Your SlideShare is downloading. ×
Calendario celta
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×

Saving this for later?

Get the SlideShare app to save on your phone or tablet. Read anywhere, anytime - even offline.

Text the download link to your phone

Standard text messaging rates apply

Calendario celta

639
views

Published on

Published in: Education, Technology, Travel

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
639
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
0
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. CALENDARIO CELTA Os pobos celtas dividían o ano en oito partes e o comezo de cada unha delas constituía –e constitúe aínda- unha festa. As festas maiores caen na metade das estacións: Samaín, Imbolc, Beltane e Lughnasadh. As menores coinciden cos solsticios e equinoccios: Yule, Ostara, Metade do Verán e Mabon.
  • 2. A RODA DO TEMPO
  • 3. Samaín, 31 de octubro: Véspera de Todos os Santos (Halloween) Yule, 23 de decembro: Nadal Imbolc, 2 de febreiro: Candela, Candelaria Ostara, 21 de marzo: comezo da Primavera Beltane, 1º de maio: festa dos Maios Metade do Verán, 23 de xuño: San Xoán Lughnasadh, 1º de agosto: festas do Verán Mabon, 21 de setembro: comezo do Outono
  • 4. Samaín Día do ano novo celta, cando a colleita chega ao fin e a terra comeza o seu longo soño de inverno. As follas mudan a cor e caen das árbores e os restos das colleitas quéimanse ou apodrecen nos campos para nutrir o solo cara ao cultivo de primavera. Tamén é a Festa dos Mortos, tempo de honrar a memoria dos que pasaron para o Outro Mundo. E para lembrar que o fin dunha cousa, aínda que poida ser triste, leva implícito o comezo de algo novo. Está representado pola deusa Cailegh, a vella de rostro azul que simboliza a sabiduría da deusa triple raíña do tempo e a súa renovación.
  • 5. Deidade Triple do Tempo: Doncela, Nai e Anciá
  • 6. Yule O solsticio de inverno é a noite máis longa do ano. A pesar de que todo parece morto e cuberto por un manto de neve ou lama, a nova vida virá na primavera e arelamos que crezan a luz e o calor. O ritual céntrase na árbore de Nadal, tradición que vén de Escandinavia, onde se cortaban pólas de piñeiros e outras árbores perennes para decorar e iluminar as casas e salóns da comunidade como un gran símbolo da vida en medio da morte que semella o inverno. Sen dúbida, a fragancia do piñeiro servía tamén para afastar o cheiro a rancio das persoas forzadas a estar na casa tantos meses resgardadas do frío. Das ramas pasouse a árbores enteiras decoradas con elementos que representan desexos para o próximo ano, como unha colleita próspera, ou un amor feliz.
  • 7. No solsticio de inverno antigos celtas acendían fogueiras coa finalidade de mandar o inverno lonxe e animando ao deus Sol tamén coñecido como o Rei do Carballo a derrotar ao inverno longo e escuro que é o dominio do Rei Acivro.
  • 8. Imbolc Festa de Bridgid, cristianizada como santa Bríxida. Entre nós e en moitos outros pobos por todo o mundo é a festa das Candelas ou día da Candelaria. Imbolc representa o aspecto de doncela da deusa Triple, pois é no cerne do inverno cando a Terra renova a súa virxindade e aínda así leva a semente da primavera no calor do seu ventre. Nun ritual antigo a Alta Sacerdotisa e as mulleres do clan levaban vestido vermello (para a Nai ou Matriz), branco (para o Doncela) e negro (para a Vella). A Sacerdotisa usaba unha coroa de velas paseando arredor do círculo en procesión. As velas representan o calor e a luz do sol. Nesta época do inverno vai desaparecendo a xeada e os días vanse facendo máis quentes. É tempo de preparar as sementes e bulbos para a primavera.
  • 9. Ostara Deidade da fertilidade e da primavera, Ostara é o nome celta da Pascua (Easter). Moitos dos festivos cristiáns caen moi próximos das celebracións antigas porque o pobo non estaba disposto a abandoar as súas festas. En vez de eliminar totalmente as tradicións pagás a Igrexa simplemente deu diferentes significados cristiáns aos días en que se celebraban rituais pagáns. É a época na que a Deusa se transforma de Doncela en Nai unha vez máis, dando a luz ao Sol e a toda a vida.
