Your SlideShare is downloading. ×
10 g. verwijk 35
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×
Saving this for later? Get the SlideShare app to save on your phone or tablet. Read anywhere, anytime – even offline.
Text the download link to your phone
Standard text messaging rates apply

10 g. verwijk 35

322
views

Published on


0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
322
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
1
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. Rijksweg 2Verveeld opent Jade de brievenbus, waar ze een pakketjebrieven in ziet liggen.Ze bekijkt ze nieuwsgierig, maar komt meteen tot deconclusie dat het allemaal rekeningen zijn.Snel neemt ze ze mee naar binnen, om ze meteen te betalen.
  • 2. De verveling had de laatste paar dagen verschrikkelijktoegeslagen.Ze was ondertussen wel tot de conclusie gekomen dat Mooshet huishouden draaiend hield – Zonder Moos was alles stil.
  • 3. Aan Constantijn had ze de laatste tijd ook niet veel – Nu hijoudere was sliep hij een groot deel van de dag, maar was hijook nóg meer dan voorheen met zijn levenswens bezig.Natuurlijk hield ze nog steeds van hem, maar ze begon zichbehoorlijk opgesloten te voelen in haar eigen huis.
  • 4. Het enige wat haar, na al die jaren, nog steeds vrolijk hield,was schilderen.Bijna de hele dag kon ze doorbrengen, met alleen maar haarpenseel in haar handen, dunne lijntjes op het canvaszettend.
  • 5. Constantijn heeft geen idee dat zijn vrouw zich zo voelt, enstapt weer vol goede moed op zijn hometrainer.Nog maar één klein stukje fietsen, en hij zal voor eeuwig hetplatina wensniveau in de wacht slepen.
  • 6. ‘Dus,’ zonder dat hij het had gemerkt, was Jade naar bovengekomen, en naast de hometrainer komen staan.‘Nu je daar eindelijk mee klaar bent,’ ze knikt even naar dehometrainer.‘Dacht ik, misschien wordt het tijd voor iets nieuws?’
  • 7. Even later liggen ze samen op hun bed.‘Ik zat te denken..’ begint Jade na een tijdje.‘Misschien is het leuk om Moos haar kamer te verhuren. Danis het niet zo leeg, enzo..’ vragend kijkt ze hem aan.‘Wat vind jij?’
  • 8. ‘Ik weet het niet hoor,’ mompelt Constantijn.‘Waarom zouden we dat doen, we hebben het toch goed metzijn tweeën?’‘Maar het is zo stil hier,’ zegt Jade nog eens, teleurgesteld dathij het blijkbaar geen goed idee vind.
  • 9. ‘Wil je er nog wel over nadenken?’ vraagt ze nog enigszinshoopvol terwijl ze weer overeind komen.‘Tuurlijk,’ antwoord hij, en ter ondersteuning van zijnantwoord plant hij een kus op haar hoofd.
  • 10. Rijksweg 5Met een treurige blik in haar ogen staart Elora uit haarslaapkamerraam.Ze heeft de laatste tijd veel nagedacht over haar verleden,haar toekomst – Lotte’s toekomst.
  • 11. Ze had werkelijk gedacht dat haar leven op rolletjes liep,maar ze had zich daar duidelijk in vergist.Natuurlijk had ze graag gehad dat Lotte haar vader hadgekend, maar leven zonder hem was onderhand zogemakkelijk geworden..
  • 12. Voorzichtig leunt ze tegen de kledingkast aan, en wrikt wataan de armband die ooit van haar moeder was geweest.Zou ze er goed aan doen Lotte’s vader weer in huis te halen?Ze wist dat hijzelf niks liever zou willen, maar zou zezichzelf niet te veel pijn doen?
  • 13. Voorzichtig opent ze haar kamer deur, en gaat in de gangstaan.Misschien moest ze het gewoon doen.Even blijft ze nog stil staan, maar na een kordaat knikje naarzichzelf, beent ze naar beneden.
  • 14. ‘Hij vínd me niet leuk.’ moppert Lotte voor de zoveelste keertegen de telefoon.Aan de andere kant hoort ze Katja gniffelen.“En wat als het wel zo is?” klinkt het dan uitdagend.‘Huhmpf,’
  • 15. ‘Heb jij geen huiswerk te doen ofzo?’ vraagt ze plagend.Meteen klinkt er vanaf de andere kant geprotesteer.‘Dat dacht ik al,’ grinnikt Lotte terwijl ze zich voorzichtigovereind duwt.
  • 16. ‘Ow Fredje, kijk me niet zo aan.’ lacht ze als Frederickprotesterend omhoog komt van haar plotselinge beweging.“Wat doet hij?” vraagt Katja meteen nieuwsgierig.‘Kwaad zijn,’ grinnikt Lotte meteen weer als antwoord,terwijl ze toekijkt hoe Frederick van het bed afspringt en ophaar bureaustoel gaat zitten.
  • 17. Meteen begint Katja weer te smeken.‘Je doet maar wat je wil,’ antwoord Lotte.Blijkbaar was dat wat Katja wou horen, want ze wordtmeteen enthousiast.‘Oh, god, wat heb ik nu gedaan?’ vraagt Lotte geschrokken.“Jezelf een plezier gedaan.” antwoord Katja alleen maarzelfvoldaan.
