บ้านผีสิง
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

Like this? Share it with your network

Share

บ้านผีสิง

on

  • 1,327 views

 

Statistics

Views

Total Views
1,327
Views on SlideShare
1,316
Embed Views
11

Actions

Likes
1
Downloads
8
Comments
0

2 Embeds 11

http://sg14a.weebly.com 8
http://www.slideshare.net 3

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Adobe PDF

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

บ้านผีสิง Document Transcript

  • 1. บานผีสิงพล * นิกร * กิมหงวน พิมพเปนเอกสาร / แปลงเปนไฟล .pdf โดย โกหลงวง   ั ั อาเสี่ยกิมหงวนของเรา ไดซื้อตึกและที่ดินแหงหนึ่งไวทางบางกะป ในราคา ๕๖๐,๐๐๐ บาท ซึ่งนับวาถูกมาก เพราะมีเนื้อที่ดินเกือบ ๒ ไร ตัวตึกขนาดกลางแบบทันสมัย เพิ่งสรางไดหาหกปเทานั้น เจาของเดิมเปนขาราชการบํานาญคนหนึ่ง มีราชทินนามเปนคุณพระ และธิดาสาวของทานเปนเพือนรักเพือนเกลอของนวลละออ พระประกอบ ฯ ดําเนินการคาผิดพลาด ทําใหทานสิ้นเนื้อประดาตัวถึงกับ ่ ่ขายบาน พาครอบครัวไปอยูบานสวน มัลลิกาธิดาของพระประกอบ ฯ เปนผูออนวอนนวลละออใหรบซือบาน  ั ้และทีดน ที่กลาวนี้ไว ตอนแรกเสียหงวนไมสจะเลือมใสอะไรนัก แตเสียออนวอนเมียไมไดก็ตกลงรับซื้อไว โดย ่ ิ ่ ู ่ไมมีความหมาย หลังจากโอนโฉนดทีดนชําระเงินเรียบรอย พระประกอบ ฯ ก็พาครอบครัวของทานอพยพไปจากบาน ่ ิบางกะป กมหงวนดาริหจะสรางฮาเร็มของเขาขึนทีนน แตนวลละออยื่นคําขาดวาขืนตั้งเปนหัวแตก อาเสี่ยจึง ิ ํ  ้ ่ ่ัไมกลา นวลละออเปนเจากี้เจาการประกาศหนังสือพิมพใหเชาตึกหลังนั้น เพื่อเก็บคาเชาเปนผลประโยชน   ในอตราคาเชาเดือนละ ๒,๐๐๐ บาท แปะเจี๊ยะอีกหมื่นสอง มสเตอรแรงกินชาวอังกฤษไดตกลงเชา ั ิ ตึกหลังนันเปนที่อยูอาศัย โดยไมตองทําสัญญาเชา เพราะนวลละออไมหวังที่จะทํานาบนหลังคน แบบเจาของ ้บานเชาโดยมาก เอาเปรียบขูดเลือดเนื้อผูเชาดวยประการทั้งปวง   มิสเตอรแรงกิน พาครอบครัวมาอยูไดสัปดาหเดียวก็มาบอกคืนบานหลังนั้น โดยใหเหตุผลวามันเงยบและเปลาเปลี่ยวเกินไป ภรรยาของเขาไมชอบความวาเหว เขาจะไปเชาบานใหมอยูทางถนนสาธร ี   ตอมาไมชานายเฮงไลอาเสี่ยเจาของโรงเลื่อย ไดมาขอเชาตึกนั้นจากกมหงวน เพื่อใหวงศาคณาญาติ   ิทางฝายภรรยาของเขาอาศัยอยู อาเสี่ยเห็นเปนเพื่อนพอคาดวยกัน ก็ไมเรียกแปะเจี๊ยะ คงคิดคาเชาเดือนละ๒,๐๐๐ บาทเทานั้นเอง ครอบครัวทางฝายภรรยาของนายเฮงไล อาศัยอยูไดในราวสามสี่วัน นายเฮงไลก็มาบอกคืนตึกหลังนั้น "ไมไหวละโวยหงวน บานของลอผดุฉบหายเลย"  ้ื ี ิ เสียหงวนทําหนาตืน ๆ ่ ่ "หา ลื้อวายังไงนะ บานบางกะปนะเรอะผีด"ุ  นายเฮงไลทําทาขนพองสยองเกลา "อือ แมยายกนลุกออกมาเยี่ยวเจอมันยืนอยูหนาหอง ทานบอกวาหัวมันโตเทาตุมนาใบยอม ๆ"  ั ํ้ อาเสี่ยยิ้มแหง ๆ "ใครมันเอาตุมนํ้าครอบกระบาลลอแมยายแกเลนละกระมง เห็นเปนคนแกกสพยอกเลนสนุก ๆ"  ั้ ็ ั
  • 2. "ปโธผจรง ๆ ใหตายเถอะวะ เมียกันก็โดน ไปนอนคางกับแมยายไดครึ่งคืนตองเผนกลับบาน พอ ู  ี ิยายไปวนแรกก็เจอดีทีเดียว หลอนสาบทสาบานวาไมใชตาฝาด ขณะที่หลอนนั่งสวดมนตบนเตียงกอนจะนอน  ัมีใบหนาของปศาจขนาดเทากระดงและมีแตคอลอยเขามาในหนาตาง ลอยเลื่อนเขามาจนติดมุงสงเสียงคํารามในลําคอ แมศรหวีดรองจนสุดเสียง จนกระทั่งนาชายของแมศรีตกใจตื่นควาปนวิ่งเขาไปดู แลวคืนวันนั้นเอง  ีคุณนาก็โดนผีหลอก" เสียหงวนกลืนนําลายเอื๊อก ่ ้ "มันทํายังไง" "มนเปดมุงเขาไปหาคุณนานะซี จับตีนทั้งสองขางหนีบจกกะแรแลวลากออกไปจากหอง เหมือนกับ ั  ั๊ลากรถเจก คุณนาถึงกับชอคตองแกไขกันอยูนาน เปนอันวาไมมีใครนอนหลับ นั่งจับกลุมรวมกันอยูในหอง  หองหนึง ไฟฟามีกี่ดวง ๆ เปดสวางหมด แลวใครจะไปอยูไดวะ ดุอะไรอยางนี้ มันเกินผีเสียแลว" ่ "เอ- กันสงสัยเสียแลวเฮงไล คนมันทําเปนผีหลอกกระมัง" "คนทีไหนเลา บานของเราใครจะเขามาพลุกพลาน แลวผูชายในบานก็มีแตคุณนาคนเดียวเทานั้น" ่ เปนอันวาผูเชารายที่สอง ซึ่งเปนเพื่อนของกมหงวนก็ตองอพยพไปอยูที่อื่นอีก ดร. ดเิ รกใหความเห็น  ิวามันไมใชผแนนอน ตองเปนคนแถวนั้นที่แกลงทําเปนผี โดยมีจุดประสงคอะไรสักอยางหนึ่ง นายแพทยหนุม ียนยนวา ผีไมใชสสาร ผีไมมีตัวตน และคนฉลาดยอมคิดวาผีเปนเรืองเหลงไหลเลอะเทอะไรสาระ ื ั  ่ นวลละออสงเจาคงคนใชเกาแกของบาน "พัชราภรณ" ไปเฝาบานนัน และใหนําประกาศไปปดที่ ้ประตูรั้วหนาบานบอกใชเชา เจาคงเผนมากลางดึก เลาใหใครตอใครฟงวา ใหเอาไปตัดหัวขั้วแกงก็ไมยอมไปเฝาบานหลังนั้นเพราะเจาคงไดเผชิญกับปศาจรายมีแตตัวหัวไมมี เดินเพนพานอยูบนตึกชั้นบน สงเสียงรองโหยหวนตลอดเวลา บางทกมีเสียงหัวเราะตอกระซิก เสียงปลุกปลํากัน ี็ ้ ตอมาไมชา นายเล็กปากบานใจเหี่ยว นายหางขายผาพาหุรัด ไดมาติดตอขอเชาหลังนั้น จากกิม หงวนเพอใหเมียนอยของเขาซึ่งเปนคนไทยอาศัยอยู และเขาก็จะไป ๆ มา ๆ กมหงวนรูจักนายเล็กดี เนื่องจาก ื่ ิหางศิวิลยซพานิชของเขาอยใกลกับหางปากบานใจเหี่ยว อาเสี่ยจึงใหเชาอัตรา ๒,๐๐๐ บาทตอเดือน ั ู "แปะเจี๊ยะเอาเทาไรวามานะ"  กมหงวนโบกมือ ิ "ไมตอง ๆ เราเพื่อนกันโวยเล็ก แกอยูไปเถอะอยูอีกกี่ปก็ได กันขอคาเชาเพียงเดือนละ ๒,๐๐๐ บาทเทานั้น นึกวาเปนคาไมจิ้มฟนของกัน" นายเลกปากบาย ใจเหี่ยว พาเมียนอยและบริวารของเมียนอยอีกหลายคนไปอยูที่นั่น อยูไดสปดาห ็  ัเดยวนายเล็กก็ตะลีตะลานมาหากมหงวนที่บาน "พัชราภรณ" ี ิ "เฮ อีนบานแกจันอยูไมไดแลวนะ" ้ี  ๋  "ทําไมวะ มีนกเลงแถวนันรบกวนเรอะ กันจะไดสงนกเลงในเครื่องแบบ พรรคพวกของกันไปปราบ" ั ้ ั "ไมใชนกเลงนะ อีนนกเลงยังสูไมได ผีโวย…รูจกไหมผี วา-ดุตายหาเลยนะ อีนกาลังนอนคุยกับ ั ้ี ั  ั ้ี ํเมย มันโผลหนาเขามาในหนาตาง โอ - คอยืดยาวเฟอยโวย ยืดยาวตั้งสามสี่หลานะ แลบลินยาวเกือบสอง ี ้ฟุต โอย - จนขอคืนบานแกขืนอยูอีนี้ตายแน" ั๋
  • 3. กิมหงวนพยายามซักไซไลเลียง พอคาแขกซึ่งเปนเพื่อนของเขา นายเล็กยืนยันสบถสาบานวาเขากับเมียของเขา ตลอดจนคนในบานถูกผีหลอกจริง ๆ ไมใชตาฝาดหรืออุปทาน เขาไมอาจจะอยูที่นั่นไดตอไป แลวหนังสือพิมพก็ลงขาวบานผีสิงหลังนั้นอยางครึกโครม บางฉบับก็ลงรูปถายและคําสัมภาษณผูเชาทีถกผีหลอก ประชาชนแตกตื่นไปตามกัน เปนอันวาบานนั้นถูกทอดทิ้งใหเปนบานราง พอตกคํ่าประชาชน ู่แถวบางกะปกเ็ ดินเตรอยูบริเวณรอบนอก ของรั้วบาน บางคนก็เอากอนอิฐขวางเขาไปแลวรองผีหลอก ยั่วเยากะ เซาผี ทําใหพวกผีที่อยูในบานนั้นเพิ่มความดุราย ถึงกับหนังสือพิมพฉบับหนึ่งลงขาววา ผีตวหนึงในบานนัน ั ่ ้เดินควักไสควักพุงออกมาจากบาน ลูกเด็กเล็กแดงวิ่งหนีไปตามกัน เจาพนกงานตารวจไดมาติดตอกับเสี่ยหงวน สงสัยวาจะมีคนรายคณะหนึ่ง อาศัยอยูในบานนั้นและ  ั ํขออนุญาตอาเสี่ยคนบาน กมหงวนอนุญาตโดยดี คณะตารวจ ๕ คนควบรถจีปไปทีบานในตอนกลางคืนวัน ิ ํ ๊ ่ หนึ่ง บุกเขาคนทันที แลวหนงสือพิมพก็ลงขาวปศาจแผลงฤทธิ์อยางครึกโครม ร.ต.ท. ใหญยิ่ง อัศวินหนุมรูปหลอถูก  ั ผีหลอกถึงกับเปนลมสินสติ พอมาถึงโรงพยาบาลก็พูดเพอเจอ แสดงความหวาดกลัวภูติผีปศาจ หมอบอกวาดี ้ ฝอหมดแลว อัศวินหนุมถึงแกกรรมในวันตอมา สวนนายสิบตารวจคนหนึงจับไขหวโกรนเพราะถูกผีบบคอ พล   ํ ่ ั ีตารวจอีก ๓ คนทีไปดวย ไดใชปนพกและบาเร็ตตายิงผีหวขาดหลายนัด แลวก็พากันวิ่งหนีอยางไมคิดชีวิต ํ ่  ั ขาวแพรสะพัดไปทัวทุกมุมเมือง ประชาชนหลังไหลไปดูบานผีสงหลังนันตลอดวัน เจกฝรั่งดอง ่ ่  ิ ้แขกขายโรตีสายไหม เจกขายขาวราดแกงกะหรี่และขาวหมูแดง เจกขายนํ้าแข็งตางถือโอกาสคาขายกันอยางสนกสนาน สามลอรถเมลแนนไปหมด ใคร ๆ ก็พากันไปดูบานผี ทัง ๆ ทีไมเห็นผีเห็นแตตกหลังนัน ุ  ้ ่ ึ ้ เมอมอะไรเกดขึ้น นักวิจารณก็ตองปรากฏอยูในที่นั้น โดยมากมักจะเปนยายแก หรือผูหญิงในวัย ื่ ี ิ กลางคนที่สอดรูสอดเห็น ทัง ๆ ทีไมรไมเห็น ้ ่ ู "ดฉนวา เปนดวยตนกลวยตานีทางหลังตึกนั่นแหละคะ" หญิงชราผูหนึ่งเลาใหใครตอใครฟง "กอน ิั ทีคณพระประกอบ ฯ ทานจะยายไป ดิฉนเขาไปรับใชบอย ๆ กลวยตานีตนหนึ่งแตกปลีเปนสองปลี มิหนําซํ้า ่ ุ ั ปลีหนึ่งมีรูปลักษณะคลายกับหนายักษคะ อย-พูดแลวขนลุก ดิฉันกลับมาจากดูยี่เกพอเดินเขาตรอกผานบาน ุนี้ กไดยนเสียงกลอมลูกโหยหวนวิเวกวังเวง คนในบานคุณพระไมมลกออนเลย และก็คืนวันหนึ่งนะคะดิฉัน ็ ิ ี ูสาบานได ทําบุญไวเทาไรขอใหเปนของพวกคุณเถอะ ดิฉันออกมาซื้อขาวตมปลาใหหลานชายดิฉัน ดิฉันแลเหนลูกกลม ๆ ขนาดมะพราวสีเรืองรองเขยวปด ลอยขึ้นมาจากพื้นดินระหวางดงกลวย แลวก็หายวับไป อึย… ็ ี  ๊ขนลุก" หนงสอพมพลงรูปถายยายแกคนนั้น และคําสัมภาษณอันยืดยาว ั ื ิ ทกมมเมองโจษขานกันถึงเรื่องผีบางกะป ซองคุณนาคุณปาแถวบางกะปพลอยมีรายไดดีขึ้น เพราะ ุ ุ ืประชาชนดูผีจนเมื่อยไมเห็นมีผีสักตัว ก็เลยถือโอกาสแวะเยี่ยมเจนนเจนี่อยางวา บางคนโกหกเมียวาไปดูผี แต  ั่ทแทไปเทยวหาความสุขสาราญตามที่ตาง ๆ ในบริเวณบานปศาจนันเอง ี่  ี่ ํ ่ คุณหญิงวาดเชือมันวา บานหลังนันตองมีปศาจรบกวนแนนอน ทานใหนวลละออไปตามมัลลกา ่ ่ ้    ิธดาคณพระประกอบ ฯ มาจากบานสวนแลวซักไซไลเรียงในเรื่องผี มัลลิกาวาหลอนทราบขาวจากหนังสือพิมพ ิ ุเหมือนกันวา บานของหลอนที่ขายใหเสี่ยหงวนกลายเปนบานผีสิงขึ้นมาอยางนาประหลาด เมือหลอนอยูทนน ่  ่ี ่ัเคยปรากฏแตผีกระสือเพียงสองสามครั้ง สวนผีที่ดุควักไสควักพุงแลบลิ้นปลิ้นตาไมเคยปรากฏ
