Wanhopig bleef Jasmin steeds door de legestraten lopen. Er was geen enkel huisje tebekennen, laat staan een schepsel in de...
Het was zelfs meer hagel dan regen,ondervond ze. Jasmin haar hart maakte eensprongetje als ze een huisje tegen het lijfkwa...
Vanbuiten zag het huisje er uit als een krot,maar er werd over vanbinnen iets andersgezegd. Niet Jasmin haar smaak, maar t...
Jasmin holde meteen naar de keuken. Tothaar grote teleurstelling zag ze in de koelkastdat er niet veel eten stond, enkel e...
Nadat Jasmin haar havermoutpap hadklaargemaakt, pakte ze een stoel aan tafel enbegon meteen aan haar eten.Ze dacht aan de ...
Ze dacht ook aan haar uitdaging die ze hadgekregen van haar moeder Katinka. Hoemoest Jasmin dat gaan klaarspelen? Dezebuur...
Na haar ontbijt zocht Jasmin of er in dezebuurt geld te verdienen viel. Eigenlijk had zeeen levenswens: minister van Onder...
Jasmin hoorde dat het niet meer hagelde enging naar binnen om een frisse lucht tescheppen. Voor haar deur struikelde ze ov...
Even later kwam Jasmin een ouddeftiggekleed vrouwtje tegen het lijfaangelopen. De vrouw heette Trudy vanGinkel en bleek ee...
“Ik ken hier niemand in deze buurt,” zeiJasmin, “ik ben gevlucht van de buurt waarer een grote milieuramp is gebeurd. Dus ...
“Ik weet van geen roze pakje,” keek Trudyraar, “of toch wel! Het zal van Rod Humblegeweest zijn, zo’n rare kierewiet dieco...
“Oh bedankt, mevrouw van Ginkel!”bedankte Jasmin de vrouw vriendelijk, “jehebt me enorm geholpen!”“Je mag me Trudy noemen,...
Jasmin wou net naar het nieuws op televisiekijken of de deurbel ging alweer.“Wie kan dat nu weer zijn?” vroeg ze zich afvo...
Menno Landgraaf, een blonde knappe man,sprak Jasmin vooral erg aan. Zo had ze alleenmaar oog voor hem en niet voor haar an...
“Je hebt wel uitstraling,” Menno stondbekend om zijn complimentjes en vooral bijhet ander geslacht, “waarom ben je eigenli...
“Dat zal wel zo zijn. Als het van mij afhangt,zal je niet lang meer single blijven,” meendeMenno, “of toch niet lang maagd...
“Ik dacht dat hij subtieler met vrouwenomging,” hoorde Jasmin al iemand zeggen.Het was Wanda Broddelaar, een redelijkmolli...
“Precies,” knikte Wanda, “daarom dat ik jouwil waarschuwen voor hem, trap niet in zijnmooie praatjes.”“Ik heb al zo’n verm...
‘s Avonds laat was Jasmin kapot van zo’n dagdat ze vroeg in haar bed was gekropen. Netdat ze in diepe slaap was gedommeld,...
Zonder twijfel legde Jasmin de telefoon neeren kon haast niet wachten tot ze weer onderhaar warme lakens lag.Ze moest imme...
Jasmin was enorm onder de indruk dat zedoor die reden een promotie had gekregen.Zelfs nog, ze was enthousiast!Toch was de ...
En weer stond die vrouwenloper Mennovoor Jasmin haar deur. Ze liet haar humeurniet verpesten door hem maar toch deedMenno ...
Jasmin twijfelde eerst of Menno het echtmeende. Bij deze vergaf ze hem maar, maardaarom betekende dat niet dat ze eeuwigme...
Menno had gelukkig naar me geluisterd envoor de rest hadden we elk ons eigen willetjegedaan.
Op haar werk ging het schitterend; Jasminmaakte de ene promotie van de andere. Nogsteeds in haar droomcarrière was er geen...
De volgende dag moest Jasmin niet op haarwerk verschijnen, ze had een dagje verlof enze maakte er schoon gebruik van om de...
Jasmin leerde al meer mensen te kennen inde stad dan in het gedeelte waar ze zelfwoonde. Ze kwam al een toffe man tegenhet...
Er was hier in de stad ook meer mansvolk tevinden, wel die Jasmin aanstonden. Zoleerde ze weer onder andere Zachariaskenne...
Tegen de middag was er verder niets meer tedoen in het park, of toch niet meer zonderdie toffe Zacharias die plotseling na...
Op het werk ging het weer van goed naaruitstekend, ze maakte opnieuw promotie.Eén duisternisje van vandaag: door hetslecht...
Maar ter loop van de volgende dagen werdJasmin weer gezond en kon ze weer normaalcommuniceren met haar vrienden zonderhun ...
Allebei hadden ze het heel gezellig, totZacharias weer op punt stond om tevertrekken, hij moest werken.“Kon ik wat langer ...
“Mag ik?” vroeg Zacharias ineens.Jasmin wist niet over wat Zacharias had,maar hij zette enkele stappen dichter bij haaren ...
10G Cameron [24]
10G Cameron [24]
10G Cameron [24]
10G Cameron [24]
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