  • 18. ‘Zeg Kat,’ mompelt ze terwijl ze naar de spiegel loopt enhaar hand op haar buik legt.‘Vind jij mij dik?’ ze bijt op haar lip terwijl ze haar buikintrekt, en hem vervolgens weer ontspant.
  • 19. Voorzichtig prikt ze er in, terwijl Katja’s haar tirade begint.“Jij bent niet dik oké! Wat laat je dat ook maar denken?Komt het door Damian? Hij vind je echt leuk hoor, ik zie hetaan hem. Weetje Lot, je moet niet zo onzeker zijn, ik weetdat je in een kut fase zit met je vader enzo, - Lot, luister jewel?”
  • 20. ‘Ik luister,’ zegt ze snel als ze merkt dat Katja is stilgevallen.‘Ik moet alleen, uhm, eten.’ voegt ze er aan toe.“Je eet vroeg vandaag.”Ze slaakt een zucht bij het horen van Katja’s wantrouwigestem.‘Ja, mijn moeder heeft.. Een date.’ verzint ze op goed geluk.
  • 21. “Ow, echt?! Wat goed voor haar!” roept Katja meteenenthousiast.‘Ja, ik weet het, maar ik moet dus gaan.’Snel mompelt ze een gedag, en met een druk op het rodetelefoontje verbreekt ze de verbinding.
  • 22. ‘Ow, kijk me niet zo aan Fred!’ zegt ze geïrriteerd alsFrederick haar opnieuw indringend aan staart.‘Ze moet zich gewoon niet zoveel zorgen maken, het gaatprima met me.’ zegt ze ter overtuiging, al is het meer tegenhaarzelf.
  • 23. ‘Alleen wel kut dat ze tegen me liegt,’ gaat ze met een zuchtverder terwijl ze haar aandacht weer op de spiegel richt.‘Ik ben duidelijk wat aangekomen de laatste tijd.’Met samengeknepen ogen kijkt ze naar haar spiegelbeeld.‘Misschien moet ik daar wat aan doen,’ mompelt ze danlangzaam.
  • 24. Twee uur later, nadat ze écht gegeten heeft, hangt zetwijfelend boven het toilet.De WC aroma’s vullen haar neusgaten, en zijn nou niet echtbepaald aantrekkelijk.Ze zucht en knijpt haar ogen dicht, voor ze voorzichtig haarvinger in haar keel steekt.
  • 25. Een uur later is het buiten al donker, en heeft ze haarpyjama maar aangetrokken, omdat ze zich vies voelde.Voorzichtig hijst ze zich op haar kledingkast, en kijkt naarhaar oude teddybeer.Haar moeder had er op gestaan dat ze huiswerk ging maken,iets wat natuurlijk uiterst verdacht was.
  • 26. Haar maag rammelt – hij is immers niet gevuld.Ze besluit dan maar even naar beneden te gaan, één koekjekan geen kwaad.Kan ze meteen even zien wat haar moeder allemaal uitvoert.
  • 27. Ze heeft net haar koekje gepakt, en is de woonkameringelopen om haar moeder welterusten te zeggen, als zeplotseling verstijft van schrik.
  • 28. Snel, om geen kreetje van verbazing uit te slaken, slaat zehaar hand voor haar mond, en drukt zichzelf tegen de deuraan.Op de bank zit niemand minder dan haar moeder, met.. Eenman.
  • 29. Het eerste positieve dat haar te binnen schiet, is dat ze nutenminste niet heeft gelogen tegen Katja.Haar moeder héeft een date.Het lijkt er niet op dat het stel haar opmerkt, en dus blijft zegespannen tegen de deur aan staan.
  • 30. ‘Ik ben echt blij dat we het uit hebben kunnen praten.’‘Ik ook, het was echt een grote fout van mij om jou en Lottealleen te laten – zelfs al was ik er nog niet klaar voor.’Elora tovert een lach tevoorschijn, en kruipt wat dichtertegen hem aan.
  • 31. ‘Nu moeten we het alleen nog aan Lotte uitleggen,’ mompeltze na een moment van stilte.‘Doe dat dan maar nu meteen,’ verbreekt Lotte die stilte,terwijl ze in de stoel tegenover ze gaat zitten.
  • 32. Afwachtend staart ze naar haar moeder en de man, die erbeiden vrij relaxt bij zitten.‘Nou?’ ongeduldig schuift ze met haar voeten, en wacht totéén van de twee zal beginnen met praten.
  • 33. ‘Lot, ik weet niet wat je van ons verwacht, maar.. We zijnverliefd.’ zegt Elora dan voorzichtig.De man achter haar knikt bevestigend, terwijl Lotte metopen mond van de één naar de ander staart.
  • 34. ‘Maar.. Ik ken jou helemaal niet!’ kwaad slaat ze haar armenover elkaar heen.‘Hoe ken jij hem, en waarom weet ik hier niks van?’Voor haar moeder echter antwoord kan geven, is ze alkwaad opgestaan.
  • 35. ‘Zoek het lekker uit!’ snauwt ze nog voordat ze naar de deurbeent en de trap op rent.
