บานผีสิงพล * นิกร * กิมหงวน                          พิมพเปนเอกสาร / แปลงเปนไฟล .pdf โดย โกหลงวง                      ...
"ปโธผจรง ๆ ใหตายเถอะวะ เมียกันก็โดน ไปนอนคางกับแมยายไดครึ่งคืนตองเผนกลับบาน พอ                                    ...
กิมหงวนพยายามซักไซไลเลียง พอคาแขกซึ่งเปนเพื่อนของเขา นายเล็กยืนยันสบถสาบานวาเขากับเมียของเขา ตลอดจนคนในบานถูกผีหลอก...
เมอคณหญงถามวา มีคนตายหรือเปลา มัลลิกาวา ปูของหลอนตายที่นั่นดวยโรคชราเมื่อ ๕ ปท่ี                                   ...
เจาคุณปจจนึก ฯ ยิ้มนอยยิ้มใหญ                                                      "พูดไปก็ยากครับคุณหญิง ปญหาเรื่องผ...
ดร. ดิเรกอมยิ้ม            "คืนนีกนจะสงเจาแหวไปนอนเฝาบานเจาหงวนทีบางกะป ถาผีมีจริงมันก็คงหักคออายแหวตาย         ...
"รบประทานเรื่องนี้ผมไมเกี่ยวนะครับ"                   ั           พลทําตาเขียวกับคนใชแกนแกวของเขา           "ไมเกียวไ...
"ขอประทานโทษเถอะคะ เจาคุณกับเจาคุณของดิฉันคนละสไตลนี่คะ เหมือนกันเมื่อไหร" แลวทานกหนมายักคิ้วกับอาเสี่ย "หรือยังไงพ...
ตอจากนันคณะพรรค ๔ สหายก็ปรึกษาหารือกัน ในเรืองจะพิสจนบานรางในคืนวันนี้                   ้                             ...
ทานเจาคณทําหนาชอบกล ความรูสึกของทานกาลังหวาดกลัวปศาจ                                ุ                               ...
ทีหนาตึก เจาแหวกับนิกรตางชวยกันจัดอาหารที่ใสปนโตใหญหนึ่งเถา เอามาจากบานพรอมดวย                   ่             ...
"รบประทาน เลี้ยงชางมันก็ตองรับประทานอุจจาระชางบางละครับ เขาคอรัปชั่นกันโครม ๆ ไมเห็น                                ั...
"ไดยนแลว บางทีบานขาง ๆ เขาอาจจะมีการเลี้ยงรื่นเริงกันก็ได แตในหองนี้มันกอง ก็ฟงดูคลายกับ                        ...
เสยหงวนแยกเขี้ยว ยกฝามือผลักหนานายจอมทะเลนเต็มแรง                   ี่            "นีแนะ อายเราก็นึกวากลิ่นศพเสียอีก...
บ้านผีสิง
บ้านผีสิง
บ้านผีสิง
บ้านผีสิง
บ้านผีสิง
บ้านผีสิง
บ้านผีสิง
บ้านผีสิง
บ้านผีสิง
บ้านผีสิง
บ้านผีสิง
บ้านผีสิง
บ้านผีสิง
บ้านผีสิง
บ้านผีสิง
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

บ้านผีสิง

1,105

Published on

Published in: Education
0 Comments
1 Like
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

No Downloads
Views
Total Views
1,105
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
9
Comments
0
Likes
1
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

บ้านผีสิง

  1. 1. บานผีสิงพล * นิกร * กิมหงวน พิมพเปนเอกสาร / แปลงเปนไฟล .pdf โดย โกหลงวง   ั ั อาเสี่ยกิมหงวนของเรา ไดซื้อตึกและที่ดินแหงหนึ่งไวทางบางกะป ในราคา ๕๖๐,๐๐๐ บาท ซึ่งนับวาถูกมาก เพราะมีเนื้อที่ดินเกือบ ๒ ไร ตัวตึกขนาดกลางแบบทันสมัย เพิ่งสรางไดหาหกปเทานั้น เจาของเดิมเปนขาราชการบํานาญคนหนึ่ง มีราชทินนามเปนคุณพระ และธิดาสาวของทานเปนเพือนรักเพือนเกลอของนวลละออ พระประกอบ ฯ ดําเนินการคาผิดพลาด ทําใหทานสิ้นเนื้อประดาตัวถึงกับ ่ ่ขายบาน พาครอบครัวไปอยูบานสวน มัลลิกาธิดาของพระประกอบ ฯ เปนผูออนวอนนวลละออใหรบซือบาน  ั ้และทีดน ที่กลาวนี้ไว ตอนแรกเสียหงวนไมสจะเลือมใสอะไรนัก แตเสียออนวอนเมียไมไดก็ตกลงรับซื้อไว โดย ่ ิ ่ ู ่ไมมีความหมาย หลังจากโอนโฉนดทีดนชําระเงินเรียบรอย พระประกอบ ฯ ก็พาครอบครัวของทานอพยพไปจากบาน ่ ิบางกะป กมหงวนดาริหจะสรางฮาเร็มของเขาขึนทีนน แตนวลละออยื่นคําขาดวาขืนตั้งเปนหัวแตก อาเสี่ยจึง ิ ํ  ้ ่ ่ัไมกลา นวลละออเปนเจากี้เจาการประกาศหนังสือพิมพใหเชาตึกหลังนั้น เพื่อเก็บคาเชาเปนผลประโยชน   ในอตราคาเชาเดือนละ ๒,๐๐๐ บาท แปะเจี๊ยะอีกหมื่นสอง มสเตอรแรงกินชาวอังกฤษไดตกลงเชา ั ิ ตึกหลังนันเปนที่อยูอาศัย โดยไมตองทําสัญญาเชา เพราะนวลละออไมหวังที่จะทํานาบนหลังคน แบบเจาของ ้บานเชาโดยมาก เอาเปรียบขูดเลือดเนื้อผูเชาดวยประการทั้งปวง   มิสเตอรแรงกิน พาครอบครัวมาอยูไดสัปดาหเดียวก็มาบอกคืนบานหลังนั้น โดยใหเหตุผลวามันเงยบและเปลาเปลี่ยวเกินไป ภรรยาของเขาไมชอบความวาเหว เขาจะไปเชาบานใหมอยูทางถนนสาธร ี   ตอมาไมชานายเฮงไลอาเสี่ยเจาของโรงเลื่อย ไดมาขอเชาตึกนั้นจากกมหงวน เพื่อใหวงศาคณาญาติ   ิทางฝายภรรยาของเขาอาศัยอยู อาเสี่ยเห็นเปนเพื่อนพอคาดวยกัน ก็ไมเรียกแปะเจี๊ยะ คงคิดคาเชาเดือนละ๒,๐๐๐ บาทเทานั้นเอง ครอบครัวทางฝายภรรยาของนายเฮงไล อาศัยอยูไดในราวสามสี่วัน นายเฮงไลก็มาบอกคืนตึกหลังนั้น "ไมไหวละโวยหงวน บานของลอผดุฉบหายเลย"  ้ื ี ิ เสียหงวนทําหนาตืน ๆ ่ ่ "หา ลื้อวายังไงนะ บานบางกะปนะเรอะผีด"ุ  นายเฮงไลทําทาขนพองสยองเกลา "อือ แมยายกนลุกออกมาเยี่ยวเจอมันยืนอยูหนาหอง ทานบอกวาหัวมันโตเทาตุมนาใบยอม ๆ"  ั ํ้ อาเสี่ยยิ้มแหง ๆ "ใครมันเอาตุมนํ้าครอบกระบาลลอแมยายแกเลนละกระมง เห็นเปนคนแกกสพยอกเลนสนุก ๆ"  ั้ ็ ั
