Your SlideShare is downloading. ×
สามเกลอหนังเหนียว
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×

Introducing the official SlideShare app

Stunning, full-screen experience for iPhone and Android

Text the download link to your phone

Standard text messaging rates apply

สามเกลอหนังเหนียว

973
views

Published on

Published in: Education

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
973
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
2
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. หองสมุดหนังสือเกา สามเกลอหนังเหนียว พล * นิกร * กิมหงวน เอ้อเฟอพิมพเปนเอกสารโดย คุณนองลูกหมี ื   แปลงเปนไฟล pdf โดย โกหลังวัง  วันน้ันเปนวนคลายวนเกดของเจาแหว  ั  ั ิ   คุณหญิงวาดใหเงนเจาแหวเปนพเศษ 500 บาท และอนุญาตใหหยุดงานหนึงวัน เจาแหวตนนอนแต  ิ    ิ ่   ่ืเชาดวยจตใจชนบานออกไปใสบาตรพระภกษสงฆทหนาบาน “พัชราภรณ” รวม 9 รป เสรจแลวยอนกลบเขาใน ิ ่ื  ิ ุ  ่ี   ู ็   ั บานนาของถวายพระ ซึ่งเตรียมไวหนึ่งถาดใสรถจี๊ปวิลลี่ส แลวขบรถไปจากบาน “พัชราภรณ” ํ  ั   บังเอิญวันนั้นตรงกับวันอาทิตย เมื่อเจาแหวกลับมาบานตอนใกลเที่ยงเขาก็พบสี่สหายกับเจาคุณปจจนึกฯ และคุณหญิงวาด นงสนทนากนอยในหองโถงบนโตะสเหลยมขางโซฟามหอของขวญวางซอนกนรวม ่ั ั ู   ่ี ่ี  ี  ั  ั10 ชิ้น ขนาดของหอใหญบางเลกบางไมเทากน    ็    ั เจาแหวทรุดตัวลงนั่งบนพรมปูพื้น แลวกลาวกับคุณหญิงวาดดวยสีหนายิมแยมแจมใส ้ “รับประทานผมกราบขอบคณครบทกรณาใหผมรบประทานใชรถจป” ุ ั ่ี ุ  ั  ๊ี คุณหญงยมใหขาเกาเตาเลยงของทาน ิ ้ิ     ้ี  “รีบกลับมาบานทําไมละ วันนี้แกควรจะเทียวพักผอนหยอนใจตลอดวัน ซึ่งฉันก็ใหแกหยุดงานและ ่อนุญาตใหแกเอาจ๊ีปไปใชได”   “รับประทานผมเทยวครงวนพอแลวครบ” ่ี ่ึ ั  ั เจาคุณปจจนึกฯ มองเจาแหวแลวกลาววา      “แกแตงตัวโกจังโวยอายแหว มองคลายกบเสยใหญคนหนง สวมเสือฮาวายของอเมริการาคาตองรอย  ั ่ี  ่ึ ้กวา ผูกนาฬิกาเรอนทองสายทอง เหนบปากกาปลอกทองถง 3 ดาม ใสนํ้าหมอเสียหอมฟุง” ื ็ ึ เจาแหวฝนหัวเราะ “รับประทานอยางนี้เขาเรียกวาขางนอกสุกใส ขางในเปนโพรงครับ รับประทานใครไมรกตองคิดวาผม ู ็ เปนอาเสี่ยหรือลูกเศรษฐี คนเราโดยมากเขาวดฐานะกนดวยการแตงตวครบ รับประทานผมก็ตองแตงตัวใหโก ั ั   ั ั ไว” อาเสี่ยพยักหนาเรียกเจาแหวเขาไปหาเขากับเพื่อนเกลอทั้งสาม ซงนงรวมกนอยบนโซฟาตวใหญและ ่ึ ่ั ั ู ั ยาวไมเกิน 3 เมตร “อยากไดเงินใชไหมวะ”
  • 2. “ปูโธ “ เจาแหวอทาน “ ไมนาถามเลยครับ”   ุ เสี่ยหงวนลวงกระเปาเสือฮาวายหยิบธนบัตรใบละรอยบาทปกหนึงสงใหเจาแหวแลวกลาววา ้ ่ “ในฐานะท่ีแกรับใชฉนมาดวยความซอสตยสจรตบาง คดโกงบาง ขยนบางและขเกยจบาง ฉนยนดี  ั  ่ื ั  ุ ิ  ั  ้ี ี  ั ิมอบเงินพันบาทนีใหแกเปนรางวัลเนืองในวันคลายวันตายของแก” ้ ่ เจาแหวกลืนนําลายเอ๊ือก ้ “รับประทานวันเกิดนะครับ ไมใชวนตาย”  ั อาเสี่ยหัวเราะชอบใจ “ขอโทษทีโวย พูดผิดไป” เจาแหวกมลงกราบแทบเทาเสี่ยหงวนแลวรับเงิน 1,000 บาท มาถือไวดวยความปติยินดีอยางยิง  ่ “รับประทานขอใหอาเสยมความสขความเจรญ มอายมนขวญยนอยกบพอกบแมจนแกจนเฒาไมเทา  ่ี ี ุ ิ ี ุ ่ั ั ื ู ั  ั     ยอดทองเถดคะราบ” ิ  เสี่ยหงวนหยุดยิมทันที้ “เตี่ยและแมฉันเทงทึงไปนานแลว” “รับประทานถายังงั้นใหพรใหมนะครับ ขอใหอาเสยของผมเปนเศรษฐมหาเศรษฐมงมศรสขทงชาตน้ี  ่ี  ี ี ่ั ี ี ุ ้ั ิและชาตหนา”ิ  ศาสตราจารยดเรกสงธนบตรใบละรอยบาทปกหนงใหเจาแหวบาง  ิ  ั   ่ึ     “เอา-ไอใหยู 500บาท” เจาแหวกมลงกราบเสยกอนจงรบเงนมาจากนายพลดเรก   ี  ึ ั ิ ิ “รับประทานขอใหคณหมอมอายุ วัณโณ สุขัง พลัง สตังคยิ่ง ๆ นะครบ” แลวเจาแหวกคลานเขามานง  ุ ี ั    ็  ่ัเบื้องหนาพล กมลงกราบพลอยางพินอบพิเทา “รบประทานผมขอพรวนเกดจากคณครบ” ั ั ิ ุ ั “ตองการพรอยางเดียวเรอะ สตางคเอาดวยไหมละ”    “รับประทานถาไดทั้งสองอยางก็ดีครับ แฮะ แฮะ รับประทานปหนึ่งผมก็มีเงินใชฟุมเฟอยเพียงวันเดียว เพราะความเมตตากรณาของเจานาย” ุ  พลลวงกระเปากางเกงหยิบซองธนบัตรออกมาเปดออก ดึงธนบัตรใบละรอยบาทปกหนึงออกมานับ ่ยื่นใหเจาแหวรวม 5 ฉบบ ั “ฉันใหแก 500 บาท เทากบหมอ”  ั เจาแหวกมลงกราบพลอีกครั้งแลวรับเงินมาจากพล “รัปบระทานขอใหคุณพลของผมสุขกายสบายใจนิรภัยนิรทุกขมีแตสุขเกษมสันต เงินทองไหลมาเทมา คิดอะไรสมความปรารถนาทกประการนะคะราบ” ุ นิกรโยนเหรียญ 50 สตางคอันหนึ่งลงมาบนพรมปูพื้นเบื้องหนาเจาแหว แลวพูดอยางหนาตาเฉย “วันน้ีเปนวนเกดของแก ฉันใหสองสลึง”  ั ิ เจาแหวถอนหายใจเฮือกใหญ หยิบเหรียญ 50 สตางคพจารณาดูแลวสายหนา ิ
  • 3. “เจาประคูน ดวยผลศีลผลทานขอใหคุณนิกรของผมมีความสุขความยับเยินเถอะนะครับ ความสข ุความรูได ความไขอยารูสราง ขอใหอายสนขวญหนี คดอะไรอยาไดสมหวง นึกชางไดมา นึกหมาไดแมวเงินทอง   ุ ้ั ั ิ   ัไหลไปรวไปเถดเจาประคน” ่ั ิ  ู นิกรทําคอยนแลวแยกเขียว ้ “เดี๋ยวก็เตะฉลองวันเกิดเทานันเอง ใหพรยังงี้ใชไดเรอะใหใหมโวย” ้ เจาแหวหวเราะหึ ๆ   ั “รับประทานสองสลึงก็ไดพรอยางนี้แหละครับ” นิกรดึงธนบัตรใบละรอยบาทออกมาจากกระเปารวม 2 ฉบบ แลวโยนใหเจาแหว ั     เจาแหวยกมอไหวปลก ๆ   ื  “รับประทานขอใหคุณนิกรมีความสุขกินอิ่มนอนหลับตลอดชาตินะครับ นึกจะรับประทานอะไรกขอ ็ใหไดรับประทานมีอัฐฬสเหลือใชเหมือนอยางทุกวันนี้ทั้งชาตินี้และชาติหนา ขอใหมีเมียหลวงนับรอย มีเมียนอยสักสองพัน” พ.อ. นกรรองขดขนทนที ิ  ั ้ึ ั “พอแลวอายแหว” แลวเขาก็หวเราะ “มประไพคนเดยวฉนกแยแลว ขืนมีเมียพัน คงตบกันอุตลุดทังวัน ั ี ี ั ็   ้ไมรวาใครเปนใคร” ู  เสียงหวเราะดงขนอยางครนเครง เจาคุณปจจนึกฯ พยักหนาเรียกเจาแหวใหคลานเขาไปหาทาน ใน ั ั ้ึ  ้ืมือของทานเจาคณถอธนบตรใบละรอยบาทปกหนง  ุ ื ั   ่ึ “วันนี้เปนวันเกิดของแกฉันก็ตองใหเงินแกใชบาง เอา..เอาไปหารอยเทาที่ฉันเคยเรียกแกเวลาฉันโกรธ” เจาแหวกมลงกราบทเทาทานเจาคณรบเงนมาจากทาน   ่ี    ุ ั ิ  “รับประทานผมควรจะใหพรทานอยางไรดครบ”    ี ั เจาคุณปจจนึกฯ หัวเราะหึๆ “ก็แลวแตแกซีโวย” เจาแหวนิงคิดสักครู แลวกลาว ่   “ รับประทานขอใหทานเจาคณมอายยนยาว เปนรมโพธรมไทรของผมตอไปสกรอยปนะครบ”    ุ ี ุื   ์ิ   ั   ั เจาคุณทําหนาเหยเก  “มากไปโวย อีกรอยปฉนก็คงจําชือตัวเองไมได และถงกบตองตะบนนากนแนนอน ขอใหฉนอยตอไป ั ่ ึ ั  ั ้ํ ิ   ั ู อีกสก 10 ป กดแลว” ั ็ ี  คุณหญิงวาด มองดคนใชเกาแกของทานดวยความกรณา ู      ุ “วันเกิดของแกปหนึ่งแกไดเงินจากพวกเราไมใชนอย แมสคนเขาไปจายของกนทตลาดประตนา กลบ  ่ี  ั ่ี ู ้ํ ัมาเขาก็คงจะใหเงินแกคนละ 500 บาท เปนอยางนอย มีเงินก็อยาใชใหมันฟุมเฟอยนัก แกควรจะซือสรอยคอ ้ใสสกสองบาท”  ั
