ไพรมหากาฬ3

14,989 views
14,823 views

Published on

1 Comment
14 Likes
Statistics
Notes
  • Save แล้ว Print ไม่ได้หรอคะ ?
       Reply 
    Are you sure you want to  Yes  No
    Your message goes here
No Downloads
Views
Total views
14,989
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
323
Comments
1
Likes
14
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

ไพรมหากาฬ3

  1. 1. 458[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  2. 2. 459 20 คําพูดดวยน้าเสียงเรียบราบไดระดับเปนปกติของแงซาย ฟงดูธรรมดาเหลือเกิน แตทํา ํเอาเชษฐา ไชยยันต และพรานใหญรพินทรหันมาจองตากันดวยความรูสึกอันไมอาจจะบอกถูก ไมมีใครปริปากพูดคําใดอยูเปนเวลานาน ทุกคนตางรูดีวาไมมีประโยชนอันใดที่จะตองคาดคันสอบซัก  ้เอากับแงซายในสิ่งที่เลามานัน เพราะสีหนาแววตา ตลอดจนลักษณะทาทีของแงซาย ไมมีสิ่งใหเห็น ้เลยวา หนุมกะเหรี่ยงพเนจรผูลึกลับจะมีเจตนากลาวคําเท็จ เชษฐาควักถุงยาออกมาบรรจุกลองสูบอัดควันหนักหนวง ไชยยันตรินบรั่นดีเทหายเขาไปในลําคอเกือบครึ่งแกวรวดเดียว แลวสะบัดหนาตบตนคอเหมือนจะขับไลความมึนงงเพื่อปลุกความรูสึกของตนเองใหแนชดวา หูของเขาไมไดฝาดไป สวนรพินทรอยูในอาการเงียบขรึม ั ในที่สุด อดีตนายทหารปนใหญกหัวเราะขึ้นเบาๆ หันไปมองดูสหายของเขา ซึ่งกําลังอยู ็ในภวังคครุนคิดเงียบขรึม ไมผิดอะไรกับพรานใหญ “เรื่องมันชักจะใกลเคียงกับนิยายเขาไปเต็มทีแลว หรือยังไงเพื่อนยาก!” “ถามันจะเปนนิยาย มันก็เปนนิยายตั้งแตเริ่มตน ที่เราไดยนคําวา ‘ขุมเพชรพระอุมา’ จาก ิรพินทรมาแลว” ราชสกุลหนุมหัวหนาคณะเดินทางตอบเครงขรึม แลวหันมาพยักหนากับแงซาย “เอาละ แงซาย แกออกไปไดแลว” อดีตนายทหารกองโจรกะเหรี่ยงลุกขึ้น รางสูงใหญตระหงานงามราวกับตุกตาสลักดวย สัมฤทธิ์นั้นเดินลับหายไปนอกกระโจม พอลับรางของแงซาย เชษฐาก็เปลี่ยนสายตามาจับนิ่งอยูที่ จอมพราน เอยขึ้นต่ําๆ “รูสึกเปนยังไงบาง ตามที่แงซายเลา?” “ผมก็มีความรูสึกเชนเดียวกันกับคุณชาย และคุณไชยยันตนั่นแหละครับ คือถาไมไดเห็นกับตาตนเอง ก็เพียงแครับฟงไวพลางๆ กอน และสําหรับในสิ่งที่แงซายอางวาไดเห็นมานั้น ผมเองก็ยังไมไดเห็น จึงไมสามารถจะยืนยัน หรือแสดงความคิดเห็นใดๆ ได “แลวคุณคิดวา ยอดชายนายแงซายของเรา จะกุเรื่องขึ้นเพื่อสรางความตื่นเตนใหแกเราหรือเปลา” ไชยยันตเอยขึนโดยเร็ว เดาะลูกไรเฟลขนาดใหญเลนในมือปราศจากความหมาย พราน ้ใหญนิ่งไปอึดใจ ก็บอกเรียบๆ วา “ผมคิดวา แงซายคงไมมีเจตนาที่จะกุเรื่อง หรือกลาวเท็จอะไรหรอกครับ สังเกตดูจากนิสัยของหมอและสิ่งแวดลอมตามปกติ หมอไมใชคนชางพูดอยูแลว ตรงขามกลับเปนคนอมพะนํา ไมชอบพูดอะไรโดยไมจําเปน เวนไวแตจะถูกสอบซักถาม และเรื่องที่หมอเลาใหเราฟง ก็เปนเรื่อง[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  3. 3. 460ที่เราขอรองใหหมอเลาเอง ไมใชหมออยากจะคุยใหฟงอยูกอน เรื่องมันจึงอยูทวา แงซายไปพบเห็น ี่ มากับตาตัวเองโดยสิ่งประหลาดเหลานั้นมีจริง หรือวาหมอเกิดสายตาวิปริตฟนเฟอนตาฝาดไป อันเกิดจากพิษเจ็บไขไดปวย เพราะหมอก็บอกอยูแลววาหมอประสบอุปทวเหตุถูกงูกัดนอนสลบอยู และรอดตายเพราะพระธุดงคมาชวยไว ภาพเหลานั้นอาจเปนภาพหลอนในขณะทีหมอนอนเจ็บอยูก็ ่ ได พอฟนรอดตายกลับมาได ก็ทําใหสับสนเลอะเลือน จําแนกไมถกวาสิ่งเหลานันมาจากภาพฝน ู ้ราย หรือความจริงกันแน แลวก็เลยทึกทักเอาวาไดเผชิญมากับสายตาตัวเอง” “ขอสันนิษฐานของคุณมีเหตุผลอยูมาก...” เชษฐากลาวอยางใครครวญลึกซึ้ง “อาจเปนอยางวานี่กได คือแงซายไมมีเจตนาที่จะโกหกเรา แตก็เอาสิ่งที่ตนเองเห็นใน ็มโนภาพขณะเจ็บปวยอยูกลางปาลึกแหงนัน มาเลาใหเราฟงโดยที่ตัวเขาใจวาเปนภาพจริง ผมก็  ้สังเกตหมออยูเ หมือนกัน ไมมีอะไรจะสอวาเปนเรื่องที่เจตนากุขึ้น แงซายพูดออกมาจากความรูสก  ึแทจริง ซ้ํายังยืนยันกับเราเสียอีกวาไมไดฝนไป”  “แตอยางนอยที่สุด คุณเองก็เคยสํารวจเลียบเคียงออกไปไกลเกินหลมชางไปบางแลวไมใชหรือ แมจะไมไดเขาไปลึกเทาแงซาย มันนาจะมีหลักฐานใหพอสรุปไดบางวา สิ่งที่แงซายเลามานั้น พอจะมีมูลความจริงอยูบางไหม เปนตนวา ตนพริกขี้หนูทใหญโตมโหฬารขนาด 3-4 คน ี่โอบ ตะขาบตัวเทาฝากระดานเรือนอะไรนัน?” ่ ไชยยันตซัก พรอมกับรอยยิมขันๆ พรานใหญสายศีรษะแชมชา ้ “ผมเคยเรียนแลววา ผมล้ําเขาไปเพียงขอบๆ ดงเทานั้น รัศมีไมเกิน 2 กิโลเมตรเปนอยางมาก เพราะฉะนั้น ก็ไมสามารถจะบอกไดวา สิ่งที่แงซายพบนั้นจะเปนความจริงหรือเปลา แตเทาที่ เคยเห็นนั้น