  2. 2. "ปโธผจรง ๆ ใหตายเถอะวะ เมียกันก็โดน ไปนอนคางกับแมยายไดครึ่งคืนตองเผนกลับบาน พอ ู  ี ิยายไปวนแรกก็เจอดีทีเดียว หลอนสาบทสาบานวาไมใชตาฝาด ขณะที่หลอนนั่งสวดมนตบนเตียงกอนจะนอน  ัมีใบหนาของปศาจขนาดเทากระดงและมีแตคอลอยเขามาในหนาตาง ลอยเลื่อนเขามาจนติดมุงสงเสียงคํารามในลําคอ แมศรหวีดรองจนสุดเสียง จนกระทั่งนาชายของแมศรีตกใจตื่นควาปนวิ่งเขาไปดู แลวคืนวันนั้นเอง  ีคุณนาก็โดนผีหลอก" เสียหงวนกลืนนําลายเอื๊อก ่ ้ "มันทํายังไง" "มนเปดมุงเขาไปหาคุณนานะซี จับตีนทั้งสองขางหนีบจกกะแรแลวลากออกไปจากหอง เหมือนกับ ั  ั๊ลากรถเจก คุณนาถึงกับชอคตองแกไขกันอยูนาน เปนอันวาไมมีใครนอนหลับ นั่งจับกลุมรวมกันอยูในหอง  หองหนึง ไฟฟามีกี่ดวง ๆ เปดสวางหมด แลวใครจะไปอยูไดวะ ดุอะไรอยางนี้ มันเกินผีเสียแลว" ่ "เอ- กันสงสัยเสียแลวเฮงไล คนมันทําเปนผีหลอกกระมัง" "คนทีไหนเลา บานของเราใครจะเขามาพลุกพลาน แลวผูชายในบานก็มีแตคุณนาคนเดียวเทานั้น" ่ เปนอันวาผูเชารายที่สอง ซึ่งเปนเพื่อนของกมหงวนก็ตองอพยพไปอยูที่อื่นอีก ดร. ดเิ รกใหความเห็น  ิวามันไมใชผแนนอน ตองเปนคนแถวนั้นที่แกลงทําเปนผี โดยมีจุดประสงคอะไรสักอยางหนึ่ง นายแพทยหนุม ียนยนวา ผีไมใชสสาร ผีไมมีตัวตน และคนฉลาดยอมคิดวาผีเปนเรืองเหลงไหลเลอะเทอะไรสาระ ื ั  ่ นวลละออสงเจาคงคนใชเกาแกของบาน "พัชราภรณ" ไปเฝาบานนัน และใหนําประกาศไปปดที่ ้ประตูรั้วหนาบานบอกใชเชา เจาคงเผนมากลางดึก เลาใหใครตอใครฟงวา ใหเอาไปตัดหัวขั้วแกงก็ไมยอมไปเฝาบานหลังนั้นเพราะเจาคงไดเผชิญกับปศาจรายมีแตตัวหัวไมมี เดินเพนพานอยูบนตึกชั้นบน สงเสียงรองโหยหวนตลอดเวลา บางทกมีเสียงหัวเราะตอกระซิก เสียงปลุกปลํากัน ี็ ้ ตอมาไมชา นายเล็กปากบานใจเหี่ยว นายหางขายผาพาหุรัด ไดมาติดตอขอเชาหลังนั้น จากกิม หงวนเพอใหเมียนอยของเขาซึ่งเปนคนไทยอาศัยอยู และเขาก็จะไป ๆ มา ๆ กมหงวนรูจักนายเล็กดี เนื่องจาก ื่ ิหางศิวิลยซพานิชของเขาอยใกลกับหางปากบานใจเหี่ยว อาเสี่ยจึงใหเชาอัตรา ๒,๐๐๐ บาทตอเดือน ั ู "แปะเจี๊ยะเอาเทาไรวามานะ"  กมหงวนโบกมือ ิ "ไมตอง ๆ เราเพื่อนกันโวยเล็ก แกอยูไปเถอะอยูอีกกี่ปก็ได กันขอคาเชาเพียงเดือนละ ๒,๐๐๐ บาทเทานั้น นึกวาเปนคาไมจิ้มฟนของกัน" นายเลกปากบาย ใจเหี่ยว พาเมียนอยและบริวารของเมียนอยอีกหลายคนไปอยูที่นั่น อยูไดสปดาห ็  ัเดยวนายเล็กก็ตะลีตะลานมาหากมหงวนที่บาน "พัชราภรณ" ี ิ "เฮ อีนบานแกจันอยูไมไดแลวนะ" ้ี  ๋  "ทําไมวะ มีนกเลงแถวนันรบกวนเรอะ กันจะไดสงนกเลงในเครื่องแบบ พรรคพวกของกันไปปราบ" ั ้ ั "ไมใชนกเลงนะ อีนนกเลงยังสูไมได ผีโวย…รูจกไหมผี วา-ดุตายหาเลยนะ อีนกาลังนอนคุยกับ ั ้ี ั  ั ้ี ํเมย มันโผลหนาเขามาในหนาตาง โอ - คอยืดยาวเฟอยโวย ยืดยาวตั้งสามสี่หลานะ แลบลินยาวเกือบสอง ี ้ฟุต โอย - จนขอคืนบานแกขืนอยูอีนี้ตายแน" ั๋
  3. 3. กิมหงวนพยายามซักไซไลเลียง พอคาแขกซึ่งเปนเพื่อนของเขา นายเล็กยืนยันสบถสาบานวาเขากับเมียของเขา ตลอดจนคนในบานถูกผีหลอกจริง ๆ ไมใชตาฝาดหรืออุปทาน เขาไมอาจจะอยูที่นั่นไดตอไป แลวหนังสือพิมพก็ลงขาวบานผีสิงหลังนั้นอยางครึกโครม บางฉบับก็ลงรูปถายและคําสัมภาษณผูเชาทีถกผีหลอก ประชาชนแตกตื่นไปตามกัน เปนอันวาบานนั้นถูกทอดทิ้งใหเปนบานราง พอตกคํ่าประชาชน ู่แถวบางกะปกเ็ ดินเตรอยูบริเวณรอบนอก ของรั้วบาน บางคนก็เอากอนอิฐขวางเขาไปแลวรองผีหลอก ยั่วเยากะ เซาผี ทําใหพวกผีที่อยูในบานนั้นเพิ่มความดุราย ถึงกับหนังสือพิมพฉบับหนึ่งลงขาววา ผีตวหนึงในบานนัน ั ่ ้เดินควักไสควักพุงออกมาจากบาน ลูกเด็กเล็กแดงวิ่งหนีไปตามกัน เจาพนกงานตารวจไดมาติดตอกับเสี่ยหงวน สงสัยวาจะมีคนรายคณะหนึ่ง อาศัยอยูในบานนั้นและ  ั ํขออนุญาตอาเสี่ยคนบาน กมหงวนอนุญาตโดยดี คณะตารวจ ๕ คนควบรถจีปไปทีบานในตอนกลางคืนวัน ิ ํ ๊ ่ หนึ่ง บุกเขาคนทันที แลวหนงสือพิมพก็ลงขาวปศาจแผลงฤทธิ์อยางครึกโครม ร.