื้องหนาอยางรวดเร็ว พรอมกับกระตุก ีปนจากซองขางเอวของหญิงสาวออกมา ภูเขาเคลื่อนทีลกหนึ่งวิ่งเหยาๆ หางชี้ ตะลุยเหยียบพงไมหักระเนระนาดโผลออกมาจาก ู่ปาถลมดานหนา จนแผนดินสะเทือน เฉียดผานโพรงตนไมที่ทั้งสองหลบอยูไปในระยะหางเพียงไมกี่วา หูใหญทั้งสองโบกกระพือถี่เร็ว มันวิ่งไปในลักษณะหันรีหนขวางอยางหวาดระแวงตื่น ัตระหนก และไมเห็นเปาหมายอันเปนมนุษยสองคนทีหลบอยู แลวก็เปดอาวปะทะหมูไมลูเปนทาง ่ขึ้นไปยังอีกฟากเนินปา เสียงไมหกโคนหางไกลออกไปเปนลําดับ จนกระทั่งในที่สุดก็กลายเปน ัความเงียบสงบตามเดิม ระหวางอกตออกที่แนบชิดกันอยู หยังทราบถึงจังหวะเตนของหัวใจแตละฝายได หลอน ่หลับตานิง หนาผากชนชิดอยูกับปลายคางอันสากไปดวยเครา ชีพจรเตนเร็ว มารูสึกตัวอีกครั้ง เมื่อ ่แววเสียงกระซิบขางหูพรอมกับลมหายใจอุนๆ ที่ลอยมากระทบพวงแกม “มันเปดไปแลว มันตกใจเสียงคุณหญิง” หญิงสาวผละออก รอนผาวไปตลอดทุกเสนเลือด เมื่ออึดใจใหญที่แลว เลือดของหลอนแทบจะจับเปนกอนแข็ง แตบัดนี้มันฉีดแรงไปทั่วราง สบตาแวบเดียวก็เบนหลบ หนาเปนสีชมพูเขม “ฉัน...ฉันนึกวาเราตายแลวเสียอีก มันอยูตรงไหนกันนี”่ เสียงกระซิบสันพรา ่ “มันคงยืนหลับอยูในดงขางหนาเรานี่เอง แลวก็ตื่นวิ่งออกมาเพราะความตกใจมากกวาที่จะคิดทําอะไรเรา ประกอบกับที่มันไมทนเห็นเราดวย สีดอโทนเสียดวย ดีเหมือนกันที่คุณหญิงสง ัเสียงเอ็ดเปนการไลมัน ถาพบกันจังหนาระยะใกลๆ จะไมเหมาะนัก” เขาพูดดวยสีหนาและแววตาเรียบๆ ดารินทรุดตัวลงนั่งอยางหมดแรง ยกมือขึ้นเสยผมรพินทรซอนยิมขันๆ ไวในเคาหนาปกติ สงบุหรี่ไปใหหลอนอีกตัวพรอมกับจุดให ดารินรับมาอัด ้ควันลึกเหมือนจะดับความตื่นเตนอกสั่นขวัญแขวนเมือสักครูนี้ ระคนกับความรูสึกอลหมานหลาย ่ ชนิด ที่ไมอาจบรรยายถูก แลวนิสัยพาโลเกาๆ ก็เกิดขึ้นมาอีก “เพราะคุณนะซิ รองเพลงกวนประสาทอะไรยังงั้นก็ไมรู” หลอนตอวา ครึ่งหัวเราะครึ่งกระฟดกระเฟยดอุบอิบอยูในลําคอ  “อะไรเพลงกวนประสาท เพลงเขาออกเพราะๆ ทอปฮิตอันดับหนึ่งเลยในหนองน้าแหง ํบานผม เกิดมาผมก็ไมเคยรองเพลงไหนเปน นอกจากเพลงนิ้งหนอง นี่อุตสาหรองใหฟงดีๆ ยังโมโห เอาใจยากเหลือเกิน”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 738 หลอนหันหนาหนี แลวก็ปลอยคิกออกมาอีกอยางกลั้นไวไมได ในทาทางอาการพูดแบบหนาตายของเขา “แหม! ใหตายซิ นายพราน ยิ่งอยูดวยกันนานไปถึงจะรูเชนเห็นชาติกนขึ้นเรื่อยๆ คุณนี่  ันักยวนหนาตายตัวยงทีเดียวนะ ทีตอหนาคนอื่นๆ ละก็ทําเปนเตะทาวางขรึมดีนัก จะทําใหแทบรองไหก็ได หรือจะทําใหหัวเราะก็ได เพทุบายเสียยิ่งกวาเสือกินคนเสียอีก อยากจะรูนักวายังจะมีพรานนําทางอยางนี้อยูในโลกสักกี่คน”  รพินทรชูนิ้วชีขึ้น ้ “คนเดียว!” “ฉันก็วายังงั้นแหละ...วาแตวาเมื่อกีนี้ ถามันเห็นเราปรี่เขามาเลนงานจะทํายังไงกัน” ้ “เรื่องเล็ก คุณหญิงคงไมรูวาผมเปนนักยูโดเกา เข็มขัดแดงเสียดวยนาจะบอกให” ดารินลืมตาโพลง “นักยูโดสายแดง จะมีปญญาทํายังไงกับชาง? ในขณะที่มอเปลา?”  ื “ขัดขาใหเซ ทุมดวยไหล แลวสับคอตอดวยหลักของคาราเต แคนั้นเองก็แบนแตดแต”  “ใครแบน?” “ชาง!...เอย!...ผม!” “บาๆ ดับเบิลบา!!...” “เอ็ดตะโรอีกแลว เดียวก็โผลออกมาอีกตัวหนึ่งหรอก” ๋ นัยนตาของหลอนเริ่มแจมใส อารมณระรื่นเปนสุขขึ้นอยางประหลาด ทามกลางความทุกขวิตกกังวลที่แวดลอมอยู พอบุหรี่หมดตัวหลอนก็เหนี่ยวแขนเขาขึ้นยืนเอง “นั่นกี่โมงแลว?” “ตะวันอยูตรงหัวเปะ วิชาพรานทานวาเที่ยงพอดี” หลอนอดหัวเราะไมได “มีนาฬิกาที่ขอมือ แตกลับไปแหงนดูตะวัน ผูกนาฬิกาไวทาไมไมทราบ?” ํ “ผูกไวโกๆ งันเอง มันไมเดินมาตั้งสามวันแลว” ้ “อาว! ทําไมละ?” “มันเปนนิวมอเนีย ปอดบวมเพราะถูกน้ําฝน นี่ยังมาถูกน้ําเมื่อคืนนี้อีก” “ทุเรศจริง!” “ถึงวาซิ” “ยี่หออะไร?”  “บูโรทั่งแมติก จังเกิลมาสเตอร” “แลวทนใสมนใหหนักมืออยูทําไม ถอดขวางหัวลิงไปเสียเถอะ” ั “ถอดขวางหัวลิงแลวจะเอาที่ไหนใส?”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 739 “กลับไปถึงกรุงเทพแลว จะใหใหม” “อยาหลอก กลับไปถึงกรุงเทพขี้ครานจะลืม” “ไมหลอกซิ จริงๆ” “เอา ทิ้งก็ทิ้ง” วาแลวเขาก็ปลดนาฬิกาขอมือออก ขยับจะขวางทิ้งตามคําสั่งของหลอนโดยดี ดารินตะครุบขอมือขางนั้นไว แยงนาฬิกาไปดู มันตายจริงๆ หลอนพิจารณาดูยี่หอ แลวตังเข็มไขลาน มัน ้ไมยอมเดินเอาเลย หญิงสาวหัวเราะลั่นออกมาปลงอนิจจัง “โธเอย! เสียแรงเปนนายพรานใหญ ใสนาฬิกาเดินปาโปเกอะไรยังงีก็ไมรู ทําไมนะจะ ้ซื้อที่มันดีๆ หนอยไมไดเหรอ” “เอาเงินที่ไหนมาซื้อละ ผมไมใชเศรษฐีน” ่ี “อะไรกัน ดักสัตวขายเทียวหนึ่งๆ เปนเงินหมื่น ขนาดที่รับจางนําทางเรามานี่ก็เขกเสีย ่เปนเงินแสนแลว” “แลวผมไมตองใชอยางอื่นทีมันจําเปนกวานาฬิกาแพงๆ หรือ?” ่ “พูดนาสงสาร” “แตก็ไมเห็นสงสารเลย จางคนใหมาเสียงชีวิตใหทั้งชีวต พูดถึงคาจางสองแสนอยูนั่น ่ ิ แหละ ราคาชีวิตของรพินทร ไพรวัลย สองแสนบาท มันแพงนักหรือ ยอมใหใชสารพัด แมกระทั่งใหนั่งเปนยามเฝาตอนอาบน้า หุงขาว ตมแกง แบกของ เปนทาสพรอมเสร็จ ยังตายแทนเสียอีกดวย ํถาจําเปน” “จริงรึ?” “ก็รูอยูแกใจแลว ไมนาถาม” “จางใหมานําทางหรอกนะ ไมไดจางใหมาตายแทน” “แตลูกจาคนนีก็มองเห็นความตายของนายจางตอหนาตอตาไมไดหรอก ถาอยูในฐานะ ้จะปกปกษไวไดแมจะหมายถึงชีวิตของตนเอง อยาวาแตรายกาจถึงขั้นเสียชีวต ขนาดหนามจะ  ิสะกิดผิวใหเปนรอยก็ยังปรารถนาที่จะรับไวเสียเอง” “ชื่นใจ!” “ก็แคนั้นเอง” “จะเอาอะไรมากกวานี้ละ” “เพิ่มคาจางซิ” “จะเอาอีกสักเทาไหร?” “ตีราคาเปนน้ําใจดีกวา” “น้ําใจที่มีปริมาณสักขนาดไหน?” “มันอยูที่คนจะใหตะหาก เรียกรองเอาไมได ผิดกับคาของเงิน”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 740 ดาริน วราฤทธิ์ เลิกคิ้วนอยๆ เอาลิ้นดุนกระพุงแกม ตามีประกายแวววาวคมซึ้ง แตเขาสังเกตเห็นไมชัดนัก และไมแนใจนอกจากสายตาที่ชําเลืองผาดๆ จะบอกกับตนเองวา วาระเชนนี้หลอนงามประทับใจผิดไปกวาทุกครั้งที่เคยเห็น อึดใจใหญตอมา หลอนสงนาฬิกาคืนใหแกเขา พูดเบาๆ วา “เอา! ของของคุณ เก็บไวเถอะ ฉันพูดเลนนะที่วาใหขวางทิ้งเสีย” “แปลวาผมจะไมไดของใหม เหมือนอยางที่หลอกไวใหดีใจ” “ฉันมีนาฬิกาอยูเรือนหนึ่ง เที่ยงตรงแนวแนที่สุด...” หลอนเอยแชมชา ชัดเจน ประสานสายตาเขานิ่งพรอมกับยิ้มพริ้มพักตร ลมปาพัดเสนผมเงางามใหปลิวสะพัดพลิ้วกระจายอยูที่พวงแกม “มันเปนนาฬิกาเรือนที่มคาที่สุดกวานาฬิกาเรือนใดสําหรับฉัน เพราะมันเปนนาฬิกาใจ ีคิดอยูเหมือนกันวา สักวันหนึ่ง ฉันจะตองมอบใหใครสักคนหนึ่ง ทีเ่ ขาสามารถจะอานเวลาของมันออก คุณพูดถูกแลว นาฬิกาเรือนนี้ใครจะเรียกรองเอาไมได นอกจากเจาของจะใหเอง!” “รพินทร ไพรวัลย คงไมมวาสนาจะไดดูเวลาของนาฬิกาเรือนนั้นหรอก” ี หลอนเฉย...ทังสองออกเดินทางตอโดยไมพูดอะไรกันอีกจนคําเดียว ้ หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นก็ผานหุบลึกทะลุออกมายังบริเวณลําธาร อากาศเริ่มทวีความอบอาวทุกขณะ แตสงัดลมแมแตใบไมกไมกระดิก ฟาเริ่มมืดครึ้ม เมฆฝนลอยต่ําเสียดยอดไมสูง ็รพินทรยิงเกงขนาดยอมไดตัวหนึ่งดวยปนสั้น ขณะที่มนเตลิดตัดหนาในระยะกระชันชิด ระหวางที่ ั ้เขาถลกหนักแลเนื้อ ดารินเปนคนกอไฟ หลอนคลองแคลวพอใชสําหรับยามอับจนคับขันเชนนี้ โดยไมยอมใหตกเปนภาระของเขาคนเดียวเกินไปนัก ไมวาพรานใหญจะหามเชนไร “ใหผมรับใชคณหญิงคนเดียวดีกวา” ุ เขาบอก แตหลอนสายหนายิ้ม “เราชวยกันกลับดีกวาขึนไปอีก อยานึกวาฉันจะทําอะไรไมเปนเสียเลยในภาวะเชนนี” ้ ้ แลวก็ชวยกันยางเนื้อ กินขางกองไฟริมธารน้ําอีกมื้อหนึ่งไปตามมีตามเกิดพอใหหนัก ทอง ความยากแคนกันดารและรวมอยูในสถานการณเชนเดียวกัน เปนสื่อกลางอันดีเยียมสําหรับ ่มนุษยเรา ที่จะใหเกิดการหยังซึ้งและเขาใจกันไดดีที่สุด ่ พระราชาก็อาจเปนมิตรแทของยาจกไดในภาวะเชนนี้ เดี๋ยวนี้หลอนรูจักธาตุแทของชายที่ชื่อ รพินทร ไพรวัลย เทาๆ กับที่เขาก็รูจก หมอม ัราชวงศหญิงดาริน วราฤทธิ์ ไดดขน หลอนไมใชผหญิงสามัญธรรมดาที่เขาเคยเหยียดหมิ่นน้ําใจ ี ึ้ ู ขณะที่ชวยกันยางเนื้อไวเตรียมเปนเสบียงเผื่อไวสําหรับมื้อตอไปนั่นเอง ก็มีเสียงวิงสวบ  ่สาบปะทะพุมไมแววเขามาใกลจากสัตวอะไรชนิดหนึ่ง โดยไมตองเตือนหรือบอกกลาวอะไรทั้งสิ้น[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 741ดารินกระโดดลุกขึ้นยืนวิ่งเขาหลบกําบังอยูที่โคนไทรใหญดวยสัญชาตญาณ รพินทรเผนตามเขาไป ดวย อึดใจเดียวก็เห็นตนเหตุอนเปนที่มาของเสียงวิ่งนั้น มันโผลพรวดพราดออกมาจากปาก ัดานริมหวย เปนกวางหนุมเขางาม ลักษณะกําลังตื่นตกใจอะไรสักอยางหนึ่ง ชั่วพริบตาเดียวที่รางสีเทาของมันวิ่งปราดผานสายตามาใหเห็น กวางตัวนั้นก็กระโจนแผล็วตัดดงอีกฟากหนึ่งไปอยางไมคิดชีวิต แลวก็มีเสียงปาแตกคึกๆ ดังอูมาอีกในเวลาไลเลี่ยกันจากฝูงสัตวอีกหลายตัว หมูปาฝูงใหญรวมสามสิบขนาดตางๆ กันรวมทั้งลูกเด็กเล็กแดง พากันวิ่งกระจัดกระจายแทบไมเปนขบวน ตัดหนาไปอีก ปะทะรานยางเนื้อเล็กๆ ที่รพินทรทําไวสําหรับยางเนือเกงลมกระจายลง แตละตัว ้เหลานั้นพุงผานไปราวกับลูกธนู มองเห็นลานตาไปหมด พวกมันไมไดสนใจหรือหันมาเห็นมนุษยสองคน ที่หลบกําบังอยูที่โคนไทรริมทางผานเลย คงตั้งหนาตั้งตาวิ่งเตลิดกันแทบจะไมรูทิศทาง ฝูงลิงคางและบรรดานกตางๆ ที่หากินอยูเปนปกติ พากันสงเสียงกรูเกรียวขึ้นสนั่นปา วิ่งยวบยาบอยูบนยอดไมโกลาหลอลหมานไปหมด สรรพสิ่งแหงความวุนวายในลักษณะปาแตกไมเปนส่ํานี้ ดังอื้ออึงอยูชั่วขณะหนึ่ง พลันก็เงียบกริบสงบราบคาบลงเหมือนเดิม ราวกับนัดกันไวจนแทบจะไดยนเสียงหัวใจเตน แมลงสักตัวก็ ิไมยอมทําเสียงใดๆ ขึ้น ดารินจองตาเขาเหมือนจะถาม ก็เห็นพรานใหญเมมปากหัวคิวขมวด ตะแคงหูและกวาด ้สายตาไปรอบๆ อยางพยายามจะสําเหนียกรหัสปา สีหนาของเขาสอแววกังขายิ่งทําใหหลอนกระวนกระวายเพิ่มขึน หัวใจเตนแรง จับแขนเขาไวแนน ้ “เกิดอะไรขึ้น ไฟปากระมัง?” หลอนกระซิบ พรานใหญกวาดสายตาไปรอบดานอันชอุมเขียวไปดวยใบไมสด อันแสดงถึงความชุมชื้นของปาแลวพยายามสูดกลิ่นสั่นศีรษะ “เห็นจะไมใชหรอกครับ ไฟปาจะไมเกิดขึนในขณะที่ปาสดชุมน้ําอยางนี้” ้ ไมทันขาดเสียงของเขา เสียงประหลาดชนิดหนึ่งก็แววมาทามกลางความเงียบสงัด เปนเสียงกรูเกรียวจากดงทึบจากเทาสัตวหลายรองพันขาง กําหนดทิศทางแทบไมถูกวามันมาจากทางดานไหนบาง เพราะเคลื่อนใกลเขามาพรอมกันหมดทุกทาง ราวกับคลื่นในมหาสมุทร น้ําหนักของฝเทาเหลานั้น ไมดังหนักแนนเหมือนกีบสัตวขนาดใหญ ประเภทวัว ควาย กระทิง หรือชาง แตอาศัยจํานวนมากทําใหปาลั่นไปหมด แลวคําตอบก็มีอยางชัดเจน เมื่อแววเสียงเหาหอนแซสนั่นไปหมดจากรอบทิศ “หมา! ฝูงใหญทีเดียว!!” ดารินรอง “เห็นจะไมใชฝูงหรอกครับ แตเปนกองทักมากกวา...” จอมพรานตอบโดยเร็ว แหงนหนาขึ้นไปบนตนไทรใหญที่หลบกําบังอยู[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 742 “ขึ้นไปบนตนไมเถอะครับ เร็วๆ มันใกลเขามาแลว ขืนอยูชามีหวังเหลือแตกระดูก!” โดยไมตองเตือนเปนครั้งทีสอง ดารินเหนี่ยวรากไทรอันหอยอยูเปนสายระโยงเหลานั้น ่พยุงกายขึ้นไปอยางรวดเร็ว โดยมีรพินทรไตตามคอยใหความชวยเหลืออยู ความใหญโตของพญาไม และกลุมรากริมโคนตนที่งอกอยูระเกะระกะชวยเปนบันไดในการปนปายไดเปนอยางดี เพียงอึดใจใหญๆ ทั้งสองก็ขึ้นมาถึงคาคบคนหนึ่ง กวางใหญพอที่จะประคองตัวพักอยูไดมีระดับสูงกวาพื้นประมาณ 20 ฟุต รพินทรนึกถึงเนื้อทียางเตรียมไวเปนเสบียงติดตัวขึ้นมาได จึง ่ไกวตัวไตกลับลงมายังพื้นอีกครั้ง ดารินรองเรียกเสียงหลงเตือนไมใหเขากลับลงไป แตอีกฝายโบกมือเหมือนจะไมใหหลอนกังวล เดินอยางใจเย็นไปเก็บเนื้อที่ยางเสียบไมเอาไวแลว พรอมกับกระบอกน้ําทีทิ้งอยู แลวคอยๆ ไตตามสบายกลับขึ้นมาอีกครั้ง ขณะทีนายจางสาวถือปนคุมเชิง จอง ่ ่มองดูการปนขึ้นมาของเขาอยางกระสับกระสาย นึกภาวนาใหเขากลับขึ้นมาเสียโดยเร็ว พอรพินทรขึ้นมาถึง หมูปาฝูงเดิมที่วิ่งผานไปทางธารน้าเมื่อครูนี้ ก็พากันวิ่งกระเจิง ํยอนกลับมาอีกอยางไมเปนส่ํา เหมือนจะพบกับภัยสกัดอยูขางหนา มันพากันวิ่งผานโคนไทรทางปากหวยอีกครัง เจาตัวใหญๆ เขี้ยวงอกขาว 4-5 ตัว วิ่งคุมขบวนอยูรงทาย เหลียวหนาเหลียวหลัง ้ ั้อยางระแวง เสียงเหาหอนของกองทัพหมาในใกลเขามาทุกที พุมไมรอบดานสั่นไหวอยูยวบยาบอันเกิดจากการที่มันวิงผานลอดซุมไป หมูฝูงนันตรง  ่ ้ไปทางปากหวย ยังไมทันจะเคลื่อนลับหายเขาไปหมดสิ้น ก็แตกกระจายผงะกลับมาอีกพรอมกับเสียงรองลั่น เผนแตกฝูงเอาตัวรอดกันไปตัวละทิศละทาง แลวบัดนันเอง ปาทั้งปาก็แลเห็นเปนสีแดงพืดลานตาไปดวยกองทัพหมามฤตยู ที่ประดัง ้พรั่งพรูออกมาจากรอบดาน ในลักษณะลอมวงไมอาจคํานวณปริมาณของมันไดถูก ไดยนแตเสียง ิเหากระโชกขูคํารามแซสนั่นอื้ออึงฟงไมไดศัพท และรงเขี้ยวที่แสยะยาวแลสลอนไปหมดเหมือน ภาพฝนราย แลวภาพอันตืนเตนระคนสยดสยอง ก็พลันปรากฏขึนในสายตาของคนทั้งสอง ที่อาศัย ่ ้ความสูงของตนไทรเปนที่หลบภัย ฝูงหมูพากันวิงพลานเพราะไมมีทางหนี ไมวาจะหันไปทางดานใด พวกมันแผดเสียงรอง ่อยูกึกกองสนันปา ระคนไปกับเสียงเหาคํารามของหมา ถอยรวมกันเขามาอยูใจกลางวงลอมเจาพวก ่หมาใน ซึ่งมีจํานวนมหาศาลเปนกองทัพโดยที่ไมเคยปรากฏวาสัตวชนิดนี้จะรวมฝูงกันไดมากมายอยางนี้มากอน ก็บีบวงแคบเขามา แลวพรูกันเขาขย้ําหมูปาฝูงประมาณ 30 ตัวเหลานั้นอยางดุรายทารุณ ผงคลีและใบไมแตกกระจายคลุงเปนฝุนกลบไปทังปา ้ หมูปาตัวใหญๆ ที่มีเขี้ยวยาวแหลมคมเปนอาวุธเริ่มพุงเขาสูอยางจนตรอก ขวิดเจาหมาวายรายเหลานันกระจัดกระจายไปอุตลุตอยางไวลาย แตแลวพวกมันเพียงไมกตัวเหลานั้น ก็ไม ้ ี่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 743สามารถจะตานทานกองทัพหมาหิวนับรอยๆ ตัวเหลานันได มันสูอยางทรหดไดเพียงไมก่อดใจ ก็ ้ ีึถูกรุมกัดลมลงกับพื้น เครื่องในถูกกัดกระชากลวงออกไปกอน ตอจากนั้นสวนตางๆ ของมันก็ถูกแบงแยกออกไปอยางรวดเร็วอยางนาสยอง เลือดเคลาไปกับฝุนสาดนองไปทั่ว พวกหมูทั้งฝูง ไมวาจะเปนตัวเล็กตัวนอยถูกลอมวงสังหาร และกัดกินทั้งเปนโดยไมมตว ี ัใดรอดไปไดเลย จากเจาพวกหมาหิว ที่มจํานวนมากกวาหลายเทา มันลอมสังหารเหยื่อกันตรงนัน ี ้และมันก็แยงกันฉีกเนื้อขย้ํากินกันตรงนันอยางสดๆ รอนๆ หมูบางตัวรองยังไมทันขาดเสียง เนื้อก็ ้ถูกกระชากหลุดออกมาเปนชินๆ แลว แมจะเปนการตอสูระหวางสัตวตอสัตว มันก็ไมมีอะไรจะ ้ชวนหวาดเสียว...สั่นสะเทือนอารมณเทาสําหรับภาพทีปรากฏอยูเบื้องหนาในขณะนี้ ่ ดารินตัวสั่นเทา เกาะกิ่งไมไวแนนตาเบิกโพลงมองจับลงไปยังภาพเบื้องลางอยางตะลึงสวนรพินทรจดบุหรี่สูบเฝาดูความหิวกระหายและดุรายทารุณของหมาในฝูงนั้นเงียบๆ ุ เขาคอยระมัดระวังไมใหนายจางสาวลืมตัวเผลอพลัดตกลงไปเทานั้น ครั้งหนึงหญิงสาวยกปนขึ้นขยับจะยิง ่ลงไปกลางฝูงของหมาผีดิบเหลานั้น แตเขาจับขอมือไวสนศีรษะ ั่ “ไมมีประโยชน เสียลูกปนเปลา!” “มันอํามหิตทารุณรายกาจเหลือเกิน” หลอนรองเสียงสั่น หนาขาวซีด “ฉันอยากจะฆามัน อยางนอยก็สักตัวหนึง มันจะไดรวามีอํานาจที่สามารถจะฆามันให ่ ูตายไดเหมือนกัน ไมใชมนเปนฝายฆาเขาอยางเดียว” ั เขาคงสายศีรษะอยูเชนเดิม ยิมปลอบใจ ้ “ปาก็คือปา ปลอยใหกฎเกณฑของปามันดําเนินไปตามเรื่องของมันเถอะ พวกมันกําลังหิวและตองการอาหาร สัตวปาดุรายอํามหิตเหลานี้ มันกระทําไปก็เพียงเฉพาะแคหาอาหารใหอม ิ่ทองชั่วมื้อๆ หนึ่งเทานัน ดีกวาสัตวเมืองสวนมากเสียอีก สัตวเมืองในปาคอนกรีตอํามหิตโหดเหียม ้ ้กวานี้มากนักโดยเลหและวิธการ...