11

1หลักการเขียนโปรแกรม ในการเขียนโปรแกรมหรือพัฒนาโปรแกรมนั้น โปรแกรมเมอร์ต้องมีการเตรียมงานเกี่ยวกับการเขียนโปรแกรมอย่างเป็นขั้นเป็นตอน วงจรการพัฒนาโปรแกรม (Program Development Life Cycle:PDLC) ประกอบด้วย 6 ขั้นตอนดังนี้ 1. ทำาความเข้าใจและวิเคราะห์ปัญหา 2. กำาหนดแผนการแก้ไขปัญหา 3. เขียนโปรแกรมตามแผนที่กำาหนด 4. ทดสอบและตรวจสอบความถูกต้อง 5. นำาโปรแกรมทีผ่านการตรวจสอบไปใช้งาน 6. บำารุงรักษา1.ขั้นวิเคราะห์ความต้องการ การวิเคราะห์ความต้องการ เป็นการทำาความเข้าใจกับปัญหาและค้นหาสิ่งที่ต้องการ นั้นคือการศึกษาวิเคราะห์โดยละเอียดว่า ต้องการผลลัพธ์อะไร ต้องใช้ข้อมูลอะไรเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ตามต้องการ และมีขั้นตอนการประมวลผลอย่างไรบ้าง บ้างครั้งเรียนขั้นตอนนี้ว่า กานวิเคราะห์ปัญหาหรือการวิเคราะห์งาน เป็นขั้นตอนแรกก่อนที่จะเริมต้นเขียน ่โปรแกรมและถือเป็นขั้นตอนที่สำาคัญที่สุดโดยทัวไปนิยมแบ่งวิธีวิเคราะห์งานเป็น 5 หัวข้อได้แก่ ่ 1.1 สิ่งที่ต้องการ เป็นการบอกให้ทราบว่างานที่ต้องการมีอะไรบ้าง 1.2 รูปแบบผลลัพธ์ เป็นการศึกษาถึงรูปแบบหรือลักษณะการแสดงผลของข้อมูล 1.3 ข้อมูลนำาเข้า ข้อมูลทีใช้ในการประมวลผลมีอะไรบ้าง ่ 1.4 ตัวแปรที่ใช้ บอกว่าใช้ตัวแปรอะไรแทนข้อมูลนำาเข้า หรือแทนค่าที่อยูระหว่างการ ่ ประมวลผล ตลอดจนตัวแปรที่ใช้แสดงผล

2 1.5 วิธีการประมวลผล เป็นขั้นตอนของคำาสั่งที่ผู้เขียนโปรแกรมจะต้องเรียงลำาดับ การทำางานของ โปรแกรม และการนำาตัวแปรมาแทนค่าเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ทถูกต้อง ี่ตัวอย่างการวิเคราะห์ความต้องการตัวอย่างที่ 1 จงแก้ปัญหาเพื่อหาพื้นที่ของรูปสามเหลียมด้านเท่า โดยรับ ่ค่าความกว้างและความสูงจากผู้ใช้ทางแป้นพิมพ์ สิ่งที่ต้องการ - พื้นที่ของรูปสามเหลี่ยม - รับค่าความกว้างและความสูงของรูปสามเหลียมทางแป้นพิมพ์ ่ รูปแบบของผลลัพธ์ - แสดงผลลัพธ์ของพื้นที่รปสามเหลี่ยมเป็นตัวเลข ู ข้อมูลนำาเข้า - ค่าความกว้างของรูปสามเหลี่ยม(ฐาน) - ค่าความสูงของรูปสามเหลียม ่ ตัวแปรที่ใช้ - B แทนความกว้างของรูปสามเหลียม(ฐาน) ่ - H แทนความสูงของรูปสามเหลี่ยม วิธีการประมวลผล 1. เริ่มต้น 2. รับค่า B 3. รับค่า H 4. คำานวณค่าของพื้นที่สามเหลียมจากสูตร 0.5 x B x H ่ 5. แสดงค่าตอบ จบการทำางาน2. กำาหนดแผนในการแก้ไขปัญหา เมื่อทำาความเข้าใจและวิเคราะห์ปัญหาโจทย์จนได้ข้อสรุปว่าโจทย์ต้องการอะไรแล้ว ก็ทำาการกำาหนดแผนในการแก้ไขปัญหาโดยการเขียนผังงาน (Flowchart) การเขียนผังงานคือการเขียนแผนภาพที่เป็นลำาดับ เพื่อแสดงขั้นตอนการทำางานทำาความเข้าใจการเขียนผังงานมี 3 แบบ คือ แบบเรียงลำาดับ (Sequential) แบบกำาหนดเงื่อนไข (Condition) และมีแบบการทำางานวนรอบ (Looping)สัญลักษณ์ของผังงาน (Flowchart Symbol) มีดังนี้

