Your SlideShare is downloading. ×
10G Cameron [20]
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×

Introducing the official SlideShare app

Stunning, full-screen experience for iPhone and Android

Text the download link to your phone

Standard text messaging rates apply

10G Cameron [20]

501
views

Published on


0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
501
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
0
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. 10G Cameron 3.4
  • 2. De ochtend na de examens vertelde een medestudent aan Katinka dat eriemand voor haar aan de deur stond. Katinka ging naar de deur om tezien wie een bezoekje bracht en ze kon het niet geloven… Katinka
  • 3. Na al die tijd zag Katinka haar eigen moeder terug, die voor haar neusstond.“Nou? Ik mag mijn dochter niet meer zien of zo?” Yana trok éénwenkbrauw naar omhoog.
  • 4. “Jawel.” Katinka knikte meteen haar hoofd, “ik ben blij om jou te zien.Het is alleen wat onverwacht.”Yana glimlachte. “Ja, daar kan ik meteen inkomen. Ik dacht dat je boosop mij was.”“Waarom?”
  • 5. “Dat idee van jou om te gaan studeren. Het vrolijkte me op, omdat jezelfstandig wou worden. Maar-”Katinka onderbrak haar moeder. Ze wist het weer hoe het in elkaar zat.“Ja, mijn vader. Hij was er tegen.”“Juist. Hij wou niet dat je zogezegd een gezinnetje startte op het unief.”
  • 6. “Ben ik ook niet van plan.” Katinka zette een stap dichter bij Yana, “ikweet wel hoe het voelt om als kind op het unief te leven, ik wil dit mijntoekomstige kinderen niet aandoen dus eerst mijn studies en aankinderen denken.”
  • 7. “Fijn dat je hierover zo denkt. Het is ook niet zo tof om een piepjongemoeder te zijn. Maar euh, ben je nog boos op papa?”Katinka schudde haar hoofd. “Ik was enorm boos op hem. Nu begrijp ikzijn reactie maar toch, ik was teleurgesteld hoe hij over mij dacht.”
  • 8. Yana begreep haar dochter niet zo goed. “Hoezo teleurgesteld?”“Och ja, laat maar. Ik ben blij dat ik mijn keuze heb gemaakt.” Katinkahield haar schouders op, “ik ben heus slim genoeg om nu niet aankinderen te beginnen, dat had mijn vader moeten weten.”
  • 9. “Ik moet je één en het ander te vertellen.” Ineens blikte Yana op haarmobieltje dat het laat was en dat ze snel haar huis moest, “maar ik hebgeen tijd. Zien we elkaar nog eens?”Katinka glimlachte breed. “Duh, je bent toch mijn moeder. Ik kommorgen eens langs. Oké?”
  • 10. Ineens kreeg Yana het moeilijk. Katinka wou morgen langskomen, watals ze haar zwangere vader zag? Wie weet hoe ze zou reageren.“Morgen?”“Ja. Of is vader nog steeds niet afgekoeld?”“Euh jawel, maar-”
  • 11. “Ik duld geen nee.” onderbrak Katinka haar moeder en gaf haar eendikke knuffel, “als ik zeg dat ik morgen kom, zal ik ook komen.”
  • 12. “Euh. Oké dan maar.” Yana wist dat ze niet kon protesteren. Katinka wasiemand van haar woord, “tot morgen.”Ze namen van elkaar nog afscheid.
  • 13. Katinka beoefende haar vaardigheden. Helaas lukte dat niet altijd. Ze zatmet haar moeder in haar hoofd. Waarom deed Yana zo moeilijk dat haardochter morgen wou langskomen? Was er daar soms iets gebeurd? Ietswat Katinka niet mocht weten?
  • 14. Of had dat met haar vader te maken? Wou hij haar nog steeds niet zienen was hij nog altijd boos op haar? Katinka lachte het weg. Ze hooptealleszins van niet en dat hij haar met open armen wou ontvangen.
  • 15. Nadat Katinka klaar was, belde iemand haar op. Katinka nam haarmobieltje op en aan de lijn herkende ze de stem van haar vader.“Oh, papa! Waarom bel je? Ik kom morgen langs. Heeft mama nietsgezegd?”
  • 16. “Jawel. Ik weet alles. Ik wil niet dat je komt.” klonk het aan de lijn.Katinka was terneergeslagen. Ze wist het, haar eigen vader wou haarniet zien.“Hoe? Maar…” Ze geraakte niet uit haar woorden, “je bent nog steedsboos op mij, hè?”