  • 36. Eenmaal op haar kamer aangekomen, smijt ze de deur dicht,en zakt dan kwaad tegen de muur naar beneden.Ze heeft helemaal geen behoefte aan een stiefvader – zelfs alkent ze haar echte vader niet eens.
  • 37. Academie de Keizer Studentenvereniging‘Als ik jou was, zou ik gewoon een keer naar hem toe gaan.’mompelt Moos terwijl ze slaperig op haar arm leunt.‘Juist,’ lachend kijkt Nienke op haar neer.‘Dat is waarom ik jou niet ben,’ voegt ze er grijnzend aan toe,terwijl ze Moos in haar zij port.
  • 38. ‘En áls ik jou was,’ vervolgt ze nu breed grijnzend.‘Zou ik niet meer zo lang op feestjes rond blijven hangen,omdat ik dan de volgende morgen doodmoe zou zijn.’‘Huhmpf,’ klinkt het alleen maar gedempt, voor Moosovereind krabbelt.
  • 39. ‘Ik ben niet moe,’ mompelt ze om Nienke te overtuigen.‘Sure,’ grinnikt Nienke meteen weer.‘Dan moet je wel, de volgende keer dat je me daarvanprobeert te overtuigen, niet zo hard gapen.’Snel slaat Moos haar hand voor haar mond, voor ze zichweer met een plof voorover op het bed laat vallen.
  • 40. Beiden merken niet dat Milo de kamer in is gelopen, tot hijeven kucht.‘Ow, hé Miel, ziet Moos er niet moe uit?’ vraagt Nienkemeteen plagend. Moos kijkt haar kwaad aan, waardoor ze inde lach schiet.Milo ziet er echter niet zo blij uit.
  • 41. Haar gezicht betrekt meteen als hij dichterbij komt.‘Wat is er?’ vraagt ze geschrokken, terwijl Moos weerovereind komt en ook naar Milo kijkt.
  • 42. ‘Het zijn pap en mam, Nien.’ Meteen krijgt hij tranen in zijnogen.‘Ze zijn overleden.’ weet hij er uit te persen.‘Wat?! Maar.. Hoe?’ de tranen prikken nu ook in haar ogen,terwijl ze geschrokken naar haar broer kijkt.
  • 43. ‘Ik weet het ook niet precies, blijkbaar waren ze gewoonbezig met de dagelijkse bezigheden.’ Hij slikt even.‘Het was van ouderdom, hij was er gewoon opeens. Eerstvoor mam, meteen daarna voor pap.’
  • 44. Even later proberen Milo en Moos Nienke nog steeds tetroosten, maar ze blijft maar snikken.‘Ow, Nien, ze hebben zo’n mooi leven gehad, en tweekinderen om trots op te zijn.’ probeert Moos haar nogmaalsop te beuren, maar Nienke huilt er dwars doorheen.
  • 45. Milo zegt niks, maar streelt haar alleen maar troostend doorhaar haar.Het liefste zou hij met haar meehuilen, maar hij beseft datze op dit moment haar grote broer nodig heeft.
  • 46. Uiteindelijk houdt ze toch op met snikken, en langzaamkomt er weer een lach op haar gezicht.‘Mam en pap hadden vast niet gewild dat we er te lang bijstil zouden zitten.’En met die woorden gaan ze alle drie weer hun eigen gang.
  • 47. De volgende avond zitten Milo en Mira samen op hun bed,en genieten van een fijne stilte.‘Is er soms iets?’ vraagt Milo na een tijdje, als hij denkt datMira iets wil zeggen.
  • 48. ‘Nee hoor,’ ontkent ze meteen.Hij trekt zijn wenkbrauw op, en ze zucht.‘Oké, er is wel iets.’ geeft ze ongemakkelijk toe.Meteen trekt hij haar naar zich toe.‘Wat dan? Je kan me toch alles zeggen?’
  • 49. Ze haalt even adem, en legt haar hoofd op zijn schouder.‘Ik vroeg me gewoon af.. Want, ik bedoel..’ ze hakkelt eenbeetje over haar woorden, maar Milo blijft aandachtigluisteren.
  • 50. ‘We hebben het nog nooit echt gedaan.’Hij ziet dat ze een rood hoofd krijgt als het hoge woord ereenmaal uit is.Onwillekeurig moet hij lachen.‘Is dat het?’ ongelovig kijkt hij haar aan.
  • 51. Een tikje beledigt kijkt ze hem aan, maar dan knikt ze.‘Ik dacht gewoon dat dat is wat alle mannen willen.’mompelt ze dan verontschuldigend.
  • 52. ‘Maar ik ben toch geen normale man?’ lachend zoent hijhaar.‘Ik wou er alleen nog even mee wachten.’Ze krijgt een lach op haar gezicht, en knikt.‘Ik bof maar met jou.’
  • 53. Rijksweg 9Kyle is sinds kort aan zijn levenswens beginnen te werken.De koppelende Zigeunerin is een veel geziene vrouw bij hethuis, waardoor niemand zich er echt meer aan stoort.Niemand, behalve Katja.
  • 54. Zij is degene die haar broertje goed in de gaten houdt,wanneer hij weer is met een van zijn dates bezig is.Misschien ook maar goed, gezien er elke dag een nieuwevrouw over de vloer loopt, en Kyle soms twee vrouwenuitnodigt.