ต.ท. ใหญยิ่ง อัศวินหนุมรูปหลอถูก  ั ผีหลอกถึงกับเปนลมสินสติ พอมาถึงโรงพยาบาลก็พูดเพอเจอ แสดงความหวาดกลัวภูติผีปศาจ หมอบอกวาดี ้ ฝอหมดแลว อัศวินหนุมถึงแกกรรมในวันตอมา สวนนายสิบตารวจคนหนึงจับไขหวโกรนเพราะถูกผีบบคอ พล   ํ ่ ั ีตารวจอีก ๓ คนทีไปดวย ไดใชปนพกและบาเร็ตตายิงผีหวขาดหลายนัด แลวก็พากันวิ่งหนีอยางไมคิดชีวิต ํ ่  ั ขาวแพรสะพัดไปทัวทุกมุมเมือง ประชาชนหลังไหลไปดูบานผีสงหลังนันตลอดวัน เจกฝรั่งดอง ่ ่  ิ ้แขกขายโรตีสายไหม เจกขายขาวราดแกงกะหรี่และขาวหมูแดง เจกขายนํ้าแข็งตางถือโอกาสคาขายกันอยางสนกสนาน สามลอรถเมลแนนไปหมด ใคร ๆ ก็พากันไปดูบานผี ทัง ๆ ทีไมเห็นผีเห็นแตตกหลังนัน ุ  ้ ่ ึ ้ เมอมอะไรเกดขึ้น นักวิจารณก็ตองปรากฏอยูในที่นั้น โดยมากมักจะเปนยายแก หรือผูหญิงในวัย ื่ ี ิ กลางคนที่สอดรูสอดเห็น ทัง ๆ ทีไมรไมเห็น ้ ่ ู "ดฉนวา เปนดวยตนกลวยตานีทางหลังตึกนั่นแหละคะ" หญิงชราผูหนึ่งเลาใหใครตอใครฟง "กอน ิั ทีคณพระประกอบ ฯ ทานจะยายไป ดิฉนเขาไปรับใชบอย ๆ กลวยตานีตนหนึ่งแตกปลีเปนสองปลี มิหนําซํ้า ่ ุ ั ปลีหนึ่งมีรูปลักษณะคลายกับหนายักษคะ อย-พูดแลวขนลุก ดิฉันกลับมาจากดูยี่เกพอเดินเขาตรอกผานบาน ุนี้ กไดยนเสียงกลอมลูกโหยหวนวิเวกวังเวง คนในบานคุณพระไมมลกออนเลย และก็คืนวันหนึ่งนะคะดิฉัน ็ ิ ี ูสาบานได ทําบุญไวเทาไรขอใหเปนของพวกคุณเถอะ ดิฉันออกมาซื้อขาวตมปลาใหหลานชายดิฉัน ดิฉันแลเหนลูกกลม ๆ ขนาดมะพราวสีเรืองรองเขยวปด ลอยขึ้นมาจากพื้นดินระหวางดงกลวย แลวก็หายวับไป อึย… ็ ี  ๊ขนลุก" หนงสอพมพลงรูปถายยายแกคนนั้น และคําสัมภาษณอันยืดยาว ั ื ิ ทกมมเมองโจษขานกันถึงเรื่องผีบางกะป ซองคุณนาคุณปาแถวบางกะปพลอยมีรายไดดีขึ้น เพราะ ุ ุ ืประชาชนดูผีจนเมื่อยไมเห็นมีผีสักตัว ก็เลยถือโอกาสแวะเยี่ยมเจนนเจนี่อยางวา บางคนโกหกเมียวาไปดูผี แต  ั่ทแทไปเทยวหาความสุขสาราญตามที่ตาง ๆ ในบริเวณบานปศาจนันเอง ี่  ี่ ํ ่ คุณหญิงวาดเชือมันวา บานหลังนันตองมีปศาจรบกวนแนนอน ทานใหนวลละออไปตามมัลลกา ่ ่ ้    ิธดาคณพระประกอบ ฯ มาจากบานสวนแลวซักไซไลเรียงในเรื่องผี มัลลิกาวาหลอนทราบขาวจากหนังสือพิมพ ิ ุเหมือนกันวา บานของหลอนที่ขายใหเสี่ยหงวนกลายเปนบานผีสิงขึ้นมาอยางนาประหลาด เมือหลอนอยูทนน ่  ่ี ่ัเคยปรากฏแตผีกระสือเพียงสองสามครั้ง สวนผีที่ดุควักไสควักพุงแลบลิ้นปลิ้นตาไมเคยปรากฏ
  4. 4. เมอคณหญงถามวา มีคนตายหรือเปลา มัลลิกาวา ปูของหลอนตายที่นั่นดวยโรคชราเมื่อ ๕ ปท่ี ื่ ุ ิแลวมานี้ และเมื่อปกลายนี้ พี่ชายรวมสายโลหิตของหลอนซึ่งเปนนักศึกษา ไดยิงตัวตาย เพราะปวยเปนโรค เสนประสาทเรือรัง ้ คราวนีคณหญิงวาดปกใจเชือลงไปทีเดียววา โมราพี่ชายของมัลลิกาคงเปนปศาจผีตายโหงสิงสูอยูที่ ้ ุ ่นัน และเขาคงไมพอใจที่ใหใครไปอยูบานของเขา ่ "พอหงวน เธอจะปลอยไวอยางนี้ไมไดนะจะบอกให รื้อถวายวัดเสียเถอะ" เสียหงวนทําหนาเบ ่  "รอยงไงละครับ มันเปนตึกไมใชบานไม ขืนรื้อก็กลายเปนเศษอิฐไปเทานั้น" ื้ ั คณหญิงวาดนิ่งอึ้งไปสักครู ุ "ถายังงนกควรจดเครองสังเวยหมูเห็ดเปดไก ไปบวงสรวงขอโทษขอโพยเสีย บอกเขาอยาใหมา รบ ั้ ็ ั ื่กวนคนเชาบานของเรา เราจะไดไมเ สยผลประโยชน มายยังงนใครไปอยูก็ตองเจอดี" ี ั้ นกรเห็นพองดวย ิ "จริงครับคุณอา หาเครื่องเสนสังเวยไปเสน เหลือผีผมจะไดกิน ผมวาวิธีนี้ดีแน ๆ " แลวเขาก็หันมาพยกหนากบเสี่ยหงวน "เอาไกตัวอวน ๆ สก ๒ ตัว เปดยาง ๒ ตัว ตราขาว ๑ ขวด โซดาแชเย็นสัก ๖ ขวด หัว ั  ั ัหมไมเอาโวยกันไมชอบ เอาแหนมและหมี่กรอบ เนื้อสันสลัดผักก็แลวกัน" ู กมหงวนทาตาปริบ ๆ ิ ํ "เสนผีหรือเสนแกแน" นิกรลืมตาโพลง "ก็เสนผีนะซี"  "เสนผี แกทําไมถึงเลือกเอาอายโนนอายนี่ละ" "อาว เหลือจากผีกันจะไดกินยังไงเลา เปนบาไปได พูดกันไมรเรือง" ู ่ ดร. ดเิ รกอดรนทนไมไดก็พูดขัดขึ้น "มนเปนขัน มันเปนขันสิ้นดีทีเดียว ฮะ ฮะ คนไทยยังหูปาตาเถื่อนโงเขลาเบาปญญา เชื่อถือในสิ่งที่ ัเปนไปไมได ผี….โอ…ขันเหลือเกิน มันเปนเรืองชวนหัวขนาดหนัก" ่ พล พัชราภรณเห็นพองดวย "กนเองกไมเ ลอมใสในเรื่องนี้ ถามีจริงมันคงเที่ยวหักคอคนที่เคยทําใหมัน เจ็บชํ้านําใจเมื่อครั้งที่มัน ั ็ ื่ ้ยังเปนมนุษยอยู" ดเิ รกยิ้มแปน "ออไรน ออไรน ยูเปนคนฉลาดยูจึงเขาใจอยางนี้"  คณหญิงวาดคอนขวับ ุ "ออ นี่หมายความวาอาเปนคนโงเขลาเบาปญญาละซ"ี นายแพทยหนุมยิ้มแหง ๆ "คณอาเชื่อหรือครับวา บานนันมีผจริง ๆ " ุ ้ ี "ทําไมจะไมเ ชื่อ ใครไปเชาอยูก็ตองเผนทุกคน หนังสือพิมพเขาก็ลงขาวออกเกรียวกราว" แลวทานกหนมาทางเจาคุณปจจนึก ฯ "หรือเจาคุณเห็นเปนไงคะในเรื่องนี้" ็ ั 