  • 17. “Nee, echt niet! Wat dat betreft, voor mij is dat allang vergeten. Er is ietsanders.”Katinka lachte spottend. “Oh ja. Je wilt me niet meer zien, is het dat? Ikben de dood voor jou.”“Dat is niet waar. Je bent mijn dochter, je bent mijn alles en je weet datgoed genoeg.
  • 18. Maar er is iets anders.”“Oh ja?” Katinka dacht heel diep na. Wat zou er kunnen zijn? Ra ra ra,“zijn er verbouwingen daar?”“Euh nee. Maar…” Florence slikte door zijn keel, “ik ben zwanger.”
  • 19. Katinka was helemaal opgetogen door het nieuws. Ze zou nog een keerde grote zus worden en dat gaf haar gewoon een goed gevoel. “Mag ikdaarvoor niet komen? Komaan zeg! En mama heeft daar niets vangezegd? Ik heb niet gezien dat ze zwanger is, hoor.”Florence zuchtte heel diep aan de lijn. “Nee. Zij is niet zwanger máár ik,ik draag de baby.”
  • 20. Katinka kon wel neervallen. Haar eigen vader, was hij nou zwanger? Zevroeg zich af of dat wel mogelijk was en dat het een grap was.“Wow. Dat kan niet… hoe kan dat?”“Oh, toch wel. Ik ben niet zo lang geleden ontvoerd door die klote aliënsen ze hebben experimenten gedaan en blablabla.”
  • 21. “Oh ja! Zo komt dat meer voor. Ik ben bevriend met een aliën op decampus en haar moeder is ook een doodgewoon mens die ooit ontvoerddoor dat volk was.” vertelde Katinka doodleuk, “maar ja. Ik zal er voorjou en dat kindje zijn.”“Dank je wel, lieverd. Ik dacht dat je me zou uitlachen.
  • 22. Daarom wacht je beter tot ik bevallen ben. Het is al erg genoeg dat jemoeder, Frauke en Diana me nu al zo zien en als je me al gaat zien metmijn dikke buik. Nee, bedankt.”Katinka grijnsde. “Ja, ik begrijp je. Ik heb nu zelfs druk met mijn studiesen ik moet over een uur naar mijn college.”“Oké. Ik moet nu ook door.” En samen namen ze – gelukkig niet vooreeuwig – afscheid.
  • 23. Meteen vertrok Katinka met de benenwagen naar haar college. Iemandaan de schaaktafel sprak over zijn schouders haar aan. Blijkbaar had hijhaar telefoongesprek afgeluisterd.“Oh dus, je vader is zwanger?” spotte hij.“Alsof dat jou interesseert.” mompelde ze kortaf, “ik heb geen zin in jouwgelul.”
  • 24. Katinka raakte de deurklink aan en zwaaide de deur open. Merlijn riepnog achter haar “Een beetje vriendelijker mag ook wel!”Ze hoorde hem. “Hoort wie het zegt.” riep Katinka terug en verdween uithet zicht, “eikel.” voegde ze fluisterend aan vast.
  • 25. Na enkele uurtjes op haar college te zitten keerde Katinka eindelijkterug. Rechtstreeks ging ze naar haar kamer om op de computer haarpaper af te schrijven. Het was – zoals altijd – niet zo simpel.
  • 26. Daarna checkte Katinka haar mails. De nieuwste ervan waren van haarfamilie – van haar oom Yoran, van haar zus Frauke, van haar oma Diana,enzoverder – allemaal hadden dezelfde boodschap: haar vader waszwanger. Blijkbaar wisten ze dat allemaal al en Katinka werd als laatsteop de hoogte gebracht. Ze wou haar gedacht zeggen. Of toch beter niet.
  • 27. Maar waarom klaagde Katinka? Aliëns waren ook gewone mensen.Alleen iets specialer. Misschien waren ze hoogbeschaafd. Ach, wistKatinka dat maar, ze wist heel weinig over het ontstaan van dat volk endergelijke. Maar Katinka aanvaarde dat ze de zus van een aliën zouworden.
  • 28. Na het afleggen van haar examens was Katinka heel blij over haarresultaten. Zin om te gaan slapen had ze niet echt. Daarom begon zemaar aan het werken aan haar vaardigheden. Wieteke kwam ook aan deschaaktafel zitten.“Ik heb gehoord dat…” wou Wiete beginnen.
  • 29. Maar Katinka wist al wat er zou komen: “Je wordt zus van een aliën.” Zoachterlijk was ze ook niet.“Ja. Mijn vader is zwanger van een aliën.” zuchtte ze geërgerd. Wietekevoelde zich aangevallen en stond weer recht zonder iets te zeggen. Fijn,dan hoorde Katinka geen gezeur meer en kon ze rustig werken.
