Justin en Carine zijn oudere geworden en verhuist. De tweeling Ruth en Maarten is geboren.Hope bleek zwanger te zijn van N...
Vakantie  DrieMeren 2011
Luid gapend rekt Joël zich uit. Magda glimlacht en stapt uit bed. “Jewéét dat je zojuist hebt uitgeslapen, toch?” grinnikt...
Opgewekt loopt Magda naar de kledingkast. “Het is vandaag de grotedag van de tweeling,” merkt ze op, terwijl ze kritisch n...
Zodra de ouders aangekleed zijn, lopen ze naar de tweeling. “Goeiemorgen jarige job.” Wekt Magda Ruth vrolijk. Ruth brabbe...
Joël glimlacht en haalt Maarten uit zijn wiegje. “Hallo jongen, lekkergeslapen?” Als antwoord geeuwt Maarten luid.
Beneden zit Romeo al op ze te wachten. Op het aanrecht, preciesonder het keukenkastje waar het kattenvoer in staat. “Goeie...
Na een vluchtig ontbijt, besluiten Magda en Joël een ochtendduik tenemen in het zwembad. Snel kleden ze zich om. “Weet je,...
Magda lacht en slaat en arm om zijn nek. “Een behóórlijk slechtmoment om dat te bedenken, vind je ook niet?” Joël lacht vr...
“Een beetje?” Joël grinnikt. “Oke, misschien een beetje erg.” “Voetenin het water, zou dat kwaad kunnen?” Joël haalt zijn ...
“Dit is heerlijk, weet je dat. Gewoon, lekker, warm water aan mijnvoeten, en bij jou.” Joël glimlacht. “Je hebt gelijk. He...
Even later staan ze op het dakterras. “Geloof me, het zal het waardzijn.” Magda glimlacht. “Dat hoop ik maar.” Joël zet zi...
Magda klimt voorzichtig achter hem aan. Zodra ze op de nok van hetdak zit, trekt Joël haar voorzichtig tegen hem aan en sl...
Joël glimlacht. “Ik zei toch dat het het waard was.” Magda lacht. “Jehebt gelijk. Volledig waard.” Er valt wederom een sti...
Joël zucht. “Weetje, hier hebben mijn moeder en oma ook gezeten,voordat oma overleed.” Magda geeft een zacht geruststellen...
De dag gaat verder zoals ieder ander. De katten krijgen aandacht, netals de kinderen, er word wat aan de vaardigheden gewe...
Tegen de avond, als Magda de planten water geeft, komt ze Joëltegen. Vrolijk vliegt ze hem om de hals. Joël lacht. “Ik heb...
“Het is echt perfect voor een stel tieners, ze zullen het prachtigvinden!” complimenteert Magda. Ze grijnst. “Je denkt wel...
Magda glimlacht en speelt met haar vingers door het lichtsnoer. “Entoch worden ze nu pas peuter.” Joël werpt een vlugge bl...
Zo gezegd, zo gedaan. Ze pakken de tweeling op uit hunbungelbogen en nemen ze mee naar de keuken, waar Mirthe en Leonde ta...
Magda en Joël lopen naar de taarten toe. Joël glimlacht naar Magda.“En, ben je er klaar voor.” Magda grinnikt. “Ik denk he...
Joël lacht en buigt zich voorover naar de taart. “Toe maar Maarten,blaas de kaarsjes maar uit.” Maarten lacht opgewekt en ...
Magda laat Ruth ook naar de taart zakken. “Ben je er klaar voor,meisje?” Ruth kirt vrolijk en staart naar de vlammetjes. M...
De tweeling komt neer als twee lieve peutertjes.
~
“Hoe gaat het met het kleine wondertje daarbinnen?” Hope glimlacht.“Heel goed. Hij of zij is bijzonder levendig vandaag.” ...
Hope knikt. “Ik snap wat je bedoelt. Ik houd nu al zielsveel van hem ofhaar, maar toch, ik had het veel liever wat later g...
Hope zucht. “Hoe laat kwam de taxi?” “Over tien minuten.” Hope hadde hele rest van het jaar in haar kamer gestudeerd, weig...
“Noah!” gilt Hope uit, als ze pas voor het huis staan. “Godverdomme,stop de pijn, stop het!” Een harde kreet klinkt over d...
Paniekerig grijpt Noah naar zijn hoofd. Iemand van hun leeftijd moetzoiets niet meemaken, dat is gewoon niet eerlijk. Maar...
Hope gilt nogmaals. Noah bijt op zijn lip. Was er maar iets wat hij kondoen, kon hij de pijn maar wegnemen. “Puffen. Je ku...
Er volgt een nog veel hardere gil, en even later houdt Hope een kleinjongetje in haar armen. De tranen staan haar ogen. Ze...
“Een klein jongetje met bruin haar en groene ogen.” fluistert zeontroerd. Trots glimlacht Noah naar zijn zoontje. “Een kle...
Plots worden Hope’s ogen groot. Vlug geeft ze Josh aan Noah, enbegint ze opnieuw vlug te puffen. “Er komt nog een kleintje...
De tweede keer lijkt sneller te gaan, en al gauw houdt Hope een kleinmeisje in haar handen. “Een tweeling.” zegt ze opgela...
Tot de volgende keer!
10gc 3.22
10gc 3.22
10gc 3.22
10gc 3.22
10gc 3.22
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