ก็อยางที่เคยเรียนใหทราบมากอนแลว คือรอยเทาชางรอยหนึ่ง ผมไมเคยพบมากอนเลยในชีวตเดินปา มีเสนผาศูนยกลางเกือบสองฟุตครึ่ง สามารถลงไปนั่งขัดสมาธิไดอยางสบาย รอยมัน ิขนาดนั้น ตัวมันจะสักขนาดไหนก็เหลือทีจะเดาถูก มันควรจะเปนสัตวประเภทดึกดําบรรพ มากกวา ่ที่จะเปนชางธรรมดาที่เราพบเห็นกันอยูทกวัน บังเอิญผมไมใชนักสํารวจ หรือนักคนควาเพือ ุ ่แสวงหาชื่อเสียงอะไร ผมเปนเพียงพรานอาชีพ ที่ดักจับสัตวขายตามใบสั่งของบริษัทผูรบซื้อ ัประการเดียวเทานั้น ผมจึงไมไดสนใจติดตามความจริงในเรื่องนี้ ไมเคยสงขาวหรือรายงานไปใหสถาบันคนควาเกี่ยวกับสัตวศาสตร หรือสมาคมนิยมไพรทราบ เพราะถากระโตกกระตากไป ก็เทากับหาเรื่องยุงมาใสตัวโดยใชเหตุ พวกนั้นจะตองขอความรวมมือจากผมในการใหนําออกสํารวจแลวก็พดหวานลอมหรือกะเกณฑใหผมทํางานประเภท ‘กาชาด’ ไปแทนที่จะจายเงินใหแกผม ซึ่ง ูมันขัดกับอาชีพประจําวันอยูแลว” “คุณทําหลักฐาน ที่คนพบรอยเทาชางอันใหญโตผิดปกติธรรมดาตัวนันไวหรือเปลา เปน ้ตนวาถายรูปไว” เชษฐาซักมาโดยเร็วอยางสนใจ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  4. 4. 461 รพินทรสั่นศีรษะ หัวเราะอยูเ ชนเดิม “ผมเรียนแลวครับวา ผมเปนพรานอาชีพ บุกปาดงอยูทุกวันนี้ก็เพื่อหาเลี้ยงปากเลี้ยงทอง เปนจุดมุงหมายสําคัญ ผมไมใชนักสํารวจหรือวาคนตองการชื่อเสียงอะไรทั้งสิ้น ปนและเสบียงอาหารในขณะเดินปา จําเปนสําหรับผมยิ่งกวากลองถายรูปมากนัก กอนที่คณชายจะมาติดตอวาจาง ุผมใหนําทางครั้งนี้ มีพวกนักสํารวจจากสถาบันตางๆ มากมาย พยายามติดตอกับผม เพื่อขอใหเปนพรานนําทางเขาไปในดงดําที่วานี่ บางพวกตองการสํารวจพวกสมุนไพร บางพวกตองการสํารวจภูมิประเทศ สัตวปา และชนชาวเขาชาวปาเผาตางๆ บางพวกก็ตองการแสวงหาทรัพยากรในปาสวนมากเปนชาวตางประเทศ แตละคนไมสามารถจะตกลงกับผมในเรืองราคาวาจางได จึงเปนอัน ่ลมเหลวไป ผมก็ไมไดโกงราคาอะไรมากมายนัก เพียงแตขอเรียกใหคุมคาเหนื่อย และคาเสียผลประโยชนรายไดที่ผมมีอยูแลวในปจจุบนนี้เทานัน เมื่อพลาดจากผม...พวกนั้นก็ตดตอไปทาง  ั ้ ิพรานพื้นเมืองตางๆ และจางไดในราคาถูก สี่คณะมาแลวที่สํารวจลึกจากหลมชางเขาไป สองคณะสูญหายไปเลยโดยไมมีรองรอยวาจะกลับคืนมา อีกสองคณะเดินลึกเขาไปไดไมถึงอาทิตย ก็ตองกลับมาเพราะทนความกันดารไมได เจ็บไขไดปวยสะบักสะบอมไปตามๆ กัน พวกที่สูญหายไปก็ไมเห็นมีใครกลาที่จะออกติดตาม มีพวกเพื่อนฝูงญาติมิตรติดตามมาชะงักอยูแถวหลมชางเทานั้น แลวก็พากันถอยกลับไปอยางผิดหวัง” นายจางผูสูงศักดิ์ของเขาทั้งสอง หันมามองดูตากันเองอีกครั้ง “ฮืมม! คุณเพิงจะมาเปดเผยเอากับเราเดียวนี้เองแหละนะวา เคยมีพวกนักสํารวจพยายาม ่ ๋จะบุกเขาไปในดงดําทีวานี่ แลวพากันลมตายเสียนักตอนัก จนนาจะขนานนามมันไดทีเดียววา ‘ดง ่มหากาฬ’ ก็แลวตัวคุณเองเลา ในฐานะทีเ่ ปนเจาปาอยูในถิ่นนี้ทั้งหมด คุณไมเคยมีความคิดมากอนเลยหรือวา จะตองสํารวจมันใหปรุโปรงออกไปเพื่อประโยชนในอาชีพของคุณเอง” “ผมคิดอยูเสมอครับวา สักวันหนึ่ง ผมจะตองบุกเบิกมันออกไปใหได แตที่แลวมานั้นมันยังไมมความจําเปนอยางใด สัตวปาในละแวกไมเกินหลมชาง ก็มากมายกายกองพอที่ผมจะแสวงหา ีไดไมยากเย็นอะไรเลย งานก็รัดตัวผมอยูตลอดเวลา ยังไมมีโอกาสที่จะไปใชเวลาใหสูญเปลาเชนนั้นได อีกประการหนึ่งมันเปนถิ่นที่ไกลเกินกวารัศมีทํางานของผมโดยปกติ สมมติวาผมไปตั้งสถานีดักสัตวอยูในบริเวณนัน ผมก็คงไมมีปญญาจะลําเลียงมาสงใหแกบริษัทผูรับซื้อได เพราะ ้หนทางมันหางไกล กันดารเกินไป ถาสัตวในละแวกนี้มนรอยหรอหมดสิ้นไป และสถานีรับซื้อสัตว ัปาของบริษัทคุณอําพลขยายลึกตามเขาไปดวย ผมก็คงจะตองบุกเบิกไปถึงที่นั่น กินแดนลึกเขาไปเปนลําดับ...” แลวพรานใหญก็หัวเราะออกมาเบาๆ “...ขึ้นชื่อวาพวกนักสํารวจปา สวนมากเทาที่ผมเห็นมาเปนพวกร่ํารวย รักในการผจญภัยบางเล็กๆ นอยๆ โดยถือเปนกําไรของชีวต และวัตถุประสงคอันยิ่งใหญที่สุด ไมใชอยูที่การมุงที่จะ ิสํารวจจริงจังหรอกครับ แตมงในการทําตัวใหเดนดังหาชื่อเสียงเสียมากกวา ปาไหนที่มันลี้ลบ ุ ั[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  5. 5. 462กันดารจริงๆ อยางเกงก็แคเลียบเคียงเฉียดเขาไปดอมๆ มองๆ เทานั้น อยาไปเชื่อวาจะกลาบุกเขาไปสํารวจจริงจังอะไร อดขาว อดน้ําเขาสองสามวันก็ถอยกลับแลว แลวก็มานั่งเขียนรายงานยกเมฆเอาใครจะไปรูเห็นดวย นอกจากจะเชื่อเพราะใหเกียรติกันเทานั้น มันยังมีดงลึกลับกันดารอีกมากมายนักในโลกนี้ ที่มนุษยผูเจริญแลวยางเหยียบไปไมถึง เพราะฉะนัน สิงใดก็ตาม ที่มนฟงดูเหมือนเรื่อง ้ ่ ันิยาย เราก็ไมอาจบอกถูกเหมือนกันวา มันเปนนิยายหรือของจริง ดงดําที่เราจะบุกเขาไปภายหลังจากออกจากหลมชาง ซึ่งนักสํารวจหลายคนเอาชีวิตไปทิ้งนี่แหละครับ...