  • 30. Toen las Katinka een kookboek. Ook om aan haar vaardigheden tewerken. Merlijn nam ook een boek en ging naast Katinka zitten.“Hey poes. Wat afgekoeld tegenover deze middag?” vroeg hij.Katinka moest even lachen. Om zijn lompheid dan. “Ik ben geen poes alsje dat wil weten.”
  • 31. Merlijn negeerde het en zo ging het aan zijn gangetje. Als Katinka klaarwas en wou vertrekken, stond Merlijn ook recht en pakte haar meteenvast. Katinka schrok zich een bult en probeerde Merlijn weg van haar teduwen.
  • 32. “Wat denk je wel wie je bent?” schreeuwde Katinka woedend. Merlijnvloog meteen achteruit.“Ik wil gewoon genieten met jou.” verzon hij een excuus. Harde seks metdat meisje, dat was het enige wat hij wou.
  • 33. “Ik niet met jou.” Kort en duidelijk was het. Katinka stak haar tong uit,“en als je me nu wil excuseren.” Ze wou vertrekken…
  • 34. Dat was haar ook gelukt, hij had haar laten gaan. Katinka kon weten dathet tegen zijn zin was, haar laten gaan. Maar ze wist wat haar grenzenlag, nee was nee. Mompelend trok ze haar pyjama aan en kroop haarbed in. Het was immers een lange dag geweest.
  • 35. Paar dagen later – juist één dag voor haar examen. Ja, alweer examens! –sprak Katinka weer met haar ‘grote liefde’ Roel af.“Wauw, het was dringend!” zei hij.
  • 36. “Ja, het is ook heel dringend.” Katinka hield Roel zijn hand vast, “ik wilvragen of we kunnen samenwonen. Dan hoeven we-”Ineens stopte haar zin. Ze voelden dat het hevig begon te regenen.“Oh, ik wil wel. Maar ik wil eerst naar binnen voor we echt kletsnatworden.”
  • 37. Roel meende echt wat hij zei: hij wou gaan ‘samenwonen’ met Katinka.Samenwonen was het niet echt maar dus, hij woonde in dezelfdecomplex als zijn vriendin. Hij richtte al meteen zijn kamer in en datduurde tot de avond. Katinka bracht al meteen een bezoekje.“Moet je je paper nog niet afwerken? Morgen zijn er weer examens.”
  • 38. “Wauw, Katinka.” Roel mopperde geërgerd, “ik heb nu al spijt dat ik hierben komen wonen. Je kunt mijn humeur goed verpesten, zeg!”“Ha-ha.” lachte ze cynisch, “dacht dan maar eerder aan.”
  • 39. Katinka klom meteen bij Roel op het bed en gaf hem een klein zoentje.Roel keek haar verontwaardigd aan.“Hoe? Meer krijg ik niet of wat?”
  • 40. En of Roel meer kreeg… De twee studenten gingen zo ver dat hunkledingstukken door de kamer vlogen en ze op het eigenste momentenkel hun ondergoed aanhadden.“Ik hoop dat je weet wat je doet.” bedierf Katinka de sfeer.
  • 41. “Hoezo? Denk je dat ik aids zou hebben ofzo?” Roel bleek er niet meegediend.“Dat niet.” ontkende Katinka, “maar ik wil geen kind op het uniefgrootbrengen, snap je. Ik kan dat weten hoe dat voelt want mijn ouderswaren studenten toen ik was geboren.”Roel knikte. “Ik snap het.”
  • 42. Toen werd er alles voor gezorgd om een gezellige avond te hebben. Alleswas veilig en dus konden de twee verliefde studenten doen wat zewouden…
  • 43. Enkele uurtjes voor de examens werd er stevig geblokt in ditstudentencomplex…
  • 44. Werd er ‘veel succes’ gezegd voor ze hun examen zouden afleggen…
  • 45. En daarna… feesten hè!Om de lezers gerust te stellen: Katinka is NIET zwanger! 
  • 46. Op een doodgewoon dagje in haar appartement hoorde Grietje iemandop haar deur kloppen.“Wie kan dat nu zijn?” mopperde ze en liep naar de deur. Grietje
  • 47. In een ruk zwierde Grietje de deur open en voor haar stond eenzwartharige vrouw met verschillende piercings die nogal ongemakkelijkkeek.“Oh, ik stoor zeker?” stotterde de vrouw.