10gc 3.22

313 views

Published on

Published in: Travel, Entertainment & Humor
0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
313
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
23
Actions
Shares
0
Downloads
1
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

10gc 3.22

  1. 1. Justin en Carine zijn oudere geworden en verhuist. De tweeling Ruth en Maarten is geboren.Hope bleek zwanger te zijn van Noah.
  2. 2. Vakantie DrieMeren 2011
  3. 3. Luid gapend rekt Joël zich uit. Magda glimlacht en stapt uit bed. “Jewéét dat je zojuist hebt uitgeslapen, toch?” grinnikt ze. Joël haalt zijnschouders op. “Wakker worden is vermoeiend.” mompelt hij enkel.
  4. 4. Opgewekt loopt Magda naar de kledingkast. “Het is vandaag de grotedag van de tweeling,” merkt ze op, terwijl ze kritisch naar een shirtjestaart. Joël knikt. “Peuters. Nu al.” Lachend schud Magda haar hoofd.“Niet nu al, het is echt hun tijd.” Ze laat het shirtje terug in de kastvallen en pakt een ander setje.
  5. 5. Zodra de ouders aangekleed zijn, lopen ze naar de tweeling. “Goeiemorgen jarige job.” Wekt Magda Ruth vrolijk. Ruth brabbelt iets terug.
  6. 6. Joël glimlacht en haalt Maarten uit zijn wiegje. “Hallo jongen, lekkergeslapen?” Als antwoord geeuwt Maarten luid.
  7. 7. Beneden zit Romeo al op ze te wachten. Op het aanrecht, preciesonder het keukenkastje waar het kattenvoer in staat. “Goeie morgenRomeo.” glimlacht Magda. Romeo miauwt gepikeerd. Automatischwerpt Magda een blik op het voerbakje, dat leeg is. “Zijn Mirthe enLeon nog niet wakker?” Romeo miauwt nogmaals, springt van hetaanrecht af, en loopt heen en weer voor het voerbakje. Magda lachten vult het bakje.
  8. 8. Na een vluchtig ontbijt, besluiten Magda en Joël een ochtendduik tenemen in het zwembad. Snel kleden ze zich om. “Weet je, sommigemensen zeggen dat je behoorlijk erge buikkramp krijgt van zwemmendirect na het eten.” merkt Joël op.
  9. 9. Magda lacht en slaat en arm om zijn nek. “Een behóórlijk slechtmoment om dat te bedenken, vind je ook niet?” Joël lacht vrolijk methaar mee. “Ja… misschien een beetje laat.” Magda geeft hem eenvriendschappelijke duw.
  10. 10. “Een beetje?” Joël grinnikt. “Oke, misschien een beetje erg.” “Voetenin het water, zou dat kwaad kunnen?” Joël haalt zijn schouders op. “Ikdenk het niet.” Joël ploft neer op de duikplank-die zachtjes mee veert.Magda gaat op zijn schoot liggen, haar voeten in het water.
  11. 11. “Dit is heerlijk, weet je dat. Gewoon, lekker, warm water aan mijnvoeten, en bij jou.” Joël glimlacht. “Je hebt gelijk. Heerlijke rust, al ishet maar even.” Er valt een stilte. Geen ongemakkelijke stilte,gewoon, een stilte voor genot. “Ik wil je iets laten zien.” zegt Joël.Voorzichtig komt hij overeind. Magda lacht. “Dus hiérvoor hebben weons helemaal omgekleed?”