เปนแตเพียงประตูชั้นนอกดานแรกที่สุดของทิศทาง ที่จะมุงไปเทือกเขาพระศิวะเทานัน พวกที่สูญหายไปนัน ผมเชือ ้ ้ ่วาคงเนื่องมาจากหลง อดอาหาร แลวก็ถูกไขปาเลนงานเอาถึงตาย เพราะความไมชํานาญของผูนําทางเสียมากกวา เพราะขึ้นชือวาปาแลว เราอยาคิดวามันจะมีอาหารใหเราหาไดงายๆ เสมอไป บางที ่เดินติดตอกันตลอดทั้งอาทิตย หาแหลงน้า หรือสัตวมาใหเห็นสักตัวไมไดเลย ซึ่งในภาวะเชนนี้ลอง ํคิดเถิดครับวา ถาเสบียงของเราไมพอ เราจะอยูกนไดอยางไร”ั “ผมติดใจเรื่องสัตวพิลึกกึกกือที่แงซายเลา วามันจะเปนความจริงไปไดอยางไร?” ไชยยันตขยับตัวอยางอึดอัด “ก็อยางที่คุณชายเชษฐาพูดเมือตะกี้นยังไงละครับ ความพิลึกกึกกือมันเริ่มตนมาตั้งแตคํา ่ ี้วา ‘ขุมเพชรพระอุมา’ และลายแทงของมังมหานรธา ที่เขียนไวตั้งสี่รอยกวาป นั่นเปนสิ่งเริ่มตนมาแลวทีเดียว ทุกสิ่งทุกอยางที่เราจะไดยินไดฟง มันลวนขึ้นตนดวยคําวา ‘จะเชื่อหรือไมวา...’ ทั้งนั้น และเกี่ยวโยงสัมพันธกันเปนสายโซทีเดียว ถาสิ่งแรกมันจริงเสียอยางเดียว สิ่งที่ตามมาทั้งหมด มันก็นาจะเปนไปไดท้งนั้น ซึงทุกสิ่งทุกอยางเหลานี้รอการพิสูจนของเราอยูในอนาคต ั ่อันใกลนี้ สิ่งที่แงซายเลาใหฟงนั้น ถาเปรียบเทียบกับเรืองตางๆ ที่ผมเคยไดฟงมาตลอดชีวิตที่อยูใน ่ ปา ยังเปนเรื่องเล็กนอยธรรมดาเหลือเกิน ตะขายตัวเทาฝากระดานเรือนของแงซาย ผมวายังเล็กไปถาเปรียบเทียบกับที่ผมเคยไดยินหนานไพรเลา ตะขาบของหนานไพรตัวเทาซุงขนาดใหญ เวลาเลื้อยมาที เสียงไมไรหกราวกับพายุ...เถาวัลยกนคน...แรดเผือก...ตนสักสีดํา...จงอางไฟชนิดที่เลื้อย ั ิไปทางไหนตนไมใบหญาไหมเกรียมราวกับถูกไฟเผา...กิ้งกาตัวเทาจระเข...โอย! สารพัดละครับนิยายปาของเอช.ไรเดอร แฮกการด ก็ยังสูไมได ทั้งๆ ที่แกไมเคยรูจกแฮกการดมากอน ระหวาง  ันักเขียนเรื่องผจญภัยในปาชือกองโลกคนนั้น กับพรานเฒาพื้นเมืองที่เกิดมาไมเคยเห็นแสงไฟฟา ่ทําไมถึงนัดกันมาโกหกไดเหมือนๆ กันยังงั้นก็ไมทราบ แตตามประสบการณของผมนั้นพอที่จะใหเปนหลักไดวา ปายิ่งใหญขนไปเทาไหร สัตวมันก็ยิ่งใหญตามขึ้นไปเทานั้น ปามันลี้ลับพิสดาร  ้ึเทาไหร สัตวมันก็ยิ่งลึกลับพิสดารไมเคยมีคนพบเห็นมากเทานั้น โลกนี้ยังไมปรุโปรงสําหรับมนุษยตัวเล็กๆ หรอกครับ แมวามนุษยจะคิดเอาเองวาเขาไดมองเห็นมันอยางทะลุปรุโปรงแลว และกํา แหงหาญจนกาวออกไปหมายสํารวจโลกอืนๆ นอกเหนือจากโลกที่เขาไดอาศัยอยู เรื่องราวพิสดาร ่มหัศจรรยไมนาเชื่อในปานี่ ความจริงผมมีเรื่องที่จะเลาใหฟงสามคืนก็ไมจบ แตมันเปนเรื่องทีผม ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  6. 6. 463ไดรับการเลาตอๆ มาเทานั้น ไมไดเห็นดวยตนเอง จึงไมอยากจะนํามาเลาใหฟง ดูเปนเรื่องเหลวไหล” ไชยยันตลุกขึนเดินเวียนชาๆ ไปรอบโตะสนามที่น่งสนทนากันอยู เอามือลูบคาง ไมได ้ ักลาวเชนไรอีก เชษฐาเคาะนิ้วลงกับขอบโตะเบาๆ “ก็ไมนาจะมีอะไรที่เราจะตองมานั่งวิจารณกัน ตราบใดก็ตามที่พวกเราทุกคนพรอมแลวที่จะเผชิญหนากับมันทุกสิ่งทุกอยา...” ที่สุดหัวหนาคณะเดินทางก็กลาวขึ้นหาวๆ หนักแนนมันคงในน้ําเสียงอันเปนบุคลิกของ ่เขา “...วาแตนแนะ แผนที่ของมังมหานรธาที่คุณจะใชในการนําทางเริ่มตนจากจุดไหน?” ี่ “ในแผนที่ไมไดระบุถึงหมูบานหลมชางครับ เพราะในสมัยเมื่อสี่รอยปกอนมันคงยัง ไมไดเปนหมูบานนอกจากปาลึก แผนที่เริ่มตนที่ภูเขาลูกหนึ่ง ในนั้นเรียกวา ‘เขาหัวแรง’ จากการ เคยสํารวจตรวจสอบของผม โดยสอบเอาจากหลักฐาน สิ่งแวดลอมอืนๆ ที่ระบุไวในแผนทีเ่ ขาหัว ่แรง ก็คอเขาลูกหนึ่งที่พวกกะเหรี่ยงหมูบานหลมชางเรียกกันวา ‘เขาจาว’ ในขณะนี้ มันอยูทาง ื ตะวันออกเฉียงเหนือของหลมชาง เอาไวใหถึงหลมชางเสียกอน ผมจะไดเอาแผนทีออกมาอธิบาย ่ประกอบใหเห็นชัดอีกทีหนึ่ง” “แนใจหรือวา ไมผิดที่?” “แนใจครับ” “ในแผนที่ระบุถึงดงนี้ดวยหรือเปลา?” “ระบุชัดเลยครับ นี่เปนสิ่งสําคัญสิ่งหนึ่ง ที่ทําใหผมสันนิษฐานไดวา เขาหัวแรงที่บอกไว ในแผนทีก็คือ ‘เขาจาว’ นั่นเองในนั้นเรียกดงนี้ไววา ‘นรกดํา’ ปากทางเขาอยูในระหวางหุบเขาใหญ ่สองลูก ผานปาแดงไปประมาณ 2 วัน จึงจะเขาเขตดงทึบอันเปนปาดึกดําบรรพที่ใหญขึ้นเปนลําดับคํานวณดูจากแผนที่ท่เี ขียนไว ผมกะวาเราจะใชเวลาเดินทางผานดงกันดารนี้ไปไมเกิน 7 วันเปนอยางสูง หมายถึงตองเตรียมอาหารและน้ําใหพรอม เสนทางเดินมุงเหนือตลอด แทงทะลุสวนที่แคบ ที่สุดของ ‘นรกดํา’ แหงนีไปออกแองลักษณะกนกระทะตอนหนึ่ง แลวเบนขึ้นตะวันออกไตไปตาม ้สันเขา แลวก็ลงทุงราบอันแหงแลงกวางใหญ...