A arquitectura barroca en Italia: Bernini e Borromini

6,586 views

Published on

Tradución ao galego dunha presentación do prof. Tomás Pérez Molina, onde nos achega as principais obras arquitéctonicas do barroco italiano, centrándose en Bernini e Borromini

Published in: Education
0 Comments
4 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

No Downloads
Views
Total views
6,586
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
747
Actions
Shares
0
Downloads
218
Comments
0
Likes
4
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

A arquitectura barroca en Italia: Bernini e Borromini

  1. 1. A ARQUITECTURA BARROCA EUROPEA UNIDADE NA DIVERSIDADE: OS BARROCOS NACIONAIS A ARQUITECTURA BARROCA ITALIANA
  2. 2. UNIDADE NA DIVERSIDADE: OS BARROCOS NACIONAIS
  3. 3. ARQUITECTURA BARROCA ITALIANA <ul><li>Roma é o centro máis importante, sendo o Papado os grandes mecenas do momento </li></ul><ul><li>A arquitectura ponse ao servizo da Igrexa Católica. Ten como misión conducir ao fiel e persuadilo movendo a súa sensibilidade </li></ul>
  4. 4. OS GRANDES ARQUITECTOS <ul><li>Gian Lorenzo Bernini : </li></ul><ul><li>É o arquitecto barroco por excelencia, ademais de escultor, pintor, decorador e urbanista. Vai encarnar mellor que ninguén o desexo de grandeza da Roma triunfal, que recupera a súa supremacía espiritual e política </li></ul><ul><li>Francesco Castelli (Borromini) : </li></ul><ul><li>Sobrepasa a todos os arquitectos italianos pola súa invención decorativa . Se Bernini utilizou sempre os elementos da arquitectura clásica, respectando as proporcións e as regras xerais da composición, Borromini vai romper con todas as regras , ao inventar novos elementos, e ao concebir a arquitectura case que en termos de escultura , ao facer ondular os entablamentos e cornisas, inventando formas novas para os capiteis e utilizando bóvedas que semellan nervadas e arcos mixtilíneos. Consegue no muro efectos pictóricos ao dirixir a luz a superficies curvadas e crebadas </li></ul><ul><li>Baltasar Longhera </li></ul><ul><li>Guarino Guarini </li></ul>
  5. 5. AS GRANDES OBRAS
  6. 6. O punto de partida: Fachada de “Il Gesú”, de Roma 1575-84. Modelo Basilical de gran difusión orixinado ao final do Renacemento Igrexa xesuítica de “Il Gesú “, Roma. Vignola. 1568
  7. 7. Interior da Igrexa del Gesú (Roma) O interior del Gesù foi decorado a partir de 1670 en clave barroca , desvirtuando a concepción orixinal O espazo interior atópae vinculado ao de Santo Adré de Mantua
  8. 8. O CONXUNTO URBANÍSTICO DE SAN PEDRO DEL VATICANO
  9. 9. Fachada da Basílica de San Pedro, Carlo Maderno, 1607-1621 Praza de San Pedro do Vaticano. Roma
  10. 11. Gian Lorenzo Bernini (1598-1680)
  11. 12. A COLUMNATA DE SAN PEDRO DEL VATICANO, ROMA. G. l. BERNINI
  12. 14. A Praza de San Pedro componse en realidade de dúas prazas tanxentes , unha de forma trapezoidal e outra elíptica A praza trapezoidal cérrase cara á nosa fronte, reducindo opticamente a fachada de Maderno, e longrando que os espectadores situados na praza elíptica perciban a concepción orixinal da cúpula de Miguel Anxo
  13. 15. As columnas atópanse organizadas radialmente arredor do punto de xeneración da elipse, creando un espazo desbaratado opticamente O estilo cultivado por Bernini é bastante clásico, case que arqueolóxico, cun sentido moi sobrio no uso da orde toscana , aínda que en dinámica e en escenografía é barroco O uso de columnas con balaustradas e estatuas lémbranos a Palladio no Teatro Olímpico . Un eixe tetrástilo de columnas pareadas racha a monotonía dos tramos medios