10G Cameron [24]

406 views

Published on

After crashing of my pc, a new start of the Camerons! :]
Enjoy it!

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
406
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
35
Actions
Shares
0
Downloads
0
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

10G Cameron [24]

  1. 1. Wanhopig bleef Jasmin steeds door de legestraten lopen. Er was geen enkel huisje tebekennen, laat staan een schepsel in dezebuurt.Ze had al genoeg herrie rond haar hoofd enop een moment begon het ook te regenen.“Dat ook niet, hè!” vloekte Jasmin,“verdomme!”
  2. 2. Het was zelfs meer hagel dan regen,ondervond ze. Jasmin haar hart maakte eensprongetje als ze een huisje tegen het lijfkwam. Ze hoopte dat er niemand woonde enwilde meteen binnengaan. Buiten blijven inde hagel kon voor haar niet.
  3. 3. Vanbuiten zag het huisje er uit als een krot,maar er werd over vanbinnen iets andersgezegd. Niet Jasmin haar smaak, maar tochwarm en goed genoeg om in te overleven. Ener woonde hier niemand ook, nog beter!
  4. 4. Jasmin holde meteen naar de keuken. Tothaar grote teleurstelling zag ze in de koelkastdat er niet veel eten stond, enkel een doosjehavermoutpap. Ach, dan moest ze hiermeealleen maar doen, want ze had reuzehonger!
  5. 5. Nadat Jasmin haar havermoutpap hadklaargemaakt, pakte ze een stoel aan tafel enbegon meteen aan haar eten.Ze dacht aan de ongelooflijke milieuramp datin Long Beach – haar geboorteplaats –plaatsvond. Er was geen enkel overlevende,behalve Jasmin zelf dan. Het resultaat: haarfamilie kwijt en ook nog in deze vreemdebuurt terechtgekomen. Jasmin vroeg zich afhoe het nu verder moest.
  6. 6. Ze dacht ook aan haar uitdaging die ze hadgekregen van haar moeder Katinka. Hoemoest Jasmin dat gaan klaarspelen? Dezebuurt leek hier onbewoonbaar. Dus geenman, geen liefde, geen kinderen en dus ookgeen uitdaging! Wat een ramp…
  7. 7. Na haar ontbijt zocht Jasmin of er in dezebuurt geld te verdienen viel. Eigenlijk had zeeen levenswens: minister van Onderwijsworden en daarom moest ze een job hebbenin de carrière onderwijs, maar daarvoorstond er geen vacature open. Jasmin hadecht nood aan geld dus ze nam maar eenander baantje aan…
  8. 8. Jasmin hoorde dat het niet meer hagelde enging naar binnen om een frisse lucht tescheppen. Voor haar deur struikelde ze overeen roze pakje met een rood lint erover.“Oh, er is toch hier tenminste een levendwezen te bespeuren?” dacht ze.Ze maakte het pakje open en daar stak eencomputer in.
  9. 9. Even later kwam Jasmin een ouddeftiggekleed vrouwtje tegen het lijfaangelopen. De vrouw heette Trudy vanGinkel en bleek een tuinvereniging tehebben.“Euh mevrouw, zoals je hier ziet, heb ik geentuin.” probeerde Jasmin zo beleefd en rustigmogelijk uit te leggen, in plaats van de vrouwzo uit te kafferen van: “Zie je scheel of zo? Ikheb geen tuin, de mol ziet dat ook!”“Ja, ik zie het. Maar ik wil gewoon evenpolsen of je iemand kent die een prachtigetuin heeft.”
  10. 10. “Ik ken hier niemand in deze buurt,” zeiJasmin, “ik ben gevlucht van de buurt waarer een grote milieuramp is gebeurd. Dus ikken niemand meer.”“Oei. Dat is eigenlijk spijtig,” stond Trudy ergenageld bij, “ach, ik kon het maar proberenhè. Maar mag je hier gewend raken en tocheen tuin hebben, mag je dat de verenigingaltijd melden.”“Ik zie wel. Zeg euh, dat roze pakje dat voormijn deur lag, is dat van jou?”