  • 4. เจาแหวฝนยม    ้ิ “รับประทานผมใสสายสรอยไมคอยทนครบ”     ั ทานเจาคุณพูดเสริมขึ้น “มันจะทนไดอยางไร แกพยายามถอดมันเขาโรงจํานําเสียเรือย” แลวทานกชมอไปบนโตะสเหลยม ่   ็ ้ี ื  ่ี ่ีขางโซฟาใหญ “โนน –ของขวญของแก พวกเรามีของขวัญใหแกคนละชิ้นรวมทั้งหมด 10 ชินดวยกัน ชนเอาไป ั ้ไวหองแกเถอะ”  เจาแหวรบคลานไปทโตะของขวญ เขาเงยหนามองดูพลอยางเกรงกลัวแลวถามวา ี ่ี  ั “รับประทานผมแกออกดูตอหนาเจานายเดียวนีไดไหมครับ”  ๋ ้ “ก็เอาซี” พลพูดยิ้มๆ เจาแหวจัดแจงแกของขวัญออกดูทันที หอแรกเปนของขวญของเสยหงวน ถงเปนหอขนาดเลกกเปน   ั ่ี ึ   ็ ็ ของมีคาคือ นาฬิกาขอมอเรอนทองยหอชนดหนงเรอน หนาปดทนสมย มวนทราคาของมนไมตากวา 2,000 ื ื ่ี  ้ั ี ่ึ ื   ั ั ี ั ่ี ั  ่ํบาท ใบหนาของเจาแหวแดงกําดวยความดใจ เขามองดูนามบัตรของเสียหงวน แลวใหพรพึมพํา หอทีสองเปน ่  ี ่ ่ของขวัญของพล พัชราภรณ วทยทรานซสเตอรยหอชนเยยมของยโรป ตอมาเปนของขวัญของศาสตราจารย ิ ุ ิ  ่ี  ้ั ่ี ุดิเรก เมือแกหอออกดูเจาแหวก็แลเห็นกลองโอดิโคโลญขนาดใหญหนึงกลอง ซงเปนโอดิโคโลญชนนําราคาแพง ่  ่ ่ึ  ้ั เจาแหวหยิบของขวญหอเลกหอหนงขนมาพจารณาดู มีนามบัตรของนิกรติดอยูหนาหอ เจาแหวหน ั  ็  ่ึ ้ึ ิ    ัมามองดูนิกรแลวยิ้มให “รับประทาน คุณนิกรใหอะไรผมครับ กลองเลกนดเดยว”  ็ ิ ี “ก็แกออกดูซีโวย แลวแกจะตนเตนกนไมไดนอนไมหลบไปหลายวน”  ่ื  ิ    ั ั เจาแหวรีบดึงริบบินและแกกระดาษหอของขวัญลายดอกไมออก พอแลเห็นของขวัญของนิกรเจาแหว ้ก็อาปากหวอ มนคอบหรพระจนทรหนงซองซงหอไวเรยบรอย ั ื ุ ่ี ั  ่ึ ่ึ   ี  อาเสียกิมหงวนแหกปากหัวเราะลันบาน ่ ่ “อายกร” กิมหงวนพูดพลางหัวเราะพลาง “แกนีกระดูกขัดมันขนาดนีเชียวหรือวะ อายแหวมนรบใช ่ ้   ั ัแกมาตลอดป แกใหเงนมนสองรอยบาทกบสองสลง แลวก็ใหบุหรี่พระจันทรเพียงซองเดียวเปนของขวัญ”  ิ ั  ั ึ นายจอมทะเลนยิ้มแคน ๆ “กันมีศรัทธาแคนนหวา คนอยางกนไมใชกระดกหรอกโวย แตไมชอบเสียเงินเทานั้น” ้ี ่ี  ั   ู  เจาแหวตรวจดูของขวัญตอไป คุณหญิงวาดใหเสือเชิตฮาวายเจาแหว 3 ตัว กางเกงแพรจนราคาปาน ้ ้ ีกลางอีก 3 ตัว บรรจุไวในกลองสี่เหลี่ยมรวมกัน เจาคุณปจจนึกฯ ใหพดลมตังขนาดเล็กอันหนึงบรรจุอยูใน ั ้ ่ กลองกระดาษแขงเรยบรอย เปนพัดลมญี่ปุนสวยงามมาก นันทาเมียรักของพลใหรองเทาหนังแกะสีนาตาลหนึง ็ ี  ํ้ ่คู ซึ่งเปนรองเทานอกราคา 200 บาท หลอนรูขนาดเทาเจาแหวดี เพราะพลเคยใหรองเทาเจาแหวใสหลังจากพล ใชจนเกาหรือเบื่อมัน นวลลออใหเขมขดหนงเสนแตตวเขมขดเปนทองคําลายกนกลงยาสวยงาม ทําใหเจาแหว  ็ ั ่ึ   ั ็ ั ตื่นเตนดีใจเหลือที่จะกลาว ประภาเมียรักของนายพลดิเรก ใหบหร่ี 6 กระปอง และเปนบหรนอกควนละเอยด  ุ  ุ ่ี ั ี
  • 5. หอของขวัญชิ้นสุดทายเปนของประไพบรรจุในกลองสี่เหลี่ยมแบน หอดวยกระดาษสฟาลายดอกไม   ี ผูกริบบิ้นสีฟามีบัตรกลัดติด เจาแหวคอย ๆ แกออกดูแลวเขาก็สะดุงเฮือกสุดตัว เมอแลเหนผาขาวมาตราหมา     ่ื ็  กรุกสีแดงสลบขาวราคาประมาณ 8 บาท บรรจอยในกลอง ั ุ ู  คุณหญิงวาดหัวเราะคิก “เออแนะ ผัวเมียคูนี้มันชางสมกันเหมือนกิ่งทองใบหยกเสียจริง ๆ” คณหญงวาดพดพลางหวเราะ ุ ิ ู ัพลาง “เจากรใหบหรีพระจันทรซองเดียวเปนของขวัญอายแหว ยายไพใหผาขาวมา” ุ ่ เจาแหวผละจากโตะของขวัญคลานเขามากราบสี่สบายแสดงความขอบคุณแลวคลานไปกราบเจาคุณปจจนกฯ และคุณหญิงวาด  ึ “รับประทาน ผมซาบซึ้งใจในพระเดชพระคุณของเจานายอยางที่สุดเชียวครับ รับประทานผมอยากใหเปนวนเกดของผมทก ๆ วนตลอดป” ั ิ ุ ั  คุณหญงวาดขมวดควยน ิ ้ิ  “เดี๋ยวก็ยันเปรียงเขาใหเทานันเอง ไป-ไป พกผอนเถอะ หรอแกจะไปเทยวไหนอกตามใจแก วนนฉน ้ ้ ั  ื ่ี ี็ ั ้ี ัใหแกฟรีหนึ่งวัน” เจาแหวมองดคณหญงวาดดวยความเคารพเกรงกลว  ู ุ ิ  ั “อา-รับประทานผมไมไปไหนละครับ ตอนบายสองโมงทานอาจารยของผมทานจะมาที่นี่ ทานจะมารดนํ้ามนตใหผมและปลุกเครื่องรางของขลังใหผมครับ รบประทานผมขอยมหองรบแขกตอนรบทานไดไหม ั ื  ั  ั  ครบ” ั คุณหญงวาดทําหนาฉงน ิ “อาจารยของแกเปนใครวะ”   “หลวงพอเคลมครบ”  ้ิ ั เจาคุณปจจนึกฯ ลืมตาโพลง “หลวงพอเคลิมวัดพระงามนครปฐมใชไหม” ้ “รับประทานใชครบ”  ั คณะพรรคสี่สหายตางสนใจกับเจาแหวทันที หลวงพอเคลิ้มที่เจาแหวพูดถึงเปนพระอาจารยที่มีชื่อเสียงโดงดังองคหนึ่งในยุคนี้ หลวงพอเคลิ้มชราภาพมากแลว แตเปนทเลองลอกนทวประเทศวา หลวงพอเคลิ้ม   ่ี ่ื ื ั ่ั คือ พระอาจารยผูเรืองอิทธิวิทยาอาคมขลัง ทั้งอยูยงคงกระพันเมตตามหานิยม แตไมเกยวกบเสนหยาแฝด   ่ี ั  หรือเลี้ยงภูตผีโหงพรายแบบอาจารยไสยศาสตรที่เปนฆราวาส สสหายของเรากบเจาคณปจจนกฯ เคยไปหา ่ี ั  ุ ึหลวงพอเคลมทวดพระงาม 2 ครงแลวแตบงเอญหลวงพอไมอยู ้ิ ่ี ั ้ั   ั ิ   “อายแหว” พลรองขึ้นดัง ๆ “แกเปนลกศษยหลวงพอเคลมเมอไรวะ”  ู ิ   ้ิ ่ื เจาแหวตอบโดยไมตองคด    ิ “รับประทานเมื่อเดือนเมษาที่แลวมานี่เองแหละครับ รบประทานหลวงพอทานมาทําพิธเปดรานขาย ั   ีเครื่องกอสรางของเถาแกฮวดทางซอยนานาเหนือครับ รบประทานผมเปนเพอนกบคนรถของเถาแกฮวด ก็เลย ั  ่ื ั  
  • 6. ถือโอกาสไปดูพิธีเปดราน แลวผมก็ถวายตัวเปนศิษยของหลวงพอ ตอจากนั้นรับประทานผมก็ไปหาทานที่นครปฐมหลายครั้งแลวในตอนวันอาทิตย รับประทานมีดอกไมธปเทียนและขาวของไปถวายทาน เมือไปอยูท่ี ู ่ วัดรับประทานผมกปรนนบตรบใชทานอยางใกลชดจนกระทงทานเมตตาสงสารผม” ็ ิ ั ิั    ิ ่ั  ทุกคนฟงเจาแหวพดดวยความสนใจ    ู  “แลวหลวงพอใหอะไรแกบาง” ศาสตราจารยดเรกถามอยางเปนงานเปนการ ิ “รับประทานทานสักกระหมอมใหผมครับคุณหมอ ใหผาประเจียดมาหนึ่งผืน ลกอมแลวกพระเครอง ู  ็ ่ืมาอีกสามองค” “พระอะไรบาง” เจาคุณปจจนึกฯ ซักดวยความสนใจ “นางพญาองคหนึ่งครับ แลวก็ขนแผนกับทากระดานอีกอยางละองค” ุ “อะ ไมเลวนี่อายแหว พระชั้นดีทั้งนั้น ใหขาเถอะวะ”  เจาแหวกลืนนําลายเอ๊ือก ้ “รับประทานใหเจาคณกไดครบ แตวารบประทานเสยดายใหไมลง”   ุ ็  ั  ั ี   คุณหญิงวาดสนใจในเรื่องหลวงพอเคลิ้มมาก เพราะทานไดยนกิตติศพทมานานแลววา หลวงพอองค ิ ันี้เปนพระอาจารยผูเกงกลาสามารถ เมอสงครามโลกทแลวมาผายนตของทานททาเปนธงปกไวบนดาดฟากรม ่ื ่ี   ั   ่ี ํ    ไปรษณียโทรเลข และสะพานปฐมบรมราชานุสรณ สามารถปองกนใหแคลวคลาดจากลกระเบดของเครองบน  ั   ู ิ ่ื ิพันธมิตรไดอยางนาประหลาด อันเปนทีเลืองลือกันมาจนทุกวันนี้ หลวงพอเคลมอปสมบทตงแตทานเปนเณร ่ ่  ้ิ ุ ้ั   ถึงแมทานไมไดเปนเปรยญหรอมสมณศักด์ิ หลวงพอก็เครงครัดในธรรมวินัย มความรยอดเยยมในทางวปสสนา      ี ื ี ี ู ่ี ิ เคยธุดงคไปตามปาดงพงไพรทั่วราชอาณาจักร มีลกศิษยลกหามากมายนับตังแตเจานายชันผูใหญ รฐมนตรี ู ู ้ ้  ัอธิบดี ขาราชการชั้นผูใหญ ทงฝายทหารและพลเรอนตลอดจนนกธรกจคนสาคัญ หลวงพอเคลมตดแลวซง ้ั  ื ั ุ ิ ํ ้ิ ั  ่ึกิเลสทั้งปวง ใครถวายขาวของเงินทองใหทาน ทานกแจกจายใหแกภกษสามเณรรวมวดไป เปนพระอาจารยที่มี   ็    ิ ุ  ัผูคนนับถือมาก ถึงกับกลาวกันวา เพยงแตชานหมากของทานกคมกนเขยวงาศสตราตางๆ ได ี   ็ ุ ั ้ี ั  “เด๋ียวกอนอายแหว” คุณหญิงพูดเสียงหนัก ๆ “หลวงพอเคลิ้มทานจะมาที่นี่จริงๆหรือวะ”   “รับประทานมาแนครับ ผมไปหาทานเมอตอนสาย ไปถงวดสองโมงครง รับประทานเอาของไปถวาย  ่ื ึ ั ่ึทานเน่ืองในวันคลายวนเกดของผมครบ รบประทานผมขอรองใหทานรดนามนตให หลวงพอทานวาจะมารดให ั ิ ั ั    ้ํ    ที่บานดีกวา ทานจะไดทําพธปลกเสกเครองรางของขลงใหผมดวยครบ รบประทานทานจะออกเดนทางจากวด ิี ุ ่ื ั   ั ั  ิ ัพระงามตอนเที่ยงครึ่งครับ คงมาถึงนี่ราวบายสองโมง รับประทานผมบอกทานแลววาบานเราอยูปากซอยนี้แลวก็ผมจางรถแท็กซีไวใหหลวงพอเรียบรอยแลวครับ เหมากัน 150 บาท พาหลวงพอมาสงที่นี่และรอรับหลวง ่พอกลับวัด รับประทานผมจายคารถไปแลว” คุณหญิงวาดมทาทางตนเตนไมนอย ี  ่ื    “เปนโชคของขาอายแหว ขาเลื่อมใสศรัทธาหลวงพอเคลิ้มมานานแลว ดใจจรง ๆ ททานจะมาบานเรา ี ิ ่ี  จะไดขอใหทานชวยประพรมนามนตใหพวกเราและบานเรา”    ้ํ    เจาคุณปจจนึกฯ พูดเสริมขึ้น