  • 48. Grietje schudde meteen haar hoofd en streek vele malen over haarknalrood haar. “Nee hoor. Ik ben alleen juist wakker.”“Hoe? Het is één uur ‘s middags.” grijnsde de vrouw.Grietje haar ogen werden groot. “Woot, zo laat al? Euh, ga maar zitten, ikkleed me snel om, oké?”De vrouw knikte.
  • 49. Niet veel later kwam Grietje met haar nette kledij aan naast de vrouwzitten.“Zo. Nu zie je in ieder geval veel netjes uit.” complimenteerde ze.Grietje glimlachte. “Dat is alleszins beter dan mijn lingerie. Euh, mag ikvragen hoe je heet?”
  • 50. “Rosalie Severijns. Ik woon hier al een halfjaar. Ik heb gehoord dat jenieuw bent in deze buurt.”Grietje ontkende dat. “Nee. Ik ben in deze buurt sinds mijn zesde hieropgegroeid bij mijn adoptieouders. Het klopt wel dat ik niet zo lang inmijn appartement woon.”“Ah ja.” knikte Rosalie geïnteresseerd, “en jouw naam is?”
  • 51. “Grietje Cameron.” stelde ze zich voor.Rosalie knikte. “Ah. Cameron, is dat jouw echte achternaam of…”“Nee, van mijn adoptieouders.” schudde Grietje meteen haar hoofd, “ikheb jarenlang geen contact met mijn echte ouders en dat wil ik ook niet.Ze zijn er nooit voor mij geweest. Waarom zou ik ze dan opzoeken?
  • 52. Ze waren allebei alcohol- en drugsverslaafd en zagen mij als de dood. Ikben blij met mijn leventje nu en dat heb ik vooral te danken aan mijnadoptieouders en hun echte kinderen. Ze hebben altijd voor megezorgd.”Rosalie leek geïnteresseerd te zijn in Grietje haar leven. “Dat is heel wat.De naam Cameron klinkt bij mij al bekend in de oren.”
  • 53. “Oh ja?” Grietje stond er stom van dat nog een buitenstaander wist over‘haar’ familie, “dat heeft waarschijnlijk te maken met de tien generatiesuitdaging. Mijn nichtje Katinka is de huidige stamhoudster.”“Jouw echte nichtje? Of…”“Nee, de dochter van de dochter van mijn adoptiemoeder Fiona.” Laterschoten de dames in de lach, “ja maar ik beschouw ze allemaal als mijnechte familie.”
  • 54. Na een leuke babbel met haar buurvrouw Rosalie dook Grietje dezeavond opnieuw in bed met haar buurman Erik. Ze was veel te lui om tependelen naar de stadsbuurt voor leuke mannen. Eén keer meer metdezelfde man plezier maken kon geen kwaad.
  • 55. Paar keer in de nacht moest Grietje uit haar bed om naar de badkamerte rennen en in de toilet te doen.“Wat is dat toch met mij?” dacht ze.
  • 56. Ook in haar toestand moest ze naar haar werk gaan. Thuisblijven washelemaal geen optie, ze moest haar brood ook verdienen.
  • 57. Grietje zocht in haar appartement naar een lossere kledij. Als ze eensimpel kleedje aanhad, viel haar dikke buik ineens op. Eerst had ze haarbuik zo plat als iets en nu ineens… Oh, nu wist Grietje waarom ze delaatste tijd misselijk was.
  • 58. Grietje had meteen steun van iemand van de familie nodig. Daarombelde ze Yana zeer dringend op. Als Yana haar zus zag, wist ze meteenwat er aan de hand was.Samen vlogen ze in elkaars armen en Grietje vertelde het verhaal.
  • 59. “Je had dit ook kunnen voorkomen, zus.” zei Yana, “door een condoom ofde noodpil ofzo.”“Ik weet het.” Grietje zuchtte heel diep, “en dan nog? Ik wil er altijd voormijn kind zijn en hem of haar niet hetzelfde aandoen als mijn echteouders mij hebben aangedaan.”
  • 60. “Je weet, Grietje. Ik zal er altijd voor jou zijn en de rest van de familieook. Je kunt altijd op ons hulp rekenen.”“Dank je, Yana.” Grietje was haar zus en de rest van de familie zodankbaar.
  • 61. “Nog iemand van onze familie zwanger, zeg je?” Florence kon welneervallen van wat Yana had verteld, “euh… Katinka toch niet, hoop ik?”Yana schudde heel snel haar hoofd. “Je vertrouwt haar toch?” Hoofdhuis
  • 62. “Jullie hadden beter naar mij geluisterd. Ik vond al geen goed idee datKatinka ging studeren. Je weet toch wat kinderen doen zonder ondertoezicht en toch…”“Hey Flor, stop even!” onderbrak Yana hem, “ik ben niet over onzedochter bezig, wel over Grietje.”