ผมจําไมไดหมดหรอกครับ ตองการแผนที” ่ “รพินทร คุณคิดวานองชายของผมใชอะไรเปนเครื่องนําทาง” เชษฐาถามแผวต่ํา ดวงตาทั้งคูหรี่ลง พรานใหญนิ่งงันไปครูใหญ “เอ...ผมก็เดาไมถูกเหมือนกันครับ แตอยากจะเชื่อวาอยางนอยที่สุด ชด ประชากร หรือคุณชายอนุชาจะตองมีแผนที่อะไรสักอยางอยูบางเหมือนกัน จะเปนแผนที่อันไหนและเขียนขึ้นโดยใครนั้น...ไมรได เรื่องที่จะมุงหนาไปแบบเดาสุมไมรูทิศทางเลยนั้น ผมไมเชื่อวาจะเปนไปได ลําพัง ู เพียงแตระแคะระคายเรื่อง ขุมเพชรพระอุมา แลวก็มุงหนาออกเดินทางเดาสุมไปโดยไมมีอะไรเปนที่หมายนําทางอยูบางเลยนัน มันเลื่อนลอยปราศจากหลักการเกินไป คุณชายอนุชาคงไมทําเชนนัน” ้ ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  7. 7. 464 ทันทีนั้น ไชยยันตผูเดินวนอยูก็ชะงัก หันมาโดยเร็ว “ตองไมลืมดวยนะวา อนุชา เริ่มตนการเดินทางของเขาที่หลมชาง อันเปนที่หมายเริ่มตนแหงเดียวกับเรานั่นแหละ นี่จะตองแปลวา เขาจับที่หมายเขาหัวแรงเปนจุดแรกอันตรงกับที่หมายเริ่มตนในแผนที่ซึ่งอยูในมือของรพินทร” “ฮือม! จริงซินะ” เชษฐาอุทานออกมา จองดูพรานใหญ “จะเปนไปไดไหม ในขอที่วา อนุชามีแผนที่อันเดียวกับของคุณ”  รพินทรเมมริมฝปากเกือบเปนเสนตรง ใครครวญหนัก “ผมเองก็ภาวนา ขอใหคุณชายอนุชาใชแผนที่อันเดียว หรือแผนที่ซึ่งมีลักษณะใกลเคียงกับที่ผมมีอยูเปนเครื่องนําทางเถิดครับ มันจะชวยใหเราไดรองรอยของเขาชัดขึ้น แตเทาที่ผมทราบจากเนวิน แผนที่อันนี้ มีอยูเพียงสําเนาเดียวเทานัน และอยูในกํามือของเขามาตลอด จนกระทั่งวาระ ้สุดทายของชีวต ซึ่งมอบตอมาใหแกผม มันจะเปนแผนที่อันเดียวกันไมไดเปนอันขาด ยกเวนแตจะ ิมีแผนที่นําทางมุงไปยังเขาพระศิวะ ซึ่งเขียนขึ้นโดยมือของคนอื่น เราจะคิดวามังมหานรธาไปถึงเทือกเขาพระศิวะ และทําแผนที่ไวคนเดียวไมได คุณชายอนุชาอาจไดแผนที่อันอื่นทีใกลเคียงกันก็ ่ได เราตองไมลืมหนานอิน คนใชสนิทคูใจของคุณชายอนุชาเสียอีกคนหนึ่ง หนานอินเปนพรานพื้นเมืองที่ช่ําชองมาก แผนที่หรือแนวนําทาง อาจเกิดขึ้นโดยฝมือของหนานอินโดยตลอดก็ไดหนานอินมีปูยาตายายบรรพบุรษที่เคยระแคะระคายเรื่องนี้มากอนเหมือนกัน”  ุ “แตตอนที่คณพบเนวินกระเซอะกระเซิงกลับมา และมาตายในมือของคุณนั้น คุณไมได ุพบเนวินที่หลมชางไมใชหรือ?” ไชยยันตซก ั “ไมใชหลมชางครับ แตเปนหวยเสือรอง หางจากหลมชางไปทางตะวันออกเฉียงใตระยะเดินทางสองวัน แตเขตปาของหวยเสือรองก็ติดกับดงมรณะนี้เปนแนวเดียวกัน เชนเดียวกับหลมชาง ผมสันนิษฐานวา เนวินคงจะรูทิศทางและชํานาญในดงทีเ่ รียกวา ‘นรกดํา’ แหงนีดี ้เพราะฉะนั้นการเริ่มตนเดินทางของเขาจึงเริ่มตนที่หวยเสือรองแทนที่จะมาเริ่มตนทีหลมชาง ตามที่  ่ระบุไวในแผนที่” “แตเทาที่คณเลามาตั้งแตตนนั้น...” เชษฐากลาวอยางรอบคอบระมัดระวัง “คุณบอกวา เน ุวินตัดเขาไปในดงนั้น หายไปประมาณสักหนึ่งอาทิตย แลวเขาก็ซมซานกลับออกมาในลักษณะของคนที่ปวยหนัก เชนนั้นไมใชหรือ?” “ครับ อยูในราวเจ็ดหรือแปดวัน ไมมากไมนอยไปกวานี้แหละครับ สวนจะสักกี่วน ัแนนอนลงไปเลยนั้น ผมก็จําไมไดเสียแลว ขณะนันผมเองก็ปวยอยู” ้  “ถางั้นเรามาลองสันนิษฐานกันดูอีกที ระยะเวลาที่เนวินเขาดงไป และกลับออกมาอีกครั้งคุณคิดวาเขาควรจะเดินทางไปไดไกลสักเทาไหร?”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  8. 8. 465 “ยังไมพนเขตดงมรณะนั่นเลยครับ คงจะมะงุมมะงาหราเปะปะอยูกลางดงนั้น แลวก็กลับออกมายังจุดหมายเริ่มตนที่เกา ในลักษณะคนปวยหนัก เขาไมไดไปไกลเลย ถาจะเปรียบเทียบดู ก็ยังไมไดถึงหนึงในสิบสวน ของระยะทางจากแผนที่ซึ่งระบุไวทั้งหมด เพียงแคทวารดานแรกของ ่ขุนเขาพระศิวะ เขาก็เอาชีวิตไปทิ้งเสียแลว” “เนวินออกเดินทางไปกี่คน?” “สี่คนครับ เสบียงอาหาร และอาวุธทันสมัยครบมือ ถาจะขาดก็คงขาดพวกเวชภัณฑยกเวนยากินแกไขเล็กๆ นอยๆ” “แลวอีกสามคนที่รวมทางไปกับเขาดวย?”  “ผมไมเห็นครับ เห็นแตเนวินกลับออกมาจากดงนั้นเพียงคนเดียว มือเปลา...