Seangdhamma Vol. 37 No. 439 November 2011

985 views

Published on

วารสารแสงธรรม ปีที่ 37 ฉบับที่ 439 ประจำเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2554 วัดไทยกรุงวอชิงตัน, ดี.ซี.

Published in: Education
0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
985
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
7
Actions
Shares
0
Downloads
3
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Seangdhamma Vol. 37 No. 439 November 2011

  1. 1. สื่อส่องทาง สว่างอ�าไพ แสงธรรม ทุกชีวิตมีปัญหำ พระพุทธศำสนำมีทำงแก้ วำรสำรธรรมะรำยเดือนที่เก่ำแก่ที่สุดในอเมริกำปีที่ 37 ฉบับที่ 439 ประจ�ำเดือนพฤศจิกำยน พ.ศ. 2554 Vol.37 No.439 November, 2011Objectives :�To promote Buddhist activities. สำรบัญ�To foster Thai culture and tradition.�To inform the public of the temple’s activities. Contents�To promide a public relations center for The Buddha’s Words............................................. 1 Buddhists living in the United States. Emptiness By Ven. Buddhadasa................................... 2เจ้าของ : วัดไทยกรุงวอชิงตัน, ดี.ซี. A taste of Freedom By Ven. Ajanh Chah........... 5ที่ปรึกษา : พระวิเทศธรรมรังษี The Lady who loves Dhamma By Ven. Laung Ta Chi.... 9กองบรรณาธิการ : Down From the Mountain By Matthew R.G. Regan13ดร.พระมหำถนัด อตฺถจำรี บทความพิเศษ : กฐินสามัคคี สร้างความดีรวมกัน............. 16 ่พระสมุห์ณัฐิวุฒิ ปภำกโร ปฏิบัติธรรมประจ�ำเดือนพฤศจิกำยน......................... 22พระจรินทร์ อำภสฺสโรพระมหำเรืองฤทธิ์ สมิทฺธิญำโณ เสียงธรรม...จากวัดไทย........................หลวงตาชี 23พระสุริยำ เตชวโร ประมวลภาพกิจกรรมเดือนตุลาคม.......................... 30พระมหำสรำวุธ สรำวุโธ เสียงธรรม...จากหลวงตาชี ...................................... 32พระมหำประดู่ชัย ภทฺทธมฺโม ท่องแดนพระพุทธศำสนำ ๒,๓๐๐ ปี ดร.พระมหำถนัด 39พระมหำศรีสุพรณ์ อตฺตทีโป สำรธรรมจำก...พระไตรปิฎก ..................................... 42พระมหำค�ำตัล พุทฺธงฺกุโรพระอนันต์ภิวัฒน์ พุทฺธรกฺขิโต อนุโมทนำพิเศษ / Special Thanks............................ 43และอุบำสก-อุบำสิกำวัดไทยกรุงวอชิงตัน, ดี.ซี. Thai Temple’s News...............โดย ดร.แฮนดี้ 44 รำยนำมผู้บริจำคเดือนตุลำคม.......Ven.Pradoochai 47SAENG DHAMMA Magazine รำยนำมผู้บริจำคออมบุญประจ�ำปีและเจ้ำภำพภัตตำหำรเช้ำ...53is published monthly by รำยนำมเจ้ำภำพถวำยเพล / Lunch.............................54Wat Thai Washington, D.C. TempleAt 13440 Layhill Rd., ก�ำหนดกำรจัดงำนพิธีมงคลเฉลิมพระเกียรติ ๕ ธันวำมหำรำช 62Silver Spring, MD 20906Tel. (301) 871-8660, 871-8661Fax : 301-871-5007 Photos taken byE-mail : watthaidc@hotmail.com Ven. Pradoochai, Ven. KhumtanHomepage : www.watthaidc.org Ven. Ananphiwat, Ven.SrisupornRadio Network : www.watthai.iirt.net Mr. Kevin & Mr. Sam2,500 Copies Bank & Ms. Golf
  2. 2. ถ้อยแถลง “ ทอดกฐินคือบุญอันยิ่งใหญ่ วัดรับได้เพียงปีละหนึ่งหน ท�าบุญร่วม..ญาติมิตรใกล้ชิดตน บุญกุศลแบ่งปันกันทั่วหน้า บุญกฐินถวิลใจใฝ่กุศล จิตบันดลบุญผลมากหนักหนา ถวายทานกรานกฐินตามวัดวา ศาสนาบ�ารุงไว้ใสเรืองรอง แต่ก่อนกาลต�านานเล่าเค้าความหมาย คนถวายคนแรกในใจสนอง “วิสาขา” นารีมีจิตจอง มโนผ่องจับจองกฐินทาน พุทธองค์ทรงเล็งเห็นเป็นประโยชน์ พระองค์โปรดกฐินนางวางรากฐาน พระบัญญัติจัดกฐินจัดตามกาล บริวารปัจจัยสี่มีครบองค์” แสงธรรมฉบับนี้ เป็นฉบับบุญพิเศษหลังเทศกำลออกพรรษำ เพรำะ ว่ำเป็นช่วงเวลำ“กฐินทาน” เนื่องด้วยแต่ละวัดรับกฐินได้ปีละ ๑ หน และ มีเวลำจ�ำกัดเพียง ๑ เดือนเท่ำนั้น เริ่มตั้งแต่วันแรม ๑ ค�่ำ เดือน ๑๑ ถึง วันขึ้น ๑๕ ค�่ำ เดือน ๑๒ โดยวัดไทยกรุงวอชิงตัน, ดี.ซี. ก�าหนดจัดงาน ท�าบุญทอดกฐินสามัคคี ในวันอาทิตย์ที่ ๖ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๔ เริมตังแต่เวลา ๑๐.๐๐ น. เป็นต้นไป ่ ้ ส�ำหรับในปีนี้ ประธานทอดกฐินสามัคคี คือคุณกัญญา - คุณกุลชาติ สว่างโรจน์ และคุณวิรตน์ สุขสมอรรถ พร้อม ัครอบครัว จึงขอเชิญท่ำนสำธุชนผู้ใจบุญทั้งหลำยร่วมเป็นเจ้ำภำพท�ำบุญในครั้งนี้ เพื่อสมทบทุนสร้างอาคาร ๘๐ ปีหลวงตาชี ตำมวันเวลำดังกล่ำว โดยพร้อมเพรียงกัน นับเป็นช่วงเวลาแห่งการโศกเศร้าของพี่น้องชาวไทยทั้งประเทศ ที่ประสบอุทกภัยที่ร้ายแรงที่สุดในประเทศไทย เพราะน�้าท่วมบ้านเรือน เรือกสวนไร่นา วัดวาอารามเสียหาย มีผู้ล้มตายและประสบความเดือดร้อนเป็นจ�านวนมาก หำกเรำได้แสดงออกด้วยกำร “ไม่นิ่งดูดาย ขวนขวายช่วยเหลือ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่” ก็จะเป็นกำรบรรเทำควำมเดือดร้อน และแสดงออกซึ่งควำมมีน�้ำใจควำมห่วงใยต่อพี่น้องชำวไทยที่ประสบภัยพิบัติในครั้งนี้ จึงขอเชิญชวนญำติโยมสำธุชนทั้งหลำย ร่วมบริจำคตำมก�ำลังศรัทธำได้ตลอดเวลำที่ วัดไทยกรุงวอชิงตัน, ดี.ซี. ท้ำยสุดนี้ ในนำมของสมัชชำสงฆ์ไทยในสหรัฐอเมริกำ ขอกรำบนิมนต์พระเถรำนุเถระ/พระธรรมทูต และเชิญคณะศิษยำนุศษย์ทงหลำยเดินทำงไปร่วมงำนพระราชทานเพลิงศพ “พระเทพกิตติโสภณ”อดีตประธานสมัชชาสงฆ์ ิ ั้ไทยในสหรัฐอเมริกา และอดีตเจ้าอาวาสวัดวชิรธรรมปทีป เมืองลองไอส์แลนด์ นครนิวยอร์ก ในวันเสาร์-อาทิตย์ที่ ๑๒-๑๓ พฤศจิกายน ๒๕๕๔ ส่วนท่านที่มีความประสงค์จะเดินทางไปร่วมงาน กรุณาติดต่อที่วัดไทยฯ ดี.ซี.ทางวัดมีรถบัส ๕๖ ที่นั่ง ให้บริการไปกลับ โดยจะเดินทางเช้าวันที่ ๑๓ พ.ย. เวลา ๐๔.๐๐ น. ขออวยชัยให้สาธุชนทุกคนนี้ ดวงฤดีจงมีสุขทุกสมัย บุญหนุนน�าธรรมคุ้มครองปองสิ่งใด ให้สมใจในทุกคราผาสุกเทอญ คณะผู้จัดท�า
  3. 3. แสงธรรม 1 Saeng Dhamma The Buddha’s Words พุทธสุภาษิต ยถา พุพฺพุฬกํ ปสฺเส ยถา ปสฺเส มรีจิกํ เอวํ โลกํ อเวกฺขนฺตํ มจฺจุราชา น ปสฺสติ. (๑๗๐) ผู้ที่มองเห็นโลก (ว่าไม่จีรังและหาสาระอะไรมิได้) เช่นเดียวกับคนมองเห็น ฟองน้ำ�และพยับแดด คนเช่นนี้พระยามาร ย่อมตามหาไม่พบ Whoso would look upon the world just as one would see a bubble and as one would view a mirage-Him the King of Death finds not.