อยาไปกังวลกับมันเลยครับ คุณหญิง เชื่อผมเถอะ ระหวาอยา  ีเผลอตกลงไปเทานั้น ถาไมใชการปองกันตัวเราเองแลว อยาไปยุงกับมัน” หลอนเมมปาก ชะงักปนลงเพียงแคนั้นตามการหามของเขา เวลาแหงความสยดสยองที่เห็นอยูตําตาเบื้องลางผานไปเพียงไมกนาที หมูปาทั้งฝูงก็เหลือ ี่แตกระดูกขาวโพลนกลาดเกลื่อน แตจะทําใหหมาในนับรอยๆ ตัวเหลานั้นยุติความหิวโหยของมันก็หาไม พวกมันพากันวิ่งพลานแทะกระดูกแลวสูดดมหากลิ่นตอไป ราวกับจะคิดวายังมีสตวใดใน ัละแวกนั้นพอหลงเหลือใหมนกัดกินไดอกบาง หรือมิฉะนั้นมันก็คงจะไดกลิ่นของมนุษยสองคนที่ ั ีหลบภัยขึ้นไปอยูบนตนไมเหนือมัน และคิดดวยความลําพองวานันคือกลิ่นเหยื่ออันโอชะ ่ “ถาหากมันแหงนหนาขึ้นมาเห็นเรา จะทํากันยังไง” หลอนกระซิบ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 744 “เราอยูสูงพอ และไมเคยปรากฏมากอนวามีหมาชนิดใดในโลกนี้ปนตนไมได นอกจาก พวกหมาไมซงไมจัดอยูในประเภทหมา” ึ่  เขาตอบอยางชวนใหหลอนเกิดอารมณขัน แตในขณะนี้ดารินขันไมออก หลอนหวาดเสียวตอภาพเบื้องลางจนสุดที่จะกลาวได ภาพของหมูปาแตละตัวที่ถูกกัดทึ้งเนื้อหลุดเปนชินๆ ้ภายในพริบตาก็เหลือแตกระดูก ความประหมาตื่นเตนของหลอน ทําใหเทาเขี่ยกิ่งไมแหงกิ่งหนึ่งหักหลนลงไปกลางกลุมของมัน ที่วิ่งพลานอยูโคนตน พอกิงไมหลนลงไปกระทบพื้น พวกมันก็แหงน  ่เงยขึ้นมาพบ ครั้นแลวพริบตานั้นเอง เขี้ยวขาวนากลัวนับสิบๆ คูกแยกแสยะขูคําราม เหาเซ็งแซกน ็ ัอยูรอบโคนตน นัยนตาวาวราวกับตาปศาจ ตะเกียกตะกายอยูที่โคนไทรเบื้องลาง ทําทาเหมือนอยากจะตะกายขึ้นมาใหได ไมยอมผละไปไหน นอกจากจะเหาลอมอยูเบื้องลางอยางดุรายกระหายเลือดเชนนั้น รพินทรสงเสียงตะเพิดลงไป แตพวกมันกลับแสยะเขียวคํารามตอบขึ้นมาอยางกําแหง ้หาญ “ถาลอมดักเฝาเราอยูอยางนี้ เรามิตองอยูบนนี้ตลอดไปรึ?” ดารินเอยอยางพรั่นใจ แตสีหนาของพรานใหญดจะไมอนาทรรอนใจอะไรนัก กมลง ูมองดูฝงหมาวายรายนับรอยที่เต็มพืดอยูในบริเวณปาเบื้องลาง แลวชี้ใหหลอนดูไปทีตัวหนึ่ง เทา ู  ่และสูงใหญผดไปกวาทุกตัว กําลังตะกายแยกเขี้ยวคํารามอยู เขี้ยวแหลมของมันยาวเกือบสองฟุต ิใกลเคียงกับเขียวเสือ ้ “ไอนั่นจาฝูงครับ ถามันตายเสียตัวหนึ่ง ลูกฝูงก็คงจะเปดหมด แตก็ยังไมแนเหมือนกัน” “ถางั้นยิงนะ” “ลองดูก็ได เมือกี้ผมหามไวก็เพราะนึกวามันจะไมเห็นเรา และคงไปเองหลักจากขม้าหมู ่ ํหมดทั้งฝูงแลว แตนี่มันจะเลนงานเราเสียอีก ขนาดอยูบนตนไมยังอุตสาหคอยเฝา” ดารินงางนกปนกริก เล็งศูนยไปทีหัวอันใหญของเจาจาฝูง ที่กําลังอาปากชะเงออยูโคน ่ ตน แลว .357 แม็กนั่มก็ระเบิดกึกกองสะทานดง กลบเสียงเหาหอนของพวกมันหมดสิน พรอมๆ กับ ้เสียงปน เจาสีเทาตัวใหญผงะกลิ้งลงไปชักดิ้นชักงออยูกบบริเวณรากไทรโดยไมรองแมแตคําเดียว ั กระตุกสองสามพรวด ก็แนนง ิ่ ลูกฝูงอื่นๆ สงเสียงรองลั่นเพราะตกใจเสียงปน วิ่งผละออกจากโคนไทรแตกฮือออกไปแตก็ชวขณะเดียวเทานั้น แลวก็พรูกันเขามาเหาหอนแยกเขี้ยวขูคํารามรอบโคนตนอีกอยางดุราย ั่ กระหายเลือด คราวนี้หลอนจึงยิงโดยไมยั้ง เลือกปลอยกระสุนไปยังตัวใหญๆ ลักษณะทาทางเปนหัวหนาคุมฝูงทั้งนั้น แลวปลอยกระสุนออกไปอยางประณีต ทุกเปรียงที่ลั่นออกไป เจาหมาผีดิบลม ้ลงดิ้นวายปราณอยางแมนยํา หลอนไมไดยิงหมายเพียงนัดละตัวเทานัน แตยงอยางฉลาด คือกะให ้ ิทะลุรอยพวงไปถูกตัวอื่นๆ ที่อยูในแนววิถีกระสุนอีกดวย ดังนั้นเสียงระเบิดกึกกองกัมปนาทแตละ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 745นัด พวกมันจึงชักดิ้นชักงอไปครั้งละไมนอยกวาสองตัวขึ้นไป บางตัวทะลุไปถูกไมถนัดก็เพียงพิการ วิ่งรองลั่นปา มันเปนการยิงที่ไดผลอยางยิง ยังไมทันจะหมดชุดแรกหกนัดที่บรรจุอยูในปน หมาผีนับ ่รอยฝูงนั้นก็แตกฮืออีกครั้ง คราวนี้พากันวิงกระจัดกระจาย สงเสียงรองตามสัญชาตญาณเดิมของมัน ่เปดปาราบไป เสียงมันวิ่งเหยียบใบไมแหงกรูเกรียวหางออกไปตามลําดับ ทิ้งซากเพื่อนใหถูกยิงนอนกลิ้งอยู 7-8 ตัวใกลๆ กับกองกระดูกของหมูปาที่ขาวโพลนกลาดเกลื่อนอยู และเพื่อใหแนใจวาพวกมันจะไมบังอาจหวนกลับมาอีก รพินทรควักลูกปนไรเฟล .458ที่มติดกระเปาเสื้ออยู ออกมาโยนลงไปในกองไฟคุกรุนที่เขากอไวยางเนื้อ 4-5 นัด แลวเตือนให ี หลอนเกาะกิ่งไมหลบใหดี เพียงครูเดียวลูกปนเหลานันก็แตกระเบิดขึนดังสนั่นติดตอกัน เสียงของ ้ ้มันราวกับระเบิดมือปานปาจะถลม ไฟกองนั้นกระจัดกระจายฝุนคลุง ซึ่งไมตองสงสัยวาพวกมันทัง  ้ฝูงจะไมวิ่งกันหูตูบ...สิ้นความกําแหงหาญที่จะยอนกลับมา ทั้งสองลงมาถึงพื้นเบื้องลางอีกครั้ง ภายหลังจากแนใจวาปลอดภัยแลว ดารินมองดูซากกระดูกของหมูปาฝูงนั้นอยางอเนจอนาถใจ เนื้อบางสวนและศีรษะของเกงตัวที่รพินทรยิงได และทิ้งไวใกลๆ โดยยังไมทันยาง ก็พลอยเหลือแตกระดูกไปดวย ซึ่งก็ไมมีปญหา ถาหากวาทั้งหลอนและเขาไมไดอาศัยสวนสูงของตนไทรตนนี้ชวยไว ก็คงจะมีสภาพไมผดอะไรกับกองกระดูก ิเหลานั้น “ทําไมพวกมันถึงดุรายนากลัวขนาดนีนะ ตัวก็ไมใหญอะไรนัก” ้ หลอนครางออกมาเหมือนจะพูดกับตัวเอง เดินอยางขยาดเขาไปพิจารณาดูเจาจาฝูงตัวแรกที่หลอนยิงคว่ําคาที่ พรานใหญกาวตามเขามาดวย ใชเทาเขี่ยซากนัน ้ “มันอาศัยจํานวนมากเขาวาครับ ตามปกติแลวหมาในพวกนี้ เทาที่ผมเคยเห็นฝูงหนึ่งมีประมาณไมเกิน 10 ตัวเปนอยางสูง ไลจบสัตวขนาดยอมๆ กิน และไมเคยกลาประจันหนากับคน ัมันไปยังไงมายังไงไมทราบ เดินไปรวมฝูงกันไดนับรอยๆ ตัวแบบนี้ มันก็คือเจาปา เพราะมันรูดวา ีกําลังสวนมากของมันตอใหสตวใหญกตานไมติด แบบเดียวกับพวกกองทัพลิงที่เราผจญมาแลวนัน ั ็ ่แหละครับ ไอหมาชนิดนี้ปากคมมาก ขย้ําเขาที่ไหนก็ขาดที่นั่น แลวแตละตัวก็ดูเหมือนจะมีเชื้อโรคกลัวน้ําดวยกันทั้งนั้น ลงกัดคนเขาแลวก็ตองฉีดยาหลายเข็มทีเดียว”  แลวเขาก็หัวเราะต่ําๆ เหลือบมองดูหนาอันขาวซีดของหลอน กลาวตอมาวา “ดีวาเราอยูบนที่สูง แลวก็ยงไลลงมา มันตกใจเสียงปน ประกอบกับไมมีโอกาสจะเลน  ิงานเราได เลยเผนหนีไป ถาอยูพื้นราบเดียวกัน ตอใหปนสักยี่สิบกระบอกก็เห็นจะตานพวกมันจํานวนรอยๆ เหลานี้ไมติด แลวเราก็จะกลายเปนกองกระดูกในพริบตา เหมือนหมูฝูงนี” ้ “ฉันเริ่มเปนหวงพวกเราที่กระจัดกระจายพลัดพรากกันอีกแลวนะซิ นี่ถาบังเอิญแตละคนเหลานั้น เผชิญหนากับหมาผีฝูงนี้”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 746 เสียงของหลอนแหบพราไปอยางสยองใจ พรานใหญสั่นศีรษะ “หนีขึ้นตนไมสูงๆ เสียก็ปลอดภัย การหลบหลีกจากพวกมันไมยากเย็นอะไรนัก และแตละคนพวกเราก็คงมีสติดีพอที่จะคิดถึงความจริงในขอนี้ได ถาบังเอิญเขาพบมันเขา” แลวเขาก็เลาใหหลอนฟงถึงเหตุการณเมื่อคืนที่แลว กอนที่ฝนจะตกใหญและเกิดน้ําปาขึ้น ดารินพอรูเ รื่องก็แทบผงะ “ทําไมคุณไมปลุกพวกเราขึ้นบาง ในตอนที่มันลงมากินซากมหิงสาตัวนั้น” “ผมเห็นวายังไมมีอันตรายรายแรงอะไร ก็เลยไมไดปลุก และเห็นวาเหนื่อยกันมาทั้งวันแลว อยากจะใหพักผอนเต็มที่ มีผม เกิด แลวก็แงซายสามคนเทานั้น ทีตื่นขึ้นรูสึกตัวในขณะที่พวก ่มันผานมา สงสัยวาจะเปนฝูงเดียวกับไอฝูงนี้นี่แหละ ตั้งใจวาจะเลาใหฟงในตอนเชา ก็พอดีเจอน้ําปาเขาเสียกอน” วาแลว ก็กมลงหยิบหอกไมไผที่ทิ้งไวโคนตนไทรขึ้นมา พยักหนาชวนหลอนใหออกเดินตอไป บุกตามดงทึบแถบชายลําธาร แลวก็บายหนาขามลูกเขาเตี้ยๆ ลูกหนึ่ง ซึ่งอุดมไปดวยปาสักและเต็งรัง ดารินเต็มไปดวยความหวาดระแวงภัยทุกฝกาว ปนสั้นถือกระชับมั่นอยูในมือตลอดเวลาการเดิน...หลอนเดินอยูเบื้องหนาเขาในระยะทีพรานใหญเอื้อมมือถึง อีกชั่วโมงเต็มๆ ่ผานไป อากาศเริ่มมืดครึ้มเพราะเมฆฝน ปานในระยะนีตกอยูในหวงสงบ ไมมีอะไรแผวพานมาให ้เห็นทั้งสิ้น คงจะเนื่องมาจากตื่นภัยของฝูงหมาผีดิบที่ยกกองทัพเคลื่อนผานมาอยางหมายทําลายลางทุกชีวตที่อยูในรัศมีของมัน ิ พอลงตีนเขาอีกฟากหนึ่ง ก็เห็นปาเบญจพรรณ แตละตนสูงใหญทะยานเยียมฟา แตไมสู ่จะรกทึบเหมือนที่ผานมานัก เต็มไปดวยระกําปา หลุมพี และหวาย ฝนเริ่มโปรยพรํา เวลาบายลงทุกที เห็นรอยชางใหมๆ ที่เหยียบย่ําและหัดยอดเครือเถาวัลยกินเมื่อคืน เปรอะไปหมด ถายมูลไวกลาดเกลื่อนแทบจะหลีไมพน ดารินรูสึกแหงผากในลําคอขึ้นมาอีก ขอน้ําจากกระบอกเขาดื่ม “หวังวาเราคงจะไมประจันหนากับไอแหวงเขาอีกในระยะเวลาเชนนีนะ” ้ หญิงสาวพึมพําแหบๆ แลวก็บุยปากไปทีรอยอันย่ําอยูสบสน เปนหลุมเปนบอไปหมด ่ ัเพราะดินออน “รอยใหมเหลือเกิน คลายๆ จะเดินลวงหนาเราไปเมื่ออึดใจนี้เอง” พรานใหญหักกิ่งไมเล็กๆ ทดลองจิ้มแทงลงไปในมูลกองหนึ่ง แลวชักขึนมาสํารวจดู ้ “อยางเร็วก็เมือคืนนี้ครับ ไมใชหยกๆ นี่หรอก แลวก็ไมใชโขลงไอแหวง ผมคิดวา ่คุณหญิงคอยระวังไอพวกหมีดีกวา ปาแถบนี้เปนดงของมันทีเดียว ถายังไงก็หลบกอนอยาเพิ่งยิง” แลวเขาก็บอกใหหลอนเดินตามรอยดานชางนั้นไปเรื่อยๆ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 747 ขณะที่ผานบริเวณหุบลึกตอนหนึ่ง หญิงสาวก็หยุดชะงักเพราะไดยินเสียงอะไรชนิดหนึ่งแววตามลมมา ประสาทของหลอนเร็วพอใชทีเดียวในภาวะเชนนี้ รพินทรเองก็เงี่ยหูเพราะเขาสําเหนียกคอยจับฟงเสียงอยูกอนแลว  เสียงแรกมันเปนเสียงรองของนกชนิดหนึ่งที่เหมือนคนหัวเราะหาวๆ ตอมาเปนเสียงคลายๆ ขวานกระทบไมดังมาไกลแสนไกล “หูฉันฝาดไปหรือเปลา” ดารินหันมากระซิบ “คุณหญิงไดยนอะไรหรือ?” ิ “เสียงเหมือนคนตัดไมไกลๆ” พรานใหญสงบฟงอยูอึดใจ โดยแยกเสียงเสียดสีเปนจังหวะของกอไผ และเสียชะนีทรอง ี่ไกลมาจากยอดไมเชิงเขาลิบๆ เสียงประหลาดนี้ดังขาดๆ หายๆ ไป เมื่อลมโชยพัดมาก็แววถนัดเสียครั้งหนึ่ง “ใชแลวครับ เสียเหมือนคนโคนตนไม แตไกลเหลือเกิน เห็นจะไมตากวา 3-4 กิโลเมตร ่ํทางดานเหนือ” “แปลวาควรจะมีคนอยูทนั่นซิ?” ี่ หลอนถามโดยเร็ว จอมพรานเมมริมฝปาก หันกลับไปพิจารณาดูลูกเขาที่ผานลงมาอีกครั้งแลวทําหนางง สั่นศีรษะชาๆ “ความจริงในละแวกสิบกิโลเมตรนี่ ไมมหมูบานชาวปาเลยครับ จะวาพวกกะเหรี่ยงที่ผา ีเยิงมาตัดไมแถวนี้ก็ใชที่ เพราะมันหางไกลกันเหลือเกิน แตกไมแนเหมือนกัน พวกกะเหรี่ยงอพยพ ็ยายถิ่นที่อยูเสมอ อาจมาตั้งหมูบานแถวนีขึ้นใหม” ้ “ถาสมมติวาเสียงนี้เปนเสียงตัดไมจริง อันแสดงวามีคนกําลังตัดไมอยู เราก็ควรจะไปที่นั่น ถาพบชาวปาเราอาจถามขาวคราวถึงพวกเราไดบาง คุณคิดอยางฉันหรือเปลา?” ความเห็นของหลอนแยบยลทีเดียว พรานใหญกมศีรษะ “ก็ดีเหมือนกันครับ เราลองเดินหาพวกตัดไมดู นี่กจวนจะค่ําเต็มทีแลว เผื่อพบหมูบาน ็นอกจากจะถามขาวพวกเราแลว เราจะไดอาศัยพักทีนั่นดวย” ่ “ถางั้นคุณนําซิ” รพินทรตัดแยกจากดานชางเขาปาฟากซายมือโดยมีดารินสาวเทาตามติดมาดวย เลาะลัดขึ้นไปตามเชิงเขา แตแลวทันทีนั้นเอง ขณะที่ทั้งสองผานใกลหนาผา มีโขดหินใหญราวกับปากทวารยืนตระหงานอยูสองลูกในระหวางตะเคียนคู ก็ตองหยุดชะงักลงอีกครังกะทันหัน...  ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 748 32 หางในระยะไมเกินสิบกาว ใตชะงอนหินใหญอันเปนโพรงลึกเขาไปในลักษณะถ้ํา สัตวสามตัวกําลังคลานปวนเปยนอยูที่นั่น ครังแรกมองดูเหมือนแมวปา แตหูที่มนกวา ตัวซึ่งอวนกลม มี ้ขนปุกปุยมากกวา และลักษณะที่คลานเตาะแตะ ตบกัดฟดกันเองกลิ้งไปมาในลักษณะเลนอันซุกซนจึงรูวามันเปนแตเพียงลูกออนๆ อายุไมเกิน 8 อาทิตยของเสือลายพาดกลอน ดารินอุทานอะไรออกมาคําหนึ่งในลําคอ ดวยความตื่นเตนดีใจ ลูกเสือทั้งสามตัวกําลังนารักนาเอ็นดูทีเดียว สําหรับผูที่ไดพบเห็นมัน เพราะระยะทีพบโดยใกล และเสียงรองเบาๆ ของหญิงสาว ทําใหเจาโครงนอยผูไร ่เดียงสาทั้งสามตัวพากันลุกขึ้นหันมามอง แลวมันก็วิ่งเรียงแถวเปนพรวนเขามาหาหลอน ตะกายพัวพันคลุกคลีอยูที่ขา หญิงสาวตาเปนประกายเปลงเสียงอุทานสดใสอยูเชนนั้น ทรุดตัวลงอุมลูกเสือทั้งสามขึ้นมาโอบกอดลูบคลําอยางแสนรัก หลอนจับตองเลนหัวกับลูกเสือที่กําลังซนนารักเหลานั้น กอนที่รพินทรจะขัดขวางหรือหามปรามเชนไร หลอนทําหนาตื่นประหลาดใจเล็กนอย เมื่อรูสึกวาถูกกระชากไหลใหลุกขึ้นยืนโดยเร็วยิ่งฉงนสุดขีดเมื่อเห็นแววตาและสีหนาอันเครียดนากลัวของเขา บัดนี้ปนสั้นในซองขางเอวของหลอนถูกเขากระชากไปกุมกระชับมั่นไวในมือ สอดสายสายตาอยางรอนรนไปรอบดาน “คุณหญิง! อันตรายที่สุด ไปจับลูกมันทําไม?” เสียงของเขาเกือบเปนตวาด ดารินหนาตืน ่ “ทําไมหรือ?” โดยไมพดอะไรอีกแมแตคําเดียว พรานใหญฉุดแขนหลอนใหหางออกมาจากลูกเสือ ูโครงเหลานั้น ดึงหลบเขาไปกําบังอยูหลังโขดหิน กวาดสายตาไปรอบๆ ลูกเสือพยายามวิ่งตามเขามาพันขาอีก แตเขาเตะพวกมันกระเด็นออกไปคนละทิศละทาง ดารินรองแหลมออกมาอยางโมโหอาปากขึ้นแตตองหยุดชะงักคาง ลืมตาโพลงเชนนั้น เพราะฝามือขางหนึ่งของพรานใหญตะครุบปาก ไวมั่น “เงียบ!” น้ําเสียงนันเฉียบขาดชนิดหลอนไมเคยไดยินมากอน ้ ระหวางทีหลอนยังยืนงงไมรูเรื่อง และเต็มไปดวยโทสะในอาการของเขา รพินทรเมม ่ปากแนน เหงือผุดซึมเต็มใบหนา...แหงนกราดมองไปยังตนไมรอบดาน แลวมาจับนิ่งอยูที่ตะเคียน ่ใหญตนหนึ่งใกลๆ กระชากแขนหลอนตรงไปที่นั่นโดยเร็ว ผลักหลังหญิงสาวบุยปากขึ้นไปบนตนไม พูดเร็วปรื๋อแทบไมหายใจ “ยังไมตองถามอะไรทั้งนั้น ขึ้นไปเร็ว...ขึนไปใหสูงที่สุดเทาที่จะสามารถ” ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 749 สีหนาและแววตาตลอดจนอาการของเขา ทําใหหลอนไมอาจที่จะตอลอตอเถียงอะไรอีกแมจะยังเต็มไปดวยปญหา หลอนจําใจตองปฏิบัติตามคําสั่งของเขา ไตตามกิ่งเถาวัลยที่พันอยูตามลําตนขึ้นไปอยางรวดเร็ว ในขณะที่รพินทรยืนคุมอยูขางลาง ในที่สดก็ข้นไปถึงคาคบใหญสงจากพื้น ุ ึ ูประมาณ 17-18 ฟุต พรานใหญโบกมือใหหลอนไตขึ้นไปอีก แตหญิงสาวสั่นหนาเปนความหมายวาหมดความสามารถ เพราะระยะของลําตนที่สูงชะลูดขึ้นไปตอนนั้น ไมมกิ่งพอที่หลอนจะอาศัยเกาะ ีขึ้นไปอีกแลว นอกจากลําตนโดดๆ เหมือนตนหมากหรือมะพราว ซึ่งหลอนไตตนไมชนิดนั้นไมเปน รพินทรยนสงบนิ่ง ตาคมไวจับอยูที่นั่นอึดใจเดียว ก็เริ่มเคลื่อนไหวอยางระมัดระวัง ืสํารวจดูบริเวณนั้นโดยตลอด พบวาใตชะงอนหินตําแหนงนันเปนซอกถ้ําลึกเขาไปประมาณ 10 ้เมตร ภายในเต็มไปดวยกองกระดูกขาวโพลน ไมมีปญหา มันเปนถ้ําพักของนางลาดพาดกลอนตัวที่ เปนแมของเจาเล็กๆ สามตัวนี้แนๆ รอยของมันย่ําไวเปนเทือกบนพื้นดินออน ที่หางออกมาเล็กนอยทั้งรอยเกาและรอยใหมโชคดีเหลือเกินที่นงแมของมันไมไดอยูในบริเวณถ้ําดวยในขณะนี้ แตมันจะตองวนเวียนกลับมาดู ัลูกมันภายในเวลาไมนานนัก หรือขณะนีอาจกําลังใกลเขามาแลวก็ได ้ รพินทรสํารวจลูทางคราวๆ แลวปราดตรงมาที่ลูกพยัคฆรายทั้งสามตัว และโดยไมสนใจ คํานึงถึงเสียงรองหามเสียงหลงของดาริน ที่ตะโกนแหลมลงมาจากตนไม จอมพรานชักมีดเดินปาออกจากซองขางเอว กระหน่ําฟนลูกเสือเหลานั้นชักดิ้นชักงอตายหมด แลวกระโจนขึ้นตนตะเคียนตนเดียวกันกับหลอนไตขึ้นไปโดยเร็ว ไมกี่พริบตา เขาก็ปาฏิหาริยขึ้นมาอยูบนคบเดียวกันกับหลอน ผูซึ่งในขณะนี้จองตาลุกวาวมาดวยความขุนเคืองโกรธแคน “ใจราย! คนอะไรยังงีก็ไมรู เหี้ยมโหดเกินไปแลว ลูกเสือเล็กๆ สามตัวกําลังนารักนัน มัน ้ ่มีภยอะไรนักหรือ คุณถึงฆามันไดลงคอ ฉันอยากจะฆาคุณเสียจริง!” ั หลอนกัดฟนพูด เขาไมถือสาในอารมณเกรี้ยวกราดของหลอน หัวเราะหึๆ อยูในลําคอตายังคงกราดสํารวจลงไปเบื้องลางไมกะพริบ ปากก็บอกเรียบๆ วา “ประเดี๋ยวคุณหญิงก็เห็นเองวาอะไรมันเปนอะไร” “ทําไม?” หลอนเนนเสียงสั่นอยางไมหายของใจ จองมองดูเขาดวยสายตาผิดหวังขมขื่น “ทําไมคุณตองฆาลูกเล็กๆ ของมันดวย ถาคุณฆาแมมน ฉันจะไมสงสัยอะไรเลย โธนี่ลก ั ูตัวนิดเดียว เชืองดวย” ่ รพินทรควักบุหรี่ออกมาสงใหหลอน แตหญิงสาวปดมือไปโดยแรง เขาจึงสูบเอง พลางหมุนลูกโมซิงเกิ้ลแอ็คชั่นในมือ สํารวจกระสุนเพื่อความแนใจอีกครั้ง[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 750 “ความจริงผมเองก็ไมอยากฆามัน ถาไมใชเพราะคุณหญิงไปจับตองพวกมันเขา จะหามก็หามไมทัน คุณหญิงยังไมทราบวาเสือแมลูกออนรายกาจขนาดไหน ลงมันไดกลิ่นของมนุษยที่มาจับตองลูบคลําลูกๆ ของมันแลว มันเปนตามลาชนิดถึงไหนถึงกันทีเดียว และเราไมมีทางจะหนีพน ในภาวะเชนนี้ ถาคุณหญิงไมจับตองลูกๆ ของมัน เราอาจปลีกหนีเดินหลบไปเสียโดยเร็ว แตนี่ไมมีทางแลว ผมก็เลยจําเปนตองฆาลูกมันเสียรูแลวรูรอด ประเดี๋ยวนังแมมันก็คงกลับมา แลวทีนี้มอยูีสองทางเทานั้น ไมมนก็เรา ไมมีทางเลือกจริงๆ โปรดอยาโกรธผมเลย” ั หลอนอึ้งไป แตยังไมวายแคลงใจ “ทําไม ก็เราไมไดทําอะไรลูกมันนี่ อุมเลนเทานั้น แลวเราก็ไป มันกลับมาพบลูกมันอยูในสภาพเรียบรอย มันก็นาจะพอใจแลว” รพินทรหวเราะต่ําๆ ในลําคอ ั “ถาเสือมันมีมโนธรรมความสํานึกผิดชอบไดอยางมนุษยมันก็ดีนะซิครับ ผมบอกแลววาถามันไดกลิ่นคุณหญิงติดอยูที่ลูกๆ ของมันละก็ มันจะตองพยายามคนหาคุณหญิงจนพบ เราเดินปา กันเพียงสองคน มีปนสั้นกระบอกเดียว ยังแทบไมรูจุดหมายปลายทางอยูที่ไหน จะดีหรือครับ ที่ใหเสือแมลูกออนยองตามหลังเราอยู” หลอนอึ้งไปอีกครั้ง กัดริมฝปาก เสียงเบาๆ อยางปลอบใจของรพินทรดังมาอีกวา “สมมติวาเรายังไมหลงจากพวก เรามีแคมปพักและมีกําลังพรอมเหมือนอยางเคย ผมจะ ไมหามคุณหญิงเลย หากคุณหญิงอยากจะไดลูกเสือสามตัวนั่นไปเลี้ยง แลวคอยหาทางรับมือกับนางแมมันภายหลัง” ดารินถอนใจยาว หลอนเพิ่งจะเขาใจ “ถางั้นขอโทษ ที่ฉันรุนแรงกับคุณเมื่อกี้ มันสะเทือนใจเหลือเกิน ที่เห็นคุณฟนลูกเสือเล็กๆ เหลานันตายหมดตอหนาตอตาฉัน มันกําลังนารักนาเอ็นดู นี่แปลวาตรงชะงอนหินนันเปนรัง ้ ่ของมันหรือ?” “ครับ ถ้ําของมันเลย กระดูกเกลื่อนไปหมด ดูเหมือนจะเปนหัวกะโหลกคนอยูดวยสอง สามหัว แตเปนกะโหลกเกาๆ คงนานมาแลว มันมาออกลูกอยูที่นี่ ลูกเสืออายุออนๆ นารักทุกตัวเพราะมันยังไมประสีประสาอะไร ชอบเลนกับคนเหมือนแมว ทุกครั้งที่ผมพบมันทีไรก็ตองฆาแมมันกอนทุกที” “แลวนี่เราจะทํากันยังไง?” “สงบคอยมันอยูบนนีแหละครับ ไมมีทางจะเคลื่อนไหวไปไหนไดอีกแลว จนกวามันจะ ้กลับมาที่ลูกของมัน แลวคราวนี้อยางที่ผมบอกแลว ไมมนก็เรา” ั ทุกสิ่งทุกอยางเงียบสงัด จนกระทั่งไดยินเสียงลมหายใจ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 751 ขณะนันอากาศในดงเริ่มขมุกขมัวลงแลว อีกไมนานมันก็คงมืดสนิท เวลาในดงทึบมันจะ ้มืดเร็วเสมอ โดยเฉพาะอยางยิ่งเมื่อครึ้มไปดวยพยับฝนเชนนี้ ทั้งสองตกอยูในภาวะที่ตองนั่งแขวนอยูบนยอดไมอีกครั้ง โดยยังไมสามารถจะทํานายเหตุการณเบื้องหนาไดถูก นอกจากจะสงบจิตนัง ่นับจังหวะเตนของหัวใจตนเอง เมื่อกระแสลมอันเย็นเฉียบพัดหวนมาทางดานเหนือ เสียงคมขวานกระทบไมกยังพอจะ ็แววมาใหไดยนเปนจังหวะ ไกลแสนไกล ประเดี๋ยวขาดหายไป ประเดียวก็แววขึ้นอีก ิ ๋ ราชสกุลผูเปนนายจางสาวกับพรานนําทางหนุมไมไดพูดคําใดกันอีก ตางนั่งสงบนิ่งกวาดสายตาสํารวจลงไปยังการเคลื่อนไหวเบื้องลางทุกขณะ คาคบไมตําแหนงนันกวางขวางพอที่ ้จะประคองตัวอยูได แตหมายถึงวาตองไมมีการเผลอตัวเลย และจํากัดอิริยาบถ ไมสามารถจะขยับเขยื้อนกายไดถนัดนัก หลอนเห็นรพินทรถอดเข็มขัดผาของเขาออกมา ใชปลายขางหนึ่งมัดดามปนสั้นของหลอนไว อีกขางหนึงผูกมัดติดกับขอมืออยางแนนหนา หลอนก็เขาใจในทันทีวาเขาปองกัน ่ไมใหปนซึ่งมีอยูเพียงกระบอกเดียวนัน พลัดหลุดหางไปจากตัวไมวาจะกรณีใดทั้งสิ้น อันหมายถึง  ้ความรอบคอบไมประมาทเปนนิสัยสวนตัวที่เกิดจากความเคยชินตอสถานการณอยางดีมาแลว เวลาผานไปอยางเชื่องชาง เต็มไปดวยความทรมาน กระสับกระสายอยางยิ่ง สําหรับดาริน วราฤทธิ์ ตรงขามกับแสงสวางของกลางวันที่กลับมือลงอยางฮวบฮาบ ทันใดนั้น ทามกลางความเงียบสงัด ก็มีเสียงกิ่งไมล่นมาจากที่ใดที่หนึงอยางเบา ในการ ั ่ตั้งใจสดับฟงเชนนี้ เสียงของมันไดยนอยางถนัด จากนั้นก็มกลิ่นสาบสางเหมือนสัตวตายซากโชยมา ิ ีตามลม พรานใหญขยับตัวอยางแผวเบา ชําเลืองไปทางหญิงสาว เห็นหลอนจองอยูที่เขากอนแลวยอดของพุมไมริมโขดหินเบื้องลางดานหนึ่งแลเห็นสั่นไหวนอยๆ และมีเสียงดินในลําหวยถลมรวงพรูอันเกิดจากการตะกายขึ้นมาของอะไรชนิดหนึ่ง ครั้นแลวอึดใจใหญตอมานั้นเอง สิ่งอันเปนตนเหตุของสาบสางและพุมไมไหว ก็ปรากฏรางของมันขึ้น แมจะคะเนไดถูกตองมากอนแลวก็ตาม ณ บัดนี้เลือดในกายของ ม.