  • 63. Florence was opgelucht. Fijn voor Grietje dat ze een kind zou krijgen,ook fijn voor Katinka dat ze verstandig was. Stel je voor, een kind op hetunief? Hij had het zelf meegemaakt. Hij plofte neer naast Yana. “Ah,Grietje? Wel, dat is toch leuk?”
  • 64. “Wat is daar zo leuk aan? Als je daar niet klaar voor bent en als je zelfniet eens weet wie de vader van jouw kind is.”Florence zijn ogen werden groot. “Dat is inderdaad…”“Ja. Dat zal haar leren om onenightstands te hebben en geenvoorbehoedsmiddelen te gebruiken.”
  • 65. “Hoort wie het zegt. Bij onze eerste keer deden we het ook zonder metdie middelen. Wat was het gevolg?”Yana zuchtte geërgerd. Waarom deed Florence de laatste tijd zomoeilijk? “Ik heb mijn les wel geleerd. Jij hopelijk ook.”Hij keek meteen naar zijn dikke buik. “Dat? Dat is mijn schuld niet eens.”
  • 66. “Dat is waar. Daar kon noch jij, noch ik aan doen.” gaf Yana toe. Florencesloeg zijn arm rond haar nek en kroop dichter bij zijn vrouw.“Zo. Er komt nog een kindje bij.”“Ook al is dat kindje niet van mij.” zei Yana, “maar ik zal hem of haarbehandelen als mijn eigen kind. Maar daarna stoppen we ermee.”
  • 67. Florence trok zijn wenkbrauwen omhoog. “Met wat?”Yana sprong op zijn schoot. “Met kindjes maken. Met jouw kindje erbijhebben we er drie en we zijn ook niet meer van de jongsten.”
  • 68. “Hou je mond, jij.” bitste Florence toe, “ik voel me nog jong en dat is hetvoornaamste.”“Oh, dat wist ik niet.” grijnsde Yana.“Pestkop.” Florence trok haar nog dichter bij zich en zoende haar,
  • 69. Even later hielden ze weer adem. “Ik ben al blij dat je nog steeds bij mebent.” zei Florence.Yana rolde met haar ogen. “Ja ja, alsof ik mijn beloftes van twintig jaargeleden niet meer moet houden.”
  • 70. “Zo? Grietje is dus zwanger?” kwam Diana tussenbeide, die een boek uitde kast pakte.“Hoe weet je dat nu weer?” vroeg Yana.“Ah, er leven hier twee gazetten met de namen Yana en Florence.” grapteDiana, “zo doof ben ik alweer niet hè.”
  • 71. “Wat vind je trouwens ervan, dat Grietje een kind krijgt?” vroeg Florenceeen mening van Diana, “en dan is de vader nog onbekend.”Diana liet haar boek bijna vallen van de schok. “Huh? Dat heb ik nietgehoord.”
  • 72. “Oh? Wel dat Grietje zwanger is? Maar het is echt zo dat de vader vanhet kind onbekend is.” zei Yana.Diana was helemaal terneergeslagen. Hoe kon Grietje zoiets doen? Maarhaar gevoel liet ze niet van buitenaf zien. “Ach, dat is haar eigen schuld.”Diana negeerde het en zocht een plaatje om haar boek te lezen. Zo’nreactie had de omgeving niet verwacht.
  • 73. Yana ging naast Diana staan. “Maar vind je niet dat we Grietje moetenhelpen? Ze heeft het nu moeilijk sinds ze weet dat-”“Zwijg Yana.” onderbrak Diana haar, “jullie mogen haar voor mijn parthelpen. Maar ik.” Met de grote nadruk op het woordje ‘ik’, “ik doe nietmee.”
  • 74. Yana plofte hard neer op de bank.“En moet de bank nu stuk? Je bent geen kind meer hè!” riep Dianastreng.“Je bent zodanig veranderd, Diana. Toen Yoran en ik kinderen waren,was je de ideale stiefmoeder voor ons. Maar nu ben je zo hard. Je wilt jezwangere dochter zelfs niet helpen terwijl je je beste leven voor haargaf.
  • 75. Haar echte ouders keken niet naar haar om. Jij, mama en de rest vanonze familie ontfermde zich over Grietje. Daar was ze dankbaar voor, nunog steeds.” raasde Yana alles na elkaar door, “ik denk dat mama haarreactie anders zal zijn dan die van jou.”Diana had geen kans om voor haar reactie op te komen. Zo sprakeloosdat ze was.