  12. 12. Even later staan ze op het dakterras. “Geloof me, het zal het waardzijn.” Magda glimlacht. “Dat hoop ik maar.” Joël zet zijn rechtervoet opeen van de plat liggende dakpannen, die samen een trapje vormen.“Het dak?” grinnikt Magda. Joël knikt.
  13. 13. Magda klimt voorzichtig achter hem aan. Zodra ze op de nok van hetdak zit, trekt Joël haar voorzichtig tegen hem aan en slaat hij een armom haar heen. Magda kijkt haar ogen uit. Vanaf het dak is bijna dehele buurt te zien. “Joël… het is prachtig.” brengt ze uit.
  14. 14. Joël glimlacht. “Ik zei toch dat het het waard was.” Magda lacht. “Jehebt gelijk. Volledig waard.” Er valt wederom een stilte, waarin hetkoppel geniet van het prachtige uitzicht, de mooie herinneringen envooral, elkaar.
  15. 15. Joël zucht. “Weetje, hier hebben mijn moeder en oma ook gezeten,voordat oma overleed.” Magda geeft een zacht geruststellend kneepjein zijn hand, dat geen woorden nodig heeft. Ze drukt een kus op zijnlippen.
  16. 16. De dag gaat verder zoals ieder ander. De katten krijgen aandacht, netals de kinderen, er word wat aan de vaardigheden gewerkt en Leonhaalt zelfs zijn bronzen tuiniersbatch.
  17. 17. Tegen de avond, als Magda de planten water geeft, komt ze Joëltegen. Vrolijk vliegt ze hem om de hals. Joël lacht. “Ik heb nagedacht.De schuur is nooit in gebruik, en misschien zou het een goede plekzijn, voor, je weet wel, als ze allemaal tiener zijn.” Magda grinnikt. “Zo,plots?” Joël haalt zijn schouders op. “Ik dacht er al een tijdje aan, en ikheb alleen maar wat meubels verschoven en muren beschilderd, kommaar kijken.”
  18. 18. “Het is echt perfect voor een stel tieners, ze zullen het prachtigvinden!” complimenteert Magda. Ze grijnst. “Je denkt wel lekkervooruit, trouwens.” Joël lacht. “Ik kan het niet helpen. Ik denk er maarover, hoe de rest van hun leven zal worden.”
  19. 19. Magda glimlacht en speelt met haar vingers door het lichtsnoer. “Entoch worden ze nu pas peuter.” Joël werpt een vlugge blik op zijnhorloge. “Letterlijk nu, we moeten ze gaan halen.” Magda glimlacht endrukt een kus op zijn lippen. “Je hebt gelijk. Kom.”
  20. 20. Zo gezegd, zo gedaan. Ze pakken de tweeling op uit hunbungelbogen en nemen ze mee naar de keuken, waar Mirthe en Leonde taarten al hebben klaargezet.
  21. 21. Magda en Joël lopen naar de taarten toe. Joël glimlacht naar Magda.“En, ben je er klaar voor.” Magda grinnikt. “Ik denk het. We kunnen ertoch niet omheen.”
  22. 22. Joël lacht en buigt zich voorover naar de taart. “Toe maar Maarten,blaas de kaarsjes maar uit.” Maarten lacht opgewekt en graait met zijnhandjes naar de kaarsen. Joël blaast de kaarsen uit en gooit Maartenomhoog.