  11. 11. “Ik weet van geen roze pakje,” keek Trudyraar, “of toch wel! Het zal van Rod Humblegeweest zijn, zo’n rare kierewiet diecomputers uitdeelt, gratis en voor niks.”Jasmin knikte geïnteresseerd. Ze wist het, zewas niet de enige wezen in deze buurt. “Oh,ik heb hem niet gezien. Wonen er hier veelmensen?”“Ja, maar niet in dit gedeelte. Eigenlijk meerin de stadsbuurt. Om mensen te ontmoeten,raad ik je dus aan om naar de stadsbuurt tegaan,” legde Trudy aan, “het is niet ver hoor.”
  12. 12. “Oh bedankt, mevrouw van Ginkel!”bedankte Jasmin de vrouw vriendelijk, “jehebt me enorm geholpen!”“Je mag me Trudy noemen,” glimlachte devrouw, “en ik moet gaan, ik moet verder aande slag. Hopelijk tot ziens.”Ze schudden elkaar de hand. “Tot ziens,Trudy!”
  13. 13. Jasmin wou net naar het nieuws op televisiekijken of de deurbel ging alweer.“Wie kan dat nu weer zijn?” vroeg ze zich afvoor ze de voordeur opende en er stondendrie mensen voor haar neus.“Welkom in onze buurt!” zeiden de driemensen, één voor één. Jasmin voelde al vanin het begin dat ze hier hartelijk welkom was.
  14. 14. Menno Landgraaf, een blonde knappe man,sprak Jasmin vooral erg aan. Zo had ze alleenmaar oog voor hem en niet voor haar anderemedebewoners, die zich ook wel met elkaarkonden vermaken.
  15. 15. “Je hebt wel uitstraling,” Menno stondbekend om zijn complimentjes en vooral bijhet ander geslacht, “waarom ben je eigenlijksingle?”Jasmin bloosde. Achter haar rug hoorde zehaar andere buren al smoezelen. Typisch alsiemand met een knapperd praatte.“Euh, Moeder Natuur zal dat zo gewildhebben, zeker?” Jasmin kreeg er geenserieus woord uit.
  16. 16. “Dat zal wel zo zijn. Als het van mij afhangt,zal je niet lang meer single blijven,” meendeMenno, “of toch niet lang maagd.”Jasmin wou nog iets zeggen, maar te laat,Menno was al meteen uit de bodemverdwenen. Wat bedoelde hij hier somsmee?
  17. 17. “Ik dacht dat hij subtieler met vrouwenomging,” hoorde Jasmin al iemand zeggen.Het was Wanda Broddelaar, een redelijkmollig vrouwtje, “en dat hij nooit direct iswat seks en plezier betreft. Hij gaat altijdstap voor stap te werk en daarna is hetafgelopen.”“Hoe?” Jasmin keek Wanda verward aan,“wil je soms zeggen dat Menno eenvrouwenloper is?”
  18. 18. “Precies,” knikte Wanda, “daarom dat ik jouwil waarschuwen voor hem, trap niet in zijnmooie praatjes.”“Ik heb al zo’n vermoeden. Ik wil niet metdat soort te maken hebben,” zei Jasmin,“maar toch bedankt voor het waarschuwen,dat is vriendelijk van jou, Wanda.”“Graag gedaan, Jasmin. Als ik één ding magzeggen: de ware liefde zoek je niet, die vindje.”
  19. 19. ‘s Avonds laat was Jasmin kapot van zo’n dagdat ze vroeg in haar bed was gekropen. Netdat ze in diepe slaap was gedommeld, vondiemand weer leuk om haar wakker te bellen.Wanneer Jasmin met tegenzin toch opstondom de telefoon op te nemen, bleek hetWilbert te zijn dat haar belde voor een leukebabbel. Daar was Jasmin voorlopig nietgeïnteresseerd in.“Ik weet niet of je dat weet maar ik was welnet goed aan het slapen,” zei ze, “tot ziens!”
