Estímulo e-resposta.receptores-e-efectores

Tema 6 Estímulo e resposta receptores e efectores

IntroduciónPítase un penaltiO porteiro se prepara ese tira cara un lado epara a pelotaTivo lugar unhareacción frente a unhasinal, quedesencadenou unharesposta do porteiro.O sistema locomotor(formado polosmúsculos e esqueleto)encargáronse deexecutar a respostaaxeitada

O que xa sabesCos órganos dos sentidos captamos ainformación do medio externo que étransmitida ao SNCO SNC procesa a información e de seguidoelabora as ordes que desencadean arespostaO Sistema Locomotor encárgase de levar acabo a resposta realizando os movementosordeados polo snc

A percepción do medio Contínuamente, estímulos procedentes tanto do noso interior como do mundo exterior son percibidos polo noso organismo. Grazas a esta capacidade, respondemos automáticamente ou de forma voluntaria, do xeito apropiado para a nosa supervivencia e benestar.

Receptores sensitivos Os ESTÍMULOS son aqueles cambios ambientais que poden ser detectados polo noso organismo. RECEPTORES son células nerviosas sensibles que captan os estímulos. En función da súa localización distinguimos 2 tipos de receptores:  Receptores internos ou Interorreceptores: infórmannos sobre o estado e o funcionamento dos nosos órganos dos sentidos.  Receptores externos ou Exterorreceptores: captan os estímulos exteriores, por iso se localizan na superficie do noso corpo.

Receptores sensitivos Segundo o tipo de estímulos que reciben, os receptores clasifícanse en:  Mecanorreceptores: reaccionan ante cambios de presión  Termorreceptores: perciben os cambios de temperatura  Quimiorreceptores: detectan substancias químicas  Fotorreceptores: son sensibles á luz  Nociceptores: sensibles á dor. Todos os receptores sensitivos funcionan baixo o mesmo principio: converten os estímulos fisico-químicos en impulsos nerviosos, que a súa vez son transmitidos polo SN Periférico ata o SNC Por adaptación sensorial se entende unha modificación na sensibilidade dos receptores sensitivos pola cal diminúe a percepción ou deixa de percibir un estímulo se o medio ou o estímulo permanece constante.

Os órganos dos sentidos Os órganos dos sentidos están formados polos exterorreceptores, que se atopan:  Dispersos pola pel ou  Agrupados en zonas concretas como:  Mucosa nasal (recobre a parte superior das fosas nasais)  Superficie da lingua  O ollo ou  O oído Tradicionalmente considéranse 5 sentidos: TACTO, OLFACTO, GUSTO, OÍDO e VISTA. Os receptores sensitivos que forman os órganos dos sentidos son sensibles a distintos tipos de estímulos Tacto Olfacto Gusto Oído Vista Órgano Fosas Pel Lingua Oído Ollo receptor nasais Substancias Substancias estímulo Presión qímicas químicas Vibracións Luz gaseosas disoltas

O sentido do Tacto  A pel, ademáis de revestir e protexer o corpo, é o órgano onde se localizan os receptores táctiles.  A pel está constituida por 3 capas: a. A máis superficial, a EPIDERME b. A intermedia, a DERME c. A máis profunda, a HIPODERME

a.- A Epiderme  Está constituida por tecido epitelial pluriestratificado.  As células das capas superficiais están mortas e impregnadas dunha substancia córnea que impermeabiliza a pel (a queratina)  As células das capas inferiores estánse a dividir contínuamente para renovar as que se van perdendo. Nesta capa, tamén se intercalan MELANOCITOS: células produtoras dun pigmento que lle da cor a pel (a Melanina)

a.- Epiderme  Da Epiderme derivan:  As uñas: de misión protectora  Os pelos: que teñen como misión o illamento térmico  As glándulas sebáceas que producen graxa para impermeabilizar o pelo  As glándulas sudoríparas que segregan o suor para refrixerar a pel

b.- Dermis e c.- Hipoderme  A DERME está constituida por tecido conxuntivo e nela localízanse vasos sanguíneos, os músculos que encrespan o pelo (músculos horripiladores ou erectores) e os receptores táctiles  A HIPODERME está constituida por un tecido conxuntivo de tipo adiposo cuxas células almacenan graxa e cumpren funcións de protección e de illamento térmico

