• Share
  • Email
  • Embed
  • Like
  • Save
  • Private Content
Pleasantview 1
 

Pleasantview 1

on

  • 321 views

 

Statistics

Views

Total Views
321
Views on SlideShare
321
Embed Views
0

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

0 Embeds 0

No embeds

Accessibility

Upload Details

Uploaded via as OpenOffice

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

    Pleasantview 1 Pleasantview 1 Presentation Transcript

    •  
    • Verveeld zakt Stefano iets verder weg in het warme water van zijn bubbelbad. Zijn hoofd valt opzij, en tot zijn genoegen ziet hij door het slaapkamer raam van Dina Heethart dat ze zich aan het omkleden is. Hoofdstraat 150
    • Met een vergenoegde blik laat hij zijn ogen te kost gaan, tot dat magische moment stopt bij haar ondergoed. Dina loopt de deur naar de badkamer in en verdwijnt daarmee uit zijn gezichtsveld.
    • Hij slaakt een geïrriteerde kreet uit, en rekt zich even uit. Hij vraagt zich af wat hij zal doen vandaag.
    • Een halfuurtje later heeft hij zijn vermaak van die dag al gevonden - een oude vriendin van school had hem persoonlijk uitgenodigd voor een of andere reünie, iets waar ze zich nu even niet meer mee bezig houdt.
    • En nu, nu ligt ze languit op zijn bed, zonder haar kleren, te giechelen als een klein meisje. Maar het maakt hem niets uit.
    • Zolang ze niet gaat denken dat dit blijvend is, of dat hij naar die stomme reünie gaat. Tevreden buigt hij zich over haar heen, om de rest van de middag samen met haar door te brengen.
    • ‘Fuck,’ geïrriteerd kijkt Dina naar beneden om te kijken waar ze zonet bijna over gestruikeld is. ‘What the..’ verbijsterd kijkt ze naar het hondenbot onder haar schoen, en opeens ziet ze ook waar het vandaan komt. Hoofdstraat 170
    • Ze voelt de woede in haar opborrelen, iets wat niet vermindert wordt als haar zus nonchalant de trap komt afgelopen. ‘Wát is dat?’ komt ze meteen op het punt. Het lieve lachje van Nina maakt de situatie er niet beter op.
    • ‘Dat, is een chihuahua, en hij heet Chico.’ meld ze alsof het niks is. ‘Dát, is een worm, die ons laatste beetje geld wegvreet.’ Kwaad slaat Dina haar armen over elkaar. ‘Ow alsjeblieft, mag ik niet voor een keer wat geld spenderen?’ Nina neemt haar houding over, en kijkt haar opstandig aan.
    • ‘Binnenkort hebben we gel-’ begint Dina nors. ‘Ho!’ onderbreekt Nina haar meteen. ‘Wíj hebben binnenkort geen geld, jíj hebt binnenkort geld. Ik weet heus wel dat je me meteen laat stikken als je die Christiaan eenmaal genaaid hebt.’
    • ‘Helema-’ probeert Dina. ‘Ow jawel, zodra jij je intrek in zijn “huisje” hebt genomen, zal je het contact met mij verbreken en me hier in deze focking shit weg laten zakken! Als je maar weet dat ik dacht dat we zussen waren, en dat we hier met een missie kwamen.’
    • ‘Ow,’ nu is het Dina’s beurt om sarcastisch te reageren. ‘en bij welk deel van onze “missie” hoort het naaien van de buurman?’ vraagt ze met een behoorlijk irritante glimlach. ‘Oh my god, ik weet heus wel dat jij het ook met hem doet, jij vuile slet!’
    • ‘Ik?!’ verontwaardigt kijkt Dina haar iets jongere zusje aan. ‘Ja, jij ja, of dacht je dat ik – net als die Christiaan – zo dom ben om te geloven dat hij de enige voor je is? Ik kan niet geloven dat je het überhaupt met hem doet.’