  5. 5. เจาคุณปจจนึก ฯ ยิ้มนอยยิ้มใหญ  "พูดไปก็ยากครับคุณหญิง ปญหาเรื่องผีมีผีไมมี มันตางกวาเรื่องหมูมีหมูไมมีมาก ผมบอกตามตรงวาผมเชือครึงไมเชือครึง" ่ ่ ่ ่ เจาคุณประสิทธิ์ ฯ พูดขึนบาง ้ "ความจรงเรองผรายน้ี มันไมเกี่ยวกับแมวาดจนนิดเดียว ฉันเห็นวาแมวาดวุนวายจนกินไมไดนอน ิ ่ื ี ไมหลับมาหลายวันแลว" คุณหญิงชักฉิว "พดประสาคนหัวลานไมมีความคิด ก็พอหงวนนะไมใชหลานเราหรอกหรือ ที่ดิฉันยุงก็เพราะเห็นวา ู พอหงวนแกขาดผลประโยชนจากบานนั้น ผีมันดุอยางนี้ใครเขาจะเชาอยู" ดร. ดเิ รกผลดลกขึ้นยืน เดินวนเวียนไปมารอบ ๆ หอง แสดงสีหนาเครงเครียด ตามธรรมดาของคน ุ ุทีกาลังใชสมองอยางหนัก ่ํ "เรองนอยาถกเถียงกันเลยครับ เรามารวมมือกันพิสูจนความจริงดีกวา" ื่ ี้  พลเห็นพองดวย "ถูกแลวหมอ ควรจะเปนอยางนี้ กันอดคิดไมไดวา มันเปนคนแกลงทําเปนผีมากกวาทีจะเปนผี ่จริง ๆ " "ออไรน ออไรน" แลวนายแพทยหนุมก็นั่งลงตามเดิม "กันมีเรื่องจะเลาใหฟง งาทานมหาราชา  จันทรกุมาร เคยเผชิญกับผีมาแลวถึงกับจับไขหัวโกรนทีเดียว" นกรถามเบา ๆ ิ "โกรนอยางคุณพอนีนะหรือ" ่  เจาคุณปจจนก ฯ ทําคอยน แลวหัวเราะยกมือชี้หนาลูกเขยจอมทะเลนของทาน  ึ "อยาทะลึง เดี๋ยวจะโดนเตะ" ่ ดร. ดเิ รกบรรยายเรื่องผีตอไป "ทานมหาราชาจนทรกมาร มตําหนักรางอยูตาหนักหนึง ในวังของพระองคนั่นเอง เปนตาหนักวาง  ั ุ ี ํ ่ ํเปลาไมมคนอยูอาศัยเลย วันหนึ่งพระองคทรงสงสัยวาใตถุนพระตาหนักนัน อาจมีเพชรนิลจินดาซอนอยู ี ํ ้พระองคไดชวนมหาดเล็กคนสนิทคนหนึงลอบเขาไปในตําหนักนั้นอยางเงียบ ๆ "่ คณหญิงวาดทาหนาตาตื่น ุ ํ "เลยพบผ…." ี "ออไรน ถูกแลวครับ พระองคถูกปศาจหลอกหลอน มันเปนเปรตอสูรกายสูงกวาคนธรรมดาตั้ง สามสเี่ ทา ผอมกะหรอง ทาทางอดโซ ทานมหาราชากับมหาดเล็กตางโกยอาวออกมาจากตาหนักนัน แลว  ํ ้พระองคก็ลมเจ็บหัวโกรน เพราะความตกพระทยจนเกินควร" ั คณหญิงวาดจยปากลั่น ุ ุ "อุยตาย ผแขกนี่ดุมากหลอกกระทั่งเจานายของตัวเอง ถาเปนอาโดนเขายังงนนากลัวเยี่ยวราดแน  ี ั้ เจาประคุณเอยอยาไดพบไดเห็นเลย" พลกลาวกับนายแพทยหนุมอยางเปนการเปนงาน  "แกวาแกจะพิสจนความจริงในเรืองนี้ แกจะทําอยางไรวะหมอ" ู ่
  6. 6. ดร. ดิเรกอมยิ้ม "คืนนีกนจะสงเจาแหวไปนอนเฝาบานเจาหงวนทีบางกะป ถาผีมีจริงมันก็คงหักคออายแหวตาย ้ั ่อยางไมมีปญหา" เจาแหวซงนั่งพับเพียบอยูบนพรมปูพื้นสะดุงเฮือกสุดตัว ทําทาทางเหมือนกับจะเปนลม   ึ่ "รบประทานคุณหมอพูดใหมซิครับ รับประทานเมื่อกี้ผมไดยินไมถนัด" ั ดร. ดิเรกจองมองดูหนาเจาแหว "ฉันจะสงแกไปนอนเฝาบานนันในคืนวันนี้"้ เจาแหวกลืนนําลายเอื๊อก ้ "รับประทานใหผมอีกหมืนบาทผมก็ไมไป" ่ เสยงหวเราะดังขึ้นลั่นหองโถง อาเสี่ยวาเสียงอหาย ี ั "โธ - อายหมอเอย แกนาจะรูดีวาอายแหวนะมนตาแหกขนาดหนัก พอ ๆ กับอายกรนั่นแหละ"  ั นิกรยอมรับสารภาพ "จรงโวย เรื่องผีกันรับรองวากันกลัวมาก เพราะเราไมมีทางที่จะสูรบตบมือกับมัน เอาปนยิงมัน มัน ิ ก็ไมตาย ชกมันก็ไมถูก บรือวส อยาใหกันมีสวนเกี่ยวของในเรื่องนี้เลย" ้ เจาคุณปจจนึก ฯ หัวเราะกาก กลาวถามลูกเขยของทาน  "แกเคยเห็นผีหรือวะ" "เคยซีครับ ผกะสอ ผีปอบ ผีตายโหง ผีตายทั้งกลม ผมผจญกับมันมามากตอมากแลว ทุกครั้งผม ี ืใสตนหมาโกยอาวอยางไมคิดชีวิต"  ี ดร. ดเิ รกกลาวกับคณะพรรคของเขา "ถายังงน คืนนีพวกเราไปนอนทีบานนันเปนยังไง ชวยกันพิสูจนความจริงในเรื่องนี้ใหได" ั้ ้ ่  ้ พลวา "กันอยากเห็นเท็จจริงเหมือนกัน เอาปนพกติดตัวไปดวย จะเปนผีหรือคนก็ตาม เห็นมันเขารัวปนเขาใสเลย ถาเปนผีเราก็แย ถาเปนคนอายหมอนั่นก็ดับชีวิต" กมหงวนพูดเสริมขึ้น ิ "ตกลงโวยกันไปดวย" ดร. ดเิ รกหันมาถามนิกร "แกละ คืนนีไปจับผีกนเอาไหม" ้ ั นกรพูดยานคาง ิ "มันจะดีเรอะ อยูดี ๆ ไมวาดีแกวงเทาหาเสี้ยน พลาดพลังถูกผีหักคอตายเปลา ๆ ดูแตนายตารวจ  ํเถอะยังตองตายเพราะผีที่บานนั้น" กิมหงวนชักโมโหทีนกรขีขลาดจนเกินไป จึงยกมือชี้หนานายจอมทะเลน ่ ิ ้ "แกมันขี้ขลาดสิ้นดีทีเดียว" "ฮื่อ - ถูกแลว" นิกรยอมรับสารภาพ อาเสี่ยอดหัวเราะไมได "อายกร คืนนี้ถาแกไมไปกับพวกเรา เปนตัดญาติขาดมิตรกันละ" เจาแหวพูดเสริมขึ้น