ไมมีอะไรเลย แมแตไรเฟลคูมือที่เคยถืออยู ลักษณะของเขาแสดงวาซมซานกระเซอะกระเซิงมาทีเดียว อันเนื่องมาจากไขหนักและกําลังจะหมดลมหายใจอยูรอมรอ ผมไมมีเวลาที่จะซักถามเขาใหไดความละเอียดวา เขาไดเผชิญกับอะไรมาบาง และพวกเขาอีกสามคนเปนตายรายดีอยูที่ไหน ตลอดเวลาเขาเพอถึงแตเรื่องขุมเพชรพระอุมา มาไดสติในระยะเวลาสั้นๆ กอนหนาที่จะสิ้นลม เขาก็สั่งความแกผมเพียงสองสามคํา พรอมทั้งมอบแผนที่ให เพื่อนของเขาสามคนสันนิษฐานวาคงจะตายหมดกอนหนาเขา” “หมูบานหลมชาง จุดหมายเริ่มตนของเรานี่ ลักษณะเปนยังไง ขอศึกษาคราวๆ กอนเถอะ” “ตั้งอยูบนไหลเขาครับ มีหมูบานอยูประมาณไมเกิน 20 หลังคาเรือน คนพวกนันเปน  ้กะเหรี่ยงดง แทบจะไมมโอกาสติดตอกับโลกภายนอก ทําไรขาวโพดกับไรกลวย หัวหนาเปนชาย ีกลางคนอายุประมาณ 50 ป คุยเคยชอบพอกับผมดี เมื่อไปถึงที่นั่นแลว คุณชายกับคุณไชยยันตอาจไดเห็น เกวียนของคุณชายอนุชาและสัมภาระของที่ไมจําเปนบางอยาง ฝากไวในความดูแลของหัวหนาหรือนายบานคนนี้ ซึ่งผมเชื่อวาคงยังอยูครับ” ไชยยันตกํามือแนน ถอนใจเฮือก พึมพําออกมา “ทําไมนา...ทําไมถึงไมมีใครสักคนยับยั้งอนุชาไว อยางนอยที่สุด...พวกกะเหรี่ยงที่หมูบานหลมชางก็เปนมนุษยกลุมสุดทายที่พบเห็นเขา ถาพวกนันบอกใหเขารูวาอะไรมันจะเกิดขึน ้ ้และพยายามหามปรามเขาไว...” “แกก็รูนิสยของอนุชาดีอยูแลวไมใชหรือ...” ั  เชษฐาพูดแหบต่ํา สีหนาคล้ําหมอง “คนคนนี้ ถาลงตั้งใจจะทําอะไรแลว ตอใหความตายมาขวางหนาเห็นอยูชัดๆ ก็อยาหวังที่จะสกัดกั้นไวได ทําไมอนุชาจะไมรวาหนทางเบื้องหนามันเปนทางมรณะ แตเขาก็คงเชื่อมั่นวามันมี ู ทางจะสําเร็จได และพรอมทีจะเสี่ยง” ่ ไมมีการแสดงความเห็นหรือปริปากเชนไรอีกจากนายจางของเขาทั้งสองคน[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  9. 9. 466 รพินทรถือโอกาสนั้นบอกขอตัวผละออกมา ขณะนั้นมันเปนเวลาสี่ทุมกวาเล็กนอยอากาศคืนนี้เย็นเยือกผิดไปกวาทุกคืนทีแลวมา ่ น้ําคางลงจัดจนพืนดินและใบไมแหงที่หลนอยู ้เกลื่อนกลาดเปยกชื้นชุมฉ่ําไปหมด พรานใหญเรียกประชุมคนของเขาและหัวหนาลูกหาบ แจงกําหนดใหทราบแนนอนวาจะถอนแคมปออกเดินทางพรุงนี้ ใหทุกคนตระเตรียมเก็บขาวของไวใหเรียบรอยพลางๆ เพื่อไมใหเสียเวลา สําหรับการเริ่มตนออกเดินทางในตอนย่ํารุง เมื่อสั่งการนัดแนะกันเปนที่เรียบรอย เขาก็แยกตรงไปยังที่นอนใตเกวียน อันมีสัมภาระสวนตัวกองอยูที่น่น รื้อผาหมประจําตัวเกาๆ ผืนหนึ่งออกมา ใชถุงขาวสารแทนหมอนตามเคย เอน ัตัวลงนอนเอาผาคลุมตัวไว ตั้งใจจะสูบบุหรี่ใหหมดตัวแลวก็จะนอนหลับ บาดแผลที่เย็บไวโดยฝมือของแพทยสาวคนสวย เริ่มจะปวดระบมขึนเปนลําดับๆ ทั้งๆ ที่ ้พยายามสะกดใจลืมมันเสีย มันทวีความปวดเพิ่มขึนตามอุณหภูมของอากาศที่ลดลง ้ ิ ยิ่งหนาวเย็นลงเพียงไร มันก็ยิ่งระบมขึ้นเพียงนั้น รพินทรเริ่มกระสับกระสายและหงุดหงิด ผุดลุกผุดนั่งรื้อเปหลังสวนตัวออกหายา กินระงับปวดเทาที่มีติดตัวอยูไปตามแกน ใชบรั่นดีกรอกตามแทนน้ํา สิบนาทีผานไป เขายังไมสามารถจะหลับลงได รูสึกตนเองไดดีวา พิษไขเริ่มจะแทรกซึมเขาเลนงานเสียแลว ทุกครั้งที่ขยับตัว มันปวดราวไปหมด ตัวรอนผาว แตรูสึกหนาวเยือกเขาไปถึงขั้วหัวใจ นอนขดตัวกอดอกคางสั่นกระทบกันเบาๆ เวลาจะผานไปนานสักเทาใดไมทราบได เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งเพื่อจะพึ่งบรั่นดีในขวดมานตาของเขาก็ตองขยายกวางขึ้นในทันทีนั้น ใครสองคน ยืนอยูหางจากที่เขานอนตะแคงขดตัวอยูออกไปเพียง 3 กาว ในระดับ  ทางดานศีรษะและทิศทางที่เขาหันหนาไป แสงไฟจากในกองทีกอไวหางๆ กองหนึ่งสองใหเห็น ่ถนัด คนหนึ่งยืนกอดอกเอียงคอนอยๆ เดนตระหงานอยูเ บื้องหนาเกือบจะเรียกไดวาค้ําหัว ใบหนาขาวโพลนตัดกับกลุมผมสยายเคลียไหล สวนอีกคนหนึ่งยืนสํารวมเยื้องไปทางเบื้องหลังเล็กนอย สูงใหญกายํา ในมือหิ้วกระเปายามเล็กๆ ํ “คุณหญิง!” เขาอุทานออกมา พรอมกับพยายามยันกายขึ้นอยางยากเย็น ดาริน วราฤทธิ์ ทรุดตัวลง มือหนึ่งแตะยันไหลรพินทรไว บังคับใหหยุดอยูในลักษณะครึ่งนอนครึ่งนั่งนั่น หลังมือของอีกขางหนึ่งแตะอังที่หนาผากและซอกคอของเขา แลวหัวเราะหึๆ “โธเอย!...นึกวาจะเปนเหล็กไหลที่ไหนมา ที่แทก็มนุษยปุถุชนธรรมดานี่เอง เปนยังไงนายพรานใหญใจฉกาจ?” “ผมรึ? ก็...ปกติเรียบรอยดีนครับ วาแตคุณหญิงมีธุระอะไรหรือครับ?” ี่ “เปลาหรอก...” แลวหลอนก็ลุกขึ้นยืน หันไปพยักหนากับแงซาย[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  10. 10. 