Os receptores táctiles  Os receptores do tacto son:  Terminacións nerviosas libres ou  Encerradas en cápsulas que se achan dispersos pola pel  Existen diversos tipos de estímulos táctiles:  Presión  Frío  Calor e  Dor

Os receptores táctiles  Cada grupo de receptores está especializado en recibir estímulos concretos: 1. Corpúsculos de Meissner: presións lixeiras de contacto (caricias) 2. Corpúsculos de Pacini: as presións fortes e as vibracións 3. Corpúsculos de Ruffini: de tacto, presión e o aumento de temperatura (sensación de calor) 4. Corpúsculos de Krause: o descenso da temperatura (sensación de frío) 5. Terminacións nerviosas libres: a sensación de dor, calor e temperatura

Hixiene da pel A pel é unha barreira defensiva que impide a entrada de multitude de microbios. Calquera ferida ou pequena lesión na pel, pode ser a entrada dos microorganismos que poderían causarnos graves infeccións. Por esta razón, é necesario manter unha escrupulosa hixiene cutánea mediante:  Limpeza con auga e xabóns e  A ducha diaria. O ACNÉ é unha das infeccións cutáneas máis comúns durante a pubertade. Esixe lavar frecuentemente a zona afectada con auga quente e xabón e evitar a súa manipulación. O ACNÉ consiste na obstrucción do conduto de saída das glándulas sebáceas que se inicia coa pubertade, cando as hormonas estimulan a súa actividade.

Sentido do Olfacto  O sentido do olfacto e do gusto traballan conxuntamente para que se poidan recoñecer os sabores característicos dos alimentos.  O Olfacto localízase nas fosas nasais. Esta cavidade está revestida polo epitelio da mucosa nasal, denomínase PITUITARIA. Nela distínguense 2 rexións:  Pituitaria vermella  Pituitaria amarela

Olfacto A Pituitaria vermella reviste a parte inferior e media da cavidade nasal e contén abundantes capilares sanguíneos para quentar o aire que inspiramos. A Pituitaria amarela está situada na parte superior das fosas nasais. Contén os receptores olfactivos constituidos por células ciliadas resposables de percibir e transportar os estímulos. Os receptores olfactivos son sensibles a substancias gaseosas ou volátiles presentes no aire inspirado. Estes receptores captan máis de 3000 partículas volátiles distintas e emiten impulsos nerviosos a través do Nervio olfactivo, chegan ao Bulbo raquídeo e dende el ao Cortex cerebral, onde se fai consciente a sensación en forma de olor

Gusto  Os receptores do gusto atópanse nos botóns gustativos das papilas da lingua e do padal, na farinxe e na larinxe.  Son sensibles a substancias disolvidas na saliva.  Existen receptores para 4 tipos de sabores:  Doce  Salgado  Ácido e  Amargo

Sabor  O sabor característico dun alimento é unha mestura entre sensacións olfactivas e gustativas, xa que ao mastigar a comida, ademáis de partículas disolvidas, millóns de moléculas volátiles despréndense e pasan da farinxe á cavidade nasal, onde son captadas polas células olfactivas.

Hixiene do olfacto e do gusto A perda ou reducción do sentido do olfacto é a anomalía máis frecuente. Prodúcese cando a excesiva mucosidade orixinada nas fosas nasais impide captar as partículas volátiles. A reducción ou perda do sentido do gusto adoita ser consecuencia dos trastornos que lle afectan á lingua, provocada por ex., por tabaquismo intenso. O mantemento da limpeza das fosa nasais e o cepillado dos dentes, incluida a limpeza da lingua, poden mellorar a percepción dos sabores e olores.

