• Share
  • Email
  • Embed
  • Like
  • Save
  • Private Content
10 g cameron [34]
 

10 g cameron [34]

on

  • 310 views

 

Statistics

Views

Total Views
310
Views on SlideShare
286
Embed Views
24

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

2 Embeds 24

http://lj-toys.com 16
http://l.lj-toys.com 8

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Adobe PDF

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

    10 g cameron [34] 10 g cameron [34] Presentation Transcript

    • 10G Cameron
    • Universiteitsbuurt – Brody & Milana “Verdomme.” vloekte Milana zachtjes terwijl ze op het toilet zat. Ze had de raad van haar moeder opgevolgd. Ze vond die zwangerschapstest gelukkig in één van haar koffers en gebruikte hem in de badkamer. Na een tijdje had ze het resultaat eindelijk gekregen en het was echt…
    • “Positief,” fluisterde Milana, “ik ben duszwanger. Zwanger en juist nu.Godverdomme.”Ze stond op en trok het toilet door. Hoe konMilana nu zo ongelooflijk stom geweest zijn?Waarom had ze zich niet verweerd engewoon gewacht met seks?Oké, Milana zou zelfs niet gedacht hebbenom te zeggen: “Nee, ik wil het rustig aandoen.” Het was allemaal zo bijzonder snelgegaan.
    • Milana trok haar comfortabelste kleren aanen plofte neer op haar bed. Ze liet haartranen de vrije loop.“Hoe kon ik zo stom zijn?” bleef Milanasteeds nadenken, “zo stom, stom, stom! Ikheb me teveel laten gaan!”
    • “Milana?” hoorde Milana een zware stem eneven later stond Brody voor haar neus, “watvoor lawaai maakte je. What’s happened?”Maar dan had hij haar tranen nog nietgezien. Zijn hart stond serieus stil. “Wat voorernstigs is er gebeurd?”Hoe moest Milana dit uitleggen? Ze kon geenenkel kant meer op.
    • “I-ik,” stamelde Milana, “ik be-ben zw-zwa-zwanger, Brody. Je wo-wordt… vader.”Brody plofte terneergeslagen naast Milanaop het bed. Had hij haar wel goed gehoord?Zou hij binnenkort vader worden?“Het is één en al een grote, domme fout vanmij. Ik heb me eerder moeten beheersen,maar alles is snel gegaan tussen ons en-”probeerde Milana uit te leggen als zebedaard was van haar tranen.
    • Ineens barste Milana weer luid in tranen.Brody sloeg zijn arm rond haar nek enprobeerde met alle moed haar te sussen.“Schatje, blijf rustig en luister naar me. Ditalles is nu eenmaal gebeurd en we moetendit accepteren. We proberen daar iets leuksen moois van te maken en je moet weten
    • dat ik jou nooit in de steek zal laten.”Milana viel meteen in de armen van Brodyen koos ervoor om een nachtje hierover teslapen, voor ze hierover terug begonnen tepraten. Nu was haar energie gewoon op.
    • Deze nacht sliepen Brody en Milana toch bijelkaar. Deze ochtend om zes uur als Milanawakker werd en opmerkte dat Brody naasthaar lag, besefte ze maar al te goed dat ze opeen dag hem zou kwijtraken. Geloof het ofniet, dat was haar allergrootste angst.
    • Tijdens het ontbijt wisselden de twee geenenkel woord uit sinds het ‘voorval’ van deafgelopen nacht. Tot Milana iets zei…“Ik moet mijn verantwoordelijkheid nemenover mijn kind,” beweerde ze, “en jij dus ook.Als jij dat niet wil, oké dan, dan laat ik hetkindje gewoon weghalen en is alleproblemen van de baan.”
    • Maar tevergeefs, Brody was niet te sprekenover Milana haar idee.“Ben je nu gek? Liever dat het moeilijk gaatmet het studeren met een kind in huis, dandat het vlot gaat met het studeren als je eenabortus pleegt! Milana, je bent echt nietgoed wijs!”“Brody, snap je me echt niet? Ik kan dat nuniet-”“Dat dénk jij nu, Milana, dat dénk jijgodverdomme! Het gaat voor mij ookmoeilijk zijn of denk je alleen aan jezelf?”