  14. 17. Bernini inicia a súa carreira con esta obra, situada baixo a grande cúpula da basílica de San Pedro. É un monumental dosel de bronce sostido por catro columnas salomónicas , onde non se utiliza a liña recta, senón que xira e se retorce cunha grande sensación de movemento Nesta obra consagra o uso deste tipo de columnas O BALDAQUINO DE SAN PEDRO BASÍLICA DE SAN PEDRO DO VATICANO, ROMA G. L. BERNINI.1624-1633
  15. 19. O BALDQUINO DE SAN PEDRO Basílica de San Pedro do Vaticano, Roma DETALLE DAS COLUMNAS DE BRONCE
  16. 20. Igrxa de Santo André do Quirinal, 1658-70. G. L. Bernini Nesta igrexa utiliza unha planta ovalada con capelas dispostas arredor Na fachada , cóncava , coloca un pequeno pórtico, convexo , rematado cun frontón con volutas que sostén un gran escudo central
  17. 21. Comparación das plantas de Sto. André do Quirinal e do Panteón de Agripa
  18. 22. Igrexa de Sto. André do Quirinal, 1658-70. G. L. Bernini
  19. 23. Igrexa de Sto. André do Quirinal 1658-70. G. L. Bernini
  20. 24. Igrexa de Sto. André do Quirinal 1658-70. G. L. Bernini Detalles
  21. 25. Igrexa de Sto. André do Quirinal 1658-70. G. L. Bernini Interior
  22. 26. Igrexa de Sto. André do Quirinal 1658-70. G. L. Bernini Detalle do interior da cúpula
  23. 27. Igrexa de Sto. André do Quirinal 1658-70. G. L. Bernini Detalle do interior da cúpula
  24. 28. <ul><li>Palacio Barberini. Roma </li></ul>
  25. 29. <ul><li>Palacio Barberini. Roma </li></ul><ul><li>Este palacio, un dos máis importantes e significativos do período barroco, foi iniciado en 1625 por Carlo Maderno coa axuda por Borromini, sendo rematado en 1633 por Gian Lorenzo Bernini, a quen se debe a fachada do pórtico coroado por unha dobre galería cerrada, flanqueada por vistosas xanelas </li></ul><ul><li>De Bernini é tamén a escalinata, e de Borromini a escaleira elíptica baixo o pórtico </li></ul>
  26. 30. Escaleira de Borromini no Palacio Barberini
  27. 31. Igrexa de San Carlos das Catro Fontes “San Carlino” Roma. 1634-41 Francesco Castelli, Borromini (1599-1667)
  28. 32. Igrexa de San Carlos das Catro Fontes “San Carlino” Roma. 1634-41
  29. 33. Igrexa de San Carlos das Catro Fontes “San Carlino” Roma. 1634-41
  30. 34. Iglesia Claustro Igrexa de San Carlos das Catro Fontes “San Carlino” Roma. 1634-41
  31. 35. Planta Igrexa de San Carlos das Catro Fontes “San Carlino” Roma. 1634-41 Interior
  32. 36. Interior do claustro San Carlos das Catro Fontes Roma. 1634-41
  33. 38. Cúpula San Carlos das Catro Fontes Roma. 1634-41
  34. 40. Oratorio dos Filipenses 1637-1650. F. Borromini
  35. 41. Igrexa de San Ivo della Sapienza, 1642-1650. F. Borromini
  36. 42. Igrexa de San Ivo della Sapienza 1642-1650 F. Borromini
  37. 43. Detalle da cúpula San Ivo della Sapienza 1642-1650 F. Borromini
  38. 44. Planta e detalle da cúpula San Ivo della Sapienza. 1642-1650 F. Borromini
  39. 45. Igrexa de Santa Inés 1653-55. Roma F. Borromini
  40. 46. Detalle da fachada e planta Igrexa de Santa Inés 1653-55. Roma F. Borromini
  41. 47. Igrexa de Santa María da Saúde Baldassare Longhena , Venecia, 1631
  42. 48. Capela do Santo Sudario de Turín Guarino Guarini , 1667