  4. 4. แสงธรรม 2 Saeng Dhamma by Buddhadasa Bhikkhu http://www.what-buddha-taught.net/Books/BhikkhuBuddhadasa ...Continued from last issue... อย่า “ช่างหัวมัน” W hen the Buddhist Teachings spread to China, the Chinese of those days were intelligent and wise enough to accept it, อย่าบิ่นบ้า มัวแต่ว่า “ช่างหัวมัน” and there arose teachings such as those of Hui Neng ถ้าเรื่องนั้น เกี่ยวกับเพื่อน มนุษย์หนา and Huang¬-Po in which explanations of mind and ต้องเอื้อเฟื้อ ปฏิบัติ เต็มอัตรา Dhamma, of Buddha, the Way and emptiness were โดยถือว่า เพื่อนเกิด แก่ เจ็บ ตาย ฯ extremely terse. There emerged the key sentence that mind, Buddha, Dhamma, the Way and emp- การช่วยเพื่อน เหมือนช่วย ตัวเราเอง : tiness are all just one thing. This one sentence is เมื่อจิตเพ่ง เล็งช่วย ทวยสหาย enough there is no need to say anything more. It is ย่อมลดความ เห็นแก่ตัว ลงมากมาย equivalent to all the scriptures. ทุกทุกราย อย่าเขวี้ยงขว้าง “ช่างหัวมัน” ฯ Now that is a statement that particularly those of us studying and practising in the old เห็นแก่ตัว บางเบา ลงเท่าไร style have no way at all of understanding. It might ยิ่งเข้าใกล้ พระนิพพาน เห็นปานนั้น be beneficial for us to feel a little ashamed on รอดตัวได้ เพราะไม่มัว “ช่างหัวมัน” this account. The Chinese went on to say that จงพากัน ใคร่ครวญ ถ้วนทุกคน ฯ ‘emptiness is by nature always present, but we don’t see it’. I may prove this by saying once โดย... พุทธทาสภิกฺขุ again that at this moment everyone sitting here
  5. 5. แสงธรรม 3 Saeng Dhammahas a mind that is by nature empty but not only them founder like waves on the shore. For in-do you not see it but what’s more, you will not stance, when the eye sees a form, if there isaccept that this is emptiness. merely seeing, then that is called not admitting Huang Po scolded that this is to be like visible forms into the mind and similarly withsomeone having a diamond attached to their the other sense organs. If you can’t do that andforehead without knowing it, who goes search- vedana, feeling of satisfaction and dissatisfactioning all around the world or perhaps outside the arise, let it stop just there, don’t allow desiresworld in hell, heaven or the Brahma worlds, based on those feelings to develop. If it stopsmaking an offering of a penny and expecting to there it’s still possible to be still. But if we actgo to heaven and satisfy every desire. Not see- to extend a feeling of satisfaction then in a mo-ing that which is stuck to our forehead, we seek ment the ‘I’ and ‘mine’ emerge. Or if we actall around the world or if that’s not enough in in response to a feeling of dissatisfaction thenthe other realms. So please, just for a while, there will be Dukkha. It is called not being still.look very closely to see what is there at your So the ‘being still’ of Hui Neng refers to thatfore¬head, and how to go about putting your very practice that the Buddha taught, of see-hands on it. ing that nothing whatsoever should be grasped When speaking of the way to take hold at or clung to as being ‘I’ or ‘mine’. If there isof the diamond the Chinese teachers spoke nothing whatsoever to be clung to, what possi-even more profoundly, “There’s no need to ble purpose can there be in busying and confus-do anything just be still and the mind will be- ing ourselves, rushing about after the things thatcome empty by itself”. This phrase “Just be disturb, rather than just being still?still. There’s no need to do anything” has many We must look for this emptiness that is tru-meanings. Our minds are naughty and playful. ly worthy of our aspiration. To say that there isThe mind wanders out of the eyes, ears, nose, a kind of emptiness that gives rise to cessation,tongue and body, gathering sense-objects, and purity, clarity, and peace is still to be speaking inhaving accepted them within, is stupid enough the realm of convention. Truly speaking, there isto allow the dhammas of ignorance to climb nothing other than emptiness, there is only thisinto the driver’s seat’, so that there is nothing one thing. It is not the cause of anything else. It isbut grasping and clinging to “I” and ‘mine’. This Buddha, it is Dhamma, it is Sangha, it is the Way.is called being naughty, refusing to be still. It is purity, clarity, and peace. All these things are ‘Being still’ means not admitting sense- present in emptiness. If we still say that empti-objects into the mind but being content to let ness is the cause of this or that it shows that we
  6. 6. แสงธรรม 4 Saeng Dhammahaven’t yet reached the supreme emptiness, one attains that thing that is supremely desir-because if we have reached the supreme then able. There is nothing beyond emptiness. Whenwe don’t have to do anything. By being still the it is realized, all problems end. It is not above,Buddha, Dhamma, Sangha, purity, clarity, peace, it is not below, it is not anywhere-I don’t knowNibbana - everything will be present in that very what to say about it, better to shut up! Suffice itimmutable state. to say that emptiness is the supreme happiness. But you must be very careful regard- ing the phrases ‘Nibbana is the su- preme happiness’ and ‘Nibbana is the ultimate emptiness’. You must grasp their meaning correctly, don’t take the word happiness to mean the happiness that you’ve formerly enjoyed, like the sect before the Buddha’s time who took the height of sensual pleasure as Nibbana or others who took the happiness of refined states of meditation as su- preme., The Buddha wanted us to An extremely simple method that Huang completely withdraw from those things, to usePo used to teach dull people how to recognize nekkhamadhatu as the means to withdraw fromemptiness was to give them a riddle, ‘Look at the sensuality, to use arupadhatu as the means tomind of a child before its conception’. I would withdraw from absorptions of the fine-materiallike to present all of you with this riddle. Look plane, and finally to use nirodhadhatu as theat the child’s mind. Before it is conceived in the means to withdraw from the conditioned, so thatwomb where is it? If you can find it you will easily all the manifold types of confusion converge inbe able to find emptiness, just as if taking hold of emptiness.that which is already there at your forehead. Whether or not you understand and wheth- To sum up - this one subject of emptiness er or not you practise must be your own affair:covers all of the Buddhist Teachings, for the it is my duty only to explain the way things are.Buddha breathed with emptiness. Emptiness is The knowing, the understanding, and the prac-the theoretical knowledge, it is the practice and tice are the duty of all of you.it is the fruit of the practice. If one studies one I will end the talk at this point.must study emptiness; if one practises it mustbe for the fruit of emptiness, and if one receives THE ENDthe fruit it must be emptiness, so that finally