  • 7. “เราเคยเห็นแตรปถายของทาน คงจะไดเห็นตัวจริงของหลวงพอในวันนี้แหละครับ” แลวทานกมองดู ู     ็หนาคณะพรรคสี่สหาย “พวกแกมเครองรางของขลงอะไรกเตรยมใหหลวงพอทานปลกเสกเถอะ หลวงพอเคลิ้ม ี ่ื ั ็ ี    ุทานแนจริง ๆ เขาเลาวาทานไปธุดงคตามปาสูง ชางและลิงปายังหาผลไมมาถวายทาน” “จริงครับ” กิมหงวนสนับสนุน “เพื่อนผมคนหนึ่งเคยเลาใหฟงวา ทานปกกลดอยูในปาพวกสัตวปามา  หาทานเต็มไปหมด เสือโครงเอากาแฟมาถวายทาน จระเขในบึงคาบดอกบัวมาถวาย พวกววกระทงชวยกน ั ิ  ักวาดลานทพกหานาทามาถวายทาน” ่ี ั ้ํ นายพลดเรกหวเราะหๆ ิ ั ึ “ถาเพ่ือนยเลาใหยฟงอยางนเขากเปนนกโกหกชนเยยมทเดยว” ู   ู   ้ี ็  ั ้ั ่ี ี ี เสียงหัวเราะดงขนลนหองโถง คณหญงวาดกลาวกบเจาแหววา ั ้ึ ่ั  ุ ิ  ั    “เอาของขวัญของแกไปเกบเสยเถอะวะ ประเดียวมาชวยกันจัดหองโถงเตรียมไวตอนรับหลวงพอ ยก ็ ี ๋ ตั่งเทาสิงหในหองขางบนลงมา ขาจะขอรองใหหลวงพอเทศนใหพวกเราฟง” นิกรยมใหคณหญงวาด ้ิ  ุ ิ “ความจริงคุณอาก็เทศนเกงกวาหลวงพอนี่ครับ บางวันเทศนเสียจนผมปวดหัวหรือไมก็ตองรีบเผนออกจากบาน” “อาว อยายวนะโวยอายกร ฉนนะไมเหมอนคนอน หากนึกวาจะดามันก็หลุดปากออกมาแลว” พูดจบ  ่ั   ั ื ่ืทานก็กลาวกับพล “แมคดวาแกเอารถไปสงหลวงพอดกวา ระหวางนตอนเยนและตอนกลางคนฝนมนตกเสมอ  ิ    ี   ้ี ็ ื ัถนนลื่น ใหทานไปรถเราทานจะไดปลอดภยแลวพวกแกกตามไปสงทานจนถงวด วนหลงเราจะตองนมนตทาน   ั  ็   ึ ั ั ั  ิ  มาฉันเพลที่นี่” เจาคุณปจจนึกฯ วา “ผมทราบวาหลวงพอเคลมทานฉนเชาเพยงมอเดยวครบคณหญง”   ้ิ  ั  ี ้ื ี ั ุ ิ “หรือคะ” “ครับ ทานฉนเอกา”  ั  “วา” นิกรคราง “ผมเปนหลวงพอคงเปนลมตายแนนอน ผมฉันลอดวันยังหิวเรือย ๆ” ่ คุณหญิงคอนหลานชายของทาน “แกนะมัน ก.ด.” “แปลวาอะไรครับ” “ก็แกรบประทานนะซ” ั  ี เจาแหวย้ิมนอยยมใหญคลานไปทโตะของขวญรวบรวมหอของขวญทง 10 ชิ้น ลกขนยนพาตวเดน ้ิ  ่ี  ั  ั ้ั ุ ้ึ ื ั ิออกไปทางหลังตึก ดวยความอิมอกอิมใจในวันคลายวันเกิดของเขา ่ ่ กอนเวลา 14.00 น.เล็กนอย
  • 8. ออสตินเกงสีเทาคอนขางใหมคันหนึ่งปายเลขทะเบียนสีเหลืองไดคลานเขามาในบาน “พัชราภรณ” อยางแชมชา พระคณเจาในวยชราภาพแกหงอมองคหนงนงอยตอนหลงรถตามลําพัง สวนลูกศิษยของทานซึง ุ  ั    ่ึ ่ั ู ั ่เปนเด็กหนุมนังคูกบคนขับรถ  ่ ั ส่ีสหายและสนางพรอมดวยเจาคณปจจนึกฯ คณหญงวาดรบออกมาจากหองโถงหลงจากไดยนเสยง ่ี    ุ ุ ิ ี  ั ิ ีรถยนตแลนเขามาในบาน ทุกคนตืนเตนดีใจไปตามกัน เมื่อไดเห็นหลวงพอเคลิ้มพระอาจารยผูทรงคุณวุฒิ ่ พอรถออสตินเกงแลนมาจอดเทียบหนาบันไดตึก ทุกคนก็ลงมาจากบันไดหนานึกคอยตอนรับหลวงพอ เจาแหวรีบเปดประตูตอนหลังรถออก คุณหญิงวาดประนมมือไวระหวางอกกลาวคําเชญหลวงพออยางนอบ ิ  นอม “นิมนตคะหลวงพอ ดิฉนคือคุณหญิงวาด ประสทธนตศาสตร เจานายของนายแหว ดิฉนเปนเจาของ ั ิ ์ิ ิ ิ ับานนีคะ” ้  หลวงพอเคลิ้มพาสังขารอันแกชราวัย 75 ปลงมาจากรถอยางงมงามแบบคนแก ในมือของทานมียาม   ุ   หนึ่งใบ เจาคณปจจนกฯ ปราดเขามายกมอไหว  ุ ึ  ื “ผมคือพระยาปจจนึกฯ ญาติของคุณหญิงวาดครับ เด็ก ๆ พวกนี้ลูกหลานของเราทั้งนั้น นิมนตบนตึกเถอะครับ” หลวงพอยิมเล็กนอย “เจริญพร อาตมาภาพขอบคุณมากทีใหการตอนรับอาตมาอยางดีเชนนี้ นาย ้ ่แหวลูกศิษยของอาตมาเขาบอกมาอาตมาแลววา เขาเปนคนใชเกาแกของคุณหญิง” เจาคุณปจจนึกฯ กับคณหญงวาดพาหลวงพอเคลมขนไปบนตก สีสหายกับสีนางและเจาแหวติดตาม ุ ิ  ้ิ ้ึ ึ ่ ่ไปดวย เมอเขามาในหองโถงเจาคณปจจนึกฯ กนมนตใหหลวงพอนงบนตงเทาสงหคลายกบธรรมาสน แตไมมี ่ื    ุ ็ ิ    ่ั ่ั  ิ   ัขอบหรือกะบัง มีเบาะนวมอยางดอยบนตงขางตงมโตะเลกๆ สําหรับวางของถวายพระ ทกคนทรดตวนงพบ  ี ู ่ั  ่ั ี  ็ ุ ุ ั ่ั ัเพียบเรียบรอยบนพรมปูพื้นดวยจิตใจเลื่อมใสในหลวงพอเคลิ้ม คุณหญิงวาดถือโอกาสแนะนําคณะพรรคสี่สหายและสี่นางใหหลวงพอรูจักทีละคน เมื่อแนะนําใครคนนันก็กราบทาน ้ หลวงพอเคลิ้มหูตาฝาฟางแลว ทานชอบฟงมากกวาพูด แตใบหนาของทานยิมละไมตลอดเวลา ถึง ้แมสังขารของทานทรุดโทรมรวงโรยไปสุขภาพของทานก็ยงดีกวาคนแกรนราวคราวเดียวกัน ั ุ ทานผูใหญท้ังสองและสี่สหายกับสี่นางตางสนทนากับทานและขอฝากตัวเปนศิษย รสกวาเสยหงวน ู ึ  ่ีกับนิกรสุภาพเรียบรอยขน ขณะทคนใชคนหนงนานาชาหมากพลบหรมาประเคนใหทาน คณหญงวาดกกระซบ  ้ึ ่ี  ่ึ ํ ้ ํ ู ุ ่ี   ุ ิ ็ ิกระซาบกับเจาแหววา “แกออกไปบอกคนรถใหเขากลับไปเถอะนะ ขาจะใหพลเอารถไปสงหลวงพอเอง แลวก็นมนตลกศิษย ิ ูของหลวงพอใหเขาขนมานงพกผอนทหนาตก บอกใหใครจัดหาเครืองดืมใหเขาดวย”  ้ึ ่ั ั  ่ี  ึ ่ ่ เจาแหวยมเลกนอย   ้ิ ็  “ลูกศิษยของหลวงพอเปนฆราวาสไมตองนิมนตเขาหรอกครับ รับประทานผมจะเรียกเขาขึ้นมาบนตึก” คุณหญงทําตาเขยวกบเจาแหว ิ ี ั   “กูพดเผลอไปโวย” ู 
  • 9. เจาแหวรีบลุกขึ้นเดินกมตัวออกไปทางหนานึก สักครูก็จึงกลับเขามาในหองโถงและทรุดตัวลงนั่งใกล ๆ กับหลวงพอเพอคอยปรนนบตรบใช ทุกคนดีใจมากทีหลวงพอพูดคุยดวยอยางกันเองโดยไมถอตัว ทาน ่ื ิ ั ิั ่ ืพูดชา ๆ เสียงกังวานทาทางของทานสํารวมอยูตลอดเวลา  ในที่สดหลวงพอก็กลาววา ุ “อาตมาขอตอนรับทุกคนไวเปนลูกศิษยของอาตมาตามความปรารถนา ขอใหทุกคนอยูเย็นเปนสุขเถิด อาตมาจะทํานํ้ามนตประพรมใหทั่วหนากันเพื่อเปนสวัสดิมงคลปดเปาโรคาพยาธิและเสนียดจัญไร หาบาตรและธูปเทียนมาใหอาตมาเถอะแลวกใครมเครองรางของขลงกไปเอามาใสบาตรนามนตไว อาตมาจะปลุก   ็ ี ่ื ั ็  ้ํเสกเพ่ือใหของนนศกดสทธคมครองปองกนตวไดตลอดไป”  ้ั ั ์ิ ิ ์ิ ุ  ั ั  ทุกคนตางผลัดเปลยนกนขนไปบนหองนอน และนาเครองรางของขลงของตนลงมาเทาทมอยู นิกรอุม ่ี ั ้ึ  ํ ่ื ั  ่ี ี บาตรใบหนึ่งพรอมดวยที่รองบาตรลงมาดวย พลถอหอธปเทยน เจาแหวเปนคนสดทายทไปเอาเครองรางของ ื  ู ี    ุ  ่ี ่ืขลังทหองพกของเราทเรอนคนใช ่ี  ั ่ี ื บาตรใบนั้นบรรจุนาเกอบเตมซงประไพกบนนทาชวยกนรองนามาจากอางนํ้าใตบนไดขึนชันบน ํ ้ ื ็ ่ึ ั ั  ั ้ํ ั ้ ้ ทุกคนตางนําเครองรางของขลงใสรวมกนลงไปในบาตรนน แตสวนมากพระเครองรางอยในสรอยคอ ่ื ั  ั ้ั   ่ื ู แลว คุณหญิงวาดมีตะกรุดเมตตามหานิยมเพียงดอกเดียวและพระเครืองหลวงพอทวด ซึ่งเปนพระบวชใหมแต ่เขาพธแลวอกองคหนง เจาคุณปจจนึกฯ มีพระเครื่องรางชั้นเยี่ยมเกือบ 20 องค บางองคกเลยมทองหรอบรรจุ  ิี  ี  ่ึ  ็ ่ี ืไวในกรอบทองอันสวยงาม นกรตาลกเมอแลเหนกรงปวเรศวรของพอเขา ซึ่งนักเลงพระนอยคนนักที่จะมีพระ ิ ุ ่ื ็ ่ิ  กริ่งแบบนี้ เพราะราคาคาเชาเหยยบแสนขนไป เพื่อนเกาของเจาคุณปจจนึกฯ คนหนงเอารถฟอรดเกงใหมเอยม   ี ้ึ ่ึ    ่ีเพิ่งออกจากอูไดสองสามวันมาแลกทานเจาคุณยังไมยอม พิธีทํานํ้าพระพุทธมนตและปลุกเสกเครื่องรางของขลังไดเปนไปอยางสงบเงียบ หลวงพอเคลิ้มสั่งใหเจาแหวไปหาใบมะยมมากําหนึง เตรียมไวสาหรบใหทานประพรมนามนต  ่ ํ ั   ้ํ เปนคร้ังแรกทสสหายกบสนาง และทานผูใหญทั้งสองไดเห็นหลวงพอทําพิธีกิจ ทานจดธปเทยนบชา ่ี ่ี ั ่ี  ุ ู ี ูพระรัตนตรัย แลวจุดเทียนเลมหนึงปกไวทปากบาตรเพือใหเทียนขีผงหยดลงไปในบาตร ระหวางนั้นหลวงพอได ่ ่ี ่ ้ ้ึสวดมนตภาวนาเบาๆ ทกคนนงพบเพยบประนมมอนงเฉยดวยจตใจเลอมใสในพระอาจารยองคน้ี ุ ่ั ั ี ื ่ิ  ิ ่ื   เกือบครึ่งชั่วโมงการทํานามนตและปลกเสกเครองรางของขลงกเสรจเรยบรอย คุณหญิงวาดสั่งใหเจา ้ํ  ุ ่ื ั ็ ็ ี แหวประเคนนาอดลมแชเยนใหหลวงพอทนที นกรกระซบกบพสาวของเขา ํ้ ั  ็   ั ิ ิ ั ่ี “พี่นันจะ หลวงพอทานคงหว พี่ชวยจัดนําชา แซนดวช มาใหทานฉนหนอยซี ผลไมสกนิดหนอย”   ิ ้ ิ   ั  ั นันทาจุปากแลวทําตาเขยวกบนองชายจอมทะเลนของหลอน ี ั    “ทานฉันไดเรอะ ตงบายสองโมงครงแลว “ ้ั  ่ึ  “ออ ฉันเผลอไป” หลวงพอไมยอมฉันนาอดลม แตทานฉนหมากคําหนึง แลวทานก็กลาวกับทุกคนวา ํ้ ั   ั ่ “อาตมาจะประพรมนํ้ามนตให เขามาใกล ๆ อาตมาเถอะ แลวประเดยวอาตมาจะพรมน้ํามนตใหทว   ๋ี ่ัตกหลงน” ึ ั ้ี
  • 10. ตางคนตางคลานเขามาหมอบกราบหลวงพอ ตอจากนั้นหลวงพอเคลิ้มก็ใชใบมะยมจุมลงในบาตรประพรมนํ้ามนตใหสสหายกบสนางและเจาคณปจจนกฯ คุณหญิงวาดกับเจาแหวโดยทัวหนากัน   ่ี ั ่ี  ุ  ึ ่ น้ําพระพุทธมนตทาใหทกคนสดชืนแจมใสขึนอยางนาประหลาด ทุกคนพาหลวงพอประพรมนํ้ามนต ํ ุ ่ ้ใหตามหองตาง ๆ ทวชนลางแมกระทงหองทดลองวทยาศาสตรของศาสตราจารยดเรก เสร็จแลวก็พาหลวงพอ ่ั ้ั   ่ั  ิ   ิเคลิ้มขึ้นไปชั้นบน สักครูสี่สหายกับสี่ทางและทานผูใหญทั้งสองก็พาหลวงพอเคลิ้มกลับลงมาในหองโถง เจาแหวถือบาตรนํ้ามนตติดตามหลวงพออยางใกลชิด ทานเจาคณนมนตใหหลวงพอนงบนตงตามเดม เจาแหวทรดตวนง   ุ ิ    ่ั ่ั ิ   ุ ั ่ัคุกเขาคอย ๆ วางบาตรน้ามนตลงบนโตะขางตงดวยความระมดระวง คณหญงวาดกราบหลวงพออกครงหนง ํ    ่ั  ั ั ุ ิ  ี ้ั ่ึ “ดิฉันกราบขอบพระคุณคะที่หลวงพอกรุณาทานามนตประพรมใหเราและชวยปลกเสกเครองรางของ ํ ้ํ    ุ ่ืขลังให”  หลวงพอยมเลกนอย  ้ิ ็  “น้ํามนตในบาตรนี้ถาใครจะอาบก็ตักเอาไปเพียงเล็กนอย แลวผสมนําอาบจะเกดสรมงคลแกตวเอง ้ ิ ิิ  ัสวนเคร่ืองรางของขลงอาตมภาพไดปลกใหเรยบรอยแลว รบรองวาของในบาตรนทกสงเปนของศกดสทธอยยง ั  ุ  ี   ั  ้ี ุ ่ิ  ั ์ิ ิ ์ิ ูคงกระพันปองกันศัสตราอาวุธไดทกชนิด” ุ เส่ียหงวนกลาวถามหลวงพอทนที   ั “ทดลองดูเดียวนีตอหนาหลวงพอไดไหมครับ” ๋ ้  หลวงพอเคลิ้มยิ้มใหเสี่ยหงวน “ไดซีคุณ มีอาวุธอะไรก็ไปขนเอามาทดลองกันได อาตมากลารบรองในอานาจพระพุทธคุณ แตถาใคร ั ํ ถือวามีของดีคุมกันตัวไปขมเหงรังแกเขา คณพระคณเจากจะไมชวยคมครองปองกน เพราะพระทานคุมรักษา ุ ุ  ็   ุ  ัแตผูทประพฤตดประพฤตชอบเทานน” ่ี ิ ี ิ  ้ั กิมหงวนคลานเขามาที่ต่ังลวงมือลงไปในบาตรนํ้ามนตหยบสรอยคอทองคําเสนหนึ่ง ซึ่งมีพระเครื่อง  ิ รอยอยูสามสี่องคขึ้นมาประนมมือไหวแลวสวมคอเขา ตอจากนันใครตอใครเขามาหยิบเครืองรางของขลังของ ้ ่ตนท่ีอยูในบาตรแลวกมการวพากษวจารณกนเสยงแซดไปหมด  ็ ี ิ ิ ั ี  ศาสตราจารยดเรกกลาวกบพลอยางเปนงานเปนการ  ิ  ั    “ลองดูโวยพล กันไดสมเด็จวัดระฆังองคนี้มาเกือบสองปแลวไมเคยลองเลย หลวงพอทานเพิ่งปลุกเสกใหเราใหมนาจะลองดูตอหนาทาน”   พลเห็นพองดวย “นั่นนะซี หลวงพอของกันทุกองคนักเลงพระเขาก็ยนยันวาลวนแตแน ๆ ทั้งนั้น แตกนไมเคยลองสกที ื ั  ัที่ไมลองไมใชเพราะกันไมเชื่อ” พดจบเขากหนมาทางเจาแหวแลวออกคําสั่ง “เฮย ไปเอามดพรากระทาขวานมา ู ็ ั    ี  โวย หอกดาบหลาวแหลนเอามาใหพรอม” หลวงพอพูดเสริมขึ้นเบา ๆ “จะลองดวยปนก็ไดนะคุณ”
  • 11. พล พัชราภรณมองดูหลวงพอเคลิ้มอยางศรัทธา “พวกเราจะอยูยงคงกระพันเฉพาะเวลาที่หลวงพออยูที่นี่หรืออยางไรครับ” “ออ ตลอดไปซิคุณ คณมเครองรางของขลงทอาตมาปลกเสกใหตดตวอยู มีดหรือปนหรืออาวุธชนิด ุ ี ่ื ั ี ุ  ิ ัใดก็ทําไมคุณไมได” นิกรถามขนเบา ๆ ้ึ “หลวงพอครับ รถบดถนนทับตายไหมครับ” หลวงพอนิงคิดอยูสกครูแลวตอบเสียงหนักแนน ่  ั  “ตาย” นายจอมทะเลนหัวเราะ “ไงตายละครับ” “อาตมาตอบไดแตเพียงวา พระนะทานคุมกนอาวธหรอเขยวงาไดจรง แตรถบดถนนมันมีน้าหนกตง  ั ุ ื ้ี  ิ ํ ั ้ัหลายตัน ทบใครเขาคนนนกแบนแปดแปเหมือนกลวยปง คนเราถาตวแทนเปนกลวยปงแลวคงกไมรอด ถึงแม ั  ้ั ็     ั     ็ จะอยูยงคงทนอยางไรก็ตาม เรองรถบดถนนอาตมากไมเคยทดลองเลย คณอยากจะลองกตามใจ” ่ื ็  ุ ็ พ.อ.นกรยมแหง ๆ ิ ้ิ  “ไมไหวละครับหลวงพอ” เจาแหวลุกขึ้นเดินกมตัวออกไปทางหลังตึก สี่สหายกับสี่นางและทานผูใหญตางสนทนากับหลวงพอเคลิ้มเปนอยางดี หลวงพอลวงมือลงไปในยามของทานหยิบตลับไมจนทนตลับหนึงออกมาเปดออก แลวทานก็ ั ่  แจกตะกรุดเมตตาของทานใหทุกคนคนละดอก ทานบอกวาตะกรุดของทานจะทําใหเกิดสงาราศี ใครเหนใครก็ ็รักและเกรงใจ จะพดจาเรองอะไรกบใครกไดผล ู ่ื ั ็  ใน 10 นาทีน้ันเองเจาแหวกบลงมวนคนทําสวนกชวยกนหอบอาวธตาง ๆ เขามาในหองโถง มีทั้งดาบ   ั ุ  ็ ั ุ ใหญแบบโรมัน ดาบไทย หอก แหลน หลาว สามงาม มีดปงตอขนาดมหึมา และอาวุธอืน ๆ อกหลายชนด เชน ่ ี ิมีดพกหรือสนับมือ ชะแลงเหล็ก กระทั่งไมคาน เจาแหวกับลุงมวนตางกองอาวุธที่ขนมาไวบนโตะสี่เหลี่ยมขางประตูหองโถง แลวเจาแหวกับคนทําสวนก็นั่งลงริมประตูบานนั้น เจาคุณปจจนึกฯ กลาวกับเสียหงวนดวยเสียงหัวเราะ ่ “อายหงวน แกกับอายกรผลัดกันแสดงการเชือดเนือเถือหนังใหอาและพวกเราดูหนอยเถอะวะ” ้ กิมหงวนอมยิ้มและหันมาทางนายจอมทะเลนเพื่อนเกลอของเขา “มา-อายกร ลองเชือดกันเลนแกเหงา” “กอดีนะซี ตอหนาหลวงพออยางนี้กันมั่นใจเหลือเกินวาหนังของกันเหนียวแน เพราะหลวงพอทานรับรองแลว เราผลดกนเชอดดกวา กนจะเอามดโกนเฉอนลกกระเดอกแก” ั ั ื ี  ั ี ื ู ื อาเสี่ยสะดุงเล็กนอย “เอาอยางอื่นเถอะวะ มีดโกนมันเสียวเหลือเกิน ถึงไมเขาก็เสียวไส แตถาบงเอญมนเขาละกอ กนก็  ั ิ ั   ัเทงทึงอยางไมตองสงสัย”