Estrutura do oídoDetecta sons e a posición e movementos do corpoAnatómicamente subdivídese en 3 rexións

Estrutura do oído Pavillón auricular Capta os sons ambientais eOído externo dirixeos á membrana timpánica Conduto auditivo externo facéndoa vibrar tímpano 8 veces maior ca ventá oval Tabique Ventá oval Conectada coa cadea de osiños óseo con 2Oído medio Ventá redonda orificios(cavidadeexcavada no óso Martelo Diminúen a amplitude perotemporal: “caixa Cadea de aumentan a intensidade. F.: Bigornia transmitir as ondas sonoras atado tímpano”) osiños o oído interno estribo Trompa de Eustaquio (comunicada Equilibra presións entre o coa farinxe) interior e o exterior Cóclea ou caracol Ten o órgano da audiciónOído interno ou Utrículo Vestíbulolaberinto Sáculo Órgano do equilibrio Canles semicirculares

Oído externo  Ten o pabillón auricular e o conduto auditivo externo (pelos e cerume) que captan os sons ambientais e diríxeos á membrana timpánica, facéndoa vibrar

Oído medio  O Tímpano é 8 veces maior ca ventá oval  No tabique óseo ten 2 orificios:  Ventá oval: conectada coa cadea de osiños  Ventá redonda  No interior está a cadea de osiños (martelo, bigornia e estribo) que diminúen a amplitude pero aumentan a intensidade. A misión é transmitir as ondas sonoras ata o oído interno  A trompa de Eustaquio, comunicada coa farinxe, equilibra presións entre o interior e o exterior xa que permite a entrada e saída do aire e así equilibra presións a ambos lados do tímpano

Oído interno ou laberinto  Está formado por un sistema de canles encaixados no óso temporal:  O Laberinto óseo, que está cheo dun líquido chamado perilinfa.  O Laberinto membranoso, alóxase dentro do laberinto óseo, coma un molde, e está cheo doutro líquido, a endolinfa.  No Laberinto distínguense 4 zonas:  Vestíbulo:  Sáculo  Utrículo  As canles semicirculares, onde reside o sentido do equilibrio  A Cóclea ou Caracol, onde reside o sentido da audición.

Nervio auditivo

máculaNos utrículos e nos sáculos, através das máculas controlan apostura e o enderezamento dacabeza Cristas acústicas Cristas acústicas nas ampollas dos canles semicirculares, que detectan o movemento de xiro da cabeza

Funcionamento do oído Realiza 2 funcións:a. A audición:  As ondas sonoras son recollidas polo pavillón da orella e  dirixidas cara ao conduto auditivo  fan vibrar ao tímpano  esa vibración é ampliada pola cadea de osiños  transmítese aos líquidos que enchen o caracol,  onde se atopan os mecanorreceptores sensibles á vibración  os mecanorreceptores convirten o estímulo en impulsos nerviosos que son enviados ao cerebro polo Nervio Auditivob. O equilibrio:  Cando movemos a cabeza desprázase a endolinfa que enche os canles semicirculares  este movemento é captado polos receptores situados na parede e  transformados en impulsos nerviosos, que lle envían a información destes movementos ao cerebro. Os receptores do oído perciben vibracións e producen impulsos nerviosos que son transportados polo nervio auditivo ao cerebro.

Hixiene do oído Para unha correcta audición e para previr infeccións, é preciso manter despexados os condutos auditivos externos. Para a súa limpeza só debe empregarse auga e xabóns ou solucións fisiolóxicas. Nunca deben empregarse bastonetes ou obxectos que podan danar ó tímpano. A exposición prolongada a niveis sonoros intensos, destrúe os receptores sensoriais do oído e conduce irremisiblemente á perda da capacidade auditiva (XORDEIRA). Escoitar música a gran volume é un dos factores que provoca déficit auditivos entre os mozos.

O sentido da vista  Os ollos son os órganos onde reside o sentido da vista.  O ollo está formado por unha serie de:  Órganos anexos e  Globo ocular, aloxado nunha cavidade (conca orbitaria) formada polos ósos do cranio e da cara.

http://recursostic.educacion.es/ciencias/biosfera/web/alumno/3ESO/Relacor/contenido6.htm

Órganos anexos do ollo  Cella: impiden que o suor caia sobre o ollo  Pálpebra: protexeno do roce cos obxectos e limpan a súa superficie ao abrirse e pecharse.  Pestanas: protéxeno de partículas de po e detectan os obxectos que se aproximan a él.  Glándula lacrimal que produce as bágoas, que protexen a conxuntiva, a mantén húmida e matan as bacterias, co que evita as infeccións.