  • 55. Het is zaterdagavond, haar moeder is werken, en Kyle is uitmet zijn beste vriendin.Alleen thuis zijn met haar vader was altijd al verschrikkelijksaai geweest, maar de laatste tijd was hij nog stillergeworden.En dus was ze maar aan haar huiswerk begonnen.
  • 56. Ze schrikt op van haar deur die open gaat, en haar vader dienonchalant tegen de deur gaat staan.‘Ow, hoi,’ mompelt ze terwijl ze haar stoel naar hem toedraait, en afwacht wat hij wil.
  • 57. ‘Kunnen we even praten?’ vraagt hij met een knikje naarhaar bed.Ze knikt ongemakkelijk. Ze heeft toch zeker niks verkeerdgedaan?‘Is er iets?’ vraagt ze daarom ook.
  • 58. Ze gaan op het bed zitten, en kijken elkaar niet aan.Een stilte valt, en Katja begint zich nu ongeduldig af tevragen wat hij van haar wil.
  • 59. ‘Je moet weten dat ik heel trots op je ben.’ zegt hij danopeens, terwijl hij over haar bovenbeen wrijft.Ze wil hem best geloven, alleen dat is zo moeilijk omdat hijhaar niet aankijkt.Zenuwachtig kijkt ze naar zijn hand die op haar bovenbeenstil blijft liggen. Waarom voelt ze zich zo opgelaten?
  • 60. Ze gaat wat verzitten, terwijl haar vader iets vertelt, maardie hand – Die hand blijft maar op zijn plek liggen.Op de een of andere manier breekt het zweet haar uit, enraakt ze in paniek.Zijn trouwring glimt in het licht. Hij is getrouwd, met haarmoeder, hij is haar vader. Probeert ze zich voor te houden.
  • 61. Hij stopt midden in zijn verhaal, en kijkt haar eindelijk aan.Dit keer kijkt ze zelf weg.Er verschijnt een frons op zijn gezicht, die al snel verandertin een glimlach.‘Ik weet wat jij denkt,’ mompelt hij met een scheve grijns.
  • 62. Langzaam drukt hij haar naar achter, en voor ze ook maareen gilletje heeft kunnen slaken, raakt haar hoofd hetkussen al.Haar adem gaat nu jagend, en haar hart klopt zo hard, dathet haar borstkast zou kunnen openbreken.
  • 63. Angstig kijkt ze weg, als haar vader zich nog iets meer overhaar heen buigt.‘De man die jou ooit gaat trouwen, moet wel de gelukkigsteman op aarde zijn.’ mompelt hij met een scheve grijns.
  • 64. Tranen prikken in haar ogen terwijl ze zich probeert teverzetten, maar haar vader is sterker.Plotseling hoort ze iets, en ze merkt dat haar vader het ookhoort.‘Jo! Ben thuis!’ klinkt de stem van Kyle beneden, waarna ereen deur wordt dichtgeslagen.
  • 65. Even is het doodstil, terwijl de ogen van haar vader angstigheen en weer flitsen.‘KYLE!’ Haar vader schrikt van haar gil, zijzelf eigenlijk ook,zo angstig had ze nog nooit geklonken.‘KYLE!’ hoort ze zichzelf weer krijsen.Tot haar opluchting hoort ze struikelende voetstappen op detrap.
  • 66. De deur vliegt open, en Kyle komt hijgend en met gebaldevuisten de kamer ingerend, klaar om toe te slaan.Zijn blik glijd naar het bed, en even is hij met stomheidgeslagen.Dan lijkt hij het te beseffen, en voor ze het weet bespringthij Johan.
  • 67. Ze barst in huilen uit, en slaat haar handen voor haar ogenals Johan Kyle keihard in zijn gezicht slaat.Kyle slaat keihard terug, waardoor Johan nog kwader wordt.Maar met nog een extra knal van Kyle tegen zijn slaap, ligthij bewusteloos op de vloer.
  • 68. Kyle schopt voor de zekerheid, en om zijn agressie kwijt tekunnen, nog eens na, en loopt dan naar zijn zus toe.‘Ow, Kat,’ fluistert hij terwijl hij naast haar gaat zitten, en zealleen maar hysterisch kan huilen.
  • 69. Snikkend, maar ook kwaad vertelt ze hem het verhaal,waarin hij af en toe een walgende blik op hun nog steedsbewusteloze vader werpt.Bemoedigend slaat Kyle zijn arm om haar heen.‘Wat moet mama wel niet denken?’ snift Katja als het eentijdje stil is geweest.
  • 70. ‘Die zet hem het huis uit.’ antwoord Kyle beslist.‘Dit laat ze toch niet zomaar gebeuren?’ voegt hij er aan toeals Katja niet overtuigd lijkt.Met een waterig lachje knikt ze, en laat haar hoofd danrusten op zijn borst.
  • 71. Rijksweg 7Megan zucht. De mensen zagen haar en Anouk altijd als detwee tegenpolen.Anouk, rustig en verlegen, zij aanwezig en direct.Ze gingen er altijd automatisch vanuit dat hun karaktersbotsten, en vroegen altijd bezorgd aan hun ouders of hetwel goed ging tussen die twee.