  7. 7. "รบประทานเรื่องนี้ผมไมเกี่ยวนะครับ" ั พลทําตาเขียวกับคนใชแกนแกวของเขา "ไมเกียวไมได เพราะแกเปนคนใชของพวกเรา เมื่อพวกเราไปนอนที่บานรางนั้น แกก็ตองติดตาม ่ไปรับใชเราดวย" เจาแหวทําหนาเหมือนกับจะรองไห "โธ - รับประทานเผื่อผีมันหักคอผมตายละครับ" นายพัชราภรณหวเราะหึ ๆ ั "ฉนรบรองวาฉนจะทาศพแกใหหรูหราทีเดียว อยาปฏิเสธเลย คืนนี้แกตองไปจับผีกับพวกเรา ใหมัน ั ั  ั ํรูไปทีเถอะวะ วาผีนะมันหักคอคนได"  ดร. ดิเรกอมยิ้ม "ออไรน ออไรน สมมุติวาผีมันหักคอคนเราตาย เราไปพบกันทีเมืองผี เราก็พะบูกับมัน" พูดจบ   ่นายแพทยหนุมก็ยกมือตบบานิกรคอนขางแรง "วาไงกร คืนนีไปนอนทีบานรางดวยกันนะ" ้ ่  นกรนิ่งคิดสักครู ิ "ตอนดึกมีการเลี้ยงอะไรบางไหม" "มี - กนจะใหอายแหวหุงขาวตมเลี้ยง" ั "เอา - ยังงันตกลง กันจะหาเครืองปลอมแปลงเปนผีเอาไปดวย ถาผีทนนมันหลอกเรา กันจะ ้ ่ ่ี ่ัหลอกมนบาง" แลวนิกรก็หันมาทางพอตาของเขา "คุณพอไปดวยนะครับ" ั เจาคุณปจจนึก ฯ พยักหนาหงึก ๆ  "ตกลง ไปกันหาคนหกคนอยางนี้ ก็ไมนากลัวอะไร"  คุณหญิงวาดมองดู ๔ สหายอยางหวงใย "อาไมอยากใหพวกเธอไปยุงกับผีเลย พลาดพลั้งถึงตายเชียวนา เลนกับใครไมเลนเลนกับผี คนที่ ลองดีกับผีนะตายเสียนับไมถวนแลว"  ดร. ดเิ รกวา "ไมเปนไรครับ ผมเปนนักวิทยาศาสตร ถาผีที่บานนั้นมีจริง ผมจะใชวิชาวิทยา ศาสตรจบมันใหได บางทีพรุงนี้เชาผมจะจับมาใหคุณอาดูสักตัว" ั คุณหญิงวาดโบกมือ "อย - ไมเอา อยาเอามานะอากลัว ฮึย…ขนลุกซไปหมดแลว" ุ  ่ ุ เจาคุณประสิทธิ์ ฯ ลอบคอนเมียรักของทาน "มอยางที่ไหนจับผีเอามาดูเลน ดเิ รกมันพูดเลนก็กลัวเสียแลว" ี คุณหญิงวาดทําตาเขียว "กดฉนกลวนนะพลกคนเชียว อยาวาแตผีเลยบางทีดิฉันยังกลัวเจาคุณ ขณะที่เจาคุณกาลังหลับ ็ ิ ั ั ี่ ิ ึ ํสนท อาปากหวอเห็นหัวลานเจงเหมง" ิ ๔ สหายหัวเราะขึ้นพรอม ๆ กัน เจาคุณปจจนึก ฯ ชักฉิว "คณหญงวาดจะพูดอะไรละกอนึกถึงผมบางนา ผมกับเจาคุณประสิทธิ์ ฯ นะมันหัวอกอันเดียวกัน" ุ ิ  คณหญงวาดยิ้มนอยยิ้มใหญ ุ ิ
  8. 8. "ขอประทานโทษเถอะคะ เจาคุณกับเจาคุณของดิฉันคนละสไตลนี่คะ เหมือนกันเมื่อไหร" แลวทานกหนมายักคิ้วกับอาเสี่ย "หรือยังไงพอหงวน แกลองพิจารณาดูซ"ิ  ็ ั เสียหงวนกลันหัวเราะแทบแย ่ ้ "นั่นนะซครบ คุณอาหญิงพูดถูกแลว ถามองผาด ๆ ก็ คลายกัน ถามองพิศตางกันลิบ คุณอาปจจ  ี ันึก ฯ แบบทุงหมาหลง คุณอาประสิทธิ์ ฯ แบบดงชางขาม"  นิกรหัวเราะกาก มองดูหนากมหงวนอยางขบขัน ิ "อยางคณพอ เขาไมเรียกทุงหมาหลงหรอกอายเวร เรียกสงเดชเฮงซวยไมถูกเรื่อง เขาเรียกวาชะโด  ุ ตีแปลง" คณหญงวาดหัวเราะงอหาย ุ ิ "เออเขาทีโวยกร แกนี่มีความรูดีมาก หัวลานนะเบดเสร็จดวยกันมีกี่อยาง แกลองบอกอาซ"ิ  ็ นายจอมทะเลนขมวดคิ้วยน ยกนิ้วมือขึ้นนับ "มี ๗ อยาง หรือ ๗ จําพวกครับ งา…มีทงหมาหลง ดงชางขาม แลวก็งามเทโพ นี่ อยางพอตา ุผมนี่ เขาเรียกชะโดตีแปลง ตรงกลางหายหมดหาทายาเสนเดียวก็ไมมี มีกะหร็อมกะแหร็มอยูที่ทายทอยนิด ํหนอย งา - ทุงหมาหลง ดงชางขาม งามเทโพ ชะโดตีแปลง แรงกระพือปก ฉีกขวานฟาด แลวก็ราชครึ่งเครา  แบบขุนชาง" สองเจาคุณนั่งขบกรามกรอด ๆ ดร. ดเิ รกจยปากจึ๊กจั๊ก พูดเสริมขึ้นอยางหัวเสีย ุ "เฮ - เรากําลังคุยกันถึงเรื่องผี อายกรเสือกเปดอภิปรายเรื่องหัวลานมันคนละเรื่องโวย" นิกรหัวเราะ "กคณอาทานถามนี่หวา" ็ ุ เจาคุณปจจนึก ฯ โมโหจนตัวสัน ทานยกมือชี้หนานิกรแลวกลาววา  ่ "ระวังใหดี ถาแกขืนทะลึ่งตลอดศกเชนนี้ ฉันจะจางคนยิงแก ยิงใหเหมือนกับหมากลางถนนทีเดียว ความจรงถงแมฉันกับเจาคุณประสิทธิ์ ฯ หัวลาน เราก็ไมเคยขึนไปนังบนกระบานแกเลย" ิ ึ ้ ่ คณหญิงวาดสะดุง ุ "แหม - เจาคุณพูออยางนี้คลายกับดาดิฉัน" เจาคุณปจจนก ฯ ยิ้มออกมาได รีบยกมือไหวคุณหญิงวาดทันที  ึ "เปลา เปลาครับ ผมไมไดเจตนาวาคุณหญิงเลย สําหรับคุณหญิงเทากับเปนพี่สาวหรือเพื่อนของ ผม ทําไมจะลอผมไมได แตอายกรมันเด็กวานซนนทะลงมาลอผมไมรูจักเด็กรูจักผูใหญ อายหงวนก็เหมือน ื ี้ ึ่กัน" อาเสี่ยอมยิ้มแลวโบกมือ "ลือไมตานา บอเชียงกัง นิด ๆ หนอย ๆ เลากูนงไมใชใครที่ไหน" ้  ั้ เจาคุณปจจนึก ฯ อดหัวเราะไมได  "ทะลึงนะมึง" ่ เสี่ยหงวนปลอยกาก แลวหันมาทางนายแพทยหนุม   "วายังไงหมอ คืนนีไปจับผีกนแนนะ ใหมันเห็นเท็จจริงกันทีเถอะวะ ถาหากวาบานของกันมีผีจริง ้ ัก็นากลัววาจะรือแน ถึงเปนตึกก็เอากระดานพื้นถวายวัด ยังดีกวาปลอยทิ้งไวเปนบานราง"  ้