    • ‘Ten eerste, ik denk heus niet dat je dom bent, en ten tweede, ik doe het niet met hem.’ Antwoord ze bits maar zelfvoldaan. ‘Ik heb hem gezegd dat ik nog maagd ben en alles voor hem wil bewaren – zodra we getrouwd zijn, oftewel, ik in zijn testament sta.’
    • Er verschijnt weer een klein lachje op Nina’s gezicht bij die laatste woorden. ‘En zodra jij in zijn testament staat,’ begint ze met een grote grijns. ‘heb ik hem, noch zijn familie nog nodig, en gaan wij er samen vandoor met zijn geld.’ maakt Dina haar zin tevreden af.
    • ‘Je bent best briljant, weet je dat?’ ‘Nee, we zijn samen briljant.’ Glimlachend slaat Nina haar arm om haar zus heen. ‘Als ik Christiaan was, zou ik maar oppassen,’ giechelt ze, waarna de twee in lachen uitbarsten.
    • ‘En nog steeds blijft ze gewoon bij die gast!’ roept Herman kwaad terwijl hij blijft ijsberen. ‘Ow, Herman, alsjeblieft! Iedere relatie kent ups en downs.’ Brengt zijn vrouw Cecile er geïrriteerd tegen in. Midlaan 70
    • ‘En daarbij, Marie-Louise is een grote meid, die redt zich heus wel.’ ‘Maar ik heb haar toch niet opgevoed en grootgebracht om haar hele leven ruziënd door te brengen met “de man van haar dromen”?!’ Sarcastisch maakt hij twee aanhalingstekens in de lucht, terwijl hij naast Cecile op de bank gaat zitten.
    • ‘Gun het gewoon wat tijd, ze zitten in een lastige periode. Twee tiener dochters, de kredietcrisis.’ Probeert ze hem nogmaals te sussen. ‘Ik hoor anders niemand anders hier erover klagen! Moet je kijken Cecile, we wonen al jaren in dit krot, maar wij zijn nog steeds gelukkig.’
    • Hij wacht tot ze hem zal tegenspreken, maar dat doet ze niet. ‘Ik vind in ieder geval dat we Marie-Louise vrij moeten laten in haar kunnen en doen.’ Mompelt ze na een korte stilte, en daarmee is het gesprek afgesloten.
    • Gefrustreerd probeert Cora het TV programma dat ze op heeft staan te volgen, maar ze kan haar gedachten er niet bij houden. Daarom pakt ze de afstandsbediening en zet het toestel met een definitieve druk op de knop uit. Lommerlaan 35
    • Haar terugkeer naar Droomzicht had mogelijk niet beter kunnen verlopen – en toch ergerde ze zich kapot. Het feit dat ze vrijwel onmogelijk terug naar haar familie kon gaan, knaagde aan haar als een rat aan een stukje papier.
    • Met een zucht laat ze zich achterover vallen op de bank, en denkt na. Wat Stefano haar heeft aangedaan kan ze onmogelijk achter zich laten, maar het alleen zijn bevalt haar ook niet echt. Wat dat betreft had hij gelijk gehad; Ze waren beiden geen types om zich te binden.
    • Waarom had ze zijn praatjes ooit geloofd? Nu kon ze niet eens terug naar haar familie, allemaal door hem. Kwaad komt ze overeind en loopt naar de keuken.
    • Verwoed begint ze wat ingrediënten bij elkaar te rapen om aan het avond eten te beginnen. Vroeger kwam ze nooit iets te kort, en nu moest ze elke dag weer haar best doen om wat te eten op tafel te krijgen. Moge het niet de charmantste manier zijn om je geld te verdienen.