  • 72. Ze hadden echter niet meer fout kunnen zitten. Wel nietover hun karakters, maar wel over de band die ze deelden.Megan wist dat Anouk met de eerste muggenbult al naarhaar toe zou komen, idem voor haarzelf.Nee, Anouk en zij waren beste vriendinnen, en dat zouniemand ze ooit afnemen.
  • 73. Ze zucht nog eens, terwijl ze door Anouks blonde harenstreelt. Ze was best jaloers op die blonde haren, gezienAnouk ze als enige van de drie Verwijk kinderen had.‘Wat zeiden ze dan Noukje?’ probeert ze nog eens na eenlange stilte, maar Anouk blijft nog steeds alleen maarsnikken.
  • 74. ‘Was het héel naar?’ blijft ze doorvragen, waarna Anouktoch haar mond opent.‘Héél naar,’ klinkt het gedempt en hikkerig.Megan voelt hoe haar shorts nat wordt, maar ze laat Anoukhuilen.‘Moet ik morgen naar ze toe gaan?’ vraagt ze dan.
  • 75. ‘Dan gaan ze jou ook pesten!’ snikt Anouk met overslaandestem.‘Natuurlijk niet,’ antwoord Megan zelfverzekerd.‘Zij zijn banger voor mij dan wij voor hen zijn, toch?’probeert ze Anouk wat moed in te spreken.Het snikken houdt op, en er klinkt alleen nog een raar gehik.‘Misschien,’ mompelt Anouk dan.
  • 76. ‘Goedzo,’ even twijfelt ze. ‘Moet ik het anders tegen mamazeggen?’Even komt Anouk overeind. ‘Nee, niet mama.’ zegt ze hard.‘Thijmen dan?’ dringt Megan aan.Even blijft het stil.‘Nee,’ klinkt het dan eigenwijs.
  • 77. Rijksweg 5Met gesloten ogen zit Lotte op de badrand.De laatste dagen had ze moeite gehad met zo’n beetje alles.School, thuis, vrienden, familie.. En het ergste : voor haargevoel komt ze alleen maar aan, hoe erg ze ook op haar lijnlet.
  • 78. De afgelopen week had ze nog niet naar haar buik kunnenkijken, zonder een gevoel van afkeer te voelen. Voor zichzelfnota bene!Langzaam laat ze zich van de badrand, in het warme waterglijden.Nog even genieten van de rust voor ze weer naar schoolmoet.
  • 79. ‘Nou, dit is dus mijn kamer.’ mompelt ze die middag rondéén uur.Ze schuifelt wat met haar voet.‘Mooi groot,’ antwoord Damian op zijn beurt.
  • 80. ‘Dankje,’ ze lacht even, en gaat dan maar op het bed zitten.Zonder een uitnodiging af te wachten, komt Damian naasthaar zitten.‘Wat wil je doen?’ vraagt ze na een kleine stilte.
  • 81. ‘Zo blijven zitten is niet erg.’ antwoord hij met een glimlach,terwijl hij iets dichterbij schuifelt.Even lijkt hij te twijfelen, maar zet dan door.‘Ik vind je echt heel leuk.’
  • 82. Afwachtend kijkt hij haar aan, en als ze niks zegt, slaat hijzijn armen maar om haar heen.Dankbaar kruipt ze tegen hem aan, en een tijdje blijven zezo in stilte zitten.
  • 83. ‘Laat je me niet in de steek?’ fluistert Lotte na een tijdje.‘Nooit,’ antwoord Damian meteen, terwijl hij haar dichtertegen zich aandrukt.
  • 84. Die avond zit ze trillend naast de WC.Ze kan het zich niet veroorloven nog meer aan te komen, alhelemaal niet nu ze Damian heeft.Ze kán Damian niet kwijt raken.En met die instelling buigt ze zich met dichtgeknepen ogenover het toilet.
  • 85. Academie de Keizer StudentenverenigingVrolijk kijkt Nienke naar de TV.Ze heeft net haar laatste college voor haar examen achter derug, en ook dit keer voelt ze zich er goed over.Ze kan in ieder geval niet zeggen dat ze niet haar best heeftgedaan, en dus heeft ze wat ontspanning verdient.
  • 86. ‘Niiieeeeen?’ Met grote ogen gaat Moos voor het beeld staan,en kijkt haar gretig aan.‘Wat?’ vraagt Nienke, die die lach herkent, meteen.‘Ik heb iemand meegenomen van de campus,’ gaat Moos meteen glinster in haar ogen verder.‘Je vind het vast wel leuk dat hij er is.’ voegt ze er breedgrijnzend aan toe.
  • 87. Meteen als ze dat lachje ziet, krijgt ze een akelig voor gevoel,wat bevestigd wordt als hij inderdaad aan komt lopenvanuit de hal - Björn.Moos kijkt haar trots aan, maar zelf vind ze het niet zograppig.‘Dan laat ik jullie wel alleen.’ En voor Nienke het weet is zede kamer uit gebeend.
  • 88. Even kijken ze Moos allebei ontzet na, maar dan zakt Björnop de andere bank neer.‘Dus..’ hij klapt even in zijn handen, en kijkt haar afwachtendaan.Meteen schiet ze in de lach.