  • 12. นิกรนิงคิดสักครู ่ “ยังงั้นกันก็เอาหอกพุงแก” “เออ คอยยังชั่วหนอย อาวธทกนกลวทสดคอมดโกนโวย” แลวเสยหงวนกเปลยนสายตามาทหลวง ุ ่ี ั ั ่ี ุ ื ี   ่ี ็ ่ี ่ีพอเคลิ้ม “เหนียวแนนะครับ หลวงพอ” หลวงพอมองดูกิมหงวนอยางเคือง ๆ “อาตมารับรอง ทุกคนทอยในหองนลวนอยยงคงกระพนทงนน แตวาตองเอาเครองรางของขลงตดไว ่ี ู  ้ี  ู ั ้ั ้ั   ่ื ั ิกับตว”ั กิมหงวนกับนิกรตางลกขนยนพากนเดนไปทโตะอาวธ นกรหยบดาบใหญเลมหนงขนมาถอ ดาบเลม  ุ ้ึ ื ั ิ ่ี  ุ ิ ิ   ่ึ ้ึ ื นี้เปนดาบจีนปลายแหลมงอนและยาวมาก มันเปนสมบัติดั้งเดิมของลุงมวนซึ่งชายชราหัวหนาคนสวนที่บาน“พัชราภรณ” รักและหวงแหนมาก  “หนักมากโวยหงวน” นิกรพูดยิม ๆ “ถาหนงแกไมเหนยวรบรองวากนฟนคอแกขาดกระเดนแน” ้  ั  ี ั  ั  ็  เสยหงวนหวเราะ ่ี ั “แตดาบคงบ่ินเปลาเพราะหลวงพออยทคอกนตงหลายองค เพยงแตสมเดจวดระฆงองคเดยวกคมกน   ู ่ี ั ้ั ี  ็ ั ั  ี ็ ุ ัดาบหรือปนไดแลว เอาเลยอายกร แกฟนกนกอนสามที แลวกนจะเลนงานแกบาง วันนีเปนวันหนังเหนียวของ  ั   ั   ้พวกเราโวย สนกกนใหเตมทตอหนาหลวงพอ” ุ ั  ็ ่ี    นิกรถอยออกหางอาเสยราวสามสกาว  ่ี ่ี  “เอายังงี้นะอายเสี่ย กันจะฟนลงไปตรง ๆ หมายกบาลแก แกตองยกแขนขนรบดาบ ถาแขนแกไมขาด  ้ึ ัก็หมายความวาแกอยูยงคงกระพัน แตถากนไมเหนยวแกกเพยงแขนดวนเทานนไมถงตาย แลวถากนฟนแขน  ั  ี ็ ี   ้ั  ึ   ั แกไมเขา กันจะฟนคอแกอกหนงทแลวกน จะเอาหอกพุงหนาอกแกอีกหนึงที ตอจากนน กันจะใหแกทดลองกัน  ี ่ึ ี  ั  ่  ้ัสามทีเชนเดยวกน แกจะลองดวยอาวธแบบไหนไดทงนน” ี ั  ุ  ้ั ้ั เจาคุณปจจนึกฯ ประเคนกาแฟดําเย็นใหหลวงพอหนึ่งแกว รสกวาหลวงพอเคลมชอบฉนโอเลยงมาก ู ึ   ้ิ ั ้ีทานยกหลอดข้ึนดดทนที แลวคุณหญิงวาดกับทานเจาคุณก็สนทนากับหลวงพออยางสนิทสนม ู ั เมื่อนิกรขยับดาบใหญทาทาทะลวงฟน ทุกคนก็จองตาเขม็งมองดูดวยความตืนเตน ลุงมวนเจาของ ํ   ่ดาบกระซิบกระซาบกับเจาแหวทันที “ถาเพลี่ยงพลําละกอ อาเสียตัวขาดสองทอนเชียวนะโวย” ้ ่ เจาแหวโบกมอหามแลวกระซบพดเชนเดยวกน  ื   ิ ู  ี ั “ไมเขาหรอกนาลุง ถาเขาคุณนิกรก็เขาคุกฐานฆาคนตายโดยเจตนาเทานัน” ้ นิกรตั้งทาเหมือนทหารญี่ปุนเตรียมฟนคูตอสูดวยซามูไร เขาจองตาเขม็งมองดูอาเสี่ยแลวพูดเสียงหนัก ๆ “นึกถงพอแกวแมแกวใหดนะ” ึ      ี เสี่ยหงวนสะดุงเฮือก
  • 13. “แลวกัน อยาพดใหเสยงขวญซโวย ฟนก็ฟนซ” นกรรองวากสดเสยงแลวปราดเขาฟนกิมหงวนเตม  ู  ี ั ี  ี ิ  ุ ี    ็เหนี่ยว อาเสียตกใจยกทอนแขนซายขึนรับดาบเสียงดังฉึก ทุกคนใจหายวาบไปตามกัน แตเปนทีนาอัศจรรยใจ ่ ้ ่ ย่ิงนก แขนของกิมหงวนเหมือนกับทําดวยเหลกกลา ดาบจีนเลมนั้นไมไดทาใหเกิดแผลแมแตเพียงเปนรอยยาง ั  ็  ํบอน กิมหงวนมองดูทอนแขนซายของเขาแลวอาปากหวอ นิกรยืนตะลึงเกือบจะคิดวาเขาฝนไป    นายพลดิเรกรองขึ้นดังๆ “อท อส วันเดอรฟูล โอ-ฝรั่งงงโวย อายหงวนกลายเปนมนุษยอภินหารไปแลว” ิ ิ ิ เจาคุณปจจนึกฯ ยมใหนายแพทยหนม ้ิ   ุ “อํานาจพระเครื่องรางที่หอยคอหรืออานาจของพระพทธคณนนเองทชวยใหรางกายของอายหงวนอยู ํ ุ ุ ่ั ่ี    ยงคงทนเชนนี้” สี่นางตางวิจารณกันเสียงแซดไปหมด คณหญงวาดกลาวกบสนางดวยใบหนายมแยมวา ุ ิ  ั ่ี   ้ิ   “ไมเพียงแตพอหงวนหรอกทหนงเหนยว พวกเราทุกคนก็อยูยงคงกระพันเชนเดียวกัน”   ่ี ั ี  นิกรยนนงเฉยอยนานจงยมใหอาเสย ื ่ิ ู ึ ้ิ  ่ี “แกแนโวย กันฟนเสียเต็มเหนี่ยวแกไมเปนอะไรเลย ทีนกนฟนคอแกละนะ ยดคออกมาซ” ้ี ั ื ี “คอกันมีอยูแคนี้ แกจะใหยดมันออกอีกยังไงวะ กันไมใชผีนี่หวา” ื “กมคอลง” นายจอมทะเลนพูดเสียงหัวเราะ “กนจะยนขางตวแกแลวฟนคอแกดวยดาบเลมน้” เพราะ ั ื  ั     ีความเชื่อมั่นในพระพุทธคุณและหลวงพอเคลิ้ม กิมหงวนจงกมหนาลงโดยดเพอใหนกรฟนเขา เสียงจอกแจก ึ   ี ่ื  ิ จอแจสงบเงียบลงอีก พ.อ. นิกรเงอดาบขนสดแขนหมายกานคอเสยหงวนแลวฟนลงไปสดแรงเกด ้ื ้ึ ุ  ่ี   ุ ิ “ฉึก” คมดาบทถกคอกิมหงวนกระดอนขน แลเห็นถนัดไมผิดอะไรกับฟนเหล็กกลา เสียงพึมพําดังขึนทันที ่ี ู ้ึ ้ทุกคนตื่นเตนประหลาดใจเหลือที่จะกลาว แตหลวงพอเคลมองคเดยวเทานนทไมรสกตนเตนอะไร นิกรโยนดาบ   ้ิ  ี  ้ั ่ี  ู ึ ่ื จี นลงบนโตะเสียงเพลง แลวหยิบหอกเลมหนึ่งขึ้นมาถือกระชับมั่นไวในมือ เขาถอยหลังออกไปหางจากกิมหงวนราว 3 เมตร แลวกลาวขนดวยเสยงอนดง   ้ึ  ี ั ั “ยืดหนาอกขน โดนโมกขศักดิ์เลมนี้เขา แกเสร็จแน ทะลุอกนะโวย” ้ึ อาเสี่ยมีกําลังใจดีแลว เขายกมอขวาขนลบคลาคอตอนเหนือทายทอยของเขาเพราะรูสกขัดยอกเล็ก ื ้ึ ู ํ  ึนอย แลวเขาก็ยนแบะอกมองดูหนานายจอมทะเลนเพือนเกลอของเขาอยางทระนง ื ่ “เอาเลย อายกร” นิกรอมยม ้ิ “ถาตายอยาเอาความนะโวย”   แลวนิกรก็ยกหอกเงือขึนขยับไปมาอยูสกครูกพงหอกหมายไปทีหนาอกเสียหงวน หอกเลมนันถูกหนา ้ ้  ั  ็ ุ ่ ่ ้อกซีกซายของอาเสี่ยอยางแมนยําและแรงมาก ความแรงของหอกทําใหกิมหงวนเซถอยหลงออกไปสองกาว แต  ั คมหอกไมไดระคายเคืองผิวหนังของเขาเลย
  • 14. เม่ือคุณหญิงวาดตบมอขน ทุกคนตางก็ตบมือเกรียวกราว ลงมวนกระซบกบเจาแหววา ื ้ึ ุ  ิ ั    “อาเสี่ยทานมีของดีอยูกับตัวของทานมานานแลว สมเด็จวัดระฆังของทานนะเอ็งเชื่อไหมอายแหวราคาท่ีเชากันอยางนอยกหมนบาท ของอาเสี่ยทานงามจริง ๆ แลวยงหลวงพอทากระดาน กรงคลองตะเคยน   ็ ่ื  ั   ่ิ ีกําแพงพลูจีบอีก” เจาแหวอมยม   ้ิ “ขณะนี้ฉันก็หนังเหนียวเหมือนกันนะลุง หลวงพอทานปลุกเสกพระใหฉัน ที่ไมเคยทดลองก็เพราะไมแนใจ”  นิกรเดินไปท่ีโตะอาวธแลววางหอกลงบนโตะ กมหงวนตามเขามาหยบมดพกทมขนาดเทาดาบปลาย ุ   ิ  ิ ี ่ี ี ปนของพลรมเลมหนึ่งขึ้นมาถือ แลวดึงออกมาจากปลอก “ทีนี้ตากันบางละนะ การทดลองครงแรกกนจะแทงแกดวยมดพกเลมน” นกรอมยม ้ั ั  ี  ้ี ิ ้ิ “เอาดาบดีกวานะ มีดมันจะหักเสียเปลา ๆ นาเสียดาย” “เถอะนา ใหมันรูไปทีซีวะวาแกเหนียวจนกระทั่งมีดหักเพราะแทงไมเขา” นิกรเงยหนาขนมองดเพดานหอง  ้ึ ู  “เอา-แทงคอกันเลยเพือน ไมตองเกรงใจ” ่ เส่ียหงวนย้ิมนอยยมใหญ เขาดึงชายเสือฮาวายของนิกรขึน แลวดึงขอบกางเกงของนิกรใหตาลงไป  ้ิ ้ ้ ่ํ“กันไมแทงคอแกหรอก แทงสะดอแกดกวา” ื ี  นิกรสะดุงโหยง รีบดึงขอบกางเกงขึนแลวยกมือทังสองปดสะดือของเขา ้ ้ “แฮะ แฮะ แทงคอเถอะเพือน แทงสะดือมันหวาดเสียวมาก เคราะหหามยามรายทะลเขาไปสกสาม ่   ุ  ัเซนตกไสแตก มีหวังเทงทึงเทานั้นเอง” ็ ็  หลวงพอหวเราะงอหาย ดูเหมือนวาทานไมเคยหัวเราะลงลูกคอเอิกอากเหมือนวันนีเลย ความสนก  ั ้ ้ ุสนานราเริงของสองสหายทําใหทานขบขันอดหัวเราะไมได เมอสองเกลอรวมมอกนทําอะไรกตองวนวายยงยาก  ่ื  ื ั ็  ุ ุอยางนี้เสมอ “เงยหนาขนอายกร” อาเสยพดเสยงหวเราะ  ้ึ  ่ี ู ี ั พ.อ.นิกรปฏิบัติตามคําสั่งของเสี่ยหงวนโดยดี มือขวาของเขากุมพวงพระเครื่องรางที่คลองคออยูหลายองคดวยจตใจเลอมใสในพระพุทธคณ   ิ ่ื ุ “เอา-แทงเลย ฆาฉันเสียใหตาย” กิมหงวนเสอกปลายมีดแทงคอหอยนกรเตมเหนยว ื ิ ็ ่ี ทามกลางสายตาของทุกๆ คนทอยในหองโถง แตนิกรไมไดรับอันตรายจากมีดพกเลมใหญเลมนี้เลย ่ี ู ถาหากวาเขาไมมพระคมครอง คอหอยของเขากตองทะลแลว   ี ุ ็  ุ  “แนโวย ฮะ ฮะ” ศาสตราจารยดเรกรองขนดง ๆ “แกไมเพยงแตขเหนยวอยางเดยว หนงของแกยง  ิ  ้ึ ั  ี  ้ี ี  ี ั ัเหนียวดวย ประเดียวไอจะขอทดลองบาง เพราะพระของไอแตละองคกยอดเหมอนกน” ๋  ็ ื ั
