SKOROGOSZCZ - miejscowość położona na pograniczu historycznego Górnego i Dolnego Śląska, nieopodal ujścia Nysy Kłodzkiej do Odry. Jedno z najstarszych miasteczek na Śląsku. Wymieniona w dokumentach już w 1223 roku. Prawa miejskie uzyskała ok.1271 roku. Flaga i herb Skorogoszczy

SKOROGOSZCZ - miejscowość położona na pograniczu historycznego Górnego i Dolnego Śląska, nieopodal ujścia Nysy Kłodzkiej do Odry. Jedno z najstarszych miasteczek na Śląsku.

Wymieniona w dokumentach już w 1223 roku. Prawa miejskie uzyskała ok.1271 roku.

Dokument o Skorogoszczy z 1223 r.

Skorogoszcz W roku 1383 Skorogoszcz określona została jako miasto i twierdza, jednak brak dokładniejszych wiadomości o rodzaju i rozmiarach umocnień istniejących w tamtych czasach.

W roku 1383 Skorogoszcz określona została jako miasto i twierdza, jednak brak dokładniejszych wiadomości o rodzaju i rozmiarach umocnień istniejących w tamtych czasach.

Skorogoszcz Miejscowość zawdzięcza swój rozwój strategicznemu położeniu nad rzeką Nysą Kł. oraz wzdłuż ważnego szlaku handlowego Via Regia , biegnącego z Niemiec przez Wrocław, Kraków na Ukrainę. Na tej właśnie, najczęściej uczęszczanej drodze władcy śląska założyli komorę celną w Skorogoszczy.

Miejscowość zawdzięcza swój rozwój strategicznemu położeniu nad rzeką Nysą Kł. oraz wzdłuż ważnego szlaku handlowego Via Regia , biegnącego z Niemiec przez Wrocław, Kraków na Ukrainę. Na tej właśnie, najczęściej uczęszczanej drodze władcy śląska założyli komorę celną w Skorogoszczy.

Skorogoszcz Osada Skorogoszcz na mapie śląskich traktów była ważnym punktem militarnym; szlak służył podczas wojen do przemarszu wojsk, a w czasie pokoju karawanom kupieckim, w miejscu przeprawy przez rzekę, gdzie najłatwiej było przeprawić się i przewieźć towary.

Osada Skorogoszcz na mapie śląskich traktów była ważnym punktem militarnym; szlak służył podczas wojen do przemarszu wojsk, a w czasie pokoju karawanom kupieckim, w miejscu przeprawy przez rzekę, gdzie najłatwiej było przeprawić się i przewieźć towary.

Komora celna Książęca komora celna w Skorogoszczy ze względów naturalnych (most na Nysie Kł.) była dogodnym punktem do prawidłowej kontroli ruchu komunikacyjnego, gdyż trudno ją było obejść czy objechać. Zadaniem komory celnej w Skorogoszczy było pobieranie opłat od kupców wiozących towar do sprzedania. Funkcjonowanie komory celnej dawało księciu opolskiemu z pewnością duże dochody i stało na straży suwerenności jego terytoriom.

Książęca komora celna w Skorogoszczy ze względów naturalnych (most na Nysie Kł.) była dogodnym punktem do prawidłowej kontroli ruchu komunikacyjnego, gdyż trudno ją było obejść czy objechać.

Dokument o komorze celnej w Skorogoszczy z 1 X 1310 r.

Skorogoszcz Utrzymywanie takiego strategicznego miejsca wymagało z pewnością obsługi, która w Skorogoszczy mogła posiadać ufortyfikowany obiekt, być może jakąś wieżę mieszkalną na miejscu wcześniejszego grodu , która mogła stanowić jeden z elementów późniejszego zamku w Skorogoszczy. W imieniu księcia bezpośrednią władzę nad komorą celną i swoją siedzibę mógł sprawować wójt dziedziczny.

Utrzymywanie takiego strategicznego miejsca wymagało z pewnością obsługi, która w Skorogoszczy mogła posiadać ufortyfikowany obiekt, być może jakąś wieżę mieszkalną na miejscu wcześniejszego grodu , która mogła stanowić jeden z elementów późniejszego zamku w Skorogoszczy.

W imieniu księcia bezpośrednią władzę nad komorą celną i swoją siedzibę mógł sprawować wójt dziedziczny.