O globo ocular  Ten forma esférica grazas a que ten líquidos no seu interior: humor acuoso e humor vítreo.  Conxuntiva: epitelio transparente que cobre a esclerótica e a córnea.  O globo ocular está formado por 3 membranas: 1. Esclerótica: capa branca e dura que protexe e mantén a forma do ollo. Na súa parte dianteira atópase a córnea, que é transparente. 2. Coroides: capa opaca que escurece o interior do ollo. A súa parte anterior está  o iris (músculo circular situado debaixo da córnea) e  O orificio da pupila (abertura circular situada no centro do iris) 3. Retina: capa onde se localizan os receptores visuais. Na parte anterior se diferencia o cristalino (lente transparente que se atopa detrás do iris)

Funcionamento do ollo  A luz penetra polas pupilas e grazas ao cristalino, as imaxes fórmanse na retina.  Os receptores da retina captan a luz reflectida polos obxectos que vemos e producen impulsos nerviosos que son transportados polo nervio óptico ata o cerebro.  Os receptores da retina son de 2 tipos:  CONOS, son sensibles ás cores, máis non á luz de baixa intensidade  BASTÓNS, perciben a luz de pouca intensidade, pero non as cores. So permiten ver en branco e negro

Acomodación do ollo  Chámase ACOMODACIÓN á capacidade do ollo de ver os obxectos con nitidez (debido a que cambia a forma do cristalino).  Cando o obxecto está lonxe, o cristalino estírase e adelgaza  Cando o obxecto está preto, acúrtase e engrosa  Desta forma consigue o ollo que a imaxe se forme sobre o mesmo lugar da retina (ENFOQUE), independentemente da distancia a que se encontre ó obxecto.  O cristalino adapta a súa curvatura para modificar a dirección dos raios de luz e permitir que as imaxes dos obxectos situados a distintas distancias se formen correctamente sobre a retina.  Coa idade diminúe o poder de acomodación do ollo (PRESBICIA)

Regulación da cantidade de luz A pupila péchase ou ábrese en función da intensidade luminosa:  péchase para no nos cegar cando hai moita luz e  Ábrese para ver mellor cando hai pouca.

Anomalías da visión Os problemas oculares máis frecuentes débense á alteracións no globo ocular ou na superficie da córnea, o que provoca a formación defectuosa da imaxe. As máis comúns son: miopía hipermetropía astigmatismo MIOPÍA: débese a excesiva lonxitude do globo ocular (ou a córnea demasiado curvada) que fai que os obxectos se debuxen diante da retina.  Os individuos miopes ven:  Nitidamente os obxectos próximos  Borrosos os obxectos afastados  Para correxir este defecto, utilízase anteollos con lentes diverxentes. HIPERMETROPÍA: débese a unha escasa lonxitude do globo ocular (ou a córnea moi plana), que fai que os obxectos se debuxen detrás da retina.  Os hipermétropes:  Ven nitidamente os obxectos afastados  Borrosos os obxectos próximos  Corríxese utilizando lentes converxentes. ASTIGMATISMO: prodúcese cando a córnea presenta unha curvatura irregular nas súas distintas zonas. Isto provoca unha visión borrosa e distorsionada.  Corríxese utilizando lentes cilíndricas.