  • 15. เสี่ยหงวนโยนมีดไปบนโตะ แลวเดินไปหยิบดิ้ว หรือไมคมแฝกขึ้นมาอันหนึ่ง รูปลักษณะของมันแบน ๆ คลายกับไมคานของพวกชาวจนหาบของขายนนเอง ความยาวของดิวยาวประมาณ 2 ฟุต เปนอาวุธ  ี ่ั ้สําหรบใชตกบาลกนในหมนักเลงอันธพาล เรยกวาตสงสอนไมเอาเปนเอาตาย เอาแตพอใหหวแตกเสียเชิงชาย ั  ี ั ู ี  ี ่ั   ัขายหนาเขาเทานัน ้ “มา-อายกร ฉันจะเอาดิวอันนีหวดกบาลแกดีกวา ดซวากบาลแกจะแบะไหม” ้ ้ ูิ นิกรพยักหนาและยิ้มให “ดซ”ีี เสี่ยหงวนผิวปากเบาๆ ในทํานองเพลงจีน ถือด้ิวเดินยางสามขุมเขามาหานิกรแลวเง้ือด้ิวข้ึนเหนือศีรษะฟาดลงกลางกบาลนายจอมทะเลนเตมเหนยว  ็ ่ี “โปก”  เหมือนกับกิมหงวนเอาดิวตีเสาเรือน แทนทจะดงโพละกลบดงโปก แสดงวาหัวของนิกรแข็งและไมเละ ้ ่ี ั ั ั ไมแตก เสียงตบมือดังขึนลันหองโถง นิกรยกมือลูบคลําศีรษะแลวบนพึมพา ้ ่ ํ “ไมแตกโวย แตกมนพอดู เหนดาวขนกลางวนหลายดวง” ็ ึ ็ ้ึ ั “ใชได” กิมหงวนพูดพลางหัวเราะ “หัวแกแข็งเหมือนหัวอายโจร ตานีกนทดลองความเหนียวของแก  ้ัดวยหลาวดีกวา” “ขึ้นไปเอาปนพกของแกมายิงกรอกปากกันเถอะวะ แกเอามีดพกแทงกันยังไมเขา หลาวมันก็เหมือนกันนะแหละ” อาเสี่ยเดินไปที่โตะอาวุธวางดิวลงบนโตะ แลวหยบหลาวทองเหลองอนหนงขนมาถอกระชบมน เขา ้  ิ ื ั ่ึ ้ึ ื ั ่ักลับมาหานกรหยดยนในระยะหางจากนกรเพยงสองกาว ิ ุ ื  ิ ี  “น่ังลงอายกร นงในทาโกงโคง”  ่ั    นิกรสะดงโหยง ุ “ฮา แกจะทําไม” “เอาหลาวแทงกนแก”  นายจอมทะเลนกลืนนํ้าเออก ๊ื “ไมตกลงโวย คนทีอยูยงคงกระพัน ถาเอาหลาวแทงกน เขาวามองเทงทุกราย อยาดีกวา แทงทอน ่    ่ี ่ืเถอะเพื่อน มันเสียววะ แลวก็จกจีดวย” ๊ั ้  อาเสี่ยอดหัวเราะไมได “ถายังงั้น ย่ืนหนาอกมากนจะทะลวงอกแกดวยหลาวทองเหลองเลมน้ี”  ั  ื  “เอาเลย” นิกรพูดยิม ๆ แลวแอนอกใหเสียหงวนโดยดี ้ ่ กิมหงวนยกหลาวขึ้นจวงแทงหนาอกเพื่อนเกลอของเขาเต็มเหนี่ยว คราวนี้ทุกคนไมมีใครตื่นเตนหวาดเสียวอีกแลว เพราะเชอในอํานาจพระพทธคณทจะชวยคมครองปองกนนกรใหอยยงคงกระพน ่ื ุ ุ ่ี  ุ  ั ิ  ู ั “ฉึก”
  • 16. ไมผิดอะไรกับแทงกอนหิน ปลายหลาวอนแหลมคมบดงอ นกรยนนงเฉยมองดูกิมหงวนอยางขบขน ั ิ ิ ่ื ่ิ  ั “เจ็บๆ คนๆ โวย เหมือนมดกัด” ั กิมหงวนมองดนกรอยางชนชมู ิ  ่ื “แกกับกันตางหนังเหนียวพอ ๆ กัน นี่ถาหลวงพอทานไมมาปลุกเสกพระเครื่องของเรา เราก็คงไมกลาทดลองกันอยางนี้ เพราะถาเพลี่ยงพลํากจะเกดเปนคดฆาตกรรมขน ตอนทแกฟนกนดวยดาบใหญเลมนน กัน ้ ็ ิ  ี ้ึ ่ี  ั    ้ัคิดวาคอกันขาดเสียแลว ถึงไมเขาก็ใจหายเหมือนกัน เราทดลองกนมาพอแลว ใหคนอืนเขาทดลองกันบาง” ั  ่ อาเสี่ยโยนหลาวไปบนโตะแลวเดินเคียงคูกบนิกร เขามานั่งขางหลวงพอเคลิ้ม สองสหายตางกมลง ักราบหลวงพอแสดงความเคารพรักอยางสูง ศาสตราจารยดเรกลุกขึนพาตัวเดินไปทีโตะเครืองอาวุธตาง ๆ เขา ิ ้ ่ ่หยิบหอกเลมนั้นขึ้นมาพิจารณาดูใบหอกแลวนึกในใจวา ความคมของมันนาจะสังหารใครตอใครได ถาหากวา  ถูกพงอยางแรงเหมอนอยางนกรพงกิมหงวน แตอาเสียหาไดรบความเจ็บปวดอยางไรไม นายพลดิเรกถือหอก ุ  ื  ิ ุ ่ ัเดินเขามาหาหลวงพอแลวทรดตวลงนงคกเขา    ุ ั ่ั ุ  “หลวงพอชวยเอาหอกแทงผมสักสองสามทีไดไหมครับ” หลวงพอเคลมสนศรษะ  ้ิ ่ั ี “ไมไดหรอกคุณ ไมใชวิสัยของอาตมภาพที่จะทาเชนนี้ ทดลองก็ลองกันเองเถอะ” ํ นายแพทยหนมลกขนยนหมนตวไปรอบ ๆ หองแลวกวกมอเรยกพอตาของเขา ุ ุ ้ึ ื ุ ั   ั ื ี  “คัมมอน มาสูกับผมคุณพอ ใครหนงดอยู ใครไมเหนยวกเนา ผมเอาหอกกคณพอเอาดาบ รบกันเอา ั ี  ี ็  ุเหงื่อสกหนอยเถอะครบ” ั  ั ทานเจาคณนกสนกขนมา และอยากจะเหนอานาจพระพุทธคุณจากพระเครื่องรางชั้นยอดสามสี่องค ุ ึ ุ ้ึ ็ ํที่คลองอยูที่คอ ทานกลกขนทามกลางเสยบตบมอโหรองเกรยวกราว เสยหงวนรองขนดง ๆ ขณะที่เจาคุณปจจ  ็ ุ ้ึ  ี ื  ี ่ี  ้ึ ันึกฯ เดินไปทีโตะอาวุธตาง ๆ ่ “ศึกชงวนทองโวย ฮะ ฮะ อายหมอมันมีสวนคลายขุนแผนเหมือนกัน” ิ ั   คุณหญิงวาดหัวเราะคิก “ขุนแผนใสแวนตาสายตาสันมีทไหน แตเจาคณทานเหมอนขนชางมาก” ้ ่ี   ุ  ื ุ  ทานเจาคุณทาปากจู หยบดาบจนเลมใหญขนมาถอแลวหนมาคอนคณหญงวาด ํ ิ ี   ้ึ ื  ั  ุ ิ “แลวคุณหญิงละ เหมือนนางทองประศรีไมมีผิด” เสียงหัวเราะดังขึ้นอยางครืนเครง ทันใดนันเอง ดร.ดเรกกถอโอกาสพงหอกเลมนน ออกไปจากมือของ ้ ้ ิ ็ื ุ  ้ัเขาถูกหนาอกเจาคุณปจจนึกฯ ดงอก ทานเจาคุณไมทนระวังตัวก็เซถลาออกไปทางประตูหองโถง ความแรง ั ้ั ั ของหอกทําใหทานลมลงกนกระแทกพื้น แตเปนทนาอศจรรยใจอยางยง หอกเลมนั้นไมไดทําใหเจาคุณมีบาด   ่ี  ั   ่ิแผลเลย เจาคุณปจจนึกฯ แทนที่จะโกรธเขยใหญของทาน ทานกลบมองดู ดร.ดเรกแลวหวเราะชอบใจ  ั ิ  ั “ฮะ ฮะ ไมไดแอมละโวย ดิเรก กริ่งปวเรศวรของพอ และสมเดจวดระฆงทคอพอเปนทยนยนกนในวง ็ ั ั ่ี   ่ี ื ั ัการนักเลงพระมานานแลววาแนที่สุด”
  • 17. แลวเจาคณกหยบหอกเลมนนลกขนยนโยนหอกไปใหนายพลดเรก ุ ็ ิ  ้ั ุ ้ึ ื  ิ “มา-ดิเรก มาสูกนแบบนักรบในสมัยโบราณ ถึงหนักแกเหนียวฉันก็จะฟนแกใหเคล็ดยอกไปทังตัวที ั ้เดยว” ี พอตากับลูกเขยตางรายรําอาวุธคูมอเขาหากัน ทาทางของเจาคณปจจนกฯ พอมีชั้นเชิงของนักดาบ  ื   ุ ึบา แตนายแพทยหนุมหาลวดลายไมไดเลย ดูเกงกางอยางไรชอบกล คุณหญิงวาดกลาวกับประภาเบา ๆ “แกดูซิยายภา ผวของแกมสวนคลายกบไกรทองบางไหม” ั ี   ั  ประภาหัวเราะชอบใจ “ไมมีทาเลยคะคุณอาคะ ในชวตของหมอไมเคยเปนนกสู เกงแตทางแพทยและวทยาศาสตรเทานน ีิ   ั    ิ   ้ัอู-ดูไมไดเลย ทาทางเหมือนละครลิงในงานภูเขาทอง”   ดร.ดิเรกกระโดดเขาแทงเจาคุณปจจนึกฯ เต็มแรง ทานเจาคุณยกดาบขึ้นปดปองแลวฟนตอบถูกกลางศีรษะนายแพทยหนุมเต็มรัก แตอํานาจพระเครืองรางทีหอผาประเจียดอยูในกระเปาเสือเชิตของนายพล ่ ่   ้ ้ดิเรกชวยคุมกัน ทําให ดร.ดเรกอยยงคงกระพนไมรสกเจบปวดอะไรเลย นายแพทยหนมถกฟนซายขวาตดๆ กัน ิ ู ั  ู ึ ็  ุ ู   ิจนต้ังตัวไมตด กลาถอยอยางไมเปนขบวน เจาคุณปจจนึกฯ บุกรุกไลเขยใหญของทานไปรอบ ๆ หอง แต ิ ็    นายพลดิเรกเปนคนฉลาดมมนสมองเฉยบแหลมผดมนษย ถึงไมมฝมอในการตอสูกรจกตอสูดวยสมอง ดงนน  ี ั ี ิ ุ ี  ื  ็ ู ั   ั ้ัเขาจงลอหลอกเจาคณปจจนึกฯ ใหบุกทะลวงเขา และพอทานเจาคณเปดชองวางให ศาสตราจารยดเรกก็ยก ึ   ุ   ุ    ิดามหอกฟาดลงกลางศีรษะอันลานเลี่ยนของเจาคุณปจจนึกฯ เตมแรง ็ “โปก” ทานเจาคณแยกเขยวทามกลางเสยงหวเราะของคณะพรรคสสหายกบสนางและคณหญงวาด ถึงแม ุ ้ี  ี ั ่ี ั ่ี ุ ิทานไมไดรับบาดเจ็บแตทานก็โกรธเคือง ดร.ดิเรกอยางยิง ทานควงดาบเขาฟาดฟนนายแพทยหนุมไปรอบ ๆ  ่ หองโถง ศาสตราจารยดเรกรบพลางหวเราะพลางแลวแกลงพดสพยอกพอตาของเขา  ิ ั   ู ั  “หัวแตกแลวครับคุณพอ เลือดไหลโกรกเลย” เจาคุณปจจนึกฯ ยกมอซายขนลกกลางกระหมอมของทานแลวมองดฝามอ พอไมเลอดทานหวเราะ ื  ้ึ ู    ู  ื  ื  ัแลวไลฟนดิเรกตอไป “แกเอาหอกฟาดกบาลฉน แกตองตาย” ั  นายแพทยหนุมถูกฟนจัง ๆ ตั้งหลายทีไมมีบาดแผลเลย อยางไรก็ตามเขาตกเปนฝายรับตลอดเวลาจนกระทั่งนิกรอดรนทนไมได กลกขนวงไปทโตะอาวธหยบดาบไทยเลมหนงขนมาถอแลวรองยเกเสยงลนหอง ็ ุ ้ึ ่ิ ่ี  ุ ิ  ่ึ ้ึ ื   ่ี ี ่ั  กระดิ่งทองทนดูไมไหว เมือแลเห็นเขยใหญไรฤทธา จําจะตองสงหารผลาญพอตา...  ั  แลวนิกรกปราดเขาขวางกลางสรบกบเจาคณปจจนึกฯ แทนนายแพทยหนม ทําใหใครตอใครหัวเราะ ็  ู ั  ุ  ุกันคร้ืนเครง หลวงพอเคลิมหัวเราะงอหาย ทานยอรับวาวันนีทานไดรบความเบิกบานใจไมนอย คณะพรรคสี่ ้ ้  ั สหายทุกคนลวนแตมความสนกสนานราเรง   ี ุ  ิ