Po śmierci ostatniego księcia opolskiego Jana II Dobrego księstwo opolsko-raciborskie przejęli austriaccy Habsburgowie. W 1557 roku doszło do utworzenia posiadłości ziemskiej Skorogoszcz. Siedzibą panujących w Skorogoszczy była samodzielna gmina zamkowa, która składała się z posiadłości rycerskiej, kilku domów mieszkalnych i zabudowań gospodarczych.

Po śmierci ostatniego księcia opolskiego Jana II Dobrego księstwo opolsko-raciborskie przejęli austriaccy Habsburgowie.

W 1557 roku doszło do utworzenia posiadłości ziemskiej Skorogoszcz.

Siedzibą panujących w Skorogoszczy była samodzielna gmina zamkowa, która składała się z posiadłości rycerskiej, kilku domów mieszkalnych i zabudowań gospodarczych.

Właściciele zamku Pierwszymi, udokumentowanymi w XVI w. (ok. 1604 r.), posiadaczami Skorogoszczy byli bracia baronowie von Bees. Po nich w 1672 r. zamek przechodzi wraz z miastem na barona Ferdynanda von Pawlowskiego. Następnie dobra skorogoskie i zamek odziedziczył hrabia Johann Leopold von Verdugo-Tworog, a po jego śmierci 20 IV 1740 r. jego żona, która wyszła ponownie za mąż za hrabiego Magnusa Ludwiga Schack von Wittenau

Pierwszymi, udokumentowanymi w XVI w. (ok. 1604 r.), posiadaczami Skorogoszczy byli bracia baronowie von Bees.

Po nich w 1672 r. zamek przechodzi wraz z miastem na barona Ferdynanda von Pawlowskiego.

Następnie dobra skorogoskie i zamek odziedziczył hrabia Johann Leopold von Verdugo-Tworog, a po jego śmierci 20 IV 1740 r. jego żona, która wyszła ponownie za mąż za hrabiego Magnusa Ludwiga Schack von Wittenau

Pałac w Skorogoszczy w poł. XVIII w.

Właściciele zamku W 1795 r. zamek wraz z miastem kupuje szambelan dworu, hrabia Gottlieb Siegmunt von Zedlitz.

W 1795 r. zamek wraz z miastem kupuje szambelan dworu, hrabia Gottlieb Siegmunt von Zedlitz.

Plan Skorogoszczy z poł. XVIII w. Rys.F.B.Werner

Właściciele zamku W 1805 r. hrabia von Zedlitz zbył skorogoskie włości hrabiemu Aleksandrowi von Wartensleben. Kolejny „Pan na Skorogoszczy” – niejaki Glauer, w 1825 r. sprzedał zamek Skorogoszcz wraz z Błażejowicami i Chróściną za 67150 talarów. W 1825 r. nowy właściciel główny dyrektor poczty z Wrocławia Schwürz. Dokonał gruntownej przebudowy zamku w Skorogoszczy, dobudowując dwie wieże zamkowe. Zamek ten, jak na owe czasy, był bardzo okazały.

W 1805 r. hrabia von Zedlitz zbył skorogoskie włości hrabiemu Aleksandrowi von Wartensleben.

Kolejny „Pan na Skorogoszczy” – niejaki Glauer, w 1825 r. sprzedał zamek Skorogoszcz wraz z Błażejowicami i Chróściną za 67150 talarów.

W 1825 r. nowy właściciel główny dyrektor poczty z Wrocławia Schwürz. Dokonał gruntownej przebudowy zamku w Skorogoszczy, dobudowując dwie wieże zamkowe. Zamek ten, jak na owe czasy, był bardzo okazały.

Widok wież zamkowych z za Nysy Kłodzkiej (ok.1900 r.)

Barokowy pałac w Skorogoszczy (stan z 1904r.)

Właściciele zamku W roku 1842 Skorogoska posiadłość zamkowa znalazła nowych właścicieli w osobach Carla i Juliusa (ojciec i syn) Hörleinów za sumę 85 000 talarów. Kolejni nabywcy dóbr skorogoskich wnosili na swoich włościach masywne, murowane budynki gospodarcze. Należy zaznaczyć, że do posiadłości skorogoskich (Herrschaft Schurgast) należało wówczas także dominium Skarbiszów. W roku 1844 dobra skorogoskie, za sumę 105 000 talarów, przeszły w ręce rotmistrza von Spiegel. W 1862 r. skorogoski majątek kupuje porucznik Fryderyk von Cramon.