  7. 7. แสงธรรม 5 Saeng Dhamma A Taste of Freedom The Peace Beyond A Dhammatalk By Ajahn Chah http://www.accesstoinsight.org/lib/thai/chah/atasteof.html ...Continued from last issue... of nature. W hen people are born into the world they are without names - onceborn, we name them. This is convention. We A simple comparison is this: suppose you go and sit in the middle of a freeway with the cars and trucks charging down at you. You can’tgive people names for the sake of convenience, get angry at the cars, shouting, “Don’t drive overto call each other by. The scriptures are the here! Don’t drive over here!” It’s a freeway, yousame. We separate everything up with labels can’t tell them that! So what can you do? Youto make studying the reality convenient. In the get off the road! The road is the place wheresame way, all things are simply sankharas. Their cars run, if you don’t want the cars to be there,original nature is merely that of things born of you suffer.conditions. The Buddha said that they are im- It’s the same with sankharas. We say theypermanent, unsatisfactory and not-self. They are disturb us, like when we sit in meditation andunstable. We don’t understand this firmly, our hear a sound. We think, “Oh, that sound’s both-understanding is not straight, and so we have ering me.” If we understand that the soundwrong view. This wrong view is that the sankhar- bothers us then we suffer accordingly. If we in-as are ourselves, we are the sankharas, or that vestigate a little deeper, we will see that it’s wehappiness and unhappiness are ourselves, we who go out and disturb the sound! The soundare happiness and unhappiness. Seeing like this is simply sound. If we understand like this thenis not full, clear knowledge of the true nature of there’s nothing more to it, we leave it be. Wethings. The truth is that we can’t force all these see that the sound is one thing, we are another.things to follow our desires, they follow the way One who understands that the sound comes
  8. 8. แสงธรรม 6 Saeng Dhammato disturb him is one who doesn’t see himself. depends on straightening out your understand-He really doesn’t! Once you see yourself, then ing. If our understanding is correct, we arrive atyou’re at ease. The sound is just sound, why peace. Whether you are ordained or not it’s theshould you go and grab it? You see that actu- same, every person has the chance to practiceally it was you who went out and disturbed the Dhamma, to contemplate it. We all contem-sound. This is real knowledge of the truth. You plate the same thing. If you attain peace, it’ssee both sides, so you have peace. If you see all the same peace; it’s the same Path, with theonly one side, there is suffering. Once you see same methods.both sides, then you follow the Middle Way. Therefore the Buddha didn’t discriminateThis is the right practice of the mind. This is what between laymen and monks, he taught all peo-we call “straightening out our understanding.” ple to practice to know the truth of the sankhar-In the same way, the nature of all sankharas is as. When we know this truth, we let them go.impermanence and death, but we want to grab If we know the truth there will be no more be-them, we carry them about and covet them. coming or birth. How is there no more birth?We want them to be true. We want to find There is no way for birth to take place becausetruth within the things that aren’t true! When- we fully know the truth of sankharas. If we fullyever someone sees like this and clings to the know the truth, then there is peace. Having orsankharas as being himself, he suffers. The Bud- not having, it’s all the same. Gain and loss aredha wanted us to consider this. one. The Buddha taught us to know this. This The practice of Dhamma is not depend- is peace; peace from happiness, unhappiness,ent on being a monk, a novice, or a layman; it gladness and sorrow. กลุ่มพลังบุญ โดยคุณธนิดา-คุณชัยกร พงษ์กิจการุณ ท�าบุญร้าน Thai Tavern และท�าบุญอุทิศให้คุณแม่
  9. 9. แสงธรรม 7 Saeng Dhamma We must see that there is no reason to mind, unhappiness is just unpleasant feeling.be born. Born in what way? Born into gladness: The Buddha taught to separate this happinessWhen we get something we like we are glad and unhappiness from the mind...”over it. If there is no clinging to that gladnessthere is no birth; if there is clinging, this is called The Peace Beyond“birth.” So if we get something, we aren’t born It’s of great importance that we practice(into gladness). If we lose, then we aren’t born the Dhamma. If we don’t practice, then all our(into sorrow). This is the birthless and the death- knowledge is only superficial knowledge, justless. Birth and death are both founded in cling- the outer shell of it. It’s as if we have some sorting to and cherishing the sankharas. of fruit but we haven’t eaten it yet. Even though So the Buddha said. “There is no more be- we have that fruit in our hand we get no benefitcoming for me, finished is the holy life, this is my from it. Only through the actual eating of thelast birth.” There! He knew the birthless and the fruit we really know its taste.deathless! This is what the Buddha constantly ex- The Buddha didn’t praise those who mere-horted his disciples to know. This is the right prac- ly believe others, he praised the person whotice. If you don’t reach it, if you don’t reach the knows within himself. Just as with that fruit, ifMiddle Way, then you won’t transcend suffering. we have tasted it already, we don’t have to ask “...Meditation means to make the mind anyone else if it’s sweet or sour. Our problemspeaceful in order to let wisdom arise... To put it are over. Why are they over? Because we seeshortly, it’s just a matter of happiness and un- according to the truth. One who has realizedhappiness. Happiness is pleasant feeling in the the Dhamma is like one who has realized the คุณ WANI (ต้อย) ADAMS และคณะญาติพี่น้อง ท�าบุญอุทิศส่วนกุศลให้คุณอรัญ ชัยแสนสุข ๓๐ ต.ค. ๒๕๕๔
