Your SlideShare is downloading. ×
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
ผีตายซาก
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×
Saving this for later? Get the SlideShare app to save on your phone or tablet. Read anywhere, anytime – even offline.
Text the download link to your phone
Standard text messaging rates apply

ผีตายซาก

1,818

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
1,818
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
7
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. ผตายซาก ี พล * นกร * กมหงวน กบ ลกชาย ิ ิ ั ู พิมพเเปนเเออกสาารโโดย คุณไไก  Wanchaii Boonpiichchayanun พิมพ ปน กส ร ดย คุณ ก Wancha Boonp chchayanun แแปลงงเเปนไไฟล  PDFF โโดย โโกหลังังวัวังง ปล ปน ฟล PD ดย ก หล  อาหารเชามื้อนั้นคุณหญิงวาดเขามาในหองรับประทานอาหารเปนคนสุดทายดวยสีหนาหมนหมองผิดปรกติ ขณะนี้ทุกคนนั่งประจําที่พรอมแลว ลูกชายของสีสหายนังรวมกันอยูทโตะ ่ ่  ่ีสําหรับ ๔ คน สวนคณะพรรคสี่สหายกับสี่นางและเจาคุณปจจนึก ฯ นงโตะใหญคอโตะสเหลยมยาว ่ั   ื  ่ี ่ีโดยมีเจาคุณปจจนึก ฯ และคุณหญิงวาดนั่งประจําหวโตะขางละคนทกครงทรวมรบประทานอาหารกน ั   ุ ้ั ่ี  ั ั พอคุณหญิงวาดทรดตวลงนง พ.อ.นิกรก็กลาวขึนดัง ๆ ุ ั ่ั ้ "กินโวยพวกเรา"  การรับประทานอาหารเชาแบบอาหารฝรงเรมตนทนที พลนั่งอยูทางขวาของคุณหญิงวาด  ่ั ่ิ  ัถัดไปคือนิกร ประไพและนันทา ทางซายของคณหญงวาดคออาเสยกมหงวน ศาสตราจารยดเรก  ุ ิ ื ่ี ิ  ิประภาและนวลลออ "คุณแมไมสบายหรืออยางไรครับ แลวกผมรสกวาคณแมจองมองดหนาอายหงวนเสยจรง ๆ  ็ ู ึ  ุ   ู   ี ิจัง ๆ เหมือนกบวาอายหงวนเปนสตวประหลาดหรอมนษยตางดาว" ั    ั  ื ุ  
  • 2. พล.ต.พลพูดยิ้ม ๆ คุณหญิงวาดหันมาทางลูกชายของทาน "แมกําลังมีเรื่องเศราและสะเทือนใจ" อาเสี่ยพูดโพลงขึ้น "เกี่ยวกับผมดวยหรือครับ" คุณหญิงวาดเปลยนสายตามาทเสยหงวน ่ี ่ี ่ี "ใช เก่ียวกับเธอโดยเฉพาะพอหงวน อาตกบาตรเมอเชาน้ี ๗ องค อาอทศสวนกศลไปให  ั ่ื  ุ ิ  ุเจาสัวกิมเบทั้งหมด อา เมอคนนตอนใกลรงสวางเจาสัวไดมาหาอา"  ่ื ื ้ี  ุ    ทุกคนตางมองดูหนาคุณหญิงวาดไปตามกัน เจาคณปจจนก ฯ สบตาคณหญงวาด ทานก็  ุ  ึ ุ ิ กลาวขึน ้ "คณหญงฝนถงเจาสัวหรอครบ" ุ ิ  ึ  ื ั "ไมใชฝนคะเจาคุณ มนหนาวดฉนนอนไมหลบกลกขนมากนหมาก"  ั ิ ั  ั ็ ุ ้ึ ิ นิกรพดขนอยางหวาด ๆ ู ้ึ  "แลวยังไงครับคุณอา" คุณหญิงวาดยิมเศรา ๆ ้ "เจาสัวเดินออกมาทางซอกตยนใบใหญ"  ู ื "อุย" นกรอทาน ิ ุ "ถาเปนผมชักดินชักงอตายแลว เห็นเปนรูปรางยังไงครับคุณอา" ้ "ก็เห็นเปนคนธรรมดานแหละ แตกมองไมสถนดนก" ่ี ็  ู ั ั แลวทานก็มองไปทางเจาคุณปจจนึก ฯ "ดิฉันไมไดฝนหรือตาฝาดนะคะเจาคุณ ดิฉันเห็นเจาสัวกิมเบจริง ๆ คะ"  "ชื่ออะไรนะครับ" นกรถามยม ๆ ิ ้ิ คุณหญิงวาดหนมาทําตาเขียวกับหลานชายของทาน ั "แกไมรหรอกหรือวาเตี่ยพอหงวนชือกิมเบ เม่ือทานยงมชวตอยทานกรกใครเอนดพวกแก ู ่  ั ี ี ิ ู  ็ ั  ็ ูเหมือนกับลูกหลานและแกก็เรียกทานวาเตี่ย ใหความเคารพทานเหมอนกบญาตผใหญคนหนง"   ื ั ิ ู  ่ึ นิกรยิ้มใหเสี่ยหงวน "กันลืมไปจริง ๆ วะ พึงนึกไดเดียวนีเองวาเตี่ยแกชือกิมเบ" ่ ๋ ้ ่ "ใหแกตายโหงตายหารากเลอดลงแดงตาย" เสียหงวนเอ็ดตะโร  ื ่ "แหม เร่ืองนดหนอยเทานกตองสาบานกนดวย" ิ   ้ี ็  ั 
  • 3. อาเสี่ยรูสึกสนใจมาก ในเรองทวญญาณของเต่ียเขามาหาคณหญงวาด ่ื ่ี ิ ุ ิ "คุณอาเหนเต่ียผมแลวยงไงครบ คณอากลวไหมครบ" ็  ั ั ุ ั ั "ทีแรกก็รสกกลัวเหมือนกัน แตเจาสัวทานบอกวาไมตองกลวทาน ทานมาเยี่ยมไมไดมา ู ึ      ั หลอกหลอนและทานมาบอกใหรวาทานนอนอยทฮวงซยทเมองชลทานอดอดใจราคาญใจเตมทนแลว  ู   ู ่ี ุ ่ี ื  ึ ั ํ ็ รางของทานยังคงรปอยไมเนาไมเปอย ขอใหอาบอกเธอใหจดการไปรบศพทานมาไวทบานเรา ทําเกง ู ู      ั ั   ่ี  จีนแบบศาลเจาเล็ก ๆ ใหทานอยอยางสงบเงยบทางหลงบานเรา อยในฮวงซยมแตความมดมองไม   ู  ี ั  ู ุ ี  ืเห็นอะไรเลย ทนทกขทรมานมานานแลว" ุ   นวลลออขนลุกซู หลอนกระซบกระซาบกบประภาเบา ๆ  ิ ั "เคราะหดเหลือเกินทีเตี่ยไมมาหาฉัน ถามาหาดฉนและพดกบดฉนอยางน้ี ดิฉนอาจจะชอค ี ่  ิ ั ู ั ิ ั  ัตายก็ได" พลกลาวกับคุณหญิงวาดอยางแปลกใจ "เตี่ยพูดกับคุณแมอยางนีหรือครับ" ้ "จะ แมจําไดทกคํา แมยงรับคํากบเจาสววาแมจะบอกใหพอหงวนจดการในเรองนใหเปนไป ุ ั ั  ั     ั ่ื ้ี  ตามความประสงคของเจาสัว" "แลวเต่ียก็หายไปอยางนนหรอครบ"   ้ั ื ั "ใช รางของทานทลอยอยกลางหองคอย ๆ เลอนหายไป ตอนนันนาฬิกาบนโตะขางเตียง  ่ี ู   ื ้นอนแมบอกเวลา ๕ นาฬกา ๒๐ นาที แมไดยกมือไหวและขอใหวิญญาณของทานไปสูสุคติภพ แลว ิแมก็แปลกใจตัวเองที่แมไมไดกลัวผีสางเจาสัวกิมเบจนเกินไป คงจะเปนเพราะมาปรากฏตัวใหแมเห็นในรูปราของมนษยธรรมดานนเอง"  ุ  ่ั เสียงจอกแจกจอแจดงขนทวหองรบประทานอาหาร นกรตกไขดาวหมแฮมใสปากจนเตมคํา ั ้ึ ่ั  ั ิ ั  ู  ็เคี้ยวตุย ๆ แลวกลาวขนทง ๆ ทเสยงคบปาก   ้ึ ้ั ่ ี ี ั "เร่ืองนนาสนใจ เตี่ยเปนคนมีบุญ เมอทานมชวตอยทานสรางแตบญกศล ทานนับถือผีสาง ้ี  ่ื  ี ี ิ ู    ุ ุเหมือนพวกคนจนแตทานกนบถอพทธ" ี   ็ ั ื ุ นายพลดิเรกดุนิกร "กลืนไขดาวเสียกอนเถอะวะอายกรแลวคอยพูดจะไดฟงรูเรือง ไขดาวเขาไปอยูในปากทังใบ   ่  ้ฟงแกพูดลําบากเหลือเกิน" นิกรกลืนไขดาวและหมูแฮมเขาไปในทองและยกแกวกาแฟรอนขึ้นซดเสียงดังโฮก เขาอธิบายเรื่องเจาสัวกิมเบตอไป "เทาท่ีพวกเรารจกทานอยางใกลชด ถงเต่ียติดยาฝนสบฝนเปนประจํา เตี่ยก็ไมเคยกอกรรม ู ั   ิ ึ  ู  
  • 4. ทําเข็ญใหใครเดือดรอน หากินในทางคาขายอยางสุจริตไมเคยคดโกงใคร เรื่องทําบุญเทาไหรเทากัน สรางโบสถ สรางกฏและทอดกฐนทกป พวกเรายงเคยไปรวมทอดกฐนกบเต่ียบอย ๆ เตี่ยสรางแต  ุ ิ ิ ุ ั  ิ ั บุญกุศลไมเคยทาบาป เมือทานตายไปอานิสงคแหงผลบุญก็อาจจะทําใหรางกายของทานไมเนา ํ ่เปอยเพียงแตเหี่ยวแหงไป" เจาคณปจจนก ฯ เหนพองดวย ุ  ึ ็   "อาจจะเปนไดอายกร คนทตายไปไมเนาเปอยมอยไมนอย คนจีนคนหนึงอยูทอาเภอมนบรี ่ี    ี ู   ่  ่ี ํ ี ุตายไปเกือบ ๑๐๐ ปแลว เดยวนศพยงอยปดทองเหลองอรามไปทงตว ถงปเขาทําพธตดผมตดเลบให   ๋ี ้ี ั ู  ื  ้ั ั ึ  ิี ั ั ็ใคร ๆ เรยกทานวาเซยน มีงิ้ว ยเกฉลองเปนงานประจําปเสมอ" ี   ี ่ี  กิมหงวนวา  "ที่วัดคณิกาผลหรือวัดยายแฟงก็มีศพผูวิเศษตายไปนานแลว ไมเนาไมเปอยอยศพหนงครบ     ู ่ึ ัและที่วัดบางเสาธงขางบานชาติชายแชมเปยนโลกก็มีพระภิกษุสงฆองคหนึ่งมรณภาพนานแลว ศพของทานไมเนาไมเปอย" นิกรหวเราะหึ ๆ ั "คุณพอกันตายเพียง ๕ วันเทานันกลินออกมานอกโลงเหม็นอูไปหมด พอครบ ๑๐๐ วนเปด ้ ่  ั ออกดูกอนพระราชทานเพลิงเละเหมือนปลาเจา" นันทาทําตาเขียวกับนองชายของหลอน "นินทากระทังพอของตัวเอง คนอยางแกนะลกอกตญ"ู ่   ู ั ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ คณหญงวาดไดพดคยปรกษาหารอกบเสยหงวนอยางเปนงาน ุ ิ  ู ุ ึ ื ั ่ี  เปนการ ซึ่งทานมั่นใจวาศพของเจาสัวกิมเบคงไมเนาเปอย อันเนืองจากบุญกุศลทีเจาสัวสรางกรรมดี ่ ่ไวเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู อาเสี่ยรับปากวาพรุงนี้วันเสารเปนวันวางงานเขาจะไปเยี่ยมฮวงซุยเจาสัวกิมเบและจะพิสูจนความจริงในเรื่องนี้ดวย ถาหากวาเต่ียของเขาไมเนาไมเปอยเขากจะรบศพมาไวทบาน "       ็ ั  ่ี พัชราภรณ" และจะสรางศาลเจาแบบเกงจีนใหเจาสัวกิมเบอยูอาศัยวิญญาณจะไดสงบสุข ในเวลาเดียวกันนี้เอง ลูกชายของสีสหายกําลังวิพากษวิจารณกันในเรื่องนี้ สมนกกลาวกบ ่ ึ  ัเพื่อน ๆ วา "กงเทงทึงขณะท่ีพวกเราอายไดสามสขวบยงจาความไมได พวกเราเคยเห็นแตรปกงเทานัน   ุ  ่ี ั ํ ู ้เอง เปนไปไดไหมวะที่กงไมเนาไมเปอยทั้ง ๆ ทีตายมา ๒๐ กวาปแลว" ่    นพกมลงมองดูจานหมูแฮมไขดาวของเขาซึ่งมีแตจานเปลา ๆ แลวเขากพดกบสมนกผเปน  ็ ู ั ึ ู หลานปูแท ๆ ของเจาสวกมเบ   ั ิ "ก็อาจจะเปนไดเหมือนกัน เหมอนอยางปลากรอบทเขาเสยบไมขายยงไงละ ทําไมถึงไมเนา ื  ่ี ี  ั 
  • 5. ไมเปอยปลาเค็มก็เหมือนกัน"  พนสหวเราะกาก ั ั  "เอาคนไปเปรยบกบปลามอยางทไหนวะ ปลากรอบนะเขายางหรอรมควนไฟใหมนสกเสย ี ั ี  ่ี   ื ั  ั ุ ีกอนแลวตากแดดตั้งหลายวัน สวนปลาเค็มเขาก็ใสเกลือตากแดดมันก็ไมเนา" ศาสตราจารยดารงกลาวขึนอยางเปนงานเปนการ ํ ้ "โดยสภาพของรางกายมนษยเราแลว คนเราเมอตายไปรางกายมนกตองเนาเปอยไป" แลว  ุ   ่ื  ั ็   เขาก็กระซบกระซาบกบเพอนเกลอของเขา ิ ั ่ื "คุณยาทานแกแลว ทานอาจจะเหนภาพลวงตาหรอภาพทเกดขนจากประสาทหลอนกได    ็ ื ่ี ิ ้ึ ็แลวหกแววไปเอง"  ู็  เสียตี๋ยมเล็กนอย ่ ้ิ "นั่นนะซี คนแกมกจะมอปาทาน"  ั ีุ อาหารเชาสิ้นสุดลงในครึ่งชั่วโมงนั้น เมือคุณหญิงวาดกับสีนางพากันลุกขึนเดินออกไปจาก ่ ่ ้หองรับประทานอาหาร ทโตะอาหารสเหลยมยาวโตะนนกคงเหลอสสหายกบเจาคณปจจนก ฯ เพียง ่ี  ่ี ่ี  ้ั ็ ื ่ี ั  ุ  ึ๕ คน อาเสี่ยรองเรียกเจาหนุมรูปหลอทั้งสี่คนใหมานั่งรวมโตะ เพอปรกษาหารอกนในเรองทเกยวกบ ่ื ึ ื ั ่ื ่ี ่ี ัศพเจาสัวกิมเบเตี่ยของเขา "พรุงนี้วนเสารใครติดธุระอะไรบางหรือเปลา" ั นายพลดเรกกลาวขนทนที ิ  ้ึ ั "กันกับดํารงตองไปในพธรบมอบอาวธปลอยตอสอากาศยาน ทีรฐบาลอเมริกนมอบใหกอง ิีั ุ   ู ่ั ัพันอากาศโยธนของเราใชปองกนสนามบนดอนเมอง และพิธีรับมอบจะกระทาในเวลา ๑๐ ถึง ๑๒ น." ิ   ั ิ ื ํ "ออ จริงแหละโวยกันพึ่งนึกได" พลวา "สําหรับกันพรุงนี้ตองเปนผูใหญฝายเจาบาวในพิธีมงคลสมรสที่วังสวนกุหลาบ ตอนกลางวันกันจะตองไปขลกอยทบานเจาบาวคงจะไปเมองชลกบแกไมได อายนัสกไปไมไดเหมอนกน  ุ ู ่ี    ื ั   ็   ื ัเพราะตองทําหนาทีเปนเพือนเจาบาว"  ่ ่ เส่ียหงวนจปากจกจก ุ ๊ึ ๊ั "ถายงง้ันคุณอาตองไปกบผมนะครบ" ั  ั ั ทานเจาคณพยกหนา  ุ ั  "ได อาไมมีธุระอะไรหรอก ใครจะไปบางละ" "ก็คุณอากับผม อายกร อายต๋ี อายนพและอายแหวนะซีครบ เราจะออกจากบานแตเชา     ั   กะใหไปถึงเมืองชลราว ๑๐ น. ผมจะเปดประตูฮวงซุยเขาไปดูศพเตียใหเห็นเท็จจริงคือเปดฝาโลงออก  ่
  • 6. ดูเลย ถาหากเตี่ยไมเนาไมเปอยจริงละกอ ผมจะเชิญศพเตี่ยมาไวที่บานเรา" เจาคณปจจนก ฯ เหนพองดวย ุ  ึ ็   "ดีเหมือนกน คนทตายไปแลวไมเนาไมเปอยนะเปนผมบญ" ั ่ี        ู ี ุ "วา" นกรคราง ิ "อยางนั้นเขาเรียกวาผีตายซากครับคุณพอ เมื่อเร็ว ๆ นผมกเคยพบในสวนหลงบานเราศพ ้ี ็ ั หนึ่งแหงแหงแก" ทานเจาคุณนัยนตาเหลือก "ฮา คนนะเรอะ" "คางคกครับ" กิมหงวนกลาวกบสสหายหนม  ั ่ี ุ "ตั้งใจจะพาพวกแกทั้งสี่คนไปเมืองชลดวยกัน แตเจานัสกับดํารงบงเอญตดธระกชางเถอะ   ั ิ ิ ุ ็เจานพไปกับลุงนะ แกจะไดเห็นฮวงซุยหรือที่ฝงศพของพวกเศรษฐีจีนที่ภูเขาเล็ก ๆ ลกนน แตละแหง ู ้ั  สวยงามมากและลงทุนคากอสรางคาซือทีดนนับแสน" ้ ่ ิ "ตกลงครับลุง แตวาเราจะกลบมาทนพธแตงงานรอยเอกสมศกดเพอนอายนสไหมครบ"  ั ั ิี   ั ์ิ ่ื  ั ั "ทันแนนอน เราจะกลบถงบานอยางชากบายสองโมงเทานน คณอาทานจะตองเปนผสวม ั ึ    ็   ้ั ุ    ูมงคลแฝดใหบาวสาว ลงกบพอแกกบลงพลและนาหมอของแกตลอดจนคณยาและคณแมของพวกแก ุ ั  ั ุ  ุ  ุ จะตองรดนํ้าอวยพรเขา สวนพวกแกกเปนแขกไชโยกนเลยงตอนคารับรองวาตองกลับมาทัน เอาละ  ็  ิ ้ี ่ํไปทํางานกันเสยทโวยสายแลว อยาลมวาพรงนแกตองไปเมองชลกบลงอยาเหลวนะอายนพ" ี ี    ื  ุ ้ี  ื ั ุ   ตอนสายวันตอมาซึ่งตรงกับวันเสาร ในราว ๑๐.๐๐ น คาดิลแล็คเกงซึ่งขันโดยเจาแหวก็พาเสี่ยหงวนกับนิกร พรอมดวยเจาคณ    ุปจจนึก ฯ ร.อ.นพ และร.อ.สมนึกเดินทางมาถงดนแดนสวนหนงนอกเขตเทศบาลของจงหวดชลบรี ึ ิ  ่ึ ั ั ุหลังจากท่ีรถเกงคนนเลยเขาไปในเมองพาทกคนไปรบประทานอาหารเชา ที่รานอาหารแหงหนึ่งมา  ั ้ี  ื ุ ั เรยบรอยแลว ี   ทางแยกจากทางหลวงตรงไปยังภูเขาเล็ก ๆ ลูกนันเปนถนนลูกรัง สภาพของถนนพอใชได ้มองดูตามเนินเขามีฮวงซุยขนาดใหญซึ่งเปนฮวงซุยถาวรหลายแหง ทางการไดสงวนทดนเหลานไว  ่ี ิ  ้ีสําหรับใหคหบดชาวจนซอทสรางฮวงซยบรรจศพบรรพบรษของเขา ที่เชิงเขามีศาลเจาเล็ก ๆ และมีคน ี ี ้ื ่ี  ุ ุ ุุ
  • 7. จีน ๒ คนทําหนาที่ดูแลฮวงซุยเหลานี้ซึ่งเจาของฮวงซุยนั่นเองไดสละเงินใหผูเฝาตามสมควร เมื่อเขาพากนมาเยยมเคารพศพบรรพบรษ ั ่ี ุุ สุสานนี้อยูในเขตปาโปรงและสงบเงียบวังเวงตลอดวัน เปนทีอยูอาศัยของนกตาง ๆ ตลอด ่ จนสัตวปาขนาดเลกเชนกระตายปาหรอแย ทกวนเสารอาทตยมชาวจนมาเยยมเคารพศพบรรพบรษ ็    ื ุ ั  ิ  ี ี ่ี ุุของเขาเสมออยางนอยก็หนึ่งราย บางรายก็นาอาหารมาเซนไหวตามประเพณี ถาเปนวันตรุษสารท ํแลวก็มีผูมาเยี่ยมฮวงซุยเหลานี้มากมาย ฮวงซุยทั้งหมดที่เชิงเขาและบนเนินเขามีไมถึง ๕๐ แหงและเปนฮวงซุยของผูที่มีฐานะดี ยงรวยมากฮวงซยกสวยงามใหญโตหรหรามาก ่ิ ุ ็  ู ๕๐๐ เมตรหรือครึงกิโลเมตรจากทางหลวง คาดิลแล็คเกงกแลนมาหยดหนาศาลเจาแหง ่  ็  ุ   หนึ่ง ใกล ๆ กบรถตรวจการคนหนงของพวกชาวจน ทกคนพากนลงมาจากรถ เจาแหวถือถาดเงินใบ ั ั ่ึ ี ุ ักะทัดรัดบรรจุดอกไมธูปเทียนสําหรับสักการะดวงวิญญาณของเจาสัวกิมเบและเจาสัวกิมไซสองพี่นอง ชาวจีนในวัยกลางคนคนหนึงออกมาจากหองพักขางศาลเจา พอแลเหนกมหงวนเขากตน ่ ็ ิ ็ ่ืเตนดีใจอยางยิงรีบเขามาหาและทักทายอาเสียดวยภาษาจีนแตจว ่ ่ ๋ิ "อาเสี่ยสบายดีหรือครับ ตงแตตรษจนปทแลวมาอาเสยพงมาเยยมฮวงซยทานเจาสววนน้ี" ้ั  ุ ี  ่ี  ่ี ่ึ ่ี ุ   ั ั "ฉันไมใครวาง"  เสี่ยหงวนพูดยิ้ม ๆ และสงธนบัตรสีแดงใหหนึ่งฉบับ "เส็งไมอยูหรือ" "ครับ เส็งเขาไปในเมืองครับ ไปซอธปเทยนและกระดาษเงนกระดาษทองมาไวขายครบ" ้ื ู ี ิ  ั อาเส่ียพยกหนารบทราบ ั  ั "แกพาพวกเราไปที่ฮวงซุยเตี่ยฉันหนอยซีนะ หาชะแลงไปดวยสกอนหนง สําหรับเปดฝาโลง  ั ั ่ึจําปาออก ฉันอยากจะดูศพเตี่ยและอาแปะของฉัน" นายฮวดผูดูแลสสานวย ๔๐ ปทาหนาตืน ๆ ุ ั  ํ ่ "จะเปดดูทําไมครับอาเสีย ทานเทงทึงไปนานแลวตั้งแตผมรุนหนุมและเตี่ยผมยังไมตายเปน ่ผูดูแลฮวงซุยทนนบเปนเวลา ๒๐ ปมาแลว ปานนกเหลอแตกระดกแหละครบ แมแตเสื้อผาก็ผุพัง ่ี ่ี ั     ้ี ็ ื  ู ัเปอยไปหมด" อาเสียพูดตัดบท ่ "เอาเถอะนา ฉนมเหตผลบางอยางทฉนอยากจะดศพเต่ียของฉนและอาแปะดวย ถึงแมวา ั ี ุ  ่ี ั ู ั  จะเหลือแตกระดูกก็ขอใหไดเห็นเถอะ" "ครับ ครับ เชิญอาเสียลวงหนาไปกอนครับ ผมจะไปเอาชะแลงในบานผม" ่ แดดรมเพราะมีหมูเมฆปดบังดวงอาทิตยทาใหบริเวณเชิงเขาเย็นสบาย เจาคณปจจนก ฯ ํ  ุ  ึ
  • 8. เดินนําหนาพาสองสหายกบนพและสมนกกบเจาแหวตรงไปทภเขาลกนนและคอย ๆ ขนไปบนเนนเขา ั ึ ั   ่ี ู ู ้ั  ้ึ ิโดยแทบจะไมรูสึกตัวเพราะภูเขามีความลาดเพียงเล็กนอย นายฮวดชายกลางคนแตยงแขงแรงถอ ั ็ ืชะแลงวิ่งเหยาะ ๆ ตดตามมา ิ บนที่ราบเนินเขาแหงหนึ่งสูงจากพื้นดินไมเกิน ๕ เมตร ฮวงซุยที่ใหญโตมั่นคงแข็งแรงสวยงามเดนกวาฮวงซยของคนอนมรวเหลกโปรงลอมรอบในเนอทดน ๒๕ ตารางวาคอทบรรจศพเจาสวกม ุ ่ื ี ่ั ็   ้ื ่ี ิ ื ่ี ุ  ั ิเบและเจาสัวกิมไซสองพี่นองผูลวงลับไปแลว แตความสําคญของฮวงซยนอยทเจาสวกมเบ อดีตมหา ั ุ ้ี ู ่ี  ั ิเศรษฐีเปนบิดาของกิมหงวนมากกวา อาเสี่ยไดลงทุนสรางฮวงซุยนี้พรอมทั้งซื้อที่ดินเปนเงิน๒๕๐,๐๐๐ บาทในสมัยที่เงินยังแพงอยู ฮวงซุยหินออนสูง ๒ เมตรครึง สรางแบบฮวงซุยในเมืองจีนหลังคาโคงครึ่งวงกลม กวาง ๔ ่เมตรยาว ๖ เมตร มประตลกกรงเหลกใสกญแจดอกใหญซงลกกญแจนนอยทเสยหงวน สองขาง ี ู ู ็ ุ  ่ึ ู ุ ้ั ู ่ี ่ี ประตูมีสิงโตหินสองตัวนั่งอมยิ้มทําหนาทคลายกบเปนยามรกษาสสานน้ี รอบบริเวณฮวงซุยตกแตง  ่ี  ั  ั ุ สวยงามมาก มีภูเขาจาลอง มตกตารปคนและสตวอยบนภเขา ริมรั้วเหล็กปลูกพันธุไมดอกเรียงราย ํ ี ุ ู ั  ู ูนับตงแตเยอบีรา เบญจมาศ ไวโอเล็ต กุหลาบ ซงนายฮวดและนายเสงคนเฝาสสานชวยกนทําสวน ้ั   ่ึ ็  ุ  ัพรวนดินดายหญาและอาเสยไดสงเงนมาใหคนละ ๕๐๐ บาททุกเดือน ดังนั้นฮวงซุยของเจาสัวกิมเบ  ่ี   ิ จึงมีความสวยงามที่สุด ถงกบเจาคณปจจนก ฯ ออกปากวา ึ ั  ุ  ึ  "เห็นฮวงซุยของเตี่ยแกและลุงแกแลวอาอยากตายโวยอายหงวน ถาหากวาอาตายแกเอาศพอามาไวที่นี่นะ มันสงบเงียบรื่นรมยมาก อาจะไดคยกบเต่ียแกและลงของแก"  ุ ั ุ นิกรวา "คุณพอเปนคนไทยตายแลวตองเผาซครบ"    ี ั ทานเจาคุณคอนควับ "ไมเอา รอนจะตายโหง เผามันทารุณมาก" แลวทานก็หนมาทาง ร.อ.นพ  ั "ตาสั่งไวเสียกอนเจานพ ถาตาตายอยาเผาตาเปนอนขาด ตองเอาศพมาไวทน่ี"    ั ่ี นพหัวเราะเบา ๆ "จางเขาสต๊ัฟไวดีไหมครบแลวเอาคณตาไวในหองพพธภณฑ พวกเราจะไดรสกเหมอนกบวา  ั  ุ   ิ ิ ั  ู ึ ื ั คุณตายังไมตาย" "สตั๊ฟ ......." "ครับ" "สตั๊ฟคนใครเขาจะรับทําวะ" นิกรพูดเสริมขึ้น