W roku 1842 Skorogoska posiadłość zamkowa znalazła nowych właścicieli w osobach Carla i Juliusa (ojciec i syn) Hörleinów za sumę 85 000 talarów.

Kolejni nabywcy dóbr skorogoskich wnosili na swoich włościach masywne, murowane budynki gospodarcze.

Należy zaznaczyć, że do posiadłości skorogoskich (Herrschaft Schurgast) należało wówczas także dominium Skarbiszów.

W roku 1844 dobra skorogoskie, za sumę 105 000 talarów, przeszły w ręce rotmistrza von Spiegel.

W 1862 r. skorogoski majątek kupuje porucznik Fryderyk von Cramon.

Pocztówka ze Skorogoszczy

Właściciele zamku W 1874 roku możny ród górnośląskich Schaffgotschów z Kopic k/Grodkowa powiększył swe dobra o posiadłości w Mikolinie, Zawadzie (obecnie część Golczowic) o Golczowice i Skorogoszcz. Siedziba tych dóbr mieściła się na zamku w Skorogoszczy. Właścicielką tych nowych nabytków majątkowych została hrabina Elisabeth (1862 – 1952 r.), córka Hansa Urlicha von Schaffgotscha i Joanny Gryzik von Schomberg-Godula. Hrabina Elisabeth zarządzała skorogoskimi dobrami wraz ze swym mężem baronem Ottonem von Ketteler (1851-1889 r.), pochowanym na cmentarzu w Skorogoszczy.

W 1874 roku możny ród górnośląskich Schaffgotschów z Kopic k/Grodkowa powiększył swe dobra o posiadłości w Mikolinie, Zawadzie (obecnie część Golczowic) o Golczowice i Skorogoszcz. Siedziba tych dóbr mieściła się na zamku w Skorogoszczy. Właścicielką tych nowych nabytków majątkowych została hrabina Elisabeth (1862 – 1952 r.), córka Hansa Urlicha von Schaffgotscha i Joanny Gryzik von Schomberg-Godula.

Hrabina Elisabeth zarządzała skorogoskimi dobrami wraz ze swym mężem baronem Ottonem von Ketteler (1851-1889 r.), pochowanym na cmentarzu w Skorogoszczy.

Krzyż nagrobny barona von Ketteler

Po śmierci barona wdowa Hrabina Elisabeth w 1892 r. wychodzi ponownie za mąż za hrabiego Kaspra von Korff-Kerssenbrock (1852-1928), pochowanego na cmentarzu w Skorogoszczy. Hrabina z obu tych małżeństw miała dwanaścioro dzieci. Rodzina von Karssenbrocków w 1901 r.

Po śmierci barona wdowa Hrabina Elisabeth w 1892 r. wychodzi ponownie za mąż za hrabiego Kaspra von Korff-Kerssenbrock (1852-1928), pochowanego na cmentarzu w Skorogoszczy.

Hrabina z obu tych małżeństw miała dwanaścioro dzieci.

Hrabiowie Elisabeth i Kasper von Kerssenbrock- rok 1892

Herb hrabiów von Kerssenbrock

Początkowo hrabiowie mieszkali w starym barokowym zamku, który z biegiem czasu okazał się niewygodny i mocno zawilgocony.

Początkowo hrabiowie mieszkali w starym barokowym zamku, który z biegiem czasu okazał się niewygodny i mocno zawilgocony.

Barokowy Pałac w Skorogoszczy

Nowy pałac W 1910 r. von Kerssenbrockowie wybudowali nowy zamek w Skorogoszczy, który został zaprojektowany przez wrocławskich architektów Alfreda Bottchera i Richarda Gaze.

W 1910 r. von Kerssenbrockowie wybudowali nowy zamek w Skorogoszczy, który został zaprojektowany przez wrocławskich architektów Alfreda Bottchera i Richarda Gaze.

Pałac Ostatecznie wznoszenie nowego pałacu ukończono w 1913 r. Wybudowanie rezydencji w stanie surowym kosztowało ok. dwóch milionów marek. Do pałacu, przez park, wiodła główna aleja klonowa, po bokach której stały stylowe latarnie, a przed wejściem do rezydencji był pielęgnowany półokrągły trawnik.

Ostatecznie wznoszenie nowego pałacu ukończono w 1913 r. Wybudowanie rezydencji w stanie surowym kosztowało ok. dwóch milionów marek.