  • 10. O ovo é o símbolo da nova vida que se vai manifestar. A tradición de pintar ovos de Pascua comezou como forma de manifestar desexos: prosperidade, boa colleita, un novo amor... Retirábase un ovo fértil dun niño ocultándoo no chan coa idea de que a vida do pitiño alí agochado sería transferida ao desexo pintado na casca. Agora os ovos cócense e agóchanse no roscón de Pascua. O coello é tamén a Lebre de Marzo, símbolo da primavera e a fertilidade, imaxe que se ve nas sombras da lúa.
  • 11. Beltane A festa dos Maios representa o verdadeiro comezo do verán, cando os froitos xa están listos para a colleita. A vida no seu conxunto parece moito máis doce. O sol é quente e brillante, pero non excesivamente quente. A herba aínda está verde. Hai flores que arrecenden por todas partes. A Terra está entrando na súa plenitude e a promesa da recompensa está á vista. Entre as meigas era o momento de celebrar as vodas nas que se expresaba o compromiso por un ano. Ao ano seguinte, a parella podía renovar os votos ou simplemente deixalos e a voda remataba, mais o casamento podía durar tanto tempo como quixeran, sempre que ambas as partes estivesen de acordo.
  • 12. En moitas vilas e cidades de Galicia, sobre todo no sur, celébrase este día coa festa dos maios, nos que se preparan estructuras feitas con flores, ramas, froitos, ovos,... Os tradicionais teñen forma cónica e lembran as árbores de nadal e os artísticos poden ser calquera figura, como cruceiros, casas, hórreos, ou figuras humanas. Os maios van acompañados de coplas nas que se fai crítica social, igual ca no entroido.
  • 13. Midsummer No medio do verán celébrase a festa de San Xoán, o día do ano no que a Terra está no seu apoxeo, os cultivos madureceron e o sol brilla máis tempo. Esta época do ano está chea de loucura e alegría, pensamentos de amor e pracer. Podemos sentir os efectos do clima quente e anticipar os preguiceiros días do verán. Apetece deitarse na herba quente e doce ou nunha praia de branca area ao sol. Aproveitamos o sol porque quizais instintivamente somos conscientes de que, aínda que os días son quentes e o sol está alto, os días comezan a ser máis curtos cada día que pasa. É tempo de sentar e relaxarse, estar coas persoas que se ama, invitar os amigos a un churrasco de verán e aproveitar a vida. O inverno está máis perto do que se pensa.
  • 14. Lughnasadh O primeiro de agosto celébranse moitas das festas do verán. Lugh, que significa "o que brilla“, é o deus do Sol e da fertilidade agrícola cando a súa nai adoptiva (a Terra) “morre” tras preparar as terras para o cultivo. É a través do sacrificio dela que o pobo tiña para comer. Lughnasadh marca o inicio da colleita de grans que son un elemento básico da dieta de case todas as civilizacións de todo o mundo e certamente o cultivo máis importante. O gran é tamén moi importante para a elaboración da cervexa que, -aínda que hoxe vemos esta bebida, como "lecer"- para os pobos da antiga Europa era un medio de sustento líquido, cun contido de alcohol mínimo e un contido calórico alto. Os cereais son básicos para a dieta non só humana, senón de moitos seres vivos. Durante este tempo, somos instados a dar grazas pola xenerosidade do que temos de maneira que é como a versión Celta do Día de Acción de Grazas.
  • 15. Mabon É o día do equinoccio de outono, cando o día e a noite son de igual duración. Esta época do ano é o tempo de facermos unha pausa para reflexionar sobre o ano que pasa e expresar a nosa gratitude á Nai Natureza por axudar a manifestarse todos os nosos desexos. É o momento de mirar para o próximo ano e as posibilidades que presenta, os nosos soños e desexos aínda non realizados. A mitoloxía di que é o día do ano en que o deus da Luz é derrotado polo seu irmán xemelgo, o deus das Tebras, o momento en que a noite vence ao día.
  • 16. Así remata o calendario celta ou Libro dos Días, pero só para comezar de novo. A Roda de Prata, da Vida e da Morte, da Contínua Renovación, está sempre xirando.