  • 9. "ถายังงั้นก็ทํามมมเกบไวทบานเปนอยางไรครบ" ั ่ี ็  ่ี    ั เจาคณปจจนก ฯ หนมาทางนกร ุ  ึ ั ิ "แกคิดวาการทํามมมหรอศพอาบยาแบบไอคปตทําไดงาย ๆ หรอ" ั ่ี ื ุ   ื "จะยากอะไรครับ ผาทองควักเอาตับไตไสพงออกลางนําใหสะอาดเอาเกลอปนโรยตวคณ ุ ้  ื  ั ุพอใหทั่วตากแดดไวสักวันแลวโรยขาวคั่ว สับเปนทอน ๆ ยัดใสไห ราวสองเดือนก็หลนกินได" เจาคุณปจจนึก ฯ ทําตาปริบ ๆ "นั่นนะเรอะมัมมี่" "ครับ มัมมี่แบบอีสานยังไงละครับ อาหารคูบานคูเมืองของไทยเราก็คอนําพรกปลารา"    ื ้ ิ  อาเส่ียกิมหงวนพาทกคนเดนชมรอบนอกบรเวณฮวงซยจนทวแลวเขากแจกเงนนายฮวดอก ุ ิ ิ ุ ่ั  ็ ิ ี๕๐๐ บาทสั่งใหไปแบงใหนายเส็งครึ่งหนึ่งเปนรางวัลพิเศษที่ทั้งสองคนเอาใจใสในฮวงซุยของบิดาเขา ในที่สุดกิมหงวนก็ไขกุญแจเย็ลล็อคดอกใหญทประตูเหล็กหนาฮวงซุยเปดออก เนองจากตอนบน ่ี  ่ืหลังคาฮวงซุยบางแหงมีแผนกระจกหนาแสงสวางจึงลอดผานลงไปในฮวงซุยตลอดวันและชองระบายลมก็ชวยถายเทอากาศใหบริสทธิ์ ถึงแมฮวงซุยนี้สรางมา ๒๐ กวาปแลวกเปนฮวงซยหนออนปน ุ    ็  ุ ิ คอนกรีตมั่นคงแข็งแรงสวยงามสะดุดตามาก ศพของเจาสัวกิมเบตงอยบนเตยงทางขวากลางหอง ศพของเจาสัวกิมไซพี่ชายอยูทางซาย   ้ั ู ี โลงจําปาทงสองโลงสดํามะเมื่อมเปนหีบศพที่มั่นคงแข็งแรงที่สุดเพราะทําจากซงทงตนราคาของมนจง ้ั ี ุ ้ั  ั ึแพงมาก สวนโลงไมสี่เหลี่ยมผืนผานั้นไมสูจะแข็งแรงนัก ผบางรายขนเตมททาใหโลงแบะออกผกลง ี ้ึ ็ ่ี ํ  ี ้ิออกมาจากโลง พระเจาที่กาลงสวดศพเผนจวรปลวไปตามกน ผูคนวิงลมลุกคลุกคลานไปคนละทาง ํ ั  ี ิ ั  ่แตโลงจาปานั้นเจาภาพจะตองมีเงินถัง ํ ศพทั้งสองอยูหางจากกันเกือบ ๒ เมตร ปลายเตียงตังศพนันมีโตะตังอยูกลางเตียงทังสอง  ้ ้ ้  ้วางกระถางธูปเทียนและมีโตะสี่เหลี่ยมอีกโตะหนึ่งสําหรบวางเครองเซน ั ่ื  ทุกคนรวมทั้งนายฮวดตางเขามาอยูในฮวงซุยหินออนของสองเจาสัวผูยงใหญในอดีต ถึงแม    ่ิเจาสัวกิมไซไมรารวยเหมือนนองชายแตใคร ๆ กรวาเขาเปนพชายของเจาสัวกิมเบมหาเศรษฐพอคาจน ํ่ ็ ู   ่ี   ี   ีคนสาคัญ ํ สมนึกมองดูโลงจําปาทังสองโลงแลวกระซิบถามบิดาของเขาเบา ๆ ้ "ศพไหนครับกงใหญและศพไหนกงเล็กของผม" อาเสี่ยกลืนนาลายเอ๊ือก ํ้ "กงโวยไมใชกง กงนะมันเครื่องตวงเหลาที่เขาตวงขายหนึ่งกงสองกง สวนกงแปลวาปูหรือ ตา"
  • 10. "ออ อายนพมนบอกผมวาเมอกอนเขาเรยกกงแตเดยวนเขาเรยกกง" ั  ่ื  ี   ๋ี ้ี ี  "เชื่อมันซิ" แลวเสยหงวนกอธบายใหลกชายของเขาฟง ่ี ็ ิ  ู  "ทางขวานั่นคือกงแท ๆ ของแก แตเปนนองของกงใหญ ทางซายนะกงใหญคอเปนลุงของ     ืเตี่ยและมีศกดิเปนกงแกเหมือนกัน" ั ์ ทุกคนตางขอธูปเทียนและดอกไมจากเจาแหว แลวทรดตวนงจดธปเทยนสกการะดวง  ุ ั ่ั ุ ู ี ัวิญญาณของเจาสัวกิมเบและเจาสัวกิมไซสองพี่นองผูลวงลับไปแลว ภายในฮวงซุยสงบเงียบ เสียงเสี่ยหงวนพูดพึมพาเบา ๆ ํ "เตี่ยจา เม่ือเตยมชวตอยฉนไดลางผลาญเตยและขดใจเตยทาใหเตยหวเสยเพราะฉนตลอด ่ี ี ี ิ ู ั   ่ี ั ่ี ํ  ่ ี ั ี ัเวลา แตฉนเปนลูกคนเดียวของเตี่ย ฉันจะเปนจิ้งจกหรือเปนตะเข เตี่ยก็รักและกรุณาฉัน อยางไรก็ ั ตามพอเตี่ยเทงทึงฉันไดปกครองทรัพยสมบัติอันมากมายของเตี่ย ฉนกสามารถบรหารธรกจการคา ั ็ ิ ุ ิ แทนเต่ียไดเปนอยางดและบดนกรรมไดสนองฉนแลว อายตีลกของฉันคือหลานของเตียกําลังตั้งหนา  ี ั ้ี  ั  ๋ ู ่ลางผลาญฉนเหมอนกบฉนเคยรดและไถเตยเมอครงกอน เตี่ยจา คุณอาหญิงทานบอกวาเตียไปหา ั ื ั ั ี ่ี ่ื ้ั  ่ทาน เต่ียบอกทานวารางของเต่ียไมเนาไมเปอย เตยอดอดใจททนทกขทรมานอยในฮวงซยนอยากจะ      ่ี ึ ั ่ี ุ  ู ุ ้ีใหฉนรบศพเตยไปไวทบาน "พัชราภรณ" บดนเราไดมาดศพเต่ียแลว ถาไมเนาไมเปอยจริงเราก็จะรับ ั ั ่ี  ่ี  ั ้ี  ู ศพไปไวบานวันนี้แหละ แตเต่ียตองสญญาวาเต่ียจะไมหลอกหลอนพวกเราใหตกอกตกใจ ถาขอรอง   ั     ไมเชื่อฉันก็จะจางหมอผีมาจับเตี่ยใสหมอเอาไปถวงแมนํ้า ไปอยกตองอยอยางสงบ แลวฉันจะจัด ู ็  ู เครองเซนใหเต่ียกินทุกมอ สวนฝนถาพอจะหาไดฉันก็จะหาใหสูบ" ่ื   ้ื เทียนข้ีผ้ึงหลายเลมถกปกไวบนราวเทยน สวนธปกระแจะปกไวในกระถาง ดอกไมสดปกไว  ู   ี  ู  ในแจกัน กล่ินธปและควนเทยนหอมตลบทวฮวงซย ตอจากนันทุกคนก็ลกขึนยืน อาเสยกมหงวน ู ั ี ่ั ุ ้ ุ ้ ่ี ิกลาวกบนายฮวดเปนภาษาไทย  ั  "ฮวดโวย แกงัดฝาโลงอาแปะออกไดแลว ฉันจะดูศพอาแปะของฉันกอนแลวคอยดูศพเตีย ่ฉัน" ร.อ.นพกระซบกระซาบกบบดาของเขา ิ ั ิ "ออกไปเดินเลนขางนอกดีไหมครับพอ ยงไงกปลอดภยไวกอน" ั ็ ั  นิกรยิ้มแหง ๆ กระซิบกับลูกชายของเขาเชนเดียวกัน "อาแปะกบเต่ียเปนผีตายซากไมนากลวอะไรหรอกเทาทพอเรยนรมา ผตายซากไมดเพราะ  ั   ั  ่ี  ี ู ี  ุยังไมไดเผา แตถาพงตายเรยกวาผดบหรอตายแลวสามสวนกําลังขึนอืดทืดดุมาก ผสกคอผทเผาแลว   ่ึ ี  ี ิ ื  ่ี ั ้ ้ ี ุ ื ี ่ี ก็ดุ"
  • 11. เมื่อไดเห็นรางโครงกระดูกของเจาสัวกิมไซผูเปนลุงของเขา เขาบอกตัวเองวาอาแปะจะตองนอนสงบอยูในหีบศพและในฮวงซยนอกนบรอยปหรอพนป บางทีอาจจะหลายพันปกได ถาหากวาไมมใคร ุ ้ี ี ั   ื ั ็    ีทําลายฮวงซุยของเขา แลวเขาก็ส่ังใหผูดแลสสานเปดหบศพบดาของเขา ตอนนีทกคนรูสกตืนเตนไปตามกันเพราะ  ู ุ  ี ิ ้ ุ  ึ ่อยากจะรูความจริงวารางของเจาสัวกิมเบเนาเปอยหรือเปลา ถาหากวายังคงรูปอยูในสภาพเดิมก็นบ  ัวาเปนเรืองทีนามหัศจรรยอยางยิง ่ ่  ่ การเปดฝาโลงจําปาดวยชะแลงเหลกเปนงานงาย ๆ สําหรับนายฮวด เพียงครูเดียวเขาก็ยก  ็   ฝาโลงเจาสัวกิมเบออกวางพิงไวขางเตียง แสงสวางที่สองผานกระจกบนหลังคาฮวงซุยเขามาทําใหทกคนยนตะลงไปตามกน แม  ุ ื ึ ักระทงนายฮวดก็แสดงทาตนเตนแปลกใจเหลอทจะกลาว เจาคณปจจนก ฯ กิมหงวน นกร นพ สม ่ั ่ื  ื ่ี   ุ  ึ ินึกและเจาแหวกับนายฮวดตางจองตาเขม็งมองดูศพเจาสัวกิมเบโดยไมยอมกระพริบตา มันเปนเรื่องที่ไมนาจะเปนไปไดแตก็เปนไปแลว รางของชายชราคอเจาสัวกิมเบยงคงอยใน  ื  ั ูสภาพเดิม มีการเปลี่ยนแปลงก็แตเพียงเนื้อหนังเหี่ยวแหงไป ใบหนาซีดเซียวไมมีเลือด แตกเหมอน ็ ืกับคนแกท่ีกําลังนอนหลับสนิทในทานอนหงาย กางเกงแพรดําปงลนและเสอกยเฮงสขาวอนเปนชดท่ี  ้ิ ้ื ุ ี ั  ุกิมหงวนแตงใหกอนที่จะนําลงหบเปอยและขาดวนเหลอเปนชนเลก ๆ บางชินปกปดอยูตามรางกาย ี  ่ิ ื  ้ิ ็ ้ ของเจาสวกมเบ  ั ิ ท่ีนาประหลาดใจทสดกคอเสนผมอนขาวโพลนของเจาสวยาวลงมาปรกบาทงสองขาง ทง ๆ ่ี ุ ็ ื  ั  ั  ้ั  ้ัที่วันตายตัดผมสั้นเกรียน หนวดเครากยาวออกมาอยางผดปรกติ ทังหนวดและเคราขาวเปนสําลี ็  ิ ้เครายาวเลยหนาอก เลบนวมอและเลบเทากยาวออกมาอยางไมนาเชอ เล็บขางหนึ่งยาวประมาณ ๒ ็ ้ิ ื ็  ็    ่ืนว้ิ เจาคุณปจจนึก ฯ คอย ๆ เงยหนาขึ้นมองดูเสี่ยหงวน พอสบตากับอาเสีย ทานกกลาวขน ่  ็  ้ึดวยเสียงหนัก ๆ "เต่ียของแกกลายเปนเซยนไปแลวอายหงวนดวยบญฤทธหรอกศลผลบญทสรางไวทาใหเจา  ี    ุ ์ิ ื ุ ุ ่ี   ํสัวตายไปแลวไมเนาไมเปอย ผมเผาหนวดเคราและเลบกยงงอกออกมาจนแทบจะจําหนาไมได"  ็ ็ั เสี่ยหงวนยิ้มแหง ๆ "เตี่ยผมเปนเซียนหรือครับ" "ใช เปนผูมีบุญอยางลนเหลือ เรากเหนศพเจาสัวกิมไซแลวมแตรางโครงกระดก แตเตีย ็ ็   ี  ู ่ของแกเหมือนกับคนนอนหลับ ที่ซูบซีดไปก็เพราะรางกายไมมีเลือดและตายไปแลว" สมนึกกลาวขึนดวยเสียงสันเครือ ้ ่
  • 12. "กงผมหนาตาอยางนีเอง" ้ อาเสี่ยจุปาก "กงอกแลว กงโวยไมใชกง" ี  เสียตีหวเราะ ่ ๋ ั "เผลอไปครับ ผมตื่นเตนแปลกใจมากที่ผมไดเห็นกงของผมไมเนาไมเปอยอันเนื่องจากบุญกุศลของทาน" อาเสี่ยพยักหนาเห็นพองดวย "แกสงเกตดใหดอายต๋ี กงแกไวหนวดเคราแบบนีหนาตาบอกใหรวาเปนเซียนหรือเปนคนมี ั ู  ี ้ ู บุญ หรือยังไง" "จริงครับ เหมือนตาแปะแกขายธูปเทียนอยูในวัดเลงเนยยี่ หนาตาคลาย ๆ กงนี่แหละครับ"    อาเสี่ยทาตาปริบ ๆ ํ "เปนยังงั้นไป แกเอาเต่ียฉันไปเปรยบเทยบกบตาแปะขายธป" ี ี ั  ู พูดจบเขาก็หันมาทางนิกร "แกรูสกยงไงบางอายกร"  ึ ั   "บอกไมถกโวยคลายกบวากนฝนไป เต่ียตายไปแลวทาไมรางกายไมเนาไมเปอย ผมและ ู   ั  ั   ํเล็บตลอดจนหนวดเคราก็ยาวออกมาไดคลายกับวาเตี่ยนอนหลับแบบมาราธอน ขอใหกนเผยอหนัง ัตาเตี่ยดูหนอยเถอะวะ" "ลองดูซี" นิกรกมตัวลงไปและยืนมือขวาใชนวหัวแมมอและนิวชีมอขวาจับนัยนตาซายของศพคอย ๆ ่ ้ิ ื ้ ้ ืแหวกขนทละนอย ทนใดนนเองศพเจาสัวก็ยกมือขวาปดมอนกรเตมแรงแลวตวาดแวด ้ึ ี  ั ้ั   ื ิ ็  ็ "เลงยงงลายเรอะ" ั ้ี  เทานี้ทุกคนก็โกยอาววิงออกไปจากฮวงซุยดวยความรักตัวกลัวผีเจาสัวกิมเบ ซงทกคนกได ่  ่ึ ุ ็ยินเสียงเจาสัวพูดอยางถนัดและพูดเสียงดังมาก แมกระทั่งนายฮวดซึ่งเปนคนไมกลัวผีเพราะมีหนาที่เฝาสสานกพลอยเสยขวญเผนออกมา ุ ็ ี ั  เจาคุณปจจนึก ฯ มองดูหนากิมหงวนคลายกับจะคนความจริงจากใบหนาของอาเสีย แลว ่ทานกถามวา ็  "แกแกลงทาเปนเสียงผีเตี่ยแกหลอกพวกเราเลนใชไหม" ํ เส่ียหงวนขมวดควยน ้ิ  "โธ- ใหผมลากเลือดลงแดงตายซีครับ ผมไมไดพูดเลย"  
  • 13. ทานเจาคณหนมาทางเสยต๋ี  ุ ั ่ี "หรือแกพูด ถาพูดก็รบเสียตามตรง" ั ร.อ.สมนึกฝนหัวเราะ "คุณปูเห็นหรือเปลาตอนทีอากรกมตัวลงไปแหกตากงผม" ่ "หา ตอนนนไมทนสงเกตหรอก"้ั  ั ั "แตผมเห็นครับ ผมเห็นอากรเอามือขวาคอย ๆ แหกตาขางซายของกงขน กงยกมือขวาขึน    ้ึ ้ปดมืออากรเต็มแรงแลวดุอากรวา... เลงยังงลายเรอะ ผมเห็นปากกงปะหงับ ๆ ตอนพดผมกเลยเผน ้ี  ู ็ ออกมาจากฮวงซุยเปนคนแรก" นิกรทําทาขนพองสยองเกลา เขากลาวกับเสียหงวนวา ่ "เต่ียเอามอปดแขนกนจรง ๆ วะแลวก็ดุกันซึ่งเตี่ยคงจะรําคาญทีกนไปแหกตาทาน" ื  ั ิ ่ั เส่ียหงวนฝนยมอยางยากเยน  ้ิ  ็ "ถายงง้ันเตยกนกดนะซ"ิ ั ่ี ั ็ ุ  นิกรวา "ขึ้นชื่อวาผีก็ดุท้ังนั้นแหละเพือนแตดมากหรือดุนอย เขาพูดกันวาผีตายซากไมดเลิกเชือกันที ่ ุ  ุ ่บรื๊อว.........." ตางวิพากษวิจารณกนสกครู กมหงวนกกลาวกบเจาคณปจจนก ฯ เปนเชงปรกษาหารอหรอ ั ั ิ ็  ั  ุ  ึ  ิ ึ ื ืขอความเหนจากทาน็  "เราทุกคนไดเห็นแลววาเตี่ยยังอยูในสภาพมนุษยธรรมดาคือไมเนาไมเปอย ผมจะรับศพเตี่ยไปกรุงเทพ ฯ ในวันนีดไหมครับคุณอา" ้ ี ทานเจาคณนงคดสกครู  ุ ่ิ ิ ั "ถาไมมีอะไรขลุกขลักก็ควรจะเอาไปและไปไวที่กระทอมทายสวนหลังบานกอน จนกวาแกจะเรียกชางมาสรางศาลแบบเกงจีนใหเรียบรอย เจาสัวกิมเบจะไดมทอยูอาศัยอยางสูขสบาย" ี ่ี  เส่ียหงวนหนมาทางนายฮวดผดแลสสาน ั ู ู ุ "ฮวดโวย แกใชเวลาสกหนงชวโมงเขาไปในเมองหาเชารถบรรทกขนาดกลางสกคนหนงมาท่ี  ั ่ึ ่ั  ื  ุ ั ั ่ึนี่เพื่อรับศพเตี่ยกันเอาไปกรุงเทพ ฯ แกพอจะหาเชาไดไหม บอกกับเขาตามตรงวาจางบรรทุกศพที่สุสานนี"้ "พอหาไดครับเสี่ย แตราคาอาจจะแพงหนอยเพราะการบรรทกศพเขารงเกยจ เวนแตได   ุ ั ี  ราคาตามทเขาตองการ" ่ี  อาเสียพูดตัดบท ่
  • 14. "เรื่องราคาไมตองพูดถึงเทาไหรเทากัน รบไปรบมานะ พวกเรามีธุระทางกรุงเทพ ฯ ทจะตอง ี ี ่ี ทําในตอนบาย" สมนึกเออมมอเขยแขนบดาของเขาแลวพดเสรมขน ้ื ื ่ี ิ  ู ิ ้ึ "บอกนายฮวดใหจางแตรวงมาสกวงไมดหรอครบเต่ีย สําหรบแหศพกง"  ั  ี ื ั ั   เสี่ยหงวนตวาดแว็ด "ไมตองโวย"  นายฮวดสงชะแลงเหล็กใหเจาแหวแลวพาตัวลงไปที่เชิงเขา เขาตองเดินไปขึนรถประจําทาง ้ที่ทางหลวงแตระยะทางครึ่งกิโลเมตรสําหรับนายฮวดไมไกลอะไรเลย เขาเดนออกไปกนกาแฟหรอไป ิ ิ ืจายของทตลาดเลก ๆ วันหนึ่งตั้งสามสี่เที่ยวจนเคยชิน ่ี ็ เจาคุณปจจนึก ฯ พาทกคนกลบเขาไปในฮวงซย ตางเขามายนจบกลมมองดศพเจาสวกมเบ ุ ั  ุ   ื ั ุ ู  ั ิดวยความแปลกใจที่รางของเจาสัวไมเนาเปอย นอกจากนีผมกับเล็บและหนวดเครางอกออกมาได ร. ้อ.สมนึกแลเห็นสรอยคอทองคาหนักประมาณ ๓ บาทอยทคอศพ เขากถามเต่ียของเขา  ํ ู ่ี ็ "สายสรอยทคอกงมพระหรอเปลาครบเตย" ่ี  ี ื  ั ่ี "มีอยูสององค สมเด็จวัดระฆังองคหนึ่ง ทงเศรษฐอกองคหนง เปนพระชั้นเยี่ยมที่กงของแก ุ ีี  ่ึใชประจําตวจนวนตาย" ั ั เสียตี๋ยมแหง ๆ ่ ้ิ "ผมแกะออกเอาไวใชนะครบ อยูที่กงก็ไมมีประโยชนอะไรเพราะทานตายไปแลว ใหผมไวใช   ัดีกวานะครับ" อาเสี่ยพยักหนา "ก็เอาซี อยากไดกไหวกงขอทานเสยกอน อยูกบแกตองรักษาไวใหดนะอายนึก กงของแก ็   ี  ั ีนะทานรักษาขาวของของทานดทสด แมแตผาขาวมานุงอาบนําทานใชไดตง ๑๐ ป ทานร่ารวยเปน  ี ่ี ุ   ้    ้ั  ํมหาเศรษฐีกเพราะรูจกประหยัดนันเอง" ็ ั ่ ทุกคนย้ิมนอยย้ิมใหญไปตามกน สมนกประนมมอไหวระหวางอกจองมองดหนาคณปหรอ  ั ึ ื    ู  ุ ู ืกงของเขา ซงนอนหลบตาพรมอยในโลงจาปาแลวเขาก็พูดพึมพัมเบา ๆ ่ึ ั ้ิ ู ํ "กงครับ ผมขอสายสรอยกบพระของกงนะครบ"  ั  ั ทุกคนสะดุงเฮือกและถอยหลังกรูดเมือแลเห็นผีตายซากลืมตาโพลง สมนกคนเดยวยนนง ่ ึ ี ื ่ิเฉยแตใบหนาซดเผอกเสนผมบนศรษะตงชน   ี ื  ี ้ั ั "ออย" เสยต๋ีคราง "ทําไมกงลอผมอยางนี้ละครับ" ่ี ผีตายซากยิ้มเล็กนอยและพูดพึมพัม
  • 15. "กงอยากเหนหนาเอง" ็  ็ นิกรกับนพโกยอาวออกไปนอกฮวงซุยเจาแหวติดตามไปดวย เจาคณปจจนก ฯ กบเสยหง   ุ  ึ ั ่ีวนและสมนึกวิ่งแขงกันออกไปดวยความหวาดกลัวเหลือทีจะกลาว ทกคนออกมายนรวมกลมขาง ่ ุ ื ุ สิงโตหินหางจากประตูฮวงซุยราว ๒ เมตร ตางมองดูหนากันดวยความหวาดหวัน เจาคณปจจนก ฯ ่  ุ  ึทําหนาครงยมครงแหย  ่ึ ้ิ ่ึ "เต่ียแกไมใชยอยโวยอายหงวน"     "นั่นนะซีครับ" อาเสยพดเสยงสนเครอ "ถาเชญศพไปไวทบานเราเต่ียคงจะหลอกหลอนคน ่ี ู ี ่ั ื  ิ  ่ี ในบานแน ๆ แบบนเปนผดบไมใชผตายซากนครบ" ้ี  ี ิ   ี ่ี ั ทานเจาคณเหนพองดวย  ุ ็   "ก็ควรจะเปนอยางนน เมอเราเชญศพไปไวทบานพรงนแกกควรนมนตพระมาสวดมนตร  ้ ั ่ื ิ  ่ี  ุ ้ี ็ ิ และถวายภัตตาหารเชาทําบญอทศสวนกศลไปใหเจาสว เจาสัวก็คงไมหลอกหลอนใครเพราะพวกเรา ุ ุ ิ  ุ   ัก็ลานแตญาตพนองลกหลานของทาน ถาจะหลอกกคงหลอกอายแหวคนเดยว" ิ ่ี  ู   ็   ี เจาแหวสะดงเฮอก   ุ ื "รับประทานอยาพดอยางง้ีซีครบผมยงใจไมดอยู เจาสัวทานดุจริง ๆ นะครบ ตอนทีทานลืม  ู  ั ่ิ  ี ั ่ ตาขึ้นมาเมื่อกี้นี้ผมตกใจแทบชัก" นิกรพูดเสริมขึ้น "ฉันก็เหมอนกนโวย" ื ั  เสี่ยหงวนพยายามปลอบใจตนเองใหเขมแข็งแลวกลาวกับทุก ๆ คนวา "เขาไปในฮวงซุยเถอะ ชวยกนปดฝาโลงใหเรยบรอยและชวยกนยกหบศพลงไปทเชงเขา เรา  ั   ี   ั ี ่ี ิหกคนพอจะยกไหวถึงแมวาโลงจําปาจะหนักหนอย นายฮวดไปตามรถมาจะไดนําศพเตี่ยขึนบรรทุก  ้รถรีบกลับบานเรา อยากลัวเตี่ยเลยวะ แกคงลอพวกเราเลนสนก ๆ เทานน"   ุ  ้ั ทุกคนพากันเดนรวมกลมเขาไปในฮวงซยอยางหวาด ๆ นกรพยกหนากบเสยต๋ีแลวถามวา ิ ุ  ุ  ิ ั  ั ่ี   "ไมเอาหลวงพอกับสรอยคอทีคอกงแกหรืออายนึก"่ สมนึกทําทาขนพองสยองเกลา "ไมละครับ อากรอยากไดกแกะเอาซครบ" ็ ี ั นิกรสะดุงโหยง  "โอย ขืนยนมอลงไปกงแกกคงตะครบมอฉนไวเทานน" ื ื  ็ ุ ื ั   ้ั เสี่ยหงวนยกฝาโลงขึนปดหีบศพบิดาของเขาและสังใหเจาแหวชวยตอกตะปูให โดยใช ้ ่ชะแลงเหล็กตอกเบา ๆ ตะปูก็ฝงลงไปในเนื้อไมอยางงายดาย อาเสยรสกภาคภมใจอยางยงทเตยของ ่ี ู ึ ู ิ  ่ิ ่ี ่ี
  • 16. เขามีฐานะเหมอนเซยนผวเศษ ตายไปตง ๒๐ กวาปแลว รางกายยังคงอยูในสภาพเดิมไมเนาเปอยซึ่ง ื ี ู ิ ้ั   ไมนาจะเปนไปได มิหนําซํ้าหนวดเคราผมและเล็บยังงอกออกมาอีก ศพเจาสัวกิมเบอดีตมหาเศรษฐีคนสําคัญเดินทางมาถึงบานพัชราภรณโดยรถบรรทุกขนาดกลางคันหนึ่งในเวลา ๑๓.๓๐ น. เส่ียหงวนรีบขนไปพบกบคณหญงวาดบนหองโถงตกใหญ ขณะที่ทานนั่งพักผอนสนทนากับ ั ุ ิ  ึสี่นางอยูในหองนั้น คุณหญิงวาดทราบจากอาเสียวา เจาสัวกิมเบไมเนาไมเปอยเหมือนอยางที่มาหา ่ทาน ทานกตนเตนแปลกใจไมนอย ซึ่งสี่นางก็เชนเดียวกัน ็ ่ื    "อาคิดวาระหวางที่เธอยังไมไดสรางที่อยูใหเจาสัว เธอควรจะเชิญศพเจาสัวไปไวที่บังกาโลหลังเล็กทางหลงบานเรากอนไมดหรอ เอาไวทกระทอมทายสวนรสกอยางไรชอบกลไมสมเกยรตเลย" ั    ี ื  ่ี   ู ึ   ี ิ เสี่ยหงวนยิ้มใหคุณหญิงวาด "ไมเปนไรหรอกครบคณอา ใหเต่ียอาศัยอยทกระทอมทายสวนสก ๑๐ วัน ชางเขาคงสรางที่  ั ุ  ู ่ี   ัอยูแบบเกงจนเสรจเรยบรอย แถวรมสระใหญนนแหละครบคอยสงบเงยบหนอย จะเอาไปไวที่ ี ็ ี  ิ  ่ั ั  ี บังกะโลก็ไมเหมาะ คนไทยเขาถอเรองเอาผเขาบาน สําหรบกระทอมทายสวนผมกจะรอและสรางให ื ่ื ี   ั   ็ ้ื ใหม" นวลลออวา "นิมนตพระมาสวดมนตรและฉันเชาพรุงนี้สัก ๙ องคเถอะนะคะเฮีย" "จะ เฮียก็ตั้งใจไวแลว ตอนเยนจะใหอายแหวไปนมนตทานพระครทวดธาตทองใหทาน ็   ิ   ู ่ี ั ุ  นิมนตพระไวอีก ๘ องค ถายังไงก็ถวายเงินมัดจําใหทานไวเสียเลย" นวลลออหัวเราะ "บาแลว พระทานไมใชนักแสดงหรือมีอาชีพในทางหนึ่งทางใด ใครนิมนตทานทานก็ตองรับ  นิมนต เรื่องปจจัยใครจะถวายทานมากนอยเพียงใดก็สดแลวแตจะศรัทธา" ุ คุณหญงวาดหนไปทางสนาง ิ ั ่ี "ไปดูเจาสัวกันเถอะ ใหพอหงวนเปดโลงใหเราดคนทมบญตายไปตงนานรางกายไมเนาไม     ู ่ี ี ุ ้ั   เปอยหายากเต็มทน มีแตพอสิ้นลมก็เหม็นแลว พระสวดคนทสามสงกลนออกมานอกโลงเหมนอไปทงื ่ี  ่ิ ็ ู ้ัวัด" อาเสี่ยยิ้มใหคุณหญิงวาด "เชิญซีครับ รถศพจอดอยขางตกเลก ผมอยากจะใหนวลชวยยกศพดวย ในฐานะทนวล ู  ึ ็    ่ีเปนลูกสะใภของเตี่ย" นันทาพูดเสริมขึ้น