ร.ว.หญิงดารินวราฤทธิ์ แทบจะจับแข็งเปนกอน จองตะลึงตาไมกระพริบ สวนหัวอันใหญโตสีน้ําตาลเขมจนดูเปนแดง สลับเสนริ้วดําโผลออกมากอนพรอมกับดวงตาอันเขียวเขม แลวรางพวงพีกํายําราวกับมาก็กรายลับพุมไมออกมาใหเห็นทั้งตัว ถาไมแปดศอกก็เฉียดๆ ไป และตามความรูสึกของหญิงสาวในขณะนี้ สมมติวามันกระโจนพรวดเดียวก็คงจะเลยตําแหนงคาคบที่หลอนและพรานใหญซุมตัวอยูเปนไหนๆ นางพยัคฆรายหยุดยืนนิ่งอยูกับที่ วาดหางไปมาชาๆ แลวสงเสียงคํารามขึ้นเบาๆ ครั้งหนึง  ่เหมือนจะเรียกลูกๆ ของมัน เมื่อไมเห็นลูกปรากฏตัวออกมา มันก็ตะแคงคอคลายจะพิศวง พลางเดินเลาะโขดหินเขาไปทางโพรงถ้ํา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 752 จังหวะนีเ้ องหลอนไดยินเสียง ‘กริ้ก’ ขึ้นเบาๆ มันเปนเสียงงางนกจากปนในมือของรพินทร หลอนรูสึกเหมือนจะหายใจไมออก เกาะกิ่งไมไวแนนดวยมืออันสั่นเทา เพียงพริบตาเดียวทีนังลายพาดกลอนหายลับตาเขาไปในโพรงถ้ํา มันก็พุงปราดออกมาที่ ่กลุมโขดหิน อาการเต็มไปดวยความกระสับกระสายลุกลน เอาจมูกดมตามพื้นอยางรวดเร็ว พุงไปทางดานซายและดานขวาเหมือนจะคนหารองรอย รพินทรยกปนขึนเบนศูนยตาม แตเขาก็ไม ้สามารถจะปลอยกระสุนออกไปได สําหรับเปาหมายที่เห็นเพียงลับๆ ลอๆ และเคลื่อนไหวอยางรวดเร็วขางลางนั้น โดยเฉพาะอยางยิ่งปนในมือเขาในขณะนี้ เปนแตเพียงปนสั้น ดารินภาวนาที่จะไดยนเสียงปนระเบิดขึ้น แตเทาแลวเทารอดหลอนก็ไมไดยน อากาศที่แวดลอมรอบกายขนและ ิ ิหนักไปหมด “ยิงซิ ทําไมไมยิง!” หลอนตะโกนกองอยูในใจ นังเสือแมลูกออนหมุนสูดกลิ่นอยูเปนวงกลม แลวมันก็ตามกลิ่นอยางรวดเร็ว บายหนาตรงไปยังโขดหินกอนใหญตําแหนงที่ลกๆ ของมันนอนตายอยู พอเห็นก็ถลาพรวดเขาไปสูดดมอยู ูที่ลูกๆ ของมันทั้งสามตัว กมๆ เงยๆ ลุกลนอยูเชนนั้นราวกับวา มันกําลังพบกับเหตุการณไมคาดฝนสะเทือนใจขีดสุด รพินทรเล็ง...แตใหตายเถอะ เขาไมมีโอกาสเลย สวนหัวและลําคอของมันถูกบังอยูในแนวซุมไม และโขดหินที่ข้นอยูระเกะระกะไปหมด และเขาก็ไมมีโอกาสที่จะยายที่เลือกหา ึเปาหมายที่ตองการไดนอกจากรอคอยจังหวะเทานั้น มันดมฟุดฟดงุนงานอยูที่ซากลูกๆ แลวก็เงยขึ้นหมุนควางหันรีหันขวาง ตาเขียวปด บัดดลก็เผนแผล็วหายเขาดงไปอยางรีบดวนเกรี้ยวกราด เสียงคํารามกระหึ่มดังหางออกไป “ทําไมคุณไมยง?” ิ ดารินกระซิบแทบจะไมมีเสียง พรานใหญปาดแขนขึ้นเช็ดเหงื่อบนหนาผาก “เห็นจุดสําคัญไมถนัด ตองยิงนัดเดียวใหอยู มายงั้นเราเสร็จ” เขาตอบแหบๆ “แลวนั่นมันไปไหน?” “ยังเดาไมถูก มันอาจตามหาตนเหตุที่ทําใหลูกมันตายก็ได มันกําลังงุนงานโกรธแคน”  ไมถึงสิบนาทีหลังจากนัน เสียงสวบสาบก็ดังจากดงทึบเบื้องลางอีกครั้ง แลวสิ่งที่โผลมา ้ใหเห็นแทบจะทําใหรพินทรและดารินผงะตกตนไม นังโครงตัวนันกลับมาแลว...ไมไดกลับมาตัวเปลา สิ่งทีมันลากมาดวยคือรางของมนุษยผู ้ ่หนึ่ง ถูกรอยเขี้ยวเล็บตะปบขย้ํายับเยินเลือดโทรมไปทั้งกาย รางนั้นไมมีวิญญาณเหลืออยูเสียแลวลักษณะเปนพวกตัดไมในปา ไมอาจกําหนดสัณฐานของใบหนาได เพราะถูกขบแหลกเหลวไปหมดนัยนตาทะลักออกมาหอยรุงริ่ง[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 753 ศพอันนาสังเวชซึ่งถูกสังหารมาอยางสดๆ รอนๆ นั้นถูกลากกรากๆ มากับพื้นดวยพลังอันมหาศาลของมัน นํามาวางไวขางๆ กับซากของลูก นังเสือรายกลับมาดมที่ลูกมันและดมทีศพ ่มนุษยสลับกันอยูครู ก็โจนแผล็วหายเขาปาไปอีก รพินทรพลาดโอกาสที่จะลั่นกระสุนเปนครั้งที่สอง บัดนี้หนาของหญิงสาวขาวซีดปราศจากสีเลือด กายสั่นเทิ้ม “พวกตัดไม...ที่เราไดยนเสียง มันฆาเขาเสียแลว!” ิ หลอนครางแทบไมเปนภาษา รพินทรไมตอบคําใดทังสิ้น ้ ในชวงระยะเวลาที่หางพอๆ กันกับครั้งแรก มันก็โผลกลับมาอีกครั้ง ดารินรูสึกเหมือนหัวใจจะหยุดเตนลงในบัดนัน สิ่งที่มันลากมาก็คือศพของชาวปาตัดไมอีกคนหนึง บาดแผล ้ ่เหวอะหวะไปทั้งตัวอยางนาสยดสยองไมผดอะไรกับคนแรก และดวยอาการเดิมไมมีผิด มันลากศพ ิไปวางรวมไวขางๆ ศพลูกของมัน เดินวนเวียนดมอยูเชนนั้น พรานใหญกัดกรามแนน เขาตองการเปาศีรษะหรือมิฉะนั้นก็กานคอของมัน แตเหมือนจะมีอะไรมาปดบังโอกาสนี้ไวเสีย นังเสือรายไมเปดจุดตายใหแกเขาไดถนัดเลย ดารินพูดอะไรไมออกอีกแลว อาการนิงขึงไมติงกายเหมือนจะถูกสาปใหกลายเปนหิน ่บอกใหทราบวาหลอนกําลังช็อก หรือมิฉะนั้นก็ถูกสะกดโดยเหตุการณสยองขวัญทีเ่ ห็นคาตาอันไมเคยคิดฝนมากอนวาจะไดพบ ณ บัดนี้ ดงเบื้องลางถูกปกคลุมอยูในเงาสลัว พอจะมองเห็นอะไรไดเพียงรางๆ เทานั้นอากาศมันหนาวเย็นจับขัวหัวใจอยางบอกไมถูก พรานใหญจุดบุหรี่ขนสูบอีกครั้ง สะกดกลั้นอารมณ ้ ึ้ใหคืนสูสภาพปกติ...เขากําลังรอคอย...คอยมันตอไปดวยความอดทน ซึ่งเดาไมถูกเหมือนกันวามันจะลงเอยเอาอยางไร ระหวางนางพยัคฆรายผูกระหายเลือดตัวนันกับจอมพรานเชนเขา ซึ่งตัดสินใจ ้เด็ดขาดวา...ในครั้งนี้จะยิงทันทีไมวาจะมองเห็นสวนใดของมัน โขดหิน พงไม และซากศพของคนเคราะหรายทั้งสองมองเห็นเพียงเงาตะคุมๆ เต็มไปดวยภาพลวงตา ณ บัดนี้ เขาก็ดี หรือดารินเองก็ดี ลืมทุกสิ่งทุกอยางหมดสิ้น พะวงจดจออยูกบ ัเหตุการณเฉพาะหนาทีกําลังเผชิญอยูเทานัน แตวินาทีที่ผานไปมันนานแสนนาน ่ ้  เสียงพงไมไหวดังขึ้นอีก! ปนในมือของเขาพรอม... ภาพปรากฏในสายตาดารินทามกลางความสลัวราง นังเสือลายพาดกลอนตัวนันวิ่งเหยาะ ้แยกเขี้ยวขาวพนมุมโขดหินใกลโคนตะเคียนที่ขึ้นไปหลบอยูในขณะนีออกมา ดารินแทบจะหวีด ้รองออกมาดังๆ เพียงแตวาในขณะนั้นเหมือนมีอะไรมาบีบคอหอยของหลอนไว ไมใหเกิดเสียงใดๆผานพนลําคอออกมาได สายตาของพรานใหญในขณะนี้จะมองเห็นเชนไร ดารินไมอาจทราบได แตเฉพาะดวงตาที่ลืมโพลงของหลอน...คุณพระชวย! หลอนเห็น...รางของมนุษยตนหนึงนังครอมมาบนหลังเสือ ่ ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 754โครงตัวนั้น ตาของเสือและตาของสิงที่นงอยูบนหลังเสือ สีเขียวเรืองวาวกลาเชนเดียวกัน ปารอบ ่ ่ัดานดูมืดมิดไปหมด เห็นวาวจาอยูเฉพาะดวงตาสองคูนนเทานั้น ั่ มันวิ่งปราดมาที่ตนตะเคียนที่หลอนและพรานใหญซอนตัวอยู มนุษยหรืออะไรชนิดหนึ่ง ที่นั่งครอมมาบนหลังของมันกระโดดลงมายืนตระหงานกับพื้น ตบมือขึ้นครั้งหนึ่งแลวแหงนขึ้นชี้มายังคาคบตําแหนงทีหลอนและรพินทรนงอยู ่ ่ั เสือรายก็แหงนดวงตาวาวขึนมาเห็นในบัดนั้น ้ หลอนไดยินเสียงโฮกสนั่น พรอมๆ กับรางของนังลายพาดกลอนทีพุงเผนทะยานขึ้นมา ่แลวบัดนันเองกัมปนาทของกระสุนดินขับแรงสูงจาก .357 ก็ระเบิดขึนกึกกองใกลๆ ตัวหลอน ้ ้ รางอันใหญโตที่กระโจนขึ้นมาตะปบ ปะทะกับกิ่งไมเบื้องต่ํากวาระดับที่เกาะอยูเพียงเล็กนอย เสียงดังพลั่กจนไหวสะเทือนไปทั้งตน แลวมันก็ลิ่วกลับลงไปกระแทกพืนแผนดินดังสนั่น ้พลิกผงะดิ้นหมุนอยูกบพืนตรงนั้นฝุนตลบ แลวก็คอยๆ สงบนิ่งเงียบกริบไป ทันทีทมันสงบอาการ ั ้ ี่ดิ้นรน รางของมนุษยทยืนชีมือบอกทิศทางใหเสืออยู ก็ลมแผละลงเคียงขางมันไมกระดิกกระเดี้ย ี่ ้ หลอนปดตาหรือหวีดรองออกมาสุดเสียงในภาพเขยาขวัญที่เห็นนัน้ หมอมราชวงศหญิงดารินมารูสึกตัวอีกครั้ง  ตนเองตกอยูในออมแขนอบอุนแข็งแรงพรอมกับเสียงรองเรียกถี่ๆ พอลืมตาขึ้นก็เห็น รพินทร ไพรวัลย หลอนผวากอดเขาไวแนน ตัวสัน ่เปนลูกนกรองออกมาไมเปนภาษาอยางหมดสติ เขาเขยาเรียกหลอนอยูเปนเวลานาน “เปนอะไรไปครับคุณหญิง...เปนอะไรไป...” หลอนคงหลับตาแนน ชี้มือไปขางลางอยูเชนนั้น ละล่ําละลักฟงแทบไมไดศัพท “ผี! มันขี่หลังเสือตัวนั้นมา มันชี้มือมาที่เรา แลวเสือตัวนั้นมันก็กระโจนขึ้นมาเพราะผีชี้บอก” “ผีที่ไหนกันครับ...ไหนบอกผมซิคุณหญิงเห็นอะไร?” เขาเขยากายหลอนโดยแรงอีกครูใหญ ดารินดูเหมือนจะเริ่มไดสติขึ้นมา แตกายยังสั่นเทิ้มอยูเชนเดิม “คุณ...คุณไมเห็นหรอกหรือ” หลอนพูดอยางยากเย็น ขนลุกชันขึ้นทั้งกาย สะทานไปหมดทุกระบบประสาท เหมือนจะจับไข หัวใจเตนไมเปนส่ํา ภายหลังจากปลอบถามอยูเปนเวลานาน ดารินจึงบอกกระทอนกระแทน “ฉันเห็นคนขีหลังมันมาดวย นําทางมันตรงลิ่วเขามาที่โคนตนไมที่เราหลบซอนอยูน่ี ่แหละ พอถึงคนที่ขี่หลังอยูกกระโดดลงตบมือแลวชี้ขึ้นมาบนตนไมนี่ มันก็กระโจนขึ้นมาตะปบเรา ็แลวคุณก็ยิง พอคุณยิงเสือคว่านิ่งไปเทานัน คนคนนั้นก็ลมลงไปนอนตายอยูดวย เห็นไหม เห็นไหม ํ ้  ยังนอนอยูใกลๆ ซากเสือนั่นยังไง”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 755 จอมพรานถอนใจหนักหนวงจองหนาหลอนนิ่งดวยความเปนหวง จะเขมแข็งกลาหาญสักเพียงใดก็ตาม ดาริน วราฤทธิ์ ก็คือผูหญิงนั่นเอง และบัดนี้ อาถรรพณของปาใหญคุกคามหลอนเขาใหอยางหนักเสียแลว “โธ! คุณหญิงครับ ทําไมเห็นอะไรเปนตุเปนตะนากลัวถึงเพียงนั้น ผมไมเห็นอยางที่คุณหญิงวานี่เลยสักนิด คุณหญิงตาฝาดไปแทๆ” น้ําเสียงของเขาเต็มไปดวยการปลอบขวัญออนโยน “ผีสางที่ไหนกัน เทาที่ผมเห็นมันโผลมาครั้งที่สามนี่ มันก็ลากชาวปาตัดไมมาอีกศพหนึ่งมันคาบลากมาครับ ไมใชคนคนนั้นขีหลังมันมาอยางที่คณหญิงเห็น และที่วามีเสียบตบมือนั้นนะ ่ ุความจริงผมตบขึ้นเองเพื่อเรียกความสนใจของมันใหแหงนมองขึ้นมาพบเรา เพราะตองการจะหาโอกาสยิงใหถนัด พอมันไดยินเสียงกระโจนขึ้นมาผมก็ยิง เห็นไหมครับนอนตายอยูนั่น สวนศพที่สามซึ่งมันคาบมาก็นอนอยูตรงนั้น”  “คุณไมไดเห็นอยางที่ฉนเห็นหรอกรึ?” ั หลอนรองแหบแหง รพินทรหัวเราะเบาๆ จับตัวหลอนไวแนน รูสึกวากายของหลอนรอนผาวเหมือนไขกาลังขึ้น ํ “คุณหญิงถาจะไมสบายเสียแลวละครับ ตัวรอนผาวทีเดียว เหตุการณมันสั่นประสาทคุณหญิงมากเกินไป เชื่อผมเถอะ คุณหญิงตาฝาดไป มายก็อุปาทานหลอนตัวเอง” “แตฉนเห็นอยางนั้นจริงๆ เห็นแมกระทั่งลูกตาวาวของคนที่นั่งอยูบนหลังของมัน และ ัใบหนาอันนาเกลียดนากลัวที่สุด เห็นทาทีคนคนนั้นยืนถมึงทึง ชี้มือมาที่เราแลวเสือก็มองตาม ตอนที่คุณยิงเสือคว่าลงไปฉันก็เห็น พอเสือลมหยุดดิน คนที่ยนแยกเขี้ยวชี้มออยูก็พลอยลมตายไปดวย” ํ ้ ื ื หลอนยืนยัน จอมพรานสั่นศีรษะชาๆ “คุณหญิงเปนแพทย เปนนักวิทยาศาสตร เปนนักศึกษาชันสูง โปรดนึกถึงหลักของความ ้จริง แลวคุณหญิงก็จะรูวาสิ่งที่เห็นนั้นมันเกิดจากมโนภาพของคุณหญิงเอง และสิ่งแวดลอม ตลอดจนสุขภาพและประสาทที่เริ่มจะออนแอลง อันเนื่องมาจากการกรากกรําหนัก ผมเคยย้ําเตือนในเรื่องนี้ไวหลายครั้งแลว และผมก็อยูดวยทั้งคน ยืนยันกับคุณหญิงเชนนี้ ทําไมคุณหญิงจึงเชื่อภาพ ลวงตาถึงเพียงนั้น” หลอนหลับตาอีกครั้งหนาเผือดซีดเต็มไปดวยทุกขทรมาน ซบหนาลงกับไหลกวางของเขาสะอื้น “มันคืออะไรกันแน...ทําไมฉันจึงเห็นเชนนัน...เห็นจริงๆ! มันอาจเปนไดที่คณเห็นมุม ้ ุหนึ่ง แตฉันเห็นอีกมุมหนึ่ง ทั้งๆ ที่เหตุการณมันก็เปนอันเดียวกัน โอย! ฉัน...ฉันทนไมไหวแลวทําไมฉันถึงหนาวอยางนี” ้ “คุณหญิงกําลังจับไขแลวละครับ”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 756 วาแลวเขาก็ลวงกลองพลาสติกที่บรรจุบุหรีออกมาแกะอยางระมัดระวัง หยิบยาแกไขที่ ่มักจะมีตดไวกับตัวเปนประจําออกมาสงใหหลอน ดารินรับมาอยางฉงน หลอนถามชื่อยาเมื่อเขา ิบอกให หลอนก็รับมาใสปากโดยดี รพินทรอธิบายใหทราบวาเขามียาจําเปนติดตัวอยูเสมอสําหรับเหตุการณฉุกเฉิน โดยใสไวในกลองบุหรี่ “ในที่สุดหมอเองก็กลายเปนคนไขใหพรานรักษาเสียแลว” หลอนครางแผวโหย อีกฝายหนึ่งยิ้มปลอบใจ สีหนาและแววตาคูนั้นชวยใหหลอนอบอุนขึ้น “อยาคิดอะไรใหมากเลยครับ พรานเองก็เคยรอดชีวิตจากสัตวปา โดยการยิงคุมกันจากมือของหมอมาแลว มันขึ้นกับเหตุการณและโอกาสเทานัน คุณหญิงพอมีกําลังไตลงจากตนไมนี่ไหม ้ครับ เราจะเดินอีกสักสิบนาทีกอนปาจะมืดสนิท แลวหาที่พักนอนคืนนี้ใหเหมาะๆ กวานี้สักหนอย” หญิงสาวเหลือบตาลงไปเบื้องลางอยางสยองใจ “ฉันไมกลาที่จะลงไปเหยียบพื้นดินขางลางนี่อีกแลว จนกวาจิตใจฉันจะดีกวานี้ กําลังใจฉันออนแอเต็มทีในขณะนี้ ฉันไมเคยกลัวอะไรในชีวิตเทาครั้งนี้เลย” “ผมนึกวาจะชวนคุณหญิง ไปเสียใหหางจากซากคนซากเสือเหลานี้เสีย เพื่อจะไดมีกําลังใจดีขึ้น แตถาคุณหญิงไมกลาลงก็ไมเปนไรครับ” จอมพรานกวาดสายตาลงไปเบื้องลางทามกลางเงาสลัวอันคลุมเครือนั้นอีกครั้ง “ผมจะทําหางพออาศัยนอนไดบนนีแหละ คุณหญิงรออยูบนนีกอนนะครับ ผมจะลงไป ้ ้ตัดไมประเดี๋ยวจะมืดเสีย” วาแลวก็ขยับจะไตลงไป แตแลวก็ชะงัก เพราะมือของดารินจับไหลเขาไวบีบแนน ตาที่จองประสานมามีแววผิดแผกไป พรานใหญเขาใจวาหลอนหวาดกลัวที่เขาจะผละจากลงไปเบื้องลางเพียงชัวขณะ จึงหัวเราะพูดปลอบ ่ “ผมลงไปเดี๋ยวเดียวเทานั้นแหละครับ รับรองวาจะไมใหพนจากสายตาคุณหญิงเลยคุณหญิงถือปนกระบอกนี้ไว” “ฉันคิดวา” หลอนพยายามบังคับเสียงใหเปนปกติ ตอสูกับอํานาจความหวาดหวั่นพรั่นพรึงอยางเต็มที่ “ความออนแอของฉันคงจะทําใหคุณลําบากใจไมใชนอยทีเดียว” “ผมไมไดคิดอยางนั้นเลยครับ ตรงขามผมเห็นใจคุณหญิงเหลือเกินในภาวะเชนนี” ้ “ฉันก็เห็นใจคุณเหมือนกันทีตัวฉันเองออนแอเกินไป และขอบใจเหลือเกินที่ในสถาน- ่การณเชนนี้ คุณพยายามเอาใจฉันหมดทุกอยาง ทั้งๆ ที่มนอาจเปนผลเสีย คุณคิดหรือวาฉันจะยอม ั[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 757ใหคุณลงไปตัดไมอยูขางลางนั่นเพียงคนเดียว โดยมีฉนอยูบนตนไมแลวก็ถือปนไวสาหรับเพียงแค ั ํปองกันตนเอง” รพินทรหัวเราะอีกครั้ง มองดูใบหนาอิดโรยซีดเซียว ทวาแฝงไวดวยความงามไปอีกแบบนั้นดวยความรูสึกชนิดใหมและแปลกออกไป “โปรดอยาหวงผมเลยครับ ปาคือบานของผม คุณหญิงตะหากเปนแขกตางถิ่นมา มันไมมีอะไรนากลัวสําหรับผมหรอก” “ฉันจะลงไปกับคุณดวย!” ดารินพูดเสียงหนักๆ อยางตัดสินใจ พรานใหญจองหนางงๆ หลอนฝนยิ้ม พยักหนากลาวตอมา “ฉันเปลี่ยนใจแลว!” ความเขมแข็งหาวหาญกลับคืนมาเปนของหลอนอีกครั้ง หรืออยางนอยที่สุด มันก็อาจมาจากฤทธิ์ทิฐิมานะและกําลังใจอันเด็ดเดียวเกินเพศของหลอนนั่นเอง ่ “ถางั้นเราก็ไมจําเปนจะตองขึ้นมาทําหางอยูบนตนไมตนนี้” “ฉันก็คดวาอยางนั้น มันลําบากสําหรับคุณเกินไป ไหนจะตองตัดไม แลวก็หอบขึนไปผูก ิ ้หางอีก เครื่องมือก็มไมครบ ตะเคียนตนนี้ก็ไมเหมาะสําหรับการขัดหางดวย และคืนนี้มนคงจะ ี ัหนาวอยางที่สด เพราะเราไมมีทางจะกอไฟบนหางได เพราะฉะนั้นทีนอนของเราคืนนี้สุดแลวแต ุ ่คุณเถอะ ฉันจะตามคุณทุกอยาง” แลวหลอนก็มองลงไปทางปากโพรงถ้ําเสือเบื้องลาง “คุณคิดวาในถ้านั่นจะเหมาะไหม” ํ เขาจองมองหลอนอยางประหลาดใจ “เหมาะมากทีเดียวครับ แตคณหญิงไมกลัวหรือ?” ุ ดารินฝนหัวเราะเบาๆ “ทําไมจะไมกลัว ความกลัวของฉันในขณะนี้มันจับไปหมดทั้งหัวใจแลวละ ทุกตารางนิ้วในปายามนี้ เปนความนาสะพรึงกลัวสําหรับฉันทั้งนั้น ไมวาจะอยูบนตนไมหรือบนพื้นดิน แตฉันก็พยายามทีจะขจัดมันไปเสีย เมื่อคิดวาคุณอยูใกลฉันทังคน ถาฉันยังขืนกลัวเสียจนไมมเี หตุผลก็ ่  ้เทากับวาฉันดูหมิ่นพรานของฉันเอง” รพินทรสูดลมหายใจลึก ความวิตกกังวลของเขาเบาบางลงอยางมาก “ถาเรานอนกันในถ้ําเสือนั่นได เราจะคอยยังชั่วมากทีเดียว มีผนังกันลมกันน้ําคางและยังกอไฟไดอกดวย ทีนอนก็คงสบายกวาจะปลูกหางอยูบนตนไม ถึงแมมนจะอยูในระดับพื้นดิน มันก็ ี ่ ัเปนซอกลับ มีกาบัง คอยกอไฟระวังทางดานหนาไวทางเดียวก็พอแลว อีกสามดานของเราปลอดภัย ํแตในดานจิตวิทยา เรามักจะคิดวาปลอดภัยในการนอนที่สูงมากกวา ทั้งๆ ที่บนตนไมไมมีความสะดวกสบายอะไรเลย”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 758 “ฉันไมกลัวพวกสัตวหรอก แตกลัวสิ่งแปลกๆ ที่ตาจะมองเห็นไปอีก และสําหรับความกลัวในขอหลังนี่ อยูบนตนไมหรืออยูบนพืนดินมันก็หนีไปไมพน