  10. 10. แสงธรรม 8 Saeng Dhammasweetness or sourness of the fruit. All doubts are good or bad, we know clearly for ourselvesare ended right here. their true nature. It was thus that the Buddha When we talk about Dhamma, although we discarded worldly opinions, he discarded praisemay say a lot, it can usually be brought down to and criticism. When people praised or criticizedfour things. They are simply to know suffering, him he just accepted it for what it was. These twoto know the cause of suffering, to know the end things are simply worldly conditions so he wasn’tof suffering and to know the path of practice shaken by them. Why not? Because he knew suf-leading to the end of suffering. This is all there fering. He knew that if he believed in that praiseis. All that we have experienced on the path of or criticism they would cause him to suffer.practice so far comes down to these four things.When we know these things, our problems are over. Where are these four things born? Theyare born just within the body and the mind, no-where else. So why is the Dhamma of the Bud-dha so broad and expansive? This is so in orderto explain these things in a more refined way, tohelp us to see them. When Siddhattha Gotama was born intothe world, before he saw the Dhamma, he wasan ordinary person just like us. When he knewwhat he had to know, that is the truth of suffer- When suffering arises it agitates us, we feeling, the cause, the end and the way leading to ill at ease. What is the cause of that suffering?the end of suffering, he realized the Dhamma It’s because we don’t know the Truth, this isand became a perfectly Enlightened Buddha. the cause. When the cause is present, then suf-When we realize the Dhamma, wherever we sit fering arises. Once arisen we don’t know howwe know Dhamma, wherever we are we hear to stop it. The more we try to stop it, the morethe Buddha’s teaching. When we understand it comes on. We say, “Don’t criticize me,” orDhamma, the Buddha is within our mind, the “Don’t blame me”. Trying to stop it like this,Dhamma is within our mind, and the practice suffering really comes on, it won’t stop.leading to wisdom is within our own mind. Hav-ing the Buddha, the Dhamma and the Sangha To be continuedwithin our mind means that whether our actions
  11. 11. แสงธรรม 9 Saeng Dhamma The LADY WHO LOVES DHAMMA Essays On The Dhamma By Luang Ta Chi Edited by Du Wayne Engelhart ...Continued from last issue... away their lives. The helper not only protects friends from danger, but he also tries to help T he counselor is a guide who leads his friends in the right direction, alwaysadding benefit to their lives. When he sees his them develop themselves and prosper. He can be depended upon in any personal or business situation, in trouble, or in sickness. In financialfriends acting unwisely, he advises them to stop matters, he is always ready to give support—and shows the proper behavior. This gives his even beyond what is expected. The helper is afriends the opportunity to find and follow more good friend. You should associate with him.fruitful and meaningful paths of life. The coun- The true friend is usually called the friendselor advises his friends to read and listen to the indeed. Unlike ordinary associates, the trueDhamma and to practice meditation in order to friend is very rare. True friends are blessed untilhelp them obtain peace of mind. These are death. They know everything about each oth-the characteristics of the counselor. Value such er to a high degree, and share all their secrets.friends. They will make your life happy, peace- They are good people—wholesome and of reli-ful, and safe. able character, both internally and externally. The helper is a friend who loves others A true friend must be very trustworthy, faith-wholeheartedly as he loves himself, not with lip fully keeping all secrets—never even thinking ofservice but with sincerity. Because of his love, disclosing them. He protects the privacy of hishe tries to protect them from difficulties and friend as his own. True friends stick togethersave them from obstacles. When he sees that and help each other throughout any disaster.his friends are not mindful, he tries to think of Each is always willing to give up something forways to lead them back onto the right path. He the other. The true friend is the friend who isdoes not just leave them in ignorance to waste always there in good times or bad. True friends
  12. 12. แสงธรรม 10 Saeng Dhammaalways stick together through suffering or happi- satisfied by these things however often we hap-ness. If you are lucky enough to meet with such pen to change our minds about what we want.a friend, the Buddha advises you to take good But looking at the Dhamma in this way seemscare of this friendship. True friends will support rather unfair and hopeless. In reality, the partsand help each other throughout their lives. that build up a satisfactory life are not material things but the Dhamma. The Dhamma is theX. The Lady Who Loves Dhamma most important part that feeds and supports life(Selections) most fully and permanently. What is the Dhamma? The Dhamma has a central meaning and definition broad enoughDhamma Kamo Pavang Hoti for easy understanding and for very convenientDahmma Desi Para Pavo practice. So we can conclude without any trou- ble that the Dhamma is the good, the right, andThose who love the Dhamma are enlightened. the true. We may have heard parents teach-Those who despise or hate the Dhamma are ing their children and Buddhist masters teachingignorant. their followers to do only good things, and that those who do such things will not be harmed. When we mention the word Dhamma, For example, they will not drown if they fall intosome people may think of something no longer water and will not burn if they are surroundedin use, old-fashioned, or not up-to-date with the by fire. This shows that an important