  • 17. "นันกับนองไพและคณภาชวยยกหบศพดวยคะ พวกเราก็เหมือนกับลูกหลานของทาน ุ  ี  เหมือนกัน เตี่ยมีชีวิตอยูก็เมตตารักใครเราทุกคน มาทบานเกาทถนนพญาไททไรแจกเงนอยางนอย ่ี   ่ี ี ิ  คนละสองพัน วนเกดของใครทานกใหของขวญแพง ๆ " ั ิ  ็  ั ทุกคนตางลุกข้ึนพากนเดนออกจากหองโถงทางดานหลงตก ลงบนไดหลงตกตรงไปทตก ั ิ   ั ึ ั ั ึ ่ี ึใหมหรือตกเลกอนเปนทอยของลกชายสสหาย คาดิลแล็คเกงและรถบรรทกศพจอดอยบนถนน ึ ็ ั  ่ี ู ู ่ี ุ ูคอนกรีตขางตึก นกรกบนพ สมนึก เจาคณปจจนก ฯ และเจาแหว ยนจบกลมกนอยรมถนนใตรมเงา ิ ั  ุ  ึ ื ั ุ ั ู ิ ของตนหางนกยูง คนขบรถซงเปนชายหนมวยเบญจเพศยนอยดวย ั ่ึ  ุ ั ื ู  กิมหงวนเขามาหาคนขบรถบรรทกศพ และสงธนบัตรใบละ ๑๐๐ บาท ใหปกหนง ั ุ   ่ึ "เราตกลงกัน ๘๐๐ บาท อวแถมใหลอ ๒๐๐ บาท เปน ๑,๐๐๐ บาท เสียเวลานิดหนอย ๊ั  ้ือยาวายังโงนยังงี้เลยนะ ศพไมใชผักปลาพอมาถึงที่จะไดเอาตีนเขี่ยลงจากรถ" คนขับรถยกมือไหวอยางนอบนอมแลรับเงินจากเสี่ยหงวนดวยความดีใจ "ขอบพระคุณครับ เชญเจานายตามสบายเถอะครบ ลงแถมเงินใหผมอยางนี้อีกสามสี่ชั่ว ิ  ัโมงเอาศพลงจากรถผมก็ไดครับ รถคันนี้เปนรถของผมเองไมไดเชาใครมา วันนี้ผมหาเงินไดพันบาทผมกสบายแลว" ็  สมนึกกลาวถามบดาของเขา  ิ "วาไงครับเตี่ย จะเชิญศพกงไปไวไหน แตหามเอาขึนไปไวบนตึกผมนะครับบอกเสียกอน"  ้ นวลลออมองดูลกชายของหลอนอยางเคือง ๆ ู "พูดบา ๆ อะไรก็ไมรูพอนึก ศพนนะไมใชศพปของเจาหรอกหรอ ไมนาจะพูดแสดงความรัง ้ี   ู  ืเกียจออกมาอยางนีเลย" ้ เสียตี๋ยมแหง ๆ ่ ้ิ "ไมไดรังเกยจหรอกครบแม แตวาพอไมไดเลาใหแมฟงหรอกหรอครบวากงนะไมใชยอย" ี ั         ื ั     คุณหญิงวาดนยนตาเหลอก ั  ื "เปนยังไงพอนึก" เสี่ยหงวนบุยใบไมใหลูกชายพูด แตสมนึกไมไดสนใจกับเตี่ยของเขา จึงเลาใหคุณหญิงวาดกับสี่นางฟง "ที่ฮวงซุยเมืองชล เตี่ยใชใหคนเฝาสุสานเปดฝาโลงใหดศพกงครับ เพราะอยากจะรวาราง ู ู  กายของทานเนาเปอยหรอเปลา เปดออกมาเราตางแลเหนกงไมไดเนาเปอยเลย แตเสอผาขาดวนผุ  ื    ็       ้ื  ่ิยุยไปตามกาลเวลา" "แลวยังไงอีกจะ" นันทาถามเสียงสั่น
  • 18. "อากรยื่นมือลงไปแหกตากงใหลืมตาขึ้นนะซีครับ กงแกปดมออากรแลวดเสยงลนไดยนกน   ื  ุ ี ่ั  ิ ัทุกคน......เลนยังงี้ลายเรอะ เทานันแหละครับเราก็เผนออกมาจากฮวงซุยอกสันขวัญแขวนไปตามกัน" ้  ่ ประไพหนาซีดเผือดเต็มไปดวยความรักตัวกลัวผี หลอนถามเจาคณปจจนก ฯ วา   ุ  ึ "จริง ๆ หรอคะคณพอ" ื ุ  "เออ ผีตายซากเจาสัวกิมเบดุไมใชเลน อายนกอยากไดพระและสรอยคอทเจาสัวคลองคอ  ึ   ่ี  อยู กมตัวลงไปจะแกะสายสรอยออกเจาสัวลืมตาโพลง อายนกรองลนพดเสยงสนวา อยาลอเลน  ึ  ่ั ู ี ่ั เจาสัวแกยิ้มใหแลวบอกวา อัวอยากเห็นหนาลือ พวกเรากเลยเผนออกมาจากฮวงซยอกครงหนง" ๊ ้ ็  ุ ี ้ั ่ึ คุณหญิงวาดยกมือขวาทาบอกใจเตนระทึกผิดปรกติ ทานกลาวกบสนางเบา ๆ   ั ่ี "ตายแลว เจาสัวไมนาจะดุอยางนี้เลย เอาศพไวในบานเรา ตอนกลางคนทานหลอกหลอน ื พวกเราจะทําอยางไร มจบไขหวโกรนหรอหวลานเหมอนเจาคณปจจนก ฯ ไปตามกนหรอ" ิั  ั  ื ั  ื  ุ  ึ ั ื ทานเจาคณสะดงเลกนอย มองดคณหญงวาดอยางโมโห ุ ุ ็  ู ุ ิ  "จะวิพากษวจารณกน ทําไมจะตองเอาผมเขาไปเกยวดวยนะคณหญง วนไหนถาคณหญง ิ ั   ่ี  ุ ิ ั  ุ ิไมไดพูดพาดพิงถึงกบาลผม ผมคดวาคณหญงคงทองขนตายแน" ิ  ุ ิ  ้ึ "คะ ดิฉันก็วาอยางนัน กระเซาใครกไมมรสชาตเหมอนลอคนหวลาน เพราะคนหัวลานมัก  ้  ็  ี ิ ื  ั จะใจนอยขยัวะ"  ้ี กิมหงวนกลาวขนดง ๆ  ้ึ ั "ชวยกนหนอยพวกเรา ยกศพเต่ียลงจากรถเอาไปทกระทอมทายสวน จากนี่เพียง ๖๐ เมตร ั  ่ี  ชวยกันยกหลาย ๆ คนคงไมหนกหนาอะไรหรอก"  ั การนําศพลงจากรถบรรทกคนนน ไดกระทาอยางระมัดระวังที่สุด ทกคนรวมทงคณหญง ุ ั ้ั ํ ุ ้ั ุ ิวาดตางชวยกันยกศพโลงจําปาพาเดนไปตามถนนคอนกรต ซงเปนถนนกวางหนงเมตร ๒๕ ิ ี ่ึ   ่ึเซนติเมตร ผานดานขางขวาของตึกใหมตรงไปทางทายสวนหลังเขตบาน "พัชราภรณ" แตเมื่อศพเคลื่อนที่ไปไดไมถึง ๑๐ เมตร คนยกศพรวม ๑๑ คน ซงตอนแรกกไมไดออกแรง ่ึ ็  เทาใด ตางก็รูสึกวาหีบศพหรือโลงจําปาใบนมนาหนกมากมายผดปรกติ ตางรวบรวมกําลงชวยกนยก ้ี ี ้ํ ั ิ ั  ัจนหนาแดงไปตามกัน ก็ไมสามารถจะนําหีบศพเคลือนทีตอไปได จงตองวางลงบนถนนคอนกรต ่ ่  ึ  ี "เอะ ไมนาจะหนักอยางนี้เลย" ทานเจาคณปรารภกบเสยหงวน   ุ ั ่ี อาเสี่ยเห็นพองดวย "นั่นนะซีครับ หรอเตยเสยใจเขาใจผดคดวาเราจะเอาศพไปทงไวในกระทอมหลงนน" ื ่ี ี  ิ ิ  ้ิ   ั ้ั คุณหญิงวาดขมวดคิวยน แลวทานกทรดตวนงคกเขาประนมมอไหวหบศพพดพมพมเบา ๆ ้   ็ ุ ั ่ั ุ  ื  ี ู ึ ั "เจาสัวคะ พี่นองและลูกหลานของเจาสัวไมใจรายถึงกับจะเอาศพไปทิ้งไวที่กระทอมปลาย
  • 19. สวนหรอกคะ เราจะใหเจาสัวไปอยูชั่วคราวเทานั้น จนกวาพอหงวนจะสรางเกงจีนแบบศาลเจาใหเจาสัวอยูอยางสุขสบายและสมเกียรติซึ่งชางเขาคงจะสรางเสร็จในไมชานี้ อยูทกระทอมไปกอนนะคะ  ่ีดิฉันกับลูกหลานจะจดเครองเซนมาใหทกมอ แตสาหรบยาฝนเหนจะจนใจคะ" แลวคุณหญิงวาดก็ลก ั ่ื   ุ ้ื ํ ั  ็  ุขึนยืน ้ มีเสียงหาว ๆ ดงขนขางคณหญงวาด ั ้ึ  ุ ิ "ดีเลี้ยว ขอบจายอาคุงหญิง" คุณหญิงวาดหันขวบมาทางนกรแลวทานกยกฝามอขางขวาตบหนาหลานชายจอมทะเลน ั ิ   ็  ื   ของทานเสียงดังฉาด "นี่แนะทะลึ่งนัก เสอกดดทาเสียงเปนเจาสัวทําใหฉันใจหายหมด" ื ั ํ ทุกคนตางเขาหอมลอมโลงจําปาและชวยกนยกขน ครานหบศพเกอบจะไมมน้ําหนก  ั ้ึ ้ี ี ื  ี ัเพราะใชแรงคนถึง ๑๑ คน คือ นกร กิมหงวน เจาคณปจจนก ฯ นพ สมนึก นันทา นวลลออ ิ  ุ  ึประภา ประไพ คุณหญิงวาดและเจาแหว ศพเจาสวกมเบผานสวนดอกไมอนสวยงามและบรเวณท่ี  ั ิ   ั ิวางอันร่ืนรมยรมเยนทางขวาของสระใหญ ตรงมาทกระทอมทายสวนหลงนน ซึงคนสวนไดทาความ  ็ ่ี   ั ้ั ่ ํสะอาดไวเรยบรอยแลวตามคาสงของนนทาแมบาน มีเตียงไมมั่นคงแข็งแรงอยูเตียงหนึ่งกวาง ๔ ฟุต ี   ํ ่ั ั  ยาว ๗ ฟุต ภายในกระทอมเปนหองขนาด ๓ คูณ ๓ เมตร หนากระทอมมีระเบียงสําหรับนั่งเลนหรือ   พักผอน แตเดมเปนทพกของคนสวน ตอมาปรากฎวามีการลักลอบเลนการพนันกัน เพราะไกลหูไกล  ิ  ่ี ัตาเจานาย คณหญงวาดจงสงหามขาดไมใหใครพกอาศย ไมวาจะเปนเวลากลางวนหรอกลางคน ุ ิ ึ ่ั    ั ั   ั ื ื ศพเจาสัวกิมเบถูกนําผานประตกระทอมเขามาดวยความลาบากยากเยน เพราะบานประตู  ู    ํ ็กวางกวาความกวางของหีบศพไมมากนัก อยางไรกตามศพของเจาสวกมเบกถกวางลงบนเตยงรม  ็  ั ิ ็ู ี ิหองอยางเรยบรอย  ี  เส่ียหงวนยกมอไหวคณหญงวาด เจาคณปจจนก ฯ กบประภา ประไพและนันทา ื  ุ ิ  ุ  ึ ั "ขอบคุณครบทชวยยกหบศพเต่ียผม อา-ใครอยากจะดูศพเตี่ยผมบางละครับ ผมจะเปดให ั ่ี  ี ดู" ประภากลาวกับนวลลออเบา ๆ "ดิฉันอยากเห็นจังคะ เคยไดยนเขาพูดกันวาคนตายแลวไมเนาไมเปอย แตกไมเคยเหนสก ิ  ็  ็ ัที" นวลลออยิมแหง ๆ ้ "ดิฉันกอยากเหนคะ" ็ ็  ประไพพูดเสริมขึ้น
  • 20. "ถาเตี่ยลุกพรวดพราดออกมาจากโลงละคะ" เสี่ยหงวนหัวเราะกาก "เตี่ยผมคงไมดุขนาดลุกออกมาจากโลงไลเตะอายกรหรืออายแหวหรอกครับ แตถาผมตาย ไปละก็วาไมถูก" แลวเขากยมใหคณหญงวาด "คุณอาจะดูไหมละครับ"  ็ ้ิ  ุ ิ คุณหญิงวาดทําหนาครงยมครงแหย  ่ึ ้ิ ่ึ "อยากดูเหมอนกนแตกอดกลวไมได" ื ั ็ ั  นันทายกมอกอดคณหญงวาด ื ุ ิ "ดูเถอะคะคุณอา เปนเรืองทีนาตืนเตนมหัศจรรยมากทีเตียตายไปนานแลวแตไมเนาไม ่ ่  ่ ่ ่เปอยยังคงรูปอยูซึ่งไมนาเปนไปได นันยังจําหนาตากิรยาทาทางของเตียไดดจําไดกระทั่งเสียงไอเสียง ิ ่ ีที่พูด เต่ียชอบลอนันเสมอ บอกวาพลรูปหลอใหระวังใหดี สรอยขอมือเพชรราคาหาหมืนทีเตียใหนน  ่ ่ ่ ัเปนของขวัญชิ้นสุดทายกอนทีเตียจะตายนันยังเก็บไวจนทุกวันนี้ ถาขายเดยวนกคงไมต่ํากวาสหา ่ ่  ๋ี ้ี ็   ่ี แสนเพราะเพชรลูกแตละเม็ดนํางามมาก" ้ คุณหญิงวาดมองดูโลงจําปาและเมมปากแนนสักครูทานก็กลาวขึนดวยเสียงหนัก ๆ   ้ "เอาดกด"ู ู็ อาเสี่ยพยักหนากับเจาแหว "ไปหาชะแลงสั้น ๆ มาอันหนึ่งเร็ว เอาคอนตอกตะปูมาดวย" เจาแหวรับคําสังแลวเดินออกไปจากกระทอมหลังนันสีนางกับคุณหญิงวาดตางซักถามราย ่ ้ ่ละเอียดจากเสี่ยหงวนเกี่ยวกับศพของเจาสัวกิมไซและเจาสัวกิมเบ อาเสยเลาใหฟงตามตรงวาลงของ ่ี     ุเขาคือเจาสัวกิมไซนันเหลือแตโครงกระดูกรางกายเปอยเนาโทรมไปหมดแลว สวนเจาสัวกิมเบบดา ้  ิบังเกิดเกลาของเขาเนือหนังยังอยูดเหมือนวันตาย แตใบหนาซบซดไปเปนธรรมดาของคนทตายแลว ้  ี   ู ี  ่ี อยางไรก็ตามเจาสัวกิมเบมีผมและหนวดเครายาวรุงรัง เล็บมือเล็บเทาทุกนิวก็ยาวออกมาผิดปรกติซง ้ ่ึทําใหเขาประหลาดใจมาก  ในท่ีสุดกิมหงวนกกลาวกบคณหญงวาดวา ็  ั ุ ิ  "ถาเตี่ยไมมาหาคุณอาผมก็คงไมสนใจกับศพเตี่ยหรอกครับ นเพราะเตยมาบอกคณอาวา ่ี ่ี ุ รางกายของเตยไมเนาไมเปอยเตยอยากมาอยทน่ี อยูทฮวงซุยเมืองชลมีแตความมืดอึดอัดไมสบายผม ่ี     ่ี ู ่ี  ่ี ก็ไปดูใหเห็นเท็จจริงและรับศพมา" "ดีแลวพอหงวน การแสดงความกตญกตเวทตอพอแมของเรานนเปนการกระทําทีนา ั ู ี    ้ั  ่ สรรเสรญยง สําหรับอาไมขดของ เธอจะสรางทอยใหเจาสัวท่ีไหนกเลอกเอาเถอะ แตทางหลงบานน่ี ิ ่ิ ั  ่ี ู   ็ ื  ั แหละดีเพราะมันสงบเงียบ"
  • 21. เสี่ยหงวนยิมเล็กนอย ้ "ผมตั้งใจวาผมจะเอาเตี่ยใสกระจกสี่เหลี่ยมไวครับ ใหเตียนังขัดสมาธิบนแทนจัดทาให ่ ่เหมาะสมแลวผมจะปดทองใหทั่วตัว" นวลลออกลาวขึนทันที ้ "เตี่ยนอนอยูในโลงตัวแข็งแบบคนตายเฮียจะทําอยางไรถึงจะใหเตี่ยนั่งขัดสมาธิได" "พอจะทําได มีพระธิเบตลี้ภัยการเมืองเขาไปทางประเทศอินเดียและเดินทางมาเมืองไทยจําพรรษาอยูทวดเลงเนยยี่หลายองค มการรกษาศลและขนบธรรมเนยมคลาย ๆ กับพระจีนฝาย  ่ี ั ี ั ี ี มหายานของพระพุทธศาสนา" "แลวยังไง" คุณหญิงวาดถาม "พระธิเบตเกี่ยวอะไรดวย" "ทานเช่ียวชาญในเรองผและวญญาณครบคณอา ผมจะเชิญทานมาทําพิธีใชเวทมนตร ่ื ี ิ ั ุบังคับใหเตียลุกออกมาจากโลงและนังขัดสมาธิบนแทนทีเราเตรียมไว" ่ ่ ่ "อุยตาย.........ทานทําไดอยางง้ีเชยวหรอ"    ี ื "ครับ คุณอาเคยเห็นพวกสัปเหรอชาวจีนทีทําหนาทเกบศพผไมมญาตขององคการสาธารณ ่  ่ี ็ ี  ี ิ กุศลบางไหมครบ"  ั คุณหญิงวาดสายหนา "ไมเคยเหนหรอกพอหงวน" ็ "นั่นแหละครับ สปเหรอพวกนนเขากเกงเหมอนกน ศพนอนตายตัวแข็งแลว เขาตีลอโกสวด ั  ้ั ็  ื ั มนตรแบบรองเพลงและตีกลองสักสองสามนาทีศพก็ออนเปยก สวมเสื้อกางเกงใหไดและยกใสโลงอยางสบาย สวนพระธิเบตทานแนกวานี้ครับ ทานมียาฉีดรักษาศพไมใหเนาเปอย ศพจะอยไดรวม  ู  รอยปแตไมนานเหมอนมมมของไอยคุปต ศพคนสาคัญของชาวธิเบตครบรอบป พระทานจะสวด    ื ั ่ี ํมนตรเรียกใหลกออกมาจากโลงแลวกลบลงไปนอนในโลงดวยอทธฤทธจากเวทมนตรของทาน" ุ  ั  ิ ิ ์ิ   นิกรพูดโพลงขึ้น "นอนอยูในโลงเรยกใหลกออกมาจากโลงกนกทาไดโวยอายหงวน" ี  ุ ั ็ ํ อาเส่ียหนมองดนกรอยางขบขน ั ู ิ  ั "ใชคาถาหรออยางไร" ื  "ไมตองคาถาหรอก เพยงแตขมนวาถามนไมลกออกมาจากโลงกนจะปดฝาโลงตอกตะปเทา ี  ู ั   ั  ุ ั  ู น้ีมันก็ตาลตาเหลอกออกมาเอง" ี ื อาเสี่ยทําหนาฉงน "ที่ลงไปนอนในโลงนะคนหรือผี"
  • 22. "คนโวย" นิกรพูดยิม ๆ ้ ทันใดนั้นเองเจาแหวไดพาตัวเดินเขามาในกระทอมอยางรอนรนพรอมดวยชะแลงเหล็กขนาดส้ันอันหนงและคอนตอกตะปอนหนงมทงดแงะตะปพรอม เสี่ยหงวนยิ้มใหเจาแหว ่ึ  ู ั ่ึ ี ่ี ั ู  "จัดการเปดฝาโลงหนอยอายแหว รางวัลเงินสด ๓๐๐ บาท จะเปนของแก โดยไมตองสงฝา จุกขวดนํ้าอัดลมหรือฝากลองผงซักฟอก เพยงแตแกเปดออกและปดใหเรยบรอยตามเดมเทานน" ี     ี  ิ  ้ั เมื่อมีหวังจะไดเงินใชเจาแหวก็คกคักเขมแข็งผิดปรกติ เขาเดินไปหยุดขางหีบศพซึงตังอยู ึ ่ ้บนเตียง ขาเตียงสูงเพียงฟุตเดียวเทานั้นแตมั่นคงแข็งแรงมาก เจาแหวเรมตนงดแงะฝาโลงออก โดย   ่ิ  ัอาศัยวิชาความรูชางไมเทาที่มีอยูบาง เพียงครูเดียวเจาแหวก็เริมเปดฝาโลงออกได เขายกฝาโลงออก  ่วางพิงไวกับฝากระทอม ทุกคนตางพากันเขาไปหอมลอมมองดูศพของเจาสัวกิมเบอดีตมหาเศรษฐี คุณหญิงวาดกับสี่นางตืนเตนประหลาดใจเหลือทีจะกลาวเมือไดเห็นดวยตาตนเอง รางของ ้ ่ ่เจาสัวกิมเบไมเนาไมเปอยคงอยูในสภาพเดิม แตผมและหนวดเครากบเลบมอเลบเทางอกออกมา  ั ็ ื ็ อยางไมนาเชื่อ เพราะคุณหญิงมีความเคารพรักเจาสัวกิมเบเหมือนกับญาติมาแตกอน เมื่อไดเห็นศพเจาสัว คุณหญิงกอดทจะรองไหไมได ทานจองมองดหนาเจาสัวกิมเบดวยความสงเวชใจ น้าตาของทานไหล ็ ่ี      ู    ั ํ เออลนออกมานอกเบา และแลวทานกเผลอตวอทานออกมา   ็ ั ุ "โถ......." ผีตายซากลืมตาโพลงแลวยิ้มให "โถทําไลคงหญง" ุ ิ สี่นางกับคุณหญิงวาดตางหวีดวายขึนดวยความตกใจและพากันวิงหนีออกไปจากกระทอม ้ ่หลังนั้น ทําใหนกรกับลูกชายพลอยเสียขวัญวิงตามไปดวย เจาแหวยืนคิดอยูสกครูแลวก็วงตามสอง ิ ่  ั  ่ิพอลกออกไปบาง ู  เจาคุณปจจนึก ฯ กมลงมองดศพผตายซาก เจาสัวกิมเบหลับตาสนิทนอนสงบเงียบตามเดิม  ู ีทานเจาคุณกลาวกับเสียหงวนวา ่ "เต่ียแกดุไมใชเลนนะโวยอายหงวน พรุงนี้เชาอยาลืมนิมนตรพระมาสวดมนตรและฉันเชา    แกกับยายนวลจะไดอทศสวนกุศลไปใหเจาสัว" ุ ิ "ครับ ไมลืมหรอกครับ" แลวเขาก็หันมาทางลูกชายของเขา "เมื่อกี้แกไดยินเสียงกงแกพูดกับคุณยาอยางถนัดไมใชหรือ" สมนึกฝนยิม ้ "ทําไมไมไดยนละครับ ยนอยแคนและหองกเลกนดเดยว ผมเห็นกงลืมตาดวยซี ยังงี้ถาผม ิ ื ู  ้ี  ็ ็ ิ ี
  • 23. อยูคนเดียวหรือถาเปนเวลากลางคืนผมวิงอกแตกแน เรื่องผีผมวาผมไมกลัวแตแลวผมก็อดกลัวไมได" ่ กิมหงวนกมลงมองดศพผตายซากซงเปนบดาของเขา แลวอาเสียก็ดเตียของเขาเหมือนเมือ ู ี ่ึ  ิ ่ ุ ่ ่ครั้งที่เจาสัวกิมเบยังมีชีวิตอยู "อยาดนกเลยนาเตย"  ุ ั  ่ี ผีตายซากลืมตาขางซายขึ้นมองดูหนาลูกชายของเขา "หลุซีวะ เปงผีเลี้ยวไมหลุเปงทําลาย เกาเจง" อาเสี่ยทาคอยนแลวหวเราะกาก เพราะเปนเวลากลางวันและเจาคุณปจจนึก ฯ กบเสยตอยู ํ   ั ั ่ี ๋ีดวยเขาจึงไมกลัวผีเตี่ยของเขา เสี่ยหงวนยิ้มใหสมนึกและกลาววา "หอบฝาโลงมาปดหบทเถอะวะอายต๋ี ใหกงแกนอนอยูในกระทอมไปกอน พรุงนี้เตี่ยจะวาน  ี ี   ใหอายนพเขียนแปลนเกงจีนหลังเล็ก ๆ สักหลังหนึ่งแลวจางชางเขามาสรางใหกงแกอยูแถวริมสระนํา ้ตอไปกงแกจะไดเปนผีสางคุมรักษาบานเราและคุมครองพวกเราใหอยูเย็นเปนสุข" สมนึกเดินไปยกฝาโลงจําปามาปดหีบศพ นิกรเดินนําหนาพา ร.อ.นพกับเจาแหวเขามาในกระทอมอยางหวาด ๆ เจาคณปจจนก ฯ อดหัวเราะไมได   ุ  ึ "ทําไมแกขี้ขลาดยังงี้วะอายกร แกทําใหอายนพพลอยขีขลาดตาขาวไปดวย"  ้ นิกรฝนหัวเราะอยางยากเย็น "ผมบอกคุณพอตังโกฏิหนแลว เรื่องอื่นผมกลาแตเรื่องผีผมไมสูครับ เพราะไมมีทางจะสู" ้ ร.อ.นพพูดเสริมขึ้น "ผมก็เหมือนกนครบคณตา สําหรบผผมยอมแพครบ" ั ั ุ ั ี  ั เสียหงวนพยักพเยิดกับเจาแหว ่ "ตอกตะปูปดฝาโลงใหสนิททีซีโวย แกก็เผนไมรูทางไปเหมือนกัน คนนฉนจะใหแกมานอน ื ้ี ั เฝาศพเตี่ยฉันที่กระทอมนี่แกจะวายังไง" เจาแหวทาหนาเบ   ํ  "รับประทานผมยอมฆาตัวตายครับ" ในที่สุดศพของเจาสัวกิมเบซึ่งไมเนาเปอยก็นอนสงบเงียบอยูในโลงจําปาภายในกระทอมทายสวนหลังนั้น พวกคนใชชายหญงตางโจษจนกนวาเจาสวกมเบเปนเซยนผวเศษหรอเปนผมบญ  ิ  ั ั   ั ิ   ี ู ิ ื  ู ี ุหลายคนแอบมาจุดธูปเทียนสักการะดวงวิญญาณของเจาสัวกิมเบ ตลอดเวลา ๑๐ วันที่ผานมานี้ไมปรากฏวาปศาจของเจาสัวกิมเบไดหลอกหลอนใครหรือสําแดงรางใหใครเหน   ็
  • 24. เกงจีนรูปลักษณะคลายศาลเจาออกแบบโดย ร.อ.นพสถาปนิกหนุมเรงมือสรางทั้งกลางวันกลางคืนในราคากอสราง ๙๐,๐๐๐ บาท ทาสเสรจเรยบรอยดวยสพนพเศษชนดทพนแลวแหงภายใน ี ็ ี   ี  ิ ิ ่ี   สองสามนาที ทสถตของดวงวญญาณเจาสัวกิมเบขนาด ๓ คูณ ๕ เมตร พื้นไมสักลงแล็คเกอรเปนมัน ่ี ิ ิ  สรางแบบเกงจีนสวยงามมาก หลงคามมงกรตวหนง เสาหนาเกงก็สลักเปนรูปมังกรพันเสา เรอนชน ั ี ั ั ่ึ ื ้ัเดียวหรือเกงจีนริมสระนํานสาเรจไดดวยเงนของอาเสยกมหงวนมหาเศรษฐนนเอง ผรบเหมามกําไร ้ ้ี ํ ็   ิ ่ี ิ ี ่ั ู ั ีเกือบ ๓๐,๐๐๐ บาท ในการสรางเกงจีนหลังนี้ ผนงหองกออฐโบกปน ดานหนาเปนระเบียงหินขัด มี ั   ิ ูสิงโตจีน ๒ ตัว ตามแบบฉบับของชาวจีน ภายในเกงสะอาดเรยบรอย หนาตางทกบานตดเหลกดด  ี    ุ ิ ็ ัเปนลวดลายมีแทนไม ๒ ชนตงอยสวนลกของหอง แทนตอนบนมีพรมสี่เหลี่ยมปูเตรียมไวสาหรับให ้ั ้ั ู  ึ  ํเจาสัวกิมเบนั่งขัดสมาธิและมีแผนกระจกสี่เหลี่ยมครอบรางเจาสัว แทนลางตั้งกระถางธูปเชิงเทียนแจกันประดับดอกไม หางจากแทนลางมีโตะสี่เหลี่ยมเตี้ย ๆ สองโตะสําหรบตงเครองเซนคออาหารคาว ั ้ั ่ื  ืหวาน ดานหลังหองมีมานกํามะหยสแดงขงขวางตลอดหอง ดานขวาของหองมพระพทธรปแบบ ่ี ี ึ    ี ุ ูมหายานคือหลวงพอสังขกระจายทองพลุย พระพกตรยมละไมองคหนงประดษฐานอยบนแทนส่ี ั  ้ิ  ่ึ ิ ู เหล่ียมบรรยากาศในเกงจนคลาย ๆ กบศาลเจาของพวกชาวจน  ี  ั  ี ตอนหัวคํ่าคนวนนนซงตรงกบวนพฤหสบดี ื ั ้ั ่ึ ั ั ั พิธีที่นาตื่นเตนมหัศจรรยใจของพระภิกษุชาวธิเบตรวม ๓ รป ก็จะไดเริ่มขึ้นที่เกงจีนในเวลา ู๒๐.๐๐ น. ตามทีไดกาหนดไว คณะพรรคสสหายกบสนางพรอมดวยเจาหนมรปหลอทงสคน เจาคณ ่ ํ ่ี ั ่ี    ุ ู  ้ั ่ี  ุปจจนึก ฯ คณหญงวาดและเจาแหวไดมาชมนมกนอยางคบคงในเกงจนและนงพบเพยบเรยบรอยบน ุ ิ    ุ ุ ั  ั ่ั  ี ่ั ั ี ี พรมปูพื้นทําใหเกงจนคบแคบไป ขณะนศพของเจาสวกมเบถกเชญมาจากกระทอมทายสวนแลวตง   ี ั ้ี  ั ิ ู ิ    ้ัอยูบนเตียงไมในเกงจีนนี้ พระภิกษุธิเบต ๓ รูป นงเรยงกนบนเกาอโครงเหลกชบโครเมยมทนงบนวม ่ั ี ั  ้ี ็ ุ ่ี ่ี ่ั ุทันสมัยเรียงรายกันไปและกําลังดื่มนําชาจนทนวลลออจดมาถวาย มเครองดนตรกองอยแทบเทาของ ้ ี ่ี ั ี ่ื ี ู ทานคือปแบบปชวาหรือปขายลูกสมอหนึ่งอัน มาลอหนงอน และกลองขนาดกลางวัดเสนผาศูณย   ่ึ ักลางประมาณหนึ่งฟุตอีกหนึ่งใบ พระคุณเจาทั้งสามองคนี้พูดภาษาจีนกลางไดบางไมมากนัก แตละองคมอายุมากแลว องค ีที่แกที่สุดมีอายุประมาณ ๖๕ ป รปรางผอมสงและเงยบขรมผดปรกติ ภายในเกงจีนสวางจาดวยแสง ู  ู ี ึ ิไฟฟาและหลอดฟลูเรสเสน อากาศในฤดูหนาวคอนขางหนาวเย็น สีนางกับคุณหญิงวาดตางใจเตน่ระทึกไปตามกัน เพราะตางกจะไดพบเหนสงทนาตนเตนหวาดเสยวอนเกดจากเวทมนตรของพระธเบต  ็  ็ ่ิ ่ี  ่ื  ี ั ิ  ิท้ังสามองค สงนนกคอเจาสวกมเบซงตายไปนานแลวจะลกออกมาจากโลงผลดเปลยนเสอผาชดใหม ่ิ ้ั ็ ื  ั ิ  ่ึ  ุ ั ่ี ้ื  ุที่เสี่ยหงวนเตรียมมาให เสร็จแลวก็จะขึ้นไปนั่งขัดสมาธิบนแทนสูงและจะนั่งอยูในทานั้นชั่วนิรันดร