  23. 23. Magda laat Ruth ook naar de taart zakken. “Ben je er klaar voor,meisje?” Ruth kirt vrolijk en staart naar de vlammetjes. Magda blaastde kaarsen uit en gooit Ruth in de lucht.
  24. 24. De tweeling komt neer als twee lieve peutertjes.
  25. 25. ~
  26. 26. “Hoe gaat het met het kleine wondertje daarbinnen?” Hope glimlacht.“Heel goed. Hij of zij is bijzonder levendig vandaag.” Noah beantwoordhaar glimlach. “Ik kan het niet geloven. Nog steeds niet. Het is raar.”
  27. 27. Hope knikt. “Ik snap wat je bedoelt. Ik houd nu al zielsveel van hem ofhaar, maar toch, ik had het veel liever wat later gehad.” Noah kniktbegripvol. Hij had teder en lief gereageerd toen ze het hem vertelde,bedacht Hope, ze had geluk met hem, hij had zo het soort vriendjekunnen zijn dat haar meteen verliet.
  28. 28. Hope zucht. “Hoe laat kwam de taxi?” “Over tien minuten.” Hope hadde hele rest van het jaar in haar kamer gestudeerd, weigerend om hetnieuws aan iemand anders dan Noah te vertellen. Maar ze had hettoch klaargespeeld om sum cumma laude af te studeren. En nu? Nuging ze terug naar Sheffield.
  29. 29. “Noah!” gilt Hope uit, als ze pas voor het huis staan. “Godverdomme,stop de pijn, stop het!” Een harde kreet klinkt over de kavel.
  30. 30. Paniekerig grijpt Noah naar zijn hoofd. Iemand van hun leeftijd moetzoiets niet meemaken, dat is gewoon niet eerlijk. Maar ze zijn nueenmaal in deze situatie verzeild geraakt, en nu moeten ze het ermaar het beste van maken.
  31. 31. Hope gilt nogmaals. Noah bijt op zijn lip. Was er maar iets wat hij kondoen, kon hij de pijn maar wegnemen. “Puffen. Je kunt het, Hope.”brengt hij uit. Hysterisch begint Hope haar adem in korte pufjes tevormen.
  32. 32. Er volgt een nog veel hardere gil, en even later houdt Hope een kleinjongetje in haar armen. De tranen staan haar ogen. Ze heeft eengeboorte uitgevoerd. Iemand met een eigen leven, een eigen naam opde wereld gezet. Ze is moeder.
  33. 33. “Een klein jongetje met bruin haar en groene ogen.” fluistert zeontroerd. Trots glimlacht Noah naar zijn zoontje. “Een klein wondertje,”brengt hij uit, met een brok in zijn keel. “Josh.”
  34. 34. Plots worden Hope’s ogen groot. Vlug geeft ze Josh aan Noah, enbegint ze opnieuw vlug te puffen. “Er komt nog een kleintje.” piept ze.Ze weet nu hoeveel moeite het kost. Maar ze weet ook heel zekerwaarvoor ze het doet, en hoeveel dat het waard is.
  35. 35. De tweede keer lijkt sneller te gaan, en al gauw houdt Hope een kleinmeisje in haar handen. “Een tweeling.” zegt ze opgelaten. “Een meisjemet zwarte haren en groene ogen.” Noah lacht en drukt Josh tegenzich aan. “Kijk eens jongen? Dat is je tweelingzus.”
  36. 36. Tot de volgende keer!

×