  • 4. เมอคณหญงถามวา มีคนตายหรือเปลา มัลลิกาวา ปูของหลอนตายที่นั่นดวยโรคชราเมื่อ ๕ ปท่ี ื่ ุ ิแลวมานี้ และเมื่อปกลายนี้ พี่ชายรวมสายโลหิตของหลอนซึ่งเปนนักศึกษา ไดยิงตัวตาย เพราะปวยเปนโรค เสนประสาทเรือรัง ้ คราวนีคณหญิงวาดปกใจเชือลงไปทีเดียววา โมราพี่ชายของมัลลิกาคงเปนปศาจผีตายโหงสิงสูอยูที่ ้ ุ ่นัน และเขาคงไมพอใจที่ใหใครไปอยูบานของเขา ่ "พอหงวน เธอจะปลอยไวอยางนี้ไมไดนะจะบอกให รื้อถวายวัดเสียเถอะ" เสียหงวนทําหนาเบ ่  "รอยงไงละครับ มันเปนตึกไมใชบานไม ขืนรื้อก็กลายเปนเศษอิฐไปเทานั้น" ื้ ั คณหญิงวาดนิ่งอึ้งไปสักครู ุ "ถายังงนกควรจดเครองสังเวยหมูเห็ดเปดไก ไปบวงสรวงขอโทษขอโพยเสีย บอกเขาอยาใหมา รบ ั้ ็ ั ื่กวนคนเชาบานของเรา เราจะไดไมเ สยผลประโยชน มายยังงนใครไปอยูก็ตองเจอดี" ี ั้ นกรเห็นพองดวย ิ "จริงครับคุณอา หาเครื่องเสนสังเวยไปเสน เหลือผีผมจะไดกิน ผมวาวิธีนี้ดีแน ๆ " แลวเขาก็หันมาพยกหนากบเสี่ยหงวน "เอาไกตัวอวน ๆ สก ๒ ตัว เปดยาง ๒ ตัว ตราขาว ๑ ขวด โซดาแชเย็นสัก ๖ ขวด หัว ั  ั ัหมไมเอาโวยกันไมชอบ เอาแหนมและหมี่กรอบ เนื้อสันสลัดผักก็แลวกัน" ู กมหงวนทาตาปริบ ๆ ิ ํ "เสนผีหรือเสนแกแน" นิกรลืมตาโพลง "ก็เสนผีนะซี"  "เสนผี แกทําไมถึงเลือกเอาอายโนนอายนี่ละ" "อาว เหลือจากผีกันจะไดกินยังไงเลา เปนบาไปได พูดกันไมรเรือง" ู ่ ดร. ดเิ รกอดรนทนไมไดก็พูดขัดขึ้น "มนเปนขัน มันเปนขันสิ้นดีทีเดียว ฮะ ฮะ คนไทยยังหูปาตาเถื่อนโงเขลาเบาปญญา เชื่อถือในสิ่งที่ ัเปนไปไมได ผี….โอ…ขันเหลือเกิน มันเปนเรืองชวนหัวขนาดหนัก" ่ พล พัชราภรณเห็นพองดวย "กนเองกไมเ ลอมใสในเรื่องนี้ ถามีจริงมันคงเที่ยวหักคอคนที่เคยทําใหมัน เจ็บชํ้านําใจเมื่อครั้งที่มัน ั ็ ื่ ้ยังเปนมนุษยอยู" ดเิ รกยิ้มแปน "ออไรน ออไรน ยูเปนคนฉลาดยูจึงเขาใจอยางนี้"  คณหญิงวาดคอนขวับ ุ "ออ นี่หมายความวาอาเปนคนโงเขลาเบาปญญาละซ"ี นายแพทยหนุมยิ้มแหง ๆ "คณอาเชื่อหรือครับวา บานนันมีผจริง ๆ " ุ ้ ี "ทําไมจะไมเ ชื่อ ใครไปเชาอยูก็ตองเผนทุกคน หนังสือพิมพเขาก็ลงขาวออกเกรียวกราว" แลวทานกหนมาทางเจาคุณปจจนึก ฯ "หรือเจาคุณเห็นเปนไงคะในเรื่องนี้" ็ ั 
  • 5. เจาคุณปจจนึก ฯ ยิ้มนอยยิ้มใหญ  "พูดไปก็ยากครับคุณหญิง ปญหาเรื่องผีมีผีไมมี มันตางกวาเรื่องหมูมีหมูไมมีมาก ผมบอกตามตรงวาผมเชือครึงไมเชือครึง" ่ ่ ่ ่ เจาคุณประสิทธิ์ ฯ พูดขึนบาง ้ "ความจรงเรองผรายน้ี มันไมเกี่ยวกับแมวาดจนนิดเดียว ฉันเห็นวาแมวาดวุนวายจนกินไมไดนอน ิ ่ื ี ไมหลับมาหลายวันแลว" คุณหญิงชักฉิว "พดประสาคนหัวลานไมมีความคิด ก็พอหงวนนะไมใชหลานเราหรอกหรือ ที่ดิฉันยุงก็เพราะเห็นวา ู พอหงวนแกขาดผลประโยชนจากบานนั้น ผีมันดุอยางนี้ใครเขาจะเชาอยู" ดร. ดเิ รกผลดลกขึ้นยืน เดินวนเวียนไปมารอบ ๆ หอง แสดงสีหนาเครงเครียด ตามธรรมดาของคน ุ ุทีกาลังใชสมองอยางหนัก ่ํ "เรองนอยาถกเถียงกันเลยครับ เรามารวมมือกันพิสูจนความจริงดีกวา" ื่ ี้  พลเห็นพองดวย "ถูกแลวหมอ ควรจะเปนอยางนี้ กันอดคิดไมไดวา มันเปนคนแกลงทําเปนผีมากกวาทีจะเปนผี ่จริง ๆ " "ออไรน ออไรน" แลวนายแพทยหนุมก็นั่งลงตามเดิม "กันมีเรื่องจะเลาใหฟง งาทานมหาราชา  จันทรกุมาร เคยเผชิญกับผีมาแลวถึงกับจับไขหัวโกรนทีเดียว" นกรถามเบา ๆ ิ "โกรนอยางคุณพอนีนะหรือ" ่  เจาคุณปจจนก ฯ ทําคอยน แลวหัวเราะยกมือชี้หนาลูกเขยจอมทะเลนของทาน  ึ "อยาทะลึง เดี๋ยวจะโดนเตะ" ่ ดร. ดเิ รกบรรยายเรื่องผีตอไป "ทานมหาราชาจนทรกมาร มตําหนักรางอยูตาหนักหนึง ในวังของพระองคนั่นเอง เปนตาหนักวาง  ั ุ ี ํ ่ ํเปลาไมมคนอยูอาศัยเลย วันหนึ่งพระองคทรงสงสัยวาใตถุนพระตาหนักนัน อาจมีเพชรนิลจินดาซอนอยู ี ํ ้พระองคไดชวนมหาดเล็กคนสนิทคนหนึงลอบเขาไปในตําหนักนั้นอยางเงียบ ๆ "่ คณหญิงวาดทาหนาตาตื่น ุ ํ "เลยพบผ…." ี "ออไรน ถูกแลวครับ พระองคถูกปศาจหลอกหลอน มันเปนเปรตอสูรกายสูงกวาคนธรรมดาตั้ง สามสเี่ ทา ผอมกะหรอง ทาทางอดโซ ทานมหาราชากับมหาดเล็กตางโกยอาวออกมาจากตาหนักนัน แลว  ํ ้พระองคก็ลมเจ็บหัวโกรน เพราะความตกพระทยจนเกินควร" ั คณหญิงวาดจยปากลั่น ุ ุ "อุยตาย ผแขกนี่ดุมากหลอกกระทั่งเจานายของตัวเอง ถาเปนอาโดนเขายังงนนากลัวเยี่ยวราดแน  ี ั้ เจาประคุณเอยอยาไดพบไดเห็นเลย" พลกลาวกับนายแพทยหนุมอยางเปนการเปนงาน  "แกวาแกจะพิสจนความจริงในเรืองนี้ แกจะทําอยางไรวะหมอ" ู ่
  • 6. ดร. ดิเรกอมยิ้ม "คืนนีกนจะสงเจาแหวไปนอนเฝาบานเจาหงวนทีบางกะป ถาผีมีจริงมันก็คงหักคออายแหวตาย ้ั ่อยางไมมีปญหา" เจาแหวซงนั่งพับเพียบอยูบนพรมปูพื้นสะดุงเฮือกสุดตัว ทําทาทางเหมือนกับจะเปนลม   ึ่ "รบประทานคุณหมอพูดใหมซิครับ รับประทานเมื่อกี้ผมไดยินไมถนัด" ั ดร. ดิเรกจองมองดูหนาเจาแหว "ฉันจะสงแกไปนอนเฝาบานนันในคืนวันนี้"้ เจาแหวกลืนนําลายเอื๊อก ้ "รับประทานใหผมอีกหมืนบาทผมก็ไมไป" ่ เสยงหวเราะดังขึ้นลั่นหองโถง อาเสี่ยวาเสียงอหาย ี ั "โธ - อายหมอเอย แกนาจะรูดีวาอายแหวนะมนตาแหกขนาดหนัก พอ ๆ กับอายกรนั่นแหละ"  ั นิกรยอมรับสารภาพ "จรงโวย เรื่องผีกันรับรองวากันกลัวมาก เพราะเราไมมีทางที่จะสูรบตบมือกับมัน เอาปนยิงมัน มัน ิ ก็ไมตาย ชกมันก็ไมถูก บรือวส อยาใหกันมีสวนเกี่ยวของในเรื่องนี้เลย" ้ เจาคุณปจจนึก ฯ หัวเราะกาก กลาวถามลูกเขยของทาน  "แกเคยเห็นผีหรือวะ" "เคยซีครับ ผกะสอ ผีปอบ ผีตายโหง ผีตายทั้งกลม ผมผจญกับมันมามากตอมากแลว ทุกครั้งผม ี ืใสตนหมาโกยอาวอยางไมคิดชีวิต"  ี ดร. ดเิ รกกลาวกับคณะพรรคของเขา "ถายังงน คืนนีพวกเราไปนอนทีบานนันเปนยังไง ชวยกันพิสูจนความจริงในเรื่องนี้ใหได" ั้ ้ ่  ้ พลวา "กันอยากเห็นเท็จจริงเหมือนกัน เอาปนพกติดตัวไปดวย จะเปนผีหรือคนก็ตาม เห็นมันเขารัวปนเขาใสเลย ถาเปนผีเราก็แย ถาเปนคนอายหมอนั่นก็ดับชีวิต" กมหงวนพูดเสริมขึ้น ิ "ตกลงโวยกันไปดวย" ดร. ดเิ รกหันมาถามนิกร "แกละ คืนนีไปจับผีกนเอาไหม" ้ ั นกรพูดยานคาง ิ "มันจะดีเรอะ อยูดี ๆ ไมวาดีแกวงเทาหาเสี้ยน พลาดพลังถูกผีหักคอตายเปลา ๆ ดูแตนายตารวจ  ํเถอะยังตองตายเพราะผีที่บานนั้น" กิมหงวนชักโมโหทีนกรขีขลาดจนเกินไป จึงยกมือชี้หนานายจอมทะเลน ่ ิ ้ "แกมันขี้ขลาดสิ้นดีทีเดียว" "ฮื่อ - ถูกแลว" นิกรยอมรับสารภาพ อาเสี่ยอดหัวเราะไมได "อายกร คืนนี้ถาแกไมไปกับพวกเรา เปนตัดญาติขาดมิตรกันละ" เจาแหวพูดเสริมขึ้น
  • 7. "รบประทานเรื่องนี้ผมไมเกี่ยวนะครับ" ั พลทําตาเขียวกับคนใชแกนแกวของเขา "ไมเกียวไมได เพราะแกเปนคนใชของพวกเรา เมื่อพวกเราไปนอนที่บานรางนั้น แกก็ตองติดตาม ่ไปรับใชเราดวย" เจาแหวทําหนาเหมือนกับจะรองไห "โธ - รับประทานเผื่อผีมันหักคอผมตายละครับ" นายพัชราภรณหวเราะหึ ๆ ั "ฉนรบรองวาฉนจะทาศพแกใหหรูหราทีเดียว อยาปฏิเสธเลย คืนนี้แกตองไปจับผีกับพวกเรา ใหมัน ั ั  ั ํรูไปทีเถอะวะ วาผีนะมันหักคอคนได"  ดร. ดิเรกอมยิ้ม "ออไรน ออไรน สมมุติวาผีมันหักคอคนเราตาย เราไปพบกันทีเมืองผี เราก็พะบูกับมัน" พูดจบ   ่นายแพทยหนุมก็ยกมือตบบานิกรคอนขางแรง "วาไงกร คืนนีไปนอนทีบานรางดวยกันนะ" ้ ่  นกรนิ่งคิดสักครู ิ "ตอนดึกมีการเลี้ยงอะไรบางไหม" "มี - กนจะใหอายแหวหุงขาวตมเลี้ยง" ั "เอา - ยังงันตกลง กันจะหาเครืองปลอมแปลงเปนผีเอาไปดวย ถาผีทนนมันหลอกเรา กันจะ ้ ่ ่ี ่ัหลอกมนบาง" แลวนิกรก็หันมาทางพอตาของเขา "คุณพอไปดวยนะครับ" ั เจาคุณปจจนึก ฯ พยักหนาหงึก ๆ  "ตกลง ไปกันหาคนหกคนอยางนี้ ก็ไมนากลัวอะไร"  คุณหญิงวาดมองดู ๔ สหายอยางหวงใย "อาไมอยากใหพวกเธอไปยุงกับผีเลย พลาดพลั้งถึงตายเชียวนา เลนกับใครไมเลนเลนกับผี คนที่ ลองดีกับผีนะตายเสียนับไมถวนแลว"  ดร. ดเิ รกวา "ไมเปนไรครับ ผมเปนนักวิทยาศาสตร ถาผีที่บานนั้นมีจริง ผมจะใชวิชาวิทยา ศาสตรจบมันใหได บางทีพรุงนี้เชาผมจะจับมาใหคุณอาดูสักตัว" ั คุณหญิงวาดโบกมือ "อย - ไมเอา อยาเอามานะอากลัว ฮึย…ขนลุกซไปหมดแลว" ุ  ่ ุ เจาคุณประสิทธิ์ ฯ ลอบคอนเมียรักของทาน "มอยางที่ไหนจับผีเอามาดูเลน ดเิ รกมันพูดเลนก็กลัวเสียแลว" ี คุณหญิงวาดทําตาเขียว "กดฉนกลวนนะพลกคนเชียว อยาวาแตผีเลยบางทีดิฉันยังกลัวเจาคุณ ขณะที่เจาคุณกาลังหลับ ็ ิ ั ั ี่ ิ ึ ํสนท อาปากหวอเห็นหัวลานเจงเหมง" ิ ๔ สหายหัวเราะขึ้นพรอม ๆ กัน เจาคุณปจจนึก ฯ ชักฉิว "คณหญงวาดจะพูดอะไรละกอนึกถึงผมบางนา ผมกับเจาคุณประสิทธิ์ ฯ นะมันหัวอกอันเดียวกัน" ุ ิ  คณหญงวาดยิ้มนอยยิ้มใหญ ุ ิ