ANOMALÍAS DA VISIÓNPREBICIA ASTIGMATISMO

Hixiene dos ollos Os ollos teñen un mecanismo propio de limpeza, constituido polo sistema lacrimal e pola pálpebras, que manteñen húmida e limpa a superficie do globo ocular. Así e todo, os ollos deben lavarse diariamente con auga, para eliminar as lagañas producidas durante o sono. Medidas de protección para a vista:1. Utilizar boa luz para ler e estudar  A luz debe penetrar pola esquerda nos dextros  A luz debe penetrar pola dereita nos zurdos.2. Manter a distancia axeitada ante as pantallas do ordenador e tv, e non estar fronte a elas demasiado tempo porque provoca “fatiga visual”.3. Evitar ler en vehículos en movemento que provoquen cambios da distancia entre o ollo e o texto, xa que as variacións na acomodación, coa conseguinte sensación de mareo

A elaboración da respostaOs estímulos captados polos receptores etransformados en impulsos nerviosos sonenviados á médula ou ao cerebro, onde seelaboran as ordes de resposta.

No cortex cerebral localízanse: ÁREAS SENSITIVAS: onde se reciben os impulsos nerviosos dos distintos órganos dos sentidos a través dos nervios sensitivos.  Nestas áreas os impulsos tradúcense en sensacións. É no cerebro onde realmente vemos, oimos, e en xeral, sentimos  A destrucción dunha rexión sensitiva do Cortex cerebral leva aparellada a INSENSIBILIDADE da zona do corpo correspondente (aínda que os órganos dos sentidos funcionen perfectamente). ÁREAS MOTORAS: encargadas de producir estímulos nerviosos. Estes estímulos son conducidos por medio de neuronas motoras cara ós órganos efectores, que son responsables de levaren a cabo a resposta.  A destrucción dalgunha área motora implica a PARALISE dos órganos controlados por ésta. Estes órganos poderían funcionar correctamente pero non poden facelo porque non reciben as ordes oportunas

Actos voluntarios  Actos voluntarios: son actos conscientes, controlados de forma voluntaria.  Elementos dun acto voluntario:  Receptor  Fibra nerviosa sensitiva  Médula Espiñal: vías ascendentes sensitivas  Áreas sensitivas do Cortex Cerebral  Interneuronas da Área de Asociación do Cerebro  Áreas motoras do Cortex Cerebral  Médula Espiñal: vías descendentes motoras  Fibra nerviosa motora  Efector

Actos involuntarios  Actos reflexos: son respostas rápidas e automáticas ante estímulos que non implican un control voluntario.  Os Actos reflexos lévanse a cabo mediante unha estrutura nerviosa, o ARCO REFLEXO (cadea de neuronas que participan nun acto reflexo).  Elementos dun acto reflexo:  Receptor  Neurona sensitiva: que leva o impuolso nervioso desde o receptor ata á médula  Neurona de Asociación ou Interneurona, situada ná médula, que pon en contacto a neurona sensitiva coa motora  Neurona motora: que lle transmite a mensaxe ao músculo correspondente  Órgano efector: un músculo que efectúa a resposta

ELABORACIÓN DA RESPOSTA No Cortex Cerebral localízanse: a. Áreas Sensitivas: onde se reciben os impulsos nerviosos dos distintos órganos dos sentifos a través dos Nervios Sensitivos. Nesta área tradúcense as sensacións. A destrución dunha área sensitiva leva emparellada a INSENSIBILIDADE da zona do corpo correspondente. b. Áreas mototas: encargadas de producir estímulos nerviosos que son conducidos por Nervios Motores cara os órganos Efectores, que son os responsables de levar a cabo a resposta. A destrución dalgunha área motora implica PARÁLISE dos órganos controlados por ésta.Actos voluntarios: son Actos reflexos: son respostas rápidas eactos conscientes, automáticas ante estímulos que non implican uncontrolados de forma control voluntario.voluntaria. Os Actos reflexos lévanse a cabo medianteElementos dun acto unha estrutura nerviosa, o ARCO REFLEXOvoluntario: (cadea de neuronas que participan nun acto a. Receptor reflexo). b. Fibra nerviosa Elementos dun acto reflexo: sensitiva a. Receptor c. Médula Espiñal: vías b. Neurona sensitiva: que leva o impuolso ascendentes nervioso desde o receptor ata á médula sensitivas c. Neurona de Asociación ou d. Áreas sensitivas do Interneurona, situada ná médula, que Cortex Cerebral pon en contacto a neurona sensitiva coa e. Interneuronas da motora Área de Asociación d. Neurona motora: que lle transmite a do Cerebro mensaxe ao músculo correspondente f. Áreas motoras do e. Órgano efector: un músculo que efectúa Cortex Cerebral a resposta. g. Médula Espiñal: vías descendentes motoras h. Fibra nerviosa motora i. Efector