    • “En ik dacht dat je me nooit in de steek zoulaten,” zei Milana, “wat ik ook zou doen metons kindje.”“Dat kindje is ook van mij, mij gaat het dusook aan wat ermee gaat gebeuren. Als je datlaat wegdoen, je gaat er spijt hebben later. Erzijn al zoveel studenten die ouders wordenen die komen altijd goed van af. Als zij datkunnen, dan kan jij dat ook.”Milana zuchtte diep. Kon ze hem maargeloven. “Ik weet het wel, maar… ik, ik bengeschrokken. Dat van abortus is mijnbedoeling niet, dat is inderdaad een absurdidee. Sorry.
    • Dus, je wil dat kindje ook?”Brody knikte. “Het is inderdaad een slechtmoment nu, maar ik wil later sowieso al eengezin hebben, het liefst van al met jou. Zoerg vind ik dus dat niet.”Milana glimlachte hem toe en wreef over zijnhand. “Oké, dan houden we het kindje enbouwen we een gezinnetje op, ik kijk erzeker naar uit ondanks wat ik gezegd heb.Dat gaat moeilijk zijn in de uni, maar we gaansterk zijn.”“Sterk zijn,” knikte Brody, “inderdaad, datzijn we.”
    • Na het ontbijt trok iedereen in hethuishouden zijn plan wel. Alweer met zijnnonchalant outfit aan, stak Brody een sigaretaan en ging stiekem achter het huis zitten.Niemand wist hierover, zelfs Milana niet,maar Brody moest wel op één of andermanier wel tot rust komen, ook al was rokenslecht voor je gezondheid.
    • Ja, en dan nog? Roken was slecht, alcoholwas slecht, fastfood was slecht en ook nietiedereen sprak ouderschap op de uni goed.Tegenwoordig was álles in het leven slecht.Brody trok nog een trekje van zijn sigaret. Hijmoest nog bekomen nadat hij had gehoorddat hij vader zou worden en dat dat hij nietlang met Milana samen was. Het had langgeduurd tot hij een move bij haar kon makenen zie nu: ze waren samen, maar deproblemen waren er.
    • “Rook je al lang?” hoorde Brody plotselingiemand vragen. Hij kreeg een minihartaanval, maar het bleek dat Milana vlaknaast hem lag.“Euh, al een hele tijd. Sinds ik in het vijfdemiddelbaar zit, zeker?” aarzelde Brody. Hijvond het best moeilijk om erover te praten,zeker na hij dat voor Milana had verstopt.“Oh, ik moet er normaal niets van hebben,maar zal wel een verhaal achter zittenwaarom jij dat doet.” zei Milana.
    • “Dat is zo, maar ik wil er liever niet overpraten,” zei Brody en trok nog eens eentrekje van zijn sigaret, daarna richtte hij zichnaar Milana, “en hoe zit het met jou?”“Euh, mijn mama is terug van haar vakantieen we zijn samen meteen naar de doktergegaan. Ik ben dus officieel zwanger.”vertelde Milana.
    • “Zoals ik deze ochtend al heb gezegd, wegaan dit wel redden. Als het te moeilijkwordt, stoppen we gewoon met studeren.”stelde Brody voor.Milana schrok. “Maar dat kan ik niet maken.Bijna iedereen in mijn familie heeftgestudeerd en altijd zijn studies afgemaakt.”“Dat maakt toch niets uit? Als je geen anderekeuze hebt…”
    • Milana glimlachte naar Brody. Hopelijkmaakte dat hem goedgezinder. “Schat, wezijn nog zover niet. Eerst moeten de examenssowieso komen voor ik moet bevallen. Zoalsje hebt gezegd, we gaan het wel redden.”Brody besefte dat Milana gelijk had. “Nu benje wel optimistisch, hè.”“Het moet wel.”
    • Je had Brody en Milana heel goed gehoord,ze mogen niet langer piekeren over wat in detoekomst zou gingen gebeuren en gewoonafwachten wat hun te wachten stond.Morgen stonden hun examens al voor dedeur en dan moest er zeker ondergezochtworden.
    • Na de examens was het meteen raak. Milanawas niet eens in haar eigen huis of ze moestmeteen bevallen, koste wat het kost.“Brody, help!” schreeuwde ze het uit, “i-ikmoet bevallen!”