  • 8. "ขอประทานโทษเถอะคะ เจาคุณกับเจาคุณของดิฉันคนละสไตลนี่คะ เหมือนกันเมื่อไหร" แลวทานกหนมายักคิ้วกับอาเสี่ย "หรือยังไงพอหงวน แกลองพิจารณาดูซ"ิ  ็ ั เสียหงวนกลันหัวเราะแทบแย ่ ้ "นั่นนะซครบ คุณอาหญิงพูดถูกแลว ถามองผาด ๆ ก็ คลายกัน ถามองพิศตางกันลิบ คุณอาปจจ  ี ันึก ฯ แบบทุงหมาหลง คุณอาประสิทธิ์ ฯ แบบดงชางขาม"  นิกรหัวเราะกาก มองดูหนากมหงวนอยางขบขัน ิ "อยางคณพอ เขาไมเรียกทุงหมาหลงหรอกอายเวร เรียกสงเดชเฮงซวยไมถูกเรื่อง เขาเรียกวาชะโด  ุ ตีแปลง" คณหญงวาดหัวเราะงอหาย ุ ิ "เออเขาทีโวยกร แกนี่มีความรูดีมาก หัวลานนะเบดเสร็จดวยกันมีกี่อยาง แกลองบอกอาซ"ิ  ็ นายจอมทะเลนขมวดคิ้วยน ยกนิ้วมือขึ้นนับ "มี ๗ อยาง หรือ ๗ จําพวกครับ งา…มีทงหมาหลง ดงชางขาม แลวก็งามเทโพ นี่ อยางพอตา ุผมนี่ เขาเรียกชะโดตีแปลง ตรงกลางหายหมดหาทายาเสนเดียวก็ไมมี มีกะหร็อมกะแหร็มอยูที่ทายทอยนิด ํหนอย งา - ทุงหมาหลง ดงชางขาม งามเทโพ ชะโดตีแปลง แรงกระพือปก ฉีกขวานฟาด แลวก็ราชครึ่งเครา  แบบขุนชาง" สองเจาคุณนั่งขบกรามกรอด ๆ ดร. ดเิ รกจยปากจึ๊กจั๊ก พูดเสริมขึ้นอยางหัวเสีย ุ "เฮ - เรากําลังคุยกันถึงเรื่องผี อายกรเสือกเปดอภิปรายเรื่องหัวลานมันคนละเรื่องโวย" นิกรหัวเราะ "กคณอาทานถามนี่หวา" ็ ุ เจาคุณปจจนึก ฯ โมโหจนตัวสัน ทานยกมือชี้หนานิกรแลวกลาววา  ่ "ระวังใหดี ถาแกขืนทะลึ่งตลอดศกเชนนี้ ฉันจะจางคนยิงแก ยิงใหเหมือนกับหมากลางถนนทีเดียว ความจรงถงแมฉันกับเจาคุณประสิทธิ์ ฯ หัวลาน เราก็ไมเคยขึนไปนังบนกระบานแกเลย" ิ ึ ้ ่ คณหญิงวาดสะดุง ุ "แหม - เจาคุณพูออยางนี้คลายกับดาดิฉัน" เจาคุณปจจนก ฯ ยิ้มออกมาได รีบยกมือไหวคุณหญิงวาดทันที  ึ "เปลา เปลาครับ ผมไมไดเจตนาวาคุณหญิงเลย สําหรับคุณหญิงเทากับเปนพี่สาวหรือเพื่อนของ ผม ทําไมจะลอผมไมได แตอายกรมันเด็กวานซนนทะลงมาลอผมไมรูจักเด็กรูจักผูใหญ อายหงวนก็เหมือน ื ี้ ึ่กัน" อาเสี่ยอมยิ้มแลวโบกมือ "ลือไมตานา บอเชียงกัง นิด ๆ หนอย ๆ เลากูนงไมใชใครที่ไหน" ้  ั้ เจาคุณปจจนึก ฯ อดหัวเราะไมได  "ทะลึงนะมึง" ่ เสี่ยหงวนปลอยกาก แลวหันมาทางนายแพทยหนุม   "วายังไงหมอ คืนนีไปจับผีกนแนนะ ใหมันเห็นเท็จจริงกันทีเถอะวะ ถาหากวาบานของกันมีผีจริง ้ ัก็นากลัววาจะรือแน ถึงเปนตึกก็เอากระดานพื้นถวายวัด ยังดีกวาปลอยทิ้งไวเปนบานราง"  ้
  • 9. ตอจากนันคณะพรรค ๔ สหายก็ปรึกษาหารือกัน ในเรืองจะพิสจนบานรางในคืนวันนี้ ้ ่ ู  เวลาประมาณ ๑๘.๐๐ น. "คาดลแลค" เกงคันใหมเอี่ยม ซึ่งเจาแหวเปนผูขับ ไดพา ๔ สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ แลนมา ิ ็ ตามถนนสายกรงเทพ ฯ - สมุทรปราการอยางรวดเร็ว ภายในรถมีเครื่องอุปกรณจับผีหลายอยาง ซึ่งนิกรจัดหา ุมาเตรยมพรอมทจะเลนงานผี ใหอยูหมัดในคืนวันนี้ ี  ่ี  เมือรถเกงคันนันแลนมาหยุดหนาบานหลังนัน ประชาชนชายหญิงเกือบรอยคน ซึ่งยืนสังเกตการณ ่ ้ ้อยทถนน กพากันมองมาที่รถคันนี้เปนตาเดียว เจาแหวเปดประตูกาวลงจากรถ เดินไปทีประตูรวหนาบานนัน ู ี่ ็ ่ ้ั ้จดแจงไขกญแจเปดประตูออก ซึ่งเปนประตูไมบานเดียวแบบเดี่ยว แตมีประตูชองเล็กอยูขาง ๆ เจาคุณปจจนึก ั ุฯ เลื่อนตัวมานั่งประจําที่คนขับ เหยียบครชเขาเกียรนํา "คาดลแลค" เกงคลานเขาไปในบาน เจาแหวจัดแจงปด ั ิ ็ประตูใหญหนาบานทันที คณะพรรค ๔ สหายพากันลงจากรถ และเดินขึนไปบนตึก เจาแหวไขกุญแจประตูหนาบานออก ้เดินนําหนาพาเจานายเขาไป ทุกคนชวยกันเปดประตูหนาตาง มันเปนตึกรางทีไมมขาวของอะไรเลย แตพื้น   ่ ีหองสะอาดหมดจด กระดานพืนลงนํ้ามันเทียนไข ้ นกรกวาดสายตามองไปรอบ ๆ หองโถง แหงนหนามองไปขางบนแลวเขาก็ตะโกนลัน ิ ่ "ผีโวย กูมาแลวโวย" พลกลืนนําลายเอื๊อก ้ "อะไรวะ อายกร" นายจอมทะเลนยิ้มแหง ๆ "ขมขวญไวกอน ประเดี๋ยวก็คําแลวผีมันจะไดรูวาพวกเราที่มานี่ ลวนแตผูกลาหาญไมกลัวผี" แลว  ั  ่นกรก็สงเสียงเอ็ดตะโรขึ้น "นิกร การณวงศ มาแลวโวย" ิ ุ เงยบกรบไปชั่วขณะ แลวก็มีเสียงใครคนหนึ่งตะโกนมาจากชั้นบน ี ิ "รูแลวโวย" ทกคนสะดงเฮือกไปตามกัน นิกรขยับจะวิ่งออกไปจากนอกหอง ดร. ดิเรกควาคอเสื้อไว แลวพูด ุ ุเสียงหนักแนน "ไมตองกลัว อายกร" นิกรหนาซีดเผือด อกสั่นขวัญแขวน "ไม - มะ - มะ - ไมเอาแลว กะ - กะ - กันกลับ - บะ - บานดีกวา ผีหลอกกลางวันแสก ๆ อยางนี้ไมเคยเห็น ออย - ขืนอยูนเสร็จมันแน"  ่ี นายแพทยหนุมหัวเราะ "แกตองกลาหาญอยางเจาแหวซีวะ เห็นไหมอายแหวมันยืนอมยิ้มนิ่งเฉย"   เจาแหวพูดละลําละลักเสียงสั่นเครือ ่ "รบประทาน - ไม - ไม - ใชกลาหรอกครับ รับประทานหัวใจจะหยุดเตนอยูแลว ถาจะใหดีรับ ั ประทานออกไปนั่งคุยกันที่เรือนตนไม คงจะดีกวาที่นี่ แฮะ แฮะ " ดร. ดเิ รกอดหัวเราะไมได เขาหันมาทางเจาคุณปจจนึก ฯ  "เมือกีคณพอไดยินเสียงตะโกนจากขางบนหรือเปลา" ่ ้ ุ
  • 10. ทานเจาคณทําหนาชอบกล ความรูสึกของทานกาลังหวาดกลัวปศาจ   ุ ํ "ไดยนแลว" ิ พลดึงปนพกออกมาจากกระเปากางเกง แลวพูดเสริมขึ้น "ผมวาเสียงคนครับไมใชผี อยางไรเสียก็ตองมีคนแอบซอนอยูในบานหลังนี้ เฮ - ขึ้นไปขางบนโวยพวกเรา เราทุกคนมีปนพกติดตัวมาดวยกันทั้งนั้น ไมนากลัวอะไรเลย"  กมหงวนทาหนาแหย ๆ ชอบกล ิ ํ  "อายกลัวนะมนไมกลัวหรอก แตมันหวาด ๆ ยังไงก็ไมรู ติงตางวาเราขึนไปเห็นมันเขา ปนของเรายิง  ั ๊ ้มนไมเขา เราจะทายังไงดี" ั ํ ดร. ดิเรกสั่นศีรษะ "อมพอสเบล ผีไมมแน ๆ มันตองเปนคนและเมื่อมันเปนคน เราก็ยิงมันทิ้งเสีย ไปขนไปขางบน" ิ ิ ิ ี ้ึ  นกรเขยิบเขามายกมือจับแขนเจาแหว ิ "เฮย เอ็งกับขาถอยแบบยุทธศาสตรออกไปคุยกันหนาตึกดีกวา ปลอยใหทานผูกลาหาญขึนไป   ้ตรวจคนผีเถอะ ถายังไงเราจะไดชวยกันเอาศพใสรถไปบาน บรอส…ไมเอาละโวยเลนกับผีไมมีทางเอาชนะมัน ๊ืไดเลย มอยางที่ไหนวะ ขารองตะโกนเลนหนอยเดียวมันขานรับ นี่มันดุยิ่งกวาปาชาวัดดอนเสียอีก" ี พลมองหนานิกรอยางเคือง ๆ "ไป - แกกบอายแหวออกไปอยูขางนอก กัน ๓ คนกับคุณอาจะขึ้นไปพิสูจนความจริงเดี๋ยวนี้ ใหมัน ัรไปทีเถอะวะวาผีมันเกงกวาคน" ู ครันแลว นายพัชราภรณกเดินนําหนา พา ดร.ดเิ รก เสี่ยหงวนกับเจาคุณปจจนึก ฯ ขึนบันไดไปชัน ้ ็ ้ ้บน ทกคนตางถือปนพกอยูในเมือกระชับมั่น เตรียมพรอมที่จะเหนี่ยวไกยิงไดทุกขณะ ชั้นบนของตึกหลังนี้เงียบ ุ กริบ ตางชวยกันเปดประตูหนาตางทุกบาน ไมมอะไรผิดปกติ และไมมีมนุษยคนใดที่จะหลบซอนอยูได หองทัง ี ้๔ วางเปลาปราศจากขาวของใด ๆ แมกระทั่งหองนาและหองสวม ก็ถูกคนอยางละเอียดถี่ถวน   ํ้ อาเสี่ยกมหงวนทาหนาชอบกล แกลงรองตะโกน ิ ํ "ผีโวย" มีเสียงขานรับดังขึ้นขางลาง "โวย" กมหงวนโผเขากอดเจาคุณปจจนึก ฯ ทนที เย็นวาบไปทั้งตัว ดเิ รกหวเราะลั่น มองดูอาเสี่ยอยาง ิ  ั ัขบขัน "อยาปอดแหกไปหนอยเลยวะ เสียงอายกรตางหาก ไมใชเสียงผีหรอก แตเสียงตอนแรกนะซี กันไมเขาใจเลยวาเปนเสียงของใคร รูแตวาดังมาจากขางบน ซึ่งเราก็ตรวจตราดูทั่วแลว ไมนาจะมีใครหลบซอนอยู   ได หองออกโลงอยางนี้ ตอใหลูกแมวตัวเล็ก ๆ ซอนอยูเราก็หาพบ ตูโตะแมแตชิ้นเดียวก็ไมม"ี  พลวา "อกสักครูก็คํ่าแลว ถามีมีจริงมันตองเลนงานเราแน ลงไปขางลางเถอะ กินขาวกินปลากัน ี  เสียที ไฟฟาบนตึกนี่มีอยูกี่ดวงเปดมันหมดทิ้งไว เราจะตองพิสูจนความจริงในเรื่องนี้ใหได" ทกคนเห็นพองดวย ตางชวยกันเปดสวิทไฟฟาตามหองตาง ๆ จนทัว แลวพากันกลับลงมา ดร. ดิ ุ ่เรกตองใชสมองมากมายในเรื่องนี้ เขาไมเชื่อวาผีมีแตเขาก็ประหลาดใจอยางยิ่ง ที่เขาไดยินเสียงพูดโตตอบกับ  นิกร ซงเขาและทุกคนตางก็ไดยินถนัด เสียงนั้นดังมาจากชั้นบนนี่เอง ึ่