467 “ไป! เรากลับกันเถอะ เธอไมนาจะไปโกหกฉันเลยวา พรานใหญของเรากําลังจับไขหลอกใหฉนเดินออกมาได เธอรูไหมวาเธอดูหมิ่นเขามากนะ ในการที่ไปบอกฉันวาเขาไมสบาย ัจอมพรานผูยิ่งใหญอยางเขานะรึ จะเปนอะไร เธอทําใหฉันตองพลอยเสียเวลานอนดวย” ดารินขยับตัวจะหันกลับ รพินทรรองออกมา “เดี๋ยว!...” แลวเขาก็หันไปมองแงซายอยางงงๆ พยายามทรงตัวนั่งตรง “แงซาย ฉันไมเขาใจอะไรเลย แกไปบอกอะไรนายหญิงหรือ?” “ผมเดินตรวจบริเวณ มาเห็นผูกองนอนตัวสั่นอยูครับ ผมเรียกหลายครั้ง ผูกองไมรูสก จับ ึตัวดู เห็นรอนมาก ผมก็เลยไปปลุกนายหญิง” “นี่แกเดินเขามาจนถึงตัวฉัน จับตัวฉันแลวหรือนี่?” “ครับ แตผูกองไมรูสึกเลย ผมจะปลุกแรงๆ ก็ไมกลา เพราะเห็นผูกองกําลังจับไข” “เธอตื่นไมเขาเรื่อง แงซาย ความจริงเขาไมไดเปนอะไรเลย ไป! กลับเถอะ กําลังนอนสบายทีเดียว ไปปลุกได” หลอนเสริมมาอยางหนาตาย เหนียวแขนแงซาย กาวออกเดิน “ผมยอมแพครับ คุณหญิง!” เสียงหาวๆ ดังมาจากพรานใหญ หลอนชะงักอีกครั้ง เลิกคิ้วเอียงคอหันมาดู รพินทรหัวเราะแหบๆ กลาวตอมา “แตผมขอตําหนิคุณหญิงสักหนอยเถิดวา คุณหญิงเปนศัลยแพทยผูชํานาญเสียเปลา เย็บแผลยังไงก็ไมทราบ ปลอยใหอักเสบทําพิษเอาได มิหนําซ้ําไขยังขึ้น” ดารินหันขวับมาเต็มตัว ยกมือเทาเอว ลืมตาโตรองออกมา “แน! ดูซิ ดูพดเขา คนบาอะไรยังงี้ก็ไมรู นี่พาลเปนเหมือนกันหรือนี่ ใครใชใหคณบุกปา ู ุบุกดงออกแรงหนักเมื่อเชานี้ หะ? แลวใครใชใหคณยิงปน .458 เลนเห็นเปนของสนุกเมื่อหัวค่ํานี้ ุฉันบอกคุณแลวไมใชเหรอวา คืนนี้แหละเปนไดรูฤทธิ์แลวมันผิดคําพูดไปไหม อวดเกงแลวก็เกงไปใหตลอดซิ ยอมแพทําไม” “หมออยามัวมาทะเลาะอยูกบคนไขเลยครับ จะชวยคนไขยังไงไดบางก็ชวยดีกวา ถา ั คนไขเกิดตายลง คุณหมอเองก็จะลําบาก หรือคิดวาสามารถเดินทางตอไปไดโดยไมจําเปนตองพึง ่พรานคนนี้ก็ตามใจ” หลอนจุปากเบาๆ โคลงศีรษะมองดูพรานใหญอยางสมน้าหนาแกมสมเพช แลวพยักหนา ํกับแงซายอีกครั้ง ทรุดตัวลงตามเดิมออกคําสั่งใหเขานอนราบลง “นาแปลกมากนะ ไมเคยมีประวัติที่ไหนมากอน แทนที่หมอจะขูคนไข คนไขกลับขูหมอ” “ก็หมอขูคนไขมานานแลวนี่ควรจะใหคนไขขูหมอเสียมั่งซิ”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  11. 11. 468 “สงสัยแผลที่เย็บไวจะปรินะ แลวก็คงจะติดเชื้อบาดทะยักแลว” “ตายเสียไดก็ดเี หมือนกัน สัญญาจางจะไดสุดสิ้นลงเสียที ไดเงินฟรีๆ ไมตองมาทนลําบากบุกปาฝาดงอยูอีก” “ไมตองกลัว ยังไมใหหนีตายเสียกอนหรอก ถึงยังไงก็ตองบังคับใหอยูเพื่อเปนลูกจางตามสัญญาตอไป แตก็ตองตามธรรมเนียมของหมอกับคนไขหนอยนะ คือถาหมอเกิดความหมันไส ่ขึ้นมา คนไขกตองเจ็บหรือทรมานมากหนอย รูๆ อยูแลวไมใชหรือวาหมอคนนี้บางทีก็มือเบา บางที ็ก็มอหนัก มันแลวแตเปนลมๆ ไป เอาละ ถอดเสื้อออก ดูแผลหนอยซิ” ื “ไมตองดูไมไดเหรอ ฉีดยาระงับประสาทใหผมสักเข็ม ยากินแกอกเสบสักเม็ดสองเม็ด ัมันก็ไอแคนั้นเอง” “ถาคิดวาจะรักษาตัวเองไดก็ดีเหมือนกัน ฉันจะทิ้งกระเปายานี่ไวให จัดการชวยเหลือตัวเองก็แลวกันนะ เลือกใชยาเอง ในนี้มียาทุกชนิด” รพินทรถอนใจเฮือก รูดซิปเสื้อแจ็กเกตหนังออกโดยดี แลวปลดดุมเสือลาสัตวชั้นในที่ใช ้ปกติในเวลากลางวันออก แบะอกเสี้ยวสีขาง อันมีบาดแผลที่เย็บไวให ดารินหัวเราะหึๆ ในลําคออยู เชนนั้น ใชไฟฉายตรวจสองดูบาดแผล เสียงพรานใหญบนเบาๆ  “หนาวจะตาย ยังใหถอดเสื้ออีก” “ไมตองบน!” หลอนตวาดเบาๆ ปนหนาเครงขรึม แลวแกลงถอนใจเฮือก หันไปทางแงซายผูคุกเขาสงบนิ่งอยูใกลๆ “แงซาย ถาไมมีพรานใหญคนนี้เสียแลว เธอพอจะรับหนาที่นําทางไปยังเทือกเขาพระศิวะไดไหม?” รพินทร ไพรวัลย กลืนน้ําลายลงคออยางยากเย็น หนุมกะเหรี่ยงพเนจรยิมฟนขาว สั่นหัว ้ “ผมเห็นจะไมมีทางนํานายหญิง กับคณะไปถึงเทือกเขาพระศิวะไดหรอกครับ เพราะผมไมรูทาง” “ตายเลย!...” ดารินอุทาน ทําหนาเศรา “แลวเราจะทํายังไงกันดีละ เขาเห็นจะไมรอดเสียแลวละ แผลอักเสบเปนพิษในขั้นอันตรายรายแรงทีเดียว ที่เย็บเอาไวแตกปริเปนหนอง ขึนขอบเขียวเลย เอา! ชวยกันไปตามมีตามเกิด ้ก็แลวกันนะ แตเพื่อความไมประมาท บอกใหพวกเราเตรียมขุดหลุมไวลวงหนาไดแลว สงสัยวาคงไมขามคืนนี้หรอก”  พรอมกับพูด หลอนจัดการฉีดยาใหเขาหนึ่งเข็ม รพินทรกะพริบตาปริบๆ มองดูหนาแพทยสาวคนสวยคูปรับสําคัญ แงซายคงยิ้มเห็นฟนขาวอยูเชนนัน ลุกขึ้นเดินไปแยกกองไฟ นํามา ้กอนขึ้นใกลๆ กับใตเกวียนทีรพินทรยึดเปนที่นอนสองกองเพื่อเพิ่มความอบอุนให ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  12. 12. 469 ระหวางทีหนุมกะเหรี่ยงพเนจรสาละวนอยูกับการสุมไฟ หญิงสาวสงยาเม็ดชุดหนึ่งให ่ เขา จอมพรานรับมาเดาะในฝามือแลวโยนเขาปาก หันไปควาขวดบรั่นดี แตหลอนเหนียวแขนไว ่ปลดกระติกน้าที่แขวนไวขางลอเกวียนสงใหเขาแทน รพินทรยกไหลนิดหนึ่งเทน้ําจากกระติกกรอก ํ ัตามหลังยาเขาไปโดยดี “จะเปนการดีทีเดียว ถาผมหลับลงในคืนนีแลวไมตนขึ้นมาอีก” ้ ่ื “ฉันก็คิดยังงันเหมือนกัน ถาไมหวงถึงขอผูกพันตามพันธะสัญญาจางที่เราเปนฝายหลวม ้ตัวเซ็นสัญญากับคุณไปแลว จะอยางไรก็ตาม คุณควรจะขอบใจแงซายใหมากหนอย เขามีความรูสึกที่ดีตอคุณเสียยิ่งกวาที่คุณมีตอเขาเสียอีก ถาไมใชเพราะแงซายละก็ ฉันคงไมเดินออกมาที่น”่ี