  • 25. หลวงพอผูสูงอายยกถวยนาชาขนจบอกครงหนง แลวทานกกลาวถามกมหงวนเปนภาษา ุ  ้ ํ ้ึ ิ ี ้ั ่ึ   ็  ิ จีนกลางวา "สองทมแลวหรอยง" ุ  ื ั อาเสี่ยรีบยกนาฬิกาขึ้นมองดูเวลา "อีก ๕ นาที ครบหลวงพอ" ั  "เริ่มพิธีไดแลว คุณจุดธูปเทียนบูชาวิญญาณเตี่ยคุณได ใหภรรยาของคณจดธปเทยนบอก  ุ ุ ู ีกลาวดวย เสร็จแลวก็สงใหคนใชของคุณงัดตะปูฝาโลงและถอนตะปูฝาโลงออกใหหมดแตไมตองยก ่ั ฝาโลงออกมา ผีสางของเตี่ยคุณเขาจะดันฝาโลงออกเอง เมอพวกเราสวดมนตรเรยกเขา" ่ื  ี เสี่ยหงวนทําหนาชอบกล แปลเปนภาษาไทยใหทกคนฟง นิกรกับลูกชายของเขารีบคลาน   ุ ไปอยูขางประตูเตรียมพรอมที่จะเผนหนีเอาตัวรอด ถามีเหตุการณทไมนาดูเกิดขึนเปนตนวาเจาสัวกิม ่ี  ้เบลุกขึ้นเดินออกจากโลงจริง ๆ สนางกบคณหญงวาดเรมมทาทางหวาด ๆ อยางไรก็ตามนายพลดิ ่ี ั ุ ิ ่ิ ี เรกไดเตรียมกลองถายรปและหลอดไฟไวเรยบรอยเพอจะถายภาพผตายซากลกออกมาจากโลงอนเกด   ู  ี  ่ื  ี ุ ั ิจากอภินิหารหรือเวทมนตรของพระภิกษุชาวธิเบตทั้งสามองคนี้ เขาตั้งระยะและหนากลองไวแลวเพียงแตกดชัตเตอรเขากจะไดภาพทมคายงแกนกวทยาศาสตรทงหลาย อนเปนการพสจนใหเหนวา  ็  ่ี ี  ่ิ  ั ิ  ้ั ั  ิ ู   ็ เวทมนตรหรือไสยศาสตรนั้นไมใชเรื่องเหลวไหลไรสาระ แมกระทงผตายซากทนอนอยในโลงยงลก  ่ั ี ่ี ู ั ุออกมาจากโลงไดเพราะอานาจเวทมนตร พฤติการณของพระธิเบตนี้ เขาเคยอานพบในหนังสือสาร ํคดีตางประเทศหลายเรื่องแลว แตเขาเขาใจวาผเขยนปนนาเปนตัวเขียนขึนเอง เพราะธิเบตเปน    ู ี  ้ํ ้ประเทศท่ีอยูบนเขาสงหางไกลจากการคมนาคมไมใครจะมโอกาสไดตดตอกบโลกภายนอก ไมมีใคร ู    ี  ิ  ัไดทองเท่ียวไปถงจะโกหกอยางไรกไดและพวกฝรงนนถาลงโกหกแลวมกจะโกหกไดแนบเนยน ึ  ็  ่ั ้ั   ั  ี อาเสี่ยกับนวลลออตางลุกขึนเดินไปนังหนาหีบศพ จดธปเทยนสกการะดวงวญญาณของ ้ ่ ุ ู ี ั ิเจาสัวกิมเบ ทุกคนทอยในเกงจนเงยบกรบ ตอจากนันกิมหงวนก็เรียกเจาแหวมาพบกับเขา ่ี ู  ี ี ิ ้ "งัดฝาโลงขึ้นและถอนตะปูใหหมด" เจาแหวกลืนนําลายเออก ้ ๊ื "รับประทานเสร็จแลวผมออกไปดูนอกหนาตางนะครับ ถาอยางไรจะไดเอาตัวรอดไวกอน"  กิมหงวนกับนวลลออคลานเขาไปนงรวมกลมกบคณะพรรคของเขา ตอจากนันเจาแหวก็  ่ั ุ ั ้หยิบชะแลงเหล็กขนาดสั้นที่วางซอนไวใตเตียงตั้งศพขึ้นมาและเริ่มงัดแงะฝาโลงจําปาออกตามคําสั่งของเสี่ยหงวน ใชปลายชะแลงถอนตะปออกทละตว เพียงครูเดียวตะปูทตดตรึงฝาโลงรอบ ๆ กถกเจา  ู ี ั  ่ี ิ ็ู แหวถอนออกหมด เจาแหวลองยกฝาโลงขนและรบปดไวตามเดม ถือชะแลงเหล็กเดินกมตัวออกไป   ้ึ ี   ิจากเกงจีนเพือออกไปดูนอกหนาตางในฐานะนักสังเกตการณทกลัวผี ่ ่ี
  • 26. พระภิกษุท้ังสามองคตางกมลงหยบเครองบรรเลงขนมา หลวงพอผสงอายวางกลองลงบน    ิ ่ื ้ึ ู ู ุเกาอี้หรือมาสีเหลียมตัวหนึง องคทสองทําหนาทีตลอโก องคที่สามเปาป ซึงมีรปลักษณะคลายกับป ่ ่ ่ ่ี ่ ี  ่ ูชวาหรือปทชาวจีนเปาขายลูกสมอ  ่ี พระภิกษุชราชาวธิเบตแหงนิกายมหายานเริมตนตีกลองกอน อกสององคสวดมนตรเบา ๆ ่ ี  ยังไมไดเปาปหรือตีลอโก เสียงกลองดังกังวานไปทั่วเกงจีน นิกรกระซิบถามลูกชายของเขาเบา ๆ   "จังหวะอะไรวะอายนพ" ร.อ.นพสายหนา "ฟงไมออกครบ รัมบาก็ไมใช แตเปนจงหวะเกา ๆ คลายจังหวะปาหี่ ผมชักเสียวแลวซีพอ ั   ั เสียงพระสององคทานสวดเยือกเย็นยังไงชอบกล ฟงดูเยือกเย็นกวาพระของเราสวดพระอภิธรรมเสีย อก" ี ร.อ.สมนึกคลานเขามานั่งขาง ร.อ.นพ และแลว ร.อ.พนสกบศาสตราจารยดํารงกคลานเขา ั ั  ็ มารวมกลมดวย ลูกชายของพลกลาวถามเสียตี๋เบา ๆ ุ  ่ "พระทานสวดภาษาจีนใชไหม" สมนึกยิ้มใหลูกชายของพล "ภาษาธิเบตโวยไมใชภาษาจีน นี่แหละภาษาธิเบตฟงดูก็มีสวนคลายกับภาษาจีนเหมือนกัน" การบรรเลงดนตรประกอบการสวดมนตรเรมตนแลว เสียงปและเสียงลอโกดังขึ้น เสียง ี  ่ิ  กลองเงียบไป พระภกษชราหยดตกลอง หยบเครองบรรเลงชนดหนงทาดวยไมรปลกษณะคลายกบ ิ ุ ุ ี ิ ่ื ิ ่ึ ํ   ู ั  ัผลชมพูแตใหญกวาขึ้นมาถือไวในมือซายของทาน มือขวามีไมตเสียงดังตอก ๆ ไดยนถนดขดจงหวะ ี ิ ั ั ักับเสยงปและเสยงลอโก แลวทานก็สวดมนตรไปดวย ี  ี  สี่นางหวีดรองขึ้นพรอม ๆ กัน เมื่อแลเห็นฝาโลงจําปาเคลือนทีได นกรทาทาจะลุกขึ้นวิ่งหนี ่ ่ ิ ํแตพนัสจับแขนไว "อยาเพิ่งเผนซีครับอา ปูโธ......ของประหลาดมหศจรรยอยางน้ี เราจะไปหาดไดทไหนอก" ั   ู  ่ี ี นิกรกลืนนํ้าลายเอ๊ือก ใบหนาของเขาซดเผอดเหมอนแผนกระดาษ นยนตาจองมองดหบ ี ื ื  ั   ู ีศพเจาสัวกิมเบดวยความหวาดกลัว แลวเขากหนมาพดกบลกชายของพล  ็ ั ู ั ู "แกคิดวาหลวงพอทงสามองคนทานจะใหความคมครองพวกเราไดแนหรอ"  ้ั  ้ี   ุ   ื พนัสยิมเล็กนอย ้ "ทําใจใหเขมแขงเถอะครบอากร ผมเปนเดกกวาอา ผมยังกลาพอที่จะดูพิธีที่นากลัวนี้ได  ็ ั  ็ แมกับพวกคุณนาและคุณยาก็ไมไดแสดงทาทีหวาดหวั่นจนเกินไป นน......กงเปดฝาโลงออกไปอกแลว ่ั   ี 
  • 27. ตื่นเตนนาดูจริง ๆ ครบ" ั อํานาจเวทมนตรของพระภกษธเบตนกายมหายานหรอไสยศาสตรอนเรนลบทไมมใคร  ิ ุิ ิ ื  ั  ั ่ี  ีอธิบายไดทําใหผตายซากคอเจาสวกมเบเคลอนไหวไดในระหวางทมการบรรเลงดวยเครองดนตรี ๓ ี ื  ั ิ  ่ื   ่ี ี  ่ืชิ้น คอป ลอโกและตอก ระคนกบเสยงสวดมนตรของพระภิกษชรา ื ั ี  ุ ฝาโลงคอย ๆ เลอนไปทางปลายเทา โลงจําปานนตอนหวใหญและสงกวาตอนเทา ทุกคน ่ื  ้ั ั  ู  ใจระทึกเม่ือแลเหนมอทงสองขางของผตายซากเกาะอยกบมมฝาโลงและคอย ๆ ผลกไปทางปลายเทา ็ ื ้ั  ี ู ั ุ  ั  และแลวทุกคนก็สะดุงเฮือกสุดตัวเมื่อเจาสัวกิมเบลุกขึ้นนั่งอยูในโลงจําปาและลมตาโพลง ืนายพลดิเรกนัยนตาเหลือก ประสพการณทเกดขนนเปนเรองทนกวทยาศาสตรไมยอมเชอถออยาง  ่ี ิ ้ึ ้ี  ่ื ่ี ั ิ   ่ื ื เด็ดขาด แตเขาก็ไดเห็นกับตาของเขาเอง ร.อ.ดํารงรบคลานเขามาหาบดาของเขาและรองบอก ี  ิ  "ถายรปไวซครบพอ" ู ี ั  ศาสตราจารยดเรกหนาซีดเผือดคอย ๆ หนหนามาทางลกชายของเขา ิ ั  ู "พอชักปอดเสียแลวซีโวยดารง แกถายทีซิ พอตั้งระยะใสแฟล็ชและเปดชัตเตอรไวเรียบรอย ํแลว" ดํารงยิ้มแหง ๆ "ผมก็ไมกลาถายเหมอนกน ประเดี๋ยวกงตกใจแฟล็ชไลท วิงมาบีบคอผม ผมก็เทงทึงเทา    ื ั ่นน"้ั เสียงดนตรียตลงแลว พระภกษธิเบตท้ังสามองคคงสวดมนตรตอไป ทํานองทีสวดเยือกเย็น ุ ิ ิ ุ    ่โหยหวนซงไมมใครไดยนมากอน ไมเหมือนกับการสวดกงเต็กของพระจีนที่เพราะและนาฟงกวา แต ่ึ  ี ิ พระจีนไมสามารถที่จะใหผีลุกออกมาจากโลงได เจาสัวกิมเบลุกขึ้นยืนแลว คอย ๆ ลกขนอยางแชมชานากลว มอทงสองขางเกาะขอบโลง ุ ้ึ     ั ื ้ั พยุงตัวลุกขึ้นยืนตระหงานอยูในโลงจําปาซงตงอยบนเตยงเตย ๆ เสอกางเกงของเจาสวขาดวนเหลอ ่ึ ้ั ู ี ้ี ้ื  ั ่ิ ืติดตัวอยูเพียงบางชนแตกเปอยยยไปหมดแลว รปรางหนาตาของเจาสวกมเบยงอยในสภาพเดมแต ้ิ  ็  ุ  ู    ั ิ  ั ู ิผมขาวโพลนยาวประบา เครายาวถึงหนาอก หนวดยาวปรกลงมาถึงเคราอันเปนลักษณะของเซียนหรือผูมีบุญ เล็บมือแตละนิวยาวออกมาจนสังเกตเห็น ้ ส่ีนางกบคณหญงวาดตางประนมมอไหวเจาสัวกิมเบดวยความหวาดกลว แตแลวกมหงวน ั ุ ิ  ื   ั   ิก็บอกกับคุณหญิงวาดวา "ไมตองตกใจครับ หลวงพอทานรบรองกบผมวาจะไมหลอกหลอนหรอทํารายใครเปนอัน   ั ั   ืขาด เตี่ยออกมาจากโลงก็เพื่อเปลี่ยนเสื้อผาชุดใหมและเตี่ยจะขึ้นไปนั่งบนแทนที่ผมเตรียมไวให หลังจากนันเตี่ยก็จะมีสภาพเหมือนกับรูปปนสินสุดการเคลือนไหว และวิญญาณของเตี่ยก็จะสิงอยูในเกง ้  ้ ่
  • 28. น้"ี ผีตายซากคอย ๆ กาวออกมาจากโลงจาปาและกาวลงมาทีเตียง นัยนตาลืมโพลงไมกระ  ํ ่พริบ เจาสัวกิมเบยนหนรหนขวาง จนกระทั่งพระภิกษุชรายกแสหางมาชี้ไปและทําปากหมบหมบ ผี  ื ั ี ั ุ ิตายซากก็ยืนแข็งทื่อไมกระดุกกระดิก หลวงพอชาวธิเบตในวัย ๖๕ ปหนมาทางกมหงวนและกลาวกบเขาเปนภาษาจนกลาง  ั ิ  ั  ี "เสื้อผาที่จะผลัดเปลี่ยนใหศพละคุณ" "อยูในถาดนี่ครับหลวงพอ" อาเสยตอบนอบนอมดวยภาษาจนกลางเชนเดยวกน ่ี   ี  ี ั "เชิญคุณมาแตงตัวใหศพเตี่ยคุณไดแลว เรวหนอยเวทมนตรของเราจะทาใหศพเคลือนไหว ็   ํ ่ไดในเวลาเพียง ๑๕ นาที เทานันเอง" ้ เสี่ยหงวนยิ้มแหง ๆ หนไปมองดนกรเพอนเกลอของเขาซงนงตวสนอยขางลกชายของเขา ั ู ิ ่ื ่ึ ่ั ั ่ั ู  ูและสมนึกกับพนัส "แกชวยแตงตัวใหเตี่ยกันหนอยซี" "อุย" นกรรองลน "เพยงแตนงมองดอยอยางนกนกจะชอคตายอยแลว เรื่องของแกโวยไมใช ิ  ่ั ี  ่ั ู ู  ้ี ั ็ ู เรองของกน" ่ื ั อาเสี่ยยอมรับสารภาพกับตัวเองวา เขารูสึกเกรงกลัวเตี่ยของเขาไมนอย แตเขาจาเปนตอง  ํบังคับใจตนเองใหเขมแข็ง เสียหงวนคลานเขาไปหยิบถาดเสือผาลุกขึนเดินไปหาผีตายซากคือเตียของ ่ ้ ้ ่เขาแลวอาเสียก็ยมให ่ ้ิ "แฮะ แฮะ อยาเลนบีบคอฉันนะเตียฉันจะใหเตี่ยนุงขาวหมขาวเหมือนผูทรงศีล ตอนีไป ่  ้วิญญาณของเตี่ยมีท่ีอยูอยางสุขสบายแลว อุย....ไมตองยมกไดเต่ีย ทําหนาเฉย ๆ ดกวา"    ้ิ ็  ี  พระภิกษุชราลุกขนเดนมาหา มือขวาของทานถือแสหางมา ซงอาจเปนแสวเศษทาใหภติ ้ึ ิ ่ึ  ิ ํ ูปศาจเกรงกลัว เสยหงวนวางถาดเงนลงบนหบศพและหยบผาขาวมาผนหนงออกมาคลนงใหผตาย ่ี ิ ี ิ   ื ่ึ ่ี ุ  ีซาก เพื่อลอกเสื้อผาเดิมที่มีติดตัวอยูบางออกทิ้งไปทั้งเสื้อทั้งกางเกง ตอจากนนอาเสยกใชผาขาวมา  ้ั ่ี ็   ยาวประมาณเมตรครงพนรอบตวเตยของเขาและดงผาขาวมาออกจดแจงนงผาแบบผาถงใหเรยบรอย ่ึ ั ั ่ี ึ   ั ุ   ุ  ี มีเข็มขัดหนังเสนเล็ก ๆ คาด เสร็จแลวก็หยิบเสือคอกลมสีขาวแขนยาวเกือบจรดขอมือออกมาคลีออก ้ ่ พระภิกษุชราออกคําสงเปนภาษาธเบตทาใหผตายซากยกแขนทงสองขนยอมใหกมหงวน ่ั  ิ ํ  ี ้ั ้ึ ิสวมเสื้อใหโดยดี นายพลดเรกถายภาพตอนนไวไดเปนภาพแรก แตพอแฟล็ชไลทวาบขึ้น ผีตายซากก็ ิ  ้ี   สะดุงเฮือกแลวหันไปมองดูนายพลดิเรกอยางเดือดดาล แววตาของเจาสัวกมเบแขงกราว  ิ  ็  "ลื้อถายอั๊วทําลายวะอาหมอ เกาเจงนี่ อวตกใจไมใชเหรอ" ๊ั   ทุกคนอกสั่นขวัญแขวนไปตามกัน พระภกษชรายกดามแสหวดศรษะผตายซากดงโปกแลวิ ุ   ี ี ั  
  • 29. ดุเปนภาษาธิเบต เจาสัวกิมเบยกมือไหวปะหลก ๆ แสดงความเคารพเกรงกลว คราวนีใครตอใครก็  ั ้คอยมีขวัญและกําลังใจดีขึ้น เมอเหนผตายซากเกรงกลวพระภกษชรารปน้ี ่ื ็ ี ั ิ ุ ู เส่ียหงวนหยบผาแพรสขาวผนหนงออกมาคลออก แลวหมสะพายเฉียงใหเตี่ยของเขา เมื่อ ิ  ี ื ่ึ ่ีผีตายซากแตงกายในชุดสีขาวเชนนีกมองดูคลายกับเปนผูวเศษองคหนึง หนวดเคราสขาวชวยใหใบ ้็ ิ ่ ี  หนามีสงาขึ้น "เรียบรอยแลวครับหลวงพอ" อาเสี่ยกลาวกับพระภิกษุธิเบตผูสูงอายุ "ผมอยากจะตัดผมโกนหนวดโกนเคราและตัดเล็บใหเตี่ยผมจะดีไหมครับ" พระคุณเจาไมเห็นดวย "ไมจําเปนหรอกคุณ ผมกับหนวดเคราและเล็บจะไมงอกออกมาอีก ปลอยใหอยูตามสภาพ นี้เถอะ อาตมาเห็นวาเตี่ยของคุณเปนผูมบญกุศลมากมายเมือเขามีชวตอยู คนที่ตายไปแลวไมเนาไม  ี ุ ่ ีิเปอยสักแสนคนจึงจะมีสักรายหนึ่ง ลวนแตคนมบญทงนน รางนจะชวยคมครองลกหลานและคนใน   ี ุ ้ ั ้ ั  ้ี  ุ ูบานใหรมเย็นเปนสุขตลอดไป"  อาเสี่ยประนมมือไหวอยางนอบนอม "ขอใหเปนอยางทีหลวงพอวาเถอะครับ ผมดีใจมากที่ผมเชิญศพเตี่ยผมจากฮวงซุยเมืองชล ่เอามาไวทบาน เตี่ยจะไดสุขสบาย"  ่ี  "คุณถอยออกไป ผมจะสวดมนตรใหเต่ียคณขนไปนงบนแทน"   ุ ้ึ ่ั  กิมหงวนถอนไปนั่งรวมกลุมกับสี่นางและคุณหญิงวาดกับเจาคุณปจจนึก ฯ พระภิกษุชรากลับไปนั่งที่ของทาน การสวดมนตรโดยมเสยงตอกใหจงหวะตลอดไป เริ่มตนขึ้นอีกวังเวงใจอยางไร  ี ี  ัชอบกล ผีตายซากกมลงมองดตวเองและเงยหนาขนกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ตอจากนนเจาสัวกม  ู ั  ้ึ  ้ั  ิเบก็เดินชา ๆ ตรงไปทแทนไมและกาวขนไปยนบนแทนลาง ศาสตราจารยดเรกอยากจะถายภาพเต็ม ่ี    ้ึ ื   ิทนแตไมกลาถาย เขาจองตาเขม็งมองดูเจาสัวกิมเบปนขึ้นไปยังแทนบนและนั่งขัดสมาธิบนพรมสี่เหล่ียมเฉพาะตวประสานมอทงสองขางไวทหนาตก นยนตาของผตายซากคอย ๆ หรี่ลงและหลับสนิท ั ื ้ั   ่ี  ั ั  ี รางของเจาสัวกิมเบนั่งนิ่งเฉยไมกระดุกกระดิก พระภิกษุธิเบตทั้งสามองคสวดมนตรอยูในราว ๑๐ นาทีกหยุดสวด แลวพระภิกษุชราก็ ็กลาวกับเสียหงวน ่ "คุณกับเพื่อนคุณชวยกันยกกระจกครอบรางเตี่ยของคุณไดแลว" กิมหงวนหันไปทางนิกรแตพอสบตากันนิกรก็รบเบือนหนาไปทางอืนทําใหอาเสียอดหัวเราะ ี ่ ่ไมได แลวเขากกลาวกบพล  ็  ั "ชวยกันหนอยเถอะวะพล เอากระจกครอบรางเต่ียทุกสงทกอยางกเรยบรอย"  ่ิ ุ  ็ ี 
  • 30. สองสหายตางลกขนพากนเดนไปทแทนหลงหองและปนขนไปแทนชวยกนยกกระจกรปส่ี ุ ้ึ ั ิ ่ี  ั   ้ึ   ั ูเหลี่ยมมีฝาปดตอนบนครอบลงบนศพผีตายซากอยางระมัดระวัง กลัวกระจกจะแตก แตกระจกทจาง  ่ี เขาทําเปนครอบนีใชกระจกหนามากริมรอยตอผนึกแนน ้ บัดน้ีเจาสัวกิมเบนงขดสมาธหลบตาพรมอยในครอบแกวแลวในฐานะผมบญหรอเซยนผู  ่ั ั ิ ั ้ิ ู   ู ี ุ ื ีวิเศษ พลกับกิมหงวนลงมาจากแทนนันและชวยกันจัดขาวของหนาแทนใหเปนระเบียบเรียบรอย ้ นิกรมองดูผตายซากอยางหวาด ๆ แลวหนมาพดกบเสยต๋ีเบา ๆ ี   ั ู ั ่ี "แกพูดภาษาจีนกลางไดแกลองถามหลวงพอหนอยเถอะวะอายนก อาอยากรูวากงของแก     ึ อยูในครอบแกวอยางนจะออกมาหลอกหลอนใครไดไหม"   ้ี  สมนึกกลาวถามหลวงพอผูสูงอายุทันที เขาสนทนากบทานดวยภาษาจนกลางสกครกทา ั   ี ั ู ็ ํหนาเบแลวบอกนกรตามตรง   ิ "หลวงพอวา เรื่องวิญญาณของคนเรานั้นไมมีอะไรที่จะหนวงเหนี่ยวกักขังไวได วิญญาณกงอาจจะปรากฎรางใหใครเหนเมอไรกได แตกคงไมทํารายใครเพราะทุกคนไมใชศตรูของกง"  ็ ่ื ็ ็  ั "วา ถึงอยางนันอาก็ไมอยากพบเห็นกงของแกโวย เห็นอยางนี้ก็ไมเปนไรหรอกเพราะไฟ ้สวางอยูกันหลายคน พระเจาทานกอยเปนเพอน แตถาดึก ๆ ดืน ๆ อาเหนกงแกเขาอาคงชกแน"   ็ ู  ่ื  ่ ็   ั ร.อ.นพพูดเสริมขึ้น "ผมก็เหมือนกันพอ เรื่องผีไมรูเปนยังไงวาจะไมกลัวก็อดกลัวไมได เมื่อไรผีมันจะตายหมดโลกเสียทีนะพอ ผมรําคาญเหลอเกน" ื ิ นิกรวา "มันตายแลวโวย ที่เรากลัวก็เพราะมันตายไปแลว ยังมีชวตอยูทาไมจะตองกลัว   ีิ  ํสองดวยปนโปงเดียวก็ดนพราด" ้ิ พิธีอันเรนลับมหัศจรรยของภิกษุทั้งสามองคไดสิ้นสุดลงแลว แตทกคนก็คงจะจําใสใจไว ุอยางไมมีวันลืม อาเสยกมหงวนไดนําดอกไมธูปเทียนถวายพระคุณเจาทั้งสามองคและมีเงินใสซอง ่ี ิ ถวายองคละ ๕๐๐ บาท อกดวย ตอจากนนคณหญงวาดกสงใหเจาแหวขบรถไปสงพระทวดเลงเนยย่ี ี   ้ั ุ ิ ็ ่ั    ั  ่ี ั  ซึ่งทานจําพรรษาอยทนนชวคราว ู ่ี ่ั ่ั เกงจีนอันเปนที่ไวศพและดวงวิญญาณของเจาสัวกิมเบริมสระนาหลังบาน "พัชรา ํ้ภรณ" จะเปดใหคนในบานหรือเพื่อนบานใกลเรือนเคียงมาเคารพบูชาเซียนกิมเบในเวลาประมาณ ๑๗.๐๐ น. ถง ๒๑.๐๐ น. ซึ่งกิมหงวนมอบหมายหนาที่ใหเจาแหวเปนผูดูแลศาล ึหรือเกงจีนที่กลาวนี้ เจาแหวเปนนักเล็งผลเลิศดีดลูกคิดรางแกว เจาแหวกระพอขาวไปทวซอย "ประสิทธิ์   ื  ่ั
  • 31. นิติศาสตร" หลงบาน "พัชราภรณ" เกยวกบเรองกมหงวนรบศพเตยของเขามาไวทบานและสรางศาลให ั  ่ี ั ่ื ิ ั ่ี  ่ี  อยูในฐานะทีเปนเซียนผูวเศษตายไปตัง ๒๐ กวาปแลวไมเนาไมเปอย ่ ิ ้ คนไทยเรานั้นศรัทธาเลื่อมใสผูที่มีอิทธิปาฏิหาริยหรือมีบุญ ดงนนชาวบานในซอยหลงบาน " ั ้ั  ั พัชราภรณ" จึงหลั่งไหลกันมากราบไหวศพเจาสัวกิมเบทุกเวลาเย็นและตอนหัวคํา เจาแหวมีรายได ่พิเศษจากการขายดอกไมธูปเทียนวันหนึ่งไมนอย ถานําดอกไมธปเทยนมาเองเจาแหวไมยอมใหเอา ู ี    เขาไปในเกงจีนและไมยอมใหเหตุผล เพยงแตบอกวาหากจะเคารพบชาศพเจาสวกมเบแลวตองซอ ี   ู  ั ิ    ้ืดอกไมธูปเทียนของเขาจึงจะนําเขาไปได และดวยความเฉลยวฉลาดของเจาแหว เขาไดทําใหเจาสัวกิมเบกลายเปนเจาพอกิมเบไป ี   แลว เจาแหวแตงใบเซียมซีรวม ๒๕ ใบเปนคํากลอนและจางโรงพิมพเล็ก ๆ พิมพหมายเลขละ ๕,๐๐๐แผน ทํากระบอกตวและไมตวรวมสามสชดใหคนมาเขยาตวเสยงเซยมซขายใบเซยมซแผนละบาทรวด ้ิ  ้ิ ่ี ุ   ้ิ ่ี ี ี ี ี มีไมควํ่าหงายใหโยนเสยงทายฟรตามแบบศาลเจาตาง ๆ มีตูเรี่ยไรเงินคานํามันตะเกียงเจาพอซึ่งเจา  ่ี ี   ้แหวหาตะเกียงเล็ก ๆ จุดไวดวงหนึงตลอด ๒๔ ชั่วโมงทั้ง ๆ ที่ในเกงจีนมีไฟฟาใชอยูแลว การหาลําไพ ่ของเจาแหวพวกเจานายเหนวาเปนเรองของเจาแหวจงไมมใครหามปรามแตคณหญงวาดตําหนวาการ  ็   ่ื   ึ  ี   ุ ิ ิท่ีเจาแหวไมยอมใหผอนนาดอกไมธปเทยนของตนเขาไปในเกงจนนนไมสมควรทําและราคาดอกไมธูป   ู ่ื ํ ู ี   ี ้ั เทียนท่ีเจาแหวขายชดละ ๒ บาท ก็แพงเกินไปเพราะตนทุนไมถึง ๕๐ สตางค   ุ ยุคน้ีเปนยุคหวยใตดนและสลากกนแบงของรฐบาล คนที่นิยมเลนใตดินก็หวังจะถูกเพียงเลข  ิ ิ  ัทายสามตัวของรางวลทหนงสกสองสามบาทพอลมตาอาปากไดบางเพราะเจามอกนรวบจายถงบาท ั ่ี ่ึ ั ื     ื ิ  ึละ ๕๐๐ บาท สวนผทชอบเลนสลากกนแบงของรฐบาล กหวงเลขทายสามตวงวดละฉบบหรอสอง  ู ่ี  ิ  ั ็ ั  ั ั ืฉบับก็พอใจแลว เรองรางวลใหญนนยากทจะถกได ่ื ั  ้ั ่ี ู เจาพอเจาแมตลอดจนพระอาจารยผทรงคณวฒตางถกรบกวนในเรองน้ี เจาบางองคอยู   ู ุ ุ ิ  ู ่ื  ไกลแสนไกลก็มีคนไปหาเพอขอลอตเตอรจากทานดวยการเขยาตวบาง ฝนเอาตามหนบางหรอเขยน ่ื ็ ่ี    ้ิ  ิ  ื ีเบอรไปลวงเอาบาง แลวแตจะทํากัน เจาพอหรือเจาองคใดใหเลขไดถก มีคนรํ่ารวยจากใตดนหรอ   ู  ิ ืสลากกินแบงของรฐบาลขาวกลอไปไกล ทําใหผคนหลงไหลไปหาไมวาจะอยในสวนลกหรอในททหาง ั  ็ ื  ู ่ั  ู ึ ื ่ี ่ี ไกลจากเสนทางคมนาคมสักเพียงใดก็ตาม เจาสัวกิมเบก็เชนเดียวกัน จะเปนดวยอิทธฤทธของเจาสวกมเบหรอบญวาสนาของคณหญงวาดกไมมใครอธบาย ิ ์ิ  ั ิ  ื ุ ุ ิ ็  ี ิปรากฎวาคุณหญิงวาดไดถกสลากกนแบงงวดประจาวนท่ี ๑๐ เดอนนนเปนเงนลานบาทคอถกรางวล ู ิ  ํ ั ื ้ั  ิ  ื ู ัที่หนึงควบ ๒ ฉบบ ่ ั