  • 11. ทีหนาตึก เจาแหวกับนิกรตางชวยกันจัดอาหารที่ใสปนโตใหญหนึ่งเถา เอามาจากบานพรอมดวย ่ วสกตราขาวโซดา ความจริงควรจะเรียกวากับแกลมมากกวาอาหาร เพราะลวนแตเปนของกินแกลมเหลาทั้งสิ้น ิ ้ี บนเสือจันทบุรผนใหญ ปนโต ๔ ใบวางอยูเปนระเบียบเรียบรอย เจาคุณปจจนึก ฯ เดินนําหนา ดร. ่ ี ื  ดเิ รกกบเสี่ยหงวนและพลออกมา นิกรแลเห็นเขาก็ยิ้มแหย ๆ ั "วาไงโวย พล มีอะไรผิดปกติไหม" นายพัชราภรณสนศีรษะ ่ั "ตรวจดูทวชันบนแลว ไมพบอะไรเลย" ่ั ้  นิกรกลืนนํ้าลายเอื๊อก "ถาเชนนน เสียงตะโกนตอบกันตองเปนเสียงผีแน ๆ กินเหลาใหใจกลากันกอนเถอะวะ ลงเมาแลว   ้ั ผีกผเี ถอะ กันแสดงเอง คืนนี้ตองจับผีใหได" ็ ทุกคนเขามานังลอมวง อาเสี่ยมองดูกับแกลมซึ่งทําโดยฝมือเจาแหว แลวเขาก็กลาวถามเจาแหว ่อยางเคือง ๆ "ใหเงินแกไป ๕๐๐ บาท ไดมาเทานี้ละหรือ" เจาแหวขมวดคิ้วยน  "รบประทานมกบตั้ง ๔ อยาง แลวจะเอายังไงอีกละครับ ตราขาวหนึ่งขวดเกือบสองรอยแลว โซดา ั ีัอีก ๖ ขวด" "เออ ขวดละเทาไร" "ขวดละ ๕ บาทครับ" กมหงวนหันมาถามพล ิ "โซดาขวดหนึ่งตั้ง ๕ บาทเชียวหรือวะพล" พลหัวเราะหึ ๆ "ยงไงก็ไมรู กันไมเคยซื้อเหมือนกัน" ั เสี่ยหงวนจุยปาก ยกมือชีหนาเจาแหว  "เอาละ เหลากับโซดาตีเสีย ๒๐๐ บาท แลวกับแกลมนี่นะตัง ๓๐๐ บาทเชียวรึ ปนโตนีมแหนมอยู  ้  ้ ีไมถง ๑๐ ดุน แลวก็น…พลากุง กุงอยางมากก็กิโลเดียว ปนโตนีอะไรวะ ดูคลาย ๆ ขี้ควายคลุกขี้เถา" ึ ี่  ้ เจาแหวสะดุงเฮือกลอบคอนกมหงวน  ิ "รับประทานลาบเนือครับ" ้ "ออ - แลวปนโตนีอะไร"  ้ "รับประทานแกงครับ" "รแลววาแกง แกงอะไรละ" ู "รบประทานแกงเผ็ดนกกระจาบครับ รับประทานนกกระจาบตัง ๒๐ ตัว" ั ้ กมหงวนสั่นศีรษะชา ๆ ิ "ถงอยางนนกบขาว ๔ ปนโตนี่มันก็ไมนาจะถึง ๓๐๐ บาท ขาคิดวาอยางมากก็เพียง ๕๐ บาท ึ  ั้ ัเทานั้น" เจาแหวชักฉิว
  • 12. "รบประทาน เลี้ยงชางมันก็ตองรับประทานอุจจาระชางบางละครับ เขาคอรัปชั่นกันโครม ๆ ไมเห็น ัมใครวาอะไร รับประทานผมกินกําไรนิดหนอยอาเสียบนกะปอดกะแปด หมดนี่ไดกาไรเพียง ๒๖๐ บาทเทา ี  ่ ํนัน" ้ พลทําตาเขียวกับคนใชจอมแกนของเขา "พอ…พอแลว มากไปอายแหว เดี๋ยวถูกเตะเสียเปลา เปดโซดาเขาไมตองพูดมาก ถวยแกวอยูไหนเอามาแจกซีโวย มัวแตสวดอยูนั่นแหละ" ครันแลว ๔ สหายกับทานเจาคุณปจจนก ฯ ก็เริ่มลงมือดื่มเหลาและปรึกษาหารือกัน ในเรื่องที่เกี่ยว ้  ึกบผปศาจบานนี้ ดวงอาทิตยลับโลกแลวอากาศมืดขมุกขมัวลงทุกที พอวิสกี้พรองไปครึ่งขวดก็สิ้นแสงตะวัน ั ี   ไฟฟาหนาตึกสองสวางจา ดร. ดเิ รกใหเ งินเจาแหวไปซื้อตราขาวมาอีก ๑ ขวด และไกตอนอีกครึ่งตว นิกรตั้งหนาตั้งตากินแตกับแกลมจนอิ่มแปร สวนเหลาดื่มไปเพียง ๒ แกวพอตึง ๆ หนาเทานัน ั ้ ในราว ๑๙.๐๐ น. เศษ การรับประทานอาหารเย็นของคณะพรรค ๔ สหายก็สนสุดลง ยังมีวิสกี้ ้ิเหลืออีกคอนขวด สวนกับแกลมหมดเกลี้ยง เพราะนิกรพยายามกินมันเขาไป เหลือไวใหเจาแหวเพียงนิดเดียวเทานั้น เมอเมาเหลาทุกคนก็สรวลเสเฮฮากันอยางสนุกสนาน ลืมนึกถึงเรื่องภูตผีปศาจในบานนี้ จนกระทัง ื่  ่๒๐.๐๐ น. เศษ เมฆฝนปกคลุมไปทัวทองฟา พายุพัดรุนแรงขึ้นตามลาดับ ในที่สุดฝนก็ตกลงมาราวกับฟารั่ว ่ ํเสยงฟาคนองเปรี้ยงปรางตลอดเวลา ี  แลวไฟฟาทก ๆ ดวงก็ดับพรึบ บริเวณบานใกลเรือนเคียงมืดมิดปราศจากแสงไฟ ฝนซาไปบางแลว   ุแตลงเมดพราตลอดเวลา เจาแหววิ่งไปที่รถเกงนําตะเกียงรั้วมาจุด คณะพรรค ๔ สหายถูกฝนสาดตองยายวง  ็ ํเขามารวมกลุมกันในหองโถง และไมมีเกาอี้นั่ง ตองนั่งบนเสื่อจันทบุรีที่เอามาจากบาน  พอฝนหาย ดวงจันทรคนขางแรมก็โผลพนขอบฟา สาดแสงสลัวลางไปทัวบริเวณ ความเงียบสงัด ื  ่ปกคลุมไปทัวทุกหนแหง ๔ สหายนังจิบเหลาและสนทนากันเบา ๆ ในที่สุดกิมหงวนก็นึกขึ้นไดวาที่นี่คือบานผี ่ ่สง ิ "เฮย นี่เรามาจับผีกันไมใชหรือ" เสี่ยหงวนพูดเสียงออแอ ดร. ดิเรกพยักหนา "ออไรน ๓ ทุมกวาแลว ไมมีเหตุการณอะไรที่นาตื่นเตนหวาดกลัวเลย เชื่อไอเถอะวะ ผีไมใชสสาร ผไมมตวตน ถาผีมีจริงโลกเรานี้ ก็จะตองอยูใตอิทธิพลของปศาจ" ี  ี ั ทนใดนนเอง มีเสียงหัวเราะและเสียงตบมือดังขึ้นขางบนของตึกหลังนี้ นิกรเผนพรวดขึนไปนังบน ั ั้ ้ ่ตกเจาคุณปจจนึก ฯ เจาแหวกอด ดร. ดเิ รกแนน หนาซีดเผือดเหมือนกระดาษ อกใจเตนระทึกเพราะความ ั  หวาดกลัว เจาคุณปจจนึก ฯ ผลักนิกรลงจากตักของทาน  "อายเปรต ตูดแหลมยังกะเข็ม เสือกมานั่งบนตักได" นกรกระซิบถามพอตาของเขาเบา ๆ ิ "คุณพอไดยนไหมครับ เสียงตบมือและเสียงหัวเราะเมื่อกี้นี้" ิ เจาคุณปลอบใจตัวเองใหเขมแข็ง ทัง ๆ ที่ทานเองก็กาลังปอดลอย ้ ํ
  • 13. "ไดยนแลว บางทีบานขาง ๆ เขาอาจจะมีการเลี้ยงรื่นเริงกันก็ได แตในหองนี้มันกอง ก็ฟงดูคลายกับ ิวามันดังมาจากชันบน" ้ เจาแหวพูดเสียงสั่นเครือ  "รับประทานไมใชบานขาง ๆ หรอกครับ รับประทานบานอยูไกลกันมาก ออย…ถาไมดีเสียแลวละ ครับ" ดร. ดเิ รกตวาดแวด "อยาขีขลาดไปหนอยเลยวะ ฉันรูดีวาคนอยางแกนะกลาอยางบาบิ่นทีเดียว" ้  เจาแหวฝนยิ้มอยางแหง ๆ  "ลาบากนกอยายอเลยครับ รับประทานผมบอกตามตรงครับวา ในโลกนี้ผมไมเคยกลัวอะไรเทาผี ํ ัเลย" นายแพทยหนุมหัวเราะหึ ๆ หยิบถุงยาเสนออกมาบรรจุกลอง แลวจุดสูบพนควันโขมง ทุกคนเงียบ กรบไมมใครพูดอะไรเลย ตางคนตางเงี่ยหูฟงเสียงตาง ๆ สักครูหนึ่งดเิ รกกหยิบกานไมขีดไฟออกมาจากกลัก ิ  ี ็รวม ๖ กาน หักกานหนึ่งออกเสียครึ่ง แลวพูดกับทุก ๆ คน "เฮ - เราตองการพิสูจนความจริงในเรื่องนี้ จับไมสั้นไมยาวกันโวย ใครไดไมสั้นตองขึ้นไปตรวจดูเหตุการณขางบน" นิกรอาปากหวอ เจาแหวพูดเสริมขึ้นดวยเสียงสั่นเครือ  "รับประทานผมก็ไมเกี่ยวครับ ขืนไดไมสั้นรับประทานผมช็อคตายแน ใครจะขึนไปไดครับ" ้ ดร. ดเิ รกทาตาเขียวกับเจาแหว ํ "ถาแกจบไดไมสน ฉันจะมอบไฟฟาเดินทางและปนพกใหแก มีปนพกอยูในมือกลัวผีมีอยางที่ไหน  ั   ้ัเพอความยุติธรรมทุกคนตองจับไมสั้นไมยาว ใครไมจับไมได" ื่ กมหงวนเดือดดาลขึ้นมาก็พรวดพลาดลุกขึ้นยืน ิ "กนเองหมอ กันจะขึ้นไปมือเปลาโดยไมตองมีปน" แลวเขาก็ลวงกระเปาหยิบรีวอลเวอร ๙ ม.ม. ัโยนไปบนตักนิกร "ผีมันจะวิเศษกวาคนไดอยางไรวะ" ดร. ดเิ รกหัวเราะชอบใจ "นัน - อายหงวนซีถึงจะแน อายแหวกับอายกรขี้ขลาดสิ้นดี ไป-อายเสี่ย ขึ้นไปดูใหเห็นเท็จจริง ่ หนอย คนอยางแกเขาเรียกวาคนมีเหตุผล ไมเชื่อถือในสิ่งที่เหลวไหล" เสยหงวนยดหนาอกขึ้นในทาเบง พยักหนากับเพื่อนเกลอของเขา แลวเดินตรงไปทีบนได แตแลวอา ี่ ื ่ ัเสยก็หยุดชะงักหมุนตัวกลับ ี่ "เฮ - ขึนไปซี" นายแพทยหนุมพูดเสียงหัวเราะ ้ อาเสี่ยสั่นศีรษะ เดินกลับมานั่งรวมกลุม "ไมกลาโวย อายใจนะมนไมกลัวหรอก แตขามันไมยอมเดิน" แลวกมหงวนก็สะดุงทาจมูกฟุดฟด  ั ิ ํกระซิบกระซาบบอกนิกร "แกไดกลนอะไรไหม"  ่ิ นิกรอมยิ้ม "กนปลอยออกมาเอง เมื่อกลางวันลอถั่วลิสงตมเขาไป แฮะ แฮะ" ั 
  • 14. เสยหงวนแยกเขี้ยว ยกฝามือผลักหนานายจอมทะเลนเต็มแรง ี่ "นีแนะ อายเราก็นึกวากลิ่นศพเสียอีก" ่ ดร. ดเิ รกกลาวขึ้นอยางเปนงานเปนการ "เฮย - จับไมสั้นไมยาวโวยพวกเรา" เจาคุณปจจนก ฯ ดึงกานไมขีดไฟมาจากมือดร. ดิเรกเปนคนแรก แลวทานก็ถอนหายใจโลงอก  ึ "ไมยาวโวย คอยยังชั่วหนอย" นายแพทยหนุมยื่นมือใหพลจับ นายพัชราภรณจบไดไมยาวเชนเดียวกัน เจาแหวถอยหลังกรูดเมื่อ ัดร. ดเิ รกมองดูหนาเขา "รบประทานผมบอกแลวนี่วาครับวาผมไมเกี่ยว" ั พลเอ็ดตะโรเจาแหวทันที "แกตองจบไมสนไมยาวเดี๋ยวนี้ ทําขี้ขลาดประเดี๋ยวพอจับมัดไวขางบนตลอดคืนหรอก เร็วอยา  ั  ั้ชักชา " เจาแหวรองไหยกหลังมือเช็ดนํ้าตา  "รับประทาน ถาเผือผมไดไมสนละครับ ฮือ - ฮือ - " ่ ้ั พลอดหัวเราะไมได "อายเปรต กลัวผีเสียจนรองไห" เจาแหวยกมือไหวเทพยดาอารกษ ขอใหดลบันดาลใหเขาจับไดไมยาว แลวก็เอื้อมมือหยิบกานไม ัขีดไฟในมือ ดร. ดเิ รก คอย ๆ ดึงออกมา พอแลเห็นไมขีดไฟเต็มกาน เจาแหวก็หัวเราะกาก  "โอย - รับประทานสินเคราะหไปที นึกวาเจอไมสั้นเขาใหแลว" ้ ดร. ดิเรกหันมาทางกิมหงวน "เอา แกจับ ระวังเจอไมสั้นเขานา"  อาเสยฝนยิ้ม คอย ๆ ยื่นมือเขามาดึงไมขีดไฟออกมาจากมือดเิ รกหนึ่งกาน แลวกมหงวนก็ยิ้มแกม ี่  ิแทบแตก "ยาวเฟอยเลย มือกันแนนก" ั นิกรทําเปนไก ผิวปากเพลงชาติเบา ๆ ขยับจะลุกขึ้น แตพลจับแขนไว "จะไปไหนอายกร" "แฮะ แฮะ ออกไปหาโอเลี้ยงกินสักแกวเดี๋ยวมา"  ดร. ดเิ รกพูดยิ้ม ๆ "ไมได แกตองจับไมสั้นไมยาวเสียกอน ขณะนี้ในมือกันเหลือไมสั้นและไมยาวอยางละอัน ไมแกก็กันนี่แหละจะตองขึ้นไปขางบน" นิกรทําตาละหอยนาสงสาร "ตงตางแกไดไมสั้น แกกลัวผีไหมหมอ" ิ๋ "โน - ฝรั่งไมเคยกลัวผ"ี นายจอมทะเลนกลืนนํ้าลายเอื๊อก "แตกันกลัวนี่หวา เอายังงก็แลวกัน แกขึนไปดีไหม"  ี้ ้