part ofchanges and developments of modern society. what makes up life is the good. Without theIn their eyes the interest in and the practice of good, life is just the bones of a skeleton and hasthe Dhamma are more relevant to the previous no use. Because people of all nations prefergenerations dating back two thousand to three to do the good, the good relates to all humanthousand years. beings. So the good is, therefore, the Dhamma, Today is a time of science. People are and the Dhamma is, therefore, the good. Thoseable to create an existence without a need for who love the Dhamma are those who love thethe Dhamma. Those who are interested in the good. They are interested in doing good thingsDhamma, those who teach the Dhamma, and and in searching for good things to do, and thisthose who practice the Dhamma are “dino- means they love the Dhamma. In loving thesaurs” living in an ignorant, uncivilized manner. Dhamma, people lead their lives according toThere is no way they will make progress in their the good, the right, and the true. They try tolives. Well, this is the view of those who have maintain this practice of the good regularly. Asa strong feeling about the material world. They a result these people will receive happinessthink that a complete life must be one filled and enlightenment throughout their lives. Thuswith wishes for material things, where needs are there is the saying, “Those who love the Dham-
  13. 13. แสงธรรม 11 Saeng Dhammama are enlightened.” To lessen some concerns daughter, to receive the Master. At the timeabout whether there is any truth to saying that Visakha was only seven years old. Having Visa-those who love the Dhamma are enlightened, kha meet the Master was a way to attract thethe author would like to point out the exam- child to the teachings at a young age. If such aple of Visakha, the lady who loved the Dham- method were applied to children today, betterma during the time when the Buddha was still results would be obtained. As the saying goes,preaching. “As the twig is bent, so is the tree inclined,” or, Visakha was the daughter of Dhananjaya “You can’t teach an old dog new tricks.” It mayand Sumanadevi. She was born in the city not be fair to say that children today have lowof Bhaddiya in the Sindhu region about two morals and are lacking in the Dhamma, for chil-thousand five hundred years ago. Visakha was dren may answer that adults are the ones whoblessed, having been born into a family of mil- make them so. If this is the case, these adultslionaires (sedhi [settī]) on both her father’s side are the ones who are ignorant. So, thinking ofand mother’s side. At the time she was born, having his granddaughter receive the Master, thethe Buddha was out preaching the Dhamma millionaire Mendaka called upon Visakha andto get rid of the suffering of all human beings. told her, “The protector of the world is comingThe families of her father and mother believed to town, and I would like you to welcome thestrongly in the Dhamma. One time the Bud- Lord.” Visakha was excited at hearing such a re-dha and his many disciples went to preach at quest. The millionaire had all the preparationsBhaddiya, the city of Visakha’s mother’s birth. made for her, such as a procession of coachesMendaka, the millionaire who was her grand- and other servants.father on her father’s side of the family, hav- When the time arrived, Visakha went outing heard that the Lord Buddha was coming to with a heart filled with devotion to meet theBhaddiya, intended to send Visakha, his grand- Master. In those days the roads were not inดร.ลัดดาวรรณ Miko และครอบครัว ท�าบุญอุทิศให้คุณพ่อจวน แซ่ติ๊ง ถวายปัจจัยเข้าวัดจ�านวน $ 565
  14. 14. แสงธรรม 12 Saeng Dhammagood condition, and getting anywhere required holy water. They were rid of their sadness andtime and serious effort. Upon reaching a certain illnesses. Visakha was as if caught in a spell, andarea where it was no longer possible to travel by wisdom came to her after that sermon. Evencoach, Visakha stopped her coach and contin- at such a young age, Visahkha understood theued the rest of the way on foot to meet the Mas- Dhamma and was firm in making an effort to doter. After paying respect to him, she remained good things. She could understand right fromquietly nearby. Besides her there were slaves wrong. A child who loved the Dhamma, sheand other citizens of Bhaddiya who joined her had compassion for her friends, for her serv-in welcoming the Lord. Everyone’s heart was ants, for everybody. Even though she had beenfilled with happiness. They all thought, “Oh, born into wealth, Visakha never looked downhow lucky we are to be born at the same time on those who were below her. She was kind toas His Holiness and to receive his teaching. He all. For this reason, everyone loved her. It washas compassion for all beings. Should there be known throughout society that she was a goodother re-incarnations, may we share these lives child, a lovely child. She was blessed becausewith him again and forever.” These were the of loving the Dhamma and loving the good. Shewords said by all who were there at that time to was only seven years old, yet her understand-receive the Lord. ing of the Dhamma went far beyond her age. The Master gave a Dhamma talk for all who Adults, on the other hand, some of whom hadhad gathered there. His sermon was forceful reached old age, did not have a vision such asand held everyone’s attention. It was a sermon Visakha had. Hence comes the saying aboutthat had never been heard anywhere before. It being old for nothing.was a sermon that inspired people to love thegood and to want to do good things. People To be continuedfelt that their thirsty hearts were satisfied with ดร.พระมหาถนัด อตฺถจารี และทีมงาน : Meditation Workshop at Penn State University เมื่อวันที่ ๑๗ ต.ค. ๕๔