Aleja parkowo-pałacowa

Pałac Budowla była imponująca, solidna, trzypiętrowa. Nad wejściem w fasadzie głównej nad duża werandą wznosiły się cztery potężne kolumny, a w tympanonie widniały dwa hrabiowskie herby rodowe.

Budowla była imponująca, solidna, trzypiętrowa. Nad wejściem w fasadzie głównej nad duża werandą wznosiły się cztery potężne kolumny, a w tympanonie widniały dwa hrabiowskie herby rodowe.

Fasada Pałacu

Wnętrza Przez werandę wchodziło się do szerokiego hollu. Tu po prawej stronie mieściła się dobrze wyposażona kaplica zamkowa. Kaplica

Przez werandę wchodziło się do szerokiego hollu. Tu po prawej stronie mieściła się dobrze wyposażona kaplica zamkowa.

Wnętrza Inne parterowe pomieszczenia używane były na biuro, pokój przyjęć, pokoje mieszkalne, salon, kuchnię itp. Z holu marmurowe schody prowadziły na pierwsze piętro, a tam znajdowały się kolejne pomieszczenia.

Inne parterowe pomieszczenia używane były na biuro, pokój przyjęć, pokoje mieszkalne, salon, kuchnię itp.

Z holu marmurowe schody prowadziły na pierwsze piętro, a tam znajdowały się kolejne pomieszczenia.

Pałac w swej okazałości

Pałac O wielkości tej nowej rezydencji niech świadczy fakt, że podczas polowań na zamku w Skorogoszczy mogło przebywać ok. 300 gości. Skorogoszcz mogła się więc poszczycić niezwykłym obiektem architektonicznym z bogatą historią.

O wielkości tej nowej rezydencji niech świadczy fakt, że podczas polowań na zamku w Skorogoszczy mogło przebywać ok. 300 gości.

Skorogoszcz mogła się więc poszczycić niezwykłym obiektem architektonicznym z bogatą historią.

Ostatecznie, z powodu kryzysu gospodarczego, początkiem lat trzydziestych hrabiowska rodzina przeprowadziła się do skromniejszej rezydencji, położonej w zachodniej części Skorogoszczy - do willi nad Kanałem Młyńskim (obecnie budynek Domu Dziecka).

Ostatecznie, z powodu kryzysu gospodarczego, początkiem lat trzydziestych hrabiowska rodzina przeprowadziła się do skromniejszej rezydencji, położonej w zachodniej części Skorogoszczy - do willi nad Kanałem Młyńskim (obecnie budynek Domu Dziecka).

Dotychczasową rezydencję-nowy klasycystyczny zamek przekazali Misjonarzom z Mariannhill, którzy we wrześniu 1933 r. urządzili w nim seminarium misyjne. Pierwszym rektorem skorogoskiego seminarium został o.Marzelin Bruno (1879-1938), spoczywający na naszym cmentarzu. Liczba seminarzystów dochodziła nawet do stu osób. Jednym z wykładowców był tu, znany starszym mieszkańcom, o.Paweł Ozimek.- powojenny proboszcz parafii Skorogoszcz.

Dotychczasową rezydencję-nowy klasycystyczny zamek przekazali Misjonarzom z Mariannhill, którzy we wrześniu 1933 r. urządzili w nim seminarium misyjne.

Studenci Seminarium Misyjnego CMM w skorogoskim parku (rok szkolny 1934/35)

Ostatnie lata pałacu Jednak w 1940 r. hitlerowskie władze zamknęły seminarium mieszczące się skorogoskim zamku. Urządzono tu obóz przejściowy dla 1300 niemieckich przesiedleńców z Wołynia, Bukowiny,Rumuni i Besarabii. W latach 1942-43 pałac zmodernizowano na dom wypoczynkowy dla SS-manów. W czasie działań frontowych styczeń-luty 1945 r. pałac został uszkodzony przez pociski artyleryjskie. Jak wspomina w swoim pamiętniku z marca 1945 r. o.Gerard Wojaczek: „ ...Ku wielkiej mojej żałości płomienie również strawiły Dom Misyjny-pałac. Nieme i puste stały zewnętrzne mury i kominy jak skarżący ku niebu świadkowie...”

Jednak w 1940 r. hitlerowskie władze zamknęły seminarium mieszczące się skorogoskim zamku. Urządzono tu obóz przejściowy dla 1300 niemieckich przesiedleńców z Wołynia, Bukowiny,Rumuni i Besarabii.