  • 15. "อูวะ ยังงันเรามาจับไมสนไมยาวกันหาหอกอะไรกันละ ทําอะไรมันตองยุติธรรมซีโวย เร็วอยา ้ ้ัชกชาหรือจะใหกันจับกอน" ั นิกรสะดุงโหยง "อะ ยังงนจะใชไดเรอะ แกรูนหวาอันไหนยาวอันไหนสัน" ั้  ่ี ้ "ออไรน ยูจับกอนซี เหลืออันไหนเปนของกัน"  นกรถอนหายใจเฮือกใหญ ิ "เอาวะ มา - จับก็จับ" นายแพทยหนุมยืนมือใหนายจอมทะเลนหยิบไมขดกานหนึง  ่ ี ่ "อันนี้ยาว" "ไมรได แลวแตแกเถอะ" นายแพทยหนุมพูดพลางหัวเราะพลาง "สําหรับกัน ถึงไดไมสั้นกันก็ไม ูแคร" นิกรดึงไมขดกานนั้นออกมา แตแลวเขาก็แทบลมจับ เมื่อเห็นกานไมขีดสั้นจูเพียงครึ่งเดียว ทุกคน ีหัวเราะขึ้นพรอม ๆ กัน "วา - ทําไมซวยยังงโวย" นิกรพูดเสียงออยนาสงสาร  ี้ นายแพทยหนุมยกมือตบศีรษะนิกรคอนขางแรง "เกดมาเปนลูกผูชายตองมีศีลมีสัตย ไปขนไปขางบน พิสจนใหทวทุก ๆ หอง" ิ ้ึ  ู ่ั นิกรมองขึ้นไปขางบน พยายามปลอบใจตัวเองใหเขมแข็ง "เอา - ตายเปนตายวะ ลองฟดกับผีดสกตัง เฮยสงขวดเหลามาโวยอายแหว ดื่มเพียว ๆ สักกงจะได ู ั ้ใจกลา ความจริงผีนะมนกไมนากลัวอะไรนัก เพราะมันไมมีตัวตนเหมือนอยางเรา" พูดจบนิกรก็รินตราขาวใส  ั ็ แกวยกขึ้นดื่ม ทนใดนนเอง ทุกคนก็สะดุงเฮือกไปตามกัน เมื่อไดยินเสียงหาว ๆ ของใครคนหนึ่ง พูดเสียงหัวเราะ ั ั้กังวานดังมาจากชั้นบน "เกง - เกงมาก พี่หมูนองยก ตบมือหนอยโวยพวกเรา ฮา - - " เสยงตบมอเสียงฮาดังขึ้นลั่นบาน นิกรกับเจาแหวกอดกันกลมดิก ดร. ดเิ รกผุดลุกขึ้นยืน ี ื "กนเอง ตองพิสูจนใหรูความจริงเดี๋ยวนี้ พูดจบนายแพทยหนุมก็ลวงกระเปาหยิบ ย.ู เอส. อารมี่ ๑๑ ั ม.ม. ออกมา พลฉุดแขนอาเสียลุกขึน ่ ้ "ไป - อายหงวน ปราบผีบานนีใหราบคาบเสียทีเถอะวะ มันชักจะมากไปเสียแลว"  ้ อาเสยพยกหนา ดึงแวนตาขอบกระเก็บเขากระเปา แลวรองตะโกนลัน ี่ ั ่ "เฮย - นกเลงจรงอยาหนนะโวย กูจะจับมึงใสหมอถวงนํ้าใหหมด" ั ิ  ี  กอนทีสามสหายจะเดินขึนบันไดไปชันบน เสียงปศาจก็ดังขึ้นเบา ๆ แตไดยินถนัด ่ ้ ้ "สเู จาทั้งหลาย บานนี้เปนที่สิงสถิตยแหงพวกขา ขาไมปรารถนาทารายใคร ขอใหสูเจาจงพากัน ํออกไปจากบานนี้เสยเถิด" ี "โอย" เจาแหวรองสุดเสียงหลับตาป "อิตปโสภควา…โหตุ…สพพตโย…ลูกกลัวแลว เจาประคุณ ิ  ั ี ีเอย"
  • 16. เสียงครวญครางเหมือนกับคนทีไดรบความเจ็บปวดแสนสาหัสดังขึน แลวก็มีเสียงโหยหวลของผู ่ ั ้หญิงแมลกออนกลอมลูก ระคนกับเสียงเด็ก ๆ รองไหแผวเบา ู    "อุแว อุแว อุแว" "เอเอ - นอนเสียนะลูกนะ ตื่นขึ้นมาแมจะหาไสคนใหกิน นอนเสียเถอะลูกคนดีของแม" "โอละเหเอย นาฬิเกตนดก ปลูกเอาไวแถมพกเอย ชาละวันเจาจะมีเมีย….." นิกรกับเจาแหวขนลุกซาผมตังชัน เสียงสุนัขบานใกลเรือนเคียงหอนวิเวกวังเวง ลมพัดกระโชกเขา ้มาวูบหนึ่ง "บรื๊อวว" นิกรรองลัน "เปดโวยอายแหว" ่ ทงสองตางลกขนยืน พากันวิ่งตื๋อออกไปจากหอง อาเสี่ยพลอยใจเสียใสตีนหมาโกยอาวติดตาม ั้  ุ ึ้ออกไป เจาคุณปจจนึก ฯ กับ ดร. ดเิ รกและนายพัชราภรณยนนิ่งเฉย แลวทานเจาคุณก็สะดุงเฮือก เมื่อแล ืเห็นเทาคูหนึงปรากฏอยูบนขันบันไดระหวางชองลูกกรง เทาคูนั้นไมไดสวมรองเทา โตกวาเทาธรรมดาประมาณ  ่  ้๕ เทา มันเหมือนกับเทาของผีตายที่กาลังขึ้นอึดทึ่ด ํ ่ ทานเจาคุณอกสั่นขวัญแขวน  "โวย - เปดโวยพวกเรา" เจาคุณปจจนึก ฯ รองเสียงหลง วิ่งจูดออกไปจากหองเตะตะเกียงรั้วกระเด็นหวือทําใหตะเกียงดับ คราวนี้ ดร. ดเิ รกกับนายพัชราภรณกพลอยเสียขวัญไปดวย ตางโกยอาวออกไปจากหองโถงทันที ็ คณะพรรค ๔ สหายออกมายืนรวมกลุมกันที่หนาตึก ซึ่งมืดมิดปราศจากแสงไฟ ตางคนตางมองดูหนากันและนิงเงียบไปนาน ในที่สุดเจาแหวก็เอยขึ้น ่ "รบประทาน ถาจะใหดี กลับบานเราเถอะครับ โอโฮ - มันดุอะไรอยางนี้ รับประทานเกิดมาจาก ัทองพอทองแม เพิ่งเคยเห็นผีดุขนาดหนักเชนนี้"  กิมหงวนถอนหายใจเฮือกใหญ "นากลัวบานนี้จะเปนที่ชุมนุมดาราผีโวย ไอยา…หัวใจแทบช็อค"  นิกรมองดูหนา ดร. ดเิ รกแลวหัวเราะ "ไงหมอ แกวาแกไมกลัวผีทําไมถึงโกยอาวออกมาละ" ดร. ดเิ รกทาหนาชอบกล ํ "อายกลัวนะไมกลวหรอก แตมันหวาดเห็นคุณพอทานวิ่งกับเจาพล ก็เลยวิ่งตามออกมา" พูดจบก็   ัหันควบมาทางนายพัชราภรณ "เสือกวิ่งออกมาทําไมวะ ทําใหกันเสียเหลี่ยมหมด" ั พลยิมแหย ๆ ้ "กนบอกไมถกเหมือนกันวา ทําไมกันวิ่งออกมา เสียงยายแมลูกออนคนนั้น เยือกเย็นจนขนลุกซู" ั ู เจาคุณปจจนึก ฯ ยกมือตบบาพล 
  • 17. "อาจะบอกความจริงใหรู บรอวร…. พูดแลวขนลุก อาวิ่งออกมาก็เพราะอาเห็นผีมันกาลังเดินลง ื๊  ํบันไดมา ใหตายเถอะวะ ตีนมันใหญเกือบเทาพระบาทหลวงพอโตวัดอินทร มันยืนนิ่งเฉยอยูบนบันไดเห็นแตทอนขา พออาเห็นเขาหัวใจแทบหยุด วิ่งแจนออกมาเลย" ดร. ดเิ รกยกมอลบคลาเคราของเขา ใชสมองคิดอยางหนักหนวงในเรื่องนี้ ในที่สุดนายแพทยหนุมก็ ื ู ํพดออกมาเปรย ๆ ู "มันเปนแปลกมาก ผมีผไมมี…บา…หรือมีโวย กันไมเคยผจญเหตุการณอยางนี้เลย" ี ี  เจาแหวพูดเสริมขึ้น "รบประทาน เชื่อผมเถอะครับ ผีตองมีแน ๆ ถาไมมีผี คําวาผีจะเกิดขึ้นไดอยางไร รับประทาน ผู ัใหญผเู ฒาก็ยืนยันวามีผีดวยกันทั้งนั้น"  ดร. ดเิ รกทาหนากะเรี่ยกะราดชอบกล ํ "อือ - นันนะซีโวย กันชักจะเลื่อมใสเสียแลว" ่ คณะพรรค ๔ สหายตางวิพากษวิจารณกันตอไป อํานาจแอลกอฮอลจากวิสกี้ตราขาวที่นิกรดื่มเขาไปเพียว ๆ ตงครึ่งแกว ทําใหนายจอมทะเลนมึนเมาจนแทบจะครองสติไมได และอํานาจเหลานี่เองทําใหนิกร ั้กลาหาญขึ้นอยางนาประหลาด  นกรโบกมือขวา แลวพูดกับเพื่อนดวยเสียงออแอ ิ "กนเอง กันจะปราบผีรายนีเอง" ั ้ เจาคุณปจจนึก ฯ อดหัวเราะไมได  "แกพูดหรือเหลามันพูด" "บะแลว" นิกรเอ็ดตะโร "มือชั้นนี้กินเหลาเมาก็ไมใชอายกรนะซีครับ ไมเมา - ผมไมเมา กินอีก ๕ ขวดกไมเ มา จริงแมะ อยาหนอยเลยนา พอตาไมใชพอตัวกลัวอะไรกับพอตา เฮย - อายแหว อาว - หายหัว ็ไปไหนแลว อายแหว"  เจาแหวเอื้อมมือเขี่ยแขนนิกร  "รับประทานยืนอยูนครับ"  ่ี "อาว - ขานึกวาคนอื่น ขอโทษที อึก…ไปทีรถไปเอากระเปาเครืองปลอมแปลงเปนผีมาใหขา ขา ๊ ่ ่ จะใชวธหนามยอกเอาหนามบง ผีมนหลอกเรา เราก็ตองหลอกมันบาง ไปเอามาเร็ว" ิี ั เจาแหวรับคาสั่ง รีบลงบันไดไปทีรถ "คาดิลแลค" เกง อาเสี่ยกมหงวนยิ้มใหนายพัชราภรณ ํ ่ ็ ิ "ไดการละโวย อายกรมันเอาเรื่องแน"  นิกรหัวเราะกาก ยืนโงนเงนเหมือนตนไมตองพายุ "ผไมมความหมายอะไรสาหรับนายนิกร" แลวเขาก็ยกมือตบบาเจาคุณปจจนึก ฯ "หรือยังไงพี่ชาย" ี  ี ํ  เจาคุณสะดุงโหยง "ใครเปนพี่มึง" นายจอมทะเลนขมวดคิ้วยน จองตาเขม็งมองดูทานเจาคุณ "ออ - คุณพอหรอกหรือครับ นึกวาใครประเดี๋ยวผมจะแสดงจับผีใหดู ไมยากเย็นอะไรหรอกครับจบลกแมวยังยากกวาจับผี อั๊วะ…อวก…" ั ู พลเอ็ดตะโรลัน ่
  • 18. "โนน - ไปอวกที่ขางลูกกรงนั่น"  นกรโบกมือ พลางพูดลิ้นไกสั้นแทบไมเปนภาษามนุษย ิ "มือชันนีแลว ถึงอวกก็ไมออก ของดี ๆ ทังนันทีกนเขาไป ที่รองอวกก็เพราะมันเมา อื้อฮือโวย บาน ้ ้ ้ ้ ่ิชองหมุนตื้อเลย นนลกอะไรกลม ๆ ลอยอยูขางหนากันโวย"  ่ั ู เจาคุณปจจนึก ฯ ทําปากจู  "หัวขาโวย ปูโธอายนี่ เมาเสียจนไมรูเรื่องรูราวอะไร"  เจาแหวถอกระเปาเสื้อผาขนาดกลางใบหนึ่ง เดินขึ้นบันไดมา แลวสงใหนกรอยางนอบนอม คณะ   ื ิพรรค ๔ สหายตางนั่งลงบนพื้นเฉลียงหนาตึกนั่นเอง ดร. ดิเรกเดินเขาไปในหองโถง หิ้วตะเกียงรั้วเดินออกมาทรุดตัวนังขางนิกร แลวจุดตะเกียงรั้วขึ้น ทําใหบริเวณหนาตึกมีแสงสวางพอมองเห็นกันถนัด ่ นกรเปดกระเปาเสื้อผาออก หยิบขาวของในกระเปาออกมาวางบนพื้น ยกหนากากผีขนสวมหนา ิ  ้ึมันเปนหนากากรูปหัวกะโหลกผี ดร. ดเิ รกหัวเราะชอบอกชอบใจ "เวล - เวลเหวล เขาทีโวย" นายจอมทะเลนเลิกหนากากขึ้นไปไวที่หนาผาก "แกคอยดู กันจะหลอกใหอายพวกผีในบานนี้วิ่งแจนไปตามกัน" พูดจบนิกรก็ลุกขึ้นถอดเสื้อเชิ้ต ออกโยนลงบนหัวเจาแหว แลวหยิบเสื้อยืดแขนยาวสีดา ขึนมาสวมใสแนบสนิทเนือ ํ ้ ้ บัดนี้ นิกรอยูในชุดสีดาลวน เขาดึงหนากากผีลงมาปดหนาตามเดิม ฤทธิสราทําใหเขา  ํ ์ ุสะเงาะสะแงะบุกเขาไปในหองโถงอยางอาจหาญ แตแลวในนาทีนนเอง นิกรก็เดินออกมาอยางรีบรอน ดึงหนากากขึนไวบนศีรษะ กลาวถามเจาแหว ั้ ้ดวยเสียงสั่นเครือ  "เฮย - คาถากันผีวายังไงโวย" เจาแหวอาปากหวอ "รับประทาน นะ มะ พะ ธะ ครับ" นิกรพยักหนาหงึก ๆ กลาวกับคณะพรรคของเขา "เอาละ กนจะแสดงการจับผีใหดูเดี๋ยวนี้ แตตองรองยี่เกทาลายขวัญพวกผีเสียกอน มันจะไดรูวา ั ํมอชั้นกันเหนือมันมาก" ื แลวนิกรก็รองยี่เกเสียงลั่นบาน  ผีเอยผีจงฟง กระดิ่งทองชื่อดังผูศักดา จะมาจับพวกเจาเอาใสหมอ ไปถวงนําใหมนมาระนอหรือวามรณา ้ ั กระดิ่งทองคนดีมีฤทธา…. นิกรรําเขาไปในหองอยางอาจหาญ ยกมือดึงหนากากผีลงมาปดหนา อํานาจแอลกอฮอลทําใหเขากลาอยางบาบิ่น แตแลว…พอยางเทาเหยียบขั้นบันไดขั้นแรกที่จะขึ้นชั้นบน กระดิ่งทองก็แทบจะหายเมา เขาลวง   กระเปากางเกงหยิบไฟฟาเดินทางดวงเล็ก ๆ ขึ้นมาเปดออก คอย ๆ เดินขึนบันไดไปทีละขัน ้ ้ พอถึงขันพักบันได นิกรก็หยุดชะงัก เมื่อไดยินเสียงตึงตังโครมคราม เหมือนกับคนสองคนปลํากัน ้ ้