  • 89. ‘Wat?’ vraagt hij een tikje beledigt.‘Je weet dat dat shirt heel verkeerd opgevat kan worden,toch?’ vraagt ze al lachend, al is het meer een conclusie.Meteen schiet hij ook in de lach.‘Misschien is dat juist de bedoeling.’ grijnst hij voor hij naasthaar komt zitten.
  • 90. Die middag besteden ze met praten, en veel gelach.Hoewel ze denkt dat Nienke het niet door heeft, ziet zeMoos vaak even glimlachend om het hoekje van de muurkijken, en dan weer naar boven verdwijnen.Ze moest toegeven, hoe erg dat ook zou worden, Moos hader goed aangedaan Björn over de vloer te halen.
  • 91. Even is ze de draad van Björns verhaal kwijt, maar echtmaakt het haar niet uit.Alleen al door naar hem te kijken, voelt ze zich helemaalgelukkig van binnen.
  • 92. Met een scheef lachje kijkt hij haar aan, waardoor ze moetglimlachen.‘Waar denk je aan?’ vraagt hij nieuwsgierig.‘Niks,’ mompelt ze betrapt, waardoor hij moet lachen.
  • 93. ‘Aah, waarom geloof ik je niet?’ zegt hij met een schevegrijns. ‘Wat zei ik dan?’Ze knijpt haar ogen dicht en zucht. ‘Oké, ik weet het niet.’geeft ze dan lachend toe.
  • 94. ‘Wil je niet weten wat ik zei?’ vraagt Björn na even om haargelachen te hebben.‘Huhm, misschien, was het iets leuks?’ gaat ze er plagend opin.‘Ligt er aan,’ berekenend kijkt hij haar aan. ‘Durf je het aante horen?’
  • 95. Hij buigt zich nog iets naar voren, alsof hij haar een geheimgaat toe fluisteren.‘Ik zei dat ik je heel leuk vind.’ grijnst hij.‘En daarna vroeg ik of ik dit mocht doen.’
  • 96. Langzaam trekt hij haar naar zich toe, en kust haarvoorzichtig op haar mond.‘Versier je meisjes altijd zo?’ vraagt Nienke lachend terwijlze haar armen om hem heen slaat.‘Eigenlijk wel, maar het is nog nooit gelukt bij zo’n mooimeisje als jij.’ grijnst hij voor hij haar weer zoent.
  • 97. ‘Als je niet zo ongelooflijk leuk was, zou ik me beledigthebben gevoeld.’ grinnikt Nienke. ‘En trouwens, ik weetheus wel dat dat niet is wat je zei, anders had ik het weldoorgehad.’Nonchalant haalt hij zijn schouders op.‘Maakt dat nu nog uit dan?’
  • 98. Even later vallen er al niet veel woorden meer.‘Het zou eigenlijk best lullig zijn als er nu iemand binnenkomt.’ giechelt Nienke.‘Gebeurd niet,’ overtuigd hij haar voor hij haar de mondsnoert.
  • 99. ‘Zonder mij had Nien dus een liefdeloos en eenzaam levengeleden.’ besluit Moos haar verhaal die avond vrolijk.‘Whaha, en nu ga je haar de rest van haar niet zo liefdelozeen eenzame leven achterna zitten met het feit dat ze haargeluk aan jou te danken heeft?’ plaagt Jack.
  • 100. ‘Nee,’ antwoord Moos beledigt. ‘Alleen maar voor de eerstkomende twintig jaar.’ voegt ze er grijnzend aan toe.Jack rolt lachend met zijn ogen, en port haar dan in haar zij.‘Maar welke film wil je nou zien?’‘Owja, film,’ grinnikt Moos terwijl ze zich over de stapelDVD’s buigt.
  • 101. Grijnzend komt hij wat dichterbij geschoven en laat zijn armop haar been leunen.‘En schiet een beetje op met kiezen, we hebben niet de heleavond de tijd.’‘Hé, ik kan ook weer teruggaan naar mijn eigen kamer hoor,’zegt ze quasi beledigt.
  • 102. ‘Trouwens,’ zegt ze om van onderwerp te wisselen.‘Als ik niet beter wist, zou ik denken dat je me probeert vette mesten.’ grinnikt ze met een blik op de subtiele stapeldonuts, die tussen hun twee glazen in ligt.‘Misschien wil ik dat juist wel,’ plaagt Jack. ‘Alleen is hetprobleem dat je ze zelf hebt meegenomen.’ voegt hij erdroog aan toe.
  • 103. ‘Achja, das waar ook.’ giechelt Moos alsof ze het zich opeensweer herinnert, terwijl ze op haar arm leunt en ondertussenniet probeert de kaarsjes te raken.‘Waarom eigenlijk die kaarsjes?’ vraagt ze plotsnieuwsgierig.
  • 104. ‘Ah, nou, moet je kijken,’ voorzichtig staat hij op, om geenkaarsjes om ver te schoppen, en loopt naar de schakelaar.Hij drukt hem uit, en gaat dan trots weer zitten.‘Zodat je dit effect krijgt.’Onder de indruk staart Moos naar alle kleine lichtjes omhaar heen.‘Nice,’ zegt ze met een glimlach.
  • 105. Jack zucht even, en bijt op zijn lip.‘Moos, we kunnen toch eerlijk tegen elkaar zijn?’Verbaasd komt ze overeind, en kijkt hem aan. ‘Altijd, is eriets dan?’‘Niks, ik vroeg me alleen af wanneer we het eindelijk is gaanzeggen.’