บนพื้นดินเสียอีก กองไฟอาจชวย ้ไดมาก อยางนอยก็ดานความอบอุน ไป! เราลงไปกันเถอะ” เขาไตลงมากอน โดยมีหลอนตามหลังลงมาติดๆ รพินทรเริ่มตนหากิ่งไมแหงที่จะเปนเชื้อฟนสุมไดตลอดทั้งคืน โดยมีหลอนคอยชวยอีกแรงหนึ่ง ทั้งสองชวยกันหอบฟนเหลานั้นเขาไปในเวิ้งถ้ํา ตลอดเวลาหลอนพยายามไมหันไปมองซากศพของชาวปาทั้งสามที่นอนตายอยูในลักษณะชวนสยดสยอง และในขณะนั้นก็ไมสามารถจะเห็นไดถนัดแลว เพราะอากาศอันมืดมนลงทุกที เห็นแตเพียงเปนเงารางๆ เทานั้น พรานใหญตดใบไมสดมาดวย สําหรับปดกวาดบริเวณทีพกจําเปนและใชปูรองพื้น เพียง ั ่ ัไมกี่อึดใจหลังจากนั้น ทั้งสองก็เขามาอยูในซอกถ้ํา กอไฟลุกสวางโชติขึ้น ก็พอดีกบที่ปาทั้งปามืด ัสนิท รพินทรขยายกองไฟออกกั้นเปนแนวเรียงรายปากถ้ําไว ลงมือยางเนื้อที่นําติดตัวเปนเสบียงมาดวย ดารินฝนกินเขาไปไดเพียงเล็กนอยก็อิ่ม นังเอาหลังพิงผนังหินเหมอมองดูกองไฟทีสวาง ่ ่วอมแวมอยูเบืองหนาในระยะใกล เอามืออันเริ่มจะหนาวเหน็บอังผิง แลวประคองแนบไวกับแกม ้ทั้งสองขาง หลอนหนาวจนกายสะทาน คางสั่นกระทบกัน เสียงลมพัดใบไมแหวงกระทับกันดังแสกสากกรูเกรียวอยูเ บื้องนอก ระคนไปกับสรรพสําเนียงไพรยามราตรี ตาของหลอนหรี่โรยลงดวยความออนเพลียระเหี่ยแรงและความงวง ความรูสึกเริ่มโบยบินหางไกลออกไป และในที่สุดก็ผล็อยหลับไปในลักษณะที่นั่งเอาศีรษะพิงแงหินนั้น หญิงสาวสะดุงตื่นขึ้นมาในเวลาดึกสงัด พบตัวเองนอนตะแคงอยูบนใบไมนุมที่ปูรองพื้น ศีรษะพาดอยูกบกระบอกไมไผ มีกองไฟที่กําลังลุกเปนถานแดงสุมใหความอบอุนอยูเกือบรอบกาย ัและบนสวนหนาอกของหลอนมีสิ่งอบอุนหนักๆ คลายผาหมคลุมทับอยู เมื่อคลําดูจึงรูวามันเปนแจ็คเกตหนังของผูชาย ความหนาวเยือกของอากาศกลางหุบในขณะนี้ทําอะไรหลอนไมไดเลยเพราะไฟยางเนื้อและเสื้อหนาที่ ‘คนใจดํา’ (ตามที่หลอนเคยวา) เสียสละถอดออกหมใหแกหลอนรวมทั้งคอยระวังดูแลไฟกองนั้นไวดวย  แลวเดียวนี้ละ คนใจดําอํามหิตของหลอนไปอยูเสียที่ไหนแลว? ๋ ดารินลืมตาสวางโพลง กวาดไปรอบๆ ออ! อยูนั่นยังไง หางออกไปทางปลายเทาของหลอนประมาณหนึ่งวานันเอง นั่งกอดเขาพิงอยูโขดหินกอนหนึ่งหันหลังให ฟุบหนาหลับอยูใน ่ ระหวางซอกเขาและแขนทั้งสองที่ประสานกอดเขาไว หันหนาออกไปทางปากถ้ํา ซึ่งมีกองไฟทีสง ่ ควันกรุนกําลังจะมอดเหลือแตถานแดงเรื่อๆ มีแตเสื้อยีนสลาสัตวสาหรับใสในเวลากลางวันอยูเพียง ํตัวเดียว เพราะแจ็กเกตกลายมาเปนผาหมใหกับหลอนเสียแลว[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 759 เงียบสงัดคงไดยินแตเสียงน้าคางหยดกระทบใบไมเบื้องนอกอยูเปาะแปะเทานัน นีหลอน ํ ้ ่หลับอยางสบายเอาเปรียบเขาไปนานสักเทาใดนะ โอ!...คงนานโขทีเดียว อยางนอยที่สุดมันก็นานพอที่จะทําใหหลอนตื่นรูสึกตัวขึ้นมาอีกครั้งดวยความสดชื่นแจมใสขึน ผิดกับตอนที่จะเผลอหลับ ้ไปอยางหมดสติไปในครั้งแรก ซึ่งในขณะนั้นตอใหชางเดินเขามาเอางวงจับฟาดก็คงไมมีวันรูสก  ึอาการไขที่เลนงานอยูเมื่อตอนหัวค่ํา บัดนี้หายไปหมดสิ้นแลว ดวยการพักผอนและความอบอุนจากเสื้อหนังรวมทังไฟยางที่มีคนคอยกอไวใหกองนี้! ้ หลอนคอยๆ ยันกายขึ้นในลักษณะครึ่งนั่งครึ่งนอน หูสดับฟงสําเนียงไพรยามคอนคืนสายตาจับนิ่งไปยังแผนหลังที่นั่งงองุมนั้นเงียบๆ ชายผูนี้...หลอนบอกกับตัวเองอยางขวยใจ มีความนารักอยูในความนาชังอยางเรนลึก ชนิดทีหลอนไมเคยพบมากอนจากชายใด ่ นานเทานานทีหลอนเพงพิศอยูเงียบๆ รางนั้นโงนเงนเล็กนอยอยางปราศจากการบังคับ ่เพราะเผลอหลับ ครั้นแลวก็ชะงักกึกลง ทรงตัวนิ่งๆ ตามเดิมเหมือนจะรูสึกตัว ไมนานก็โงนเงนอีกสลับกันอยูเชนนั้นในลักษณะสับเงาสัปหงก คงหารูไมวาคนที่นอนอยางแสนสบายอยูเบื้องหลังบัดนี้ตื่นขึ้นมานานแลว และกําลังจองมองอยูดวยประกายตาเจิดจรัส นาสงสาร! หญิงสาวเอื้อมมือไปแตะทีแผนหลังอันเย็นเฉียบนันอยางแผวเบา เขาสะดุงพรวดขึนใน ่ ้ ้พริบตาอยางคนนอนไว หันกลับมาโดยเร็ว แลวก็พบกับดวงตาระรืนทีจองอยูกอนแลว ่ ่ “ออ! คุณหญิงตื่นเมื่อไหรครับนี่?” เสียงหาวต่ําดังถามมาจากลําคอ “ตื่นเสื่อคุณสัปหงกเปนครั้งที่ 66” ตาของหลอนมีประกายยิ้ม น้ําเสียงแผวหวาน แลวทรงตัวลุกขึ้นนั่ง “ทําไมนั่งทรมานอยูอยางนั้น ทําไมไมนอน หือม?” พรานใหญหัวเราะเบาๆ หยิบฟนสุมลงไปในกองไฟที่กําลังจะมอด แลวกมลงเปาใหติดเปลวขึ้น “เมื่อเจาหญิงบรรทม ทาสก็ควรจะนั่งเฝาพิทักษ” หนาของหลอนแดงปลั่ง ดาวในดวงตาทังคูโรจนลอแสงไฟ แวบเดียวที่รพินทรไดเห็น ้แลวก็หมดโอกาสเพราะใบหนานันเมิน ้ “มาเปนทาสตั้งแตเมื่อไหรกน?” ั “ตั้งแตวนเซ็นสัญญา” ั “สัญญาใหนําทางเทานั้นหรอกนะ ไมใชสญญาใหมาเปนทาส” ั “ก็เหมือนกันนั่นแหละ ผูท่ตองตกอยูในเงื่อนไขรับใชทุกอยาง แมกระทั่งตายแทนเมื่อภัย ีมาถึง ไมเรียกวทาสดอกหรือ” “ปวารณาตัวอยางนี้กดีแลว แตอยากจะรูวาจะเปนทาสเชนนี้ไปนานสักเทาใด?” ็ [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 760 “เทาที่สัญญาสิ้นสุดลง” “แลวตอจากนันละ?” ้ พรานใหญถอนใจยาว เหยียดมือบอดขี้เกียจออกไปพลางปดปากหาว “เจาหญิงก็คงจะไปตามวิถีทางของเจาหญิง ทาสก็คงไปตามทางของทาส...มันจะมีอะไรนอกเหนือไปกวานี้?” เพราะใบหนานั้นเมินไปทางอื่น อีกฝายจึงไมอาจจะเห็นริมฝปากบางที่เมมสนิทเขาหากัน “เพราะอํานาจเงินอยางเดียวเทานั้นใชไหม ที่กอใหเกิดพันธะอันนี้ข้น?” ึ “ทาสคนนี้ไมมีสิทธิจะบังอาจพูดเปนอยางอื่นเลย เพราะทาสคนนี้รับเงินคาจางมาแลวและก็ยอมรับวาตองการเงินคาจางนั้นดวย” หลอนหันมามองดูเขาดวยสายตาตรง “คุณนับถือเงินตราเปนพระเจาถึงขนาดนันทีเดียวหรือ รพินทร!” ้ กระแสเสียงของหลอนแผวเบาก็จริง แตมนชัดเจนที่สุด ั รพินทร ไพรวัลย เบิกตากวางจองหนาหลอนเขม็งเหมือนจะไมเชื่อหู ริมฝปากที่ครึ้มไปดวยหนวดเครามีรอยยิ้ม ชะโงกเขามาใกลหลอนถามเสียงสูง “ไหน? เจาหญิงพูดวายังไงนะครับ ทางฟงไมถนัดเลย พูดซ้ําอีกครั้งเถอะ” หลอนกัดริมฝปาก แววตาเปลี่ยนเปนราวราน “ฉันพูดวา คุณนับถือเงินตราเปนพระเจาถึงขนาดนั้นทีเดียวหรือ ฟงชัดหรือยัง?” เขาสั่นหนาเอามือปองหู ชะโงกใกลเขามาอีก “ไมใช! ประโยคนี้ดูเหมือนจะยังตกหลนอยู พูดใหครบประโยคเดิมซิครับ” ดารินสีหนาประหลาดใจกึ่งฉิว “เอะ! ตกหลนอะไรกัน ฉันก็พูดอยางนีแหละ คุณวาตกอะไรหรือ?” ้ “ตกในตอนทายปดประโยคนะ วายังไงนะ กรุณาเอยใหครบเหมือนประโยคครั้งแรกซิ” “คุณนับถือเงินตราเปนพระเจาถึงขนาดนันทีเดียวหรือ รพินทร!!” ้ จอมพรานสูดลมหายใจเขาเต็มปอด หลับตาลง เอามือกอดอดเอนหลังพิงผนังหิน พึมพํา “ชื่นใจ...” ดารินขมวดคิวงงๆ ้ “อะไรกันนี่ หมายความวายังไง คําถามของฉันชื่นใจคุณนักหรือ?” “คําถามมันบาดใจ...” เสียงตอบเนิบๆ ยังหลับตายิ้มอยูเชนนั้น “แตชื่อ ‘รพินทร’ ที่ผานริมฝปากของเจาหญิงออกมาเปนครั้งแรกอยางชัดถอยชัดคํา มันเปนความชื่นใจ ครังแรกทาสคนนี้ ้คิดวาจนกระทังตายจากกันไป หรือวาแยกจากกันไปตามวิถีทาง คําวา ‘รพินทร’ จะไมมีโอกาสผาน ่ริมฝปากเจาหญิงออกมาเสียอีก”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 761 ราชสกุลสาวอึ้งไปนาน หลอนกําลังคิดทบทวนตัวเองอยูเหมือนกัน และหัวเราะออกมากรอยๆ “ แปลวาฉันไมเคยเรียกชื่อคุณเลยงั้นหรือ?” “เรียกครับ” เขาบอกน้ําเสียงเรื่อยๆ ควักบุหรี่ออกมาจุดสูบ ศีรษะพิงโขดหินในทาผอนอารมณอยูเชนนั้น “แตเรียกวา ‘ตาพราน’ หรืออยางดีที่สุด ‘นี่! นายพราน’ ความจริงผมเองก็มีช่ออยูในืทะเบียนสํามะโนครัวของมนุษยโลกเขาคนหนึ่งเหมือนกัน แตเจาหญิงคงจะชังน้ําหนาเสียจนไมยอมใหชื่อนี้ผานริมฝปากออกมา เพิ่งจะมาไดยนเรียกชัดถอยชัดคําคืนนี้ ก็รูสึกเหมือนกับวาโลกนียง ิ ้ัไมทารุณโหดรายเกินไปนัก” “เปนความจริงหรือนี่ ที่ฉันไมเคยเรียกชื่อคุณเลย” “จากวินาทีแรกที่เราพบกันจนกระทั่งคืนนีแหละ...” ้ แลวเขาก็ปองหนามองออกไปยังความมืดมิดของปาเบื้องนอก พูดหนาตาเฉยวา “ปาทั้งปาดูเหมือนจะสวางเปนสีทองไปหมด เมื่อรพินทร ไพรวัลย ไดยินใครคนหนึ่งขานนามนี้ออกมาเต็มปากเปนครั้งแรก ขอบคุณเจาปาเจาเขา” ภายหลังนั่งอึ้งเหมือนจะพิศวงตัวเองอยูเ ปนครูใหญ หลอนก็บอกวา “ถาเปนอยางนั้นจริง ฉันก็ขอโทษดวย ฉันนึกเหตุผลไมออกเหมือนกันวา เหตุไรตั้งแตเรารูจักกันมา ทําไมฉันถึงไมเรียกชื่อคุณเลย และทําไมถึงเกิดมาเรียกเอาคืนนี้ แต...คุณยังไมไดตอบคําถามของฉันเลย คุณ รพินทร ไพรวัลย” “จําเปนนักหรือครับที่ทาสจะตองตอบ?” หลอนขมวดคิวอีกครั้ง ้ “เลิกเลนสํานวนประชดแดกดันเสียทีเถิด ระหวางคุณกับฉัน ลูกจางกับนายจางนั่นคือขอเท็จจริง ไมใชเจาหญิงกับทาส เขาใจ...ลูกจางจะหมดพันธะกับนายจางในทันทีที่เงื่อนไขสัญญาจางสุดสิ้น แตทาสกับเจาหญิงไมมีวนจะหมดสิ้นไดหรอก นอกจากจะตายจากกันไปขางหนึ่ง...เอา ัละ...” หลอนพยักหนา “ตอบคําถามที่ยังไมไดตอบซิ?” พรานใหญพนควันบุหรี่ลอยควางเปนวงกลมหนาทึบ ลมอันสงัดในเวิงถ้ําทําใหควันกลุม  ้นั้นทรงตัวคงรูปอยูไดนาน สายตาของเขามองจับอยูที่กลุมควันอยางปราศจากความหมาย และ หลอนก็มองดูที่นั่นดวย[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 762 “ถาผมจะเลือกเอาในระหวางความเปนทาสกับเจาหญิง มันพอจะเปนคําตอบในคําถามไดไหมครับ” คิ้วงามขางหนึงเลิกขึ้นนอยๆ ่ “อยาลืมวาตลอดชีวิตทีเดียวนะ ไมใชเพียงแคพันธะสัญญาที่ตีมูลคาเปนเงิน” “อีกสักรอยชีวต พันชีวิตก็ได ถาชีวิตตายแลวและเกิดใหมจริง” ิ ในประกายแสงวับแวมของกองไฟ ตาทั้งสองคูพบกันสนิทนิ่ง ประหนึงกระแสแมเหล็ก ่ตางขั้ว “รูจักเจาหญิงคนนี้ดีแลวหรือ?” “นี่เปนเรื่องนาเวทนาตัวเอง” ดาริน วราฤทธิ์ ยิ้มเย็นๆ คลี่เสื้อแจ็กเกตของเขาเองที่คลุมตัวหลอนอยูออกสงคืนไปให “ขอบคุณมากที่สละใหฉนมาเปนเวลากวาคอนคืนแลว เอากลับคืนไปเถอะ ฉันอบอุน ัสบายดีแลว” “รังเกียจ?” หางเสียงของเขาแตก ขณะที่รับเสื้อมาโยนลงขางๆ ตัวอยางไมแยแส หมอมราชวงศคนสวยไมตอบ มองดูเขานิ่งๆ อยูเชนนันเปนครูก็ลุกขึ้น เดินมาทรุดคุกเขาอยูขางๆ หยิบเสื้อตัวนัน ้ ้ขึ้นมาคลี่คลุมใหที่ไหลของเจาของเสื้อเองดวยมืออันแผวละมุน ตาตอตาสบกันในระหวางเพียงชัว ่คืบ “ใช! รังเกียจ! เปนยังไง พอใจไหมที่ฉันเอานิสัยของคุณมาใช...” เขานิ่งหลับตาเฉย รูสึกวาตัวเองถูกผลักลมตะแคงเสียหลักไปจากผนังหินที่พงอยู แต ิแทนที่ศีรษะจะฟาดกับแงหน กลับรูสึกวามีสิ่งออนนุมรับไวแทน พอจะผงกหัวลุกขึ้นมาก็มีฝามือ ิกดไวที่ใบหนาพรอมกับเสียงกระซิบ “เจาหญิงนอนอยางสุขสบายมาเต็มอิ่มแลว คราวนี้ถึงคราวที่ทาสจะตองพักผอนเสียบาง...อยาขัดคําสั่งนะ!” “ทาสยังไมงวง...” “งวงหรือไมงวงก็นอนใหหลับ พรุงนี้ทาสยังจะตองมีหนาที่คุมครองเจาหญิงอีก ไมใช เพียงคืนนี้เทานั้น” “ทาสหลับเสียแลว ใครจะปกปกพิทักษภยใหเจาหญิง” ั “เจาหญิงปกปกพิทักษภยใหแกตนเอง และใหทาสคนนี้ไดในระหวางทีทาสหลับ” ั ่ เขาผงกหัวขึนอีกครั้ง แตก็ถกผลักกระแทกลงไปสูความหยุนอันออนนุมเหนือกวาหมอน ้ ู นิ่มใดๆ ในโลกตามเดิม มีเสียงกระซิบเฉียบขาด “นอน! ประเดียวจับหัวกระแทกหินสลบเลย คุณเปนมนุษยปุถชนธรรมดาคนหนึ่งเทานั้น ๋ ุนะ ไมใชเหล็กไหลมาจากไหน สะบักสะบอมมาทั้งวันแลว ไมมีเวลาพักผอนเลยก็ตายเทานัน” ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 763 จริงของหลอน เขาไมใชเหล็กไหลมาจากไหน เพราะไมก่ชวงลมหายใจหลังจากนั้น เขาก็ ีหลับเปนตาย... จอมพรานรูสึกตัวตืนขึ้นมาอีกครั้ง มันเปนเวลาเทาใดไมทราบได แตเห็นแสงสวางสลัวๆ ่สาดเขามาทางปากถ้ํา เสียงนกปาแซสนั่นลันดงดานนอก ไฟที่กอไวเหลือแตควันกรุนๆ ่  รางไดสัดสวนของ ดาริน วราฤทธิ์ ยืนบังแสงสลัวอยูตรงปากทางเขา หันหลังให แหงนหนาสูดอากาศยามเชาตรูอันเย็นฉ่ํา ลมรุงพัดเสนผมสยายปลิวไสว เขาจองรางงามสมสวนทางดานหลังนั้นเงียบๆ พลางพยายามนึกทบทวนความจํา แลวก็นึกหัวเราะเยอะตัวเอง เมื่อสรุปความคิดวาตนเองคงจะฝนไป มันเปนความฝนที่ทําใหหวใจวุนวายอลหมานเสียนีกระไร! ั ่ รพินทรผุดลุกขึ้นโดยเร็ว หลอนคงไดยินเสียงไหวกายของเขาจึงหันกลับมา...ไมมีปญหาอะไรตออะไรของเขาคงฝนไปแนๆ พรานใหญบอกกับตนเอง...เพราะสายตาคูนนของหลอนมัน ั้ยืนยันอยูชด-สายตาหยิ่งๆ ของนายจางเหมือนเชนที่มองมายังเขาทุกครั้ง ั ขณะที่สะบัดหนาไลความมึนงง และจัดแจงเติมฟนกอไฟ เตรียมอุนเสบียง หลอนก็เดินเขามาทรุดกายนั่งตรงขาม “ฉันไมอยากจะบอกคุณเลยวาฉันเห็นอะไรแปลกๆ เมื่อคืนนี้ หลังจากทีคุณหลับไปแลว” ่ หลอนพูดอยางเรารอนกระสับกระสายทีพยายามจะบังคับใหเปนปกติ รพินทรเหลือบตา ่ขึ้นมองอยางประหลาดใจ “คุณหญิงเห็นอะไรครับ?” ดารินหอไหลลง ประสานมือทั้งสองกอดอก แลวหัวเราะออกมาอยางขันตัวเอง “อยาใหเลาเลย ขืนเลาไป ก็เทากับขยายความเปนโรคประสาทพิการของฉันใหคณรู” ุ พรานใหญหัวเราะไปดวยเบาๆ ตอบุหรี่ที่เหลืออยูสองตัวสุดทาย สงใหแกหลอนตัวหนึ่งและสูบเองตัวหนึ่ง “เลาดีกวาครับ ดีกวาจะเก็บไว บางทีผมจะอธิบายได” “เรื่องขนหัวลุกทั้งนั้น มันนาแปลกนะ ตอนที่คุณตื่นและเฝาฉันอยู ฉันหลับอยางสบายที่สุด ไมมีอะไรกระโตกกระตากเลย แตพอฉันอยูยามแทนคุณ โดยคุณหลับบาง อะไรตออะไรมันเลนงานฉันแทบแย ดีแตสูตั้งสติปลอบใจตนเองไวทกขณะ โดยพยายามคิดเสียวาประสาทหู ุประสาทตามันฟนเฟอนไปอยางที่คุณเคยบอก” “คุณหญิงเห็นอะไร?” “ครั้งแรกสุด” หลอนพูดชาๆ เอามือลูบแขนตนเองที่ขนเริ่มลุกเกรียวขึนมาอีก ้ “ฉันเห็นหนาคุณในขณะทีนอนหลับอยู คอยๆ เปลี่ยนไปทีละนอย จนกระทั่งกลายเปน ่หนาที่ฉันไมเคยรูจักมากอนเลย ยิ่งจองนานเขาก็เห็นวาคุณมีเขี้ยวโผลออกมาทั้งสองขางเหมือน[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 764มนุษยหมาปางั้นแหละ พอขยี้ตา ภาพใบหนาเขี้ยวงอกของคุณก็หายไป แตพอดูๆ มันก็งอกออกมาอีก ฉันตองขยีตาอยูหลายครังทีเดียว” ้ ้ พรานใหญถอนใจเฮือก สายหนาชาๆ “ขอบคุณเจาปา ที่คุณหญิงไมยิงผมเขาให อีตอนเห็นเขี้ยวงอกออกมา” ดารินหัวเราะกรอยๆ “ถึงฉันจะหวาดกลัวตกใจเพียงไร ฉันก็ยงไมถึงกับเสียสติถึงเพียงนั้นหรอก และนี่พูด ัจริงๆ นะ ไมใชมาแกลงพูดลอคุณเลน ฉันเห็นอยางนันจริงๆ ในทีสุดฉันก็นึกถึงคาถาสมาผีสาง ้ ่นางไมของคุณขึ้นมาได ไมรูจะยึดเอาอะไรเปนที่พึ่ง ก็เลยภาวนาทองบนไป มันไดผลเหลือเกินหลังจากนันฉันไมเห็นภาพใบหนาของคุณเปลี่ยนแปลงวิกลวิการไปอีก แตพอนั่งเคลิมๆ ไปไดสัก ้ ้หนอย ก็ไดยนเสียงประหลาดอะไรก็ไมรู เปนเสียงคลายปพาทยนางหงสหรือมโหรีท่เี ขาประโคม ิในงานศพนะ ลอยมาตามลม ตอมาก็ไดยนเสียงปาลั่นคึ่กไปหมด ราวกับมีกองทัพเดินผานมา มีเสียง ิฆองโบราณ เสียงกลองชนะ ฉันพยายามจะปลุกคุณ แตก็ขยับเขยื้อนตัวไมไดเลย รูสึกเหมือนจะเปนตะคิวไปหมด” “ฝน!” เขาบอกสั้นๆ ดารินมองดูเขาดวยสายตาตรง เต็มไปดวยประกายจริงจัง เนนเสียง “อาจเปนความฝนก็ได แตเปนฝนในขณะที่ฉันลืมตาและมีความรูสึกครบถวน เพียงแตไมมีพยานรวมรับรูเห็นเทานั้น” “เลาตอไปซิครับ” พรานใหญกลาวเนิบๆ ตอมาเหมือนจะไมสนใจอะไรนัก “แลวฉันก็เห็นกองทัพจริงๆ เปนกองทัพของสิงสาราสัตวทุกชนิด เคลือนขบวนผานปาก ่ถ้ําที่เราอาศัยหลบนอนอยูนี่ไป กลางขบวนกองทัพสัตวอันนากลัวเหลานั้น มีชายแกหนวดเคราสีขาว หนาแดงราวกับทาดวยชาด นั่งมาบนหลังเสือโครงสีดําสนิทตัวขนาดมาเทศ ภาพเหลานั้นผานสายตาของฉันไปเหมือนภาพในจอหนังงันแหละ ปาทั้งปาสวางไสวไปหมด แตละสัตวเหลานั้นราว ้กับจะเปนธาตุฟอสฟอรัส สวางดวยตนเอง ฉันกระดิกตัวไมไดเลยแมแตนิดเดียว เพียงแตประสาทตาเห็นและประสาทหูไดยินเทานั้น” “แลวตอจากนัน?” ้ รพินทรคงถามเสียงเรื่อยๆ มาเชนเดิม มือสาละวนอยูกบการยางเนื้อ ั “กองทัพสัตวเหลานั้นผานไปหมด ทุกสิ่งทุกอยางก็กลับเปนปกติเหมือนเดิม ฉันจะปลุกคุณขึ้นในขณะที่ฉันขยับเขยือนตัวไดนั้นแลว แตเห็นวาไมมีประโยชนอะไร ก็เลยปลอยใหคณนอน ้ ุตามสบาย”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 765 “นี่ไมใชพวกบานปาเลาใหผมฟงนะครับ แตผูเลาเปนแพทยหญิง ดาริน วราฤทธิ์นักวิทยาศาสตรผูผานโลกเจริญขีดสุดมาแลว และก็เคยหัวเราะเยาะในเรื่องอยางนี้มากอนดวย...” พรานใหญพดเรียบๆ แลวก็หัวเราะออกมา ู “ยกประโยชนใหแกความตาฝาด หรือความฝนดีกวาครับ ขืนคิดมากประสาทเสียเปลาๆผมก็เคยบอกคุณหญิงแลววาในปามันเกิดอะไรพิลึกๆ ใหเราเห็นไดเสมอแหละ แลวก็พิสูจนไมไดดวย คราวนี้คณหญิงรูสึกกับตัวเองอยางจังทีเดียว แตถงอยางไร ผมก็ขอชมเชยที่คณหญิงสามารถ ุ ึ ุควบคุมสติไวไดดีมาก สิ่งทีคุณหญิงเห็นถาเลาใหชาวปาฟง เขาก็ถือวาเปนนิมิตดีของการเดินปาขัน ่ ้มหาโชคทีเดียว เอายังไงละ ขนาดเจาปามาสําแดงตัวใหเห็น ผมเองบนบานศาลกลาวมานักตอนักอยูปามาก็นาน ไมเคยเห็นจังๆ อยางคุณหญิงสักที สิ่งที่คุณหญิงเห็นตรงกับพวกพรานปาละแวกนี้เลากันครับ คือเจาปาถิ่นนี้หนวดเคราสีขาว และชอบขี่เสือโครงสีดําลวน” ดารินเมมริมฝปาก ยกมือทังสองขึ้นแตะขมับ ทาทางของหลอนใชความคิดขนาดหนัก ้จองหนาเขาอยูเชนนัน ้ “ทําไมมันถึงลี้ลับอัศจรรยอยางนี้นะ ฉันพยายามเฝาถามตัวเองอยูตลอดเวลา วามันเปนความฝนหรืออะไรกันแน เสียดายเหลือเกินที่ขณะที่เห็นนัน