O sistema locomotor  Está formado polos ósos e os músculos esqueléticos.  Función:  é o encargado de executar as respostas motoras ordenadas polo SN  a colaboración entre os ósos e músculos permítenos  manter a postura,  desprazarnos e  realizar múltiples movementos.

O esqueleto  Función:  constitúe a armazón interna que sostén o noso corpo  protexe as partes máis delicadas do organismo  nel insírense os músculos que permiten o movemento  Está formado por 208 ósos, e as estruturas que permiten a súa ensamblaxe (articulacións e ligamentos)  Divídese en 2 partes:  Esqueleto axial:  Ósos da cabeza  Columna vertebral  Esterno  Costelas  Esqueleto apendicular:  Ósos das extremidades superiores  Ósos das extemidades inferiores  Cinturra escapular ou Ombreiro…  Cintura pelviana ou Cadeira:…….ósos que unen as extremidades ao esqueleto axial

Ósos da cabeza: Ósos das Extremidades -frontal Superiores: -parietal - úmero -temporal - radio -occipital - cúbito -ósos da cara: - ósos do carpo -nasal - ósos do metacarpo Esqueleto apendicular -meixela - falanxes -maxilaresEsqueleto axial Columna vertebral: vértebras: Ósos das Extremidades - cervicais Inferiores: - dorsais - fémur - lumbares - rótula - sacro - tibia - coccix - peroné - Ósos do tarso - Ósos do metatarso - falanxes Esterno Cintura Escapular ou Ombreiro: - clavícula - omóplata Costelas Cintura Pelviana ou Cadeira: - verdadeiras Coxal: - falsas - íleo - flotantes - ísquion - pube

A musculatura  os músculos esqueléticos actúan sobre o esqueleto e executan os movementos voluntarios de resposta ante os estímulos.  Está integrada por máis de 650 músculos que contitúen o 35-40% do peso corporal

Músculos faciais: son aqueles que o seu Frontal: eleva as cellas movemento lle dan as Orbicular dos ollos: abre e pecha as pálpebras distintas Nasais: engurran a nariz expresions Orbicular dos labios: abre e pecha os labiosNa Cabeza ao noso Bucinador: incha as meixelas rostro. Músculos mastigado Maseter: permite a mastigación res Temporal: permite a masticación No colo ou Pescozo Esternocleidomastoideo: xira a cabeza de dereita a esquerda Digástrico: descende a mandíbula inferior Zona Pectorais: moven os brazos cara adiante ventral Serratos maiores: elevan o ombro Tórax Trapecio: dobra a cabeza cara atrásNo Tronco Zona dorsal Dorsal ancho: move o brazo cara atrás Zona Rectos maiores: dobran o tronco cara adiante ventral Oblicuo maior:dobra o tronco cara atrás Abdome Glúteo: mantén a posición ergeita. Estira a coxa e faina Zona dorsal xirar

Deltoide: eleva o brazo Bíceps braquial:flexiona o brazo Tríceps: estende o brazo superior Flexores e extensores: flexionan e estenden os dedos Supinador: xira a palma cara abaixo Palmar: flexiona a man sobre o antebrazoExtremi Glúteo: dades Psoas ilíaco: eleva a coxa Recto anterior: estende a perna Sartorio: permite cruzar a perna inferior Bíceps femoral: flexiona a perna Tibial: flexiona o pé cara a canela Xemelgos: levantan o talón Flexores e extensores: flexionan e estenden os dedos