  • 32. ตามปรกติคุณหญิงวาดไมสนใจในเรองลอตเตอรเพราะทานร่ารวยแลว แตเด็กหญิงอายุ  ่ื ็ ่ี  ํ ๑๒ ขวบทนาล็อตเตอรีเขามาขายในบาน "พัชราภรณ" ตอนกลางวนนนถกอายแบลคกสนขอลเซเชยน ่ี ํ ่ ั ้ั ู   ้ี ุ ั ั ่ีของทานกัดลมลง เคราะหดทคนสวนไลตะเพดเจาแบลคกเสยทน เดกหญงผนาสงสารมบาดเจบเปน  ี ่ี  ิ  ้ ี ี ั ็ ิ ู  ี ็ รอยเข้ียวเล็กนอยเพราะมนกดไมถนดคนสวนรองเอะอะเสยกอน หวเขาขวาถลอกเนองจากลมลงบน ั ั  ั  ี  ั  ่ื ถนนคอนกรีต คณหญงวาดไดใหประภาใสยาแผลสดใหและใหคาทําขวัญไป ๑๐๐ บาท นอกจากน้ี ุ ิ      ทานยังชวยซื้อล็อตเตอรีไว ๒ ฉบบ สีนางก็ชวยกันซือคนละฉบับสองฉบับเชนเดียวกัน ่ ั ่  ้ ปรากฎวาคุณหญิงวาดถูกรางวัลทีหนึง ๒ ใบควบไดเงินลานบาทอันเปนขาวเกรียวกราวใน ่ ่หนาหนังสือพิมพฉบับหนึ่ง คุณหญิงวาดใหสัมภาษณหนังสือพิมพวาเซียนกิมเบคงจะชวยใหทานมีลาภในครั้งนี้แนนอน คุณหญิงวาดสละเงินแสนบาททําบญและประกอบการกศลตาง ๆ อุทศผลบุญ ุ ุ  ิทั้งหมดไปใหเจาสัวกิมเบ ซ้ือขาวของอนมคาหลายอยางมาประดบเกงจนใหสวยงามขนและทานได ั ี   ั  ี  ้ึ มากราบไหววิญญาณของเจาสัวกิมเบทุกคืน ตอมานักขับแท็กซี่เพื่อนของเจาแหวซึ่งมาขอเลขกินรวบจากเจาสัวกิมเบดวยการเขยาติ้วไดถูกกินรวบ ๕๐,๐๐๐ บาทเพราะเขาเชื่อมั่นในบุญฤทธิ์ของเจาสัวกิมเบจึงตัดใจแทงถึง ๑๐๐ บาท นายชดสบายแฮไปเลย ซอรถเงนผอนยงคางเงนอก ๒๐,๐๐๐ บาทรีบเอาเงินไปใชบริษท เขาซอมแซม ้ื ิ  ั  ิ ี ับานเขาใหดีขน นําเครองเซนหมเหดเปดไกและเหลาอยางดคดเปนเงนประมาณ ๕๐๐ บาทมาเซน ้ึ ่ื  ู ็     ี ิ  ิ วญญาณเจาสัวกิมเบในตอนกลางวนวนเสาร ซึ่งเจาแหวเปดเกงจีนใหเปนพิเศษและไถเงินจากเพื่อน ิ  ั ัได ๑,๐๐๐ บาท ขาวคุณหญิงวาดรวยลานบาท และนายชดรวย ๕๐,๐๐๐ บาทเพราะเจาสัวกิมเบ เปนท่ี โจษจันกันในซอย "ประสทธนตศาสตร" พอตกเยนกปรากฎวาเจาแหวมรายไดจากการขายดอกไม ิ ์ิ ิ ิ ็ ็    ี ธูปเทียนและใบเซียมซีมากขึ้น ผคนทงหนมสาววยกลางคนและคนชราตางมาขอเลขใตดนบนดนจาก ู ้ั ุ ั   ิ ิเซียนกิมเบ ปรากฏวามีคนถูกใตดนอกหลายคน คราวนใครตอใครตางกศรทธาเลอมใสในเซยนกมเบผู  ิ ี ้ี   ็ ั ่ื ี ิ ที่ตายไปนานแลวแตไมเนาไมเปอย งวดนันเจาแหวถูกใตดนไดเงิน ๕,๐๐๐ บาท ถึงกับเลี้ยงเหลา ้ ิเพื่อนฝูงที่อยูในซอย "ประสทธนตศาสตร" หลายคนและคยฟงวาเจาสวกมเบเมอมชวตอยนนเคยใช ิ ์ิ ิ ิ ุ ุ   ั ิ  ่ื ี ี ิ ู ้ัสอยเขาและรกใครเขามาก ั  พวกชาวบานตางขอรองเสยหงวนใหเปดกระจกครอบรางของเจาสวกมเบออกเพราะเขา   ่ี     ั ิ อยากจะปดทองตามเนื้อตัวของเจาสัว เมออาเสยปรกษากบเจาคณปจจนก ฯ และคุณหญิงวาด ่ื ่ี ึ ั  ุ  ึทานผูใหญทั้งสองก็เห็นพองดวย
  • 33. ตอนใกลจะพลบคํ่าเยนวนนนเอง คณะพรรคสสหายกบเจาคณปจจนก ฯ กไดมาปรากฏตว ็ ั ้ั ่ี ั  ุ  ึ ็  ัขึ้นที่ศาลหรือเกงจีนอันสวยงามริมสระนํา ้ พอผานประตูเขามาทกคนกแลเหนเจาแหวนงอยทโตะขางประตู บนโตะมดอกไมธปเทยน  ุ ็ ็   ่ั ู ่ี    ี ู ีเปนชุด ๆ ประมาณ ๑๐๐ ชุดอยูในถาดไม และที่ฝาหองขางหลังเจาแหวมีกระดานดําตดใบเซยมซเปน  ิ ี ี แถวเรยงหมายเลขตงแต ๑ ถึง เลข ๒๕ ี ้ั นิกรหยิบดอกไมกาหนงขนมาดู มีเยอบีรา ๒ ดอก ธูป ๓ ดอกและเทียนขี้ผึ้งเลมเล็ก ๆ อก ํ ่ึ ้ึ ีหนึ่งเลม ดอกเยอบีราเจาแหวคงเก็บเอามาจากสวนหลังบานนีเอง ่ "ชุดละเทาไรวะ" นกรถาม ิ เจาแหวยมอาย ๆ  ้ิ "คนอื่นรับประทานขาย ๒ บาทครับ แตเจานายรับประทานคิดชุดละบาทเดียว" พลจุปากทาตาเขยวกบเจาแหว ํ ี ั   "เด๋ียวกูถีบหงายทองหลนจากเกาอเลย ถาหากวาพวกฉนตองซอดอกไมธปเทยนแกละกอตอ   ้ี   ั  ้ื ู ี  ไปแกตองซื้อขาวกินนะโวย ฉันจะสั่งแมครัวไวใหคิดเงินแกมื้อเชา ๕ บาท มอเยน ๑๐ บาท ตอน ้ื ็กลางวันแกไปทํางานกับเราซือกินเอาเอง แลวกหองพกของแกทเรอนคนใชตองจายคาเชาหอง คานา ้  ็  ั ่ี ื        ้ํคาไฟอีกเดือนละ ๒๐๐ บาท มงชกจะหนาเลอดมากไปแลวอายแหว" ึ ั  ื    เจาแหวยมแหง ๆ   ้ิ  นายพลดิเรกมองดูใบเซียมซีสีตาง ๆ บนกระดานดําทีเจาแหวตอกติดไวเปนปก ๆ แลวเขาก็่ กลาวถามเจาแหว    "น่ันอะไรวะ" "รับประทานใบเซียมซีของเซียนเจาสัวกิมเบครับ คุณหมอลองเขยาติวเสียงโชคชะตาดูซี ้ ่ครับ" นายพลดเรกหนมายมใหพอตาของเขา ิ ั ้ิ   "ผมไมเคยสนใจเรื่องเชนนี้เลย เสี่ยงเซียมซีเขาทําอยางไรครบคณพอ"  ั ุ  ทานเจาคุณยิมเล็กนอย ้ "ก็ไปน่ังบนพรมหนาแทนบชานน กราบไหวเจาสัวเสียกอนแลวก็หยิบกระบอกติวขึนมา   ู ่ั ้ ้อธิษฐานเขยาเบา ๆ เอยงกระบอกนดหนอย ไมอนไหนออกมากดเบอรทไมแลวมาเอาใบเซยมซทเจา ี ิ  ั ็ ู  ่ี   ี ี ่ี แหวแกก็จะรูโชคชะตาของแก"  ศาสตราจารยดเรกเปลยนสายตามาทนกร  ิ ่ี ่ี ิ "ลองเขยาตวดไหมละอายกร"  ้ิ ู  
  • 34. นิกรสนศรษะ ่ั ี "ไมละ เซียมซีนี่มันเจาพอแหวไมใชเจาพอหรือเซียนเจาสัวกิมเบ อายแหวมนแตงเลยนแบบ   ั  ีเซียมซีตามศาลเจาแลวไปจางเขาพิมพ" เจาแหวพูดเสริมขึ้น "รับประทานเซียมซีของเจาพอหรือหลวงพอที่ไหน เขากแตงกนขนทงนนแหละครบ แตเขา็  ั ้ึ ้ั ้ั ั ถวายใหเปนคําพยากรณของเจาพอหรือหลวงพอ รบประทานคําทํานายในใบเซียมซีจึงมีสวนแมนยํา" ั นายพลดเรกยมเลกนอย ิ ้ิ ็  "ออไร ออไร ถาอยางงั้นฉันจะลองเสี่ยงเซียมซีลองดูเปนครั้งแรกในชีวิตของฉัน" แลวศาสตราจารยดิเรกก็เดินไปนั่งบนพรมหนาแทนบูชา ประนมมือไหวเจาสัวกิมเบนึกอธิษฐานขอใหวญญาณของเจาสวคมครองเขาและบนดาลใหเขาประสบโชคดี เสรจแลวเขากยก ิ  ั ุ ั  ็  ็กระบอกตวขนมาเขยา ้ิ ้ึ  เสียงไมตวแบน ๆ ๒๕ อันกระทบกันดังแกรก ๆ ตลอดเวลา แตนายพลดเรกไมเคยเขยาตว ้ิ  ิ   ้ิเขาต้ังกระบอกตรงหนาเขาไมตวจงไมออก พลแลเหนเขากรองบอกใหเอยงกระบอกตวออกไปเลกนอย   ้ิ ึ  ็  ็  ี ้ิ ็ คราวน้ีไมต้ิวอันหนงกกระเดนออกมาจากกระบอกหลนลงมาบนพรมปพนเบองหนาแทนบชา ่ึ ็ ็  ู ้ื ้ื   ู ศาสตราจารยดิเรกหยบขนดหมายเลขและยดไวในกระบอกตวตามเดม เขาลกขนเดนเขา ิ ้ึ ู ั  ้ิ ิ ุ ้ึ ิ มาหาเพื่อนเกลอของเขาและเจาคุณปจจนึก ฯ ซึงยืนอยูหนาโตะขายดอกไมธปเทียนของเจาแหว ่  ู "รับประทานเบอรอะไรครบ" เจาแหวถามและลุกขึ้นยืน  ั "เบอร ๖ โวย" "ออ ดีนี่ครับคุณหมอ" เจาแหวพดยม ๆ เลือนตัวมาทีกระดานดําเอือมมือกระตุกใบเซียมซี   ู ้ิ ่ ่ ้สีเขียวหมายเลข ๖ ใบหนงออกมาสงใหนายพลดเรก ่ึ   ิ "ใบละเทาไหรวะ" ศาสตราจารยดเรกแกลงถาม ิ เจาแหวหวเราะ   ั "รับประทานคุณหมอแกลงพูดยั่วจะใหคุณพลกระทืบผมใชไหมละครับ ตามธรรมดาผมขายใบละบาทครับ แตพวกเจานายบริการฟรี" นายพลดิเรกสงใบเซียมซีใหนิกร "แกอานใหฟงหนอยเถอะวะเรื่องบทกลอนกันอานไมชานาญ" ํ นิกรมองดูตัวอักษรบนกระดาษแผนนนแลวอานดง ๆ เหมอนกบนกเรยนชนประถมอาน  ้ั   ั ื ั ั ี ้ั หนังสือใหครูฟง ใบที่ 6 กระดกกลับสับเปน 9
  • 35. อยาดูเบาอุบัติเหตุอาเพศแน เรงระวังตัวไวใกลจะแก คนเราตองตายแหงทุกคนไป ถามถึงลาภคิดเอา 9 กับ 6 ไขวไปมาคิดตกก็รวยใหญ 9 ลบ 6 หรือบวกกันทานวาไว ใครมีโชคคิดไดสบายเอย ขาพเจา นายแหว โหระพากุล เปนผแตงเซียมซีนี้ถวายเจาพอกิมเบ  ู เจาคุณปจจนึก ฯ มองดูเจาแหวอยางขบขัน "แกเปนคนแตง........" "ครับ" เจาแหวตอบภาคภมิ   ู "กลอนของแกฟงแลวไมเปนสับปะรดหมา" นิกรพดเสรมขนดวยเสยงหวเราะ ู ิ ้ึ  ี ั "กลอนมันไลกันเหมือนไมระแนงวะ ยังงถาสนทรภยงมชวตอยไดอานกลอนของแกแลวทาน ้ี  ุ ู ั ี ี ิ ู    คงเลิกแตงกลอนทันที" เจาแหวยมอาย ๆ  ้ิ "รับประทานผมมันแค ป. ๓ โรงเรียนประชาบาลรุนเกานีครับ ตอนนน ป. ๔ ก็ยังไมมี ผม  ่ ้ัแตงไดแคนี้ก็เรียกวายอดแลวครับ รับประทานครูที่สอนผมมาทานยังแตงกลอนไมเปน" กิมหงวนเดินเขามาขางกระดานดํา แลวมองดใบเซยมซตาง ๆ มีทั้งสีขาว สีเขียว สีแดง    ู ี ี สีมวง สีเหลอง เรียงหมายเลขตั่งแตเลข ๑ ถึงเลข ๒๕ เจาแหวเอาตะปตอกตดไวกบแผนกระดาน ื   ู ิ ั เปนปก ๆ เรียงตามลําดับเลขเปนระเบียบเรียบรอย อาเสยกระตกลงมาดใบหนงแลวอานขอความใน ่ี ุ ู ่ึ   ใบเซียมซีนั้นดัง ๆ ที่ ๑๕ ทานวาชาตาจู จะเดือดรอนเรืองคูทสสม ่  ่ี ู มแตความรอนใจในอกตรม ี   อยาปรารมภเติมนํ้ามันใหทานเซียน  เพียงสบบาทสะเดาะเคราะหจะสขี ิ  ุ ลาภจะมีแกทานเกิดหันเหียน เลนใตดินพอไดไมวนเวียน
  • 36. เลข ๑๕ อยาเปลี่ยนลดเพิ่มเอย พลมองดูตูกระจกใบเล็ก ๆ ซึงตังอยูบนโตะขางแทนบูชาและมีแผนปายเขียนติดไวทตวา ่ ้  ่ี ู  "เชิญซอนามันถวายเจาพอ" ้ื ้ํ แลวพลกรบเปลยนสายตามาทเจาแหว ็ ี ่ี ่ี   "มึงนี่หัวเส ฯ นะอายแหว มวธหาเงนโดยอาศยบญบารมของเต่ีย เงนคาน้ามันในตูกระจก   ีิี ิ ั ุ ี ิ  ํนะไมตํ่ากวา ๒๐๐ บาท ตะเกยงของมงดวงนดเดยวจดไวบนแทนใชนามันกาดอยางมากเดือนละ ๒ ี ึ ิ ี ุ    ้ํขวดเทานั้น ใบเซียมซีของมึงก็ลวนแตหลอกใหคนเลนกินรวบหรือกินแบง หลอกใหคนเติมนํ้ามัน ตะเกียงสะเดาะเคราะห ชวยใหมึงมีรายไดอยางงดงาม" เจาแหวยมแหง ๆ   ้ิ  "รับประทานผมไดเงินจากกําไรคาดอกไมธูปเทียน คาใบเซยมซหรอเงนบรจาคคานามัน  ี ี ื ิ ิ  ้ํตะเกียง ผมก็ทําบญอทศสวนกศลไปใหทานเจาสัวน่ีครับ บางทีก็ซื้อของมาเซนไหววิญญาณทาน ุ ุ ิ  ุ   แฮะ แฮะ รับประทานเลยงชางกตองรบประทานอจจาระชางบางแหละครบ ผดแลศาลเจาทไหน ๆ ก็ ้ี  ็  ั ุ   ั ู ู  ่ีเหมอนกนทงนน" ื ั ้ั ้ั เสี่ยหงวนยิ้มใหเจาแหว "ในฐานะท่ีแกเปนผดแลรกษาเกงจนน้ี ฉนอนญาตใหแกทาไดแตอยาใหมนหนาเลือดนัก ู ู ั  ี ั ุ ิ  ํ ัดอกไมธูปเทียนตองขายชุดละบาท ใบเซียมซีใบละ ๕๐ สตางค ใบไหนทมการบงคบใหเขาจายเงน ่ี ี ั ั   ิคานํ้ามันแตงและพิมพใหม อยาบงคบเขาในเรองเงนเปนอนขาด ถามการบงคบฉนจะสงใหแกเลกหา  ั ั ่ื ิ  ั  ี ั ั ั ่ั  ิกินกับผีเตี่ยของฉันเขาใจไหมละ" "เขาใจครบ"  ั อาเสี่ยวา "เราจะเปดครอบกระจกเตยออกและคนนในราวสองทมพวกเราจะมาขวยกนปด  ่ี ื ้ี ุ  ั ทองเตี่ย ตอจากนนเรากจะอนญาตใหผทมจตศรทธาไดปดทองเตยตามความประสงคของเขา" ้ั ็ ุ ิ  ู ่ี ี ิ ั   ่ี  เจาแหวลมตาโพลง   ื "รับประทาน ถายังงั้นผมซื้อทองคําเปลวมาขายนะครบ" ั พลพูดเสริมขึ้น "ขายไดแตไมใชขดเลอดขดเนอเอากาไรจนเกินควรและแกจะหวงหามเขาไมได ถาเพอน   ู ื ู ้ื ํ  ่ืบานของเราเขาหาทองของเขามาเอง แมกระทั่งดอกไมธูปเทียน" เจาแหวหนาจอยยืนนิ่งเฉยไมพูดอะไร สสหายกบเจาคณปจจนก ฯ พากันเดินไปทางแทน ่ี ั  ุ  ึบูชา ตอจากนั้นอาเสี่ยกับพลก็ปนขึ้นไปบนแทนลาง ชวยกันยกครอบกระจกสีเหลียมออกจากรางของ ่ ่
  • 37. เจาสัวกิมเบ นิกรกับศาสตราจารยดเรกและเจาคณปจจนก ฯ คอยรบอยขางลาง เจาแหววิ่งเขามา  ิ  ุ  ึ ั ู  ชวยอีกคนหนึ่ง ครอบกระจกสเหลยมนนถกนําออกไปจากเกงจนและนําไปไวดานหลงเกงจนชวคราว ่ี ่ี ้ั ู  ี   ั  ี ่ั ตอนหัวคําคืนวันเดียวกันนั้นเอง ่ หลังจากอาหารคําผานพนไปแลว สสหายกบสนางพรอมดวยเจาหนมรปหลอทงสคนและ ่ ่ี ั ่ี    ุ ู  ้ั ่ีเจาคุณปจจนึก ฯ กบคณหญงวาดกพากนมาทศาลเจาเซยนกมเบ พรอมดวยทองคําเปลวหนึ่งมัดซึ่ง ั ุ ิ ็ ั ่ี  ี ิ  เส่ียหงวนถอตดมอมา ื ิ ื ท่ีศาลเซยนหรอเจาพอกมเบ มีชาวบานในซอย "ประสทธนตศาสตร" ทั้งหญิงชายประมาณ ี ื   ิ  ิ ์ิ ิ ิ๑๐ คน มากราบไหวบชาเซยนกมเบ บนบานศาลกลาวใหชวยทกขของตนใหไดรบสมความปรารถนา  ู ี ิ   ุ   ัในเรื่องที่กําลังทําอยู ใหปดเปาความเจบไขทบตรภรรยาหรอครอบครวของตนกําลังประสบอยู แต    ็  ่ี ุ ื ัสวนมากมาเขยาติ้วขอเลขทายใตดนหรือบนดินตามอัธยาศัย นับวันผูคนก็เลืองลือกันวาเซียนกิมเบให ิ  ่หวยแมนที่สุด มีคนรํ่ารวยไปหลายคนแลว โดยเฉพาะคณหญงวาดเปนทรกนดวาทานถกสลากกน ุ ิ  ่ี ู ั ี   ู ิแบงรางวัลที่หนึ่งถึง ๒ ฉบบ ทานเปนเศรษฐอยแลวเงนทองไดหลงไหลมาหาทานอก ั   ี ู  ิ  ่ั  ี เจาแหวถอโอกาสแวบไปประตน้ําปทมวน โดยยอมเสยเงนคาแทกซซอทองคาเปลวมา  ื ู ุ ั ี ิ  ็ ่ี ้ื ํ๑,๐๐๐ แผน เตรยมขายใหพวกชาวบานทมศรทธาตอเจาสวกมเบและเจาแหวไดแพรขาวไปทวแลววา ี   ่ี ี ั   ั ิ      ่ั  คืนน้ีหลังจากอาเสยกมหงวนกบญาตมตรไดปดทองเจาสัวกิมเบแลว กจะอนญาตใหใคร ๆ ปดทอง ่ี ิ ั ิ ิ      ็ ุ ิ เจาสวบาง  ั  บรรดาชาวบานท่ีน่ังอยในเกงจน ลวนแตเชาทีของคุณหญิงวาดปลูกบานเรือนอาศัยอยู ู  ี ่เมื่อคุณหญิงวาดพาทุกคนเขามาในเกงจีน พวกชาวบานในซอย "ประสทธนตศาสตร" ก็กระพุมมือ ิ ์ิ ิ ิไหวทานและทักทายทานอยางพินอบพิเทาไปตามกัน "ตามสบายนะจะ พวกเราไมไดมาขัดขวางหรือมารบกวนหรอก" คณหญงวาดพดยม ๆ " ุ ิ ู ้ิเราจะมาปดทองทานเจาสัวนะ แลวเรากจะเปดโอกาสใหผทมศรทธาปดทองทานบาง แตขอใหพวก     ็   ู ่ี ี ั     เราปดทองเสียกอน เพราะเราเปนญาติและเปนลูกหลาน" เด็กชายอายุประมาณ ๔ ขวบคนหนง ซึ่งนั่งอยูขาง ๆ มารดาไดยกมือชีศรษะเจาคุณปจจนึก ่ึ ้ ีฯ แลวรองขึนดัง ๆ ้ "แม หนูอยากไดหวลานกระดาษอันนัน" ั ้ ผูเปนมารดาใจหายวาบรบยกมอปากลกชายของหลอนทนที นกรแหกปากหวเราะลน เขา ี ื ู  ั ิ ั ่ัลวงกระเปาเสอฮาไวหยบธนบตรปกหนงออกมา แลวสงธนบตรใบละ ๑๐ บาท หนึ่งฉบับใหผูหญิง ้ื ิ ั  ่ึ   ักลางคนผูนั้น ซงมอาชพเปนแมคาขายขนมหวาน เคยหาบเขามาขายในบาน "พัชราภรณ" บอย ๆ ่ึ ี ี    
  • 38. "เอาเงินน่ีไวซ้ือหวลานกระดาษใหอายหนมนนะแมยอย อธบายใหมนเขาใจดวยวา ของพอ ั   ู ั  ิ  ั   ตาฉันนะเปนของจริงไมใชหวลานกระดาษแกะเอาออกหรือถอดออกไมได" ั เจาคุณปจจนึก ฯ มองดนกรอยางเกลยดชงและทําปากหมบหมิบอวยชยใหพรเขา กิมหง ู ิ  ี ั ุ ั วนพาทุกคนไปยนรวมกลมหนาแทน ตางชวยกนยกเครองบชาบนแทนชนลางวางไวกบพน เพื่อจะได ื ุ     ั ่ื ู  ้ั   ั ้ืปนขึนไปยืนปดทองเจาสัวกิมเบไดโดยสะดวก ตอจากนันการปดทองก็เริมตนโดยผลัดกันปดทีละสาม ้ ้ ่สี่คน ซึ่งกิมหงวนกับนวลลออคุณหญิงวาดและสมนึกปดทองกอน รางผีตายซากของเจาสัวกิมเบลงรักไวแลว การปดทองจึงสะดวกสบายเพราะแผนทองฝงลงไปในรัก คณะพรรคสี่สหายกับสี่นางและลูก ๆ กับเจาคุณปจจนึก ฯ คุณหญิงวาดไดชวยกันปดทอง เจาสัวกิมเบเกือบทั่วตัว ใบหนาและสวนหนาอกของผตายซากซงบดนมฐานะเปนเซยนหรอผวเศษ    ี ่ึ ั ้ี ี  ี ื ู ิเหลืองอรามดวยทองคําเปลว ทกคนตางจดธปเทยนสกการะเคารพดวงวญญาณของเจาสวกมเบ ขอ ุ  ุ ู ี ั ิ  ั ิใหชวยคมครองใหอยเยนเปนสข  ุ  ู ็  ุ ขณะนี้พวกชาวบานในซอย "ประสทธนตศาสตร" ไดยอย ๆ กนมาเพอเคารพบชาและปด ิ ์ิ ิ ิ  ั ่ื ู ทองเจาสัวกิมเบ เขานั่งจับกลุมสนทนากันอยูนอกเกงจีนหรือศาลเจา ไมกลาเขามาปะปนกับครอบ  ครัวคุณหญงวาด เจาแหวยิ้มแยมแจมใสและบอกกับเสี่ยหงวนวา ิ "รับประทานคืนน้ีผมขออนญาตปดเกงจนถงสองยามนะครบ เขาใจวาคงมีคนมาปดทองเจา ุ ิ   ี ึ ัสัวมากมาย" "เอาซี แตวาแกจะตองจางคนสวนดวยเงินสวนตัวของแกใหทาหนาทีเปนยามเฝาประตูหลัง ํ ่บานเรากันคนรายถือโอกาสแปลกปลอมเขามา" "ไดครับ รับประทานตังแตคนนีเปนตนไป ผมจะมานอนทศาลนครบ" ้ ื ้ ่ี ้ี ั นิกรพูดโพลงขึ้น "แกไมกลัวเตี่ยหรือ" เจาแหวหวเราะ   ั "ไมกลัวหรอกครับ รับประทานผมเปนคนดูแลศาลของทานทานคงไมทาอะไรผม ตอนนใน ํ ้ีศาลมีขาวของมีคาหลายอยาง ผมควรจะนอนเฝาศาล" พลเห็นพองดวย "ดีแลว คุณแมซ้ือตกตาเซยนทตงอยบนโตะนนเปนเงนหลายพนบาท ของใชเครืองประดับ ุ ี ่ี ้ั ู  ้ั  ิ ั ่ศาลอีกหลายอยาง แกตองระวงหนอยอายแหว คนมากหนาหลายตาก็ตองมีทงคนดีและคนชัวปะปน  ั     ้ั ่กัน" เจาแหวอมยม   ้ิ