ฉันตกอยูในลักษณะแบบผีอํา คือ ้กระดิกกระเดียไมไดเลย จะวาครึ่งหลับครึ่งตื่นก็ได ลักษณะแบบนีถาจะวิเคราะหกันในทางจิตเวช ้ ้วิทยา ก็คืออาการสัมผัสทางประสาทที่หกนั่นเอง สัตวแตละชนิดที่เห็นลวนแตเปนสัตวดุราย รูปรางประหลาดๆ ไมเคยเห็นมากอนทั้งนั้น แตมนก็พากันผานไปเฉยๆ ไมไดแสดงทาวาหันมาเห็นหรือ ัสนใจกับโพรงถ้ําที่เรานอนอยูนี่เลย” “คุณหญิงตื่นตลอดเวลาหรือครับ หลังจากที่ผมนอนหลับไปแลว” “ก็เคลิ้มๆ แตเชื่อวาสวนมากรูสึกตัวตลอดเวลา เพราะฉันนั่งไมไดนอน คอยเติมกองไฟอยูเรื่อย คุณละ หลับดีหรือ?” รพินทรปดปากหาว บิดขี้เกียจจนกระทั่งกระดูกลั่น แลวตบตนคอแรงๆ “หลับอยางไมเปนทาเลยครับ ชางเหยียบก็คงไมรูสึกตัว แลวก็ฝนพิสดารอะไรวุนวายไป หมด” “ฝนยังไง?” หลอนถามพาซื่อ พรานใหญหันหลับไปมองดูตําแหนงที่เขานอนอยูแลวยักไหล  “ฝนวานางฟาเหาะลงมา ประทานตักใหหมอนหนุนอยางแสนสุข พอตื่นขึ้นมาหัวหนุนอยูกับทอนไมแข็งโปก” “ก็เปนความฝนที่ดีน” ี่ ดารินกลาวดวยสีหนาเฉยๆ เรียบๆ “ถึงจะดียงไง มันก็เปนแตเพียงความฝนเทานั้น รีบๆ ทานอาหารเสียเถิดครับ ประเดี๋ยวฟา ัสวางกวานี้อีกนิด เราจะออกเดินทางเลย เชือวาวันนี้คงจะไดขาวพวกเราบางเปนแน” ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 766 ทั้งหลอนและเขาบรรจุกระเพาะดวยเนื้อเกงยาง อันเปนเสบียงติดตัวมาตั้งแตเมื่อวานโดยปราศจากรสชาติไปตามมีตามเกิด และมันก็เปนมื้อสุดทายพอใหหนักกระเพาะ กลั้วคอดวยน้ําในกระบอก ซึ่งเหลืออยูเพียงเล็กนอย การมีโอกาสใหนอนหลับพักผอนกันบางพอสมควรสําหรับเมื่อคืนที่ผานมา ทําใหแชมชืนมีกําลังขึ้น ระหวางนั่งกินกันอยู ตะขาบตัวหนึ่ง ใหญขนาดเทาฝามือ สี ้แดงราวกับไฟยาวศอกเศษ เลื้อยพรวดพราดออกมาจากซอกหินไปทางดานที่ดารินนังอยู หญิงสาว ่เผนพรวดเดียวขามกองไฟเขาไปทางเขาอยางใจหายใจคว่ํา หลอนไวพอตัว ตะขาบใหญตัวนันแลน ้หายเขาไปในซอกมืดอีกดานหนึ่ง มันคงตื่นตกใจอะไรมากกวาที่จะเจตนาพุงออกมาหมายทํารายมนุษย ซึ่งโดยแทจริงแลวก็ไมใชนิสัยของมันที่จะจูโจมคนกอน หลอนทําทาขนพองอยางขยะแขยง “โชคดีที่เมื่อคืนนี้ มันไมเลื้อยออกมากัดเราเขา มันอยูแคจมูกเรานี่เอง” “ถาไมเหยียบ หรือไปนอนทับมันเขา มันก็ไมทําอะไรหรอกครับ” รพินทรบอก จัดการกลบดับกองไฟเตรียมยายที่ออกมาขางนอก “ความจริง ตะขาบเปนสัญลักษณแสดงความสบายใจชนิดหนึ่งของพราน” “สบายใจยังไง?” “ถาเห็นตะขาบชุกชุมปวนเปยนอยูบริเวณไหน ก็เปนอันเชื่อแนไดวาเราปลอดภัยจาก พวกงูพษตางๆ โดยเฉพาะอยางยิ่งงูจงอาง ไมตองคอยระวังตัวใหเสียเวลา” ิ “เอะ! ทําไมหรือ?” “ธรรมชาติจัดสรรสัดสวนของมันไวไดแปลกมากครับ มีความยุตธรรมและไดสมดุลดีิเสมอ มีการทําลายลางแพชนะกันเองอยูในตัวในรูปแบบหมุนเวียน แบบไซคลิคออรเดอร งูจงอาง เปนสัตวที่ดเู หมือนจะมีพษรายที่สุด แตนาแปลกที่มันกลัวตะขาบ ทั้งๆ ที่ตะขาบตัวเล็กนิดเดียว พิษ ิก็นอยกวา มันแพฤทธิ์กันยังไงไมทราบ ซ้ํายังเปนคูแคนคูอริกนเสียดวย ตะขาบรูวางูจงอางมีรังอยูที่  ั  ไหน พวกมันจะตองดันดนไปกัดใหได และงูถาถูกตะขาบกัดก็ไมมีทางรอด ไมยอมสูหนาเลย มัน ้กลัวกันมาก เพราะฉะนันมีตะขาบที่ไหน งูจงอางหนีหมด จึงพอยึดเปนหลักเชื่อถือไดวา ถาเห็น ้ตะขาบ เราไมพบงูจงอาง และตะขาบมันก็ไมเปนพิษเปนภัยกับเรามากนัก” “แปลกเหลือเกิน จริงเหรอ?” หลอนรอง สีหนาประหลาดใจ ระคนงุนงง จองหนาเขาเหมือนจะคนหาความจริง “จริงซิครับ แลวก็ไมใชเรื่องลึกลับพิสดารอะไร มันเปนกฎของธรรมชาติ เปนตรรกศาสตร น้ํากรด แรงขนาดไหนพอถูกดางเขาเทานั้น กรดก็หมดฤทธิ์ไปเลย ในวงการวิทยาศาสตรเอง ก็ยังมีขอพิสูจนใหเห็นถึงทฤษฎีทําลายลางกันเองอยางนี้ใหเห็นชัดอยูแลว” เขาพูดเรื่อยๆ กมลงหยิบกระบอกไมไผ แลวพยักหนาชวนหลอนใหออกไปนอกบริเวณถ้ําสูปาเบื้องนอก ซึ่งบัดนีเ้ ริ่มจะมองเห็นอะไรไดชัดขึ้นแลว ทามกลางหมอกตอนเชาที่ปกคลุมบางๆ อยูทั่วไป[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 767 “ธรรมชาติของสัตวโลก ก็เชนเดียวกัน ชางตัวเทาบานกลัวมดแดงตัวเทาขี้ผง งูเหาเจอะพังพอนก็เปนฝายที่จะตองกลายเปนเหยื่อ มีสัตวที่พอจะยกเปนตัวอยางงายๆ อยูสามชนิด ที่พิสจน ูชัดถึงวงหมุนเวียนแบบไซคลิคออรเดอรอยางที่วานี่ คือ ไก หมู และตะขาบ ทั้งสามชนิดนีแพชนะ ้ไลกันเปนรูปวงกลม ไกท่บงอาจเขาไปแยงขาวหมูกน มักจะถูกหมูตวดุๆ และโมโหรายขย้ําเอา ี ั ิ ัแหลกเหลวและกัดกินเปนอาหารไป สวนหมูถูกตะขาบกัดนิดเดียวก็ตองตายไมมีทางแกเลย แตแลวไกถาไปพบตะขาบเขา เปนหัวเราะกาก ไลจิกกินเปนอาหารอันโอชะ ตะขาบถาเจอะไกเปนหนีไมพนแนๆ ถูกจิกทีสองที ก็หงิกหงอดหมดฤทธิ์” แลวเขาก็หัวเราะออกมา กลาวตอมาอยางขันๆ วา “เมื่อสมัยเด็กๆ คุณหญิงเคยเลน ‘ลาๆ ตี้ต่ําโปง’ หรือวา ‘ยันยินเปาฯ’ บางหรือเปลาครับ?” หลอนพลอยหัวเราะออกมาดวย “เคย! แลวมันเกี่ยวอะไรกัน” “นั่นแหละ ทฤษฎีเดียวกันไมมีผิด เด็กๆ จะซอนมือไวกอน และนําออกมาประชันกันในเวลาเดียวกัน โดยแสดงความหมายของมือแทนสิ่งตางๆ ซึ่งแพชนะกัน ในรูปไซคลิคออรเดอรน่ีแหละ ความจริงไมใชเรื่องเหลวไหลไรสาระตามประสาเด็กเลย แตเปนตรรกศาสตรที่เอามาจากธรรมชาติวิทยาทีเดียว โดยเด็กอาจไมรูตัว” “เพิ่งรูนี่เองวา คุณเปนนักปรัชญาตัวยง” ดารินพูด พรอมกับชําเลืองมองดูเขายิ้มๆ “แตผมก็เปนอะไรไปไมไดมากกวา พรานนําทางรับจาง” เมื่อตางพนบริเวณปากถ้ําเสือออกมา การสนทนากันดวยอารมณรื่นก็พลันสะดุดชะงักไปอยางเฉียบพลัน เพราะภาพสยดสยองอันเปนพยานของเหตุการณรายที่เกิดขึ้นเมือใกลค่ําของเมื่อ ่วาน ศพทุเรศของชาวปาตัดไมสามศพ และซากของนังเสือแมลูกออนรายกาจตัวนั้น ยังคงนอนเรียงรายอยูใตตนตะเคียนใหญ ในระหวางโขดหินคู เมื่อเย็นวานเห็นในลักษณะไหนก็คงอยูใน ลักษณะนั้นโดยไมมีการขยับเขยื้อน นาประหลาดที่เมื่อคืนซึ่งผานมา ไมมีสัตวชนิดใดเขามารบกวนซากศพเหลานันเลย ดารินชะงักนิดหนึ่ง สีหนาเปลี่ยนไปเมื่อนึกถึงภาพติดตาที่หลอนเห็น ซึ่งจน ้บัดนี้กยังไมสามารถบอกไดวามันคืออะไรกันแน หลอนเห็นดวยจักษุภาพแทจริง หรือประสาท ็หลอน รพินทรอานความรูสึกของหลอนออก หันมายิ้มปลอบใจ แลวเดินนําตรงไปยังซากศพเหลานั้น ดารินขับไลความประหวันหวาดพรั่นพรึงที่เกาะหัวใจอยูออกไป แข็งใจสืบเทาตามหลังเขา ่ไปดวยอยางกระชั้นชิด ในยามที่แสงตะวันขึ้นแลวเชนนี้ มันไมดนากลัวเหมือนขณะที่หลอนเห็นใน ู[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 768แสงขมุกขมัวยามค่ําของเมื่อวาน แตลักษณะของศพก็ชวนสังเวชนัยนตาอยูดี คนหนึ่งถูกกัดเสียกานคอแทบขาดหลุดออกจากตัว ศีรษะหมุนไปอยูทางเบื้องหลัง และตาเหลือกถลนเบิกโพลง แสดงถึงความหวาดกลัวขีดสุดกอนทีวิญญาณจะออกจากราง อีกคนหนึ่งหนังบนศีรษะถูกตลบลงมาปดอยู ่ครึ่งหนา เห็นกะโหลกหัวขาวโพลน ลักษณะเปนกะเหรียงดวยกันทั้งคู สภาพของศพกําลังแข็งตัว ่ นางเพชฌฆาตลายพาดกลอนยามที่สิ้นฤทธิ์หมดลมปราณแลวเชนนี้ ดูตวมันก็ไมใหญ ัอะไรนัก ผิดกับขณะที่มันยังมีชีวิตอยูเมื่อเย็นวาน กระสุน .357 แม็กนั่มจากมือของรพินทรเปนกระสุนประกาศิต โดยมือที่เกิดมาเพื่อเปนพรานโดยแท มันเจาะเขาเหนือดั้งจมูกทะลุตนคอราวกับจับวาง การยิงแบบนี้กคอการยิงแบบ ‘หยุดมฤตยู’ ไมวามันจะเปนมฤตยูชนิดใดก็ตาม ็ื แลวทั้งสองก็เคลื่อนมาหยุดพิจารณาอยูเหนือศพของชายเคราะหรายคนที่สาม ซึ่งนอนหงายอยูโคนตนตะเคียนใกลๆ กับซากเสือ บาดแผลจากศพนี้ดเู หมือนจะนอยกวาอีกสองศพมากเพราะมีรอยถูกขย้ํา คอตอหักและขาดใจตายทันทีเทานั้น ไมถึงกับเหวอะหวะนัก ดารินจองที่ศพนัน ้แลวเมมปาก หลับตาลง หนาของหลอนขาวซีด พรานใหญเหลือบตาขึ้นสังเกตอาการของหลอนพรอมกับถามวา “ศพนี้ใชไหมครับ ที่คุณหญิงเห็นวานั่งมาบนหลังเสือ แลวตบมือชี้ใหเสือดูเราบนตนไม?” ม.ร.ว.หญิงคนสวยพยักหนานิดหนึ่ง มองสบตาเขาดวยประกายจริงจัง ระคนไปดวยแววแสดงความรูสกยากทีจะอานออก กายสั่นนอยๆ ึ ่ “ใช คนนี้แหละ” หลอนรับเสียงแหบแหง เกือบจะไมไดยน จองมองดูสภาพของศพแนวแน เหมือนจะ ิคนหาสิ่งลี้ลับที่แฝงอยู “จนกระทั่งเดียวนี้ มันยังติดตาฉันอยู เห็นทุกอิริยาบถการเคลื่อนไหวทีเดียว เขานั่งครอม ๋มาบนหลังเสือเหมือนจะเปนนายของมัน สีหนาแสยะ นาเกลียดนากลัวที่สุด พอเสือวิ่งมาถึงตรงนี้...” หลอนชี้ที่หมายใหดู “เจาคนนี้กเ็ ผนลงมายืนถางขาจังกา ตบมือดังสนั่น แลวแหงนขึ้นไปบนตนตะเคียนพรอมกับชี้มือ เสือมันก็แหงนตามแลวมันก็เห็นเรา จากนั้นเสือก็กระโจนขึ้นมา ขณะที่เสือกระโจนเจาคนนียงยืนจังกาอยูในอาการเดิม เหมือนจะคอยคุมเสืออยูงั้นแหละ พอคุณยิงเปรียง เสือพลิกลง ้ั  ้ไปดิ้น เขาก็ลมแผละลงเฉยๆ ลมในลักษณะที่เห็นนอนอยูอยางเดี๋ยวนีแหละ ฉันมองเห็นภาพที่เลา ้มาใหฟงนี้ ดวยเลนสจากนัยนตาของฉันทังสองขาง!” ้ พรานใหญมองดูหลอนแลวยิ้มๆ อยูในสีหนาเชนนัน ้ “พิจารณาดูสภาพของศพซิครับ แลวนิติเวชวิทยาจะบอกคุณหญิงไดในทันทีวา เขาถูกเสือตัวนี้กดตายสนิทกอนแลว โดยบาดแผลจากที่คอนั่น เมื่อเปนเชนนี้ เขาจะนั่งมาบนหลังเสือแลว ั[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 769คอยบงการใหเสือกระโจนขึนมาเลนงานเราไดอยางไร เอาละครับ ตอนนี้เรามองเห็นอะไรโดยแสง ้ตะวันกระจางชัดกับตา เปนการยืนยันอยางนี้แลว” “ก็นั่นนะซิ ทําไมมันถึงพิสดารอยางนั้นก็ไมรู จะใหฉันบอกสักกี่ครั้ง ฉันก็ยังยืนยันอยูวาในขณะนัน ฉันเห็นอยางนีจริงๆ พูดแลวยังขนลุกอยูน” ้ ้ ี่ หญิงสาวสยิวกาย ถอยหางจากศพนั้นออกไปเล็กนอย อยางหวาดๆ รพินทรหัวเราะเบาๆ เดินออมไปยืนอยูทางดานศีรษะศพที่เปดตาคางอยู “สิ่งที่คุณหญิงเห็นอยางวานัน ผมก็บอกกับคุณหญิงหลายครั้งแลววา คุณหญิงตาฝาด ่ประสาทหลอนไปเอง หรือคุณหญิงจะใหผมบอกตามความเชื่อถือของพวกชาวปาดู?” หลอนไมกลาวอะไรในขณะนั้น พรานใหญจึงบอกตอมาดวยเสียงแผวต่ําวา “เมื่อเสือตัวนีฆาคน คนนี้เปนศพที่สามเพราะความแคนพยาบาท ทีลูกของมันถูกทําราย ้  ่ถึงตาย วิญญาณของผีตายโหงคนที่สามนีเ่ องไดลงสิงเสือราย สําแดงเดชขึ้นขี่ครอมหลังของมันและนําตรงมาที่ตนไมที่เราหลบซอนอยูบนกิ่งไม คลายจะแนะเสือใหรวา ตนเหตุที่ทําใหลูกๆ ของมัน ูตายนั้น คือเราสองคนที่ซอนอยูนั่นเอง ปศาจที่สิงเสือตองการใหเสือฆาเราดวย แตเมือเสือถูกยิงตาย ่สิ้นฤทธิ์ลง ฤทธิ์ของปศาจก็หมดไปดวย ศพนี้จึงลมลงในทันทีที่เสือตาย อยางที่คณหญิงเห็น” ุ ดารินรองอะไรออกมาคําหนึ่ง ผงะถอยหางจากศพมาอีก พรานใหญก็หัวเราะกากออกมาดังๆ “เปนยังไงครับ ถาผมบอกคุณหญิงอยางนี้ คุณหญิงจะเชือไหมละ?” ่ หลอนพยายามจะอานสีหนาของเขา กลืนน้ําลายลงคอฝดๆ “แลวทําไมฉันถึงเห็นคนเดียวละ คุณไมเห็น?” “อาว! ผีนะ ถาจะหลอกใคร ก็มักจะหลอกคนเดียวเสมอ ตอใหอยูหลายๆ คน คนอื่นๆ ก็ ไมเห็น ในกรณีนี้มนเลนงานคุณหญิงคนเดียว คุณหญิงถึงไดเห็นภาพที่สยดสยองถึงเพียงนัน ั ้สําหรับผมคร่ําหวอดมาเต็มทีแลว มันหลอนผมไมได เพราะฉะนัน ผมจึงเห็นในลักษณะธรรมดา ้ที่สด คือเห็นไอเสือตัวนั้น คาบลากศพนี้กรากๆ มากับพืนไมผิดอะไรกับสองศพแรกนั่นแหละ” ุ ้ หญิงสาวมีอาการเหมือนจะจับไขขึ้นมาอีก “คุณตองการจะใหฉนเชื่อในเหตุการณครั้งนี้ อยางไรกันแน อยางแรกที่วาตาฉันฝาดเห็น ัไปเอง หรือวาอยางหลังคือฉันถูกผีหลอก?” พรานใหญเดินเขามาชิดหลอน “เดี๋ยวนี้คุณหญิงไดเห็นชัดกับตาตัวเองแลวใชไหมครับ วาในปามันเต็มไปดวยสิงลี้ลับที่ ่เราพิสูจนไมได มันอยูที่สติและกําลังใจของเราเทานั้น อยาไปสนใจอะไรกับมัน หรือเก็บไปคิดใหมากเลยครับ สรุปแลวก็คือตาฝาดนั่นแหละ เปนขอวินิจฉัยที่ดที่สด สําหรับปญญาชนที่ไดรับ ี ุการศึกษามาดีแลว เรื่องนาขนหัวลุกชนิดนี้ ผมก็บอกแลววาเคยพบเห็นเผชิญมากับตนเองมากอนเสียนักตอนัก สําหรับคุณหญิง ผมรูสึกวาสติและความกลาหาญดีเปนพิเศษ ผิดกับผูหญิงธรรมดา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 770ทีเดียว บุกปาไปนานๆ อีกหนอยก็ชินไปเอง และสามารถรูเขาใจไดดวยตนเอง วาอะไรมันเปนอะไร จะใหผมอธิบายออกมาใหชดเจน และตรงกับขอเท็จจริงที่สุดนั้น ผมก็ไมรูจะอธิบายได ัอยางไร เพราะมันอธิบายยาก อยางที่ยกตัวอยางมาใหเห็นแลวนีแหละครับ คือเมื่อผมบอกคุณหญิง ่ตาฝาดไปเอง คุณหญิงก็ยังยืนยันอยูวาเห็นชัดๆ ไอครั้นผมอธิบายในเรืองความอาถรรพณ เรื่องภูตผี ่ปศาจ คุณหญิงก็รับฟงไมไดถนัดนัก มันคานกันเองอยูในทีอยางนีแหละ” ้ หลอนเงียบงันไปนานอยางตัดสินใจไมถก เต็มไปดวยความฉงนคลางแคลง และอกสั่น ูขวัญสยองอยางไมเคยปรากฏมากอน “แลวนี่ตอไป ถาตาฉันฝาดเห็นอะไรพิลึกๆ อยางนี้อีก ฉันจะทําอยางไรดี? บอกตรงๆ วาขณะที่เห็นนะ แทบจะช็อกไปทีเดียว มันเขยาขวัญทําลายประสาทเหลือเกิน” “ถาเห็นอีก ก็ควบคุมสติใหดีครับ แลวก็นั่งพิจารณามันไปใหถองแทวามันคืออะไร อยาขวัญเสีย อยาวิ่งหนี อยาเอะอะโวยวาย เพราะอาการเหลานั้น มันจะทําใหเรายิ่งหวาดกลัวตกใจเปนทวีคณขึ้นไปอีก มันจะมาใหเห็นในลักษณะไหนก็คิดเสียวาเรากําลังดูภาพยนตร ขยี้ตาเสีย แลวดู ูใหม เรียกชื่อตัวเองดูซวาเรายังรูสึกตัวอยูหรือเปลา และถามีปนอยูในมือ ก็เล็งใหเที่ยงที่สุดแลวลอง ิ  ซัดออกไปสักเปรี้ยง” พลางเขาก็หวเราะอีกครั้ง ยักไหล ั “ก็แคนั้นเองครับ แลวเราก็จะรูเองวา มันคืออะไรกันแน บางทีกิ่งไม บางทีจอมปลวกบางทีกลายเปนสัตวไปจริงๆ” “พูดงาย แตมนทํายากเหลือเกิน ขณะทีเ่ รายังไมออกเดินทางเขาปามา เมื่อคุณเตือนฉัน ัเชนนี้ ฉันก็รสกวามันเปนเรื่องงายดายเหลือเกิน และก็รูดีอยูแลววาจะตองปฏิบัติเชนนี้เหมือนกัน ู ึ แตพอมาเผชิญเขาจริงๆ ทําตามที่คุณวานี่ไมได” “ก็เพราะฉะนันนะซิครับ เขาถึงวา ทุกสิ่งทุกอยางตองการความชํานาญ และการฝกฝนให ้เกิดความเคยชิน คุณหญิงไมใชรายแรกของคนที่ผานโลกเจริญมาแลว เต็มไปดวยทฤษฎีของวิทยาศาสตร แลวมาเผชิญกับสิ่งลี้ลับมืดมนนี้ จนทําใหอกสั่นขวัญแขวนไปหรอกครับ ใครตอใครหลายคนในคุณลักษณะเชนเดียวกับคุณหญิง ก็ไดมาเจอกันเสียนักตอนักแลว ผมเคยนั่งหางกับนักธรณีวิทยาชาติฝรั่งเศสคนหนึ่ง เปนคนชั้นด็อกเตอรดวยซ้า เราเฝาซากชาวบานคนหนึงที่ถูกเสือลาก ํ ่เอาไป พอตกดึก ตาด็อกเตอรนั่นเกิดเห็นศพที่เรากําลังเฝาอยูลุกขึ้นนั่ง แยกเขียวยิงฟนและกําลังจะ ้ปนไตหางขึ้นมา แกเลยโวยวายขึ้น เสือที่กําลังจะเขากินซากอยูแลวเลยเผนแนบไป รายนียิ่งกวา  ้คุณหญิงเสียดวยซ้ํา เพราะตลอดทั้งคืนของคืนนั้น เราทําอะไรกันไมไดเลย ผมตองรับภาระหนักคอยระวังไมใหแกเผนลงจากหาง เพราะประเดี๋ยวๆ แกก็เห็นศพนั้นมีการเคลื่อนไหวอยูร่ําไป พอรุง เชากลับแคมป แกก็ลมเจ็บ เปนโรคดีซานเกือบตาย” “ขออยาใหฉันเจอเขาอยางอีตาด็อกเตอรทคุณวานันเลย” ี่ ่ หลอนพูดเสียงสั่น พนมมือขึ้น[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 771 “ฉันกลัวแลว เห็นฤทธิ์แลว จะไมขออวดดี ลองดีอีกตอไป” พรานใหญซอนยิ้ม “ถานักวิทยาศาสตร รูจักพนมมือในปาไดอยางนี้ละก็เชื่อวาคงจะไมเปนไรหรอกครับเมื่อคืนนี้ การที่คุณหญิงเห็นขบวนของเจาปา แมจะเปนภาพในมโนคิด หรือภาพฝน ก็ตองนับวาเปนนิมิตดีแลว สังเกตไหมครับ หลังจากที่คุณหญิงเห็นเจาปามาสําแดงตนแลว ภาพหลอกหลอนนากลัวตางๆ ไมปรากฏใหเห็นอีกเลย” หลอนไมตอบ สีหนางุนงงหวาดๆ ยืนอยูในความลังเล เชื่อครึ่งไมเชื่อครึ่ง อดประหลาดใจตนเองไมไดวา แตไหนแตไรมา หลอนไมเคยมีความโนมเอียงเชือถือในเรื่องเชนนี้มากอนเลย ่ตรงกันขามกลับเห็นวาเปนเรืองเหลวไหลที่สุด แตแลวก็กลับมาเผชิญดวยตาตนเองอยางชนิดพูดไม ่ออก และไมสามารถจะพึ่งสติปญญาของตนเองไดเลย ในอาณาจักรดงพงไพรที่แวดลอมรอบกายอยู ในขณะนี้ หลอนรูสึกตัวเองวา เปนเพียงสวนประกอบปลีกยอยเสียเหลือเกิน แมแตใบไมบางชนิดมันยังกวางใหญกวาตัวหลอนเสียอีก “ศพพวกนี้เราจะทํากันยังไง อุจาดตาเหลือเกิน” ในที่สุดหลอนถามขึ้น พรานใหญสั่นศีรษะ “ไมมีทางจะทํายังไงไดเลย นอกจากจะปลอยไวตามบุญตามกรรมอยางนี้ เราไมมีเวลาพอที่จะจัดการฝง เพราะตองรีบเดินทาง เชื่อวาอาจพบพรรคพวกของเขาบางก็ได เมื่อมีคนถูกเสือคาบมาถึงสามคนแบบนี้ พวกเขาตองตามแน” ทั้งสองผละจากบริเวณนั้น บายหนาขึนไปทางปาโคก แวะทีหนองแคบๆ ตอนหนึ่งซึ่งขัง ้ ่น้ําไวเมื่อฝนตกใหญวานซืน รพินทรบรรจุน้ําเพิ่มเติมในกระบอกจนเต็ม ดารินทรุดตัวลงวักน้ําลูบหนาและคําคอ พออาศัยความชุมชื่นเพื่อเตรียมรับกับความแหงผากรอนรุมของดงกันดาร ซึ่งยังไมสามารถจะทํานายถูกวาจะตองบุกบั่นผจญไปอีกสักเทาใด พรานใหญใหเวลาหลอนนั่งพักอยูที่บริเวณหนองน้ํานั่นอีกครูใหญ แลวก็บอกใหทราบวา จะพยายามคนหาหมูบาน หรือแหลงอาศัยของพวกตัดไมตามแผนเดิม ดังเชนที่ไดตั้งใจไวเมื่อเย็นวานกอนทีจะเกิดเหตุรายขึ้นขัดจังหวะเสียกอน ซึ่งเขาเขาใจวาคงจะไมอยูหางออกไปนัก ่ และนั่นคือเปาหมายชั้นแรกของการสืบขาวคราวของคณะที่พลัดพรากจากกันไป สามชั่วโมงเต็มๆ ของการเดินวกวนอยูในดงดิบ ซึ่งหญิงสาวไมมีทางจะเขาใจหรือ กําหนดจดจําอะไรไดเลย นอกจากจะตามเขาไปในลักษณะเหมือนคนตาบอด ปาเงียบเชียบไมมีส่ง ิใดกระโตกกระตาก หรือแสดงรองรอยใหเห็นวามีมนุษยปวนเปยนอยูเลย หลอนเห็นรพินทรขมวด คิ้วอยางพิศวง ยืนกวาดสายตาสํารวจใครครวญไปรอบดาน ขณะนี้ ตางยืนอยูในบริเวณปาดึกดํา บรรพ ตนไมแตละตนสูงใหญ ทะยานเยียมเมฆ แผกิ่งใบเบียดเสียดปกคลุมแสงตะวันไวมดชิด ่ ิ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 772จนกระทั่งพื้นดินเบื้องลางมืดสลัวอับชื้น ใบไมที่หลนลงมาสุมทับโถมกันมองไมเห็นพื้น และหนาถึงศอกเศษ ไมมีสัตวอะไรแผวพานมาใหเห็น นอกจากพวกกิ้งกาบินตัวเล็กๆ ทีถลารอนโฉบจาก ่ตนไมตนโนน มายังตนนี้เห็นวูบวาบไปหมด อากาศขนหายใจไมสะดวกนัก การเคลื่อนไหวแตละกาวยากนักที่จะระมัดระวัง ไมใหบังเกิดเสียงขึ้นได ดานชางทีอาศัยเดินมาไดมาสิ้นสุดลงอยาง ่กะทันหัน ยังบริเวณปากทางแหงนี้ และมันเปนดานเกา “ทําไม? เรามาผิดทางกระมัง?” หลอนกระซิบถามแผวเบา เมื่อสังเกตเห็นกิริยาของเขา พรานใหญไมตอบ หมุนกายชาๆ ไปรอบดานอีกครั้ง แลวปลดกระบอกน้ําที่สะพายหลังออกสงไปใหหลอน ดารินรับมาดื่มเต็มกระหาย เมื่อหลอนสงคืนเขาจึงดื่มบางเพียงเล็กนอย แลวใชมีดที่ติดตัวอยูสบบากตนไมขางๆ ตัวไวเปนเครื่องหมายอะไรชนิดหนึงซึ่งหลอนไมเขาใจ ระหวางที่  ั ่เขายังยืนสํารวจทิศทางเหมือนจะอานอะไรอยูนั้น หลอนถือโอกาสทรุดตัวลงนั่งพักที่ก่งไมผุของ ิตนไมลมขนาดใหญตนหนึ่งอยางเหน็ดเหนื่อยเมื่อยลา ขณะนี้รพินทรยนหันหลังใหแกหลอน  ื ทันใดนั้นเอง หญิงสาวก็รูสกวาอะไรชนิดหนึ่ง มีกําลังดันหยุนๆ เขามากระทบที่ขอเทา ึ  พอเหลือบลงมองหลอนก็รองลั่นออกมาสุดเสียงอยางตกใจ พรอมกับกระโดดหนี แตชาไปเสียแลว  เชือกสีเหลืองสลัวริ้วดําอันเคลื่อนไหวได ซึ่งคอยๆ ขมวดเปนบวงอยางเงียบกริบออกมาจากใตกง ิ่ไมนั้น ตวัดรวบขาทั้งสองของหลอนไวอยางแนนกระชับ แลวฉุดใหลมคว่ําจากกิ่งไมที่นั่งอยู ลงมากลิ้งอยูกับพืน มันตวัดพันตัวหลอนมัดเปนเปลาะขึ้นมาอยางรวดเร็วจนกระทั่งถึงเอว พรอมกับเสียง ้ขูฟาจากปากทีอากวางเห็นเขียวแหลมยาว ่ ้ พรานใหญหนกลับมาในทันทีที่ไดยนเสียง พริบตานั้นเขาก็ถึงตัวหลอนพรอมกับมีดโบวี่ ั ิในมือ ดารินหมดเรี่ยวแรงไปเสียแลวดวยความตกใจระคนขยะแขยง หลอนหลับตาแนน สงเสียงรองเอ็ดไมเปนภาษาอยูเชนนั้น มันเปนงูเหลือมตัวไมใหญอะไรนัก...