As articulacións e movementos  os nosos ósos están articulados para permitir o movemento  ARTICULACIÓNS: son estruturas que unen os ósos do esqueleto e permiten a mobilidade da maioría da súas pezas.  TIPOS DE ARTICULACIÓNS segundo a súa MOBILIDADE:  INMÓBILES: impiden o movementos dos ósos que agrupan. Ex.: ósos do cranio, pelve,…  SEMIMOBILES: so realizan pequenos desprazamentos. Ex.: articulacións das vértebras  MÓBILES: permiten unha gran mobilidade entre os ósos. Ex.: articulación do cobado, cadeira, xeonllo,…

Articulacións móbiles  Nunha articulación móbil presenta os seguintes elementos:  LIGAMENTOS: fibras moi fortes que unen os ósos.  CARTÍLAXES: pezas de ticido cartilaxinoso que recobren e protexen as superficies dos ósos en contacto.  CÁPSULA DE LÍQUIDO SINOVIAL: bolsa situada entre os ósos reenchida dun líquido lubricante: “sinovia” ou “líquido sinovial”.  Ademáis, nos Xeonllos posúen MENISCOS: estruturas de fibrocartílaxe entre os ósos, cuxo obxecto é adapatar a superficie de contacto para repartir mellor a carga.

Lesións no sistema locomotor poden afectar aos músculos, aos ósos ou as articulacións. Son: CONTRACTURAS MUSCULARES: contracción persistente e involuntaria dun músculo. FRACTURAS ÓSEAS: rotura parcial ou total dun óso. LUXACIÓNS: saída dos ósos das articulacións. ESCORDADURAS (esgüince) lesións nos ligamentos ROTURA DE LIGAMENTOS ou de CARTÍLAXES. A causa principal destas lesións son: traumatismos (golpes), exercicios bruscos ou exercicios continuados sen preparación previa.

Prevención das lesións Utilizar os elementos protectores adecuados a cada deporte. Evitar os exercicios bruscos, que poden producir sobrecarga en músculos e articulacións. Realizar exercicio físico axuda a previr as lesións e a recuperación de moitas delas. Ademáis, realizar exercicio físico, fomenta a autoestima, facéndonos sentir máis fortes e seguros ante a vida. Tamén libera un neurotransmisor (ENDORFINAS) que axudan a reducir a ansiedade e as molestias físicas e elevan a resistencia á dor, xerando unha sensación de benestar que prevé e mellora a depresión.

Acción dos músculos sobre o esqueleto Para cumprir coa súa función, os músculos esqueléticos únense aos ósos, e contráense e reláxanse producindo movemento. Cada músculo únese a 2 ósos distintos mediante uns cordóns moi resistentes de tecido conxuntivo: os TENDÓNS. O músculo contráese, acúrtase cando recibe un impulsa nervioso motor. Grazas ás articulacións, os músculos moven os ósos facendo que: se acheguen, se separen ou xiren un con respecto a outro. Para realizar algúns movementos os músculos traballan coordinadamente por parellas, que funcionan de forma antagónica ou contraria. Ex.: músculo bíceps (flexiona o brazo) e músculo tríceps (extensión do brazo)

As pancas do corpo humano os ósos e as articulacións constitúen un sistema de pancas sobre as que actúan os músculos. En toda panca distínguense 3 elementos:  Punto de potencia (P): onde se aplica a forza.  Punto de apoio (A): onde se sustenta a panca  Punto de resistencia (R): onde se sitúa a forza que hai que vencer.

Tipos de pancas  segundo a DISPOSICIÓN dos seus ELEMENTOS:  PRIMEIRO XÉNERO: o punto de apoio está entre a potencia e a resistencia. Permite unha gran variedade de accións, mobilidade e potencia.  SEGUNDO XÉNERO: a resistencia está entre o punto de apoio e a potencia. Non produce grandes desprazamentos pero vence grandes resistencias.  TERCEIRO XÉNERO: a potencia está entre o punto de apoio e a resistencia. Da lugar a deprazamentos extensos, sen vencer grandes resistencias.

Estímulo e-resposta.receptores-e-efectores

by pilarcrespoamado on Apr 22, 2011

Accessibility

Categories

Upload Details

Usage Rights

1 Embed 137

Statistics

Estímulo e-resposta.receptores-e-efectores Presentation Transcript