  • 19. "เอ - เอากูละโวย นะ มะ พะ ธะ " ความเมาหายไปในราว ๙๐ เปอรเซ็นต นายจอมทะเลนพยายามปลอบใจตัวเองใหเขมแข็ง พูดกับตนเองเบา ๆ "ฮึ - ไมกลัววะ ขณะนี้เราก็เปนผีเหมือนกันซีวะ" กระดงทองแขงใจเดนขนไปบนชนบน ทามกลางความมืดซึ่งมีแตแสงไฟฟาเดินทางเทานั้น พอขึ้นมา ่ิ ็ ิ ้ึ ้ัขางบนนกรกหามลอพรืด หัวใจของเขาแทบจะหยุดเตน เมื่อเขาแลเห็นแมวดาตัวหนึ่งยืนอยูที่ประตูหอง  ิ ็  ํ "หงาว - หงาว - หงาว มาทําไม….มาทําไม" นิกรกลืนนํ้าลายเอือก ถอยหลังกรูด มือที่ถือไฟฟาเดินทางสั่นรัว เจาแมวนัยนตาวาวรูปราง ๊อัปลักษณนาเกลียดนากลัว มันจองมองดูนิกร และกรอกหนาไปมา "หงาว….หงาว มาทําไม…มาทําไม" นายจอมทะเลนเลิกหนากากผีขึ้น ตวาดแมวเสียงลั่น "มาทาไมกงการอะไรของมึงดวยละ" ํ เจาแมวดําแยกเขี้ยวขาว  "หงาว…หงาว… กี่โมง… กี่โมง… กี่โมง " นิกรจยปาก ยกนาฬิกาขอมือหนาปทมพรายนํ้าขึ้นมองดูเวลา แลวตอบเจาแมวดําอยางเสียไมได ุ  "สามทุมโวย" "หงาว… หงาว…หงาว กี่โมง…กี่โมง.." "ปูโธ บอกวาสามทุม"  เจาแมวดําเอียงคอไปมา "หงาว…หงาว….กวา….กวา…" นายจอมทะเลนยกมือเกาศีรษะ "มงรดีแลวเสือกมาถามทาไมเลา ไป…ชูว ไปใหพน ยังจะมองหนาอีก หรือจะเอาอะไรก็วามา" ึ ู ํ  เจาแมวดํารองครางตอไป "หงาว…หงาว….หงาว… กระเทียมดอง" นิกรหัวเราะคิก ๊ "กูจะไปเอาทีไหนมาใหมงวะ" ่ ึ เจาแมวดําเดินผานหนานิกร วิ่งปราดเขาไปในอีกหองหนึ่ง นิกรรีบดึงหนากากผีลงมาปดหนาตามเดม เดนเขาไปในหองทางขวามือ ซึ่งเปนหองนอนอันกวางขวาง แตภายในหองวางเปลา ไมมีขาวของหรือ ิ ิ เครื่องตกแตงอะไร อกครงหนงทนกรขนลุกซู เมื่อไดยินเสียงเด็กแดง ๆ รองไหเบา ๆ เสียงเด็กดังขึ้นในหองนี้เอง แต ี ั้ ึ่ ี่ ิมองไมเห็นตัวเด็ก "อุแว…อุแว…อุแว…แควก…แควก "   นกรมองซายมองขวาทาหนาเลิกลัก ฉายไฟกราดไปทัวหอง คนหาตัวเด็ก ทันใดนั้นเองเขาก็แวว ิ ํ ่ ่เสียงผูหญิงปลอบลูก 
  • 20. "นิง…นงนะลกนะ โถ…นมตมก็ไมกินจะกินไสคน เดี๋ยวเถอะลูกมันขึ้นมาแลว แมจะควักไสมัน ่ ่ิ ูมานะลูกนะ" สนขบานใกลเรือนเคียงหอนเกรียว รับกันเปนทอด ๆ นิกรอกสั่นขวัญแขวน ยกมือขวากุมกนของ ุ ั เขาไวกลัวจะถูกลวงไส และรีบถอยหลังออกไปจากหองนัน ้ บัดนี้ นกรยอมรบสารภาพวา ความหวาดกลัวปศาจไดบังเกิดขึ้นแกเขาเหลือที่จะกลาว เขาแข็งใจ ิ ับุกเขาไปในหอง ๆ หนึง พอโผลประตูเขาไปนิกรก็แทบช็อค ่ รางอันทะมึนของปศาจตนหนึง สงประมาณ ๘ ฟุตมีแตคอไมมีศีรษะ กาลังขึ้นอึดทึ่ด นํ้าเหลืองไหล ่ ู ํ ่เยิม เนอตัวเหมือนปลาเจายืนเดนอยูกลางหอง ้ ื้ ผีตอผีประจัญหนากันแลว  "โอย ! " นิกรรองสุดเสียง "เอะ " เจาผีหวขาดอุทานขึน ั ้ ครันแลวตางคนตางก็กลัว พากันวิงหนีไปคนละทิศละทาง เสียงตึงตังโครมครามดังลั่นบาน นิกรเผน ้ ่พรวดลงบันไดมาอยางรวดเร็ว "โอย ! ชวยดวยโวย ผหลอก" ี นายจอมทะเลน วิ่งกระหืดกระหอบ ออกมาจากหองโถง ถอดหนากากผีโยนทิ้งตรงเขามาหาคณะ พรรคของเขา ทันใดนันเอง ไฟฟาก็สวางพรบขนทวบาน สายไฟหัวถนนทีชารุด ชางไฟฟาไดมาแกไขอยูเกือบชั่ว ้ ึ่ ึ้ ั่ ่ํโมง เพิ่งเรียบรอยเดี๋ยวนี้เอง นกรปากซีดตัวสั่นงันงก มีกิริยาเหมือนกับจะเปนลม ดร. ดเิ รกเอื้อมมือไปจับแขนเขยา ิ "เฮ - เจออะไรเขา" นกรพูดแทบไมเปนภาษามนุษย ิ "ผะ…อี๋ เจอะ…ผี…ผ.ี .หะ…หัวขาด…ออย…ผีไมมหว" ี ั กมหงวนหัวเราะหึ ๆ ิ "ผีไมมหว ก็ใชไมไดซี แลวมันจะมองเห็นรึ" ี ั นกรตัวสั่นงันงก ิ "ไมเ อาแลวมนดุฉิบหายเลย รูปรางสูงใหญกวาเรามาก มีแตคอไมมีหัว ยืนจังกาอยูกลางหอง กันนึก  ัวาชอคตายเสยแลว นึกไมออกวากันวิ่งลงมาไดอยางไร อื้อฮือโวยใจคอหายหมด" ็ ี ดร. ดิเรกขมวดคิ้วยน "อิท อิส วันเดอะฟุล…เปนแปลกแน มายกอด…ฝรั่งเชื่อแลววาโลกเรานี้มีผีแนนอน แตไอจะตองเปน ผูพชตผี วิทยาศาสตรเทานั้นที่จะชวยใหกันจับผีคณะนี้ใหได"  ิิ เจาคุณปจจนึก ฯ มีใบหนาเครงเครียด  "เอาเรื่องโวย ดุไมใชเลน" พลพยกหนากับเจาแหว ซึ่งยืนนัยนตาปรืออยูขางนิกร ั "อายแหว ไฟฟามาแลว เอ็งทําใจปาขึ้นไปดูเหตุการณขางบนหนอยเถอะวะ" เจาแหวทําคอยน
  • 21. "รับประทานไมไหวแนครับ รับประทานผมตาแหกยิ่งกวาคุณนิกรหลายเทานัก บรือวร รับประทาน ๊ผมอยากกลับบานเต็มทนแลว" นายพัชราภรณหวเราะหึ ๆ ลวงกระเปาหยิบปนพกออกมา แลวพูดกับคณะของเขา ั "ไปโวยพวกเรา ขึ้นไปดูหนอยเถอะวะ อายผีหัวขาดตัวนั้น ถามันมีอิทธิฤทธิ์มันคงไมกลัวแสงไฟ ถาพบมันเขาชวยกันระดมยิงเลย" เจาแหวรองขึ้นดัง ๆ "รับประทานเอามันครับ ไชโย รับประทานคุณนําหนา ผมเปนขีขา รับประทานผมอยูขางหลัง" ้  เจาคุณปจจนก ฯ ยกเทาเตะเจาแหวพลั่กเขาให  ึ "นีแนะ หมันไสนก" ่ ่ ั ครันแลว นายพัชราภรณกถอปนพกเดินนาหนา พาเพื่อนเกลอของเขาและทานเจาคุณปจจนึก ฯ ้ ็ื ํกับเจาแหวบุกเขาไปในหองโถง แสงไฟฟาสองสวางจาราวกับกลางวัน ชนบนของตวตึกเงียบกริบ ไมมอะไรผิดปกติ ทั่วทุกหองมีแสงไฟฟาสองสวาง คณะพรรค ๔ สหาย ั้ ั ีเดนสายสายตาดู ดร. ดเิ รกกมลงเก็บอะไรชิ้นหนึ่งขึ้นมาถือ ิ "อะไรวะหมอ" พลถาม ดร. ดเิ รกหัวเราะ "สงสัยจะเปนขีตกแกโวย" แลวเขาก็เก็บใสกลักไมขีดไฟของเขา ้ ุ กมหงวนทาตาปริบ ๆ มองดูนายแพทยหนุมอยางแปลกใจ ิ ํ "จะเก็บไปหาหอกอะไรวะ" ดเิ รกชักฉิว "ไมใชกงการอะไรของแกหรอกนะ กันมีสนดานเปนนักสืบ เห็นอะไรก็ตองเก็บไวเปนหลักฐานกอน"  ั เจาแหวกมลงเก็บกนบุหรี่กนหนึ่งขึ้นมาสงให ดร. ดเิ รก  "รับประทานกนยานีเอาไหมครับ" ่ "ออไรน แกดีมาก เห็นอะไรอีกเก็บมาใหฉนเถอะ" ั เจาแหวยิ้มแหง ๆ "รับประทานเห็นจะไมมีครับ นอกจากใยแมงมุม" การสํารวจชันบนของตัวตึกไดกระทํากันอยางละเอียดถี่ถวน แตไมไดประโยชนอะไรเลย ทุกสิงทุก ้ ่อยางเงยบกริบ ปราศจากเสียงกระโตกกระตากของภูติผีปศาจ  ี สีหนาของ ดร. ดเิ รกแจมใสขึ้นผิดปรกติ นายแพทยหนุมกวาดสายตามองไปรอบ ๆ บริเวณ แลวเขา กพดกับคณะของเขา ็ ู "ผีมนคงกลัวแสงสวาง เห็นจะเลิกหลอกกันแลว ลงไปขางลางเถอะพวกเรา" ั นิกรรองเอะอะขึนทันที ้ "วาไงโวยผี เกงจริงออกมาซีวะ ถุยผอะไรวะกลวแสงสวาง นกเลงจริงขอดูใหถนัดหนอยเถอะนา"  ี ั  ัแลวนกรก็สะดุงโหยง เมื่อพลเอื้อมมือขวามาวางบนบาเขา "ปูโธโวย มือเย็นยังกะผี แหม - ใจหายหมดเลย"  ิ  พลหัวเราะกาก "แกนะทาดีแตทีเหลว เกงจริงแกลงไปทีหลังเอาไหมละ" 
  • 22. นายจอมทะเลนยิ้มแหง ๆ "ไมเ อาโวย ประเดี๋ยวเกิดเอกสเิ ดนไฟฟาดับวิ่งตับแตกเลย ไปเถอะ ลงไปคุยกันขางลางดีกวา" ็  คณะพรรค ๔ สหายพากันลาถอยลงมาจากชั้นบนของตัวตึก โดยมีนิกรกับเจาแหวเดินนําหนา ทุกคนออกมาที่เฉลียงหนาตึก ดร. ดเิ รกจูงมือนายพัชราภรณพาลงบันได ตรงไปทีรถแลวกระซิบกระซาบบอก ่ "กนจะจับผีรายนี้ใหได" ั "แกจะทายังไง" ํ นายแพทยหนุมเมมปากแนน "กันขอเวลากลับไปบานสองชัวโมง กันจะกลับมานี่ราว ๕ ทุม แกกับพวกเรานั่งคุยกันอยูในหองโถง ่ และถามเี สยงประหลาดดังขึ้นขางบน ก็เฉย ๆ เสียไมตองขึ้นไปดู กันรับรองวากันจะใชวิชาวิทยาศาสตรของกัน  ีจับผีรายนี้ใหได" พลทําหนาฉงน "เอ - แกจะจับยังไงโวย" "เอาเถอะเปนเรองของกันเอง แตวาแกอยาบอกใครเปนอันขาดวา กันจะไปเอาเครื่องมือจับผี"  ื่ พลพยักหนารับรอง "ไปเถอะหมอ กนอยากจะดูความสามารถของแกเหมือนกัน กันเองก็เพิ่งจะเชื่อถือในเรื่องผีสางวันนี้ ัแหละ ไมอยากจะเชื่อมันก็มีเหตุผลที่ควรจะเชื่อ" ดร. ดเิ รกไมพูดอะไรอีก เอื้อมมือเปดประตูตอนหนา "คาดิลแล็ค" เกง แลวกาวขึ้นไปนั่งประจําที่คนขบ ชะโงกหนาออกมารองตะโกนเรียกเจาแหว ั "เฮ - ออกไปเปดประตูหนาบานทีโวย" นิกรรองตะโกนถาม "ไปไหนหมอ" นายแพทยหนุมจาเปนตองโกหกนิกร ํ "ไปราชวงศโวย ไปซื้อของวางมาใหพวกเรากินยังไงละ" นกรยิ้มหวานจอย ิ "ของอั๊ว เอาหอยนางรมทอดนะ กวยเตียวเนือสับดวย เอาอยางละสองหอโวย ไอสครีมใสกระปอง ๋ ้มาดวยก็ด"ี ดร. ดเิ รกเอื้อมมือเปดสวิทไฟ สตาทเครองเขาเกียรเปดไฟหนาทายรถ นํารถเกงคันงามแลนออกไป  ื่จากบานผีสง ิ ทบานพัชราภรณ ี่ มนเปนเวลาประมาณ ๒๑.๐๐ น. เมีย ๆ ของ ๔ สหายกับเจาคุณประสิทธิ์ ฯ และคุณหญิงวาดกาลัง ั  ํนังสนทนากันถึงเรื่องผีบางกะป ทีคณะพรรค ๔ สหายกําลังไปพิสูจนความจริงในเรื่องนี้ ่ ่ การสนทนาสนสดลง เมื่อเสียงแตรไฟฟาของรถ "คาดิลแล็ค" เกงดังกังวานขึ้น ้ิ ุ "มาแลว กลับมาแลว" คุณหญิงวาดพูดขึ้นดวยความดีใจ รถเกงคันงามแลนมาหยุดเทียบบันไดตึกพอดี ดร. ดเิ รกเปดประตูกาวลงจากรถ วิ่งเหยาะ ๆ ขึนบันได  ้ตรงเขามาในหองโถง