  15. 15. แสงธรรม 13 Saeng Dhamma MY (VERY BRIEF) LIFE AS A BUDDHIST MONK PART V : Down from the Mountains By Matthew R.G. Regan A fter our morning of walking medita- tion along the rocky trails of Shenan-doah National Park, the five of us—Ajahn Ampor, through the open windows of Steve’s van and the soothing words of the Buddha’s Dhamma coming from the mouths of my fellow monks,Luang Pi Piya, Luang Pi Joe, myself, and Steve— I found myself reflecting on how much I hadreturned to the parking area, sore but happy. It grown over the past few short days, and howwas a beautiful day in the mountains, and our much I would cherish such moments once myearly start had enabled us to already enjoy much time in robes had ended.practice before lunch time. Now that the mid-day After several hours of driving—punctuatedmealtime required by our monastic rules (vinaya) by the occasional stop for enjoying the view—was growing close, Steve drove us a few miles up we reached the end of Skyline Drive and pro-Skyline Drive to the nearest rest area, where we ceeded to our final stop before returning to Watunpacked the lunch our wonderful host from the Thai DC: the Bhavana Society, a forest monas-previous night had packed for us before we left. tery which was not very far from the outlet ofThe site of four Buddhist monks and their white- Skyline Drive. As I guided Steve down the wind-clad lay friend eating lunch at a picnic table was ing mountain roads, I was slightly worried—afternot exactly a common site for the campers and all, I had been trying to contact the monasteryhikers who shared the rest area with us, but as about our visit for the past two days, but hadalways, we were met with many more friendly been unable to reach them—but I knew, evengreetings than astonished stares. if we were only able to briefly tour the grounds, Once our mid-day meal was finished, we our detour would be worth it.began our journey home to Wat Thai DC, trav- When we arrived, I was surprised to see theelling up the entire length of Skyline Drive. As number of cars in the parking lot. As an isolatedwe travelled, we spent the time sharing Dham- forest monastery, the Bhavana Society was notma topics and enjoying the majestic mountain exactly the place you would expect to see manyviews. With the cool mountain air streaming in visitors—especially on a weekday. And yet, de-
  16. 16. แสงธรรม 14 Saeng Dhammaspite the crowded parking lot, no one was to journey home.be found. Our knocks on the door of the small As we left Bhavana, the sun began to set onoffice building went unanswered, and the paths our long day. It was hard to believe that just 24between the parking lot and the main build- short hours ago we had pulled up to our host-ing were quiet and still. For a few moments, ess’s house in Charlottesville, before we hadwe stood in the afternoon breeze and tried to chanted for her family and slept under the stars.decide what to do with the requisites we had It amazed me to think that even our walk alongbrought to donate to the community of monks the rocky mountain paths had been mere hoursthat lived there, but suddenly, a white-clothed ago—during our long day of travel and practice,layperson walked by. He gave us a silent gesture time had become something trivial. In my layof respect, and as soon as I saw his demeanor, life, I was constantly checking the clock, tryingI knew what was going on: we had visited in the to figure out how much time I had left in themiddle of a re- day, how longtreat! Suddenly, before my nextall the pieces appointment,of evidence fell how much timeinto place: my I could spenddifficulty in on any task.contacting the But as a monk,office, the park- time had a verying lot full of different mean-cars, the peace- ing. Of course,ful silence. there were stillLuckily, the lay schedules toperson informed that we had arrived during the keep: morning and evening chanting, meal timesretreat’s afternoon break, and brought us to the and ceremonies, but time had a very differentmonastic quarters where we presented our do- quality in my monastic life. Instead of being annations to Bhante Dhammaratana, a long-time enemy to compete with, time had become aresident who had I met on several occasions. friend. Each free moment became an opportu-Although we were unable to meet with the ab- nity to practice, reflect, or rest. Despite the factbot, Bhante Gunaratana, who after a long day of that I was, indeed, very busy during my timeteaching was taking a much-needed rest before in robes, I found myself less exhausted at thethe evening sessions began, Bhante Dhamma end of the day. Surely, I was doing just as muchwas kind enough to show us around the Buddha as I did in my lay life—indeed in many ways, IHall and the surrounding grounds, where we re- was actually doing more things in the day—butlaxed and meditated before continuing on our the oppression of time seemed absent. Even
  17. 17. แสงธรรม 15 Saeng Dhammamy chores, like cleaning the temple and set- share our chanting with him as we traveled backting up the table for the morning and mid-day to the familiarity of Washington, Wat Thai, andmeals, seemed like fulfilling use of my time. At home. For nearly an hour, we chanted, andno point during my monkhood can I recall think- through the resonance of our voices, it seemeding that anything I did was a “waste of time.” as if the van had been transformed from a sim-Since I have returned to lay life, I have tried very ple utilitarian vehicle to a majestic Buddha Hall.hard to bring this lesson with me—time is some- After we finished, we each took some time tothing to be worked with like a friend than raced personally thank Steve for all the help he hadagainst like an enemy. given us and express our deep gratitude for him. As we drove towards home, I could tell As I spoke, I realized once again how importantwe were all tired, and especially Steve. Unlike the help of the lay people was to the lives ofthe rest of us, who had been able to relax in monks, and in my own mind, I resolved to takethe van’s passenger seats, Steve had been driv- Steve as my example of service and dedicationing for hours, up and down mountains roads, when I returned to the lay life.along busy highways and isolated gravel roads. It was very dark when we finally returnedAs monks, there was little we could offer him to Wat Thai, our long day of practice and travelin return—a least in material terms. And yet, I finally over. We thank Steve one last time, andknew we all felt a great gratitude towards him then retired to our rooms. After all, tomorrowfor his help and companionship over the past was going to be another busy day.few days. Without him, none of our wonderfulexperiences could have come to be. And so, in The Endgratitude, Ajahn Ampor decided that we should ครูเมธินี น�าลูกศิษย์วัดไทยฯ ดี.ซี. ไปแสดงโชว์งาน Open House ของสถานทูตไทย วันที่ ๑ ต.ค. ๒๕๕๔