พรานใหญยิ้มขรึมๆ มองไปทางหนุมกะเหรี่ยงพเนจรผูกาลังขนฟนมากอใหเขา แลวยัก ํไหลอีกครั้ง “แงซายมีความจําเปนในดานสวนตัว ไมนอยไปกวาคณะของคุณหญิงเหมือนกัน ในการที่จะตองชวยดูแลเอาใจใสผมไว ไมใหผมเปนอะไรไปเสียกอน จนกวาผมจะนําทางไปถึงเทือกเขาพระศิวะสําเร็จ” “หมายความวายังไง?” “ก็หมายความวา ถาไมมีผมเสียคนเดียว แงซายก็ไปไมถึงเทือกเขาพระศิวะ ที่เขาตองการจะไปใหถึงดวยวัตถุประสงคเรนลับอะไรสักอยางหนึ่ง เพราะฉะนั้นเขาก็คงไมอยากใหผมตายเสียกอน ซึ่งจุดมุงหมายอันนี้ ก็เปนจุดมุงหมายเดียวกับคุณหญิงนั่นแหละ” หลอนเลิกคิ้ว “ฮือม ก็อาจเปนไดนะ เพราะฉันเชื่อวาแงซายก็คงมีความรูสึกเชนเดียวกับฉันนั่นแหละคือหมั่นไสคุณเต็มประดา แตก็จําเปนที่จะตองพึ่งคุณ” พรานใหญหวเราะ จุดบุหรี่อัดควันลึก ั “แงซายเขาไปปลุกคุณหญิงรึ?” “ก็ไมไดปลุกหรอก ฉันไมไดนอนหลับ เห็นแงซายเขาไปยืนลับๆ ลอๆ อยูปลายตีนเตียงสนามของฉัน ฉันนอนสังเกตเขาอยูนาน รูสึกวาเขามีเรื่องอะไรที่ตองการจะพูดกับฉัน แตไมกลาเขา มาปลุกจึงถามออกไป แงซายก็บอกเรื่องทีมาพบคุณนอนสั่นเปนเจาเขาอยู” ่ “คุณหญิงไมไดนอนหลับเลย หรือวาหลับไปแลวเพิงจะตื่นขึ้นมา” ่ “ไมไดหลับเลย” “ตั้งแตเขานอนเมื่อตอนหัวค่ํา?” “ใช” “ผมนึกวาคุณหญิงหลับไปแลวเสียอีก เห็นเขานอนหัวค่ําผิดไปจากทุกคืน นี่กแปลวา ็ตลอดเวลา ไดยินคุณชายเชษฐา คุณไชยยันตและผมคุยกันอยูตลอดเวลานะซิ”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  13. 13. 470 “ก็ไดยนถนัดรูเ รื่องเขาใจดีเหมือนนั่งรวมวงอยูดวยนันแหละ เวนไวแตฉันนอนฟงอยูบน ิ ่ เตียง ในมุง” “ทําไมไมออกมาปรึกษาหารือกับพวกเราดวย” หลอนหัวเราะ “ขี้เกียจนั่งรวงวงอยูดวย รําคาญหนา เขมนใครอยูคนหนึ่งเลยหลบเขาไปนอนเสียงันเอง  ้ตั้งใจจะนอนใหหลับ แตบงเอิญมันไมหลับ” ั “รําคาญหนาผม?” “รูอยูแลวยังมีหนามาถามอีก” “ความจริงผมก็ตั้งใจแลววา จะพยายามทําตัวใหดีที่สุด ไมใหคณหญิงเกิดเขมนหนาขึ้น ุอีก แตความพยายามของผมมันชางลมเหลวไมเปนทา จนปญญาเอาเสียจริงๆ นึกไมออกเลยวา ผมไดทําอะไรใหคุณหญิงเกิดหมั่นไสขึ้นอีก” “นั่นนะซินะ มันแปลก อาจเปนเพราะดวงของเรามันเปนอริกันกระมัง ดูคณมันชาง ุขวางๆ ในสายตาหรือความรูสึกของฉันอยูตลอดเวลา ทั้งๆ ที่ฉันเองก็พยายามอยางยิ่งเหมือนกันในขอที่วาจะมองคุณในแงด” ี “เอาละ ในรอบ 24 ชั่วโมงที่แลวมา ผมไดทําอะไรใหเปนที่ขัดใจคุณหญิงบาง?” “แปลวาจะยอมรับผิดงั้นหรือ?” “เรียกวาเราหาทางปรับความเขาใจกันเสียดีกวา ถาผมผิด ผมก็จะยอมรับผิด แตถาผมไมผิด ผมก็จะไดชี้แจง” ดารินจุดบุหรีสูบบาง มองดูพรานใหญดวยประกายกึ่งเนือยชากึ่งแฝงความหมาย ชนิดที่ ่ เขาอานไมออก “คุณเปนคนไขของฉัน” หลอนเอยเนิบๆ เปาควันบุหรี่เปนทางยาวลงต่ํา ประสานมือกอดอกดวยความหนาวสะทานของอากาศกลางดึก “แตคุณอวดดีกับฉันมาก สั่งอะไรก็ฝาฝน ไมปฏิบัติตามคําสั่ง ตัวเองกําลังเจ็บ หมอสั่งใหหยุดพักนอนเฉยๆ เสียสักวัน กลับอวดเกงบุกปาออกแรงอีก เอาละ เมื่ออางวาจะออกสํารวจเพราะระแคะระคายเรื่องไอแหวง ก็ไมวาอะไรแลว หนอยกลับมาถึงแคมป ยังเอาปน .458 ออกมาซอมยิงเปาเลนเห็นเปนของสนุกกันใหญ แรงสะทอนถอยหลังของปนขนาดนั้น มันกระเทือนตอบาดแผลของคุณเทาไหรบาง นัดสองนัดก็ยังพอทําเนา นี่ยิงใหญ อวดเกง นึกวาตัวแข็งแรงทรหดอดทนเหนือกวามนุษยโดยทั่วไปทั้งหลายเขา บุญเหลือเกินนะ แผลที่เย็บไวมันไมถึงกับฉีกออกไป นั่นก็ไมอยากจะวาอะไรอีกเหมือนกัน ทีนพอจะเอายาใหกิน ถามวาเปนอยางไรบาง บอกไดหนาตาเฉยวา ี้ไมเปนอะไรเลย ก็ดีซ.ิ ..เมื่อไมเปนอะไรแลวจะตองพึ่งยา พึ่งหมอทําไม เสร็จแลวตัวเองมานอนเจ็บ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  14. 14. 471แผลตัวสั่นเปนเจาเขาอยู จนกระทั่งแงซายผานมาเห็นเขา ทนดูอยูไมได ถึงกับไปตามฉัน คนอยางนี้นะ นาเวทนานักหรือ?” “ถาคุณหญิงจะถือวา การเจ็บแผลของผมไมไดบอกกับคุณหญิง โดยที่ตัวเองพยายามจะลืม หรือไมเอาใจใสกับมันเสีย คิดวามันจะทุเลาไปเอง เปนความผิดละก็ ผมก็ขอยอมรับผิด” “รับสารภาพมาเสียไดอยางนีก็ดี จะไดปราณีกนไดบางเมือเวลาเดินปาหรือนั่งหาง ถึงแม ้ ั ่ฉันจะเขมนหนาคุณสักขนาดไหน ฉันก็ยงตองจําใจปฏิบัติตามคําสั่งเชื่อฟงคุณ ไมวาคุณจะเบงสัก ัขนาดไหน เพราะยอมรับในความจริงวา คุณเปนผูนา มีความชํานาญเหนือกวาและรับผิดชอบ ํโดยตรง ทั้งดุ ทั้งขู ทั้งบลั๊ฟสารพัด ทีนี้พอคุณกลายมาเปนคนไขของฉันบาง ฉันเปนหมอ คุณยังมาทําเกกทาอวดวิเศษอยูอีกงั้นหรือ” “ครับ ผมเขาใจแลววา ทีใครก็ทีใคร” “ออ! นี่กลาอาฆาตงั้นหรือ? เดี๋ยวเหอะ...