  • 76. Op een moment hield Florence het niet meer uit en moest bevallen, welhier en nu.
  • 77. Zijn vrouw Yana was helemaal in paniek. Florence wist niet eens hoe hijmoest bevallen, al voelde hij dat van wel. Gelukkig kwam zijn kindjegezond op de wereld terecht. Het bleek een jongen met een groenehuidskleur en pikzwarte ogen te zijn.
  • 78. “Ik moet zeggen…” Yana kreeg een brok in haar keel, “hij heeft niets wegvan jou, Flor.”Florence hield zijn schouders omhoog. Het was zijn kind dat hij gebaardhad en dat telde.“Weet jij een naam, Yana?” keek hij naar zijn vrouw, “je hebt dat al vooronze twee dochters gedaan.”
  • 79. “Wat denk je van Maxime?” stelde Yana een naam voor. Als het vanFlorence afhing, de naam werd al meteen goedgekeurd. Yana keek naarhet jongetje. Het had iets speciaals maar toch, ze was er weg van, alsofhij haar eigen kind was – wat niet zo was.“Dat klinkt goed.” knikte hij, “welkom in de familie, kleine Maxime.”
  • 80. Frauke had het nieuws al gehoord toen ze thuis kwam. Nadat ze haarhuiswerk af had gemaakt, holde ze meteen naar de kamer van haarbroertje. Met grote ogen keek ze naar de kleine baby.
  • 81. Maxime wist niet wat hij zag. Een klein meisje stond voor zijn neus.Verlegen keek hij de andere kant op.“Hallo, kleine Maxime. Ik ben Frauke, jouw grote zus. We zullenvriendjes worden, hè? Ja zeker!” Ze was in ieder geval enthousiast overhaar broer.
  • 82. ME GUSTA!
  • 83. Voor Yana was vandaag haar beste dag van haar leven. Al was het nogtwee uurtjes voor de volgende dag aanbrak maar oké… Yana dacht eraan dat iedereen al in hun bed lag. Ze had geen zin om haar top in decarrière nu te vieren dus ging ze ook slapen.
  • 84. De volgende dag probeerde Yana haar carrièrebeloning – een goudenbarré – uit en ze was er meteen weg van.
  • 85. Tegen de avond was het Maxime zijn verjaardag, dan hoorde het eenleuke verjaardagsfeest te zijn. Niets was minder waar, de Magere Heinkwam weer op bezoek…
  • 86. Deze keer was Diana het slachtoffer.“Oma! Nee!” schreeuwde Frauke van verdriet en barstte los in tranen.Magere Hein had er geen oren naar de omgeving en de enige wat hijwou doen, was Diana meenemen, of ze het wou of niet.
  • 87. Rust zacht, Diana Cameron.  69 dagen oud.
  • 88. Frauke hoorde even later haar ouders thuiskomen. Meteen rende zenaar buiten en vloog in de armen van haar moeder.“Mama.” Frauke huilde nog steeds.
  • 89. Yana was meteen overbezorgd. “Is er iets gebeurd? Je huilt.” Ze streeldeover de wang van Frauke.“Oma… oma is dood. Magere Hein is haar komen halen. Ze is weg.”
  • 90. Een dik leuk feest zat er na zo’n treurig gebeurtenis niet meer in maarMaxime moest wel opgegroeid worden, het kon niet voor morgen zijn.De familie schrok wel van het resultaat van Maxime als peuter maar oké,hij was een aliën, dat hoorde erbij.
  • 91. De band tussen vader Florence en zoon Maxime werd al meteen hechter.
  • 92. Yoran, Jaqueline, Carey & Pearce
  • 93. Yoran zijn levenswens was ‘7 vaardigheden maximaal beheersen’ endaar werkte hij heel hard aan.
  • 94. Voor de tweelingbroers Carey en Pearce was vandaag een hoogdag.Vandaag mochten ze opgroeien van kleine peuters naar stoere jongens.
  • 95. Carey kon al niet meer wachten met opgroeien en voor hij het wist, konhij al zijn stapjes echt zelfstandig zetten.
  • 96. Even later groeide ook Pearce op. Hij kon niet geloven dat de tijd ergsnel ging.“Kijk, we zijn twee grote jongens!”
  • 97. De jongens waren zeer enthousiast, zo blij dat ze op bedden begonnente springen. Niets kon ze laten stoppen…
  • 98. Of toch wel.Hun ouders verplichtten ze om te stoppen, hun pyjama’s aan te trekkenen onder de lakens te kruipen. Morgen was het immers school en danmoesten de jongens goed uitgerust zijn.