    • “Nu al?!” riep Brody het verontwaardigd uit,“moet je al zo snel-”“Ja, domkop! Help me liever,” Milana kon depijn niet meer langer verdragen, “help meliever in plaats van te zeuren…”
    • Even later was het eindelijk zover. Milanahad haar eerste kindje vast in haar handen,het bleek een jongetje te zijn.“Oh, kijk! We hebben een zoon!” riep Milanaenthousiast uit. Nooit gedacht dat baby’s zoschattig konden zijn…
    • Maar dat was niet alles…Milana gaf het jongetje meteen door aanBrody.
    • “Ja maar ja, er komt er nog één!” bekendeMilana en moest nog eventjes volhouden.Brody stond er gewoonweg stom van. Bleefhet niet bij één kindje? “Nog één?! Dat meenje toch niet, Milana?”Maar Milana meende het wel…
    • Voor ze het wisten, hadden ze meteen geenéén kindje, maar twee kinderen! Deze keerwas het een meisje.Milana glunderde van trots. De zesdestamhoudster was geboren! “Oh, kijk! Het iseen meisje en ze heeft wat meer van jou,Brody!”
    • “En we hebben zelfs niet gedacht aannamen…” mompelde Brody.Milana was niet te spreken van Brody zijnhumeur. Misschien was hij zo omdat hij niethad verwacht dat hij vader werd van eentweeling. “Zeur niet zo, man. Dan verzinnenwe er zo een paar?”“Oh, ik weet er toch twee. Wat denk je vanLiam en Louise?” stelde Brody voor.
    • Milana vond dat direct een goed idee. “Oh,daar zou ik zelfs niet aan gedacht hebben,”beweerde ze, “oké dan. Liam en Louisedan?”Brody knikte.
    • Brody en Milana waren niet moe, maar detweeling wel en na elk hun flesje werden zemeteen in hun wiegje gestopt.De hardwerkende studenten werkten nogaan hun vaardigheden.
    • Natuurlijk had de tweeling hun aandacht vanhun ouders nodig en dat kregen ze zeker.
    • De huishoudelijke klusjes moesten ookgebeurd worden. Brody en Milana haddenhun handen meer vol dan normaal.Maar één ding misten ze al zeker…
    • Als Milana haar afwas was afgewerkt, pakteBrody haar plotseling vast en kuste haarpassioneel.
    • Milana wist totaal niet wat haar wasoverkomen. “Wat heb jij nu, Brody?”Voor Brody zijn uitleg kon doen, moest hijeven op adem komen. Dat was ook een tijdjegeleden…
    • “We moeten niet alleen aan ons huishoudenen tweeling werken, maar ook aan onzerelatie,” bekende Brody, “ik hou zielsveel vanje, Milana, weet je dat nog wel?”“Ik hou ook van je, Brody.” Milana moestbekennen dat haar vriend volkomen gelijkhad en het had niet lang geduurd of…
    • Zodra Milana weer wakker werd, zat Brody alop het college en klonk er geschreeuw vande tweeling. Natuurlijk, ze hadden eennieuwe luier nodig en daar moest alleenMilana voor zorgen…Maar het verliep vlotjes, Liam en Louisewaren geduldige baby’s.
    • Milana haar energie was totaal op en kroopnadat de tweeling hun verzorging hadgekregen terug in bed.Daarna was ze zo diep in slaap gevallen datze niet eens merkte dat Brody later bij haarwas gekropen.
    • De examens stonden jammer genoeg weersnel voor de deur. ‘s Avonds om tien uurmoesten Brody en Milana hun examensafleggen en er werd gevreesd voor Liam enLouise, daar dacht Milana nu pas aan…“Brody, we hebben een probleem,” zeiMilana, “we hebben deze avond onzeexamens en de tweeling is alleen thuis.”
    • “Niet paniekeren en gewoon voor een oppaszorgen,” stelde Brody voor, “dat is alles watwe kunnen doen.”Milana zuchtte diep. Een oppas dan nog wel,wist hij niet hoeveel geld dat koste?
    • Maar veel werd er niet over gepiekerd. Erwas niet veel keuze dan een oppasaannemen.Er was ook zelfs geen tijd om de examenswat na te kijken, de tweeling hadvoortdurend aandacht nodig. Liam en Louisegroeiden vandaag ook op als peuters.
    • 10G Cameron