    • Maar goed, al tien jaar had ze niks anders gedaan, met dank aan Stefano. Kwaad begint ze in een stuk paprika te hakken, om zich even af te reageren. Elke dag kreeg ze wel een klant, en verliep alles gladjes. Maar hoe lang zou het nog duren voor iemand haar zou herkennen?
    • Vermoeid kijkt Wendy haar zoon aan. ‘Daar hebben we geen geld voor Douwe,’ mompelt ze met haar hoofd in haar handen. Opstandig kijkt hij zijn moeder aan. Lommerlaan 55
    • ‘Voor één keertje mam, iedereen gaat.’ Smekend kijkt hij haar aan, maar ze geeft geen kick. ‘We hebben er geen geld voor..’ herhaalt ze iets harder terwijl ze op kijkt van de papieren voor haar neus. ‘Dit zijn allemaal rekeningen Douwe, en geen van allen kunnen we betalen.’
    • ‘Waarom zadel je mij met die problemen op? Je doet alsof ik alles moet oplossen, dat ik moet werken,’ kwaad kijkt hij haar aan. ‘Waarom zeg je niet gewoon dat het goed komt? Dat zei papa altijd.’ voegt hij er verwijtend aan toe.
    • ‘Omdat hij er niet meer is Douwe!’ ze is kwaad opgestaan en staat nu met haar handen in haar zij voor hem. ‘Hij is dood, weg, gone . Het is niet meer zoals vroeger, Douwe.
    • Ik heb jou nu nodig om geld binnen te krijgen, ik kan niet gaan werken met Bastiaan..’ ‘Zoek gewoon een oppas!’ valt hij haar al even kwaad in de rede.
    • ‘Daar hebben we verdomme geen geld voor!’ Krijst ze hysterisch waardoor er opeens een klein stemmetje van beneden klinkt. ‘Mama Ouwe boos?’ Bastiaan kijkt vanaf de grond sipjes op naar zijn broer en moeder, en na nog een kwade blik op Douwe tilt Wendy hem op en verdwijnt in haar slaapkamer.
    • ‘Ben thuis!’ klinkt de stem van zijn zoon van beneden. Maar hij is te geconcentreerd om het echt mee te krijgen; zijn meesterwerk is bijna af, en wanneer hij dit verkocht heeft, zal er weer wat geld op hun rekening komen te staan. Hoofdstraat 195
    • Geconcentreerd schildert hij verder, zijn hele omgeving vergetend. ‘Hij is hoogst waarschijnlijk aan het schilderen,’ mompelt Dirk met een verwijtende blik op het trapgat.
    • Troostend legt Lotte haar hand op zijn schouder. ‘Hij probeert gewoon wat geld in de lade te brengen.’ Hij tovert een glimlach tevoorschijn en slaat zijn armen om haar middel. ‘Dat is waar, en ik heb altijd jou nog.’
    • Ze glimlacht, en tevreden drukt hij een zoen op haar mond. Vervolgens trekt hij haar mee zijn slaapkamer in, waar ze samen op het bed neerploffen. ‘Nou, wat is er?’ komt hij ter zake. Meteen betrekt haar gezicht.
    • ‘Ruzie,’ mompelt ze dan nors terwijl ze van hem weg kijkt. Troostend streelt hij door haar haren. ‘Het komt wel weer goed, het komt altijd goed.’ Probeert hij haar op te beuren.
    • ‘Het komt niet goed, ik word doodziek van die zeikmensen!’ valt ze fel tegen hem uit. Meteen herstelt ze zich. ‘Sorry, ik word er gewoon zo gek van.’ fluistert ze verontschuldigend. ‘Het is al goed,’ sust hij voor hij haar opnieuw begint te zoenen.
    • Een uurtje later ligt ze in zijn armen, terwijl hij zoenen op haar haar plant. Ze zucht diep, waarna ze zich nog iets dichter tegen hem aan nestelt.
    • ‘Zodra we genoeg beurzen hebben zijn we hier weg hoor.’ Met een glimlachje kijkt ze naar hem op. ‘Als we maar samen zijn,’ antwoord ze voor ze haar hoofd weer op zijn borst laat rusten.