  • 23. "หมอ ! " เสียงแจว ๆ ดังขึนพรอม ๆ กัน ้ ดเิ รกยมแปน ปราดเขามานั่งรวมกลุม ประไพถามขึนทันที ิ้ ้ "วาไงคะหมอ ทําไมถึงกลับมาคนเดียว"  ดเิ รกวา "ไดเรื่องแลวครับ พวกผมเผชิญกับผีทบานนัน อยางนาตื่นเตนทีเดียว"  ่ี  ้ คณหญงวาดเขยิบเขามานั่งเบียดเสียดเจาคุณประสิทธิ์ ฯ ุ ิ "ตายตาย มันติดรถมาดวยหรือเปลาก็ไมรู"  "ปูโธ" ทานเจาคุณเอ็ดตะโร "ขี้ขลาดเหลือเกินยายน"ี่  คุณหญิงยกขาทั้งสองขึ้นมาวางบนโซฟาร "ก็ดิฉันกลัวนี่นะ" "เลาใหพวกเราฟงบางซิคะ เมื่อตอนสองทุมนึกจะตามไปที่นั่นแลว แตคณอาหญิงทานหามไว"   ุ ดร. ดเิ รกเลาเหตการณที่เกิดขึ้นใหฟงโดยตลอด ทุกคนนิ่งฟงดวยความสนใจยิ่ง ประไพกอดนวลละ  ุออแนน หนาซีดเผือด นัยนตาลอกแลกแสดงความหวาดกลัวจนออกนอกหนา "ตายตาย" นวลละอออุทาน "ดุอะไรยังงกไมรู มินาละ ถึงไมมีใครกลาอยูที่นั่น อยย…ขนลุกซูไป ี้ ็ ื หมดเลย" เจาคุณประสิทธิ์ ฯ กลาวถาม "แลวแกกลับมาทําไม" นายแพทยหนุมยิ้มออนโยน "ผมกลับมาทําธุระอะไรนิดหนอยครับ รับรองวาคืนนี้ผมจะจับผีคณะนี้ใหได" คุณหญิงวาดหนาเหรอ "ระวังนะดิเรก ถาพลาดพลั้งถึงตายทีเดียว หรือแกมีเวทยมนตคาถา"  ดร. ดเิ รกหัวเราะ "เปลาครับ ผมจะจับดวยเครื่องมือวิทยาศาสตร" พูดจบเขาลุกขึ้นยืน "ผมไปละครบ" ั ทามกลางเสยงจอกแจกจอแจ นายแพทยหนุมรีบเดินออกไปทางหลังตึก ตรงไปหองทดลองวิทยา  ี ศาสตรของเขา พอเขามาในหองเขาก็เปดไฟฟาทุก ๆ ดวงสวางจา ดเิ รกตรงมานั่งที่โตะกลองจุลทัศน ลวง  กระเปาหยิบกลองไมขดไฟและกนบุหรี่ กับของกระจุกกระจิกอีกสองสามอยางออกมา ี ดร. ดเิ รกหยิบกอนกลม ๆ ที่เขาหลอกนายพัชราภรณวาขี้ตุกแก วางลงใตกลองจุลทัศน แลวกมลง พจารณาดดวยกลอง ใชกานไมขีดเขี่ยมันออก เขาบอกตัวเองวาวัตถุชิ้นนี้เปนยางเหนียว ๆ ชนิดหนึ่งคลายกับ ิ ู  ยางนา นายแพทยหนุมยิ้มออกมาได ตรวจดูกนบุหรี่ตอไป ํ้ มันเปนบุหรี่ชนิดเกล็ดทอง ซึ่งยังใหมเอี่ยม ดิเรกสันนิษฐานวากนบุหรีกนนี้ เพิ่งถูกทิ้งจากปากใน ่สองสามชัวโมงนีเอง พรรคพวกของเขาทุกคน ลวนแตสบบุหรีนอก แมกระทั่งเจาแหวก็สูบการิคเปนประจา ่ ่ ู ่ ํ นายแพทยหนุมพิสจนหลักฐานอืน ๆ ตอไปอีก ซึ่งเขาเก็บเอามา มีฝอยเชือกมะลิลาเสนหนึ่งยาวไม ู ่ถงคบ และเลกเทาดายหลอด นอกจากนี้ก็มีผาดาขนาดผาพันแผลหนึงผืน ยาวประมาณหนึ่งเมตร กวาง ๒ นิว ึ ื ็ ํ ่ ้เมือเขายกขึนดม เขาก็รูสึกวา ทีผาทาฟอสฟอรัสไวบาง ๆ ถาหากวาเขาดับไฟฟาในหองนี้ ก็จะเห็นฟอสฟอรัส ่ ้ ่ เปนสเี รองรองอยางถนัด แนละผาชิ้นนี้คือเครื่องอุปกรณของพวกผีที่บานนั้น สวนยางเหนียวคลายขี้ตุกแกก็เชน  ืเดยวกน ใชทาโปะตามเสื้อผาใหหนาจนมองเห็นเหมือนกับศพกําลังขึ้นอึ่ดทึ่ด ี ั
  • 24. ดร. ดิเรกผิวปากหวือ "ออไรน ออไรน ผีรายนี้เสร็จกูแน"  เขาลุกขึนเดินไปลางมือฟอกสบูเรียบรอยทีอางลางหนา แลวเดินมาที่ตูไมใบหนึ่ง เปดตูออกหยิบ ้  ่วตถุกลม ๆ สดํามะเมอมขนาดผลสมออกมา มันคือลูกระเบิดนําตาที่นายแพทยหนุมประดิษฐคิดขึ้น เขามองดู ั ี ื่ ้มนแลวเก็บใสกระเปากางเกง ั  การพิสจนหลักฐานของ ดร. ดเิ รกนบวาไดผลเปนที่พอใจเขาทุกประการ ดเิ รกจัดแจงปดไฟฟาทุก ู ัดวงในหองทดลองวิทยาศาสตร แลวพาตัวเดินออกไปจากหองอยางรีบรอน  พอเขามาในหองโถง นายแพทยหนุมก็ยิ้มใหทานผูใหญและเมีย ๆ ของ ๔ สหาย  "ผมจะไปจับผีเดี๋ยวนี้ ใครจะไปกับผมบางก็ไปซีครับ" คณหญิงวาดลืมตาโพลง ุ "โอย ! - ไมเ อาแลวพอคุณ อยูดี ๆ ไมวาดีหาเรื่องใหผีหักคอ" ดเิ รกหัวเราะ "ผมรบรองครับ อายพวกนี้เปนผีเกไมใชผีจริง" ั "ผเก" ประภาอุทาน "คนปลอมเปนผีหรือคะ" ี "ออไรน ออไรน"  ๔ นางปรึกษาหารือกันชวนกันไปดูผี แตแลวก็ไมมีใครกลาไป ดร. ดเิ รกยกหูโทรศัพทขึ้นหมุนหมายเลข ตอไปทีบาน พ.ต.ต. พินต พันธุรตน รองผูกากับการแหงกองปราบพิเศษ ซึ่งเปนเพื่อนรักเพื่อนเกลอ และรู ่  ิ ั ํจักคุนเคยกับ ๔ สหายเปนอยางดี "ฮัลโหล ทีไหน" ่ มเี สยงพูดมาตามสาย ี "บานพันตํารวจตรีพินิตครับ" "ออ - ดีแลว คุณพินตอยูหรือเปลา" ิ  "อยูขอรับ ทานกาลังแตงตัวจะไปตรวจงานที่กองปราบ ฯ เดี๋ยวนี้"  ํ "งนเรอะ ชวยบอกทานมาพูดกับฉันหนอยซี ฉันดอกเตอรดิเรก ณรงคฤทธิ์" ั้ "ครับ กรุณารอสักครูนะครับ"  ดร. ดเิ รก ผิวปากเพลงฝรังเบา ๆ แตแลวก็หยุดผิวเพราะราคาญตัวเอง ทีผวไปแลวฟงไมรเรือง นาย ่ ํ ่ ิ ู ่แพทยหนุมรออยูสกครู ก็มีเสียงหาว ๆ พูดมา   ั "ฮัลโหล หมอเรอะนี่อั๊วพูดโวย" นายแพทยหนุมอมยิ้ม "เออ - กนเอง มีเรื่องสําคัญที่จะใหแกชวย แกคงจะรูเรื่องผีที่บานบางกะปแลวไมใชหรือ" ั "ออ - รูแลว ขณะนีตารวจกาลังสืบสวนโดยทางลับ"  ้ ํ ํ ดเิ รกวา "ไมตองสืบสวนอะไรอีก ขณะนี้พรรคพวกของกันอยูที่บานนั้น แกรีบพาตารวจสักหาหก   ํคนไปทีบานนั้นเถอะ พวกเราผจญกับผีมาตั้งแตหัวคําแลว" ่ ่ "ดทเี ดยว กนกาลังจะไปกองปราบ ฯ เดี๋ยวนี้ อยางชาอีกครึ่งชั่วโมงกันจะไปถึงที่นั่น แกพูดมาจาก ี ี ั ํไหนหมอ"
  • 25. "บานพัชราภรณ เลิกกันนะพินต ขอใหแกรีบพาตารวจไปพบกับพวกเราที่นั่นโดยเร็วที่สุด" ิ ํ นายแพทยหนุมวางหูโทรสศัพทลงบนเครื่องของมัน แลวเดินมาหาเมีย ๆ ของ ๔ สหาย และทานผู ใหญทงสอง ้ั "ผมจะไปจับผีละครับ ใครจะไปกับผมบาง" คณหญิงวาดสั่นศีรษะแลวโบกมือ ุ "ไปเถอะพอมหาจาเริญ อาไมรบประทานหร็อก" ํ ั ดเิ รกรีบเดินออกไปจากหองโถงทันที หลังจากนั้น ๑๐ นาที ดร. ดเิ รกก็มาปรากฏตัวขึ้นที่บานหลังนั้นเขาขับ "คาดลแลค" เกงเลี้ยวเขามาในบานอยางรวดเร็ว ตรงมาหยุดหนาตึกนิกรออกมารับหนาเขา ิ ็ ดร. ดเิ รกเปดประตูกาวลงจากรถ และยิ้มใหนิกร "เฮ ไหนละหอยทอด" ดเิ รกหัวเราะ "เปลา กันหลอกแกนะ กันไปบานมาตางหาก ไมไดไปราชวงศหรอก" นิกรชักฉิว "แลวกันโวย อายเรากาลังหิวจนแสบไส ดันโกหกใหเราคอยเกอได โธ - ชั่ว ๆ ดี ๆ ซื้อบะหมี่มาฝาก ํสกหอก็ยังด"ี ั นายแพทยหนุมเดินเลยเขาไปในหองโถง เจาคุณปจจนึก ฯ พล นิกร และอาเสี่ยกิมหงวนตางมองดู เขาเปนตาเดียว "ไปไหนมาวะ" เสี่ยหงวนถาม "ไปเอาเครืองมือจับผีทบาน" พูดจบก็หันมาทางเจาแหว "เฮย - ลงจากตึก หาไมไผหรือไมรวก ่ ่ี ขนาดใหญยาวไมตํากวา ๒ วามาใหขาสักอันเถอะวะ"  ่ เจาแหวกลาวถามเบา ๆ  "รับประทานเอามาทําไมครับ" ดร. ดิเรกจุยปาก "เถอะนา ฉันบอกใหแกไปหามา แกทําตามคําสั่งฉันก็แลวกัน" เจาแหวเดินลอยหนาเฉิบ ๆ ออกไปจากหองโถง ดร. ดิเรกทรุดตัวนังบนเสือจันทบุรี แลวกลาวกับ  ่ ่คณะพรรคของเขาอยางเปนงานเปนการ "กนยนดจะบอกใหพวกเราทราบวา พวกผีในบานนีนะ ลวนแตผีเกทั้งนั้น กันพรอมแลวที่จะจับมัน ั ิ ี ้ ดวยลกระเบิดนาตา ที่กันไปเอามาจากบาน"  ู ํ้ ทุกคนทําหนาตื่นไปตามกัน "กผมนไปหมดแลวนี่หวา" นิกรพูดยิ้ม ๆ "ตั้งแตไฟฟาเปด ไมเห็นมีอะไรกระโตกกระตากอีกเลย" ็ี ั นายแพทยหนุมยิ้มเปนนัยชอบกล "อยู ผยงอยูแน ๆ ประเดี๋ยวกันจะจับใหดู มันยังชุมนุมกันอยูในบานนี้แหละ ความจริงมันไมดุราย ีัอะไรหรอก" เจาคุณปจจนก ฯ มองดูนายแพทยหนุมแลวถอนหายใจเฮือกใหญ  ึ "ดิเรก"
  • 26. "เยส" "สตสมปชญญะของแกยังดีอยูหรือวะ พอไมเขาใจเลยที่แกจะจับผี" ิั ั ดร. ดิเรกชักฉิว ""เฉยเถอะ คุณพอเฉยดีกวา มีตาดูมีหูฟงก็แลวกัน" "อวะ แกจะไมใหฉันไดพูดวิพากษวิจารณอะไรบางเชียวเรอะ ผีมันมีตัวมีตนอยางเราเมื่อไรแกจะได ุจับมันได พอสงสัยวาแกจะคิดฟุงซานมากเกินไปเสียแลว" นิกรพูดขัดขึ้น "เฉยนาคุณพอ เฉย ๆ เปนดีทสด คนอยางดเิ รก คุณพอก็ทราบแลววามันไมเคยทําอะไรไมสําเร็จ ่ี ุเมอมนจะจบผกหมายความวามันตองจับใหได และถาจับไดก็หมายความวา พวกเราเปนผูพิชิตผี" ื่ ั ั ี็ เจาคุณปจจนึก ฯ พยักหนาหงึก ๆ  "เออ เฉยก็เฉย" เจาแหวเดินลากไมกระบอกลําหนึ่ง ยาวประมาณ ๕ เมตร ตรงเขามาในหองโถง นายแพทยหนุมกลาวกับคณะของเขาทันที  "ไดการแลวพวกเรา ขึ้นไปขางบนเถอะกันจะแสดงการจับผี ดวยไมกระบอกและระเบิดนาตาใหดู   ํ้อายผีเหลานันจะยอมจํานนกันอยางราบคาบ กันโทรศัพทบอกไปทีพนตํารวจตรีพินิตแลว เจาพินิตรับปากจะ ้ ่ ันําตารวจมาที่นี่โดยเร็วที่สุด" ํ ทกคนมองดู ดร. ดเิ รกดวยความแปลกใจไปตามกัน ตางลุกขึ้นจากเสื่อจันทบุรีตามนายแพทยหนุม ุ ขึนบันไดไปชันบน เจาแหวลากกระบอกไมไผลํานั้นติดตามขึ้นไปดวย และกวาจะนาไมกระบอกขึ้นมาไดก็ ้ ้ ํลาบากยากเย็นไมใชนอย ํ นายแพทยหนมพาคณะพรรคของเขา เขาไปในหองทางขวามือซึ่งเปนหองใหญที่สุด แสงไฟในหอง  ุสองสวาง เขาเริมตนแถลงความจริงในเรืองผีรายนีใหพรรคพวกเขาทราบทันที   ่ ่ ้ "ผีไมใชสสาร ไมมีตัวตน ถาผีมีจริงก็จะมีแตดวงวิญญาณลอยลองอยู ซึ่งเราไมอาจมองเห็นไดและมันจะหลอกหลอนเราควักไสควักพุงแลบลินปลินตา ยอมเปนไปไมได เพราะมันไมมีรางกายเหมือนเรา" ้ ้   นิกรกลืนนํ้าลายเอื๊อก "แลวอายผีหัวขาดที่มันเลนงานกันเลา"  นายแพทยหนุมหัวเราะกาก "โน มันไมใชผี มันคือคนธรรมดาอยางเรานี่แหละ" เจาคุณปจจนึก ฯ ทําหนาตืน ๆ  ่ "คนทีไหนเลา บนตึกนีมนมีทหลบซอนเมือไร มองดูซิเตียนโลงออกอยางนี้" ่ ่ ั ่ี ่ กิมหงวนหัวเราะหึ ๆ ชําเลืองหางตามองดูทานเจาคุณแลวกลาวขึ้น "จริงแฮะ เตยนโลงเลย" ี  ทานเจาคณ หันมายกเทาขวาเหวี่ยงลูกแปถูกกนอาเสี่ยดังพลั่ก   ุ "นีแนะเตียนโลง" ่ ดร. ดเิ รกกลาวตอไป