  18. 18. แสงธรรม 16 Saeng Dhamma บทความพิเศษ กฐินสามัคคี สร้างความดีร่วมกัน ค �ำว่ำ “กฐิน” แปลตำมศัพท์ว่ำกรอบไม้ส�ำหรับ ขึงผ้ำเย็บจีวรของพระภิกษุ กรอบไม้ชนิดนี้ไทยเรำเรียกอีกอย่ำงหนึ่งว่ำ “สะดึง” กำรเย็บจีวรต้องตัดผ้ำ การทอดกฐินมี ๒ อย่าง คือ ๑. การท�าอย่างง่าย คือเอำผ้ำที่ส�ำเร็จแล้วไปถวำย พระ อย่ำงที่ท�ำกันอยู่ในบัดนี้ เรียกว่ำ “มหากฐิน”ออกเป็นชิ้นๆ แล้วเอำมำเย็บประสำนกันเข้ำ ให้มีรูปเหมือน ๒. การท�าอย่างยาก คือเก็บฝ้ำยมำ ปั่น กรอ สำง ท�ำเนื้อที่ในนำปลูกข้ำว ในกำรเย็บประสำนเช่นนั้น ในครั้งกระ เป็นเส้นด้ำย ทอเป็นผ้ำ ตัด เย็บ ย้อม ให้เสร็จภำยในวันเดียวโน้นเมื่อช่ำงเย็บยังไม่ช�ำนำญพอ และไม่มีเครื่องจักรจะใช้ได้ เรียกว่ำ “จุลกฐิน”อย่ำงเวลำนี้ ก็ต้องขึงผ้ำลงบนกรอบไม้ก่อนแล้วจึงเย็บ กรอบ พิธีทอดกฐิน ตำมหลักกำรให้ถวำยผ้ำแก่ภิกษุรูปเดียวไม้หรือสะดึงนี้ ค�ำบำลีเรียกว่ำ “กฐิน” กำรที่ผู้มีศรัทธำเอำ ฉะนั้นเมื่อเวลำเอำไปถวำยภิกษุรูปหนึ่งต้องเสนอนำมภิกษุผ้ำไปถวำยพระภิกษุในภำยหลังวันออกพรรษำ ซึ่งเรียกกัน ผู้ใหญ่ ที่คณะสงฆ์จะเลือกให้เป็นผู้รับผ้ำนั้นเพื่อท�ำพิธีกรำนว่ำ “ทอดกฐิน” นั้น ตำมหลักกำร พระภิกษุจะต้องเอำผ้ำนั้น กฐินต่อไป กำรเสนอนำมเช่นนี้เรียกว่ำ “อปโลกนกรรม”มำตัดเย็บย้อมให้เสร็จภำยในวันเดียวกัน กำรที่ต้องเย็บย้อม เมื่อเสนอนำมแล้ว และไม่มีผู้คัดค้ำน พระภิกษุสงฆ์ ๒จีวรผืนใหญ่ให้เสร็จในวันเดียวนั้น เป็นงำนหนักมำก และใน รูป ต้องมำสวดประกำศออกนำมภิกษุที่จะให้เป็นผู้รับ เพื่อครั้งกระโน้นเป็นกำรจ�ำเป็นที่สุด ที่ต้องใช้ไม้สะดึงขึงผ้ำใน เสนอขออนุมัติที่ประชุมสงฆ์ให้เป็นผู้รับ และกรำนกฐิน พิธีเวลำเย็บ ฉะนั้นพิธีกำรถวำยผ้ำอย่ำงนี้จึงเรียกว่ำ “กฐิน” สวดประกำศเช่นนี้เรียกว่ำ “ญัตติกรรม” คือกำรเสนอญัตติ ให้พิจำรณำเป็นวำระที่ ๑พิธีการของกฐินมี ๒ ขั้น เมื่อได้เสนอญัตติให้พิจำรณำเป็นวำระที่ ๑ แล้ว ไม่มี ขั้นที่ ๑ ผู้มีศรัทธำน�ำเอำผ้ำไปถวำยพระภิกษุ ใน ผู้คัดค้ำน พระภิกษุ ๒ รูป ก็สวดประกำศซ้ำ� มีข้อควำมระหว่ำงวันแรม ๑ ค่ำ� เดือน ๑๑ คือภำยหลังวันออกพรรษำ คล้ำยคลึงกันกับที่สวดในวำระแรก กำรสวดประกำศซ้ำ�นี้จนถึงวันเพ็ญเดือน ๑๒ เรียกว่ำ “ทอดกฐิน” เรียกว่ำ “ญัตติทุติยกรรม” คือ เสนอญัตติให้พิจำรณำเป็น ขันที่ ๒ ในวันเดียวกันนัน พระภิกษุนำเอำผ้ำ ซึงมีผถวำย ้ ้ � ่ ู้ วำระที่ ๒ และเมื่อไม่มีผู้ใดคัดค้ำนก็เป็นอันให้พระภิกษุรูปที่นันไปตัดเป็นจีวร หรือเครืองนุงห่มอย่ำงใดอย่ำงหนึง เย็บย้อมให้ ้ ่ ่ ่ ได้รับเสนอนำมนั้นเป็นผู้รับผ้ำไป และพิธีทอดกฐินก็หมดลงเสร็จภำยในวันเดียว แล้วท�ำพิธอนุโมทนำเรียกว่ำ “กรานกฐิน” ี เพียงนั้น ต่อไปเป็นพิธีกรำนกฐิน ในกำรทอด “กฐิน” นั้น ผู้หนึ่งผู้ใดจะทอดในวัดใด พิธกรำนกฐิน เป็น “สังฆกรรม” คือเป็นกิจของสงฆ์โดย ีตำมธรรมดำต้องบอกกล่ำวให้พระภิกษุในวัดนั้นทรำบล่วง เฉพำะ คฤหัสถ์ไม่เกียวข้อง เมือได้ทำพิธกรำนกฐินโดยถูกต้อง ่ ่ � ีหน้ำเพื่อมิให้คนอื่นมำทอดซ้ำ� พิธีบอกล่วงหน้ำเช่นนี้ เรียก แล้ว ก็ถอว่ำเป็นควำมดีควำมชอบอันหนึงในทำงศำสนำ และ ื ่ว่ำ “จองกฐิน” ถ้ำไม่มีกำรบอกกล่ำวล่วงหน้ำ ไปทอดเฉยๆ เป็นควำมดีควำมชอบของพระสงฆ์เอง เพือตอบแทนควำมดี ่เรียก “กฐินจร” หรือ “กฐินโจร” ควำมชอบอันนี้ พระพุทธเจ้ำจึงได้ทรงบัญญัตวำ พระสงฆ์หมู่ ิ่
  19. 19. แสงธรรม 17 Saeng Dhammaใดได้กรานกฐินแล้ว ทำาผิดวินยบางข้อไม่มโทษ การทีพระภิกษุ ั ี ่ พิธี ๒ อย่าง อย่างหนึงเรียกว่า “วิกป” คือไปทำาความตกลง ่ ัสงฆ์ได้รบความยกเว้นพิเศษในทางวินย เพราะเหตุทได้กราน ั ั ่ี กับภิกษุอกรูปหนึงให้เป็นเจ้าของจีวรด้วยกัน แล้วมอบให้ตน ี ่กฐินแล้วเช่นนี้ เรียกว่า “อานิสงส์กฐิน” เก็บไว้ อีกอย่างหนึงเรียกว่า “อธิษฐาน” คือถ้าจีวรทีเ่ หลือใช้ ่ อานิสงส์กฐิน คือการที่ได้รับยกเว้นความผิดวินัยบาง นันใหม่กว่าของทีใช้อยู่ ก็เอามาใช้เสีย แล้วสละของเก่าให้คน ้ ่ข้อดังกล่าวมาข้างต้นนั้น มีกำาหนดให้เพียง ๔ เดือน พ้น ๔ อืนไป การห้ามกวดขันไม่ให้เก็บผ้าจีวรไว้เกินต้องการเช่นนี้ ใน ่เดือนไปแล้วก็หมดเขตอานิสงส์ คือไม่ได้รับความยกเว้นต่อ บางครังก็เกิดความลำาบาก เช่น ถูกขโมยลักจีวร ซึงเคยถูกกัน ้ ่ไปอีก อานิสงส์หรือข้อยกเว้นทั้ง ๕ ประการนั้น คือ มามากในครังพุทธกาล หรือมีเหตุอย่างใดอย่างหนึงทีทาให้จวร ้ ่ ่ ำ ี ๑. เข้าบ้านได้โดยไม่ต้องลาภิกษุด้วยกัน นันใช้ไม่ได้ ก็ไม่มสารองเสียเลย ในเรืองลาภทีเ่ กิดขึนในวัดนัน ้ ีำ ่ ้ ้ ๒. เดินทางโดยไม่ต้องเอาไตรจีวรไปด้วย มีข้อบังคับกวดขันว่าให้ได้แก่ภิกษุท่ีมีพรรษายุกาลมากที่สุด ๓. ฉันอาหารโดยล้อมวงกันได้ คือทีบวชก่อนคนอืน ในเรืองนีทาความเดือดร้อนหลายครัง เช่น ่ ่ ่ ้ ำ ้ ๔. เก็บอดิเรกจีวรไว้ได้ตามต้องการ ภิกษุอยูในวัดเดียวกัน อดอยากมาด้วยกัน มีผเู้ อาของมาถวาย ่ ๕. ลาภทีเ่ กิดขึน ให้เป็นของภิกษุผจาพรรษาในวัดนัน ้ ู้ ำ ้ และในวันทีมผเู้ อาของมาถวายนัน เผอิญมีภกษุจรมาพักอยูในวัด ่ี ้ ิ ่ซึ่งได้กรานกฐินแล้ว นันด้วย และภิกษุจรมีพรรษายุกาลมากกว่าภิกษุทอยูในวัด ลาภ ้ ่ี ่ ตามหลักวินย ภิกษุจะเข้าบ้านต้องบอกลากัน จะเดิน ั นันก็ตองตกเป็นของภิกษุทจรมา ส่วนภิกษุทอยูในวัดก็ไม่มสวนได้ ้ ้ ่ี ่ี ่ ี่ทางต้องเอาไตรจีวรไปให้ครบชุด เวลาฉันอาหารต้องนังเรียง ่ ความขัดข้องลำาบากเกิดจากทางวินยอย่างนี้ พระพุทธเจ้า ักัน จะล้อมวงกันไม่ได้ จีวรทีเ่ หลือใช้เก็บไว้ได้เพียง ๑๐ วัน ได้ทรงเห็นมานานแล้ว แต่วนยของพระพุทธเจ้าไม่เหมือนกฎหมาย ิัลาภทีเ่ กิดขึนต้องให้แก่ภกษุผมอาวุโส คือทีบวชนานทีสด ข้อ ้ ิ ู้ ี ่ ุ่ คือกฎหมายทีบญญัตไว้แล้ว ถ้ารูสกว่าไม่ดี ก็ประกาศเลิก และ ่ั ิ ้ึบังคับเหล่านี้ ย่อมเป็นความลำาบากแก่ภกษุทงหลายเป็นอัน ิ ้ั บัญญัตใหม่ ส่วนวินยของพระพุทธเจ้าประกาศเลิกไม่ได้ ได้แต่งด ิ ัมาก เช่นการเข้าบ้านต้องบอกลากันเสมอไปนัน ถ้าเผอิญอยู่ ้ ชัวคราว หรือมีขอยกเว้นพิเศษให้ เมือได้ทรงเห็นความลำาบากของ ่ ้ ่คนเดียว ไม่มใครจะรับลา ก็เข้าบ้านไม่ได้ การเดินทางต้องเอา ี ภิกษุทมาเฝ้า ทรงเห็นชัดว่าควรให้ความยกเว้นในเรืองหอบหิวเอา ่ี ่ ้ไตรจีวรไปให้ครบ หมายความว่าต้องเอาผ้านุงห่มไปให้ครบ ่ ไตรจีวรมา และทรงยกเว้นในข้อนี้ ก็เลยทรงประทานข้อยกเว้นชุด คือ สบง (ผ้านุง) จีวร (ผ้าห่ม) สังฆาฏิ (ผ้าซ้อนผ้าห่ม) ่ อืน ๆ ทีทรงดำาริมาแล้วแต่กอนด้วย จึงเกิดมีขอยกเว้นขึน ๕ ข้อดัง ่ ่ ่ ้ ้ในครังก่อน ภิกษุไม่มโอกาสได้ผาบางเนือละเอียดอย่างสมัย ้ ี ้ ้ กล่าวมาข้างต้นนีเ้ สมอไป ถ้าไปได้ผาเปลือกไม้หรือผ้าอะไรชนิดหนา การที่ ้ แต่การทีงดใช้วนยชัวคราว หรือให้ความยกเว้นเป็นพิเศษ ่ ิั ่จะนำาเอาไปด้วยนันไม่เป็นการง่าย ภิกษุ ๓๐ รูปทีเ่ ดินทาง ้ นัน จะให้กนเฉย ๆ ไม่ได้ พระภิกษุตองได้ทาความดีอนใดอันหนึง ้ ั ้ ำ ั ่มาเฝ้าพระพุทธเจ้า ก็ได้รบความลำาบากในเรืองนีมาแล้ว การ ั ่ ้ จึงจะได้รบความยกเว้น ฉะนันการทีจะให้ภกษุได้รบความยกเว้น ั ้ ่ ิ ัห้ามฉันอาหารล้อมวง และบังคับให้นงเรียงกันฉันอาหารนัน ่ั ้ ในข้อนี้ พระพุทธเจ้าจึงทรงบัญญัตให้มพธกรานกฐิน พิธกราน ิ ี ิี ีถ้ามีอาหารน้อยก็ทาความลำาบาก เราทราบอยูแล้วว่าการรับ ำ ่ กฐินต้องถือเป็นความดีความชอบอย่างหนึง เพราะการทำาจีวรใน ่ประทานแยกกันย่อมปลีกอาหารมากกว่าการรับประทานรวม สมัยนันไม่ใช่ของง่าย ๆ ตามปกติเวลามีการทำาจีวร ภิกษุยอมได้รบ ้ ่ ักัน เรืองนีภกษุ ๓๐ รูป ทีเ่ ดินทางมาเฝ้าพระพุทธเจ้า ก็คงได้ ่ ้ ิ ความยกเว้นในวินยหลายข้ออยูแล้ว เมือต้องมาทำาจีวรโดยรีบร้อน ั ่ ่รับประสบความลำาบากเรืองนีมา ในระหว่างทางเหมือนกัน ่ ้ ให้เสร็จในวันเดียว และตกเป็นสมบัตของคณะสงฆ์อกเช่นนี้ ก็ควร ิ ีเรืองจีวรทีไม่ตองการใช้นน ในชันเดิมเป็นความมุงหมายของ ่ ่ ้ ้ั ้ ่ เป็นความชอบทีพงได้รบความยกเว้นในวินย ่ึ ั ัพระพุทธเจ้า ทีจะไม่ให้พระภิกษุเก็บสะสมทรัพย์สมบัติ ถ้ามี ่อะไรเหลือใช้ จะเก็บไว้ไม่ได้ ต้องให้คนอืนเสีย โดยเฉพาะเรือง ่ ่ ความพิเศษของกฐินทานจีวรนีมบญญัตวา ถ้ามีจวรเหลือใช้เก็บไว้ได้เพียง ๑๐ วัน ้ี ั ิ่ ี ในปีหนึ่ง แต่ละวัดสามารถรับกฐินได้เพียงครั้งเดียวพ้น ๑๐ วันไปแล้วต้องสละให้คนอืนไป ถ้าจะไม่สละต้องทำา ่ นอกจากนั้นแล้วกฐินทานก็มีความพิเศษแตกต่างจากทาน