ขนาดหนาแขงเทานั้น แตมนก็ ัเปนมัจจุราชสําหรับมนุษยไดอยางสบาย ในกรณีที่จูโจมเอาโดยไมทนรูตัว มือซายของรพินทรพุง ัเขาควากานคอที่กําลังชูรอนของมัน เจาสัตวเลือดเย็นงับฉับลงไปบนขอมือของเขาเต็มแรง อยางดุรายเกรียวกราดที่ถูกขัดขวางในการพิชิตเหยื่อของมัน รพินทรเสียวปลาบสะบัดแขนออกโดยแรงเลือดจากคมเขียวสรางบาดแผลราวกับถูกมีดกระชากทะลักออกมาในทันทีนั้น ้ โดยไมคํานึงวาบาดแผลถูกกัดจะฉกรรจเพียงไร รพินทรขยุมกานคอของมันไวไดอีกครั้งอยางถนัดถนี่ ดวยกําลังทั้งหมดที่มีอยู แลวปกคมมีเสียบลึกไปใตคอของมันพรอมกรีดกระชากเต็มเหนียว่ เลือดสีคล้ําของมันพลั่กออกมาทวมลําแขนเขา และอาบลงไปถึงรางของดารินที่นอนดิ้นอยูขางลาง เจาวายรายสะบัดทอนหางฟดฟาดพื้นอยูไปมาอยางนากลัว รพินทรกัดฟนแหวะคมมีดของเขาใหผาตลอดลงไปอีก จนเปนแผลทางยาวเกือบศอก แลวกดหัวลงไปแนบกับโคนไมใกลๆกระชากมีดออกจวงแทงหัวไปตรึงอยูกับโคนไมตําแหนงนั้น โดยปกคาทิ้งไว[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 773 อึดใจตอจากนันเขาก็คลายสวนหางของมัน ที่ยังรัดกายของหญิงสาวออกอยางรวดเร็ว ้กระชากหลอนใหลุกขึนยืน ลําตัวยาวประมาณสามวาเศษ บัดนี้ หมุนติวเปนเกลียวพันกันเปน ้ ้กระจุกนาขยะแขยง เลือดทะลักออกมาเปนลิ่ม ดารินยืนหนาซีดเหมือนจะเปนลมไปดวยความตกใจระคนขนลุกขนชัน เจาสัตวเลือดเย็นยังคงดิ้นรนบิดเปนเกลียวอยูเชนนันอยางตายยาก ทั้งๆ ที่ถูกผา ้ทองเหวอะหวะ และที่สวนหัวถูกแทงติดคาอยูกับตนไม หลอนหอไหลตัวสั่นสยิวหลับตา อาการขยะแขยงเหลือที่จะกลาว “บรื๋อวว...” “นรกจกเปรตอะไรยังงี้...มันโผลออกมาเมื่อไหรไมรูตัวเลย” รพินทรพึมพํา กอนเอยถามหญิงสาวที่ยังอยูในอาการตกใจไมหาย “เปนยังไงบางครับ?” “ไมเปนไรหรอก แตขยะแขยงเหลือเกิน นี่ถาคุณชากวานี้อีกนิดเดียว ฉันคงขาดใจตายเพราะความสะอิดสะเอียนมากกวาทีจะถูกมันรัดตาย” ่ “คราวหลังตองระวังหนอย เวลานั่งพัก หรือจะเดินผาน โดยเฉพาะอยางยิ่งตรงบริเวณปากทางเดินผานเขาออกของสัตว โขดหินที่รมรื่น หรือตนไมลม มันมักจะมาซุมคอยดักสัตวอยูเสมอ” “เอะ! นั่นคุณถูกมันกัดไมใชหรือ?” หลอนรองเร็วปรื๋อ เปลี่ยนความรูสึกไปในทันที เมื่อเห็นเขาเอาผาขาวมาที่คาดเอวอยูออกมาเช็ดเลือดตรงขอมือ แลวคัดเลือดออก มันไหลปรีออกมาสังเกตเห็นชัด และกอนที่รพินทรจะ ่ตอบเชนไร หลอนก็ควาขอมือเขาไปดู พรานใหญมือสันเล็กนอยเพราะความปวด มันกัดอยางถนัด ่และเขาก็กระชากสุดแรงเกิด แผลจึงเหวอะไมใชนอย “เขาเสนเลือดตรงขอมือพอดี! แผลใหญดวย...”  หลอนอุทานออกมาอยางตกใจ “ตาย! เลือดออกใหญแลว...” “ประเดี๋ยวคงหยุด” พรานใหญวา ขยับจะใชผาขาวมาอุดปากแผลไว แตหลอนตะครุบมือไวเสียกอน “นั่นจะทําอะไรนะ?” “อุดแผลไวสักประเดี๋ยว เลือดมันคงหยุด” “จะบาเรอะ! ผาของคุณผืนนี้สกปรกจะตาย จะใหเชื้อบาดทะยักเขาหรือยังไง อุดใหตายเลือดมันก็ไมมวันหยุดหรอก บอกแลววามันถูกเสนเลือด” ี พรอมกับพูด หลอนกดไหลเขาใหทรุดลงนั่ง ดึงผาขาวมาจากมือเขารูดเปนเสนยาวออกบิดเกลียว แลวมัดอยางแนนหนาที่แขนขางนั้นตรงบริเวณต่ํากวาขอศอกลงมาเล็กนอย...เปนการหามเลือดไวกอน พลาดกัดริมฝปากจองหนาเขา เหมือนจะตัดสินใจอยูชั่วอึดใจหนึ่ง ก็ดึงชายเสื้อ [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 774ของตัวเองออกพนขอบกางเกงอยางรวดเร็ว สองมือลวงเขาไปทางดานหลัง รพินทรกะพริบตางงๆแลวตะลึง เมื่อเห็นหลอนดึงบราเชียรผาลูกไมสีชมพูออกมา กระชากฉีกบริเวณรูปกรวยอันเปนเบาะฟองน้ําออนนุมขาดออกจากสายอีลาสติก ใชฟองน้ํานันปดบริเวณปากแผลไว แลวมัดพันอยางแนน  ้หนาดวยสายอีลาสติกหลายทบ “คุณหญิง...” “เฉยๆ เถอะ” เจาของบราเชียรขัดมาดวยเสียงต่ํา คงกมหนาจัดการกับบาดแผลของเขาดวยมืออันคลองแคลวเชนนั้น โดยไมสนใจกับตัวเอง เสื้อชันนอกของหลอน มันขาดเปนริ้วรุงริ่งไปหมดทั้งตัว โดย ้แทบจะปกปดผิวไวไมไดอยูแลว บัดนี้ โดยการสละบราเชียรใหมาเปนผาพันแผลของเขา ทอนบน ของหลอนจึงอยูในลักษณะกึ่งเปลือย เห็นความงามสมบูรณของทรวงอกเดนชัด ไมวาจะดานขางดานตรง รพินทรกล้ํากลืนความรูสึกบางชนิดลงสูลาคออันแหงผาก มองดูหลอนผูนงคุกเขาพัน ํ ั่แผลใหดวยอาการเงียบงัน เหมือนถูกสะกด  ดารินเงยหนาขึ้น เมื่อผูกปมครอมบริเวณที่พนแผลไวเปนครั้งสุดทาย ั ตาตอตาประสานกันนิง ่ “ขอบพระคุณอยางสูง...คุณหญิงไมควรลําบากเลย ผม...” หลอนยิ้มนิดๆ สวนมาวา “ฉันเสียเสื้อชั้นในหนึ่งตัว ดีกวาจะตองเสียพรานนําทาง คุณคงไมประสีประสาหรอกวาบาดแผลของคุณมันฉกรรจแคไหน มันอาจไมเจ็บปวดอะไรนัก แตถาเลือดออกไมหยุดภายในไม เกิดชัวโมงขางหนานี้ จะไมมคนชื่อ รพินทร ไพรวัลย อยูในโลกนี้อีกแลว” ่ ี  “แลว...แลวเสื้อของคุณหญิง...” “ชางมันเถอะ!” “มันสวยเหลือเกิน นาเสียดาย...” พรานใหญพึมพําตะกุกตะกัก ดารินถอนใจยาว สายหนาชาๆ แววตาขบขันระคนตําหนิ” “รูไหม ราคาของมันเทาไหร?” “คงจะรวมรอย...” “ขอโทษเถิดคะ พอพรานใหญ บราเชียรขนาดรอยกวาบาทนั่นนะ มันแถวหางสรรพสินคาในกรุงเทพ แตที่กลายมาเปนผาพันแผลของคุณอยูนี่ จากเมดิสัน สแควร นิวยอรก 250เหรียญพอดีไมขาดไมเกิน เอายี่สิบคูณเขาไปซิเปนเงินไทยเทาไหร?” “แลวพรานไพรจะไปเอาเงินที่ไหนมาใชใหคุณหญิง?” “อนุญาตใหผอนสงได!”  “ผอนหนี้ชดใช ราคาบรา คงจะผอนสงหมดสิ้นไดภายในเวลาไมนานนัก...”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 775 เขาพูดใบหนาเครงขรึม มืออีกขางหนึ่งลูบคลําอยูที่ขอมือที่ถูกพันไว “แตหนี้ของน้าใจที่เจาของอุตสาหสละออกมาให ทั้งๆ ที่ติดอยูกับตัว จะใชระยะเวลาผอน ํสักเทาใด ถึงจะหมด?” ดาริน วราฤทธิ์ ตะลึงงันตอคําถามนัน มันเปนปญหาที่หลอนก็ไมสามารถจะตอบได ้เชนกัน...[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 776 33 รพินทรลุกขึ้น เดินเขาไปที่ซากงูอีกครั้ง ขณะนี้อาการดินของมันสงบราบคาบลงแลว เขา ้กระชากมีดโบวี่ที่ปกตรึงสวนหัวของมันติดกับตนไมออก เช็ดเลือดกับใบไมแลวเก็บเขาฝกตามเดิมพอหันกลับมา ก็พบ ม.ร.ว.หญิงดาริน มายืนอยูใกลๆ “ถูกของคุณหญิงแลวครับ เรามาผิดทาง” เขาบอกเรียบๆ “แถวนี้ไมมรองรอยของมนุษยผานเขามาเลย ไมมีรอยตัดไม ไมมีรอยเสือที่ลากเอาคนไป ีไมมีแมกระทั่งรอยสัตวสี่เทาอื่นๆ” “ฉันนึกสงสัยตั้งครึ่งชั่วโมงที่ผานมาแลว แตไมกลาถาม เพราะถึงอยางไรฉันก็เชื่อมันคุณ ่เต็มที่” หลอนเอยขึ้นออยๆ “สงสัยอะไร?” “ก็สงสัยวาคุณนาจะนําทางผิดนะซิ” “มีอะไรที่ทําใหคุณหญิงสงสัยเชนนั้น?” “หลักความจริง ประกอบกับสามัญวินิจฉัย คุณลองคิดดูซิ ขณะที่เราหลบขึ้นไปอยูบนตนไม โดยคํานวณระยะเวลาที่เสือตัวนั้นไปคาบลากเอาพวกตัดไมเหลานั้นมา พอมันกลับมา เห็นลูกของมันตายก็กระโจนหายไป หางประมาณ 10 นาทีเทานั้น มันก็ไปลากเอาศพแรกมา แลวก็ไปคาบมาอีกสองศพ ระยะเวลาไลเลี่ยกันทั้งนัน แสดงวารัศมีที่มันผละจากตําแหนงซึ่งเราหลบซอนอยู ้ไปกัดพวกตัดไม และลากมานั้น จะตองไมหางออกไปนัก ควรจะอยูในราวไมเกิน 2 กิโลเมตร มาย งั้นมันจะกลับมาไดเร็วถึงเพียงนั้นหรือ และในระยะเพียงแคนี้ เราควรจะเดินกันอยางชาที่สุดภายในครึ่งชั่วโมง แตนี่เราเดินกันมารวมสามชั่วโมงแลว ยังไมพบวี่แววอะไรเลย” หลอนรอบคอบ และไหวดีพอใช รพินทรยกมือขึ้นลูบคาง สบถอะไรพึมพําอยูในลําคอแลวยิ้มแหงๆ “จริงของคุณหญิง ผมลืมนึกถึงขอนี้ไปถนัด แลวทําไมคุณหญิงไมเตือนผมเสียแตแรกเดินตามตอยๆ อยูได” ดารินขมวดคิว แลวอดหัวเราะไมได ้ “ดูซิ ยังมาโทษฉันอีก ฉันจะไปรูรึ คุณเปรียบเหมือนจาวอาณาจักรแหงปานี้ ฉันเชื่อมือคุณเต็มที่ ฉันจะกลาทวงคุณหรือ ทั้งๆ ที่สงสัยอยูตงิดๆ” จอมพรานโคลงหัวชาๆ จุปาก มองดูหลอนดวยแววตาขันๆ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 777 “คราวหลัง อยาเอาแตเชื่อมือนัก สองหัวดีกวาหัวเดียว ถาเห็นอะไรไมชอบมาพากล ก็สะกิดเตือนหรือแสดงความคิดเห็นใหรูไวบาง โธ! นี่เสียเวลาเดินมะงุมมะงาหราอยูตงนาน ผมเอง  ั้บางทีมันก็เปอๆ ไปบางเหมือนกัน อยานึกวา รพินทร ไพรวัลย จะถูกตองไปหมดทุกอยางสําหรับในปา ทีเผลอก็มีเหมือนกัน” “ฉันตั้งปณิธาณไวตั้งแตเมื่อคืนนี้แลว วาจะไมขออวดดีอะไรกับคุณอีกในเรื่องของปาเพราะอวดดีทไร...เปนตองผิดพลาดทุกครังไป เพราะฉะนั้นฉันจึงไมกลาทักทวงหรือแสดงความ ี ้คิดเห็นอะไรทังสิ้น เอาแตเดินตามหลังอยูตอยๆ ยังจะมาวาอีก” ้  “นิทานเรื่องนีสอนใหรวา ลูกจางกับนายจาง อยูดวยกันไปนานๆ ก็อาจติดนิสัยกันได ้ ูเหมือนกัน” หลอนหนาตืนงง ตามไมทัน ถามพาซื่อวา ่ “นิสัยอะไร” “ก็นิสัยพาโล ขี้โทษนะซิครับ” “เดี๋ยวเหอะ!...” หญิงสาวปนปาก ตาคมปลาบ แตมีแววหวาน “เดี๋ยวไดทะเลาะกันอีกเทานัน อุตสาหตั้งใจไวแลววา ตอไปนี้จะไมทะเลาะ เสียยี่หอ ้จริงๆ นี่เห็นจะเปนครั้งแรกกระมังที่ พรานใหญ รพินทร ไพรวัลย ขยายขี้เทอ หลงปาใหเห็น” “อยานึกวาเปนครั้งสุดทายดวย โอกาสขางหนายังจะพาหลงเขาปาเขารกอีกมากนัก ไมเชื่อคอยดู” กลาวจบเขาก็แยกเขี้ยว กมลงจับขอมือขางที่พนแผลไว ครางออกมาเบาๆ ดวยความปวด ัที่แปลบวูบขึ้นมาเปนระยะๆ อยากจะสมน้าหนา คาที่ไมเจียมสังขาร แตในยามนี้ก็สมน้ําหนาไมลง ํมีแตความเปนหวง ควาแขนขางนั้นไปดูอกครั้ง ี “นี่แหละ โทษของปากดี แผลมันก็เลยกําเริบ เปนยังไงบางละ” “เจ็บกวานี้สักรอยเทา ก็ทนได ขอใหหมดใจดีอยางนี้ตลอดไปเทานัน” ้ หลอนบอกใหเขานั่งพักลงตามเดิม แลวคนยาในซองบุหรี่พลาสติกของเขาเอง เลือกชนิดที่เปนพวกยาระงับประสาทสงใหกิน เลือดของเขา บัดนี้หยุดสนิทลงแลว จากนันอีกประมาณ 10 ้นาที รพินทรกบอกใหทราบวาเขาพรอมทีจะออกเดินทางได ็ ่ “เสียงที่เกิดขึนในบริเวณหุบ ซึ่งมีเขาลอมรอบ บางขณะมันก็ลวงหูเรา” ้ เขาบอก “ผมคะเนเอาวาเสียงตัดไม ดังอยูทางดานนี้ ก็เลยตั้งเข็มมุงมาตามเสียงที่เขาใจ เพิ่งจะมารูเอาเดี๋ยวนี้เองวาฟงผิด ความจริงมันดังอยูอกดานหนึ่ง ตรงเชิงเขาใหญที่เราแยกตามดานชางมา ถา ีตามรอยเสือรอยที่มันลากศพมา ปานนีก็พบบริเวณทีพวกนั้นตัดไมแลว ความประมาทและเชือหู ้ ่ ่ตัวเองมักจะพลาดอยางนี้แหละ”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 778 และนั่น คือสาเหตุที่พรานใหญ คลําทางผิดพลาดไป ซึ่งดารินเพิ่งจะเขาใจ “ความเกงเกินไป บางทีมันก็ทําใหพลาดไดเหมือนกันนะ คุณอาจคิดกระมังวา ถามัวตามรอยเสือ ยอนไปหาตนทางมันจะทําใหเสียเหลี่ยมพรานใหญขนาดคุณ สูหลับตาคํานวณแลวตัดทางไมได ผลก็คือเตลิดเปดเปงไปใหญอยางนี” ้ “ขอสารภาพโดยดี และขออภัยที่ทําใหคณหญิงตองพลอยเดินเหนื่อยเปลา รับรองวา อีก ุไมเกินชัวโมงหลังจากนี้ ถายังหาตําแหนงที่พวกตัดไมถกเสือขย้ําครั้งแรกไมได รพินทร ไพรวัลย ่ ูยอมใหยงทิ้ง” ิ “ผลัดไวใหไปถึงกรุงเทพเรียบรอยเสียกอนเถอะ รับรองเหมือนกันวาจะไมยอมใหทาแบบนี้เลย” “ในกรุงเทพก็ไมยักกลาทา” “กลัวตายเหมือนกันหรือ?” “แมผมแกแลว ในโลกนี้มผมอยูคนเดียวเทานั้น สําหรับทาน” ี หลอนยิ้ม มองดูเขาอยางชื่นชมเปนครั้งแรก ชายผูนี้มีความนานิยมอยูในตัวอยางเรนลึก ก็ตรงที่เขาเปนผูมความกตัญูกตเวทีสูงนันเอง เขามักจะเอยถึงมารดาของเขาอยูเสมอ โดยที่เขาก็อาจ ี ่ไมรูสึกตัว มันเปนอนุสติชนิดหนึ่งทีหลอนสังเกตมานานแลว ่ ดารินคิดอยูในใจ แตไมกลาวเชนไร  ทั้งสองเดินยอนกลับเสนทางเดิม ดวยฝเทาที่เรงรีบ ในครั้งนี้หลอนสังเกตเห็นรพินทรไมมีการหยุดลังเล หรือมองคนหาลูทางเหมือนเมื่อตอนขามา คลายๆ จะขึ้นใจดีอยูแลว ครึ่งชั่วโมงหลังจากนัน ก็มาถึงเชิงเขา ซึ่งดารินจําไดวาผานมาแลวครั้งหนึ่ง พรานใหญนาขึนไปตามทางดาน ้ ํ ้เล็กๆ อันสูงชัน ครูใหญก็บรรจบกับดานชางอีกดานหนึ่ง ซึ่งวนออมตามไหลเขา แลวเขาก็ชะงักกึกลงอยางกะทันหัน ตรงตนกระบากใหญตนหนึ่ง ชี้ใหหลอนดูที่พงเล็บเหยียวโคนไมใหญ ่ เศษผาเกาๆ สีดํากระดางเพราะการยอมเปลือกไมชิ้นหนึ่งเทาฝามือ ถูกหนามเล็บเหยียว ่เกี่ยวขาด ติดอยูที่นั่น! “ไดหลักฐานแลว มันจะตองเปนเศษผาของพวกตัดไมคนใดคนหนึ่ง ถูกหนามเกียวขาด ่ในขณะที่เสือลากมา” ดารินรองออกมาเบาๆ อยางตื่นเตน พื้นบริเวณนันเปนกรวดปนหิน แหงสนิท รอยตีนเสือจึงไมปรากฏ คงมีแตรองรอยของ ้ซุมไมท่เี อนลูเปนทาง เพราะมันลากเหยื่อและเศษผาใหเห็นเปนประจักษพยานอยูเ ทานั้น รพินทรเริ่มตนแกะรอยยอนตนทางจากตําแหนงนันทันที หลังพงรกหางจากตําแหนงที่พบเศษผาเกียวติด ้ ่หนามเล็บเหยียวอยูเขาไปประมาณ 20 กาว หลักฐานก็ปรากฏชัดโดยไมมีอะไรตองเคลือบแคลงอีก ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 779ตอไป พุมไมบริเวณนั้นแหลกเปนแปลง รอยเลือดเปนจํานวนมากกองอยูที่น่น มีดเหน็บเกาๆ อีก ัเลมหนึ่งตกอยูใกลๆ  “เขาคงไมตายคาที่ในทันทีทมันลากมา และพยายามตอสูดิ้นรนตรงนี้ มันจึงขย้ําเขาอีก ี่ครั้ง รอยเลือดกองใหญ และมีดเหน็บนั่นแสดงถึงการพยายามตอสูเปนครั้งสุดทาย” พรานใหญอานเหตุการณจากพยานหลักฐานที่เห็นอยู ใหหลอนทราบดวยสายตาอันชํานาญ ดารินหอไหลลงอยางหวาดเสียว เขากมลงหยิบมีดนั้นขึ้นมาถือติดมือไว จองมองดูกองเลือด ซึ่งบัดนีมีสีดําคล้ําดวยความสลดใจ ้ “ตามไปใหถึงที่มันเลนงานเขาครั้งแรกเถอะ พวกเขาอาจสรางปางพักอยูก็ได” หลอนบอก บังคับเสียงไมใหสั่น! จากรอยเลือดและรอยของการลากทําใหการสาวยอนรอยสําหรับระยะทางนี้ เปนไปอยางสะดวกยิ่ง เพราะเห็นชัดอยูแทบทุกระยะทิศทาง แสดงใหเห็นวา มันคาบเหยื่อลงมาจากเขา  ไมเกินสิบนาที นับจากพบรองรอยครั้งแรก ก็มาถึงบริเวณโปรงโลงเตียนตอนหนึ่ง เห็นรอยตนไมถกโคนลมไวกอนแลวสองสามตน และอีกไมกี่อึดใจหลังจากนั้น ทั้งสองก็เขาถึงสถานที่ ูตนแหลง อันบอกไดในทันทีวาเสือรายแมลูกออนจูโจมเหยื่อของมันตรงไหน ขวานยังตกอยูที่โคนตนไม ที่ถูกฟนเขาไปไดครึ่งหนึ่ง ผาโพกศีรษะตกอยูใกลๆ มีรอยกัด ฟน และดิ้นรน เลือดกองมากมายอยูตรงตําแหนงนั้น มันยองเขามาเลนงานเขาในขณะที่เขากําลังฟน ไมเพลินอยู ทั้งสองชวยกันสํารวจไปรอบๆ เพื่อคนหารองรอยอื่นๆ อีก แตก็ไมพบอะไรในบริเวณนั้นมากกวาทีจะยืนยันไดอยางเดียววา ชายเคราะหรายคนหนึ่งในจํานวนสามคน ไดมาตัดไมอยูตรง ่ตําแหนงนี้เพียงคนเดียวเทานัน ้ “เสือมันคาบไปทีละคน...” ดารินกลาวอยางใครครวญ “มันเปนไปไมไดที่ทั้งสามคนนั่นจะอยูในบริเวณเดียวกันในขณะที่เสือจูโจมคนแรก ฉัน คิดวา ทั้งสามคนนั่นคงจะแยกตัดไมกันอยูคนละทาง โดยไมรูกันเลยวาไดเกิดเหตุรายขึ้น มายงั้นมันจะไมมีโอกาสฆาเขาไดทีละคนถึงสามคนอยางนั้น คุณคิดอยางนันไหม?” ้ พรานใหญหรี่ตาลง “คงเปนอยางที่คุณหญิงวานันแหละครับ แตระยะที่ทั้งสามคนตัดไมอยู ก็คงไมหางไกล ่กันนัก เขาจะตองเปนพวกเดียวกันนั่นแหละ แตแยกยายกันไปทํางานอยูคนละแหง คนตอไปเถอะครับ ประเดี๋ยวก็คงพบ สําหรับที่เห็นอยูนี่เปนตําแหนงตนเหตุของหนึ่งในสามศพนั่นเทานั้น” ขอสันนิษฐานนั้น ถูกตองทุกอยาง เพราะตอจากนันไมนาน ตางก็คนพบบริเวณทีเ่ สือจู ้ โจมเขาเลนงานคนตัดไมอกสองแหง โดยหางออกไปคนละดานประมาณหารอยเมตร โดยระยะที่ ี[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 780หางลับตากันออกไปนี้เปนเครื่องสรุปขอสันนิษฐานไดอยางแมนยําวา ทั้งสามศพที่ถูกสังหารโดยเสือตัวเดียวกัน ตางไมไดกระโตกกระตากใดๆ มาถึงกันและกันเลย ทั้งสามศพถูกลอบเขามาเลนงานในขณะทีตัดไมเพลินไมรูสึกตัวทั้งสิ้น ่ อีกสองแหงทีพบทีหลัง มีปนแกปวางพิงตนไมอยูดวย พรอมกับไถบรรจุขาวสาร ่ ประมาณ 3 ลิตร กระบอกไมไผบรรจุเกลือ และเนื้อแหง ยิ่งกวานั้นยังพบรอยของกองไฟที่กอไวหุงหาและปางพักนอน ภายหลังที่ไดสํารวจอยางถี่ถวนพรานใหญก็อานออกประโปรง  “พวกตัดไมชดนี้มีประมาณ 6-7 คนดวยกันครับ มาตังปางพักเปนสถานีอยูที่นี่สองสาม ุ ้วันแลว และแยกยายกันออกไปตัดไมคนละทางสองทาง เสือเลือกจูโจมคนที่ออกไปตัดไมเพียงคนเดียว และหางไกลหมูออกไป มันเลนงานพวกเขาโดยพวกทียังไมถูกเลนงานไมรูตัวเลยทีละคน จน ่ครบสามคน อยางที่เราเห็นมันคาบไป” “แลวพวกที่เหลือละ พากันไปไหนหมดแลว” หลอนถามมาโดยเร็ว จองมองดูขาวของอันเปนหลักฐานที่ถูกทิ้งอยูเหลานั้น “สันนิษฐานวา เมื่อมันเลนงานคนที่สามอันเปนคนสุดทาย พวกเขาที่เหลือคงจะรูสกตัว  ึกันขึ้น อาจมองเห็นเหตุการณ หรืออาจไดยนเสียงรอง พวกนี้มแตเพียงปนแกป และกลัวเสือมาก ิ ีพอรูสึกตัววาเสือมาคาบเอาพวกของเขาไป ก็คงขวัญเสียผละหนีกันอยางกะทันหัน แตไมตองสงสัยเลยครับ พวกเขาจะตองยอนกลับมาอีก และจะตองตรงมาที่นี่เปนแหงแรก ผมเชือแนวาเราจะตอง ่พบพวกนั้นกอนค่ําวันนี้แหละ และไมตองเดินตามใหเสียเวลา เราหยุดพักดักรออยูที่นี่ก็ไดพบเอง เขาคงถอยไปรวบรวมสมัครพรรคพวกที่หมูบานเกณฑกนมา ขณะที่เราเดินสาวรอยเทาเขามายังตน ัแหลงนี่ พวกเขาก็อาจพากันยกขบวนบายหนามาทีนี่แลว อาจจะพบกันภายในชัวโมงขางหนานี่ก็ ่ ่ได” แลวเขาก็ย้มออกมาอยางแชมชื่น บุยปากไปที่เสบียงกรังที่พวกนั้นทิ้งไว กลาวตอมาวา ิ “เราสบายแลวครับ โชคดีเหลือเกินที่พวกนั้นทิ้งเสบียงไว มีทั้งขาวสาร เนื้อแหง และเกลือพรอม ไมอดแลว” หลอนมองดูสิ่งของเหลานั้นดวยสายตาเศราๆ พึมพํา “โธ! นี่พวกเขาคงจะตกใจกันมาก จนไมยอมเอาขาวของไปเลย ทิ้งหมด” “เขารูวา ถึงยังไงพวกเขาก็จะตองยอนมาทีนี่อีกครับ มันไมมีความจําเปนอะไรที่จะตอง ่หอบกลับไปดวย ผมเชื่อวาชมรมของพวกนี้คงไมหางออกไปนักหรอก พักทานอาหารใหสบายเสียกอน แลวถาไมอยากจะรออยูที่นี่ เราแกะรอยเขาไปหาหมูบานเขาเองก็ได เชื่อวาพบกันกลางทางแน” ดารินทรุดตัวลงนั่งอยางเหนือยออน ทั้งเพลียทั้งหิว พรานใหญจดการกอไฟหุงขาวขึ้น ่ ัในทันทีนั้น เปนการสะดวกอยางยิ่งที่พวกตัดไมทงเครื่องมือหุงหาไวครบถวน แมจะเปนหมอ ิ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 781อะลูมิเนียมเกาคร่ําครา บุบบี้ ดูทุเรศเสียยิ่งกวาภาชนะที่สําหรับใสใหสุนขกิน มันก็ยังเปนประโยชน ัไดอยางดีในภาวะเชนนี้ ตําแหนงเนินเขาตรงนั้น เปนชัยภูมเิ หมาะที่สดสําหรับการตังที่พัก เพราะมี ุ ้ธารน้ําตกเล็กๆ ไหลผานไมหางออกไปนัก และปาไมทึบจนเกินไป อันเนื่องมาจากตนไมหลายตนถูกตัดโคนลง ระหวางที่รพินทรงวนอยูกับการหุงหา ดารินเอนตัวลงนอนพักใตซุมเถาวัลย หลอนเผลอ  หลับไปโดยไมรูตัวเพราะความออนเพลีย และมาสะดุงตื่นขึ้นเมื่อถูกปลุกใหกนขาว หลอนยิ้มแหง ิแลง รีบลุกขึ้นโดยเร็ว “ขอโทษ ที่ฉันเผลอหลับไป เอาเปรียบคุณมาก ตั้งใจวาจะนอนพักใหหายเหนื่อยเทานัน” ้ “อยาคิดในเรื่องไดเปรียบเสียเปรียบอะไรอยูเลยครับ เมื่อมีโอกาสก็ควรจะพักเอากําลังไวผมดีใจที่คุณหญิงรูจักใชชีวิตงายๆ ไดแลว ทานอาหารเสียใหเสร็จ แลวผมอยากจะใหคุณหญิงนอนเอาแรงไวอก” ี “แผลของคุณเปนยังไงบาง?” หลอนถาม มองไปที่ขอมือเขา “คงเรียบรอยดีแลวครับ เลือดไมออกอีกเลย” ทั้งสองลงมือกินอาหารดวยกัน แมจะแรนแคนสักปานใด ขาวสุกรอนๆ กับเนื้อเค็มปง ก็ยังดีกวาสองสามมื้อที่ผานมา ตางกินกันเงียบๆ โดยไมพดคําใด นอกจากนานๆ ครั้ง ดารินเหลือบตา ูขึ้น ก็เห็นเขามองจับอยูที่หลอนกอนแลวทุกครั้ง แววตาคูนั้นออนโยนเต็มเปยมไปดวยความสมเพช  เขาบังเกิดความสงสารและเวทนาหลอนเปนอยางยิง ที่ตองตกมาอยูในภาวะเชนนี้ ความ ่นารักของหลอนก็คอ ไมไดปริปากบนแมแตคําเดียว รับรูสภาพ และกลมกลื่นกับสิ่งแวดลอมไดดี ืเยี่ยมเกินคาด “เปนอันวาเราพักนอนรอพวกตัดไมอยูที่นดีกวา ถาคุณแนใจวาพวกนั้นจะยอนกลับมา ี่อีก” หลอนเอยขึ้น ภายหลังจากกินอาหารเสร็จ “เปนวิธีที่ดีทสุดครับ” ี่ เขาตอบ ขณะที่กมหนางวนอยูกับปนแกปเกาคร่ําครา ของพวกตัดไมกระบอกหนึ่งที่ทิ้งอยู หลอนเขามาหยุดยืนดูดวยความแปลกใจ พรานใหญเบนลํากลองปนออกไปพนจากทิศทางที่ หญิงสาวเขามายืนอยูตรงหนาไปเสียทางหนึ่งอยางไมประมาท เตือนเบาๆ วา “อยาเขามาดานปากกระบอกครับ ปนแกป ไมเหมือนกับปนลูกซองหรือไรเฟลสมัยใหมมันอาจระเบิดตูมตามขึ้นมาเมื่อไหรก็ได เทาๆ กับบางทีเหนียวไกแลวก็ยังไมยอมลั่น” ่ “คุณจะทําอะไรกับเศษเหล็กสับปะรังเคอันนั้น?” หลอนสงสัย จอมพรานยิ้มออกมานิดหนึ่ง[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 782 “อยาดูหมินวามันเปนเศษเหล็ก กอนยุคของลูกซองสมัยใหมหรือไรเฟล สัตวปาและ ่แมแตมนุษยกลมตายดวยตนตระกูลของปนชนิดนี้มานักตอนัก ผมกําลังสํารวจดูวามันพอจะใชการ ็ ไดไหม ถาใชไดมันก็ดกวามือเปลาแนๆ สําหรับภาวะอับจนของเราเชนขณะนี” ี ้ “คุณเคยมีความรูเกี่ยวกับปนโบราณชนิดนีมากอน จนพอที่จะใชมนไดหรือ?” ้ ั “ก็พอมี สมัยเด็กๆ ผมก็เคยเลนปนแกปชนิดนี้มาบางเหมือนกัน” “ฉันไมเขาใจกรรมวิธในการสงกระสุน ตลอดจนปฏิบัติการของมันเลย แลวก็ไมเคยเห็น ีใกลชิดมากอนดวย เพิ่งจะมาเห็นนีเ่ อง” ดารินวา พิจารณาดูปนโบราณกระบอกนั้นอยางทึ่งๆ ไมศรัทธาเลื่อมใสนัก “มันก็หลักเดียวกับปนสมัยใหมนั่นแหละครับ คืออาศัยนก หรือสิ่งที่ปนแบบใหมเรียกวาเข็มแทงชนวน ไปตีแกปใหเกิดประกายไฟ อาศัยประกายไฟไปเผาไหมดินปน ใหกลายเปนแกสขับดันผลักกระสุนออกไป ผิดกันแตเพียงปนสมัยใหม มีลกกระสุนที่ประกอบไวในสภาพเบ็ดเสร็จ ให ูใชบรรจุไดโดยสะดวกเทานัน แตปนแกปโบราณนี่ ตองประกอบขบวนการของกระสุนขึ้นเอง...” ้ แลวเขาก็ชใหหลอนดูประกอบคําอธิบาย ี้ “เริ่มดวยเทดินปนตามจํานวนที่ตองการลงไปทางปากกระบอก แลวกรอกลูกปนตามขนาดที่ตองการเขาไป โดยใหไดดุลกับขนาดของดินปน เชนถาจะยิงสัตวใหญ ใชดนปนมาก ิกระสุนลูกปรายที่จะกรอกเขาไปก็เปนกระสุนขนาดใหญ บางทีก็ลูกโดด เมื่อใสกระสุนแลว ก็ใชใบกาบมะพราวหรือฝายกระทุงอัดตามลงไปแทนหมอน จากนั้นก็วางแกปลงไปยังจานทายลํากลองตําแหนงทีจะสับลงไปตีแกป เกิดเปนประกายไฟขึน เปลวไฟจะแลบลงไปทางชองนมหนู จุดระเบิด ่ ้ดินขับอัดลูกกระสุนใหพนออกไป ความยุงยากมันอยูที่การบรรจุกระสุนนี่แหละครับ ถาไมชํานาญ กวาจะยิงไดแตละครั้งก็ชามาก และกะขนาดของดินปนกับสัตวที่จะยิงไมถูก แตสําหรับคนชํานาญ แลว ขนาดชางหรือกระทิง เขาก็เคยยิงลมมาเสียนักตอนัก” แลวเขาก็ทดลองยกขึ้นประทับ ดารินทําหนาเบ “ฉันไมไวใจมันเลยวาจะมีความปลอดภัยในการยิงไดเพียงพอ ลํากลองเกาคร่ําครา เอาเหล็กอะไรทําก็ไมรู ปลายกระบอกก็ยังแหวงเห็นอยูนน กรุกรอนหมดแลว นากลัวลํากลองระเบิด ั่ในเวลายิง” รพินทรหัวเราะ “ปนแกปมันก็อยางนี้แหละครับ จะเอาความปลอดภัยรอยเปอรเซ็นตเต็มไดยังไง มันขึ้นอยูกับเคราะหรายของคนยิงเองเหมือนกัน ปะเหมาะใสดินผิดขนาด ระเบิดตูมหนาตาพังปนปก็ เคยมี หรือบางทีกระทุงอัดหมอนแนนเกินไป และทายลํากลองผุหรือบอบบางเขาเต็มที พอเหนียว ่ไกตูม แทนทีลูกจะแลนออกไปทางปากกระบอก กลับวิ่งถอยหลังเขาหาคนยิงทะลุกระบอกตา เขา ่ไปฝงอยูในกะโหลกก็ยังเคย แตสําหรับกระบอกนี้ ตรวจดูแลว เห็นจะไมเปนไรหรอก คุณหญิงจะลองยิงดูไหมครับ”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 783 วาแลวเขาก็สงปนกระบอกนันมาใหหลอน หญิงสาวรีบสายหนาโดยเร็ว ้ “ไม! ใหฉันยิงขนาด .600 ไนโตรฯ ยังดีเสียกวาใหยิงปนแกป ไรเฟลนัน อยางมากทีสุดก็ ้ ่แคถูกมันถีบหงายหลังเทานัน แตไอปนชนิดนี้ มันเหมือนกับกําวัตถุระเบิดไวในมือแทๆ วาแตนั่น ้ ใสกระสุนไวแลวหรือ” พรานใหญยิ้มยิงฟน “เขาไมเรียกใสกระสุนหรอกครับ เขาเรียก ‘ประจุ’ ซึ่งมันตรงกับความหมายที่สด โชคดี ุเหลือเกิน ปนกระบอกนี้มเี ครื่องเคราครบ...” แลวเขาก็ชไถสําหรับใสดินดํา กับลูกปรายใหหลอนดู ู “ผมประจุไวแลว ใสลูกปรายขนาดลูกซองชนิด 9 เม็ด ระยะสักสามสี่สิบเมตร ขนาดเสือก็เชื่อวาคงจะหมอบ แตไมทราบวาแกปกับดินปนไวดีหรือเปลา ตั้งใจวาประเดี๋ยวจะลองยิงดูสักนัดปนชนิดนีตองเปนปนที่เราใชประจํามือจนชํานาญดี รูทิศทาง แลวก็ทําดินเอง ถึงจะพบไววางใจได ้ไมเหมือนกับปนสมัยใหม ซึ่งถามือดีแลว หยิบกระบอกไหนขึ้นมาก็ใชไดในทันทีอยางไดผล” ดารินหัวเราะออกมาอยางนาขันๆ “คุณจะแบกมันไปดวยจริงๆ นะเหรอ?” “ผมก็บอกคุณหญิงแลว วามันดีกวามือเปลาแนๆ หรือบางทีอาจจะดีกวาปนสั้นของคุณหญิงเสียอีก ในกรณีหาอาหาร โธ! ดูถูกปนแกปไปได จําเปนเขาจริงๆ ผมก็เคยใชมาแลวอยางไดผล” พลางเขาก็พลอยหัวเราะขันๆ ออกมาดวยในทาที่ไมศรัทธาของหลอน “ศูนยหลังก็ไมมี ฉันนึกไมออก วามันจะยิงอะไรถูกไดยงไง” ั หลอนพูดพลางหัวเราะ “ก็ยงแบบเดียวกับปนลูกซองยังไงครับ วาดลํากลองตรงก็ยิงไดเลย อาศัยระยะใกลเขาวา ิแตจะใหเล็งยิงกันแบบประณีตสั่งกระสุนใหเขาเปาหมายเล็กๆ อยางไรเฟลนะ ไมไดแน” “มันถีบมากไหม?” “ถีบหรือสะบัดมากนอยแคไหนก็ขึ้นอยูกับดินปนที่เราใสเขาไปครับ คนไมเคยมากอนก็กลัว ที่กลัวก็เพราะเห็นปฏิบัติการของมันที่เปนไปอยางไมนาจะไววางใจไดสนิทนัก ผิดกับไรเฟลหรือลูกซองสมัยใหม แตถาจะพูดกันตามจริง ผมเองก็เคยยิงปนแกปมามากเหมือนกัน ไมวาจะประจุดินมากสักขนาดไหน ก็ไมเห็นวามันจะมีแรงสะทอนถอยหลังมากมายแคไหนเลย .375แม็กนั่มยังถีบแรงกวาเสียอีก พวกพรานชาวกรุงหลายคนมาแลว ผมลองใหยิง ไมเห็นกลายิงกันทุกคน บอกเปนเสียงเดียวกันแบบคุณหญิงนันแหละครับ คือวาใหยิงไรเฟลขนาดหนักๆ เสียยังดีกวา ่ใหยิงปนแกป” หลอนพยักหนายิ้มๆ บอกมาวา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 784 “เอาเหอะ เมืออยากจะแบกไปดวยก็ตามใจ ฉันไมขดคอคุณหรอก แตตกลงกันกอนนะ ่ ัเวลาจะยิงอะไรบอกใหฉันรูตัวลวงหนาดวย”  “ทําไม?” รพินทรงงบาง “ฉันจะไดถอยหางออกไปตั้งหลัก หาตนไมหลบไวกอนนะซิ เผื่อมันระเบิดตูมขึ้นมา”  พรานใหญทําหนาพิกล บนอะไรอุบอิบอยูในลําคอ ดารินหมุนตัวกลับ หันสวนหลังใหเขา ปลดกระดุมเสื้อออกหมด หนาของหลอนหันไปทางชะงอนเขาน้ําตก ซึ่งไมหางออกไปนักมองเห็นพวกเฟรน และกลวยไมชอุมสดชื่น ลมปากลางเที่ยงอันรอนระอุเปาเสนผมและชายเสื้อของหลอนปลิวไสว เห็นแผนหลังสีครีมบางสวนเจิดจาวับแวมออกมาจากรอยขาดวินของเสื้อทางดานหลัง ่ “คุณนอนพักที่นี่ก็ไดนะ ระหวางที่ฉันอาบน้ํา” เสียงเรียบๆ บอกมาเบาๆ แลวรางนั้นก็ออกเดินตรงไปที่ธารน้ําตก รพินทรมองหลอนหางออกไปเล็กนอย ก็ควาปนแกป เดินทอดนองตามมาชาๆ มาทันกันที่บริเวณโขดหินรมรื่น ดารินลงนั่งกับแผนหินเรียบราบตอนหนึ่ง กําลังถอดบูตออก พอเห็นเขาเดินเขามาใกล หลอนก็เบี่ยงดานขางให เพราะขณะนี้ดมเสื้อลาสัตวดานหนาถูกปลดแบะออกหมด แตเสื้อตัวนั้นก็ไมชวยอํา ุ  พรางผิวของหลอนไดมากนัก เพราะมันกะรุงกะริ่งอยูกอนแลว สีขางสวนบนโปรงโลงลออตาขึน ้ไปสูเนินตระหงานเตงตั้งของภูเขาสีงาเกือบครึ่งคอน หลอนหมดศรัทธาที่จะปดปอง เทาๆ กับที่เขาก็หมดศรัทธาที่จะกลาวเตือน โดยเฉพาะอยางยิ่งในเวลาที่หลอนปรารถนาจะอาบน้ําเชนนี้ “ใหผมนั่งเฝาใกลๆ คุณหญิงดีกวา รับรองดวยเกียรติของรพินทรวาจะไมมอง”  เขาบอกดวยเสียงเรียบๆ เชนกัน ทรุดตัวลงนั่งหันหลังให เสียงหลอนหัวเราะแผวเบา “ฉันรูวาคุณรําคาญในเรื่องการอาบน้ําของฉันมาก และฉันก็ไมอยากจะใหคุณลําบาก” “ความจริงมันก็ไมลําบากอะไรสักนิด ถาหากวาคุณหญิงเปนเพศเดียวกับผมเสียอยางเดียวเทานัน มันเปนการทารุณจิตใจกันไมใชนอยไมใชหรือครับ ที่พรานนําทางตองทําหนาที่เฝา ้นายจางสาวสวยเปลือยรางอาบน้ํา” “ถาจิตใจของพรานคนนั้นเจริญเสียอยางเดียวเทานั้น ก็ไมเห็นมีอะไรเปนอาชญากรรมสักนิด และถาคุณแนใจวาคุณมีจิตใจเจริญถึงขีดแลว คุณจะหันมาทางฉันก็ได มีอะไรแปลกนักหรือสําหรับรางเปลือยของมนุษยเรา ถาเรามองใหลึกลงไปถึงแกนแทของความจริง” รพินทรเปาลมออกจากปาก “คุณหญิงพูดเหมือนทฤษฎีของพวกอาบแดด” “ไมใชเหมือนหรอก รูไวเสียเลยก็ไดวา ฉันเปนสมาชิกกิตติมศักดิ์ของนิคมอาบแดด คายฟลอริดา นาตูริสท ปารค ในสหรัฐฯ” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 785 จอมพรานสะดุงสุดตัว แลวนั่งตัวแข็งทื่อ เย็นเฉียบไปถึงไขสันหลัง มีเสียงหัวเราะเบาๆเหมือนจะขบขันในอาการของเขา เสียงปลดเปลื้องเสื้อผาลงกอง จากนั้นก็เปนเสียงลงไปแชอยูในธารน้ําตก หางจากทางดานแผนหลังของเขาเพียงแคเอื้อม “กลับขึ้นไปนอนพักเสียที่ปางโนนเถิดไป ทิ้งปนสั้นไวใหฉันตรงนันแหละ อยาใหฉัน ้เปนตนเหตุทารุณจิตใจอะไรคุณนักเลย” “พวกอาบแดดนี่ เขาไมแครวาใครจะเห็นรางเปลือยของเขาใชไหมครับ?”  เขาพึมพําออกมาดวยเสียงกระซิบ ก็ไดรับคําตอบวา “ใช! แตตองหมายถึงสมาชิกอาบแดดดวยกันเอง ไมใชพร่าเพรื่อทั่วไป มันเปนชมรมของ ํการฝกจิตขั้นสูงสุด เพื่อใหมนุษยเรารูจักการปลง ทุกเพศทุกวัย ควรจะมีโอกาสหนึง ที่สังคมรวมกัน ่ไดโดยไมมีสัญชาตญาณแหงเพศเขามาเกียวของ นั่นคือที่มาของนิคมอาบแดดที่คนสวนมากยังไม ่เขาใจวัตถุประสงคแทจริง และพากันประณามอยางอวิชชา” “อะไรทําใหคณหญิงสนใจ จนถึงกับเขาไปเปนสมาชิกของพวกนัน” ุ ้ “ความอยากรูอยากเห็น อยากทดลองนะซิ ทําไม สิ่งที่ฉันบอกคุณนี่ ทําใหคณช็อกทีเดียว  ุหรือ?” “หัวใจเกือบหยุดเตนทีเดียวแหละ!” “เห็นเปนสิ่งชัวรายเลวทรามกระมัง” ่ “หามิได” “แลวยังไง” “คิดไปไมถึง ราชสกุลสาวสวย...แพทย...นักมานุษยวิทยา...นักผจญภัย...นักอาบแดด...กับนายบองตันคนหนึ่งกลางปาเปลี่ยว...” เสียงรพินทรพมพําเหมือนกับรําพึงกับตนเอง นั่งเอาคางวางไวในระหวางซอกเขาทั้งสอง ึเหมอมองดูสายน้ําที่ไหลเซาะหินอยูริกๆ “บองตันไมกลัว กลัวจะไมใชบองตันนะซิ” มีเสียงยอนมาเบาๆ พรอมกัน เอื้องผึ้งเปยกน้ําชอหนึ่ง ก็ปลิวมากระทบกนหลังของเขารพินทรเก็บขึนมาแกวงเบาๆ ในมือ ้ จากนั้นก็เปนความสงบเงียบของดงไพรรอบดาน ครูใหญตอมา เขาก็รองเตือนหลอนเบาๆ ใหขึ้น แตไมไดยินเสียงตอบ หรือการเคลื่อนไหวในธารน้ําเบื้องหลังอยางใดเลยทั้งสิ้น จึงหันกลับมาโดยเร็ว แลวงงงันไปชัวขณะ ่ นายจางสาวสวยของเขาอันตรธานไปเสียแลวพรอมกับกองเสื้อผา พรานใหญกราดสายตารวดเร็วไปรอบดาน ครั้นแลวก็ไดยนเสียงหัวเราะเบาๆ มาจากเบื้องหลัง หันขวับไปจึงพบ ิเจาของเสียงยืนยิ้มอยูขางโขดหินใหญ เสือผาชุดเดิมเปยกชื้นไปดวยน้าจากตัว ในออมแขนหอบเต็ม ้ ํ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 786ไปดวยชอกลวยไมปา หลอนรวดเร็วเหลือเกิน อาบน้ําเสร็จและวกออมกลับมาปรากฎตัวทางดานหลังเขาอยางเบากริบโดยไมรูตัวเลย “โลงอกไปที นึกวาเสือคาบไปเสียแลว” “ตรงกันขาม คิดวาถาเสือมันคาบฉันไปเสียได คุณควรโลงอกยิ่งกวานี้” แลวหลอนก็ออกเดินกลับขึ้นมายังบริเวณปางพักของพวกตัดไมทนั่งพักหุงหากันเมื่อครู ี่นี้ แตแลวก็ชะงักกึกอยางกะทันหันที่ซุมไมปากทาง รพินทรเรงฝเทามาทันพอดี อาการหยุดอยางปจจุบันทันดวนของหลอน ทําใหเขาเดินมาปะทะเบื้องหลังเพราะไมทนรูตัว ั เกงสามตัวเดินยองกมๆ เงยๆ เก็บดอกมะคาโมงที่หลนอยูกลาดเกลื่อนโคนตนกิน ใกลๆกับบริเวณปางพักของพวกตัดไม มันคงจะออกมาจากดง ขณะที่ดารินและรพินทรลงไปยังชะงอนน้ําตก พรานใหญตาเปนประกาย รั้งแขนหญิงสาวใหไปอยูขางหลังเขา แลวคอยๆ งางนกปนแกปที่ติดมืออยู ยกขึ้นประทับเล็งยิงไปยังตัวใหญที่สุด หนึ่งในจํานวนสามตัวนั้น ดารินตบหลังเขาไวเบาๆเปนเชิงหาม แตรพินทรกระซิบบอกมาโดยไมยอมลดปน “อาหารจําเปนที่สดสําหรับเราในยามนี้ครับ” ุ แลวเขาก็เหนียวไก เสียงปนแกประเบิดบึมในลักษณะคลายๆ กับเสียงปนลูกซอง ควัน ่ตลบมัวไปหมด พอควันจาง...สิ่งที่เห็นก็คือ เกงเคราะหรายตัวนั้นหงายทองดิ้นพราดทุรนทุรายอยูกับพื้น พรานใหญหันมายิงฟนยิ้มกับดาริน “ผมนึกวาคุณหญิงจะวิ่งไปตั้งหลักหาตนไมหลบอยางที่บอกเสียอีก เปนอันวาปนกระ-บอกนี้ใชการไดแนนอนครับ ยิงแลวลํากลองไมระเบิด หรือกระสุนวิ่งถอยหลัง ซ้ํายังฉมังดีไมหยอก” หลอนยิ้มเลี่ยนๆ ยักไหล ไมตอบวากระไร ทั้งสองเดินตรงไปยังซากของเกงที่ถูกยิงลมโดยเร็ว แตแลวกอนที่จะถึงนั่นเอง ตางก็หยุดชะงักกึกลงกับที่อีกครั้งหนึ่ง เสียงปนนัดหนึ่งระเบิดกึกกองสะทานปา กังวานแววมาแตไกล โดยยังไมสามารถจับทิศทางไดถนัดวามันดังมาจากดานใด ทั้งสองมองดูตากัน หมดความสนใจกับเกงตัวนั้นในทันที “เอะ! ถาหูฉันฟงไมผิด รูสึกวาเปนเสียงไรเฟลนะ” ดารินรองอยางตื่นเตน จับแขนเขาไวบีบแนนโดยไมรูสึกตัว รพินทรเมมปาก ขมวดคิ้วโสตสัมผัสของ ม.ร.ว.