  • 106. ‘Wat zeggen?’ vraagt ze met opgetrokken wenkbrauw.‘Dat weet je best.’ mompelt hij terwijl hij even van haar wegkijkt.‘Nou, nee, ik geloof van niet.’ ontkent ze, hoewel ze haar harttoch sneller voelt bonken.‘Zeg jij het maar.’ fluistert ze dan.
  • 107. ‘Oké,’ even slikt hij, maar dan vermant hij zich.‘Jij houdt van mij.’ zegt hij dan recht in haar gezicht.Even is het stil, terwijl ze hem alleen maar aan kijkt.‘En jij houdt van mij.’ zegt ze dan zachtjes.
  • 108. Even klinkt er niets anders dan een uil die niet ver van hetopen raam vandaan in een boom zit, tot Moos de stilteverbreekt.‘Vind je me echt leuk?’ onzeker kijkt ze hem aan, maarwanneer hij knikt, kruipt ze bij hem op schoot.
  • 109. Opeens heeft ze door wat ze al die tijd heeft moeten missen,en genietend legt ze haar hoofd tegen dat van hem.‘Die kaarsjes waren toch een goed idee,’ grijnst Jack opeens,waardoor Moos in de lach schiet.‘Stiekem heb jij dit gewoon allemaal gepland, hè mannetje?’
  • 110. Die avond vallen ze pas na een lange tijd in slaap, Moos ietseerder dan Jack.Met een grote glimlach strijkt hij door haar haren, en sluitzijn ogen.Zo hoorde het te zijn.
  • 111. Het is nog vroeg in de morgen, of laat in de avond, als Miloen Mira al druk aan het zwoegen zijn.Ze hebben over slechts zes uurtjes hun examen, het allerlaatste van hun studententijd.
  • 112. ‘We kunnen het,’ mompelt Milo een uur later, als ze nogmaar vijf uur te gaan hebben.‘Makkelijk,’ grijnst Mira naar hem. ‘En toch ben ikverschrikkelijk zenuwachtig.’ geeft ze toe.Bemoedigend drukt hij haar tegen zich aan.
  • 113. Als het dan toch eindelijk tijd is, zoenen ze elkaar vluchtig.Nog even horen ze alle succeswensen van de overige drieaan, maar dan gaan ze hand in hand op weg naar het laatsteexamen.
  • 114. Het is al weer licht geworden als ze alle twee opgeluchtweer opgelucht op de stoep voor hetstudentenverenigingshuis staan.‘We hebben het gewoon gedaan!’ roept Mira uitgelaten uitvoor ze hem om de nek vliegt.
  • 115. ‘Je wil niet weten hoe pissig ze waren dat ze allebei net nuexamen hebben.’ grijnst Jack als Milo en Mira hem hetnieuws komen vertellen.‘In ieder geval gefeliciteerd, ook namens de dames.’‘Thanks,’ glimlacht Mira, maar dan staat ze op.‘Straks missen we onze taxi.’
  • 116. Net wanneer Milo de taxideur achter zich dichtschuift, komtNienke hijgend aangerend.‘Dooooooooooooeeeeeeeeeeeeeeei!’ roept ze al hijgend doorhet raampje heen.Regen plenst op haar neer, en toch blijft ze haar broervrolijk uitzwaaien, tot hij uit het zicht verdwenen is.
  • 117. Rijksweg 9‘Wow, ik wist niet eens dat jullie een kelder hadden.’mompelt Lotte bewonderend terwijl ze de ruimte nog eensdoorkijkt.‘Wij wel, alleen we waren hier nog nooit geweest, verbodenterein, volgens Johan.’ antwoord Katja nuchter.
  • 118. Nog geen drie dagen na Johans vertrek, was het woord“papa” en alle woorden die met dat woord in verband staanmeteen verbannen.Dit nadat Katja een verschrikkelijke huilbui had gekregentoen haar moeder per ongeluk over hun vader begon.Nu hadden ze het er niet meer over, en dat zou ook zoblijven.
  • 119. ‘Wie weet wat hij hier allemaal heeft uitgevoerd, met wieweet wie.’ zegt Katja tactloos.Troostend legt Lotte haar hand op haar schouder.‘Het is verleden tijd,’ mompelt ze troostend.
  • 120. Even valt er een ongemakkelijke stilte, die verdwijntwanneer Thijmen, deels om van onderwerp te veranderenen de stilte te verbreken, vraagt waarom ze hier nou precieszijn.‘Ah, nou,’ Katja lijkt meteen op te klaren.
  • 121. ‘Ik dacht, gezien ik zowieso weg wil hier nu,’ Even valt eropnieuw een kleine stilte. ‘Dat we misschien vervroegt naarde universiteit kunnen vertrekken.’ even kijkt ze gretig naarhun gezichten.‘Aan onze cijfers zal het niet liggen.’ zegt ze snel, als niemandecht enthousiast reageert.
  • 122. ‘Je wist al dat ik het er mee eens ben,’ grijnst Kyle om zijnzus bij te staan.Lotte begint ook te lachen. ‘Ik doe mee.’ zegt ze dan vrolijk,waarna ze alle drie naar Thijmen kijken.Die gooit lachend zijn handen de lucht in.‘Waar jullie zijn, ben ik ook.’