  9. 9. ตอจากนันคณะพรรค ๔ สหายก็ปรึกษาหารือกัน ในเรืองจะพิสจนบานรางในคืนวันนี้ ้ ่ ู  เวลาประมาณ ๑๘.๐๐ น. "คาดลแลค" เกงคันใหมเอี่ยม ซึ่งเจาแหวเปนผูขับ ไดพา ๔ สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ แลนมา ิ ็ ตามถนนสายกรงเทพ ฯ - สมุทรปราการอยางรวดเร็ว ภายในรถมีเครื่องอุปกรณจับผีหลายอยาง ซึ่งนิกรจัดหา ุมาเตรยมพรอมทจะเลนงานผี ใหอยูหมัดในคืนวันนี้ ี  ่ี  เมือรถเกงคันนันแลนมาหยุดหนาบานหลังนัน ประชาชนชายหญิงเกือบรอยคน ซึ่งยืนสังเกตการณ ่ ้ ้อยทถนน กพากันมองมาที่รถคันนี้เปนตาเดียว เจาแหวเปดประตูกาวลงจากรถ เดินไปทีประตูรวหนาบานนัน ู ี่ ็ ่ ้ั ้จดแจงไขกญแจเปดประตูออก ซึ่งเปนประตูไมบานเดียวแบบเดี่ยว แตมีประตูชองเล็กอยูขาง ๆ เจาคุณปจจนึก ั ุฯ เลื่อนตัวมานั่งประจําที่คนขับ เหยียบครชเขาเกียรนํา "คาดลแลค" เกงคลานเขาไปในบาน เจาแหวจัดแจงปด ั ิ ็ประตูใหญหนาบานทันที คณะพรรค ๔ สหายพากันลงจากรถ และเดินขึนไปบนตึก เจาแหวไขกุญแจประตูหนาบานออก ้เดินนําหนาพาเจานายเขาไป ทุกคนชวยกันเปดประตูหนาตาง มันเปนตึกรางทีไมมขาวของอะไรเลย แตพื้น   ่ ีหองสะอาดหมดจด กระดานพืนลงนํ้ามันเทียนไข ้ นกรกวาดสายตามองไปรอบ ๆ หองโถง แหงนหนามองไปขางบนแลวเขาก็ตะโกนลัน ิ ่ "ผีโวย กูมาแลวโวย" พลกลืนนําลายเอื๊อก ้ "อะไรวะ อายกร" นายจอมทะเลนยิ้มแหง ๆ "ขมขวญไวกอน ประเดี๋ยวก็คําแลวผีมันจะไดรูวาพวกเราที่มานี่ ลวนแตผูกลาหาญไมกลัวผี" แลว  ั  ่นกรก็สงเสียงเอ็ดตะโรขึ้น "นิกร การณวงศ มาแลวโวย" ิ ุ เงยบกรบไปชั่วขณะ แลวก็มีเสียงใครคนหนึ่งตะโกนมาจากชั้นบน ี ิ "รูแลวโวย" ทกคนสะดงเฮือกไปตามกัน นิกรขยับจะวิ่งออกไปจากนอกหอง ดร. ดิเรกควาคอเสื้อไว แลวพูด ุ ุเสียงหนักแนน "ไมตองกลัว อายกร" นิกรหนาซีดเผือด อกสั่นขวัญแขวน "ไม - มะ - มะ - ไมเอาแลว กะ - กะ - กันกลับ - บะ - บานดีกวา ผีหลอกกลางวันแสก ๆ อยางนี้ไมเคยเห็น ออย - ขืนอยูนเสร็จมันแน"  ่ี นายแพทยหนุมหัวเราะ "แกตองกลาหาญอยางเจาแหวซีวะ เห็นไหมอายแหวมันยืนอมยิ้มนิ่งเฉย"   เจาแหวพูดละลําละลักเสียงสั่นเครือ ่ "รบประทาน - ไม - ไม - ใชกลาหรอกครับ รับประทานหัวใจจะหยุดเตนอยูแลว ถาจะใหดีรับ ั ประทานออกไปนั่งคุยกันที่เรือนตนไม คงจะดีกวาที่นี่ แฮะ แฮะ " ดร. ดเิ รกอดหัวเราะไมได เขาหันมาทางเจาคุณปจจนึก ฯ  "เมือกีคณพอไดยินเสียงตะโกนจากขางบนหรือเปลา" ่ ้ ุ
  10. 10. ทานเจาคณทําหนาชอบกล ความรูสึกของทานกาลังหวาดกลัวปศาจ   ุ ํ "ไดยนแลว" ิ พลดึงปนพกออกมาจากกระเปากางเกง แลวพูดเสริมขึ้น "ผมวาเสียงคนครับไมใชผี อยางไรเสียก็ตองมีคนแอบซอนอยูในบานหลังนี้ เฮ - ขึ้นไปขางบนโวยพวกเรา เราทุกคนมีปนพกติดตัวมาดวยกันทั้งนั้น ไมนากลัวอะไรเลย"  กมหงวนทาหนาแหย ๆ ชอบกล ิ ํ  "อายกลัวนะมนไมกลัวหรอก แตมันหวาด ๆ ยังไงก็ไมรู ติงตางวาเราขึนไปเห็นมันเขา ปนของเรายิง  ั ๊ ้มนไมเขา เราจะทายังไงดี" ั ํ ดร. ดิเรกสั่นศีรษะ "อมพอสเบล ผีไมมแน ๆ มันตองเปนคนและเมื่อมันเปนคน เราก็ยิงมันทิ้งเสีย ไปขนไปขางบน" ิ ิ ิ ี ้ึ  นกรเขยิบเขามายกมือจับแขนเจาแหว ิ "เฮย เอ็งกับขาถอยแบบยุทธศาสตรออกไปคุยกันหนาตึกดีกวา ปลอยใหทานผูกลาหาญขึนไป   ้ตรวจคนผีเถอะ ถายังไงเราจะไดชวยกันเอาศพใสรถไปบาน บรอส…ไมเอาละโวยเลนกับผีไมมีทางเอาชนะมัน ๊ืไดเลย มอยางที่ไหนวะ ขารองตะโกนเลนหนอยเดียวมันขานรับ นี่มันดุยิ่งกวาปาชาวัดดอนเสียอีก" ี พลมองหนานิกรอยางเคือง ๆ "ไป - แกกบอายแหวออกไปอยูขางนอก กัน ๓ คนกับคุณอาจะขึ้นไปพิสูจนความจริงเดี๋ยวนี้ ใหมัน ัรไปทีเถอะวะวาผีมันเกงกวาคน" ู ครันแลว นายพัชราภรณกเดินนําหนา พา ดร.