หญิงคนสวยไมผิดไปแนนอน เพราะเขาเองก็ตระหนักไดดวามันคือเสียงไร ีเฟลขนาดใหญ ไมใชปนแกปหรือปนลูกซอง “สงสัยวาจะเปนพวกเราเสียแลวละครับ” เขาพูดอยางยินดี หรี่ตามองออกไปยังขุนเขาและปาใหญสลับซับซอน ซึ่งสงสัยวาจะเปนที่มาของเสียงปน แลวหันมาทางนายจางสาว[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 787 “ขอลูกปนสั้นจากคุณหญิงสักสามนัดซิครับ ยิงขึ้นฟา ทอดระยะหางกันสามนัด” หลอนเขาใจไดทันทีในการบอกของเขา ดึงปนสั้นออกจากซองชูเหนือศีรษะ แลวเหนี่ยวไกปลอยกระสุนออกไป โดยเวนระยะหางกันเล็กนอย สามนัด และนั่นคือสัญญาณเรียกตามกติกาของนักเดินปา เสียง .357 ดังแหลมกึกกองสะทอนกังวานไปทั้งภูเขา อึดใจเดียวก็มีเสียงไรเฟลตอบมาสามนัดเชนกัน กังวานเสียงของมันแววมาจากหลังเขาไกลลิบ หญิงสาวรองลั่นออกมาดวยความดีใจจนลืมตัว “ไชโย! พวกเราแนแลว!” ใบหนาของหลอนแดงก่ําดวยความตืนเตนปติใจเหลือที่จะกลาว พรานใหญยิ้มเล็กนอย ่เขาเองก็ตื่นเตนยินดีไมนอยไปกวาหลอน  “ครับ พวกเราแน แตจะเปนใครเรายังเดาไมถูก คุณชาย คุณไชยยันต เกิด หรือแงซาย อาจเปนคนใดคนหนึ่ง หรืออาจทั้งหมด” คําพูดอยางรอบคอบระมัดระวังของเขา ทําใหหญิงสาวชะงักงันไปอีกครั้ง แววปติจางลงเล็กนอย กระสับกระสาย “จริงซินะ เราไมมีทางจะทายถูกไดเลยวา เจาของเสียงปนที่ตอบเรามาเปนพวกเราคนใดคนหนึ่งกันแน ฉันรอนใจเหลือเกิน เสียงปนที่ตอบเราดังมาจากหลังเขาไมใชหรือ?” “ครับ” “หางสักเทาไหร คํานวณถูกไหม” “ไมนอยกวา 3 กิโลเมตรครับ แตไมเกินกวา 5 ถาเขามุงมาตามทิศทางเสียงปนของเราไดถูกตอง ก็คงจะไดพบกันภายในสองชัวโมงนี่แหละ” ่ “เราจะเอายังไงกันดี” ดารินพูดโดยเร็ว กัดริมฝปากหันไปรอบๆ “เดินสวนเขาไปหาเขา หรือวาจะรออยูที่น” ี่ “ผมคิดวาวิธีทแนนอนที่สดก็คือ รออยูที่นครับ กอไฟขึนสุมควันใหเปนที่สังเกตของเขา ี่ ุ ี่ ้พอเห็นควันไฟ เขาจะจับทิศทางไดถูกเอง ถาเดินสวน อาจคลาดกันได” วาแลวพรานใหญก็จัดการกอไฟขึ้นโดยเร็วเปนกองใหญ ตัดกิ่งไมสดสุมเขาไปเพือให ่เกิดควัน ดารินกุลีกุจอเขาชวยเขาอยางวองไว แลวพนมมือขึ้นพึมพําออกมาดังๆ “เจาประคุณ เจาปาเจาเขา ถาศักดิ์สิทธิ์จริง ขอใหพวกเราอีกสี่คนที่พลัดพรากไป จงมาพบกันโดยพรอมหนา อยาใหมใครขาดหายไปเลยสักคนเดียว กลับไปถึงแคมปใหญเมือไหร จะขอแก ี ่บนดวยสกอตซทั้งขวด” รพินทรกัดริมฝปากกลั้นหัวเราะจนหนาแดง ที่เห็นแพทยหญิงนักวิทยาศาสตรสาว ผูไมเคยเชื่อสิ่งใดมากอน นอกจากสูตรของเคมี ลงทุนพนมมือขึ้นบนบานศาลกลาว[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 788 “ถางั้นก็เห็นจะมีหวังแนครับ เจาปาเจาเขาแถบนี้ทรงโปรดเหลาฝรั่งเสียดวย” หลอนหันขวับไปทางเขา แลวยิ้มกระดากๆ ถามเบาๆ วา “คุณรูไดยังไง?” “ทานเคยมาเขาฝนบอกผมอยูบอยๆ เจาปาโปรดสกอตซวสกี้ สวนเจาเขานั้นคอบรั่นดี ถา ิยิ่งไดเคอวัวซิเยร ยิ่งรีบรับบนทันที” ดารินอดหัวเราะออกมาไมได สีหนาชื่นขึ้น ทรุดกายลงนั่งกอดเขาริมกองไฟที่กาลังสง ํควันโขมง ลอยเปนกอนขึนเบื้องสูง ในระหวางทีพรานใหญสุมกิ่งและใบไมสดทับลงไปเปนภูเขา ้ ่เลากา “อยาพูดเลนนา ฉันทุรนทุรายใจอยางไรบอกไมถูก ทีแรกก็ดใจเมือรูวาเปนพวกเราแน ี ่แตพอมานึกขึ้นไดอยางที่คณวา จะเปนพวกเราคนใดยังไมรูชัด ก็กลับยิ่งทําใหกลุม อาจเปนแคแง ุซายหรือเกิด คนใดคนหนึ่งก็ได และพอมาพบเราแลว ก็ยังมีภาระหนักกังวลที่จะตองตามพี่ใหญกับไชยยันตอีก ซึงมันไมทําใหสบายใจไปได” ่ “ผมบอกคุณหญิงแลววาจะอยางไรเสีย วันนี้เราจะตองไดขาวพวกเราแนๆ จากนิมิตที่เจาปามาสําแดงกายใหคณหญิงเห็นเมื่อคืน และอยากจะเชื่อดวยซ้ําวา คงไมใชเพียงแคคนใดคนหนึ่งใน ุจํานวนสี่คนของพวกเราเทานั้น ที่ยิงปนตอบเรามาเมื่อครูนี้ สังหรณวาจะเปนทั้งคณะนันแหละ ่คุณหญิงบนไวเมื่อกีนี้ถูกตองแลวครับ ผมเองก็นกภาวนาบนบานอยางคุณหญิงเหมือนกัน เพียงแต ้ ึของผมเปนเหลาโรงยี่สิบแปดดีกรีเทานั้น เพราะผมไมมีเหลาฝรั่งจะบนอยางคุณหญิง” วาแลวเขาก็หวเราะ ั “นี่เราตองยิงปน บอกตําแหนงใหเขารูอกไหม?” ี หลอนถามอยางกระสับกระสายรอนใจอยูเชนเดิม “ไมจําเปนหรอกครับ นอกจากเขาจะยิงถามมาจึงคอยตอบ ผมคิดวาเขาคงจะสังเกตเห็นควันไฟไดในไมชานี้ ครั้งแรกที่สุดผมคิดวา เสียงปนทีผมยิงเกงเมื่อตะกี้นี้ จะตองดังแววไปถึงเขา ่และเขาคงสงสัย จึงทดลองยิงตอบมานัดหนึ่งเชิงหยั่งถาม พอเราสงสัญญาณแนชดไปสามนัด เขาก็ัตอบมาสามนัด เปนความหมายวารูกันแลววา จะเปนใครไปไมไดเปนอันขาด นอกจากพวกเราที่หลงพลัดกันไป ขณะนีเ้ ขาคงจะบายหนาตามเสียงปนมาแลว” “ถาเปนพี่ใหญหรือไชยยันตคนใดคนหนึ่ง อาจตามเสียงปนไมถูกก็ได” ดารินพูดออยๆ อยางกังวล รพินทรยิ้ม โคลงศีรษะชาๆ ปลอบใจมาวา “ไมตองวิตกหรอกครับในขอนั้น ควันไฟที่เรากอขึ้นนี่ จะเปนเครืองหมายใหตามได ่ดีกวาเสียงปนเสียอีก และถาหากเขายังไมแนใจ เขาอาจยิงถามมาอีก อยางไรก็ตาม ภายในหนึง ่ชั่วโมงหลังจากนี้ ถาอะไรๆ ยังเงียบอยู เราจะเปนฝายออกตามเอง ลงอยูในระยะไดยนเสียงปนแบบ ินี้กสบายแลวครับ ไมพลาดแน!” ็[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 789 พรอมกับพูด พรานใหญแยกกองไฟออกมาอีกกองหนึงเปนไฟหุงหา จัดการตั้งขาว แลว ่ลากเกงตัวนั้นมาถลกหนังชําแหละอยางวองไว ดารินกะพริบตามองอยางสงสัย ถามวา “นั่นคุณยังมีแกจิตแกใจที่จะหุงขาวกินอีกหรือ ทั้งๆ ที่เรากินกันไปเมื่อชั่วโมงที่แลวนี่เอง” ก็เห็นอีกฝายหนึ่งเงยหนาขึ้นยิ้ม แลวตอบเรียบๆ วา “เราสองคนอิ่มและสบายแลวครับ แตพวกของเราคนใดคนหนึ่ง หรือทั้งหมดที่กําลังจะบายหนาตรงมาที่นี่ จะตองเหน็ดเหนื่อยหิวโซมาทีเดียว เขาจะพบเราและอาหารรอคอยอยูพรอมอยูแลว” ดารินเพิ่งจะนึกขึ้นมาได จองดูเขาดวยความพิศวง ชายผูนี้เปนหลักประกันอันอบอุนปลอดภัยสําหรับทุกคนไดอยางจริงแทแนนอน ภายในอาณาจักรพงไพร “คุณรอบคอบดีเหลือเกิน ฉันลืมเสียอยางสนิท” หลอมพึมพํา แลวก็ตรงเขามาชวยเขาจัดการยางเนื้อ ทั้งสองคุยกันเบาๆ ถึงพรรคพวกทีกําลังจะบายหนาเขามา โดยยังไมสามารถคะเนไดถูก ่วาเปนใครกันแน ตางยอนระลึกไปถึงเหตุการณในขณะที่นําปาซัดกระหน่ําอยางจูโจมเขามาในคืน ้ นั้น จนเปนผลใหตองกระจัดกระจายพลัดพรากไปคนละทิศละทาง ราวกับถูกบันดาลดวยอํานาจอาถรรพณกลั่นแกลง จนเขาและหลอนตางฟนขึ้น พบตนเองรอดชีวิตอยูหางจากสถานที่เกิดเหตุไมนอยกวา 30 กิโลเมตร ในลักษณะปลอดภัยราวกับปาฏิหาริย โดยแทบจะไมมีอะไรเหลือติดตัวอยูเลย แลวพรรคพวกอีกสี่คนนั้นเลา จะตกอยูในสภาพใดบาง แตอยางนอยที่สุดในขณะนี้ เทาที่สามารถจะรูไดชดก็คอ หนึ่งในจํานวนสี่ทพลัดพรากไป ก็ยังมีไรเฟลติดมืออยูดวยจากเสียงที่ยิงตอบ ั ื ี่ มา “ผมวา ดีไมดอาจมีเราเพียงสองคนเทานั้น ที่ถูกกระแสน้าพัดมาไกลทีสุด สวนพวกเราอีก ี ํ ่สี่คนคงจะรวมกลุมกันอยูใกลๆ บริเวณทีเ่ ดิมนั่นเอง และขณะนี้กลับเปนฝายออกติดตามหาเรา”  “ถาเปนอยางทีคุณวานี่ ก็นับวาพวกเราทั้งหมดโชคดีที่สด ฉันกลัววาอีกสี่คนพวกเราจะ ่ ุตางพลัดกันไปคนละทิศละทาง มีหวังตองตามคนหากันทีละคนๆ โดยยังทายอะไรไมถูก ซึ่งถาเปนอยางนั้นละก็ แยทีเดียว” “ถึงอยางไร เราก็พบความหวังไปในทางทีดีแลวครับ รอใหเขามาถึงทีนี่เสียกอนเถิด แลว ่ ่เราจะรูวามีใครอีกบางที่จะตองติดตาม” ครึ่งชั่วโมงตอมา ระหวางทีรพินทรกําลังรินน้ําขาวเทใสกระบอกไมไผอยู ก็มเี สียงปนดัง ่กองขึ้นอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้มนดังอยูบนลูกเขาใกลๆ นี่เอง ดารินลุกพรวดขึ้นยืนรองออกมา ั “เขาตามเขามาถูกทางแลว เสียงปนดังอยูใกลๆ นี่เอง” “ถาไมใชคุณชายก็คุณไชยยันต หรือมายก็ทั้งสองคนเลย ผมกลาทาพนัน”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 790 พรานใหญบอกโดยเร็ว ตาเปนประกาย ดารินหันขวับมา “อะไรทําใหคณแนใจอยางนัน?” ุ ้ “คุณหญิงไมสงเกตเสียงปนหรือครับ คราวนี้มันไมใชไรเฟลแลว แตมันเปนปนสั้น และ ัคงจะเปน .44 แม็กนั่ม ที่ตดอยูขางเอวตลอดเวลาของทังสองคนนั่น เกิดกับแงซายไมมปนสั้น คงจะ ิ ้ ีเห็นวาใกลเขามาแลว เปนระยะทีเ่ สียงปนสั้นก็ไดยินถนัด จึงใชปนสั้นยิงเรียกแทนที่จะใชไรเฟล เพราะตองการประหยัดกระสุนไรเฟลไว” ดารินขมวดคิว หลอนไมทันสังเกตเสียงปนเมื่อสักครูนี้ วามันเปนชนิดใดเพราะอารามดี ้ใจ จึงยิงขึนฟาเปนการตอบไปอีกหนึ่งนัด ไมถึงอึดใจก็มีเสียงปนระเบิดกองตอบยอนมา จริงของ ้รพินทร มันเปนเสียงปนสันนั่นเอง หญิงสาวใบหนาแดงเรื่อ ยิ้มออกมาทั้งน้ําตาทีคลอเบา เสียงสั่น ้ ่เครือ “ใชแลว ถาไมใชพี่ใหญก็ไชยยันต เพี้ยง! ขอใหเปนทั้งสองคนนั่นพรอมกันเลย สวรรคทรงโปรดแทๆ!” “ไมใชสวรรค แตเจาปาผูอยากจะเสวยสกอตซวิสกี้ของคุณหญิงตะหาก” เขาคานมาอยางหนาตาย เพียงสิบนาทีหลังจากนัน ก็มีเสียงกูโหวกเหวกเขามาเอ็ดอึงไปหมด ประสานกันหลาย ้เสียง พรานใหญกับหญิงสาวหันมามองตากันเองอยางตืนงง ่ “เอ...มากันแยะทีเดียวครับ ไมใชเพียงสี่คนของพวกเราเทานั้น อยางนอยก็ไมต่ํากวาสิบขึ้นไป” “นั่นซิ แปลกจัง เสียงหลายคนเหลือเกินนี” ่ หลอนกะพริบตาถี่ๆ ประหลาดใจไปหมด เสียงกูดังใกลเขามาเปนลําดับ ในที่สุดก็ไดยินเสียงฝเทาหลายคูบุกสวบสาบอยางหนักทามกลางความงุนงง ทายเหตุการณไมถูกของทั้งสองผูเฝารอคอยอยูดวยความกระสับกระสาย ครัน  ้แลวอึดใจนันเอง เงาของคนกลุมใหญก็โผลลับสันเนินลงมาเปนขบวน พอเหลือบเห็นในพริบตา ้แรก ดารินก็อทานลั่นออกมาดวยความดีใจจนบอกไมถูก ุ นําหนาขบวนอันมีอยูไมนอยกวา 20 คนกลุมนั้น คือ เชษฐา และไชยยันต ตอมาคือแง ซายและเกิด ซึ่งเดินแถวเรียงสามมากับกะเหรี่ยงสูงอายุคนหนึ่ง เบื้องหลังที่ตามมาเปนพรวนเปนชายฉกรรจชาวเขา มีปนผาหนาไมอาวุธครบมือ สิ่งที่เห็นชัดก็คือ เชษฐา ไชยยันต เกิดและแงซาย มี ไรเฟลประจํามือของตนมาแลว ที่ไหลยังสะพายกันไวคนละกระบอก ซึ่งไมมีปญหา กระบอกหนึ่งจะตองเปนปนของดาริน และอีกกระบอกหนึ่งก็คือปนของรพินทรอยางแนนอน[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 791 ระหวางทีดารินวิ่งถลาปราดออกไป เชษฐากับไชยยันตกวิ่งสวนลงมา ทั้งสามพบกันแลว ่ ็กอดกันแนน ดวยคําพูดทักทายที่ตางฝายตางฟงไมไดศัพท ทามกลางวงลอมของพวกกะเหรี่ยงที่ตามมาดวย อึดใจตอมา ม.ร.ว.เชษฐา วราฤทธิ์ คลายมือออกจากการโอบกอดนองสาว หันมาทางพรานใหญ ความตื่นเตนในขณะนั้นทําใหตางฝายตางยังพูดอะไรออกมาไมได ราชสกุลหนุมหัวหนาคณะเดินทาง จับมือเขาบีบกระชับแนน ในขณะที่ไชยยันตก็ตรงเขาโอบไหล “ขอบคุณสวรรคที่ทั้งคุณและนอยปลอดภัยเรียบรอยดี ผมกับไชยยันตวิตกเปนทุกขเสียแทบแย” เชษฐากลาวขึ้นเปนประโยคแรก “ผมกับคุณหญิงก็เชนเดียวกันครับ เปนหวงคุณชายกับคุณไชยยันตจนบอกไมถูก โชคดีเหลือเกินที่พวกเราไมมีใครไดรับอันตรายมากนัก และตามพบกันในระยะเวลาอันรวดเร็ว พรอมหนาอีกครั้ง” รพินทรพูดปนหัวเราะ แลวหันไปตอบคําถามไชยยันต ตลอดจนสํารวจดูเกิดและแงซายซึ่งยืนยิ้มอยูขางๆ คําถามของแตละฝายรอประดังอยูคับคั่ง อันตองการคําอธิบายซึ่งกันและกันอยางมากมาย แตยังไมอาจกระทําไดในเวลาแหงความตื่นเตนยินดีเชนนี้ ทันใดนั้น กะเหรียงเฒาลักษณะเปนหัวหนาคณะของชายฉกรรจชาวกะเหรียงทั้งหมดที่ ่ ่ติดตามมากับคณะของเชษฐาดวย ก็กาวเขามายกมือไหวพรานใหญ พรอมกับทักทาย รพินทรจําไดในทันทีนั้นเองวา แกคือพอเฒาโตะถะ หัวหนากะเหรี่ยงผาเยิงที่คุนหนากันดี และเคยรักใครนับถือเขามากอน “อาว! โตะถะ ไปยังไงมายังไงกันนี่?” เขาหันไปถามเร็วปรื๋อเปนภาษากะเหรี่ยง โตะถะยิ้มเห็นเหงือกสีดําคล้า แตสีหนาดูจะมีความทุกขกังวลอยูลึกซึ้ง ภายใตพื้นหนา ํยินดีทไดพบเขา ชี้มอไปที่เกิดกับแงซาย ตอบในภาษาเดิมของแก ี่ ื “ไอสองคนนี่ พาเจานายสองคนมาพบกับผมที่หวยแมเลิง บอกวาพลัดกันกับนายเพราะถูกน้ําปาซัด มีนายผูหญิงหลงหายไปดวยคนหนึ่ง มาถามขาวจากผม ผมก็ไมเห็นนายเลย เจานายสองคนนี่ก็เลยชวนใหผมชวยออกตามหา พวกผมเองก็กาลังเดือดรอน คนในหมูบานมาตัดไมอยูทน่ี ํ  ี่ถูกเสือลากไปสามคนในเวลาเดียวกัน ไอพวกที่รอดตายแลนกลับไปบอกขาวแตเมื่อคืน กําลังจะออกตามอยูพอดี เลยพากันมาดวยกัน เจานายรับปากวาจะฆาเสือให ผมก็รบวาจะเกณฑคนออกชวย ัตามคนหานาย” รพินทร ไพรวัลย สามารถลําดับเหตุการณไดในทันทีน้น จากคําบอกเลาของเฒาโตะถะ ัพอดีกับที่ไชยยันตก็บอกมาอีกคนหนึ่ง เพราะไมรูเรื่องวาโตะถะพูดกับเขาวาอยางไร[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 792 “พวกเราไปสืบขาวคุณกับนอยที่หมูบานของแก แลวขอรองใหแกชวยเกณฑคนออกตามหาดวย ก็พอดีแกบอกวาลูกบานแกที่มาตัดไม ถูกเสือคาบไปเสียสามคนเมื่อเย็นวาน เราก็เลยรับอาสาที่จะตามเสือให ในขณะเดียวกันก็ขอแรงใหแกชวยติดตามคุณกับนอยดวย ถึงไดมาดวยกัน” “เอะ! โตะถะ แกเคยอยูที่ผาเยิงนี่นะ ทําไมพวกเราถึงไปพบที่หวยแมเลิง?” พรานใหญถามอยางงงๆ เกิดทําหนาที่ตอบมาใหแทนวา “โตะถะบอกผมวา แกอพยพลูกบานของแกหนีมาจากผาเยิงตั้งแตอาทิตยที่แลวครับนายเพราะไอแหวงพาโขลงเขามารบกวนไมหยุดหยอน พวกแกถูกฆาตายไปมาก บานชองไรนาถูกพวกมันทําลายลางปนป พวกแกไมมีกําลังที่จะสกัดกั้น ปราบมันไดอยูมือก็เลยตองทิ้งถินเดิม ผมก็ไมรู  ่มากอนเหมือนกัน ไปพบหมูบานใหมของโตะถะเขาโดยบังเอิญแทๆ” รพินทรพยักหนาอยางเพิ่งเขาใจ กอนที่เขาจะเอยปากเชนไร เชษฐาก็บอกมาอีกคนหนึ่งวา “นี่เราออกเดินทางจากหวยแมเลิงมาตั้งแตเชามืดแลว จะบายหนามายังปางพักของพวกที่ถูกเสือคาบไปนี่แหละเปนแหงแรก พอใกลเขามาไดยินเสียงปน ออกแปลกใจ โตะถะยืนยันวา ไมมีคนอยูในละแวกนีเ้ ลย เพราะพวกของแกที่ตัดไมกกลับไปที่หมูบานหมดแลว ผมเลยใหแงซายลอง ็ยิงตอบดูกไดยนเสียงตอบรับเรามาอีก 3 นัด พวกกะเหรี่ยงที่มาดวยนี่ยนยันวาเปนเสียงปนที่ดังมา ็ ิ ืทางดานเดียวกับที่พวกเขามาตั้งปางตัดไมอยู ก็เลยรีบตรงเขามา นึกไมถึงเลยวา จะพบคุณกับนอยอยูที่ปางพักของพวกนี” ้ รพินทรบอกใหทุกคนหยุดพักกันที่ปางกอน โตะถะใหคนของแกนําเสบียงที่ตดตัวมา ิดวย หุงหาเลี้ยงดูกน สวนเชษฐา ไชยยันต เกิด และแงซาย ตรงเขาจัดการกับขาวและเนื้อยางที่ ัรพินทรเตรียมไวใหพรอมแลว โดยเฉพาะไชยยันตควาน้ําขาวในกระบอกขึ้นดื่มอยางกระหายเปนอันดับแรก ดารินบอกใหพ่ชายทราบวาเสียงปนที่ไดยินเปนครั้งแรกนัน เปนเสียงปนที่รพินทรยิงเกง ี ้ตัวนั้นนั่นเอง “ถึงแมจะไมไดยินเสียงปน ก็คงพบกันอยูดี เพราะพวกเรากําลังบายหนามาทีนี่อยูแลว ่ยกเวนแตวาเธอกับรพินทรจะออกเดินทางแยกไปเสียกอน” ไชยยันตวา “ถางั้นพรานใหญก็ทายถูกแลว” หญิงสาวพูด หันไปมองทางรพินทร “เขาบอกวาจะอยางไรเสีย พวกตัดไมจะตองยอนมาที่นี่อีกครั้ง ใหดกคอยพบอยูท่นี่ ั ีเพียงแตนึกไมถึงวา เธอ พี่ใหญ เกิดและแงซายจะมาพรอมกันกับพวกนั้นเทานัน” ้ “ทีแรกก็สงสัยอยูเหมือนกัน” เชษฐากลาวเสริมขึ้นโดยเร็ว มองหนานองสาวกับพรานใหญสลับกันอยูเชนนัน ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  • 793 “จุดหมายในการเดินทางของเรา คือตรงมาที่น่กอนเพือจัดการกับเสือที่ลากเอาคนของ ี ่พวกเขาไป โดยจะเริ่มตนแกะรอยกันที่นี่ เพราะมันจุดเกิดเหตุ พวกทีเ่ ห็นเหตุการณและหนีกลับไปที่หมูบานเปนคนนําทางมา พอไดยนเสียงปน และสัญญาณสามนัด พีก็รูในทันทีวาจะตองเปนนอย ิ ่ แตประหลาดใจที่กะเหรี่ยงนําทางยืนยันวาเปนเสียงปนทีดังมาจากบริเวณปางพักของเรา ซึ่งเสือลาก ่เอาพวกเขาไปเมื่อเย็นวาน ยิงเห็นควันไฟก็ยิ่งแปลกใจมากขึ้นในขอทีวา ไปยังไงมายังไง นอยถึงมา ่ ่อยูตรงบริเวณปางพักที่พวกเรากําลังจะบายหนาเขามา” “เรื่องมันเกี่ยวพันกันคะพี่ใหญ เสือที่คาบเอากะเหรี่ยงตัดไมสามคนไปเมื่อค่ําวานนีแหละ ้เปนตนเหตุใหนอยกับพรานใหญมาดักรออยูที่นี่ และทีดักรอ ก็คาดวาจะไดพบกับพรรคพวกของ ่คนเคราะหรายที่ถูกเสือลากไป เพื่อจะสืบหาพวกเรานั่นเอง” “เอะ! นี่นอยกับรพินทรรูเรื่องเสือลากเอาพวกนันไปดวยรึ?” ้ เชษฐารองออกมาอยางงงๆ ไมสามารถจะเดาเหตุการณอยางใดได” กอนที่รพินทรจะเอยเชนไร นองสาวคนสวยของหัวหนาคณะเดินทาง ก็ทําหนาที่อธิบายทุกสิ่งทุกอยางใหพวกที่มาใหมทราบโดยตลอด เชษฐาและไชยยันตจึงเพิ่งเขาใจ และลําดับเหตุการณประสานสัมพันธกันไดอยางปรุโปรง หลอนเลาอยางละเอียด นับตั้งแตวนาทีแรกที่หลอนไดรสกตัวฟนขึ้น และเดินมาพบ ิ ู ึ รพินทรนอนสลบไสล จึงไดปลุกขึ้น จนกระทังวินาทีสุดทายกอนที่คณะของเชษฐาและพวก ่กะเหรี่ยงโตะถะจะโผลออกมาใหเห็น สําหรับทางดานของเชษฐาและไชยยันตนน ภายหลังจากที่ไดลําดับภาพเหตุการณของ ั้คืนที่เกิดวิบัติจากน้ําปา ก็สรุปออกมาไดวาแงซายเปนคนแรกที่ฟนคืนสติขึ้นมาในตอนเชามืด รางของหนุมกะเหรี่ยงพเนจร ถูกน้ําซัดไปติดอยูกับพงเถาวัลยในปาถลมแหงหนึ่ง หางจากบริเวณเกิดเหตุเพียง 3 กิโลเมตร เขาเดินยอนขึ้นไปยังที่พักแรม อันเปนสถานทีซึ่งทุกคนถูกน้าซัดปะทะ พบ ่ ํเชษฐาเปนคนที่สอง นอนสิ้นสติอยูบนกอรวก ภายหลังจากแกไขรูสึกตัวขึ้นมาแลว ทั้งสองก็ชวนกันออกเดินทางมุงหนาแหลงพักที่เดิม ไชยยันตเปนบุคคลที่สาม ซึ่งเดินเปะปะกูตะโกนเรียกหา พรรคพวกอยูยังอีกฟากหนึ่งของลําธาร พอรวมกันไดสามคน ซักถามสอบความกันแลว ก็ไปถึงยังที่ พักแรม ทีนนพบไรเฟลและสัมภาระขาวของแทบทุกชนิดตกกระจายเกลื่อนกลาดอยูที่บริเวณหาด