  43. 49. Igrexa de San Lourenzo de Turín. Guarino Guarini,1670-80.
  44. 50. Interior San Lourenzo de Turín Guarino Guarini,1670-80.
  45. 51. Fontana di Trevi, Roma. Nicola Salvi, 1732-62.
  46. 53. Basílica da Superga , Turín Filipo Juvara, 1719-31
  47. 55. A ARQUITECTURA BARROCA EN FRANCIA <ul><li>Un trazo fundamental da arte fracesa da época barroca é o seu carácter cortesán </li></ul><ul><li>Os principais artistas traballan para os reis, por isto o edificio típicio é o palacio </li></ul><ul><li>O palacio está formado por un corpo alongado e dúas ás cara ao xardín, formando un escuadro </li></ul><ul><li>Ao contrario que en Italia, as fachadas non mirán á rúa, senón cara ao xardín. Os tellados son tipicamente franceses, formando corpos prismáticos de grande altura. Nelas ábrense bufardas </li></ul><ul><li>Tamén se construíron en Francia unha infinidade de igrexas , que se dispoñen en tres andares ou con dous andares e cúpula </li></ul>
  48. 56. Plano xeral do conxunto de Versalles cos xardíns
  49. 57. <ul><li>A creación de Versalles será a obsesión do reinado e o símbolo do poder de Luís XIV, o Rei Sol, que establece alí a súa Corte </li></ul><ul><li>O primeiro proxecto, de Le Vau , pronto resultou pequeño e Luís Mansart , sobriño do anterior, realiza as ampliacións e dálle o seu carácter definitivo, cunha riquísima decoración interior, dirixida por Le Brun, primeiro pintor do rei </li></ul><ul><li>O grande Salón dos Espellos, as Sala da Paz e da Guerra son as máis significativas do conxunto, onde os xardíns son o complemento ideal </li></ul>Planta do Palacio de Versalles
  50. 58. A imaxe do poder: Luís XIV
  51. 59. Vista do palacio de Versalles. Entrada e parte dos xardíns
  52. 60. Entrada e fachada do palacio: perspectiva xeral Palacio de Versalles
  53. 61. Entrada e fachada do palacio: detalle central Palacio de Versalles
  54. 62. Palacio de Versalles, detalle da fachada Organízase en tres andares , correspondentes á zona de servizos (baixo), salóns principais (andar nobre) e apousentos privados da coroa (superior) A fachada posúe un primeiro corpo a xeito de gran zócolo, que destaca pola súa solidez . As pequenas xanelas do último andar alixeiran a pesantez tectónica do palacio, que resulta de aspecto moi clasicista , aínda que nalgúns puntos da fachada o muro decórase con columnas que avanzan cara ao espectador resaltando os seus volumes e os xogos de luz e sombra
  55. 63. Fachada do Palacio de Versalles dende os xadíns
  56. 64. Detalle central da fachada posterior Palacio de Versalles
  57. 65. Palacio de Versalles, detalle
  58. 66. Entrada cara á Galería dos Espellos Palacio de Versalles
  59. 67. Salón dos Espellos. Palacio de Versalles A riqueza e o luxo constitúen o vehículo de expresión do poder absolutista O estilo Rococó será, ao longo do s. XVIII, a marca deste boato decorativo
  60. 68. Exterior e interior da Capela Palacio de Versalles
  61. 69. Vista dos xardíns Palacio de Versalles
  62. 70. Vista dos xardíns Palacio de Versalles
  63. 72. Igrexa dos Inválidos de París. J. H. Mansart, 1678-1691
  64. 73. A EXUBERANCIA DO BARROCO XERMÁNICO Igrexa de San Carlos de Viena, J.B. Fischer Von Erach, 1715-1725
  65. 74. Catedral de San Paulo Londres Christopher Wren 1675-1710 INGLATERRA: A influencia de Palladio
  66. 76. Detalle do interior Catedral de San Paulo, Londres

×