ดเิ รก เสี่ยหงวนกับเจาคุณปจจนึก ฯ ขึนบันไดไปชัน ้ ็ ้ ้บน ทกคนตางถือปนพกอยูในเมือกระชับมั่น เตรียมพรอมที่จะเหนี่ยวไกยิงไดทุกขณะ ชั้นบนของตึกหลังนี้เงียบ ุ กริบ ตางชวยกันเปดประตูหนาตางทุกบาน ไมมอะไรผิดปกติ และไมมีมนุษยคนใดที่จะหลบซอนอยูได หองทัง ี ้๔ วางเปลาปราศจากขาวของใด ๆ แมกระทั่งหองนาและหองสวม ก็ถูกคนอยางละเอียดถี่ถวน   ํ้ อาเสี่ยกมหงวนทาหนาชอบกล แกลงรองตะโกน ิ ํ "ผีโวย" มีเสียงขานรับดังขึ้นขางลาง "โวย" กมหงวนโผเขากอดเจาคุณปจจนึก ฯ ทนที เย็นวาบไปทั้งตัว ดเิ รกหวเราะลั่น มองดูอาเสี่ยอยาง ิ  ั ัขบขัน "อยาปอดแหกไปหนอยเลยวะ เสียงอายกรตางหาก ไมใชเสียงผีหรอก แตเสียงตอนแรกนะซี กันไมเขาใจเลยวาเปนเสียงของใคร รูแตวาดังมาจากขางบน ซึ่งเราก็ตรวจตราดูทั่วแลว ไมนาจะมีใครหลบซอนอยู   ได หองออกโลงอยางนี้ ตอใหลูกแมวตัวเล็ก ๆ ซอนอยูเราก็หาพบ ตูโตะแมแตชิ้นเดียวก็ไมม"ี  พลวา "อกสักครูก็คํ่าแลว ถามีมีจริงมันตองเลนงานเราแน ลงไปขางลางเถอะ กินขาวกินปลากัน ี  เสียที ไฟฟาบนตึกนี่มีอยูกี่ดวงเปดมันหมดทิ้งไว เราจะตองพิสูจนความจริงในเรื่องนี้ใหได" ทกคนเห็นพองดวย ตางชวยกันเปดสวิทไฟฟาตามหองตาง ๆ จนทัว แลวพากันกลับลงมา ดร. ดิ ุ ่เรกตองใชสมองมากมายในเรื่องนี้ เขาไมเชื่อวาผีมีแตเขาก็ประหลาดใจอยางยิ่ง ที่เขาไดยินเสียงพูดโตตอบกับ  นิกร ซงเขาและทุกคนตางก็ไดยินถนัด เสียงนั้นดังมาจากชั้นบนนี่เอง ึ่
  11. 11. ทีหนาตึก เจาแหวกับนิกรตางชวยกันจัดอาหารที่ใสปนโตใหญหนึ่งเถา เอามาจากบานพรอมดวย ่ วสกตราขาวโซดา ความจริงควรจะเรียกวากับแกลมมากกวาอาหาร เพราะลวนแตเปนของกินแกลมเหลาทั้งสิ้น ิ ้ี บนเสือจันทบุรผนใหญ ปนโต ๔ ใบวางอยูเปนระเบียบเรียบรอย เจาคุณปจจนึก ฯ เดินนําหนา ดร. ่ ี ื  ดเิ รกกบเสี่ยหงวนและพลออกมา นิกรแลเห็นเขาก็ยิ้มแหย ๆ ั "วาไงโวย พล มีอะไรผิดปกติไหม" นายพัชราภรณสนศีรษะ ่ั "ตรวจดูทวชันบนแลว ไมพบอะไรเลย" ่ั ้  นิกรกลืนนํ้าลายเอื๊อก "ถาเชนนน เสียงตะโกนตอบกันตองเปนเสียงผีแน ๆ กินเหลาใหใจกลากันกอนเถอะวะ ลงเมาแลว   ้ั ผีกผเี ถอะ กันแสดงเอง คืนนี้ตองจับผีใหได" ็ ทุกคนเขามานังลอมวง อาเสี่ยมองดูกับแกลมซึ่งทําโดยฝมือเจาแหว แลวเขาก็กลาวถามเจาแหว ่อยางเคือง ๆ "ใหเงินแกไป ๕๐๐ บาท ไดมาเทานี้ละหรือ" เจาแหวขมวดคิ้วยน  "รบประทานมกบตั้ง ๔ อยาง แลวจะเอายังไงอีกละครับ ตราขาวหนึ่งขวดเกือบสองรอยแลว โซดา ั ีัอีก ๖ ขวด" "เออ ขวดละเทาไร" "ขวดละ ๕ บาทครับ" กมหงวนหันมาถามพล ิ "โซดาขวดหนึ่งตั้ง ๕ บาทเชียวหรือวะพล" พลหัวเราะหึ ๆ "ยงไงก็ไมรู กันไมเคยซื้อเหมือนกัน" ั เสี่ยหงวนจุยปาก ยกมือชีหนาเจาแหว  "เอาละ เหลากับโซดาตีเสีย ๒๐๐ บาท แลวกับแกลมนี่นะตัง ๓๐๐ บาทเชียวรึ ปนโตนีมแหนมอยู  ้  ้ ีไมถง ๑๐ ดุน แลวก็น…พลากุง กุงอยางมากก็กิโลเดียว ปนโตนีอะไรวะ ดูคลาย ๆ ขี้ควายคลุกขี้เถา" ึ ี่  ้ เจาแหวสะดุงเฮือกลอบคอนกมหงวน  ิ "รับประทานลาบเนือครับ" ้ "ออ - แลวปนโตนีอะไร"  ้ "รับประทานแกงครับ" "รแลววาแกง แกงอะไรละ" ู "รบประทานแกงเผ็ดนกกระจาบครับ รับประทานนกกระจาบตัง ๒๐ ตัว" ั ้ กมหงวนสั่นศีรษะชา ๆ ิ "ถงอยางนนกบขาว ๔ ปนโตนี่มันก็ไมนาจะถึง ๓๐๐ บาท ขาคิดวาอยางมากก็เพียง ๕๐ บาท ึ  ั้ ัเทานั้น" เจาแหวชักฉิว
  12. 12. "รบประทาน เลี้ยงชางมันก็ตองรับประทานอุจจาระชางบางละครับ เขาคอรัปชั่นกันโครม ๆ ไมเห็น ัมใครวาอะไร รับประทานผมกินกําไรนิดหนอยอาเสียบนกะปอดกะแปด หมดนี่ไดกาไรเพียง ๒๖๐ บาทเทา ี  ่ ํนัน" ้ พลทําตาเขียวกับคนใชจอมแกนของเขา "พอ…พอแลว มากไปอายแหว เดี๋ยวถูกเตะเสียเปลา เปดโซดาเขาไมตองพูดมาก ถวยแกวอยูไหนเอามาแจกซีโวย มัวแตสวดอยูนั่นแหละ" ครันแลว ๔ สหายกับทานเจาคุณปจจนก ฯ ก็เริ่มลงมือดื่มเหลาและปรึกษาหารือกัน ในเรื่องที่เกี่ยว ้  ึกบผปศาจบานนี้ ดวงอาทิตยลับโลกแลวอากาศมืดขมุกขมัวลงทุกที พอวิสกี้พรองไปครึ่งขวดก็สิ้นแสงตะวัน ั ี   ไฟฟาหนาตึกสองสวางจา ดร. ดเิ รกใหเ งินเจาแหวไปซื้อตราขาวมาอีก ๑ ขวด และไกตอนอีกครึ่งตว นิกรตั้งหนาตั้งตากินแตกับแกลมจนอิ่มแปร สวนเหลาดื่มไปเพียง ๒ แกวพอตึง ๆ หนาเทานัน ั ้ ในราว ๑๙.๐๐ น. เศษ การรับประทานอาหารเย็นของคณะพรรค ๔ สหายก็สนสุดลง ยังมีวิสกี้ ้ิเหลืออีกคอนขวด สวนกับแกลมหมดเกลี้ยง เพราะนิกรพยายามกินมันเขาไป เหลือไวใหเจาแหวเพียงนิดเดียวเทานั้น เมอเมาเหลาทุกคนก็สรวลเสเฮฮากันอยางสนุกสนาน ลืมนึกถึงเรื่องภูตผีปศาจในบานนี้ จนกระทัง ื่  ่๒๐.