  • 123. Rijksweg 7Het was een mooie lente dag, eindelijk niet meer nét te frisom niet te kunnen zwemmen.En er waren geen anderen die daar meer gebruik vanwilden maken dan Megan en Anouk.“Waterratten,” mompelde hun moeder dan altijd.
  • 124. Vrolijk laat Megan haar voeten van de duikplank afbungelen.‘Ah, hier heb ik nou op gewacht,’ glimlacht ze als ze met haargrote teen net het water kan raken.Anouk knikt instemmend.
  • 125. ‘Morgen groeien we op,’ het was een domme conclusie,gezien ze er al drie dagen non stop over praatten, maar tochwou Megan het even gezegd hebben.Nieuwsgierig kijkt ze naar Anouk.‘Ga je het nog steeds niet tegen mama zeggen?’ vraagt zedan voorzichtig.
  • 126. ‘Nee,’ mompelt ze terwijl ze speels tegen Megans voetenaantikt.‘En gaan we nou nog zwemmen, of blijven we hier de heledag zitten?’ giechelt ze dan voor ze zich van de duikplankafzet en met een plons in het water beland.
  • 127. De volgende avond staat er, vanwege het mooie weer, eenmooie boog vol ballonnen in de tuin opgezet.Daarom heen staan nog wat kleine trosjes ballonnen, en eronder staan twee foeilelijke knalroze tafeltjes, op aandrangvan de tweeling.En wie zou je zijn om een jarige tweeling tegen te spreken?
  • 128. Vrolijk kijken Megan en Anouk vanachter hun mooie rozetaarten naar hun familie.‘Ze doen wel een beetje gek hè?’ fluistert Anouk giechelendals haar vader met zijn ratel op en neer danst.‘Neh,’ grinnikt Megan, terwijl ze naar Thijmen kijkt, diehelemaal hyper een verjaardagsliedje zingt.
  • 129. ‘Kom op meiden, blaas die kaarsjes uit!’ roept Joanenthousiast.‘En snel een beetje, ik heb honger,’ voegt Thijmen er plagendaan toe, voor hij keihard op zijn toeter blaast.
  • 130. Even kijken ze elkaar aan, en Megan knikt.Tegelijk buigen ze zich naar hun taarten. Anouk blaast haarkaarsjes aarzelend uit, maar Megan kan niet wachten.
  • 131. Even kijkt iedereen hoe de kaarsjes na smeulen.‘Daar gaan we dan,’ fluistert Megan, zodat alleen Anouk haarkan horen.Ze knikt, en ze draaien zich om, klaar om op te groeien.
  • 132. Allebei moeten ze lachen bij het gevoel in hun voeten.Iedereen roept enthousiast, en dan geven ze beiden toe.Ze knijpen hun ogen dicht, en draaien een rondje.
  • 133. Even is het doodstil, terwijl ze zichzelf en elkaar bekijken.‘Ik hou dit aan,’ zegt Anouk als eerste terwijl ze even overhet groene jurkje strijkt.‘Het staat je super leuk.’ zegt Megan meteen.
  • 134. ‘Ow, kijk niet zo naar me!’ roept Megan die avond halflachend, half geërgerd.‘Jullie weten best dat ik niet in zeven sloten te gelijk loop.’overtuigd ze haar broer en zusje.‘En trouwens, ik denk nog helemaal niet aan seks hoor,’mompelt ze er achter aan.
  • 135. Thijmen lacht om haar openhartigheid, en babbelt dangerustgesteld verder.Anouk is stil. Juist die openhartigheid bewonderde ze aanMegan. Eigenlijk bewonderde ze Megan altijd al.
  • 136. Ze lacht even mee om een grap, en keert dan weer inzichzelf.Ze had vaak gehoopt dat zíj Megan kon zijn.Als Megan zou niemand haar uitlachen, zou iedereen aardigzijn, en zou ze alles durven.
  • 137. Vaak voelde ze zich meteen schuldig als ze dat weer eenshad gedacht.Niet tegenover zichzelf, maar tegenover Megan. Omdat,wanneer zij Megan was, Megan haar zou zijn. Dan zou zeMegan met haar miezerige leventje op schepen, alleen omhaar eigen hachje te redden.
  • 138. Ze slikte toen ze merkte wat ze allemaal aan het denkenwas. En dat terwijl Megan altijd zo eerlijk was. Hard, enrecht door zee, maar eerlijk.Megan nam het altijd voor haar op, Megan was zo populair,Megan had weer iets grappigs uitgehaald, Megan had eentien voor topo.. Haar leven werd volledig overmeesterd doorhoe geweldig Megan was.
  • 139. ´Nouk,´ wordt ze uit haar gedachten gehaald.´Zeg jij Thijm is dat hij moet opzouten, ik wil slapen.´ grijnstMegan, waarna ze haar tong naar Thijmen uitsteekt.´Ik ga al,´ snel staat hij op, en met zijn handen in de lucht, terovergave, verlaat hij de kamer.Tevreden gaat Megan op haar buik liggen.´Slaap lekker Nouk,´
  • 140. Oud, I´m sorry D=

×