  • 39. "รับประทานไมมใครกลาลวงคองูเหาหรอกครับ" ี พลจุปาก "คุยอีกแลวเดียวก็ยนโครมเขาใหเทานัน แกนะเหรองูเหา ฉนคดวาแกเปนงเขยวหรองกน ๋ ั ้ ั ิ   ู ี ื ูิปลามากกวา"  คุณหญิงวาดกับเจาคุณปจจนึก ฯ เดินนําหนาพาสนางออกไปจากเกงจน ลกชายของส่ี  ่ี  ี ูสหายตางมุงดูใบเซยมซของเจาแหวทตอกตดไวกบกระดานดาแลวดงออกมาอานเลนคนละแผนสอง ี ี   ่ี ิ ั ํ  ึ   แผน อานยังไมทันจะจบก็ขยี้ทิ้ง ทําใหเจาแหวบนพึมพัม คณะพรรคสสหายพาลกชายของเขาออก ่ี ูไปจากเกงจีนในเวลา ๒๑.๐๐ น. เศษ ตอจากนันใครตอใครก็บกเขามาเต็มศาล ซื้อดอกไมธูปเทียน ้ ุและทองคาเปลวเจาแหว ชวยใหเจาแหวมรายไดอยางงดงาม ํ     ี   เกงจีนหรือศาลเจาเซียนกิมเบปดในเวลา ๒๔.๐๐ น. เจาแหวดึงประตูเหล็กตารางเขามาปดและใสกุญแจขางใน สวนประตรวหลงบานกปดแลว เจาแหวสงใหเจาเขยนคนสวนวยหนมทําหนาท่ี  ู ้ ั ั  ็     ่ั   ี ั ุ เปนยามเฝาประตหลงบานและใหปดประตรว เมอไดยนเสยงแขกยามหนาบานตระฆงบอกเวลา ู ั    ู ้ั ่ื  ิ ี   ี ั๒๔.๐๐ น. ขณะนี้ภายในศาลเจาหรือเกงจีนสงบเงียบ มีแสงไฟฟลูเรสเสนที่ผนังตึกขางหลังเจาแหวเพียงดวงเดยว ซึ่งไฟดวงนี้จะเปดทิ้งไวจนสวาง เจาแหวนงอยทโตะสเหลยมขางประตกําลังนั่งนับเงิน ี   ่ั ู ่ี  ่ี ่ี  ูและเหรียญบาท คาดอกไมธปเทยน คาทองคําเปลวและคาใบเซยมซตลอดจนคานามันตะเกียงเจา  ู ี  ี ี  ้ํพอ วันนี้เจาแหวมีรายไดเกือบ ๕๐๐ บาท เมอหกทนออกแลวกคงมกําไรไมตํ่ากวา ๓๐๐ บาท ่ื ั ุ  ็ ีสบายแฮไปเลย เจาแหวบอกตวเองวาถาเขาไดเปนซําปอกงดูแลศาลเจานีเพียงปเดียวเทานัน เขากคง   ั     ้ ้ ็มีเงินฝากธนาคารหลายหมน เพราะนับวันก็มีผูคนมาสักการะบูชาเซียนเจาสัวกิมเบเพิ่มจํานวนขน ่ื ้ึบางคนก็เดินทางมาจากมีนบุรีหรือชลบุรี ฉะเชิงเทรา แตเปนทีรกนดีวาศาลเจาเซียนกิมเบเปดในตอน ่ ู ั เย็น ๑๗.๐๐ น. จนถง ๒๑.๐๐ น. หรืออาจจะเลยเวลาไปบางถาคนยังไมหมด วันเสารอาทิตยหรือวัน ึหยุดราชการเปดตังแต ๙.๐๐ น. เปนตนไป ้ ขณะที่เจาแหวกาลงนบเหรยญบาทและเหรยญ ๕๐ สตางค เดกหนมรางใหญคนหนงก็ ํ ั ั ี ี ็ ุ   ่ึปรากฏตัวข้ึนท่ีหนาประตลกกรงเหลกนน เขาคือเจาเขียนคนทําสวนของบาน "พัชราภรณ" คนหนึ่งพึ่ง  ู ู ็ ้ั มาทํางานไดเมอสามสเดอนนนเองแตขยนขนแขงมาก  ่ื ่ี ื ่ั  ั ั ็ "พี่แหว" เจาแหวสะดงเลกนอยเงยหนาขนมองดู  ุ ็   ้ึ "ออมาเอาเบี้ยเลี้ยงเฝายามเหรอ"
  • 40. "ครับ" เจาแหวสงเหรยญบาทผานชองลกกรงสเหลยมขนมเปยกปนออกมาใหรวม ๓ อันดวยกัน ี   ู ่ี ่ี  ู เจาเขยนรบเงนมาจากเจาแหวแลวมองดู ี ั ิ    "โอโฮ ใหผมสามบาทเทานั้นหรือพี่แหว" "อาว สามบาทกดแลว มึงจะเอาเทาไหรละโวยอายเขียน ชวยเหลือกันนิดหนอยเทานี้ ็ ี  มึงก็เพยงแตนงอยบนเกาอขางประตรวไมกชวโมง เอา-เอาไปอกสองสลงกแลวกน กูนะไมเคยเอา ี  ่ั ู  ้ี  ู ้ั  ่ี ่ั ี ึ ็  ัเปรยบใครนะโวย" ี  เจาเขียนสั่นศีรษะปฏิเสธ "ไมตองหรอกพ่ีแหว สามบาทกมากมายแลวสาหรบฉน แตวาคนตอไปพแหวหาคนใหมเฝา  ็  ํ ั ั  ื  ่ี   ประตหลงบานนะ" ู ั  เจาแหวฝนหัวเราะ "มึงละมันเปนเสียอยางนี้ ทําราวกับวามาจากอิสราเอล ถาไมชวยกู ไมยอมรวมมือรวมตีน  กับกูมึงจะลําบากนะโวยอายเขียน มึงก็รูแลววากูมีอิทธิพลแคไหนสําหรบพวกคนใชในบานน้ี กูหา ั  เร่ืองเพดทลเจานายหนอยเดยวมงกตองหางานใหมทา" ็ ู   ี ึ ็   ํ เจาเขียนหัวเราะ "ก็ลองดูซีพี่แหว ผมนะขนาดคนสวนขั้นลูกนองเทานั้น แตผมเปนคนของคณนนทานะครบ   ุ ั ันายเกาของผมเปนเพอนคณนนทาฝากผมใหมาเปนคนสวนทน่ี คุณนันสั่งผมวา พวกคนใชและคน  ่ื ุ ั   ่ี สวนตลอดจนแมครัวในบานนี้ไมใหผมเกรงกลัวใคร ใครขมขขมเหงรงแกใหบอกทาน พรุงนี้ผมจะได  ู  ั  เรียนใหคุณนันทราบวาพี่แหวจะใชอิทธิพลเลนงานผม" เจาแหวนัยนตาเหลือก "เฮย ๆ ๆ กูลอมึงเลนหรอก เอา-เอาไปอีก ๑๐ บาทแลวอยาเสือกไปบอกคุณนันละ ดีไมดี กูถูกกระทืบแบน กนะกลวคณนันย่ิงกวาคณพลเสยอก" ู ั ุ  ุ ี ี เจาเขียนเอื้อมมือรับธนบัตรใบละ ๑๐ บาท ทีเจาแหวยืนมาใหเขาดวยความดีใจแลวพาตัว ่ ่เดนไปจากทนน ิ ่ี ้ั ดึกสงัดความหนาวเย็นก็เพิ่มขึ้น เจาแหวนอนอยบนเตยงผาใบภายในศาลเจาหรอเกงจนนนเองมมงเลก ๆ คลมเตยงปองกน ู ี   ื  ี ่ั ี ุ ็ ุ ี  ัยุง รางของเจาแหวหมผาหมนวมสีฟากลางเกากลางใหม แสงไฟฟลูเลสเสนที่เปดทิ้งไวมีความสวางพอสมควร ขณะนี้เปนเวลาประมาณ ๑.๐๐ น. แลว เจาแหวนอนหลบตาพรมแตใจหาหลบไมเพราะ   ั ้ิ  ั 
  • 41. กําลังนึกรํ่ารวยจากรายไดในการขายดอกไมธปเทยน ขายทองคําเปลว ขายใบเซียมซีและเงินคานํา  ู ี ้มันถวายเซียนกิมเบที่มีผูบริจาค เจาแหวบอกตัวเองวา ยิ่งมีคนมาเคารพกราบไหวเซียนเจาสัวกิมเบมากขึ้น รายไดของเขากตองมากขนเปนเงาตามตว  ็  ้ึ  ั ตามปรกติเจาแหวเปนคนกลวผขนาดหนกหรอพอฟดพอเหวยงกบนกร แตเมอเจาแหวไดรบ  ั ี ั ื  ่ี ั ิ  ่ื    ัหนาที่ใหเปนผูดูแลเกงจีนและมีผลประโยชนมากมายเชนนี้ เจาแหวกหายกลวเจาสวกมเบ อยางไรก็   ็ ั  ั ิ ตามกอนจะเขานอนเขาไดจุดธูปเทียนกราบไหวดวงวิญญาณของเจาสัวกิมเบแลว ความคิดคํานึงของเจาแหวสนสดลงเมอเจาแหวรสกวามใครคนหนงเดนอยในเกงจน พอนึก   ้ิ ุ ่ื   ู ึ  ี ่ึ ิ ู  ีถึงเจาสัวกิมเบ เจาแหวก็ชักเสียขวัญและไมกลาลืมตาขึ้นมองดู พยายามคดวาเจาสัวคงจะสพยอก ิ   ัหยอกลอเขาเลนเทานั้น แตแลวเจาแหวก็สะดุงโหยงเมื่อไดยินเสียงสุนัขทางหลังบาน "พัชราภรณ" ตัวหนึ่งหอนขึ้นดวยเสียงเยือกเย็น เมือตัวแรกหอนนําอกหลายตวกหอนตามรบกนเปนทอด ๆ ่ ี ั ็ ั ั  เจาแหวดึงผาหมขนคลมศรษะทนที ความรกตวกลวผเพมขนทละนอยแลวเจาแหวกพดใน   ้ึ ุ ี ั ั ั ั ี ่ิ ้ึ ี     ็ ูโปงวา "เจา...สะ...สัวครับ รับประทานอยาลอผมนะครับ" มีเสียงหัวเราะดังกังวานลั่นเกงจีนนั้น เจาแหวอกสนขวญแขวน ถงเจาสวกมเบตายไปนาน   ่ั ั ึ  ั ิ แลวเจาแหวก็จําเสียงหัวเราะและเสียงขากของเจาสัวกิมเบไดดี รางของเจาแหวเริ่มสั่นเหมือนลูกนกเขานึกแชงชกหกกระดกตวเองทเขาไมควรชะลาใจมานอนทน่ี พอมานอนคนแรกกไดเรอง ั ั ู ั ่ี   ่ี ื ็  ่ื เจาแหวประนมมือทังสองประสานกันบนหนาอกในโปงแลวนึกในใจ ้ "เจาประคุณเอย อยามาใหผมเหนเลยครบเจาสัว ผมกเหมอนกบคนใชเกาแกของทานเจา   ็ ั ็ ื ั     สวคนหนง ั ่ึ ถาผมเห็นเจาสัวผมตกใจตายใครจะมาเฝาศาลเจาสัวละครับ ออย..........พุทธัง ธัมมัง สังฆัง...."  ความเงียบเกิดขนชวขณะ แตแลวเจาแหวกสะดงสดตวเมอไดยนเสยงไอโขลก ๆ และเสียงที่ ้ึ ่ั     ็ ุ ุ ั ่ื  ิ ีไอน้ันแหบแหงตามแบบของสงหอมควนทงหลาย เสยงไอนดงขนขางเตยงผาใบทเขานอนคอทางขวา ิ  ั ้ั ี ้ี ั ้ึ  ี  ่ี ืหรือดานนอกของเตยงผาใบ  ี  มุงของเจาแหวถกดงขนและถกตลบขนขางบนซงหมงทงสยงอยเรยบรอย เจาแหวพยายาม  ู ึ ้ึ ู ้ึ  ่ึ ู ุ ้ั ่ี ั ู ี   ปลอบใจตนเองใหเขมแข็ง คอย ๆ เลกชายผาหมนอนทคลมศรษะเขาออกทละนอย พอแลเหนราง ิ   ่ี ุ ี ี  ็ ของผีตายซากหรือเจาสัวกิมเบยืนอยูขางเตียงผาใบ เจาแหวก็ตกใจแทบสินสติรบดึงผาหมขึนคลุม  ้ ี ้ศีรษะตามเดิม รางของเจาแหวสั่นเหมือนเจาเขา ความรักตัวกลัวผีบงเกิดขึนอยางสูงสุด ั ้ มีเสียงไอและเสียงขากดังขึ้นอีก แลวก็มีเสียงพูดซึ่งเจาแหวไดยินถนัดชัดเจน เปนเสยงของ  ีเจาสัวกิมเบแน ๆ ถงตายไปนานแลวเจาแหวกจาเสยงไดดี ึ    ็ํ ี 
  • 42. "อาแหวโวย ลุกขึนแกะเอาทองทีปกนัยนตาอัวออกหนอยซีโวย ปกหมกยังงี้อั๊วมองไมเห็งลา ้ ่ ๊ ํคางตายโหง" "อุย" เจาแหวรองลันและชักดินชักงอดวยความกลัว "ผมกลัวแลวครับเจาสัว ผมไมกลาลุก ่ ้ขนมองดเจาสัวหรอกครบ" ้ึ ู  ั "กัวทําลายวะ ลื๊อตายเลี้ยวก็เหมืองอั๊ว" แลวเจาสัวกิมเบกขากลนดวยความเคยชนตาม   ็ ่ั  ินิสัย "ขาก....." ผีตายซากเงียบหายไป แตความตืนเตนหวาดกลัวของเจาแหวยังไมสนสุด ทง ๆ ทอากาศ ้ ้ิ ้ั ่ ีหนาวเย็นอุณหภูมิประมาณ ๒๓ องศาเซนติเกรด เจาแหวก็เหงื่อไหลโชกทั้งตัว อันเนืองจากความ ่กลัวนั่นเอง เขานอนคลุมโปงตัวสันเทาอยูบนเตียงผาใบอยูเกือบครึงชัวโมง จนกระทงแนใจวาปศาจ ่   ่ ่ ่ั   เจาสัวกิมเบเลิกหลอกหลอนเขา เจาแหวกคอย ๆ เลกชายผาหมทคลมศรษะออกทละนอย   ็  ิ   ่ี ุ ี ี  มุงของเจาแหวถกตลบขนขางบน เจาแหวเหวียงผาหมนอนออกแลวพรวดพราดลุกขึนนัง  ู ้ึ  ่ ้ ่ทอดสายตามองไปบนแทนอันเปนที่อยูของเซียนกิมเบ แตแลวเจาแหวกเยนวาบไปหมดทงตวรอง     ็ ็ ้ั ั อุทานออกมาคําหนึง ่ ผีตายซากหรือรางที่ไมเนาไมเปอยของเจาสัวกิมเบหายไปแลว ไมมีปญหาอะไรอีก หายไปดวยอํานาจหรืออทธฤทธของปศาจนนเอง เจาแหวมองไปทประตเหลกตารางสเหลยมซงเปนประตท่ี ิ ิ ์ิ  ่ั   ่ี ู ็ ่ี ่ี ่ึ  ูยืดหดปดเปดไดอยางสบายและใสกญแจไดทงดานนอกและดานในแบบเดยวกบประตอาคารพานชทง  ุ  ้ั   ี ั ู ิ ้ัหลาย ประตเหลกยงปดสนทและลกกญแจอยทเจาแหว แตผตายซากคอเจาสัวกมเบหายไปแลว ู ็ ั  ิ ู ุ ู ่ี    ี ื  ิ   เจาแหวอกสั่นขวัญแขวน เสนผมบนศรษะตงชนเขาพยายามปลอบใจตนเองใหเขมแขง  ี ้ั ั   ็ลวงมือเขาไปใตหมอนหยบซองธนบตรและเงนเหรยญออกมาใสไวในกระเปาของเขาแลวกควาพวง  ิ ั ิ ี     ็ กุญแจลุกขึนจากเตียงผาใบเดินมาทีประตูหนาเกงจีน ้ ่ เจาแหวสะดุงเฮือกเมือไดยนเสียงสุนขตัวหนึงหอนเยือกเย็น เขารบไขกญแจเปดประตเหลก  ่ ิ ั ่ ี ุ  ู ็ออกแลวพาตัวออกไปนอกเกงจีนหันมาปดประตูใสกุญแจใหเรียบรอย ตอจากนันเจาแหวก็เดินลัดตัด ้ตรงไปยังเรือนพักพวกคนใชเพื่อจะไปนอนที่หองพักของเขา บาน "พัชราภรณ" อยูในความเงียบสงบ อากาศหนาวเยนจบใจแตเจาแหวสนใจกบเจาสว ็ ั    ั  ักิมเบมากกวาความหนาวหรือเรืองอืน เมื่อใกลจะถึงเรือนพักคนใช เจาแหวก็หยุดชะงักเพราะไดกลิ่น ่ ่ฝนสุกถูกเผาไฟปลิวมาตองจมูกเขา กลินนีหายไปหลายปแลวนับตังแตประเทศไทยเลิกโรงยาฝนและ ่ ้ ้ รัฐบาลชุดน้ันไดสงเผากลองตะเกยงเครองอปกรณในการสบฝนไปจนหมดสน เจาแหวยืนตัวสันทํา  ่ั  ี ่ื ุ  ู  ้ิ ่ทาเหมือนจะช็อคตาย เขารูดีวากลิ่นฝนสุกนี้เกิดขึ้นจากอิทธิฤทธิ์ของเจาสัวกิมเบเพราะเมื่อเจาสัวยังมีชีวตอยู เจาสัวสูบฝนเปนประจําเรยกวาเสพตด ิ ี  ิ
  • 43. เจาแหวแข็งใจเดินตรงมาทีเรือนพักคนใชซงเปนเรือนแถวชันเดียวและคนใชอยูรวมกันหอง ่ ่ึ ้ ละ ๒ คน ผูหญงอยทางดานขวาผชายอยทางดานซาย เจาแหวอยูหองแรกและไดสทธิพเศษอยูตาม ิ ู  ู ู     ิ ์ ิ ลําพัง เขารีบไขกุญแจเปดประตูหองออกโดยคิดวาถาเขาไปอยูในหองและปดประตูใสกลอนเสียไดเขา  คงจะปลอดภัยและสบายใจขึ้น ภายในหองมืดสนิท เจาแหวเลอนตวเขามายกมอขวาขนเปดสวทชไฟ เมื่อไฟฟา ๔๐ แรง   ่ื ั  ื ้ึ  ิ เทียนสวางจาเจาแหวกไดเผชญกบปศาจผตายซากอยางจงหนา เจาสัวกิมเบยนเดนอยรมหนาตาง    ็  ิ ั  ี  ั    ื  ู ิ  หลังหอง รางอันบอบบางผอมแหงนุงผาขาวผืนเดียวเพราะเสียหงวนไดถอดเสือออกปดทองให ใบ  ่ ้หนาและเน้ือตวของเซยนกมเบเหลองอรามเหมอนรปปนทลงรกปดทอง เจาสัวกิมเบในสภาพของผี ั ี ิ  ื  ื ู  ่ี ั ตายซากยนนงเฉยไมกระดกกระดก ื ่ิ  ุ ิ เจาแหวรองเอะอะโวยวายลันเมือไดรบความหวาดกลัวจนถึงขีดสุดแลวเขาก็วงออกไปจาก ่ ่ ั ่ิหองพักของเขา ความรักตัวกลัวผีทาใหเจาแหวเทยวเคาะประตหองเรยกใครตอใครลนไปหมด ํ    ่ี ู  ี  ่ั ยามดึกเชนนี้เสียงเจาแหวยอมดังมาก พวกคนใชชายหญงตางตกใจตนเปดประตหนาหอง  ิ  ่ื  ู  ออกมารองถามเรื่องราวจากเจาแหว พอรูวาปศาจผีตายซากสําแดงอทธฤทธออกมาจากเกงจนและ  ิ ิ ์ิ  ีเขามาอยูในหองนอนของเจาแหวทุกคนก็หวาดกลัวไปตามกัน พวกสาวใชรบปดประตูนอนคลุมโปง ีทันที พวกคนใชออกมายนจบกลมกนทระเบยงหนาหองและมองไปทางหองพกเจาแหวอยางหวาด ๆ  ื ั ุ ั ่ี ี    ั    เจาชวงคนใชเกาแกรนราวคราวเดยวกบเจาแหวซงขณะนมหนาทประจาอยูทโรงครัว มี    ุ ี ั   ่ึ ้ี ี  ่ี ํ  ่ ีหนาที่ชวยทํางานในโรงครวทกอยางเปนคนทไมใครกลวผเทาใดนก ชวงอยากจะเห็นเท็จจริงจึงกลาว ั ุ   ่ี   ั ี  ักับเจาแหววา    "แกตาฝาดไปละกรามั้งอายแหว" เจาแหวขมวดคิวยน ้ "ตาฝาด........กูสาบานไดไอชวง กูนอนอยูทเกงจีน ทานเจาสัวทานเดนลงมาจากแทนตลบ   ่ี    ิ มุงกูขึ้นกูแทบช็อคตาย กูนอนคลุมโปงอยูตงนาน แลวกกแงมผาหมออกดู เจาสัวหายตวไปแลว"  ้ั  ู็     ั  "ฮา" ชวงอุทานขึนดัง ๆ "หายออกมาจากศาลนะเรอะ" ้ "เออ แลวกูจะนอนอยในศาลไดอยางไร กเผนออกมาจากศาลรบมาทน่ี พอไขกุญแจเปด ู   ู  ี ่ีประตูเขาไปในหองกูกเห็นเจาสัวทานยืนอยูทขางหนาตางในหองกู กูตกใจรองเสียงลันแลวเผนออก ็  ่ี  ่มา" พวกคนใชตางทําหนาตืนไปตามกัน เจาชวงนงองไปสกครกกลาวขนวา ่   ่ิ ้ึ ั ู ็  ้ึ  "เจาสัวทานเปนเซยนเปนผตายซากจะดรายถงอยางนเชยวหรอ ตองดูใหเห็นเท็จจริงสัก  ี  ี ุ  ึ  ้ี ี ืหนอยเถอะวะ ใคร ๆ เขาเคยถกผหลอกแตกไมเคยสกที" ู ี ู  ั
  • 44. แลวเจาชวงกพาตวตรงไปทหองนอนของเจาแหว พอเลี้ยวเขาไปในหองนั้นเจาแหวและพวก ็ ั ่ี   คนใชก็ไดยินเสียงชวงรองขึ้นแทบไมเปนภาษามนุษย เจาชวงเผนออกมาจากหองนนอยางไมคดชวต     ้ั   ิ ี ิเขาวิ่งกลับมาหาพวกคนใชและยืนตัวสันอยูขางราวลูกกรง ใบหนาของเจาชวงซีดเผือดเหมือนไกตม ่   "เปนยังไงอายชวง" เจาแหวถามเสียงสั่นเครือ ชวงเกือบจะพูดไมออก "เจาสัวอยูในหองแกจริง ๆ วะ กําลังนอนสูบฝนอยูบนเตียงแก โอย......เจาประคุณเอย ไหง  ดุยังงี้ กดกร่ิงสัญญาณอนตรายปลกเจานายเถอะวะอายแหว ทานจะไดรูวาเจาสัวออกมาจากเกงจีน ั ุ   มายแกจะตองรับผิดชอบถาเจาสัวไมยอมกลับไปอยูทเกงจีน"  ่ี เจาแหวเห็นพองดวย "ดีเหมือนกัน ถาอยางไรก็ใหอาเสียกับคุณนวลมาเชิญเจาสัวไปจากหองกู ตอไปกูไมกลาไป ่นอนที่เกงจีนแลว บรื้อว.......ขนลุก" เจาแหวเดินตรงไปที่ตูเล็ก ๆ ตูหนึงซึงติดอยูกบเสาและดานหนาเปนแผนกระจก ภายในตมี  ่ ่ ั ูปมสวิทชไฟอนหนงทศาสตราจารยดเรกทาไวทวบาน "พัชราภรณ" ใครกดปมนเขากรงสญญาณตาม ุ ั ่ึ ่ี  ิ ํ  ่ั  ุ ้ี  ่ิ ัหองตาง ๆ ทีตกใหญ ตกเลกและทเรอนคนใชกจะดงกงวานขนเปนเวลา ๒ นาที และหยดไปเองเปน ่ ึ ึ ็ ่ี ื ็ ั ั ้ึ  ุ สัญญาณบอกเหตุอันตราย เปนตนวามีคนรายบุกเขามาในบาน เกดไฟไหมหรอคนในบานไดรบภย ิ  ื  ั ัอัยตรายอยางรายแรงซงอาจจะตองเสยชวตได   ่ึ  ี ีิ เสียงออดสญญาณดงกงวานทวบาน "พัชราภรณ" ยามดกสงด คณะพรรคสีสหายกับสีนาง ั ั ั ่ั  ึ ั ่ ่ตลอดจนเจาคุณปจจนึก ฯ และคุณหญิงวาด มีกริงหรือออดสัญญาณทุกหองนอนรองตะโกนเรียกกัน ่ลั่นไปหมด นิกรออกมาจากหองนอนเปนคนสุดทายหมผานวมผืนใหญคลุมศีรษะตลอดปลายเทา มือขวาถอปนยงเรว ื  ิ ็ "โจรปลนบานหรออยางไร" นิกรถามเสียงงัวเงีย "ใครกดสัญญาณอันตรายวะ แหม-กําลัง ื หลับสบายทเดยว"ี ี ทามกลางเสยงจอกแจกจอแจ สสหายกบสนางพรอมดวยทานผใหญทงสามยนจบกลมอยท่ี ี   ่ี ั ่ี    ู  ้ั ื ั ุ ูเฉลียงหลังตึกและทอดสายตามองลงไปขางลาง เจาแหววงมาตามถนนคอนกรตหยดยนขางเรอนพก     ่ิ ี ุ ื  ื ัรอนหรือศาลาไทย เงยหนามองขึ้นมาบนหลังตึกใหญ "มีอะไรเกิดขึ้นวะอายแหว" พล.ต.พลรองถาม "รับประทานเจานายลงมาขางลางเถอะครับ เจาสัวทานหนออกจากเกงจน"  ี  ี นิกรสะดุงโหยง  "หา แกวายังไงนะอายแหว ใครหน"ี
  • 45. "รับประทานเจาสัวครบ"  ั "อุย" นิกรอทานขนดวยความตกใจและหนมามองดหนาเสยหงวน "เตี่ยเอาเรืองละโวย ลง ุ ้ึ  ั ู  ่ี ่ออกมาเพนพานนอกเกงพวกเราก็ยุงเทานั้น" คุณหญิงวาดกับส่ีนางหนาเสยไปตามกน แลวคุณหญิงก็กลาวกับสีนางอยางหวาด ๆ  ี ั ่ "เราอยาลงไปเลยนะ เรองนเราไมควรจะยงเกยวดวย เจาสัวแกนงอยนาน ๆ คงจะเมื่อย ่ื ้ี  ุ ่ี   ่ั ูแลวก็ออกมาเดินเลนนอกศาล คงไมตงใจจะหลอกหลอนใครหรอก ใหอายกรไปเชญแกกลบไปเกงจน  ้ั  ิ ั  ีก็หมดเรือง" ่ นิกรกลืนนํ้าลายเออก ๊ื "แฮะ แฮะ ใหอายหงวนเถอะครับเพราะเปนพอลูกกันพอพูดทําความเขาใจกนได"   ั เจาคณปจจนก ฯ พูดตัดบท ุ  ึ "ลงไปขางลางเถอะโวยพวกเรา ตองรูรายละเอียดจากอายแหวเสียกอน ความจริงผีตาย ซากแบบนนะไมเคยปรากฏวามฤทธเดชอะไรเลย" ้ี   ี ์ิ แลวทานเจาคุณก็เดินนาหนาพาคณะพรรคสี่สหายผานระเบียงหลังตึกลงบันไดไปขางลาง ํพลกระชากผาหมนวมออกจากรางของนกรเหวยงทงไวขางบนไดทําใหนิกรหนาวสั่นบนพึมพํา    ิ ่ี ้ิ   ั ไฟฟาในหองโถงถูกเปดสวางจา พลถอดกลอนเปดประตหลงตกรบเจาแหวพอประตเปดเจา  ู ั ึ ั   ู  แหวก็ถลันเขามาในหองในทาทางหวาดหวัน ่ "วาไงอายแหว" เสยหงวนกลาวถามทนที "เต่ียกันหนออกมาจากเกงจนจรง ๆ หรอ" ่ี  ั ี  ี ิ ื เจาแหวถอนหายใจเฮอกใหญแลวเลาเรองทเกดขนใหคณะพรรคสสหายกบเจาคณปจจนก ื    ่ื ่ี ิ ้ึ  ่ี ั  ุ  ึฯ ฟงโดยละเอยดตงแตเจาแหวนอนคลมโปงอยบนเตยงผาใบในเกงจนและเซยนกมเบลงมาเดน ี ้ั    ุ ู ี   ี ี ิ  ิเพนพานตลบมุงเขาขึ้น เจาสัวไดพูดกับเขา ขอรองใหเขาชวยแกะแผนทองคําเปลวทีปดนัยนตาออก ่ เพราะอึดอัดที่มองไมเห็นอะไร นอกจากนยงบอกเจาแหววาไมตองกลวตายไปแลวกเปนผเหมอนกน ้ี ั      ั  ็  ี ื ัเจาแหวไปนอนทเรอนพกคนใชเมอเจาสัวกิมเบหายไป แตกปรากฏวาเจาสัวกิมเบไปอยูทหองนอนของ  ่ี ื ั  ่ื   ็  ่ี เขา เขารองเอะอะโวยวายดวยความตกใจปลกพวกคนใชใหลกขน เจาชวงอยากจะเห็นเท็จจริงจึงเขา  ุ   ุ ้ึไปดูในหองนอนของเขาแลวเจาชวงก็ไดเผชิญหนากับเจาสัวกิมเบอยางจริงจังทําใหเจาชวงวงหนออก    ่ิ ีมาจากหองตกใจแทบสิ้นสติ เจาแหวยอมรับวาเขาเปนคนกดสัญญาณอันตรายเอง พอเจาแหวเลาจบลูกชายของสีสหายก็พากันเขามาในหองโถงอยางรอนรนทุกคนมีปนพกอยู ่ ในมือคนละกระบอก "อะไรกันครับพอ" ร.อ.พนสถามบดาของเขา ั ิ พลยิ้มใหลูกชาย
  • 46. "กงแกทํายุงแลวรูไหม หลอกอายแหวและอายชวง" ร.อ.นพนัยนตาเหลอก มองดหนากมหงวนในทาทหวาดกลวผปศาจ ื ู  ิ  ี ั ี  "กงอาละวาดหรอครบลง" ื ั ุ เสยหงวนฝนหวเราะ ่ี  ั "อยาใชคําวาอาละวาดเลยวะ แกคงจะลออายแหวและอายชวงเลนเทานน ถาอาละวาดก็        ้ั คงจะบบคออายแหวเทงทงไปแลว" ี    ึ  เสียตี๋กลาวถามเจาแหวทันที ่ "กงทายังไงบางเลาใหฟงซ"ิ ํ เจาแหวตองเสยเวลาเลาใหนายทหารหนมทงสคนฟงอกครงหนง พนัส นพ สมนึกและ  ี   ุ ้ั ่ี  ี ้ั ่ึศาสตราจารยดํารงตางซักถามอยางละเอียดถีถวน ในทสดศาสตราจารยดารงกกลาวกบบดาของเขา ่ ่ี ุ  ํ ็  ั ิ "วายังไงครับพอ ในฐานะทีพอเปนนักวิทยาศาสตรพอเชือหรือยังวาผีปศาจมีจริง" ่   ่  นายพลดเรกยมแหง ๆิ ้ิ  "เชื่อมานานแลวโวย" "นั้นนะซีครับ ผมกเหมอนกน นากรกบอายนพคอย ๆ เปลี่ยนใจผมทําใหผมกลัวผีและเชื่อ ็ ื ั  ั  วาผีมีจริง ๆ ทผมเปนนกวทยาศาสตร" ่ี  ั ิ นิกรพูดเสริมขึ้น "ผีนะมันมีแหง ๆ ฉันนะถูกผีหลอกมาหลายหนแลว คุณตาของแกทานก็ถกผีหลอกจนถึง ูกับจบไขหวโกรน" ั  ั  เจาคุณปจจนึก ฯ หนมาทําตาเขียวกับนิกร ั "ใครบอกแกละ"  พลกลาวกบเจาแหวดวยเสยงหนก ๆ ั    ี ั "ไป พาพวกเราไปที่เรือนคนใช เราตองการพสจนความจรงใหรแนวาเต่ียอยในหองแกหรอ  ิ ู  ิ  ู   ู  ืเปลา ถาพบเตี่ยในหองของแกฉันจะพูดกับกับเตี่ยเอง ฉนเปนลกหลานของเตยฉนไมกลวเต่ียหรอก"  ั  ู ่ี ั  ั "อายพล" นิกรพูดยานคาง "โบราณวาผีดเสือดุอยาเขาใกล เตี่ยนะแกเทงทึงไปแลว แกมี ุอิทธิฤทธิ์ทําไดตาง ๆ นา ๆ ทําคอยืดคอยาวหรือจะทําใหเปนยังไงก็ไดรวมความเห็นเตี่ยแลวมีหวังชักดิ้นชักงอดวยความตกใจ" "เอาเถอะนา กันอยากเห็นอยากฟงเตี่ยพูดกับกัน ถาผคนอนกนอาจจะกลว" แลวเขากหน  ี ่ื ั ั  ็ ัมาทางศาสตราจารยดเรก "หรือยังไงหมอ" ิ นายพลดเรกยมแหง ๆ ิ ้ิ 