  • 18. “อายกร” เจาคุณปจจนึกฯ พูดเสียงหนักแนนแลวฟนเต็มเหนี่ยว “แกอยาลมวาฉนเปนนายทหารฉน  ื  ั  ัแกแลวกจรงแตฉนฟนดาบไดดกวาแกแนนอน” ็ ิ  ั   ี   นิกรรบแบบยเกจงถกเจาคณปจจนึกฯ ฟนหลายที แตแลวกระดิ่งทองจอมทะเลนก็ใชความวองไวฟน ่ี ึ ู  ุกลางศีรษะเจาคุณปจจนึกฯ ไดทหนง คราวนทานเจาคณโกรธจนตวสน รกประชดตดพนลกเขยของทาน คนดู  ี ่ึ ้ี   ุ ั ่ั ุ ิ ิ ั ู หัวเราะกันจนทองคดทองแขง ดร.ดเรกเดนหวเราะออกไปทางหลงตก  ั  ็ ิ ิ ั ั ึ การสูรบระหวางดาบตอดาบผานพนไปไมถง 5 นาที เจาคุณปจจนึกฯ กหมดแรงถงกบหอบแฮก ๆ ใน     ึ ็ ึ ั ที่สุดทานก็ยุติการตอสูโยนดาบทิง แลวยกมอซายขนหามนายจอมทะเลนลกเขยของทาน  ้  ื  ้ึ   ู  “พอโวย” ทานพูดพลางหอบพลาง “ไมไหว..พอหมดแรงแลว เหนอยแทบขาดใจ” ่ื เจาคุณเดินโซซัดโซเซไปที่โซฟาริมหอง กระแทกตวลงบนโซฟาแลวลมตวลงนอนเหยยดยาวหลบตาป ั   ั ี ัหอบแฮกๆ “อาว” เส่ียหงวนอทานขนดวยความตกใจ “คุณอาไปเสียแลว เหนอยมากเกนไปหวใจเลยหยด” ุ ้ึ  ่ื ิ ั ุ ทานเจาคุณลืมตาขึนมองดูเสียหงวนอยางเดือดดาล ้ ่ “ใครบอกมึงละ ยังโวย ยังไมตาย โอย..เหนอยเหลอเกน ใครชวยเปดพัดลมใหหนอยเถอะ แลวกขอ ่ื ื ิ  ็น้ําแข็งสักแกว” นิกรพูดเสริมขึ้น “กินขนมฝรั่งดีไหมครับ คณพอ” ุ  “กินเขาไดเรอะ” เจาคุณปจจนึกฯ ตวาดแวด “น้าลายในปากไมมแมแตหยดเดยวยงจะใหกนขนม ํ  ี   ี ั ิฝรั่ง” นวลลออลุกขึ้นเดินไปเปดพัดลมตั้งอันใหญชวยใหเจาคุณปจจนึกฯ เยนสบายหายเหนดเหนอยออน ็ ็ ่ื เพลียไปไดบาง ประภารีบหานํ้าแข็งมาใหทานดื่ม เจาคุณลุกขึ้นนั่งบนโซฟาแตพอเห็นหลวงพอเคลิ้มทานก็เลื่อนตัวลงมานั่งบนพรมปูพื้น คุณหญิงวาดกับส่ีนางตางพดคยกบหลวงพอ และไตถามถงความเปนอยของทานทวดพระนอน เมื่อ  ู ุ ั   ึ  ู  ่ี ัหลวงพอเลาใหฟงวา ทานอยูกุฎิเกา ๆ ชํารดทรดโทรม คณหญงวาดกกลาวกบทานทนที ุ ุ ุ ิ ็  ั  ั “พวกเราจะสรางกุฎิใหหลวงพอใหมคะ สรางเปนตกเลย หลวงพอจะไดจาพรรษาอยางสุขสบาย”   ึ ํ หลวงพอยิ้มละไม “อยาเลยโยม ขอบคุณมากที่โยมคุณหญิงจะชวยสรางกุฎิใหอาตมา แตความตองการของอาตมาไมใชกุฎิที่สวยงาม แลวกอาตมาภาพไมปรารถนาสงใดทงนน อาตมาไดตดแลวทกสงทกอยาง อาตมาอยอยางไร  ็  ่ิ ้ั ้ั  ั  ุ ่ิ ุ  ู ก็ไดขบฉันอยางไรก็ได” คุณหญิงวาดกมลงกราบดวยความเคารพ “ออกพรรษาแลวดิฉันจะขอนิมนตหลวงพอมาพักอยูที่นี่สักหาหกวันไดไหมคะ ดิฉันจะจัดบังกะโลใหญหลังบานใหหลวงพออยูอยางสุขสบาย พวกเราอยากจะปรนนิบัติรับใชหลวงพอและอยากจะเห็นหนาหลวงพอคะ”  
  • 19. “เจริญพร ออกพรรษาแลวอาตมาตั้งใจจะไปธุดงคอีกสักครั้ง คราวนีคดวาจะไปใหถงพมาเพือโปรด ้ ิ ึ ่สัตวเรือยไป” ่ กิมหงวนพดขนทนที ู ้ึ ั “ผมติดตามไปเปนลกศษยหลวงพอดวยคนนะครบ”  ู ิ    ั หลวงพอเคลิ้มหัวเราะเบาๆ “คุณไปกับอาตมาไมไดหรอก การบกปาฝาดงไปในถนอนทรกนดารและเตมไปดวยสตวรายโรคภยไข ุ   ่ิ ั ุ ั ็  ั  ัเจ็บ คุณจะตองมีความเคยชิน ไปพมาตองเดินปาไปทางเมืองกาญจนตองขามเขาใหญถึงสองแหงจึงจะถึงพมา” “ไมเปนไรครับหลวงพอ ผมขนเครองบนไปคอยหลวงพอทรางกงกได” ้ึ ่ื ิ  ่ี  ุ ็ พล พัชราภรณ ยกฝามือผลักหนาเสียหงวนคอนขางแรง ่ “พอแลว นั่งเฉยๆ เถอะ” “เราทดลองพระของเราบางดีไหมคะคุณนวล ไหน ๆ หลวงพอทานกกรณาปลกเสกใหเราแลว ไพมี   ็ ุ ุ  สมเด็จวัดระฆงและหลวงพอแกวอยสององคเทานน ตงแตไดมาไมเคยทดลองเลย” ั   ู   ้ั ้ั    นวลลออยิมเล็กนอย ้ “เอาซีคะ” แลวหลอนก็ยกมือตบกระเปาเสือฮาวายของหลอน “ดิฉนมีอยูตง 5 องค ลวนแตพระเครือง ้ ั  ้ั ่ชั้นดีทั้งนั้น” สองนางตางลกขนพากนเดนไปทโตะอาวธ ประไพหยบดาบไทยเลมหนงขนมาถอแลวกลาวกบเมยรก ุ ้ึ ั ิ ่ี  ุ ิ  ่ึ ้ึ ื   ั ี ัของเสี่ยหงวน “เราเปนผูหญิงยิงเรืออยาถึงกับรําดาบสูรบกันเลยนะคะ คุณนวลวางแขนลงบนโตะใหไพลองฟนและ เฉือนแขนคุณดวยดาบเลมนี้ แลวไพจะใหคุณลองบาง” เสียงพึมพําดงขนทวหองโถง นวลลออวางแขนซายลงบนโตะทนทแลวยมใหประไพ ั ้ึ ่ั    ั ี  ้ิ  “ฟนซีคะ” ประไพยกดาบขึ้น ทําจดๆ จองๆ อยูสกครูกฟนฉับลงไปทีทองแขนซายของนวลลออคอนขางแรง  ั ็  ่  “ฉึก” อํานาจพระพุทธคุณทําใหดาบกระดอนขึน เสียงตบมือดังขึนทันที นวลลออยกแขนของหลอนขนมอง ้ ้  ้ึดูดวยใบหนายิ้มแยมแจมใส คุณหญิงวาดรองถามวา “เขาไหมแมนวล” นวลลออหันมายิมใหคณหญิงวาด ้ ุ “เปนรอยขาวๆ คะคุณอาคะ แตไมเขา” คุณหญิงวาดนึกสนุกขึ้นมาก็ลุกขึ้นเดินเขามาหาสองนางที่โตะอาวุธ ทานกลาวกับหลานสะใภของทานวา  
  • 20. “ลองฟนอาบางซี ยายไพ” “เอาซีคะ ไพคิดวาพวกเราควรจะลองพระและเครื่องรางของขลังทุกๆ คนตอหนาหลวงพอทาน เพื่อเราจะไดแนใจวาเรามของดคมกนตวของเรา ใครจะทํารายเราหรอเราไดรบอบตเหตกคงไมเปนอะไร”  ี ี ุ ั ั  ื ั ุ ั ิ ุ ็   คุณหญิงวา “อามีตะกรุดเมตตามหานิยมอยูดอกเดียวไดมาจากหลวงพอจงนานแลว แตหลวงพอทานรับรองวาตะกรุดที่ทานใหมาปองกันอาวุธและเขี้ยวงาไดสารพัด ออ-อามผาประเจยดของหลวงพอคงอยผน  ี  ี  ู ืหนึ่ง” พูดจบคุณหญิงวาดก็วางแขนซายของทานลงบนโตะ “ฟนซี ยายไพ” ประไพเงื้อดาบขึ้นสุดแขน “ถาคุณอาแขนขาดละกอ อยาเอาผิดกับไพนะคะ” คุณหญิงสะดุงโหยง  “อยาพูดใหเสียขวัญซีนา แลวกนกาลังใจของอาดีอยูแลว แกพดเสยอาชกปอดลอย อยาเงองาใหนา  ั ํ  ู ี ั  ้ื   กลัวยังงั้นเลยลองฟนเบา ๆ ดกอนเถอะ ถาไมเขาคอยฟนแรง ๆ” ู      ประไพลดดาบลงมา “เอาแคนนะคะ”้ี คุณหญงวาดยมออกมาได ิ ้ิ “เออ ดแลว”ี  ภายในหองโถงเงียบกริบ ทกคนตางมองดคณหญงวาดกบประไพเปนตาเดยว ประไพเงื้อดาบสูงจาก ุ  ู ุ ิ ั  ีทอนแขนของคุณหญิงวาดเพียงฟุตเดียวเทานั้น หลอนลังเลใจอยูสักครูก็ตัดใจฟนฉับลงไป “จึ้ก” คุณหญิงวาดใจหายวาบ เมอแลเหนทองแขนของทานเปนแผลยาวเกอบสองนวฟต โลหิตสีแดงเขม ่ื ็    ื ้ิ ุไหลทะลักออกมาทันที นวลลออนยนตาเหลอกดวยความตกใจ สวนประไพเมียรักของนิกรทําทาเหมอนกบจะ ั  ื   ื ัเปนลม “โอย” คุณหญิงรองลน “เขาโวย ตะกรดกบผาประเจยดของอาไมขลงเสยแลว” พูดจบทานก็ลวงมือ  ่ั   ุ ั  ี  ั ี ขวาลงไปในอกเส้ือของทาน แตแลวทานกสะดงสดตว “อาวางผาประเจยดกบตะกรดไวในเชยนหมาก”     ็ ุ ุ ั  ี ั ุ  ่ี ประภารีบลุกขึนวิงเขามาหาคุณหญิงวาดดวยความหวงใย ้ ่ “ขอใหภาดแผลหนอยซคะ”  ู  ิ คุณหญิงวาด ทําหนาเหมือนกับจะรองไหยื่นแขนซายใหประภาโดยดี อดีตนางพยาบาลของโรงพยาบาลจฬาลงกรณแลเหนบาดแผลของทาน หลอนก็ถอนหายใจโลงอก ุ ็  “เคราะหดีจังคะ ที่นองไพไมไดเงื้อดาบขึ้นสุดแขน ไมแขนคุณอาก็คงขาดออกเปนสองทอนแลว คุณอาไมนาจะลืมตะกรุดกับผาประเจียดไวที่เชี่ยนหมากเลย กอนจะมาใหนองไพลองฟนก็นาจะนึกถึงเครื่องรางของขลงกอน” ั  “นนนะซี อานึกวาอยูในหนาอกเสือ” ่ั  ้ ประไพวางดาบลงบนโตะแลวยกมอไหวปลกๆ   ื 
