The happening - 1
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Like this? Share it with your network

Share
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Be the first to comment
    Be the first to like this
No Downloads

Views

Total Views
488
On Slideshare
478
From Embeds
10
Number of Embeds
1

Actions

Shares
Downloads
1
Comments
0
Likes
0

Embeds 10

http://lj-toys.com 10

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
    No notes for slide

Transcript

  • 1. The Happening
    The Happening
    The Happening
  • 2. Ik schoot recht en ik zag… geel. Mijn hele lichaam stond vol met zweet.
    Ik probeerde mijn droom te vergeten. Hoewel het eigenlijk geen droom was.
  • 3. Vier weken geleden was dit gebeurd. En door dit voorval ben ik in deze instelling beland.
    De deur ging open: “Bezoek voor je. Het zijn je ouders.” Snel smeet ik wat water in mijn gezicht en volgde de vrouw, mijn begeleidster, richting de bezoekerszaal.
  • 4. “Hallo” Zei ik droog tegen mijn ouders.
    We zaten in een grijze kamer met zwarte tafels en stoelen.
    “Hey Imke.” Zei mijn moeder, Linda, voorzichtig.
    “Ben ik je dochter soms niet meer nu ik hier zit?” Vloog ik tegen hen uit.
    “Natuurlijk wel, waarom zeg je nu zoiets?”
    “Normaal gezien noem je mij Immie of Liffie, maar nu gewoon Imke.”
    “Zo was het niet bedoeld, ik…”
    “Jij weet niet hoe je je moet gedragen tegenover je dochter die in een instelling zit, is het niet?”
  • 5. “Laten we het over iets anders hebben.” Stelde mijn vader, Herman, voor.
    “Over hoe jullie vrije leven is soms?”
    “Eu… nee”
    Ik stormde van de tafel weg en meteen stonden er drie mensen rond mij die me vasthielden en wegbrachten naar mijn kamer.
    De Vernedering.
  • 6. In mijn kamer plofte ik op mijn bed en begon ik te huilen.
    Waarom ik? Waarom moest ik dit meemaken?
  • 7. Ik hoorde geklop op de deur en dan de vriendelijke stem van mijn begeleidster, Cynthia: “Mag ik binnenkomen?”
    Tegen haar kon ik geen nee zeggen, ze was te lief voor mij: “Doe maar.”
  • 8. Ze hurkte naast me neer en wreef met een warme hand over mijn rug. Een tijdlang was het stil. Wanneer mijn tranen opgedroogd waren ging Cynthia recht voor me staan en zei rustig: “Je zit volop in de ontkenningsfase, het is normaal dat je zo reageert.”
  • 9. Ik had al zoveel keer uitgelegd wat er was gebeurd, dat ik te vermoeid was om het nog eens uit te leggen. IK had de hoop opgegeven.
  • 10. Cynthia ging verder met haar uitleg: “Je moet proberen hier weer tot rust te komen. Hoe sneller dat lukt, hoe sneller je hier weg mag. Je zit nog niet in een te ver stadium, dus je kan je nog herpakken.”
  • 11. ‘Ik ben niet gek! Ik hoef me niet te herpakken!’ Dacht ik.
    Even later ging Cynthia weg en ik gooide me terug op bed. Het was alsof ik weer die spuit in mijn arm voelde en ik in een diepe slaap viel.
  • 12. Ik keek rond mij en zag in de schemering veel gedaantes. Tussen mij en de gedaantes was er glas. Plotseling ging het licht aan. Het was veel te fel, dus ik kneep mijn ogen dicht. IK hoorde mensen binnenkomen, maar ik kon niet verstaan wat ze fluisterden.
  • 13. Voorzichtig deed ik mij ogen terug open. Van schrik schoot ik een meter achteruit. De gedaantes van daarnet waren opgezette mensen. En de mensen die waren binnengekomen, waren Milan en zijn vader, de chirurg.
  • 14. Op de muren hingen allemaal prenten met fixatie op de ogen. Ik legde de link tussen ogen en een chirurg: Hij was een oogchirurg.
  • 15. Ik schrok toen hij me ineens aansprak: “Ik zou meewerken, anders ondergaat jouw hetzelfde lot als hun.”
    Hij wees naar de opgezette mensen.
  • 16. Opeens snapte ik wat hier gaande was: Zijn vader wou mij gebruiken voor tests. Ik moest hier wegraken, anders was het gedaan met mij.
  • 17. “We komen straks terug.” Zei Milan nu.
    Ik was te versuft om te smeken om mij hier niet achter te laten. Mijn maag rammelde en mij mond was droog.
  • 18. Ik besloot dat ik zou proberen te slapen.
    Ik piekerde nog een lange tijd, maar uiteindelijk viel ik toch in slaap.
  • 19. Ik werd gewekt door gestommel op de trap en vervolgens het licht dat aanging. Het waren Milan en zijn vader weer.
  • 20. Zijn vader maakte de glazen deur los waarachter ik opgesloten zat.
    “Durf te schreeuwen of weg te lopen” Ik besloot om braaf met hem mee te lopen.
  • 21. Hij duwde me op een stoel en zei: “Ik ga je weer verdoven, maar het gaat langer duren eer je in slaap bent. Als ik je weer zo’n zware dosis geef, kan ik je niet meer gebruiken voor tests.”
    Hij sneed om aan te duiden dat ik dan dood zou gaan met zijn vinger over zijn keel.
  • 22. Hij pakte zijn spuit en ik verstijfde helemaal. Weer volgde er een prik in mijn arm, maar deze keer viel ik niet meteen om.
  • 23. Ik zag dat hij een tafel met operatiegrief klaarmaakte.
    “Ik kan dit niet aanzien, ik ga een wandeling maken.” Zei Milan.
    Hij liep weg en ik bleef alleen met zijn vader achter.
  • 24. “Ik ben mijn pincet vergeten, ik kom zo terug.”
    Ik dacht: ‘Dit is mijn kans.’
    Zodra hij weg was sloop ik naar boven, hopend dat ik niemand zou tegenkomen.
    Mijn benen voelden aan als lood.
  • 25. Op goed geluk kwam ik in de living en vandaar ging ik naar de hal. Door het raam zag ik Milan door de poort gaan en hem op slot doen.
    Ik liep zo snel ik kon naar de poort.
  • 26. Ik verzamelde al mijn kracht en probeerde over de poort te klimmen. Ik pijnigde mijn been en zag dat het begon te bloeden.
    Uiteindelijk viel ik aan de straatkant van de poort en kleuterde terug recht.
  • 27. Eraan denkend dat hij door had dat ik weg was, begon ik te lopen. Met mijn laatste kracht vocht ik tegen de slaap.
  • 28. Wordt vervolgd…