  • 47. "กันยอมรับวาตอนนกนชกกลวผเสยแลววะ"  ้ี ั ั ั ี ี   "อาว" พลอุทาน "เปนยังงั้นไป แกเปนนกวทยาศาสตร. .."  ั ิ "ออไร นักวิทยาศาสตรกมชวตจตใจมความกลาและมความกลวเหมอนกนนโวย" ็ ีีิ ิ ี  ี ั ื ั ่ี  การสนทนาสิ้นสุดลงเพียงเทานี้ คณะพรรคสสหายกบลกชายของเขาและเจาคณปจจนก ฯ ่ี ั ู  ุ  ึกับเจาแหวตางพากนเดนออกไปทางหลงตกทามกลางความเงยบสงบ พอลงบันไดตึกเสียงสุนัขหลาย ั ิ ั ึ  ีตัวก็หอนข้ึนรับกันเปนทอด ๆ ร.อ.นพยกมือขวากอดเอวนิกรแน  "พอ หมามนหอน" ั "เออ ไดยนแลว" นิกรพูดเสียงสั่น ๆ ิ  "เขาวาหมามันหอนเพราะมันแลเห็นผีใชไหมพอ" "วา" นกรเอดตะโร "กูย่ิงกําลงปอดลอยอยมงจะซกหาตวกตะบวยอะไรวะ" ิ ็ ั ู ึ ั ั "แลวกัน ผมนึกวาพอไมกลัวผี" นิกรคอนควับ "ไมกลัวผีแลวจะไปกลัวอะไรวะ" ทุกคนเดินรวมกลุมตรงไปยังเรือนพักคนใช แสงไฟที่หนาเรือนคนใชสองสลัวลาง พวกคนใช ในราว ๑๐ คนรวมกลุมกันอยูบนคอนกรีตหนาเรือนพัก พวกคนใชมีขวัญและกําลังใจดีขึ้นเมื่อเห็นเจา  นายเดินเขามา เจาชวงปราดเขามารบหนา อาเสยกมหงวนกลาวถามทนที    ั  ่ี ิ  ั "วาไงโวยอายชวง แกเห็นเตี่ยฉันในหองเจาแหวจริง ๆ นะหรือ"    ชวงทําทาขนพองสยองเกลา "เห็นจริง ๆ ครบอาเสย ผมเห็นทานเจาสัวนอนสูบฝนอยูบนเตียงเจาแหวครับ ผมตกใจแทบ ั ่ีลมจับวงออกจากหองแทบไมทน" ่ิ   ั เสี่ยหงวนทําหนาชอบกล  "แกเห็นเตี่ยกําลังสูบยา......" "ครับ" "แลวเต่ียไปเอากลองตะเกยงมาจากไหน"   ี นิกรพูดเสริมขึ้นอยางหวาด ๆ "ดวยอิทธิฤทธิ์ของเตี่ยนั่นแหละทําใหอายชวงเหนไปอยางนน เมอครงเต่ียยงมชวตอยเตย   ็  ้ั ่ื ้ั ั ี ี ิ ู ่ีติดฝนงอมแงม สูบฝนเสยตวเหมนเปนยาฝน อมกลองยาฝนจนปากบาน นงทไหนกหลบตาเกาแกรก  ี ั ็    ่ั ่ี ็ ั ็
  • 48. ๆ พูดชา ๆ แตเจาความคิด เต่ียผอมกะหรองตวเหลองออยแบบสงหอมควน สบฝนเขาไปแลวใจดเคย ั ื  ิ  ั ู    ีใหเงินกันใชบอย ๆ ทีละพันสองพัน แลวยงสอนกนวาอยารอานสบฝนเหมอนอยางเตย"  ั ั   ิ  ู  ื  ่ี เสียงหัวเราะดังขึนอยางครืนเครง ร.อ.พนสยกมอตบหลง ร.อ.สมนกคอนขางแรงแลวกลาว ้ ้ ั ื ั ึ    วา "แกกับฉันขึ้นไปบนเรือนคนใชและเขาไปดูกงในหองอายแหวใหเห็นเท็จจริงหนอยเถอะวะ เดี๋ยวนี้อายรงกับอาหมอกลายเปนคนกลัวผีไปเสียแลว อากรกับอายนพนะไมตองพูดถึงเอาเหรียญ ทองไปกนทงคู ขนไปหากงเถอะวะ" ิ ้ ั ้ึ  สมนกยมเลกนอย ึ ้ิ ็  "ดีเหมือนกันกันจะไดขอสายสรอยกบหลวงพอทคอกง กงสวมตดคอไววนหนงกคงไมแคลว   ั  ่ี   ิ  ั ่ึ ็  เปนเหยืออายแหว" ่ เจาแหวสะดงเฮอก   ุ ื "โอย ไมรบประทานละครบ ตอนี้ไปผมไมกลาไปนอนเฝาเกงจีนอีกแลว" ั ั พนัสกับเสียตี๋ตางเดินเคียงคูกนขึนบันไดไปบนเรือนพักคนใช สองสหายหนมบกเขาไปใน ่ ั ้ ุ ุ หองพักของเจาแหวซึ่งเจาแหวเปดไฟฟาทิ้งไว แตในหองไมปรากฏรางของผตายซากหรอเจาสวกมเบ     ี ื  ั ิอยางไรก็ตามพนัสกับสมนึกตางไดกลิ่นเหม็นสางเหมือนกับซากศพแหง ๆ ปลวมาตองจมก ิ  ู "ไมเห็นมีอะไรเลย" ลูกชายของพลกลาวขึ้น "ทงอายแหวกบอายชวงคงจะมอปาทานมอง ้ั   ั   ีุเห็นไปเอง หรอมายกเปนภาพลวงตาทเกดจากประสาทหลอน อนเนองจากจตใจหวาดกลวผ"ี ื  ็  ่ี ิ ั ่ื ิ ั สมนกเหนพองดวย ึ ็   "ก็ควรจะเปนอยางนัน" แลวเขากแกลงรองเรยกเจาสัวกิมเบดง ๆ "กง กงจา กงจา" ้  ็   ี   ั มีเสียงขานรบดงขนขางซอกตู ั ั ้ึ  "โอย กงอยูนโวยอาตี"๋  ่ี พนัสกับเสียตี๋เย็นวาบไปตามกัน แตลูกชายของพลยังไมเชื่อวาเสียงที่พูดนี้เปนเสียงของเจา ่สัวกิมเบ เขาใจวาเปนเสียงของมนุษยที่แกลงสวมรอยทําเปนผี ร.อ.พนสถอปนพกเดนปราดไปทตเสอ ั ื  ิ ่ี ู ้ืผาใบนั้นและยกปนพกขึ้นจองเตรียมพรอมที่จะปลอยกระสุน ๑๑ มม. ออกจากลํากลองของมัน และแลวลูกชายของพลก็ยืนตะลึงไปชั่วขณะ ใบหนาของพนสซดเผอด แสดงความหวาด  ั ี ืกลัวเหลอทจะกลาว พอไดสตเขากวงปราดเขามาหาเสยต๋ีเพ่ือนเกลอของเขา ื ่ี   ิ ็ ่ิ  ่ี "แกเห็นกงหรืออยางไร" สมนึกถามเสียงสั่น "ใช กงยนอยขางซอกตและยมใหกน"  ื ู  ู ้ิ  ั "เอะ ถายงง้ันลาถอยเถอะวะเรา"  ั 
  • 49. พนัสยิ้มแหง ๆ "แกเดินไปดูหนอยซี บางทีนยนตากันอาจจะฝาดไปก็ได" ั เสียตี๋สายหนา ่  "อยาดีกวา กันชักปอดแลวโวย เรองผนมนชอบกล บทไมกลัวก็ไมกลัว แตพอนกจะกลว ่ื ี ่ี ั  ึ ัข้ึนมามนกกลวจนเสยขวญ ไปเถอะโวยนส" ั ็ ั ี ั  ั สองสหายตางลาถอยออกมาจากหองเจาแหว รีบลงบันไดตรงเขามาหาสีสหายกับเจาคุณ ่ปจจนึก ฯ และนพกับศาสตราจารยดารง พรอมดวยเจาแหวกบพวกคนใชอกประมาณ ๑๐ คน ํ     ั ี "เห็นกงแกหรือเปลา" เสียหงวนกลาวถามสองสหายอยางเปนงานเปนการ ่ ร.อ.พนัสฝนหัวเราะทั้ง ๆ ทเสยขวญ ่ี ี ั "อาหงวนขึ้นไปดูซีครับ กงยนอยขางซอกตในหองอายแหว"  ื ู  ู    ทุกคนสะดุงโหยงและมองขนไปทางหนาหองเจาแหวอยางหวนหวาด อาเสยยกมอจบแขน ้ึ      ่ั ่ี ื ันิกร แลวกลาวถามขนดวยเสยงหนก ๆ   ้ึ  ี ั "ไป....อายกร" "ไปไหนวะ" นกรถาม ิ "ข้ึนไปหาเต่ียในหองอายแหว"    นิกรทาทาเหมอนกบจะเปนลม ํ  ื ั  "ไหงมาชวนคนกลาอยางกนละโวย ชวนอายพลหรือคุณพอซี"   ั   เจาคณปจจนก ฯ พูดเสริมขึ้นทันที ุ  ึ "ไปกับอาอายหงวน อาไมกลัวเจาสัวหรอก เพราะอยางไรก็เคยเปนเพื่อนกันมาและเมื่อเขา ยังมีชีวิตอยูก็ใหความชวยเหลือเขามากมายในดานการคา ไมเคยทําใหเจาสัวเดือดเนอรอนใจเพราะ   ้ื อาเลย" นิกรพูดเสริมขึ้น "เจอเต่ียเขาคณพออาจจะช็อคตายนะครบ"  ุ  ั ทานเจาคณหนมาทาตาเขียว  ุ ั ํ "มือไมพายอยาเอาตีนรานําหนอยเลยวะ" พดจบทานกยกมอขวาจบแขนซายอาเสยพาเดน ้ ู  ็ ื ั  ่ี ิข้ึนบันไดไปบนเรอนคนใชและตรงไปยงหองนอนของเจาแหว ื  ั    ท้ังสองหยดชะงกหนาประตหอง ุ ั  ู  "คุณอานําหนาซครบ"  ี ั เจาคณปจจนก ฯ เอยงคอยม ุ  ึ ี ้ิ
  • 50. "แกเปนลูกชายเจาสัว แกเขาไปกอน อาไดกลนฝนโวย"  ่ิ   "นั่นนะซีครับ ผมชกปอดแลวซิ กลินฝนมันออกมาจากหองนอนเจาแหว เตี่ยชักจะดุมากไป ั  ่ แลว" พูดจบอาเสียก็รองตะโกนขึนดัง ๆ ่  ้ "เตี่ย" "โวย เขามาซอายหงวน ขาก...."  ี เส่ียหงวนกลนนาลายเออก ื ้ํ ๊ื "ไมเอาละครับ ผมเปดละ" "อาว.....เฮย.....ไปไหนละอายหงวน" อาเสี่ยรีบเดินลงไปจากเรือนพักคนใชดวยความหวาดกลัว ทําใหทานเจาคุณเสียขวัญรีบติด  ตามไปดวย ใครตอใครทยนจบกลมอยขางลางทําหนาตืนไปตามกัน กอนทีใครจะพูดอะไร ทุกคนก็  ่ี ื ั ุ ู   ่ ่แลเหนผตายซากคอเจาสัวกมเบ พารางอันผอมกะหรองบอบบางเดินออกมาจากหองนอนของเจาแหว ็ ี ื  ิหลายคนรองขึ้นดวยความตกใจ ผตายซากเดนมาหยดยนทราวลกกรงทอดสายตามองลงมาขางหนา ี ิ ุ ื ่ี ู   ศาสตราจารยดเรกกระซบถามลกชายของเขาดวยเสยงสนเครอ  ิ ิ ู  ี ่ั ื "อส แดท ผีตายซาก" ิ "ครบใช" ั นายพลดเรกกลนนาลายเออกิ ื ้ํ ๊ื "เวอรี่ วนเดอรฟุล ตายแลวทาไมถึงเดินได" ั   ํ ทามกลางเสียงจอกแจกจอแจ เจาสัวกิมเบไดเดินงุมงามลงบันไดมาในสภาพของผีตายซากพ.อ.นิกรรองขึนสุดเสียง ้ "เปดโวย ตวใครตวมนโวย"ั ั ั  เทานี้เอง เจาแหวกับพวกคนใชกหอแนบไปคนละทิศละทางดวยความรักตัวกลัวผีตายซาก ็ นิกรกับ ร.อ.นพวงตรงไปทางตกใหญ คงเหลือ พล.ต.พล อาเสยกมหงวน ศาสตราจารยดเรก เจา ่ิ ึ ่ี ิ  ิคุณปจจนก ฯ ร.อ.พนัส ร.อ.สมนึกและร.อ.ดํารง ยืนรวมกลุมองดูเจาสัวกิมเบอยางหวาดหวัน ึ  ่ นายพลดิเรกใจเตนระทึกเมื่อแลเห็นเจาสัวกิมเบเดินใกลเขามา เขายกมอขวาจบแขนซาย ื ั ลูกชายของเขาเขยาเบา ๆ แลวพูดเสียงแหลมเล็กแตสั่นเครือ  "เปดเรอะ" ศาสตราจารยดารงฝนยิ้มแหง ๆ ํ "เสียงพอไหงเปนอยางนี.้ .." "พอกําลังกลัวผีหลอดเสียงเลยเสีย โอย-เต่ียเดนใกลเขามาแลว ิ   
  • 51. เผนเถอะโวยดํารง"   ร.อ.ดํารง พยายามปลอบใจตนเองใหเขมแขง   ็ "อยาเผนพอ เราตองพสจนความจรง เพราะเราเปนนกวทยาศาสตร"  ิ ู  ิ  ั ิ คราวน้ีนายพลดเรกเอดตะโรลนิ ็ ่ั "พิสูจนตวักตะบวยอะไรอีกวะ ผกงแกเหนอยแหง ๆ อยางนี้ยังจะตองพิสูจนอะไรอีกหรือ ี ็ ูพอไปละโวย นักวทยาศาสตรกรจกกลวผเหมอนกน" พดจบศาสตราจารย ดิเรกก็โกยอาวไปจากทีนน ิ  ็ ู ั ั ี ื ั ู ่ ้ั "พอ...รอผมดวย" ศาสตราจารยดารงตะโกนลั่นแลววิ่งไลตามนายพลดิเรกไป  ํ พลกับเสี่ยหงวนและพนัสกับสมนึก พรอมดวยเจาคณปจจนก ฯ ถึงแมจะหวาดกลัวเจาสัว    ุ  ึกิมเบเพียงใด แตกทาใจดสผี ทกคนจองมองดเจาสวกมเบหรอผตายซากซงยนอยขางซมพทธรกษา ็ ํ ี ู ุ  ู  ั ิ  ื ี ่ึ ื ู  ุ ุ ัทานเจาคุณยกมือขวาตบบากิมหงวนเบา ๆ แลวพูดเสียงสั่นวา "เขาไปเจรจากับเตี่ยแกหนอยซิ บอกใหเตี่ยแกเขาใจวาเขามีฐานะเปนเซียนผูวเศษ เจาสัว ิควรจะอยูที่เกงจีนหรือศาลเจา เพื่อใหลูกหลานญาติพี่นองและคนที่เลื่อมใสเคารพบูชา ไมควรจะออกมาเพนพานอยางนี้ ซึ่งเปนลักษณะของผีจรจัด" ผีตายซากกลาวขึ้นดัง ๆ "หน็อยแน. ...อาเจาคุงวายังไงนะ อวเปนผเจาสัวโวย ไมใชผีจรจัด" แลวเจาสัวกขากเสยง ๊ั  ี    ็ ีลั่น ตามนิสัยเมื่อเขายังมีชีวิตอยู "ขาก........" เส่ียหงวนทาคอยน มองดูปศาจเตี่ยของเขาอยางเดือดดาล ํ   "ขากอีกแลว" ผีตายซากคอนควบ  ั "มังคังคอหอยโวย หมวงแมวเอาตีงเขี่ย เตี่ยขากเปนยังไงไป ไมลายขากรกหัวมึง เกา  เจง........." เส่ียหงวนหวเราะหึ ๆ มีขวัญและกําลังใจดีขึ้น เขาเดินเขาไปหาเจาสัวกิมเบและยกมือไหว ัอยางนอบนอม "เตี่ยจา กลบไปอยทเกงจนเถอะ เตี่ยหนีออกมาอยางนี้ ทําใหพวกเราวุนวายกันไปทังบาน" ั ู ่ี  ี  ้ ผีตายซากพยักหนา "ปูเหลยวกอง เตี่ยตองพบกับอานิกรกับลูกชายกอง อาหมอกบลกชายลวย เตี่ยเสียใจที่เขา ี  ั ู กลวเตยวงหนเต่ีย ทําอยางนั้นเหมืองไมใชลูกหลาง" พดจบเจาสัวกิมเบกขากอก "ขาก........." ั ่ี ่ิ ี ู  ็ ี "ขากอีกแลว" เสยหงวนตวาดแวด ่ี ็
  • 52. ผีตายซากเดินรี่เขามาหยุดยืนหางจากพล พนัส สมนึกและเจาคุณปจจนึก ฯ เพียงเล็กนอยเจาสัวกิมเบยิ้มใหเจาคุณ แลวกลาวทกดวยเสยงแหบแหง   ั  ี  "ซาหวักลคบอาเจาคง" ี ั  ุ ทานเจาคณสะดงเฮอก แลวถอยหลังกรูด  ุ ุ ื "ทักลูกหลานเถอะ อยาทกฉนเลยเจาสว"  ั ั  ั "วา-พูกยังงี้ ปูเหลียวอัวหักคอเลย ชอบพอกนทกไมลายหรือ" แลวผตายซากกหนมาทาง ๊ ั ั    ี ็ ัพล.ต.พล "เปนยังไงอาพลเวย ลอแกไปแยะ อวลใจทลอลายเปงนายพล" ้ื  ๊ั ี ่ี ้ื   พลยกมอไหวอยางหวาด ๆ ื   "ขอบคณครบ เต่ียสบายดหรอครบ" ุ ั ี ื ั "โอย-สิบายอะไร รอนฉบหาย นายผีมันจะเอาแตเงิน ใหเงินมันก็ลี ไมใหเงินมัน มันก็  ิแกลงใชทางาน เมืองมนุษยหรือเมืองผีก็เหมืองกัง ใครมเงนกสบาย ไมมีเงินก็แย" พูดจบเจาสัวกมเบ ํ ี ิ ็ ิ  ิก็ถอดสรอยคอทองคํา ซึ่งมีพระเลี่ยมทองสององคออกจากศีรษะแลวสงใหร.อ.สมนกหลานปอนแท ึ ู ัจริงของเขา "เอาไปอาตี๋ กงใหลื้อ" เสยต๋ีถอยหลงกรด ่ี ั ู "ไมเอาละครบ"  ั "เอานอ กงใหทําไมไมเอา กงอยากกอดเอ็งหนอยเลียวเทานัน เขามาเอาซิ" ้  "ไมไหวละครับ กงเปนผีไมใชคน หนาตาไมเอาไหน ถึงปดทองก็ดไมได เวลายิ้มเห็นฟน   ูสองซีกเทานั้น" เจาสัวกิมเบแสดงทาทีโกรธเคืองหลานชายของเขา เขายกสายสรอยขึนสวมคอตามเดิม ้ "ไมเอาก็ตามใจมึง เกาเจง" แลวเจาสัวกิมเบผีตายซากกหมนตวกลบ พาตัวเดินไปจาก   ็ ุ ั ัหนาเรือนพักคนใชอยางรอนรน ทกคนตนเตนประหลาดใจไปตาม ๆ กัน เมื่อเห็นรางของเจาสัวกิมเบ ุ ้ื หายวบไปทางขางตกโรงครว ั  ึ ั ขณะน้ีเปนเวลาดกมากแลวหรอใกลถงเวลา ๒.๐๐ น. ของวันใหมแลว ึ  ื ึ ที่โรงรถหนาตึกใหญของบาน "พัชราภรณ" บรรดานกกลวผทงหลายไดมาประชมกนทน่ี มี ั ั ี ้ั  ุ ั ่ีนิกรกับลูกชายของเขาและนักวิทยาศาสตรสองพอลูก ซงบดนกลายเปนคนกลวผขนาดหนกไปแลว ่ึ ั ้ี  ั ี ั นอกจากนี้ก็มีเจาแหวกับเจาชวงและพวกคนใชอีก ๗ - ๘ คน
  • 53. นายพลดิเรกมองไปทางหนาตึกใหญและเมมปากแนน เขาหันมาทางนิกร พอสบตานิกรตางคนก็ยิ้มใหกัน "เปนยังไงหมอ" นกรถาม "แกเคยวาผเปนเรองเหลวไหลไรสาระแกเคยหวเราะเยาะกน แต ิ  ี  ่ื  ั ัทําไมคนนแกถงไดกลวผเต่ียจนหนาตาซดเผอดอยางน้"ี ื ้ี ึ  ั ี  ี ื  ศาสตราจารยดิเรกฝนหัวเราะ แลวพูดอยางไวเหลี่ยม "กันไมไดกลวผี แตกนกลวศพเต่ียท่ีเดนไดเคลอนไหวได"   ั ั ั ิ  ่ื ร.อ.นพ หัวเราะกาก แลวพูดเสียงลั่นโรงรถ "นั่นแหละครับ นาหมอยอมรับวากลัวผีขนาดหนัก ตอนนนาหมอกบอายรงเอาเหรยญทอง ้ี  ั  ีและเหรียญเงินไปกินแลว" นายพลดิเรกยิมอาย ๆ ้ "แลวใครไดเหรียญทองแดงละวะ" "สามคนดวยกันครับ" นพพูดพลางหัวเราะพลาง "ผมกบพอและอายแหว ออกวงมาจาก ั    ่ิหนาเรือนคนใชพรอม ๆ กัน" พ.อ.นิกรกลาวกับศาสตราจารยดเรกอยางเปนงานเปนการ ิ "ความจริงเตี่ยไมใชผวเศษตามทีเราเขาใจกันหรอก แตเต่ียเปนปศาจรายทเราปลอยไวไมได ู ิ ่    ่ี   แน เต่ียไมใชผตายซากแบบองอางถกรถทบ เตี่ยตายไป ๒๐ กวาปแลวรางกายไมเนาไมเปอยกเพราะ  ี ่ึ  ู ั         ็เต่ียเปนผดบ ขืนปลอยใหเตี่ยอาละวาดอยูในบานเรา พวกเรากคงจะถกหลอกหลอนจนตกใจตาย"  ี ิ  ็ ูแลวนิกรก็รองตะโกนขนเสยงดง ๆ "พี่นองทั้งหลายฟงขาพเจา เราตองรวมมอกนกําจัดปศาจผีดบเจา ้ึ ี ั   ื ั ิสัวกิมเบเตี่ยอายหงวน เพื่อความรมเย็นเปนสุขของพวกเรา" พวกคนใชและเจาแหวตางไชโยโหรองลน นายพลดิเรกกับศาสตราจารยดํารงสองพอลูกเห็น      ่ัพองดวยกบนกร ศาสตราจารยดเรกกลาวขึนทันที ั ิ ิ ้ "เปนความคิดทีดมาก อายกร" ่ ี ร.อ.ดํารงพูดเสริมขึ้น "ผมรวมมือดวยครับ นากร พวกเราทังหมดขอยกใหนากรเปนผูนา" ้   ํ นิกรสะดงเฮอกแลวฝนหวเราะ ุ ื   ั "ใหอายแหวดกวา"   ี  "อุย" เจาแหวรองเสียงลั่น "รับประทานผมนะกลัวเจาสัวจนอุจจาระขึนไปอยูบนหัวขมอง ้ หมดแลว" แลวเจาแหวกทําทาขนพองสยองเกลา "บรื้อว........รบประทานยนอยในหองผม ผอม    ็ ั ื ู 
  • 54. กะหรองซ่ีโครงบานพะเยบพะยาบปดทองเหลองอรามทงตว เห็นแลวผมแทบชัก รับประทานใหคณ ิ  ื  ้ั ั ุหมอเปนผูนาเถอะครบ" ํ ั ความละอายใจและความเจ็บใจตัวเองที่เขากลัวผี หมดศกดศรนกวทยาศาสตร ทําให ั ์ิ ี ั ินายพลดิเรกยอมรับหนาทีเปนหัวหนากําจัดผีตายซากเจาสัวกิมเบทนที ่ ั "โอ.เค. กันยอมรับเปนหัวหนาเอง แตอายกรตองเปนผูชวยกัน"   "ตกลง" นกรพดเสยงหนกแนน ิ ู ี ั  เสียงตบมือเสียงไชโยโหรองของเจาแหวและพวกคนใชดงขนอกครงหนง บรรดาคนใชเหลา     ั ้ึ ี ้ั ่ึนี้รูสึกเกรงกลัวปศาจผีตายซาก จงอยากจะกาจดเสย ึ ํ ั ี หัวหนาและรองหัวหนาปราบผีตางปรึกษาหารือกันอยางเปนงานเปนการ นายพลดเรกถาม  ินกรวา ิ  "เราจะปราบแบบไหนดละ อายกร" ี  นิกรตอบโดยไมตองคด   ิ "เอายาเบอใหกนดไหม" ่ื  ิ ี นายพลดิเรกนัยนตาเหลือก "ผีนะโวยไมใชหมา" นิกรฝนหวเราะ  ั "ขอโทษที หมาหลงบานมนกําลงหอน กนนกถงหมากเลยพดถงเรองยาเบอ สําหรบ ั  ั ั ั ึ ึ ็ ู ึ ่ื ่ื ัเตี่ย........แกเปนผีดิบหรือผีตายซาก เราตองชวยกนทบทใหอยดวยไมพลองหรอฟนแทงดวยดาบให   ั ุ ี  ู   ื  รางกายขาดเปนทอน ๆ และชวยกันเอาไฟเผาใหสิ้นซาก" ศาสตราจารยดารงสบตากบนกร เขาก็กลาวขึนวา ํ ั ิ ้ "รุนแรงกับศพกงอยางน้ี ไมกระทบกระเทือนใจลุงกิมหงวนหรือครับ"   นิกรทาตาเขียวกับร.อ.ดํารง ํ "ก็ชางมันประไรละ เตี่ยมันเสือกมาหลอกเราทําไม" พูดจบนิกรก็รองบอกเจาแหวและพวก คนใช "เอาโวยพวกเรา ไปหาคบเพลิงไมพลองตะบองสั้นมีดพรากระทาขวาน หอกดาบสามงามหรอ   ืปงตอ เอามาเทาที่จะหามาไดแลวมารวมกําลงกนทนเพอเราจะไดฆาผดบหรอผตายซากเจาสวกมเบ ั ั ่ี ่ี ่ื   ี ิ ื ี  ั ิเตี่ยอายหงวน ผทดขนาดนเอาไวไมได ไป....แยกยายกนไปหาคบเพลงและอาวธมา" ี ่ี ุ ้ี    ั ิ ุ
  • 55. เจาแหวกับพวกคนใชประมาณ ๙ คน ตางผละกันไปจากโรงรถ มการโหรองกนเกรยวกราว ี  ั ีราวกับวาเปนเวลากลางวันหรือเปนเวลาหัวคํ่า ศาสตราจารยดเรกลวงกระเปากางเกงขางขวาหยบปน  ิ    ิ พกรีวอลเวอร ๙ ม.ม. ออกมาควงเลน แลวยมใหนกรซงเปนรองหวหนาปราบผี   ้ิ  ิ ่ึ  ั  "กันจะยงปศาจเต่ียดวยปนพกคมอของกน" ิ   ู ื ั นิกรทาหนาเหยเก ํ  "ไมมประโยชนหรอกเพอน เตี่ยแกตายไปนานแลว มีแตรางกายภายนอกที่เหี่ยวแหงไมเนา ี  ่ืไมเปอย แกใชปนยิงถึงกระสุนทะลุรางเตี่ย แตเต่ียก็จะไมรสกเจบปวดแมแตนอย แรงปศาจอาจจะ    ู ึ ็    ทาใหเตี่ยโกรธแคนแก ปรเขามาหกคอแกได" ํ ่ี  ั ศาสตราจารยดารงกลาวกบบดาของเขา ํ  ั ิ "เอาเหล็กงัดยางในรถดีกวาพอ พอกบผมเลอกหาเหลกงดยางคนละอนตกงใหหมอบไปเลย  ั ื ็ ั ั ี ผมจะตขากงพอคอยตหว" ี   ี ั นิกรหัวเราะชอบใจ "เออ-ใชเหล็กงัดยางคอยเขาทีหนอย สําหรับนา........มีไมพลองขนาดพลองลูกเสือพิงอยูนั่นอันหนึงแลว พอตใหรองเจยกเลย" ่ ี   ๊ี ศาสตราจารยดารงทาตาปริบ ๆ ํ ํ "ตีกงหรือตีลงครับ" ิ "ตีกงโวย"   นักวิทยาศาสตรสองพอลกตางเดนไปหาเหลกงดยางตามทายรถเกง ซึงจอดอยูหลายคัน  ู  ิ ็ ั   ่ ภายในโรงรถอันกวางใหญและมีแสงไฟฟาสองสวาง หลังจากนันสักครูนกรกับนายพลดิเรกและ ้  ิศาสตราจารยดํารงก็ออกมายืนอยูนอกโรงรถบนลานคอนกรีต นิกรถือไมพลองยาวประมาณ ๒ เมตร สวนนักวิทยาศาสตรสองพอลกถอเหลกงดยางคนละอน   ู ื ็ ั ั ในเวลาเดียวกันนั้นเอง อาเสยกมหงวนกบลกชายของเขาไดโผลออกมาจากมมตกดานซาย ่ี ิ ั ู   ุ ึ  และเดินตรงมาท่ีโรงรถอยางรอนรน พล.ต.พล กับ ร.อ.พนัสและเจาคุณปจจนึก ฯ ตดตามมาหาง ๆ   ิ  เสี่ยหงวนกับลูกชายหยุดยืนเผชิญหนาเพือนเกลอทังสอง ่ ้ "ยังไงกันวะอายหมอ........อายกร........แกสองคนเปนตัวตังตัวตีจะเลนงานเตี่ยกันยังงั้นหรือ" ้ นายพลดเรกยมเจอน ๆ ิ ้ิ ่ื "ออไร กันกับอายกรปรึกษากันแลวเห็นวา เตี่ยเปนผีดบทีดราย ไมใชเซียนผูวิเศษ เพราะ ิ ่ ุถาเปนเซียนก็คงไมหลอกหลอนใครอยางนี้ เมอเต่ียเปนผรายไมใชเซยนเรากตองชวยกนกาจดเสย" ่ื ี   ี ็   ั ํ ั ี