W latach 1942-43 pałac zmodernizowano na dom wypoczynkowy dla SS-manów. W czasie działań frontowych styczeń-luty 1945 r. pałac został uszkodzony przez pociski artyleryjskie.

Jak wspomina w swoim pamiętniku z marca 1945 r. o.Gerard Wojaczek:

„ ...Ku wielkiej mojej żałości płomienie również strawiły Dom Misyjny-pałac. Nieme i puste stały zewnętrzne mury i kominy jak skarżący ku niebu świadkowie...”

Ruiny skorogoskiego zamku, lata 60-te XX wieku

Ostatnie lata pałacu O.G.Wojaczek - ostatni rektor skorogoskiego seminarium - oraz o.Paweł Ozimek próbowali wraz z parafianami „podnieść z ruin” zniszczony pałac jednak decyzja władz państwowych była nieubłagalna - obiekt należy rozebrać, a materiał rozbiórkowy przekazać na Społeczny Komitet Odbudowy Stolicy i Kraju.

O.G.Wojaczek - ostatni rektor skorogoskiego seminarium - oraz o.Paweł Ozimek próbowali wraz z parafianami „podnieść z ruin” zniszczony pałac jednak decyzja władz państwowych była nieubłagalna - obiekt należy rozebrać, a materiał rozbiórkowy przekazać na Społeczny Komitet Odbudowy Stolicy i Kraju.

Ruiny pałacu

Rozbiórka pałacu Mówiąc za prof. Stanisławem S.Nicieją przykład pałacu w Skorogoszczy „...Pokazuje równocześnie jak zły czas, pozbawieni wrażliwości i estetyki ludzie oraz zwykła gnuśność, lenistwo i niefrasobliwość okrutnie doświadczyła ten obiekt, zamieniając go w ruinę a następnie ścierając doszczętnie z powierzchni ziemi”

Mówiąc za prof. Stanisławem S.Nicieją przykład pałacu w Skorogoszczy „...Pokazuje równocześnie jak zły czas, pozbawieni wrażliwości i estetyki ludzie oraz zwykła gnuśność, lenistwo i niefrasobliwość okrutnie doświadczyła ten obiekt, zamieniając go w ruinę a następnie ścierając doszczętnie z powierzchni ziemi”

W styczniu 1945 r. hrabiowska rodzina opuściła Skorogoszcz przed zbliżającym się frontem sowieckim. Po ostatnich „Panach na Skorogoszczy” pozostało w okolicy: kilkadziesiąt budynków mieszkalnych i gospodarczych, szczątkowa zabudowa przypałacowa (min. budynek szkolny w parku), szpital (obecnie przedszkole), magazyn gorzelniany, hala tartaku hydrofornia wraz ze strzelistą wieżą ciśnień budynek Domu Dziecka.

W styczniu 1945 r. hrabiowska rodzina opuściła Skorogoszcz przed zbliżającym się frontem sowieckim.

Po ostatnich „Panach na Skorogoszczy” pozostało w okolicy:

kilkadziesiąt budynków mieszkalnych i gospodarczych,

szczątkowa zabudowa przypałacowa (min. budynek szkolny w parku),

szpital (obecnie przedszkole),

magazyn gorzelniany,

hala tartaku

hydrofornia wraz ze strzelistą wieżą ciśnień

budynek Domu Dziecka.

Zespół parkowo-pałacowy oraz folwarczny związany z pałacem, który niegdyś tu istniał, jest dziś najbardziej wyróżniającym się elementem kulturowym w Skorogoszczy. Zespół folwarczny Park

Zespół parkowo-pałacowy oraz folwarczny związany z pałacem, który niegdyś tu istniał, jest dziś najbardziej wyróżniającym się elementem kulturowym w Skorogoszczy.

Szkoła w miejsce pałacu

TWIERDZA SKOROGOSZCZ FESTUNG SCHURGAST Wykorzystując trudną sytuację w Austrii, do której należał także Śląsk, król pruski Frydery II w grudniu 1740 r. najechał Śląsk zapoczątkował pierwszą wojnę śląską. Jednym z najbardziej pamiętnych wydarzeń w dziejach Śląska było rozgromienie przez wojska pruskie cesarskiej armii austriackiej w bitwie pod Małujowicami k/ Brzegu w dn.10.IV 1741r

Wykorzystując trudną sytuację w Austrii, do której należał także Śląsk, król pruski Frydery II w grudniu 1740 r. najechał Śląsk zapoczątkował pierwszą wojnę śląską.