เดี๋ยวไอยาที่ฉดแกปวดมันกลายเปนยาพิษขึนมา ี ้เสียเทานั้น เห็นไหม เทาแลวเทารอด ก็อดขวางไมไดอยูนั่นเอง”  “ครับๆ ผมกลัวคุณหมอแลว กลัวลานเลย” รพินทรยกมือไหวทวมหัว ดารินคอนนิดหนึ่ง บนอุบอิบในลําคอพรอมกับลุกขึ้นยืน  “เอาละ นอนพักเสีย ไมตองคอยกังวลอะไรอีก คืนนี้ฉนจะสั่งใหแงซายอยูยามตรวจระวัง ั ตลอดทั้งบริเวณแคมปของเราเอง เดี๋ยวจะใหแงซายเอาผาหมมาใหอกผืน เห็นผาหมแลวทุเรศสิ้นดี ีผืนเทากระแบะมือ ดํายังกะผาขี้ริ้ว” กลาวจบ หลอนก็เดินกลับไปยังเต็นท มีแงซายตามหลังไปดวย ครูใหญอดีตนายทหารกองโจรกะเหรี่ยงก็เดินกลับมาที่เขาอีกครั้ง หอบผาหมผืนใหญใหมเอียมผืนหนึ่งมาสงใหเขา ่ “นายหญิงใหเอามาใหผูกอง” “ขอบใจมาก แงซาย” พรานใหญกลาวเรียบๆ ตาจับนิ่งอยูที่ใบหนาของคนรับใชประจําตัวของคณะนายจาง ยิ้มใหนดหนึ่ง ิ “ฉันอาจเดินทางพรุงนี้ไมได ถาหากแกไมไปตามนายหญิงออกมา” “ผูกองเปนยังไงบาง?” “ดีขึ้นมาก พรุงนี้คงเดินไดโดยปกติ ถาไดหลับสัก 5-6 ชั่วโมง ใหตายซิ! ฉันไมยกรูตัว ัเลย ตอนที่แกเขามาดูฉันใกลๆ และถูกเนื้อตองตัวฉัน ถาเสือมันยองเขามาคาบก็คงเสร็จไปแลว” “นายหญิง สั่งผมใหมาบอกผูกองวา นอนใหหลับสนิท ใหผมดูแลบริเวณแคมปตลอดทั้งคืน”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  15. 15. 472 รพินทรพยักหนา ปดปากหาว บาดแผลที่ปวดระบมอยูเมือสักครูนี้ บัดนี้ทุเลาลงมากแลว ่ประสาทออนระโหย หนังตาหนักอึ้งเพราะฤทธิ์ยานอนหลับ “ดีมาก! ฝากดูแลแทนดวยนะ ความจริงแกไมจําเปนตองมาอยูยามตลอดทั้งคืนหรอก เวรอยูยามของพวกลูกหาบมีประจําอยูแลว จะพักนอนบางก็ได แตควรหูไวหนอยเทานั้น สําหรับฉัน คืนนี้คงหลับเปนตาย” “นอนหลับใหสบายเถิดครับ โปรดอยางกังวล” พรานใหญเอนตัวลงนอนอีกครั้ง ใชผาหมที่บริจาคมาให โดยนายจางสาวคนสวยคลุมทับผาผวยบางๆ เกาๆ ของเขาอีกชั้นหนึ่ง เลื่อนหมวกสักหลาดลงมา หลุบหนาหลุบตาลง แงซายจัดการเติมเชื้อฟนเขาไปในกองไฟที่สุมอยูขางๆ กายเขาทั้งสองดาน แลวเดินผละไปเงียบๆ  จะเปนเพราะความหนาวเย็นแทบจัดเขากระดูกดําหรืออะไรก็ไมทราบได จอมพรานสะดุงลืมตาขึ้น พบตัวเองนอนขดตัวตะแคงคู หมวกที่ปดหนาไวหลุดตกไปขางๆ ไฟที่กออยูใกลเขา ทั้งสองกองหมดเปลวแลว เหลือแตถานแดงวับแวมบริเวณแคมปรอบดาน แลเห็นเปนภาพสลัวรางตะคุมๆ อยูทั่วไป ทางปลายเทาของเขา รางเปนเงาทะมึนของแงซายยืนอยูที่นั่น มือขวาถือไรเฟล มือซายมี ไฟฉายแปดทอน กําลังฉายกราดไปมาออกไปยังราวปาอันมืดมิด รพินทรขยับตัวขึ้นในลักษณะครึ่งนั่งครึ่งนอน พอดีกบที่ใบหนานั้นหันมาทางเขาพอดี ัตาของหนุมกะเหรียงพเนจรผูลึกลับที่ประสานเขา เปนประกายประหลาดอยูในเงามืดอันคลุมเครือ ่ กอนที่เขาจะเอยปากเชนไร แงซายก็เคลื่อนเขามาใกลมองเห็นกันไดถนัด ดวงหนาสีทองแดงเปนเงามันละเลื่อมนันมีแววกังวลอึดอัดใจเรนลับ ้ “ผูกองไมไดหลับหรอกหรือ?” เสียงของแงซายแหบต่ําแผวเบา “ฉันตื่นเดียวนีเ้ อง มีอะไรผิดปกติหรือ?” ๋ พรานใหญถาม พยายามกวาดสายตาไปรอบๆ แลวมาจับนิ่งอยูทใบหนานันดวยความ ี่ ้พิศวง แงซายขมวดคิ้ว สายหนาชาๆ ปฏิเสธ แลวหยุดชะงักนิ่งเหมือนจะใชประสาททุกสวน คนหาอะไรสักอยางหนึ่งแลวยิ้มออกมากรานๆ เสียงที่กลาวตอมาเกือบจะเปนเสียงกระซิบ “ไมมอะไรผิดปกติ แต...” ี อดีตนายทหารโจรกะเหรี่ยง ฉายไฟกราดสูงต่ําไปยังแนวปาทึบรอบดานอีกครั้ง “ผูกองรูสึกเหมือนอยางที่ผมรูสึกหรือเปลา?” “รูสึกอะไร?” “คืนนี้ ปาทั้งปาเงียบเหลือเกิน ผิดไปกวาทุกคืน”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  16. 16. 473 แมจะงวงแสนงวง รพินทร ไพรวัลย ก็ตาสวางโพลนขึ้นในบัดนั้น กะพริบตาถี่ๆ จองหนาแงซาย แลวพยายามเงี่ยหูสดับรหัสปา เกงที่เคยเกกรองนานๆ ครั้งไดยนลอยตามลมมาแตไกล ิตลอดทั้งคืน บัดนี้เงียบสงบ ชางซึ่งมักจะรองอยูในหุบก็หายไป แมแตเสือ หรือหมาปา อันมักสงเสียงประดับดงแถบนี้อยูตามปกติ ก็ไมปรากฏ คงไดยนแตเสียงน้ําคางที่หยดลงมากระทบพื้นใบไม ิแหงอยูเ ปาะแปะเปนจังหวะ ภายหลังจากสะกดใจฟงอยูครูใหญ รพินทรก็หัวเราะออกมาเบาๆ “แกลืมไปแลวหรือแงซาย เมือตอนหัวค่ํา เราทดลองไรเฟลออกสนั่นปา สัตวในละแวกนี้ ่มันตื่นเสียงปนเตลิดหนีไปหมด” แงซายโคลงหัวชาๆ อยูเชนนั้น กัดริมฝปาก “มันเงียบที่สุดของความเงียบ! เกง กวาง เสือ ชาง หรือหมาปาอาจไมมีเสียงใหเราไดยินได หากมันไมไดอยูในละแวกใกลเคียง แตจักจั่น เรไร และตุกแกปา ทําไมมันถึงพากันพรอมใจ เงียบสงบลงไปหมดเชนนี!” ้ พรานใหญยันกายลุกขึ้นนั่งตัวตรงในทันทีนั้น เงียโสตสดับตรับฟงเสียงอีกครั้ง...จริง ่ของแงซาย ดงทึบอันชุกชุมà

×