  20. 20. Zonder twijfel legde Jasmin de telefoon neeren kon haast niet wachten tot ze weer onderhaar warme lakens lag.Ze moest immers uitgerust zijn voor morgen,haar eerste werkdag…
  21. 21. Jasmin was enorm onder de indruk dat zedoor die reden een promotie had gekregen.Zelfs nog, ze was enthousiast!Toch was de carrière commercie geencarrière dat Jasmin wou maken…
  22. 22. En weer stond die vrouwenloper Mennovoor Jasmin haar deur. Ze liet haar humeurniet verpesten door hem maar toch deedMenno weer vriendelijk.“Sorry voor mijn uitspraak van gisteren,”meende Menno, “het is te danken aan jouwschoonheid. Denk maar niet dat ik jou alleenwil voor seks en van de roddels van deanderen moet je niks van aantrekken.”
  23. 23. Jasmin twijfelde eerst of Menno het echtmeende. Bij deze vergaf ze hem maar, maardaarom betekende dat niet dat ze eeuwigmet hem wou optrekken.“Oké. Ik vergeef je, maar wil je nuvertrekken?” vroeg Jasmin.Menno trok zijn wenkbrauwen op.“Waarom?”“Ik heb weinig tijd,” bleef Jasmin volhouden,“komaan, vertrek nu gewoon.”
  24. 24. Menno had gelukkig naar me geluisterd envoor de rest hadden we elk ons eigen willetjegedaan.
  25. 25. Op haar werk ging het schitterend; Jasminmaakte de ene promotie van de andere. Nogsteeds in haar droomcarrière was er geenvacature vrij en zolang moest ze maar metde riemen roeien die ze had.
  26. 26. De volgende dag moest Jasmin niet op haarwerk verschijnen, ze had een dagje verlof enze maakte er schoon gebruik van om de stadte verkennen.
  27. 27. Jasmin leerde al meer mensen te kennen inde stad dan in het gedeelte waar ze zelfwoonde. Ze kwam al een toffe man tegenhet lijf aangelopen, hij heette Thorvald deGroot.
  28. 28. Er was hier in de stad ook meer mansvolk tevinden, wel die Jasmin aanstonden. Zoleerde ze weer onder andere Zachariaskennen, met wie ze ook heel goed overeenkwam.
  29. 29. Tegen de middag was er verder niets meer tedoen in het park, of toch niet meer zonderdie toffe Zacharias die plotseling naar huismoest en daarom ging Jasmin ook naar huis.Ze zat de hele tijd aan haar schilderij tewerken. Het was goed voor haar inkomstenen ook voor haar vaardigheden.
  30. 30. Op het werk ging het weer van goed naaruitstekend, ze maakte opnieuw promotie.Eén duisternisje van vandaag: door hetslecht weer was ze verkouden geworden enmoest ze voor zichzelf goed verzorgen.
  31. 31. Maar ter loop van de volgende dagen werdJasmin weer gezond en kon ze weer normaalcommuniceren met haar vrienden zonderhun te besmetten. Of toch vooral metZacharias.
  32. 32. Allebei hadden ze het heel gezellig, totZacharias weer op punt stond om tevertrekken, hij moest werken.“Kon ik wat langer met jou optrekken,”hoopte Zacharias en gaf Jasmin een knuffel,“ik vind het leuk met jou.”“Ik hoop het,” glimlachte Jasmin, “en ik ookmet jou.”
  33. 33. “Mag ik?” vroeg Zacharias ineens.Jasmin wist niet over wat Zacharias had,maar hij zette enkele stappen dichter bij haaren stap voor stap drukte hij zijn lippen op dievan haar. Gelukkig voor hem reageerdeJasmin het goed en kwam er bij allebei eenexplosie van vlinders in hun buik.Ja, er was sprake van verliefdheid…

×