Jednym z najbardziej pamiętnych wydarzeń w dziejach Śląska było rozgromienie przez wojska pruskie cesarskiej armii austriackiej w bitwie pod Małujowicami k/ Brzegu w dn.10.IV 1741r

Maria Teresa Habsburg - arcyksiężna austriacka

Król Prus Fryderyk II

Twierdza Skorogoszcz 30 Listopada 1741 r. odbyło się spotkanie króla pruskiego Fryderyka II z jego generałami zdecydowano o usytuowaniu twierdzy przy ujściu Nysy Kłodzkiej do Odry pod Skorogoszczą.

30 Listopada 1741 r. odbyło się spotkanie króla pruskiego Fryderyka II z jego generałami zdecydowano o usytuowaniu twierdzy przy ujściu Nysy Kłodzkiej do Odry pod Skorogoszczą.

Feldmarszałek pruski Curt Christoph von Schwerin - pomysłodawca budowy Twierdzy Schurgast/Skorogoszcz

Twierdza Skorogoszcz Korzyści z budowy: kontrola okolicy po obu stronach rzeki, zabezpieczenie żeglugi na Odrze, arsenał broni dla dodatkowych rekrutów, brak oporu zamożnego mieszczaństwa, jak miało to miejsce np. w Nysie, możliwość rozbudowy twierdzy we wszystkie strony, niskie koszty wykonania twierdzy (Generał Schwerin uważał, że twierdza powinna mieć umocnienia z drewna i palisady, które dawały większy opór w razie bombardowania, niż mury z cegły).

Korzyści z budowy:

kontrola okolicy po obu stronach rzeki,

zabezpieczenie żeglugi na Odrze,

arsenał broni dla dodatkowych rekrutów,

brak oporu zamożnego mieszczaństwa, jak miało to miejsce np. w Nysie,

możliwość rozbudowy twierdzy we wszystkie strony,

niskie koszty wykonania twierdzy (Generał Schwerin uważał, że twierdza powinna mieć umocnienia z drewna i palisady, które dawały większy opór w razie bombardowania, niż mury z cegły).

Twierdza Skorogoszcz Jednak w 1742 r. w związku z podpisaniem pokoju niemalże cały Górny Śląsk przypadł Prusom i Nysa Kłodzka pod Skorogoszczą straciła swe strategiczne znaczenie. Plany Feldmarszałka C.Ch. von Schwerina - wielkiego orędownika budowy twierdzy w Skorogoszczy zostały odłożone. W 1743 roku przystąpiono jednak ponownie do realizacji budowy Twierdzy Skorogoszcz. Wtedy to w Skorogoszczy zjawił się ze swoim sztabem i budowniczymi pułkownik inżynier Gerard Cornelius Walrawe (1720-1773), z pochodzenia holender. Doświadczony budowie i przebudowie twierdzy w Koźlu, Kłodzku, Głogowie, Nysie, Świdnicy, Szczecinie, Magdeburgu i innych. Zmarł jako więzień swojego dzieła w Magdeburgu.

Jednak w 1742 r. w związku z podpisaniem pokoju niemalże cały Górny Śląsk przypadł Prusom i Nysa Kłodzka pod Skorogoszczą straciła swe strategiczne znaczenie. Plany Feldmarszałka C.Ch. von Schwerina - wielkiego orędownika budowy twierdzy w Skorogoszczy zostały odłożone.

W 1743 roku przystąpiono jednak ponownie do realizacji budowy Twierdzy Skorogoszcz. Wtedy to w Skorogoszczy zjawił się ze swoim sztabem i budowniczymi pułkownik inżynier Gerard Cornelius Walrawe (1720-1773), z pochodzenia holender. Doświadczony budowie i przebudowie twierdzy w Koźlu, Kłodzku, Głogowie, Nysie, Świdnicy, Szczecinie, Magdeburgu i innych. Zmarł jako więzień swojego dzieła w Magdeburgu.

Plan Twierdzy Skorogoszcz z 1743 r. W 1743 r. rozpoczęto roboty ziemne przy budowie fortu na prawym brzegu Nysy Kłodzkiej. Na całość miały składać się trzy forty: na lewym i prawym brzegu Nysy Kłodzkiej i trzeci na prawym brzegu Odry, na północ od Kolonii Popielowskiej.