  • 56. เจาคุณปจจนึก ฯ กบพลและลกชายของเขาเดนเขามาหยดยนรวมกลม แลวทานเจาคุณก็ ั ู ิ  ุ ื ุกลาวกับนิกร "อายแหวและพวกคนใชกาลังหาอาวุธและคบเพลิง พอไตถามดไดความวา แกสองคนรวม ํ  ู  มือกับพวกคนใชจะเลนงานเจาสัวกิมเบเปนความจริงใชไหม" นิกรยมใหพอตาของเขา ้ิ   "ใชครบ เมอเต่ียไมใชเซียนเปนผดบหรอผตายซาก เราก็ควรกําจดเสย ชวยกันบอมใหอยู  ั ่ื  ี ิ ื ี ั ีแลวเอาไฟเผา คณพอรวมงานกบเราเถอะครบ" ุ   ั ั เจาคณปจจนก ฯ ไมเห็นดวย ุ  ึ "เจาสัวกิมเบตายไปนานแลว เทาทรางกายไมเนาเปอยกเนองจากกศลผลบญของเขา เขา  ่ี     ็ ่ื ุ ุจะเปนเซียนหรอไมกตาม แตกเปนคนมีบญแน ๆ อยางแกตายไป ๓ วัน เทานน รับรองวาขึนอืด ื ็ ็ ุ   ้ั ้เหมนทวบาน ถึงอยางไรเจาสัวกิมเบก็เปนญาติของเรา แกกใหความเคารพนบถอเขาเหมอนกบวาเขา ็ ่ั  ็  ั ื ื ั เปนเตี่ยของแก" นายพลดเรกพูดตดบท ิ ั "แตเตี่ยเปนภัยกับพวกเรานะครับคุณพอ เมือเขาเปนผีดบเราก็ควรกําจดเขาเสย" ่ ิ ั ี "จริงครับ" ศาสตราจารยดารงรองขนดง ๆ "เราตองฆา.......เราตองชวยกนฆากงคอฆาผดบ ํ  ้ึ ั     ั   ื  ี ิตวน"้ี ั ร.อ.สมนกยมใหดํารง ึ ้ิ  "จริงโวยดํารง ถาเราไมชวยกนกาจดกง กงกจะอาละวาดหนกมอขนอก หรอยงไงอายนส"   ั ํ ั   ็ ั ื ้ึ ี ื ั  ั ลูกชายของพลยมเลกนอย ้ิ ็  "กันเห็นดวย เอากเอาวะ กงหายตวมาทางหนาตก ชวยกนคนหาเถอะพวกเรา" แลวพนัสก็ ็  ั  ึ  ั มองดูเสี่ยหงวน "วายังไงครับอาหงวน รวมมือกันปราบกงเถอะครับ" "ปราบกง...ปราบเตียฉันนะซี" ่ "ใชครับ" พนัสพูดเสียงหัวเราะ "ขนปลอยไว พวกเราจะเดอดรอนหมดความสข กงจะพา ื  ื  ุภูติผีปศาจมาอยูเต็มบานเรา จดการกบกงเสยเถอะครบ" ั ั  ี ั เสยหงวนฝนยม ่ี  ้ิ "เอา ปราบก็ปราบ เมื่อเตี่ยไมอยากเปนเซียน อยากเปนผทดรายกตองปราบ อา....อาย  ี ่ี ุ  ็  พลวายังไง" พลวา "กนสงสารเตยโวย ความจรงเต่ียก็ไมไดหลอกหลอนหรอทารายใคร เพียงแตแสดง ั ่ี  ิ  ื ํอิทธิฤทธ์ิเคล่ือนไหวไดและพดไดเทานน ถกละ.......ขณะนีเตียอยูในสภาพผีตายซากหรือผีดบคือยังไม  ู   ้ั ู ้ ่  ิ
  • 57. ไดเผาและทางจีนเขาไมนิยมการเผา ถาหากวาพวกเราจะใชวิธีกลุมรุมทุบตีเตี่ยและเอาไฟเผา เตียก็ ่หมดฤทธิ์เปนเถาถานไป ไมแตกตางกบผดบในหนง แตอยาลมวาอยางไรทานกเปนญาตผใหญของ   ั ี ิ ั   ื    ็  ิ ู เรา" นายพลดเรกพดขดขน ิ ู ั ้ึ "โน เราไมยอมฟงความเห็นของแก พวกเราจะตองกําจัดเตี่ยผีดิบทีดรายหลอกหลอน ่ ุทําลายขวญพวกเรา" ั เส่ียหงวนพดสนบสนนศาสตราจารยดเรกทนที ู ั ุ  ิ ั "ใช เราตองฆา เอาไวไมได เราฆาเตี่ยเราไมมีผิด เพราะเตี่ยตายแลว การฆาผีปศาจ   กฎหมายไมเอาโทษ"  เจาคณปจจนก ฯ กลาวขึนบาง ุ  ึ ้ "ใครจะจดการกบเจาสัวอยางไรกตามใจ แตฉนกบอายพลไมเหนพองดวยและเขาใจวาอาย ั ั  ็  ั ั   ็     นพซ่ึงยืนน่ิงเฉยอยตลอดเวลากคงไมเหนพองดวย แตเปนเด็กก็ไมกลาออกความเห็น" ู ็  ็   ร.อ.นพ มองดหนาเจาคณปจจนก ฯ แลวยิ้มแหง ๆ ู   ุ  ึ "ผมนะกลัวกงจนอุจจาระราดแลว กลวจนบอกไมถกเชยวครบ คณตา" ั ู ี ั ุ กอนที่ใครจะพูดอะไรตอไป เจาแหวกพาพวกคนใชไมนอยกวา ๘ คน และมคนสวนอก ๕-๖   ็     ี ีคน สมทบมาดวยโผลมุมตึกออกมา บางคนถือคบเพลิงสวางจา ทุกคนมีอาวุธประจําตัว มีดไมหอกดาบและสามงาม โดยเฉพาะเจาแหวถอดาบไทยสองเลมนาหนาขบวน รําดาบอยางคึกคะนอง   ื  ํ  "โห. ..ฮีโห...ฮีโห...โห. .." "ฮิว" เสียงรับพรอมเพรียงกัน ้ เจาแหวพาพวกคนใชและคนสวนตรงมาที่โรงรถ ไมมใครคดวาขณะน้ี ๒.๐๐ น. เศษแลว  ี ิ  ทุกคนตางกระเหยนกระหอรออยากจะสงหารผตายซากเจาสวกมเบ ้ี ื ื ั ี  ั ิ "รับประทานพวกเราพรอมแลวครบคณหมอ"   ั ุ นายพลดเรกยมแปน ิ ้ิ  "ออไร เคล่ือนขบวนไปทางหลงบานเดยวน้ี ขาพเจากบอายกรและอายหงวนจะนาหนา ั  ๋ี   ั   ํ นอกนั้นทุกคนติดตามกันไปเปนกลุมกอนอยาแยกกัน ถาหากวาพบผดบเจาสัวกิมเบเราตองชวยกน    ี ิ     ับอมใหตาย" แลวนายพลดิเรกก็รองขึนดัง ๆ "ไปโวยพวกเรา"  ้ เสียงโหรองดงขนเกรยวกราว บาบูสุริยาแขกยามของบาน "พัชราภรณ" วิ่งเขามาสมทบ   ั ้ึ ีกําลงอกคนหนง แลวกลาวถามนกร ั ี ่ึ   ิ "อีนทํามะไรกันคะรับ ผมเลนดวยคนนะคณจา" ้ี   ุ 
  • 58. นิกรยมใหเจาบง ้ิ   ั "จับผโวย" ี  "เฮ-จับผี" บาบรองลน "อนจบทามะไรคะรบ" ู  ่ั ี ้ ี ั ํ  ั นิกรชักรําคาญก็พูดตัดบท "มึงอยาซักเลยวะ อยากเลนกตามเขาไป เดยวมงกรเองวาเขาจบทําไม ผีเตี่ยอายหงวน  ็ ๋ี ึ ็ ู  ัโวย" บาบูสุริยาหันไปมองดูพลกับเจาคุณปจจนึก ฯ ซึ่งยืนเดนอยูหนาโรงรถ แลวเขากกลาวถามเสยหงวนดวยความสงสย  ็  ่ี  ั "ทํามะไรเจาคุณกับคุณพลไมเลนจับผีคะรับ" อาเสยจปากแลวตวาดแวด ่ี ุ  ็ "มึงอยากรูก็ไปถามเขาเองซิ" "ไมเอาคะรับ อนเี้ ดยวแขกโดนเตะ คุณพลตีนไวมักมากนะ อีนจ๋ันหลับยาม เตะฉันตก ี ๋ี ้ีเกาอเลยคะรบ"  ้ี ั ขบวนลาผีตายซากซงมนายพลดเรกเปนหวหนาไดเดนรวมกลมคนหาเจาสวกมเบตาม ่ึ ี ิ  ั   ิ ุ   ั ิ บริเวณหลังบาน ตามทีมดและทีรกราง อาเสยกมหงวนรองตะโกนเรยกเต่ียของเขา เมื่อสงสัยวาเจา ่ ื ่ ่ี ิ  ีสัวกมเบจะหลบซอนอยู ิ   "ออกมาเตี่ย....ออกมาใหพวกเราฆาเสยดี ๆ "   ี อยางไรก็ตามไมปรากฏรางของผีตายซาก สามสหายพาพวกคนใชและพวกคนสวนผานริมสระนําตรงไปยงเกงจนหรอศาลเจา เพื่อใหรูแนวา เจาสัวกิมเบกลบไปอยบนแทนในศาลหรอเปลา ้ ั  ี ื   ั ู  ื เมื่อมาถึงหนาเกงจีนอันสวยงาม ทกคนกหยดยนรวมกลมเบองหนาประตตารางเหลกและมองเขาไป ุ ็ ุ ื ุ ้ื  ู ็ ในเกงจีน ไมปรากฏวาเจาสัวกิมเบอยในเกงจนนน นกรหนมาพดกบเสยหงวนเบา ๆ    ู  ี ้ั ิ ั ู ั ่ี "ชวยกนคนหาเต่ียตอไปเถอะวะ ขืนชักชาเดียวอาจจะบุกขึนไปบนตึกใหญบบคอคุณอา ั  ๋ ้ ีหญิงหรือพวกเมีย ๆ ของเราตายก็ได" เสี่ยหงวนลืมตาโพลง "เออ-จริงแหละโวย เราแบงกําลังกันคนหาดีกวา แบงออกเปนพวกละ ๓ คน ใครพบกรอง    ็ตะโกนบอกกัน แลวเราก็ชวยกันบอมเสีย กันไมควรเอาศพเตี่ยมาจากฮวงซุยเมืองชลเลย ทําใหเกด   ิเร่ืองยงยากเดอดรอน" ุ ื 
  • 59. นิกร กิมหงวนและศาสตราจารยดเรกไดมการปรึกษาหารือและแบงแยกกําลังออกเปนพวก ิ ีๆ ลูกชายของสี่สหายไปกันพวกหนึ่ง เจาแหวกบเจาชวงเจาเขยนคนสวนหนมเปนพวกทสอง พวกที่   ั    ี ุ  ่ีสามพวกท่ีส่ีและพวกทหากคอคนใชและคนสวนนนเอง พวกสดทายคอนกรกมหงวนและ ่ี  ็ ื  ่ั ุ  ื ิ ิศาสตราจารยดิเรก ทั้งหกพวกรวม ๑๙ คน ตางตังอกตังใจคนหาผีตายซาก เจาสัวกิมเบรอบบริเวณหลังบาน " ้ ้พัชราภรณ" เจาแหวพาเจาชวงกบเจาเขยนมาหยดยนทกระทอมทายสวน ซึ่งกระทอมหลังนี้เปนที่เก็บ     ั  ี ุ ื ่ี  หีบศพหรือโลงจาปาของเจาสวกมเบ เจาแหวยกดาบชีไปทีกระทอม แลวกลาวกับเจาชวงเพื่อนเกลอ ํ  ั ิ ้ ่ของเขาวา  "เจาสัวอาจจะหลบอยูในกระทอมหลังนี้ มึงคอยดูนะอายชวงกูจะฟนใหขาดสองทอนทีเดียวอา-มึงเขาไปฉุดเจาสัวออกมาใหกูฟนหนอยซิ" "อาว" เจาชวงอุทานเสียงสั่น "กเขาไปเจาสัวจะไดฟดกตายหา ู     ู  มึงเขาไปซิ มีดาบสองเลมอยูในมือกลัวอะไรวะ"  เจาแหวยมแหง ๆ   ้ิ  "มึงก็รูแลววา กูนะทาดีทเหลว มึงอยาลืมวาเจาสัวเปนผีไมไดเปนคนอยางเรา สมมตวากู ี ุ ิฟนแกคอขาดแกก็ยงเดนรเขามาหากกกชกตายแน" พดจบเจาแหวกหนมาพยกหนากบเดกหนมคน ั ิ ่ี  ูู็ั ู   ็ ั ั  ั ็ ุสวน "มึงเขาไปดูหนอยเถอะวะอายเขียน ถาพบเจาสัวก็ดึงตวออกมาใหกเลย"   ั ู "ฮั่นแน พแหวคดวาฉนเปนหมอผยงง้ันหรือ พแหวเขาไปเองดกวา จะไดรูดีรูชั่ว ความจริง ่ี  ิ  ั  ีั ่ี   ี ผีคนแกไมเห็นจะนากลัวอะไร แลวกพแหวมดาบตงสองเลม ฟนซายปายขวา ๒-๓ ที เจาสัวก็หมอบ"  ็ ่ี  ี ้ั     เจาแหวพยายามปลอบใจตนเองใหเขมแข็ง เขามองไปทกระทอมแลวถอนหายใจหนก ๆ ่ี   ักลาวกับเจาชวงและเจาเขียนวา "เอาละ กูเขาไปเอง ถาพบเจาสัวในกระทอมกูฟนใหเละเปนหมูบะชอเลย" พดจบเจาแหวก็ ู  พาตวเดนเขาในกระทอมหลงนน ั ิ   ั ้ั แตแลวเจาแหวกหยดชะงกเหมอนรถยนตรถกหามลออยางกะทนหน เพราะเขาไดยินเสียง  ็ ุ ั ื ู    ั ัเจาสัวกิมเบไอแคก ๆ และขากเสลดซึ่งเจาแหวจาเสยงไดดี ํ ี  "อุย" เจาแหวรองเบา ๆ    เสียงเจาสัวกิมเบพูดลั่นกระทอม "เขามาซิโวย อาแหว เอาลาบมาฟงอ้ัวะซโวย ฮะ ฮะ"   ิ  เจาแหวเนือตัวสันพั่บ ๆ เหมือนเจาเขา เสียงเจาชวงรองขึ้นดัง ๆ ้ ่ "นาทีวิกฤตแลวโวย อายแหว กูไปละเวย"    
  • 60. เจาแหวเหลียวหนาไปมองดแลเหนเจาชวงใสตนหมาโกยอาววงออกไปจากทายสวนอยางไม  ู ็    ี  ่ิ  คิดชีวิต เจาเขยนคนสวนหนมถอหอกวงตามไป เจาแหวตั้งใจจะวิ่งหนีแตก็ยกขาทั้งสองขางไมขึ้น  ี ุ ื ่ิจากพื้นดิน เพราะความรกตวกลวผมากเกนไปนนเอง นัยนตาของเจาแหวจองมองไปทีประตูกระทอม ั ั ั ี ิ ่ั ่ซึ่งอยูหางจากตัวเขาประมาณ ๒ เมตร ประตกระทอมเปดแงมไวเพยงเลกนอย ู     ี ็  พอแลเห็นประตูกระทอมถกเปดกวางและเหนปศาจเจาสวกมเบเดนออกมาจากกระทอม  ู   ็   ั ิ  ิ รางของเจาแหวกยงสนมากขนไมผดอะไรกบลกนกเปยกฝน เสนผมบนศีรษะตั้งชัน ใบหนาซีดเผือด  ็ ่ิ ่ั ้ึ  ิ ั ู นัยนตาเหลือกลาน "ออย รับประทานเจาสัวเลนงานผมแลว.........." ผีตายซากหรือผีดิบเจาสัวกิมเบเดินเขามาหยุดยืนเผชิญหนาเจาแหวในระยะใกลชิด ปศาจยิ้มแสยะแลเห็นฟน ๒ ซและกลาวทาทายดวยเสยงหวเราะ ่ี    ี ั "ฟงซอาแหว ลื้อจิฟงตรงไหนก็เอา ฟงซิเวย กาลีฟงซิโวย" พูดจบเจาสัวก็ขากตามนิสยที่ ี  ัเคยชิน "ขาก…" ดาบไทยทั้งสองเลมหลุดจากมือเจาแหว เพราะเจาแหวไมมีแรงที่จะถือไว เจาแหวยกมอขน   ื ้ึประนมไหวแลวพูดเสียงสั่นแทบไมเปนภาษามนุษย "ออย...รบประทานกลวแลวครบเจาสว" ั ั  ั  ั "กัว" ผีตายซากตะโกน "กัวทําลายวะ ลื้อมังไมลีนะอาแหว อวไมลายทําอะไรลื้อ ลื้อจะฆา ๊ั อ๊ัว เกาเจง" เจาแหวหลับตาป ประนมมือประสานกันทีหนาอก แตแลวสกครหนงเมอเขาคอย ๆ ลมตา ่   ั ู ่ึ ่ื  ืขึ้น ปศาจเจาสัวกิมเบกหายไปแลว ็ ในท่ีสดมเสยงรองตะโกนโหวก ๆ ของเจาหนุมรูปหลอทั้งสี่คนดังขึ้นที่เกงจีน บรรดานักลาผี ุ ี ี ตางวิ่งตรงไปที่จุดนั้น ศาสตราจารยดารงชมอเขาไปในเกงจนรองบอกบดาของเขา  ํ ้ี ื   ี  ิ "กงกลับมาแลวครับพอ นั่งอยูบนแทนนั่นยังไงละครับ" ทามกลางเสยงจอกแจกจอแจ นายพลดเรกกบนกรและเสยหงวนตางพากนมองผานประตู ี   ิ ั ิ ่ี  ั ตารางเหล็กเขาไปในเกงจนดวยความตนเตนมหศจรรยใจไปตามกน รางอนบอบบางผอมแหงของเจา  ี  ่ื  ั  ั  ั  สัวกิมเบน่ังขดสมาธอยบนแทนในทาของเซยนผวเศษและนงนงเฉยไมกระดกกระดก นายพลดเรก ั ิ ู   ี ู ิ ่ั ่ิ  ุ ิ ิหันไปดูหนาเจาแหวแลวกลาวถามดวยเสยงหนก ๆ       ี ั "แกไขกญแจเปดประตหองใหเต่ียเขาไปหรอเปลา" ุ  ู    ื  "ปูโธ รบประทานผมเพงฟนเดยวนเอง เจาสัวหลอกผมเสียจนช็อคสิ้นสติไป รับประทานพอ ั ่ิ  ๋ี ้ีผมฟนขึ้นมา ผมก็ไดยนเสียงคุณนัสกับคุณนพรองตะโกนเรียก บอกใหพวกเรารวาเจาสัวอยในเกงจน" ิ  ู   ู  ี
  • 61. ศาสตราจารยดเรกขมวดควยน แลวเปลียนสายตามาทีลกชายของเขา ิ ้ิ  ่ ่ ู "แกอธิบายใหพอฟงหนอยเถอะดํารง ชองสเหลยมทประตนแตละชองเลกนดเดยว กงของ  ่ี ่ี ่ี ู ่ี   ็ ิ ี แกผานเขาไปไดอยางไร" "วา...พอนี่ชักเละใหญแลว กกงเปนผไมใชคนธรรมดา ชองเทารูเข็มกงก็มุดเขาไปได" ็  ี   นายพลดเรกพยกหนารบทราบ ิ ั  ั "โอ-ออไร ออไร" อาเส่ียกิมหงวนสงใหเจาแหวไขประตตารางเหลกและใหเลอนประตออก ทกคนทะลกเขา ่ั    ู ็  ่ื ู ุ ั ไปในเกงจีนจนแนนขนัด เสยหงวนยกมอชหนาเต่ียของเขา แลวเอดตะโรลน ่ี ื ้ี   ็ ่ั "ฉันเชิญศพเตี่ยจากเมืองชลมาไวที่นี่ กเพราะเหนวาเต่ียเปนเซยน ตายแลวไมเนาไมเปอย ็ ็   ีแตทแทเตี่ยคือผีดิบหรือผีตายซากทีดรายชอบหลอกหลอนใครตอใคร หนีออกไปจากเกงจีนนี้ แสดง ่ี ่ ุวาเต่ียอยากเปนผี ไมอยากเปนเซยน พรุงนี้ฉันกับอายนึกจะเอาศพเตี่ยไปไวที่ฮวงซุยเมืองชลตามเดิม     ีเตี่ยจะวายังไง" ปศาจเจาสัวกิมเบลืมตาโพลง ทาใหทกคนถอยหลังกรูดไปตามกัน ํ ุ "กูมายไปโวย เกาเจง.........เรื่องอะไรกูจะไป อยูในฮวงซุยมืดตายโหง อยนสบายดี ได   ู ่ี ิหลอกคนเลน" เสี่ยหงวนเคนหัวเราะ "แตฉันตองพยายามสงเตี่ยไปเมืองชลใหได" "กูมายไป" แลวผตายซากกขากเสยงลน "ขาก…"  ี ็ ี ่ั ตอนสายวันตอมา พระภิกษุสงฆชาวธิเบตรวม ๓ องค ถกนมนตมาทบาน "พัชราภรณ" อกครงหนง เพื่อทําพิธี ู ิ  ่ี  ี ้ั ่ึเรียกเจาสัวกมเบใหลกขนจากแทนมาลงหบศพหรอโลงจําปา หลังจากนั้นเสี่ยหงวนกับลูกชายของเขา ิ   ุ ้ึ  ี ืก็จะเชิญศพเจาสัวกิมเบไปไวฮวงซุยเมืองชลตามเดิม เพอใหวญญาณไดอยอยางสงบสข ่ื  ิ  ู  ุ ที่เกงจีนหรือศาลเจาของเจาสัวกิมเบ คณะพรรคสี่สหายกับสี่นางพรอมดวยลูก ๆ กับเจาคุณปจจนึก ฯ คณหญงวาดและเจาแหวอยกนพรอมหนา ในเวลา ๙.๐๐ น. พระคุณเจาชาวธิเบตในวัยสูง ุ ิ   ู ั  อายุทั้ง ๓ องค พึ่งมาถึงเมื่อกี้นี้ ซงเจาแหวเอารถไปรบมาจากวดเลงเนยย่ี ่ึ   ั ั  
  • 62. อาเสี่ยกิมหงวนนั่งสนทนากับพระสงฆทั้ง ๓ องคอยางเคารพนบนอบและไดรนน้าชาจีน   ิ ํอยางดีถวายทาน เมื่อเขาเลาถึงเรื่องอิทธิฤทธิ์ของเตี่ยเขาใหพระภิกษุทั้ง ๓ องคฟง พระภิกษุชราซึ่งเปนหัวหนาคณะกไดซกถามรายละเอยดทงหมด  ็ ั ี ้ั แลวทานกกลาวเปนภาษาจนกลางวา  ็   ี  "ตามความเห็นของอาตมา ผีทมอทธิฤทธิหรือดุรายนัน คอผดบหรอผทยงไมไดเผา ผีที่เผา ่ี ี ิ ์  ้ ื ี ิ ื ี ่ี ั  แลวไมใครจะดุเทาไหรนกหรอก" ั อาเสี่ยเห็นพองดวย "นั่นซีครับ หลวงพอ ถาหากวาหลวงพอพรอมแลวละกอ กรณาทําพิธีเรียกเตี่ยผมลงโลงได       ุแลวครบ"  ั "เจริญพร อาตมาจะทําพิธีเดี๋ยวนี้แหละ สงใหคนของคณเปดฝาโลงไดแลว" ่ั  ุ    พิธีสวดมนตรแบบนิกายมหายานของสงฆธิเบตไดเริ่มตน โดยมีเครืองบรรเลงประกอบ ่เหมือนเชนเคย พระภกษชราหวหนาคณะตตอก ซึ่งทําดวยไมรูปลักษณะคลายผลชมพู แตใหญมาก ิ ุ ั  ี ภายในกลวง ใชตดวยไมเสยงดงตอก ๆ องคทสองเปาปคลายกบปชวาเสยงดงแสบแกวหู อีกองค  ี   ี ั   ่ี    ั  ี ั หนึงตีลอโก ่  "ตอก ๆ ๆ ...แตแตตี่ตี๊แต...ตอก ๆ ผาง ๆ ...." เสียงสวดมนตรและเสยงดนตรดงเคลากนไปประมาณ ๑๐ นาที ปชวาและลอโกกหยด  ี ี ั  ั   ็ ุบรรเลง คงมีแตเสียงตอกอยางเดียว พระธิเบตทั้งสามองคชวยกันสวดเสียงหนักแนนและดังขึ้น ดวยอํานาจเวทมนตรหรือไสยศาสตรอนเรนลับ ทกคนตางแลเหนผตายซากเจาสัวกิมเบเรมเคลอนไหวตว ั ุ  ็ ี   ่ิ ่ื ัยกแขนท้ังสองข้ึนบิดขเกยจและอาปากหาวดง ๆ ตอจากนันทุกคนก็ตนตะลึงไปตามกัน เมื่อเจาสัว ้ี ี  ั ้ ่ืกิมเบคอย ๆ ลกขนยนและกาวลงมาจากแทนนนดวยความระมดระวง เหมอนกบกลววาจะหกลม ุ ้ึ ื   ้ั  ั ั ื ั ั   ขณะนี้ฝาโลงจําปาถกเปดออกแลวโดยเจาแหว พระภิกษุชราซึ่งเปนหัวหนาคณะไดถือแส ู    หางมาลุกขึ้นเดินมายืนขางโลงจําปา ซงตงอยบนเตยงไมเตย ๆ พระคุณเจายกแสชี้หนาเจาสัวกิมเบ ่ึ ้ั ู ี  ้ีและกลาวบงคบเปนภาษาธิเบต  ั ั  "สูเจาเดินมานี่ จงเดินมาและกาวลงไปนอนในหีบศพของเจา" ปศาจเจาสัวกิมเบยกมือซายขึนโบกใหพระภิกษุชรา ้ "ปูเหลียวกอง" ผตายซากพดเสยงกงวานแตชดเจน "ใหอวพดกบลกชายอวกอง" ี ู ี ั ั  ๊ั ู ั ู ๊ั  เสี่ยหงวนกลาวกับพระภิกษุธิเบต "เตี่ยจะขอพูดกับผมครับหลวงพอ อนุญาติใหแกพูดกับผมหนอยเถอะครับ" แลวอาเสยก็  ่ีกลาวกับผีตายซาก "วายังไงเตี่ย"
  • 63. เจาสัวกิมเบมองดูหนาลูกชายของเขาอยางเคือง ๆ "ลื้อมายลี อาหงวน เต่ียคนเดยวเลยงมายลาย เอามาอยบางไมกวง ลอจะเอาไปปลอยท่ี ี ้ี  ู   ่ี ั ้ ื เมืองชง ระวงใหลอวจะอาฆาตลอ" ั  ี ๊ั ้ื เสี่ยหงวนรีบรองบอกพระภิกษุชราทันที "หลวงพอครับ จัดการใหเตี่ยผมลงโลงหนอยเถอะครับ ผมจะไดรีบเอาไปไวที่ฮวงซุย จะไดหมดเรืองยุงยากเสียที" ่  พระภิกษชราเดนเขามายกดามแสตกบาลเจาสัวกิมเบดงโปก แลวกลาวขนเปนภาษาธิเบต ุ ิ    ี   ั    ้ึ  "ไป.....ไปลงโลงของเจา" ดวยอํานาจเวทมนตรคาถา ทําใหเจาสัวกิมเบเกรงกลวรบปฏบตตามคําสั่งของพระคุณเจา    ั ี ิ ั ิทันที ผีตายซากเดินไปหยุดยืนขางเตียงเตี้ย ๆ และกาวขนไปยนบนเตยงนน หลังจากนั้นก็กาวเขาไป  ้ึ ื ี ้ัในโลงจําปาทรดตวลงนงและลมตวลงนอนหงายเหยยดยาว เจาแหวรีบยกฝาโลงมาปดอยางโลงใจ ุ ั ่ั  ั ี กอนเทียงวันนีเอง ศพเจาสัวกิมเบก็ถูกเชิญออกจากบาน "พัชราภรณ" มงตรงไปยง ่ ้ ุ ัเมืองชลเพอนําไปบรรจุไวในฮวงซุยตามเดิม สี่สหายกับสี่นางพรอมดวยลูกชายและเจาคุณ ่ืปจจนึก ฯ กับคุณหญิงวาดและเจาแหวไดติดตามไปสงศพดวย. จบบริบูรณ บู

×