    • ‘Maar we hebben het toch goed hier?’ Wanhopig kijkt John zijn vrouw aan, die zonet tegen hem uitgevallen is. ‘Nee, John, we hebben het verdomme niet goed! Kijk waar we in wonen, hoe we Loesjes focking jeugd verkloten!’ Lommerlaan 95
    • Kwaad kijkt Jennifer haar man aan, en na hem nog een laatste blik waardig te hebben gegund, verdwijnt ze in hun slaapkamer.
    • Met een zucht ploft John op de bank neer, en ziet daardoor dat het al vijf voor drie is. Loesje kan elk moment thuiskomen, en hij heeft het nog maar gedacht of hij ziet de grote gele schoolbus voor hun huis stoppen.
    • Snel staat hij weer op en opent de voordeur om zijn dochter binnen te laten, zij heeft niks te maken met de problemen waar ze mee kampen.
    • ‘Waag het niet mijn kamer in te komen!’ dreigend kijkt Lotte haar zus aan, die onschuldig in de deuropening naar haar staat te kijken. ‘Ik wil helemaal je kamer niet in.’ Antwoord Angela bits, maar doet expres toch een klein stapje naar voren. Simlaan 215
    • Kwaad stormt Lotte op de deur af, en Angela kan nog net achteruit stappen, voor de deur met een klap voor haar gezicht wordt dichtgegooid. Woedend ploft Lotte op haar bed neer.
    • Op dit soort momenten mist ze Dirk nog het meeste, en dan vooral hoe de tijd voorbij lijkt te vliegen als ze samen met hem is. Ze spitst haar oren als ze van beneden een knal hoort, en beseft dat ook daar een deur wordt dichtgegooid.
    • Een moment later hoort ze diezelfde deur weer openklappen, en zonder er bij te zijn weet ze dat haar moeder haar vader kwaad gevolgd is naar de woonkamer. Voor ze het weet wordt dat bevestigd, doordat er twee kwade stemmen van beneden klinken.
    • Met een geïrriteerde zucht pakt ze haar kussen en drukt dat stevig op haar hoofd – was er maar een manier om hier weg te komen.
    • Met tranen die prikken achter haar ogen ligt Alexandra languit op haar bed. Ze probeert zichzelf tot rust te laten komen, maar het wil niet echt lukken. Simlaan 165
    • Ze heeft zichzelf net weer overeind gekregen, als de deur langzaam opengaat. ‘Alex?’ voorzichtig kijkt Alexander om het hoekje van de deur. ‘Gaat het wel goed met je?’
    • Ze tovert een lachje tevoorschijn en klopt naast zich op het bed. Meteen komt er ook een glimlach op het gezicht van haar broertje, terwijl hij naar het bed rent en er op springt.
    • Hij nestelt zich tegen haar aan, en daarom slaat ze een arm om hem heen. ‘Gewoon, wat volwassenen probleempjes.’ Beantwoord ze dan zijn vraag. ‘Wat dan?’ verbaasd kijkt hij naar haar op, en onwillekeurig moet ze lachen.
    • ‘Jij bent ook altijd even nieuwsgierig hé?’ grinnikt ze terwijl ze hem op zijn neus tikt. Daardoor moet hij ook wel lachen, maar toch komt hij weer op het punt. ‘Vertel nou Alex,’ dringt hij met grote puppy ogen aan. ‘Nope, daar ben je nog te klein voor.’ antwoord ze serieus.
    • ‘En over klein gesproken, is het niet al lang bedtijd geweest?’ vraagt ze dan plagend met een blik op de klok. ‘Awh, toe nou Alex! Papa is werken, dus die merkt het niet.’ Opnieuw zet hij zijn grote ogen op, waardoor ze weer moet lachen.
    • ‘Ik weet het goed gemaakt, jij gaat in je bed liggen, dan lees ik je nog een verhaaltje voor, oké?’ Meteen knikt hij enthousiast en springt van het bed af. ‘Tot zo!’ roept hij terwijl hij al half de kamer uit is.