Charakterystyka twierdzy: dopasowanie budowli do warunków terenu, W twierdzy tej wykorzystano, podobnie jak w forcie Owcza Góra w Kłodzku, tzw. narys moguncko-wurzburski, pośredni między formą bastionu i kleszcza. Charakteryzował się on cofniętymi barkami bastionów, równoległymi lub prawie równoległymi do czół. Wspomniany system kleszczowo-bastionowy Twierdzy Schurgast/Skorogoszcz wznoszony był na planie przypominającym gwiazdę. Walrawe w mistrzowski sposób wykorzystywał wyniosłości i zagłębienia terenu.

Charakterystyka twierdzy:

dopasowanie budowli do warunków terenu,

W twierdzy tej wykorzystano, podobnie jak w forcie Owcza Góra w Kłodzku, tzw. narys moguncko-wurzburski, pośredni między formą bastionu i kleszcza. Charakteryzował się on cofniętymi barkami bastionów, równoległymi lub prawie równoległymi do czół. Wspomniany system kleszczowo-bastionowy Twierdzy Schurgast/Skorogoszcz wznoszony był na planie przypominającym gwiazdę. Walrawe w mistrzowski sposób wykorzystywał wyniosłości i zagłębienia terenu.

Forty Obok twierdzy właściwej powstać miały forty rozlokowane przy ważnych drogach, mostach, rzekach i wzniesieniach terenu. Atakujące armie wroga miały rozpadać się na wiele mniejszych grupek i potrzebowały o wiele więcej siły do oblężenia twierdzy. Zasada obrony twierdzy polegała na dostatecznym ostrzeliwaniu przedpola.

Obok twierdzy właściwej powstać miały forty rozlokowane przy ważnych drogach, mostach, rzekach i wzniesieniach terenu. Atakujące armie wroga miały rozpadać się na wiele mniejszych grupek i potrzebowały o wiele więcej siły do oblężenia twierdzy. Zasada obrony twierdzy polegała na dostatecznym ostrzeliwaniu przedpola.

Najmocniejszy - główny fort miał być gotowy w 1744 r., dwa pozostałe w 1745 r. Gdy w 1744 r. rozpoczęły się na nowo walki pomiędzy Austrią i Prusami na terytorium Górnego Śląska, musiano wtedy przerwać prace przy budowie skorogoskiej twierdzy, pomimo tego, że pierwszy fort był prawie ukończony. Po podpisaniu pokoju w 1745 r. ostatecznie zrezygnowano z planów fortyfikacyjnych w okolicach Skorogoszczy.

Najmocniejszy - główny fort miał być gotowy w 1744 r., dwa pozostałe w 1745 r. Gdy w 1744 r. rozpoczęły się na nowo walki pomiędzy Austrią i Prusami na terytorium Górnego Śląska, musiano wtedy przerwać prace przy budowie skorogoskiej twierdzy, pomimo tego, że pierwszy fort był prawie ukończony. Po podpisaniu pokoju w 1745 r. ostatecznie zrezygnowano z planów fortyfikacyjnych w okolicach Skorogoszczy.

Rozbudowa fortyfikacji pod Skorogoszczą mogła się przyczynić do dynamicznego rozwoju tego miasteczka. Tylko gruntowne studia, np. berlińskich materiałów archiwalnych, mogą dać pełniejszy obraz wznoszonej, lecz nie do końca ukończonej twierdzy w Skorogoszczy. Bowiem dziś w terenie bardzo trudno dopatrzeć się jakichkolwiek śladów po tych umocnieniach. Hipotetyczne rozmieszczenie fortów. Źródło zdjęcia: www.zumi.pl

Rozbudowa fortyfikacji pod Skorogoszczą mogła się przyczynić do dynamicznego rozwoju tego miasteczka.

Tylko gruntowne studia, np. berlińskich materiałów archiwalnych, mogą dać pełniejszy obraz wznoszonej, lecz nie do końca ukończonej twierdzy w Skorogoszczy. Bowiem dziś w terenie bardzo trudno dopatrzeć się jakichkolwiek śladów po tych umocnieniach.

"Narody tracąc pamięć tracą życie" DZIĘKUJĘ ZA UWAGĘ !

"Narody tracąc pamięć tracą życie"