  • 27. "ทีกนกลับไปบานก็เพื่อเอาหลักฐานตาง ๆ ทีกนเก็บไดในหองนีไปพิสจน กันจะจับผีใหดูเดี๋ยวน"ี้ ่ั ่ั ้ ูพูดจบ ดร. ดเิ รกกแหงนหนาขึ้นมองดูเพดานหองซึ่งมีชองสี่เหลยมกวาง ๓ ฟุตและยาว ๕ ฟุต เจาะไวแตมีแผน ็  ี่ไมปดแลเห็นรอยเจาะ "ผีคณะนี้ซอนอยูบนเพดานนี่เอง ไมมอะไรทีนากลัวเลย เสียงกลอมลูก เสียงเด็กรอง   ี ่ ไห เสียงปลุกปลําเอะอะตึงตัง และเสียงพูดขูทาลายขวัญเรา ลวนแตเสียงที่ทําขึ้นดวยการบันทึกลงในจานเสียง ้ ํแลวใชเ ครองขยายเสียงเปด บางทีก็เปนเสียงพูดธรรมดา แลวแตโอกาสของผี เชนตอนไฟฟาเสีย เครื่อง  ื่ขยายเสยงใชการไมได ก็ตองใชคนพูดดัดเสียงใหหาว ๆ นากลัว ชองเพดานนี้มีบันไดเชือกหยอนลงมา ี สาหรับพวกผีขนลง กันเก็บฝอยเชือกมะลิลาไดเสนหนึ่ง บัดนี้กันมั่นใจรอยเปอรเซ็นตวา พวกผีระยาคณะนี้ ํ ้ึ ํตองหลบซอนตัวอยูบนเพดานตึกแนนอน และอยางนอยจะตองมีจานวนหาหกคน" ํ คณะพรรค ๔ สหายตางมองดู ดร. ดเิ รก และหันมามองดูหนากัน "อือ หมอมันแนโวย" เสี่ยหงวนพูดดวยความเลื่อมใส "คนอยางดเิ รกนี่มันนักปราชญแท ๆ " นายแพทยหนุมยิ้มอยางภาคภูมิ "ทานมหาราชาจนทรกุมารก็เคยรับสั่งอยางนี้"  ั นิกรโบกมือ "พอ - พอ อยาเพิ่งคุยเรื่องทานมหาราชาเลยจัดแจงจับผีเถอะ บางทีพวกผีมันอาจจะตอสูกับพวกเรา ก็ได" "ออไรน เตรียมปนพวกเรา ถายังไงก็ไดยิงกันใหยับไปเลย" แลว ดร. ดเิ รกก็หันมาทางเจาแหว เฮ - ยยกไมกระบอกขึ้นกระทุงชองเพดานนี่ใหหลุดออกไปเดี๋ยวน"ี้ ู  เจาแหวหายกลัวผีแลว เขาปฏิบัติตามคาสังนายแพทยหนุมทันที ยกไมกระบอกขึ้นกระทุงชอง ํ ่ เพดานเตมแรง ไมที่ประกบปดชองไวหลุดผลัวะเขาไปขางใน ทันใดนั้นเองก็มีเสียงคนวิ่งพลานอยูบนเพดาน ็ ดร. ดเิ รกลวงกระเปากางเกงหยิบลูกระเบิดนาตาออกมา กระชากสลักนิรภัยออกถือไวสักครูหนึ่ง ก็  ํ้โยนขึนไปบนชองเพดานนัน เสียงลูกระเบิดดังพึ่บ ้ ้ กลุมควันกระจายไปทั่วบริเวณเพดาน ตอจากนั้นนายแพทยหนุมก็รองตะโกนลั่น  "เฮ - ลงมา ลงมาใหหมด" บนไดเชอกถกหยอนลงมาแลว เจาหนุมรางสูงใหญคนหนึงหลับหูหลับตาปนบันไดเชือกลงมา นํ้าตา ั ื ู  ่ของมนไหลพรากเพราะอานาจควันระเบิด นิกรอาปากหวอลืมตาโพลง ั ํ "ออ มันยังงเี้ อง ไดตวผีแลว พอซอมใหตายหาเลย สําคัญนัก" ั พอเจาหมอนนลงมาถึงพื้นหอง นิกรก็ยกเทาถีบโครมเขาให เซถลาไปหลายกาวลมลงกนกระแทกพื้น  ั่ยกมือไหวปะหลก ๆ นัยนตาทั้งสองขางลืมไมขึ้นนาตาไหลพราก ํ้ "กรณาอยาซอมผมเลยครับ" ุ เจาแหววิ่งเขามาหาผี เตะคางเจาผีดังพลั่ก "นีแนะ นีแนะ อายฉบหาย เปนคนดี ๆ ไมชอบชอบเปนผี" ่ ่  ิ "เฮย" พลเอ็ดตะโร "อยาไปทํามันโวย แกนี่ใจรายเหลือเกิน" เสียหงวนยกปนพกยิงขึนไปบนเพดานหนึงนัด ่ ้ ่ "ลงมาโวย ใครอยูขางบนลงมาใหหมด"
  • 28. ผีตวทีสองปรากฏตัวขึน ไตลงมาตามบันไดเชือก ผีตัวนี้แตงชุดดาลวน กางเกงยืดยาวแคเขา เสื้อ ั ่ ้ ํยดแขนยาว ทั้งเสื้อและกางเกงทาฟอสฟอรัสไว ถายืนอยูในที่มืดก็จะแลเห็นเปนรูปโครงกระดูก ื พอลงมาถึงพืนหอง เสี่ยหงวนก็ยกดามปนเคาะกระบานผีเต็มแรง เจาผีหนุมยืนโงนเงนลมฮวบลง ้ ทันที เจาแหวลากไปรวมไวกับเพื่อนของมัน ซึ่งถูกเจาแหวเตะสลบเหมือด นอนเหยียดยาวอยูบนพื้น  ผีตวทีสามโผลหนาออกมารองวิงวอนเสียงลัน ั ่ ่ "อยายิงผมเลยครับ" อาเสี่ยตวาดแวด "กลงมาซี ชกชาเดี๋ยวพอใสดวยปนกลมือหงิกแดกไปเลย" แลวอาเสี่ยก็ยักคิ้วกับพรรคพวกของเขา ็ ั "ตองขูมนหนอย มันจะไดนกวาเราเปนโปลิศ นัน - ลงมาแลว ตัวนี้หนาตาหลอเหลาเสียดวย"  ั ึ ่ พอเทาทั้งสองของผีถึงพื้นหอง กมหงวนกยกดามปนพกประเคนลง กลางกระบานหัวหนาผีดงโปก ิ ็ ัชายหนุมหนาตาคลายกับลูกจีนลมลงทันที เจาแหวลากไปรวมไวนอนสุมกัน เหมือนลูกหมาหนาหนาว  กมหงวนแอ็คทาคลายกับอัศวินใหญ ิ "เฮ - ลงมาโวย ไมลงยิงนะ" "โอย ลงเดี๋ยวนี้แหละครับ แตนยนตาผมปวดแสบปวดรอนมองไมเห็นบันได ขอความกรุณาสัก ัประเดี๋ยวเถอะครับ" อาเสี่ยอมยิ้ม "ไมเห็นบันไดก็โดดลงมาซี" "โดดไมไดครบ เดี๋ยวคอหักตาย" ครั้นแลวเจาผีตัวสุดทายก็คอย ๆ ปนลงมาตามบันไดเชือกดวย   ัความลาบากยากเย็น ํ พอเทาถึงพื้นกมหงวนก็ควาตัวไว ิ "พวกแกยังอยูขางบนอีกกี่คน" "หมดแลวครับ มีดวยกัน ๔ คนเทานันแหละครับ"้ อาเสยยกดามปนพกประเคนกระบานผีดังโปก เจาผียืนหลับตาอมยิ้มแลวลมลงนอนเหยียดยาวบน ี่ พืนหอง เจาแหวลากตัวไปเก็บรวมไวกับพวกผี ในเวลาเดียวกันนั้นเอง เสียงรถยนตคันหนึ่งก็แลนเขามาในเขต ้ บานผีสงนี้ ดร. ดเิ รกวงปราดมาที่หนาตางมองลงไปขางลาง แลเห็นจปของตารวจแลนมาหยุดหนาตึก แสงไฟ ิ ิ่ ี๊ ํฟาหนาตึกทําใหเขาเห็น พ.ต.ต. พินิตเพื่อนเกลอของเขานั่งอยูตอนหนารถคูกับคนขับ สวนตอนหลังรถมีตํารวจในเครืองแบบ ๓ คน ่ "เฮ - พินต พาตารวจขึ้นมาโวย กันจับผีไดหมดแลว" ิ ํ อศวนแหงกองปราบปรามพิเศษ เงยหนาขึ้นมองดูนายแพทยหนุมแลวโบกมือให เขาพาตารวจใน ั ิ  ํบังคับบัญชาของเขาลงจากรถเดินขึนมาบนตึกทันที อีกสักครูหนึ่งตารวจก็เขามาในหองชั้นบน ้ ํ พล, นิกร, กมหงวน ตางทักทายกับ พ.ต.ต. พินต อยางสนิทสนม อัศวินรูปหลอยกมือวันทยาหัตถ ิ ิเจาคุณปจจนึก ฯ ดวยใบหนายิ้มแยม  "สวัสดีครับ คุณอา" "เออ สวัสดีหลานชาย" "นียงไงละคุณพินิต ผี ๔ ตัวนีแหละ ที่พวกผมผจญกับมันมาตั้งแตหัวคํา" ่ั ่ ่
  • 29. อัศวินหนุมรูปหลอยิมเล็กนอย เดินเขามาพิจารณาดูผีทั้ง ๔ ตัว แลวเขาก็หันมาซักถามรายละเอียด  ้จากคณะพรรค ๔ สหาย นิกรเปนผูบรรยายใหฟง สักครู พ.ต.ต. พินต ก็สั่งใหตารวจสองคนปนขึนไปบน   ิ ํ ้เพดานเพอคนหาตัวผี แลวนายตํารวจก็สนทนากับคณะพรรค ๔ สหาย อยางสนิทสนม พ.ต.ต. พินิตวา ทาง ื่ตารวจกําลังสืบสวนหาความจริงในเรื่องปศาจที่บานหลังนี้อยูเหมือนกัน ํ อกสกครหนง ตารวจทั้งสองคนก็ลําเลียงขาวของตาง ๆ ลงมา โดยวิธีผูกเชือกหยอนลงมาจาก ี ั ู ึ่ ํเพดาน เครองอปกรณในการปลอมแปลงเปนผีมีมากมายหลายสิบชิ้น รวมทั้งเครื่องขยายเสียงอยางดีพรอมทั้ง ื่ ุจานเสียง ปคอั๊พ ไมโครโฟนพูด และทังลําโพงขนาด ๘ นิว ้ ้ สงสดทายที่หยอนลงมาคือลังไมฉําฉารวม ๖ ลง ิ่ ุ ั "หมดแลวครับ ผูกอง" พลตํารวจคนหนึงรองตะโกนบอกอัศวินหนุม "ไมมอะไรอีกแลวครับ นอก  ่  ีจากเสือและหมอนมุง" ่  "เออ ลงมาได" พ.ต.ต. พินต บอกลูกนองของเขา ิ พลตํารวจทังสองคน พากันปนลงมาตามบันไดเชือก การลําเลียงขาวของตาง ๆ ทั้งหมดนี้ลงมาจาก ้เพดานใชเ วลาเกือบครึ่งชั่วโมง พ.ต.ต. พินต สั่งใหตํารวจคนหนึ่งงัดลังไมฉาฉาออก ทุกคนแลเห็นธนบัตรใหม ิ ํเอยมราคา ๑๐๐ บาท วางกองซอนกันเต็มหีบทั้ง ๖ ลง กมหงวนหยิบขึ้นมาดูปกหนึ่ง พิจารณาดูสักครูก็สงให ี่ ั ิพ.ต.ต. พินต ิ "ปลอมครับคุณ" "ถายังงนอายผพวกนี้ ก็คือนักคาธนบัตรปลอมนั่นเอง วิเศษแท…ถาจับมันไมได ธนบัตรปลอม ั้  ี เหลานีออกสูตลาด ประชาชนพลเมืองจะไดรับความเดือดรอนมากที่เดียว คนจน ๆ โดนเขาใบเดียวก็แย ผม ้ คดวาอายพวกนี้ตองการอาศัยบานหลังนี้เปนที่เก็บธนบัตรปลอมเทานั้น สวนที่พิมพของมันคงพิมพมาจากที่ ิ  อืน" ่ พลวา "คุณไดตัวอายพวกนี้แลว ผมคิดวาคงไมยากอะไรในการสืบหาที่พิมพธนบัตรเหลาน"ี้ พวกผีทง ๔ คนฟนแลว พ.ต.ต. พินิตสั่งใหตํารวจใสกุญแจมือไว และใหพาตัวลงไปคอยเขาอยูขาง ั้ ลางกอน  อัศวินหนุมกลาวกับคณะพรรค ๔ สหาย  "พวกคณและคณอา กับเจาแหวตองรวมมือกับผมดวยนะครับ ในเรื่องนี้" ุ ุ พลยิ้มใหนายตารวจ ํ "ไดครับ คุณจะใหพวกเราไปกองปราบ ฯ ดวยยังงั้นหรือ"  "ครับถูกแลว" พ.ต.ต. พินตสนทนากับคณะพรรค ๔ สหายอีกสักครู ก็สั่งใหพลตารวจ ๒ คน ลําเลียงของกลาง ิ ํตาง ๆ ลงไปขางลาง ๔ สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหว ไดชวยขนของเหลานี้ดวย ทําหนาทีเปนพล   ่เมืองดีอยางแข็งแรง ในชัวโมงนันเอง ขาวก็แพรสะพัดไปทัว ตํารวจจับผีในบานรางหลังนี้ไดแลว พรอมดวยธนบัตร ่ ้ ่ปลอมหลายลัง ความดุรายของปศาจบานนี้ไดสิ้นสุดลงเพียงเทานี้. จบบริบูรณ