  • 21. “ไพกราบของประทานโทษนะคะ” หลอนพดเสยงเครอนาสงสาร “ไพนึกวาคุณอาเหนียวก็ฟนฉับลงไป  ู ี ื ท่ีแทคณอายยไมยกเหนยว”  ุ ุ  ั ี นวลลออพูดตัดบทวา “คุณภาพาคุณอาขึ้นไปทําแผลเสยเถอะคะ ถงแผลนดหนอยดาบมนอาจจะสกปรกมเชอโรค” ี  ึ ิ  ั ี ้ื ประภาเห็นพองดวย หลอนประคองคณหญงวาดเดนผานหองโถงขนบนไดไปชนบน นิกรกับกิมหงวน   ุ ิ ิ   ้ึ ั ้ักล้ันหวเราะแทบแย แตไมกลาหวเราะ เจาคุณปจจนึกฯ บนพมพํากับ พล พัชราภรณ ั    ั  ึ “คุณหญิงวาดทานกะปากะเปอเผอเรออยางนีเสมอ มีอยางที่ไหนใหประไพฟนทั้งๆ ทไมมของดอยใน  ้ ่ี  ี ี ูตัว น่ีถายนคอใหประไพฟนกคอขาดกระเดนไปแลว” ่ื   ็ ็  ทันใดนั้นเองศาสตราจารยดิเรกไดพาตัวเดินเขามาในหองโถงในทาทางคึกคักเขมแข็ง ในมือของเขามีปนกลมือบรรจุแมกกาซีนพรอม เปนปนกลมือทีเขาประดิษฐคดขึนมีอํานาจในการยิงดีกวาปนกลมือแบบอืน ่ ิ ้ ่ ประไพกับนวลลออตกใจ รีบลาถอยเขาไปทางกลุมสามเกลอแลวนั่งลงรวมกลุม ทกคนพากนมองดู ุ ัศาสตราจารยดเรกอยางแปลกใจ เสยหงวนกลาวขนทนที  ิ  ่ี  ้ึ ั “เฮ-เลนตลกอะไรวะ หมอ”  นายแพทยหนุมหัวเราะ “โน ไมใชเลนตลก แตกนจะทดลองใหรแนวาพวกเราอยยงคงกระพนจรง ๆ สามารถทนกระสนปน  ั  ู   ู ั ิ ุ กาลมือได กนจะยงทกคนในหองนเวนแตหลวงพอ” ั ิ ุ  ้ี    ลุงมวนคนทาสวนใจหายวาบ  ํ “อยายิ่งผมนะครับคุณหมอ” ชายชรารองลน “ผมไมมีพระหรือเครื่องรางของขลังหรอกนะครับ ผมไม  ่ัไดนําพระหรือเครื่องรางของขลังหรอกนะครับ ผมไมไดนําพระหรือเครองรางเขาพธดวย ผมเพียงแตผูสังเกต ่ื  ิี การณเทานั้น” ศาสตราจารยดิเรกกมลงมองดูลุงมวนแลวยิ้มเล็กนอย “เก็ทเอาท ถาลงนงอยในหองนถกลกหลงฉนไมรบรอง”  ุ ่ั ู  ้ี ู ู ั ั หลวงพอเคลิมกลาวกับนายพลดิเรกทันที ้ “เจริญพร อาตมาขอรองคณอยาทดลองดวยปนเลย ปนนะยิงไมเขาหรอกเพราะทุกทานในที่นี้ตางก็มี  ุ   พระหรือเครื่องรางคุมกันตัว แตวาเสียงปนกลมันไมเบา ตํารวจจะตองมาที่นี่และจับคุณไป” นายพลดเรกหวเราะเบา ๆ ิ ั “ตํ ารวจไมจับผมหรอกครับหลวงพอ ผมเปนนักวิทยาศาสตรและผูเชี่ยวชาญสรรพาวุธของกองทัพไทย ไดรับสิทธิพิเศษในการทดลองปนหรอวตถระเบดไดเสมอ ทีนยงปนกันบอยๆ ครบ เพื่อนบานเขาก็ไมสนใจ”  ื ั ุ ิ  ่ ่ี ิ ั เจาคุณปจจนึกฯ พูดเสริมขึ้น “อยาทดลองดวยปนกลเลยวะ ดิเรก มันหวาดเสียวไมนอย”   
  • 22. ศาสตราจารยดิเรกยกปนกลมอขนประทบเลงศนยปนหมายระดบหนาอกพอตาของเขา ทานเจาคณ  ื ้ึ ั ็ ู   ั     ุสะดุงโหยงรีบถอยหนี ทันใดนันเอง ดร.ดเรกกกระดกนวเหนยวไกยง แตไมไดยงเปนชดเขายงเพยงนดเดยวเทา ้ ิ ็ ิ ้ิ ่ี ิ   ิ  ุ ิ ี ั ี นน” ้ั “ปง” เสียงกระสุนปนกลแผดคํารามลันหองโถง นันทา นวลลออและประไพตางสะดงเฮอกไปตามกน ทาน ่  ุ ื ัเจาคณถกระสุนปนท่ีหนาอกอยางจงแตไมเขา ทานมองดนายพลดเรกอยางเคอง ๆ แลวเอดตะโรลน  ุ ู  ั     ู ิ  ื  ็ ่ั “เลนบาๆ อะไรวะ มันเจ็บไมใชเรอะ” แลวทานก็ยกมือเกาหนาอกของทาน   ดร.ดิเรกตื่นเตนดีใจอยางที่สดเมือไดเห็นอํานาจพระพุทธคุณศักดิ์สิทธิ์เชนนี้ เขาหันปากกระบอกปน ุ ่มาทางเพื่อนเกลอทั้งสาม แลวกลาวขึนดวยเสียงหนักแนน ้ “ยูสามคนตาย” นิกรหัวเราะ รีบเปลียนทานังเปนโกงโคงหันกนใหนายแพทยหนุม ่ ่  “ยิงซวะ หมอ โกงตูดใหยงเลย” ี ิ เสียงกระสุนปนกลมอดงสะเทอนเลอนลน นายพลดเรกกราดกระสนเขาใสเพอนเกลอทงสาม พลกับ  ื ั ื ่ื ่ั ิ ุ   ่ื ้ัเสี่ยหงวนถูกยิ่งหนาอกคนละหลายนัด หวกระสนตกอยเบองหนาสองสหาย ตอจากนนนายแพทยหนมกปราด ั ุ ู ้ื   ้ั  ุ ็เขามายกปากกระบอกปนกลจอกนนกรแลวกระดกนวเหนยวไกยงอกหนงชด    ิ  ิ ้ิ ่ี ิ ี ่ึ ุ นิกรกมลงนอนควํ่าแลวรีบลุกขึ้นคลานหนีพลางหัวเราะงอไปงอมา “จั๊กจี้โวย หมอ พอแลว กระสุนของแกหัวมันแหลมเหลือเกิน ฮะ ฮะ” ศาสตราจารยดิเรกยิ้มแปน หนปนมาจองสามนาง ั   “ระวัง ผมยิงพวกคุณบางละ” “อยาคะหมอ” นันทารองเอ็ดตะโร เสียงปนกลดังรัวขึนอีก นันทา นวลลออ และประไพถูกยิงในระยะเผาขนทั้งสามคน ทหาอกเสอมรอย ้ ่ี  ้ื ีไหมแลเหนถนด หวกระสนปนซงถกหนาอกสามนางกระเดนหวอไปไกล ็ ั ั ุ  ่ึ ู  ็ ื “โอ-มายกอด..” นายพลดเรกรองขนดวยความดใจ “พวกเราทกคนลวนแตอยยงคงกระพนทงนน” ิ  ้ึ  ี ุ   ู ั ้ั ้ั เจาแหวพดเสรมขนดง ๆ   ู ิ ้ึ ั “รับประทานยิงผมบางซีครับ คุณหมอ” นายแพทยหนุมหันขวับมาทางเจาแหวซึ่งนั่งพับเพียบ แหงนหนามองดเขาและอาปากกวาง นายพลดิ  ู  เรกเดินเขาไปหาจอปากกระบอกปนเขาไปในปากเจาแหว กระดิกนิวปลอยกระสุนออกกจากลํากลอง เปนชด     ้  ุสุดทายจนหมดแมกกาซีน เสียงปนดงสนนหวนไหวแตเพอนบานใกลเรอนเคยงไมมใครตกใจ หรอสนใจ คงเขา ั ่ั ่ั  ่ื   ื ี  ี ืใจวาศาสตราจารยดเรกทดลองปนกลมอของเขา  ิ  ื เจาแหวไมไดรบความเจ็บปวดแมแตนอย เขาคายหัวกระสุนออกมาจากปากรวม 6 นดแลวพดยม ๆ ั  ั  ู ้ิ “รับประทานสนุกดีครับ คุณหมอไปขอยืมปนใหญของกองพันทหารปนใหญของกองพันทหารปนใหญมายิงผมดีกวาครับ”
  • 23. นายพลดิเรกตื่นเตนมหัศจรรยใจอยางยิ่ง เขาสงปนกลมือของเขาใหเจาแหวถือไว แลวเขาก็ลวงกระเปากางเกงขางขวาหยิบปนพกรีวอลเวอร 9 มม.ออกมา นายแพทยหนมยกปนพกขนจอขมบขวาของเขา  ุ  ้ึ  ัเองแลวกระดิกนิวเหนียวไกยิงสองนัดซอน ้ ่ “ปง ปง” ไมมอะไรเกดขน ดร.ดิเรกยิมนอยยิมใหญ ี ิ ้ึ ้ ้ “ฮะ ฮะ หนังกันเหนียวยิงกวาเหล็ก พวกเราทุกคนก็หนังเหนียว” พดจบเขากยกปนพกเลงยงเจาคณ ่ ู ็  ็ ิ  ุปจจนกฯ หนึ่งนัด  ึ “ปง” “อุย” เจาคุณรองลนยกมอขวากมศรษะของทานทนที “อยายิงกบาลซีโวย ยิงที่อื่นซี”  ่ั ื ุ ี  ั ดร.ดิเรกหัวเราะชอบใจ ยกปากกระบอกปนพกขนอมไวในปากแลวเหนยวไกยงอกนดหนง เสร็จแลว  ้ึ   ่ี ิ ี ั ่ึเขาก็บวนหัวกระสุนออกมา นายแพทยหนุมเก็บปนพกไวในกระเปากางเกงตามเดิม พาตัวเดินเขามานงพับ ่ัเพียบเบื้องหนาหลวงพอเคลิ้ม แลวกราบหลวงพอแสดงความเคารพอยางสงสด    ู ุ “หลวงพอครับ ผมเปนนกวทยาศาสตรผมไมใครจะเลอมใสในเรองไสยศาสตรหรอพทธานภาพหรอก  ั ิ    ่ื ่ื  ื ุ ุครับ แตเด๋ียวนผมเชอแลววา พระพทธคณนนยอมคมรกษาเราทําใหเรามความสขความเจรญ และอยยงคง ้ี ่ื   ุ ุ ้ั  ุ ั  ี ุ ิ ูกระพันได ถาหากวาเรามศรทธายดมนจรง ๆ”   ี ั ึ ่ั ิ “เจริญพร เปนความจรงตามทคณพด พระพุทธคุณ ยอมคมครองปองกนแกผุทมศรทธาในพระองค  ิ ่ี ุ ู  ุ  ั  ่ี ี ัไดเสมอ อาตมายนดดวยเทาทเหนพวกคณอยยงคงกระพนเชนน้” ิ ี   ่ี ็ ุ ู ั  ี คุณหญิงวาดพาประภาเดินลงบันไดมาจากชันบน ทอนแขนซายของคุณหญิงปดพลาสเตอรเปนทาง ้ยาวแลเหนถนด ็ ั “วอท แฮปเพ็น” ดร.ดิเรกรองลันเมือแลเห็นพลาสเตอรทแขนคุณหญิง ่ ่ ่ี เจาคณปจจนกฯ อธิบายใหทราบ  ุ ึ “ไม  มี อ ะไรหรอก คุณ หญิ ง ให  ป ระไพเอาดาบฟ น แขนท า น แตทานลืมเครื่องรางของขลังไวในเชี่ยนหมาก” “ออไร โชคดีทคณอาไมไดรบบาดเจ็บมากมาย” ่ี ุ ั คุณหญิงวาดกบประภาเดนเขามานงรวมกลมแลวคณหญงกพดขนดง ๆ ั ิ  ่ั ุ  ุ ิ ็ ู ้ึ ั “น่ีถึงกับเอาปนกลมอมาลองกนเชยวหรอ เสยงปนดงใหลนบาน”  ื ั ี ื ี  ั  ่ั  นายพลดเรกยมแปน ิ ้ิ  “ผมไดทดลองยิงพวกเราทุกคนแหละครับ แตละคนลวนแตยิงฟนไมเขา เนอหนงเหมอนเหลกกลา” ้ื ั ื ็  การทดลองเครองรางของขลงยตลงแลว หลวงพอเคลิ้มกลับในเวลา 15.30 น. ซงสสหายได ่ื ั ุ ิ  ่ึ ่ีเอารถโอลสโมบิลไปสงทานกับลูกศิษยของทาน ดวยความเต็มใจที่ไดรับใชหลวงพอ.
  • 24. จบบริบูรณ