  • 99. De volgende ochtend maakten Yoran en Jaqueline zich klaar voor hunwerk. Jaqueline zag via het raam dat het buiten sneeuwde.“Het sneeuwt nog eens.” zuchtte ze, “deze nacht heeft het nog eensgesneeuwd.”
  • 100. “Wat is het probleem dan?” klonk het achter de rug van Jaqueline.“Als het zo blijft sneeuwen, hoeven de jongens niet naar school.”beweerde Jaqueline, “maar wij wel naar ons werk en dan moeten weweer geld verbrassen aan een kindermeisje.”
  • 101. “Ach, maak je geen zorgen. Zoveel sneeuw ligt er ook weer niet hè.”Yoran nam zijn vrouw stevig in zijn armen, “we kunnen zonder zorgennaar ons werk.”“En de jongens naar school.” vulde Jaqueline zijn zin verder aan.
  • 102. Ondanks dat vandaag sneeuwde, toch reed de schoolbus door heel destreek en de jongens konden amper wachten tot ze op school waren dusholden ze meteen naar de schoolbus. Hun ouders konden hun lach nietinhouden, wat waren de kinderen zo enthousiast!
  • 103. Tegen de middag was het gestopt met sneeuwen en iedereen – behalveYoran – kwam thuis. Jaqueline merkte een magielamp op, voor detweede keer al.“Nog één?” klonk ze verontwaardigd, “we hebben er al één!”
  • 104. Toen kreeg Jaqueline een idee als ze Frauke zag. Carey had haar naschool naar huis meegenomen. Ze verpakte de magielamp om dat aanFrauke te geven.“Alsjeblieft, meisje. Dit is voor jouw moeder of vader.” zei Jaqueline.
  • 105. Gelukkig nam Frauke het cadeau aan. “Dank u wel, tante Jaqueline. Krijgik er ook geen?”Jaqueline lachte. “Als je jarig bent. Dat is niet meer lang, toch?”Frauke knikte. “Maar het is niet erg hoor. Kan ik dit ook gebruiken?”
  • 106. Jaqueline knikte zeker. “Je kunt het zeker gebruiken. Als je groot bentuiteraard. Geef dat aan je mama of papa, zeg erbij dat we er al éénhebben en dat ze dit mogen hebben.”Frauke had het helemaal begrepen wat ze moest doen. “Ik zal het doen.Dank u, tante!”
  • 107.
  • 108. En toen… LIEP HET SPEL TOCH VAST ZEKER? FFFFFFFFFFUUUUUUUUUU Maar geen nood! Ik start het spel opnieuw op en ik probeer van alles in te halen met cheats enzoverder, ik ga echt NIET wachten hoor (:Momentos! Daarna kunnen we weer verder. Maar nu sla ik mijn spel om de vijf minuten op hoor! -__- Vriendelijke groetjes, de ‘het-vastlopende-spel’-hater
  • 109. Na een paar dagen hard werken voor zijn levenswens, kreeg Yoraneindelijk zijn zin: hij had al zijn vaardighedenbalkjes vol en dus zijnlevenswens vervuld.
  • 110. Als Jaqueline en de jongens al vertrokken waren, belde Yoran snel hetschoolhoofd op voor een etentje; hij wou zijn kinderen op departiculiere school zien te krijgen.Met succes, hij had vandaag nog een afspraak om vijf uur.
  • 111. Jaqueline wist dat het schoolhoofd vandaag een bezoekje kwam brengenen na haar werk maakte Jaqueline snel haar beste karbonaadjes klaar.
  • 112. Wanneer de zon onder de bodem was gezakt, zat de hele familie met hetschoolhoofd erbij gezellig aan tafel.
  • 113. En toen… LIEP HET SPEL OPNIEUW VAST!Gelukkig heb ik het spel kort daarvoor opgeslagen. Jaqueline hoeft nu alleen die promotie opnieuw te halen. Derde poging om het spel opnieuw op te starten! ^^ De ‘het-vastlopende-spel’-hater
  • 114. Net dat Yoran was thuisgekomen, was Pearce al opgegroeid van kindnaar tiener. “Kijk, ik ben groot!” Hij voelde zich trots, trots dat hij al eendeel van zijn leven achter zich had.
  • 115. Ook Carey was heel blij dat hij nu leefde en nog zelfstandiger konworden.
  • 116. Secundaire wens: Romantiekwens
  • 117. Secundaire wens: Tostiwens
  • 118. Ondertussen maakten de tienerjongens gebruik van de playstation enuiteraard, als stoere jongens speelden ze er op los.