  20. 20. แสงธรรม 18 Saeng Dhammaอย่ำงอื่น ได้แก่ ๕. เมื่อละโลกแล้วย่อมไปบังเกิดในสวรรค์ ๑. จ�ากัดประเภททาน คือ ต้องถวำยเป็นสังฆทำนเท่ำนั้น จะถวำยเฉพำะเจำะจงภิกษุรูปใดรูปหนึ่งเหมือนทำน นิทานกฐินครั้งโบราณกาลอย่ำงอื่นไม่ได้ โบรำณำจำรย์ท่ำนกล่ำวเกี่ยวกับกฐินไว้ว่ำ มี กฐินบูด ๒. จ�ากัดเวลา คือ ต้องถวำยภำยในระยะเวลำ ๑ กฐินเน่า กฐินเศร้าหมอง กฐินบริสุทธิ์ เป็นค�ำพูดของผู้เฒ่ำเดือน นับแต่วันออกพรรษำเป็นต้นไป ผู้แก่กล่ำวมำ ท่ำนยกนิทำนมำเล่ำว่ำ มีมหำเศรษฐีคนหนึ่ง มี ๓. จ�ากัดงาน คือ พระภิกษุที่กรำนกฐินต้องตัด เย็บ สมบัติมำกมำย มีเงิน ๘๐ โกฏิ จะทอดกฐิน ขณะถวำยกฐินย้อม และครองให้เสร็จภำยในวันที่กรำนกฐิน ได้ประกำศเชิญเทวดำทุกชั้นฟ้ำ ให้มำอนุโมทนำกฐินของเขำ ๔. จ�ากัดไทยธรรม คือ ผ้ำที่ถวำยต้องถูกต้องตำม วันนั้นมีเทวดำจรองค์หนึ่งมำอนุโมทนำกฐิน พอมำจวนจะถึงลักษณะที่มีพุทธำนุญำตก�ำหนดไว้ วัด มีต้นไทรใหญ่อยู่ต้นหนึ่ง บังเอิญมีบุรุษบ่ำวไพร่ของมหำ ๕. จ�ากัดผู้รับ คือ พระภิกษุผู้รับกฐิน ต้องเป็นผู้ที่ เศรษฐีผู้หนึ่งอยู่ใต้ต้นไทรนั้น ได้ยินเสียงเทวดำจรกล่ำวชวนจ�ำพรรษำในวัดนั้นโดยไม่ขำดพรรษำ และมีภิกษุสงฆ์ร่วม รุกขเทวดำที่ต้นไทรให้ไปอนุโมทนำกฐินของมหำเศรษฐี แต่สังฆกรรมจ�ำนวนไม่น้อยกว่ำ ๕ รูป รุกขเทวดำที่ต้นไทรบอกให้เทวดำนั้นไปก่อน เมื่ออนุโมทนำ ๖. จ�ากัดคราว คือ วัด ๆ หนึ่งรับกฐินได้เพียงปีละ ๑ แล้ว เป็นอย่ำงไรให้กลับมำเล่ำให้ฟังด้วย ปรำกฏว่ำครั้งเท่ำนั้น ครั้งแรก เมื่อเทวดำไปอนุโมทนำ ปรำกฏว่ำ เจ้ำของ ๗. เป็นพระบรมพุทธานุญาต ทำนอย่ำงอืนทำยกทูล ่ กฐินและคณะศรัทธำ เลี้ยงสุรำยำเมำ ผู้มำร่วมงำนเมำมำยขอให้พระสัมมำสัมพุทธเจ้ำทรงอนุญำต เช่น มหำอุบำสิกำ ส่งเสียงอึกทึกครึกโครมไม่เกิดควำมสงบสงัด ไม่ปฏิบัติตำมวิสำขำทูลขออนุญำตถวำยผ้ำอำบน้�ฝน แต่ผำกฐินนีพระองค์ ำ ้ ้ ธรรม พอถวำยกฐินและอนุโมทนำแล้ว เทวดำจรกลับมำทรงอนุญำตเอง นับเป็นพระพุทธประสงค์โดยตรง บุรุษบ่ำวไพร่นั้นยังอยู่คอยฟังข่ำวจำกเทวดำจร รุกขเทวดำ ถำมว่ำ กฐินของมหำเศรษฐี เป็นอย่ำงไรบ้ำง เทวดำจรกล่ำวอานิสงส์จากการท�าบุญทอดกฐิน ว่ำเป็น “กฐินบูด” ท�ำไมจึงบูด เพรำะมีกำรดื่มเหล้ำเมำยำ การทอดกฐิน ถือเป็นกำรท�ำบุญพิเศษทีทำได้เพียงปีละ ่ � เอิกเกริก เฮฮำ โกลำหล ไม่มีควำมสงบ ไม่ปฏิบัติตำมธรรมครัง และต้องอยูภำยในก�ำหนดเวลำหนึงเดือนตำมพุทธบัญญัติ ้ ่ ่ แล้วเทวดำก็จำกไป บุรุษบ่ำวไพร่จึงน�ำเรื่องนี้มำเล่ำให้เศรษฐีดังนัน อำนิสงส์หรือผลดีจงมีหลำยประกำร กล่ำวคือ ได้ ้ ึ ฟัง เศรษฐีเกิดควำมเสียใจ จึงตั้งใจจะท�ำกฐินใหม่อีกครั้งสงเคราะห์พระสงฆ์ผจาพรรษาให้ได้ผานุงห่มใหม่ ได้ชอว่า ู้ � ้ ่ ่ื ครั้งที่ ๒ ครำวนี้ในงำนกฐินไม่มีเหล้ำยำมำเกี่ยวข้องท�านุบารุงพระพุทธศาสนา สร้างกุศลจิตแก่ผทาบุญเพราะ � ู้ � แต่มีกำรฆ่ำวัว ฆ่ำควำย ฆ่ำหมู ฆ่ำไก่ เลี้ยงดูผู้มำร่วมงำนให้ท�าด้วยความเลือมใสศรัทธา อีกทังการทอดกฐินยังก่อให้ ่ ้ อิ่มหน�ำส�ำรำญ โดยไม่คิดว่ำกำรกระท�ำเช่นนั้นเป็นบำป เป็นเกิดความสามัคคี เป็นการร่วมมือกันท�าคุณงามความดี และ กรรม เมื่อถึงครำวทอดกฐิน เศรษฐีก็สั่งให้บ่ำวไพร่คนนั้นไปหากการถวายกฐินนัน มีสวนในการบูรณปฏิสงขรณ์วดวา ้ ่ ั ั คอยดักฟังอีกว่ำ เทวดำจะกล่ำวถึงงำนกฐินครั้งนี้ว่ำอย่ำงไรอาราม ก็จะได้ชอว่ามีสวนช่วยรักษาศาสนสถานและศาสน ่ื ่ เมื่อถึงเวลำประกำศให้เทวดำไปอนุโมทนำ รุกขเทวดำก็ไม่วัตถุให้ยงยืนต่อไป ทังจะก่อให้เกิดอานิสงส์ผลบุญหนุนส่งใน ่ั ้ ไปอีก แต่ขอให้เทวดำจรไปแล้วให้กลับมำเล่ำให้ฟังตำมเดิมภายภาคหน้าแก่ผทาบุญทอดกฐิน ดังนี้ ู้ � เทวดำจรกลับมำบอกว่ำ เป็น “กฐินเน่า” เพรำะมีกำรฆ่ำ ๑. ท�าให้เกิดมาในตระกูลที่ดี มีสัมมาทิฐิ สัตว์ น�ำมำเลียงกันมำกมำย พอเศรษฐีได้ฟงเรืองนันเข้ำ ก็เสียใจ ้ ั ่ ้ ๒. ท�าให้ได้ลักษณะที่งดงามสมส่วน จึงคิดท�ำกฐินอีกเพือแก้ไข เนืองจำกยังไม่พนเขตกฐินกำล ่ ่ ้ ๓. ท�าให้มีผิวพรรณงดงาม ครั้งที่ ๓ เศรษฐีรีบท�ำกฐินอย่ำงรีบด่วน เนื่องจำก ๔. ท�าให้มทรัพย์สมบัตมาก ไม่ลาบากในการแสวงหาทรัพย์ ี ิ � กลัวจะไม่ทันกับกำลสมัย ครำวนี้เกิดอำรมณ์โทสะ ดุด่ำว่ำ
  21. 21. แสงธรรม 19 Saeng Dhammaกล่ำว ทำสกรรมกรต่ำง ๆ นำนำ เนื่องจำกไม่ทันใจ ท�ำบุญ ต่อมำเป็นวันออกพรรษำ เหล่ำชนผูศรัทธำในพระพุทธ ้ด้วยจิตฉุนเฉียว ใครท�ำอะไรให้ก็ไม่ถูกใจ เมื่อถึงเวลำทอด ศำสนำต่ำงพำกันท�ำบุญกฐินเป็นกำรใหญ่ แม้ทำนเศรษฐีกเ็ ตรียม ่กฐิน แม้ไม่มีกำรฆ่ำสัตว์ตัดชีวิต ไม่มีสุรำยำเมำ แต่มีเสียงดุ กำรจะถวำยกฐิน จึงประกำศให้ประชำชนทังหลำยทรำบโดยทัว ้ ่ด่ำว่ำกล่ำวผู้อื่น เศรษฐีให้รำงวัลบ่ำวไพร่คนนั้น สั่งให้ไปคอย กันว่ำ สิรธรรมเศรษฐีจะได้ทำบุญกฐิน ติณบำลได้ยน จึงเข้ำไป ิ � ิดักฟังข่ำวจำกเทวดำอีกเช่นเดิม เขำนั้นได้ฟังควำมที่เทวดำ ถำมสิรธรรมเศรษฐีวำ กฐินทำนมีอำนิสงส์อย่ำงไร เศรษฐีได้ ิ ่จรกลับมำบอกแก่รุกขเทวดำว่ำ กฐินครำวนี้สมบูรณ์ทุกอย่ำง อธิบำยถึงคุณำนุภำพของกฐินทำนโดยละเอียด จนติณบำลเกิดแต่เสียอย่ำงเดียวเป็น “กฐินเศร้าหมอง” เพรำะจิตใจของ ศรัทธำแก่กล้ำเกิดควำมโสมนัสปลำบปลืมเป็นอันมำก จึงถำม ้เศรษฐี เจ้ำภำพกฐินไม่บริสุทธิ์ เศร้ำหมองด้วยควำมโกรธ จึง ท่ำนเศรษฐีวำ “เมือไร ขอรับ จึงจะถึงก�าหนดการถวายกฐิน” ่ ่ไปบอกเศรษฐีตำมที่ได้ยินมำนั้น เศรษฐีเกิดควำมเสียใจเป็น เศรษฐีตอบว่ำ “อีก ๗ วัน นับจากวันนี้ไป”อย่ำงยิ่ง เพรำะท�ำกฐินมำ ๓ ครั้งแล้ว ยังไม่มีกฐินบริสุทธิ์เลย ติณบาลได้ฟงก็ดใจยิงนัก กลับไปทีอยูของตน คิดจะน�า ั ี ่ ่ ่แม้แต่ครั้งเดียว จึงขวนขวำยรีบท�ำกฐินอีกเป็นครั้งที่ ๔ ของไปเป็นวัตถุทานไม่มี จะมีแต่กผาผืนเดียวทีนงอยู่ เมือจะ ็้ ่ ุ่ ่ ครังที่ ๔ เศรษฐีทำบุญกฐินด้วยอำรมณ์สดชืน แจ่มใส ไม่ ้ � ่ เปลืองผ้าออกทาน กิเลสคือตัวตระหนีกมาขัดขวาง ถ้าเปลือง ้ ่็ ้โกรธใคร ไม่นำสุรำยำเมำมำเกียวข้อง ไม่มกำรฆ่ำสัตว์ตดชีวต � ่ ี ั ิ ผ้าออกทานแล้วจะเอาทีไหนนุง ในทีสดก็ตดสินใจเปลืองผ้าที่ ่ ่ ุ่ ั ้เมือถึงเวลำทอดกฐิน ก็ประกำศอัญเชิญเทวดำมำอนุโมทนำอีก ่ นุงอยูไปซักฟอกให้สะอาด ย้อมด้วยน้�ฝาด แล้วเอาใบไม้มา ่ ่ ำครำวนีเ้ ทวดำจรกลับไปเล่ำให้รกขเทวดำฟังว่ำ ครำวนี้ “กฐิน ุ เย็บนุงแทนผ้า ป้องกันความอายเท่านัน แล้วเอาผ้านันไปมอบ ่ ้ ้บริสทธิ” บ่ำวไพร่ผนนกลับมำเล่ำให้เศรษฐีฟง เศรษฐีรสก ุ ์ ู้ ้ั ั ู้ ึ อนุโมทนากับเศรษฐี เข้าเป็นบริวารส่วนหนึงของกฐิน ่ปลำบปลืมดีใจ มีควำมสุขอย่ำงยิง ทีได้อำนิสงส์ของกำรท�ำ ้ ่ ่ เศรษฐีรบและอนุโมทนำ น�ำผ้ำของติณบำลเข้ำเป็นส่วน ักฐินครำวนี้ สมบูรณ์เต็มที่ สมตำมควำมปรำรถนำทุกประกำร ผ้ำบริวำร ซึà

×