๐๐ น. เศษ เมฆฝนปกคลุมไปทัวทองฟา พายุพัดรุนแรงขึ้นตามลาดับ ในที่สุดฝนก็ตกลงมาราวกับฟารั่ว ่ ํเสยงฟาคนองเปรี้ยงปรางตลอดเวลา ี  แลวไฟฟาทก ๆ ดวงก็ดับพรึบ บริเวณบานใกลเรือนเคียงมืดมิดปราศจากแสงไฟ ฝนซาไปบางแลว   ุแตลงเมดพราตลอดเวลา เจาแหววิ่งไปที่รถเกงนําตะเกียงรั้วมาจุด คณะพรรค ๔ สหายถูกฝนสาดตองยายวง  ็ ํเขามารวมกลุมกันในหองโถง และไมมีเกาอี้นั่ง ตองนั่งบนเสื่อจันทบุรีที่เอามาจากบาน  พอฝนหาย ดวงจันทรคนขางแรมก็โผลพนขอบฟา สาดแสงสลัวลางไปทัวบริเวณ ความเงียบสงัด ื  ่ปกคลุมไปทัวทุกหนแหง ๔ สหายนังจิบเหลาและสนทนากันเบา ๆ ในที่สุดกิมหงวนก็นึกขึ้นไดวาที่นี่คือบานผี ่ ่สง ิ "เฮย นี่เรามาจับผีกันไมใชหรือ" เสี่ยหงวนพูดเสียงออแอ ดร. ดิเรกพยักหนา "ออไรน ๓ ทุมกวาแลว ไมมีเหตุการณอะไรที่นาตื่นเตนหวาดกลัวเลย เชื่อไอเถอะวะ ผีไมใชสสาร ผไมมตวตน ถาผีมีจริงโลกเรานี้ ก็จะตองอยูใตอิทธิพลของปศาจ" ี  ี ั ทนใดนนเอง มีเสียงหัวเราะและเสียงตบมือดังขึ้นขางบนของตึกหลังนี้ นิกรเผนพรวดขึนไปนังบน ั ั้ ้ ่ตกเจาคุณปจจนึก ฯ เจาแหวกอด ดร. ดเิ รกแนน หนาซีดเผือดเหมือนกระดาษ อกใจเตนระทึกเพราะความ ั  หวาดกลัว เจาคุณปจจนึก ฯ ผลักนิกรลงจากตักของทาน  "อายเปรต ตูดแหลมยังกะเข็ม เสือกมานั่งบนตักได" นกรกระซิบถามพอตาของเขาเบา ๆ ิ "คุณพอไดยนไหมครับ เสียงตบมือและเสียงหัวเราะเมื่อกี้นี้" ิ เจาคุณปลอบใจตัวเองใหเขมแข็ง ทัง ๆ ที่ทานเองก็กาลังปอดลอย ้ ํ
  13. 13. "ไดยนแลว บางทีบานขาง ๆ เขาอาจจะมีการเลี้ยงรื่นเริงกันก็ได แตในหองนี้มันกอง ก็ฟงดูคลายกับ ิวามันดังมาจากชันบน" ้ เจาแหวพูดเสียงสั่นเครือ  "รับประทานไมใชบานขาง ๆ หรอกครับ รับประทานบานอยูไกลกันมาก ออย…ถาไมดีเสียแลวละ ครับ" ดร. ดเิ รกตวาดแวด "อยาขีขลาดไปหนอยเลยวะ ฉันรูดีวาคนอยางแกนะกลาอยางบาบิ่นทีเดียว" ้  เจาแหวฝนยิ้มอยางแหง ๆ  "ลาบากนกอยายอเลยครับ รับประทานผมบอกตามตรงครับวา ในโลกนี้ผมไมเคยกลัวอะไรเทาผี ํ ัเลย" นายแพทยหนุมหัวเราะหึ ๆ หยิบถุงยาเสนออกมาบรรจุกลอง แลวจุดสูบพนควันโขมง ทุกคนเงียบ กรบไมมใครพูดอะไรเลย ตางคนตางเงี่ยหูฟงเสียงตาง ๆ สักครูหนึ่งดเิ รกกหยิบกานไมขีดไฟออกมาจากกลัก ิ  ี ็รวม ๖ กาน หักกานหนึ่งออกเสียครึ่ง แลวพูดกับทุก ๆ คน "เฮ - เราตองการพิสูจนความจริงในเรื่องนี้ จับไมสั้นไมยาวกันโวย ใครไดไมสั้นตองขึ้นไปตรวจดูเหตุการณขางบน" นิกรอาปากหวอ เจาแหวพูดเสริมขึ้นดวยเสียงสั่นเครือ  "รับประทานผมก็ไมเกี่ยวครับ ขืนไดไมสั้นรับประทานผมช็อคตายแน ใครจะขึนไปไดครับ" ้ ดร. ดเิ รกทาตาเขียวกับเจาแหว ํ "ถาแกจบไดไมสน ฉันจะมอบไฟฟาเดินทางและปนพกใหแก มีปนพกอยูในมือกลัวผีมีอยางที่ไหน  ั   ้ัเพอความยุติธรรมทุกคนตองจับไมสั้นไมยาว ใครไมจับไมได" ื่ กมหงวนเดือดดาลขึ้นมาก็พรวดพลาดลุกขึ้นยืน ิ "กนเองหมอ กันจะขึ้นไปมือเปลาโดยไมตองมีปน" แลวเขาก็ลวงกระเปาหยิบรีวอลเวอร ๙ ม.ม. ัโยนไปบนตักนิกร "ผีมันจะวิเศษกวาคนไดอยางไรวะ" ดร. ดเิ รกหัวเราะชอบใจ "นัน - อายหงวนซีถึงจะแน อายแหวกับอายกรขี้ขลาดสิ้นดี ไป-อายเสี่ย ขึ้นไปดูใหเห็นเท็จจริง ่ หนอย คนอยางแกเขาเรียกวาคนมีเหตุผล ไมเชื่อถือในสิ่งที่เหลวไหล" เสยหงวนยดหนาอกขึ้นในทาเบง พยักหนากับเพื่อนเกลอของเขา แลวเดินตรงไปทีบนได แตแลวอา ี่ ื ่ ัเสยก็หยุดชะงักหมุนตัวกลับ ี่ "เฮ - ขึนไปซี" นายแพทยหนุมพูดเสียงหัวเราะ ้ อาเสี่ยสั่นศีรษะ เดินกลับมานั่งรวมกลุม "ไมกลาโวย อายใจนะมนไมกลัวหรอก แตขามันไมยอมเดิน" แลวกมหงวนก็สะดุงทาจมูกฟุดฟด  ั ิ ํกระซิบกระซาบบอกนิกร "แกไดกลนอะไรไหม"  ่ิ นิกรอมยิ้ม "กนปลอยออกมาเอง เมื่อกลางวันลอถั่วลิสงตมเขาไป แฮะ แฮะ" ั 
  14. 14. เสยหงวนแยกเขี้ยว ยกฝามือผลักหนานายจอมทะเลนเต็มแรง ี่ "นีแนะ อายเราก็นึกวากลิ่นศพเสียอีก" ่ ดร. ดเิ รกกลาวขึ้นอยางเปนงานเปนการ "เฮย - จับไมสั้นไมยาวโวยพวกเรา" เจาคุณปจจนก ฯ ดึงกานไมขีดไฟมาจากมือดร. ดิเรกเปนคนแรก แลวทานก็ถอนหายใจโลงอก  ึ "ไมยาวโวย คอยยังชั่วหนอย" นายแพทยหนุมยื่นมือใหพลจับ นายพัชราภรณจบไดไมยาวเชนเดียวกัน เจาแหวถอยหลังกรูดเมื่อ ัดร. ดเิ รกมองดูหนาเขา "รบประทานผมบอกแลวนี่วาครับวาผมไมเกี่ยว" ั พลเอ็ดตะโรเจาแหวทันที "แกตองจบไมสนไมยาวเดี๋ยวนี้ ทําขี้ขลาดประเดี๋ยวพอจับมัดไวขางบนตลอดคืนหรอก เร็วอยา  ั  ั้ชักชา " เจาแหวรองไหยกหลังมือเช็ดนํ้าตา  "รับประทาน ถาเผือผมไดไมสนละครับ ฮือ - ฮือ - " ่ ้ั พลอดหัวเราะไมได "อายเปรต กลัวผีเสียจนรองไห" เจาแหวยกมือไหวเทพยดาอารกษ ขอใหดลบันดาลใหเขาจับไดไมยาว แลวก็เอื้อมมือหยิบกานไม ัขีดไฟในมือ ดร. ดเิ รก คอย ๆ ดึงออกมา พอแลเห็นไมขีดไฟเต็มกาน เจาแหวก็หัวเราะกาก  "โอย - รับประทานสินเคราะหไปที นึกวาเจอไมสั้นเขาใหแลว" ้ ดร. ดิเรกหันมาทางกิมหงวน "เอา แกจับ ระวังเจอไมสั้นเขานา"  อาเสยฝนยิ้ม คอย ๆ ยื่นมือเขามาดึงไมขีดไฟออกมาจากมือดเิ รกหนึ่งก

×