  • 119. Toen Jaqueline weer aan haar vaardigheden wou werken en hiervooreen hersenpan gebruikte, begaf die hersenpan het waardoor Jaquelinezich niet goed voelde en flauwviel.
  • 120. Voor de rest was er gelukkig niets gebeurd en lag Jaqueline weer fijn inbed, naast haar haar man Yoran.
  • 121. De volgende ochtend brak vrijdag aan, één dag voor het weekend en danwas het normaal dat alle kinderen en pubers enthousiast waren. Dejongens Carey en Pearce ook. Maar het was geen half zeven ‘s ochtends,niemand was nog aangekleed of Carey begon zijn broer al te treiteren.
  • 122. Pearce had een sluw plannetje om zijn broer terug te pakken. Hij riepCarey snel bij. “Zeg, je moet eens zien wat ik in mijn broekzak heb.”Gelukkig trapte Carey er in en was nieuwsgierig dus keek hij in Pearcezijn broekzak.
  • 123. “Huh? Ik zie niets?” Carey vond het vreemd. Geërgerd zuchtte Pearcediep, hij was al bang dat zijn broer hem zou doorhebben.“Ben je blind of achterlijk? Kijk gewoon wat dichter.” bleef Pearce zijnbroer overtuigen.Carey deed nog een poging. “Oké dan!”
  • 124. Maar opeens… “BOEEEE!” schreeuwde Pearce zo hard door het heel huisof misschien door heel de buurt.Carey schrok zo hard, hij dacht dat zijn laatste uur geslagen was.
  • 125. Carey sprong een meter achteruit. “Dude, je bent echt gek!” Zijn hartklopte sneller.“Geef toe dat ik je genepen heb, broer!” lachte Pearce.
  • 126. “Nee hoor.” ontkende Carey dat, “ik wist dat je me belachelijk woumaken. Ik wil je alleen-”“Nee, echt niet!” onderbrak Pearce hem, “geef toe, ik heb je heel goedliggen gehad, broeder!”
  • 127. Na het ontbijt stond de schoolbus alweer voor de deur. Voor het eerstgingen de jongens naar de secundaire particuliere school. Het was bestspannend maar toch, ze keken er niet echt naar uit.
  • 128. Ook Jaqueline vertrok naar haar werk. Maar Yoran was voor de rest vandeze week vrij en het mooiste: hij moest maar één keer per weekwerken, op een woensdag en op die dag kreeg hij een vette loonopgestuurd!Aangezien er genoeg geld was, keek Yoran naar vakantiehuizen. Hij wouJaqueline en de kinderen mee verrassen.
  • 129. Yoran verloor zijn hart bij Chateau Baksteen, een groot vakantiehuis aanhet strand. Maar helaas was er niet genoeg geld voor, zeker 6619simdollars te kort. Dan stond het vakantiehuis leeg ook dus daar moet jenog meer geld voor neertellen. Ineens had Yoran een idee…
  • 130. Yoran haalde een magielamp uit één van de kasten. Hij veegde al het stofaf. Juist, hij ging Geest Ooms oproepen.“Ik hoop dat hij mij kan helpen.” dacht Yoran.
  • 131. Even later verscheen Geest Ooms. “Wel, wat een wonder dat je me juistnu geroepen hebt. Ik dacht dat je me niet meer nodig had.”Yoran grijnsde. “Ik heb je wel nodig. Heel hard zelfs.”Geest Ooms glimlachte. “Ah, goed zo. Wat heb je nodig? Rijkdom zeker?”
  • 132. Yoran keek de geest vreemd aan. “Huh? Hoe weet je dat?”“Yoran, jongen toch. Ik weet alles. Mag ik opsommen wat ik de laatstetijd te weten ben gekomen?”Daar had Yoran echt geen zin in. “Nee, laat maar zo. Geef me nu rijkdom,oké?”
  • 133. “Een beetje vriendelijker kan ook wel.” vond de geest, “maar goed, uwwens is mijn bevel, je krijgt rijkdom. Paar keer zullen geldzakken uit delucht vallen. Als je binnenkort nog een wens wil doen, je hebt maar éénwens over.” vertelde de geest. Niet veel later viel er een geldzak uit delucht. Yoran schrok zich een bult.
  • 134. Yoran nam al het geld aan, van 10000 simdollars tot 1000 simdollarsuiteindelijk. Hopelijk had Yoran genoeg geld voor zijn droomhuis inTwikkii.
  • 135. 10G Cameron