3 จุดเริ่มต้นหรือจุดสิ้นสุดทิศทางการทำางาน รับข้อมูลเข้าจากคีย์บอร์ด จุ ดเชื่อมต่อภายในหน้าเดียวกัน การคำานวณหรือประมวลผล จุดเชื่อมต่อไปหน้าอื่น การรับข้อมูลและแสดงผล การตัดสินใจหรือทางเลือก ใช้แสดงผลข้อมูลออกทางเอกสาร แสดงผลข้อมูลออกทางจอภาพประเภทของผังงาน1. ก า ร เ ขี ย น ผั ง ง า น แ บ บ เ รี ย ง ลำา ดั บ (Sequential Connection)กิจกรรมต่างๆจะวางลำาดับโดยยึดหลักจากบนลงล่างหรือ จากซ้ายไปขวา กิ จ ก ร ร ม ที่ 1 ใ ส่ ข้ อ มู ล . . . . . . กิ จ ก ร ร ม ที่ 2 ป ระม วล ผ ล กิ จ ก ร ร ม ที่ 3 แ ส ด ง ผ ล ลั พ ธ์ รูปแสดงความสัมพันธ์แบบตามลำาดับ

42.การเขียนผังงานแบบมีเงื่อนไข 2.1 แบบเงื่อนไขเดียว (Single Selection) จะตรวจสอยเงื่อนไข ถ้าเงื่อนไขเป็นจริง (true) ก็จะไปทำากิจกรรมแล้วออกจากโครงสร้าง ถ้าเงื่อนไขเป็นเท็จ(False) ก็จะออกจากโครงสร้าง จ ริ ง เ งื่ อ น ไ ข กิ จ ก ร ร ม เ ท็ จ 2.2 แบบสองเงื่อนไข (Double Selection) จะตรวจสองเงื่อนไขถ้าเงื่อ นไขเป็น จริง ก็จ ะทำา กิ จกรรมที่ 1 แล้ว ออกจากโครงสร้า ง ถ้า เงื่ อนไขเป็นเท็จก็จะทำากิจกรรมที่ 2 แล้วออกจากโครงสร้าง จ ริ ง เ ท็ จ เ งื่ อ น ไ ข กิ จ ก ร ร ม กิ จ ก ร ร ม 2.3 การเขียนผังงานแบบหลายทางเลือก (Multi – Selection) 2.3.1 แบบใช้ ใ ช้ โ ครงสร้ าง If / else if / else เป็น แบบตรวจสอยเงื่อนไขหลายชั้น การตรวจสอบแต่ละชั้นจะได้ผลการตรวจสอบเช่นเดี ย วกั บ แบบสองเงื่ อ นไข ทำา ให้ ผ ลโดยรวมของโครงสร้ า งนี้ มี ท างออกหลายทาง(มากกว่า 2 ทาง)ตัวอย่าง 2.3.2 แบบโครงสร้ า ง case or switch เป็ น โครงสร้ า งตรวจสอบเงื่อนไขว่าตัวแปรตรวจสอบค่าตรงกับค่า (Value) ใด ซึ่งค่าดังกล่าว

5จะเป็นตัวบ่งชี้กรณีที่ต้องการผังงานดังกล่าวสามารถเสนอได้ 2 รูปแบบคือ จ ริ ง C ase1 กิ จ ก ร ร ม กิ จ ก ร ร ม เ ท็ จ จ ริ ง C ase2 กิ จ ก ร ร ม กิ จ ก ร ร ม เ ท็ จ จ ริ ง C a s e ..n กิ จ ก ร ร ม กิ จ ก ร ร ม เ ท็ จ กิ จ ก ร ร ม ผังงาน Multi Select แบบ case หรือ switch ที่แยกสัญลักษณ์ เงื่อนไข C ase? o th e r 1 2 3 4 กิ จ ก ร ร ม กิ จ ก ร ร ม กิ จ ก ร ร ม กิ จ ก ร ร ม ผังงานแบบ case หรือ switch ที่รวมสัญลักษณ์เงื่อนไข3. การเขียนผังงานแบบวนรอบหรือทำา ซำ้า คือการวนเป็นรอบๆโดยทำากิจกรรมเดิมซำ้า อีก อาจจะเรียกว่าการวนลูปซึ่งมีโครงสร้างการควบคุมได้หลายรูปแบบดังนี้ 3.1 While..Structure ลั ก ษณะโครงสร้ า งการควบคุ ม จะตรวจสอบเงื่ อ นไขสิ้ น สุ ด การวนซำ้า ก่ อ น ถ้ า ผลการตรวจสอบยั ง ไม่ สิ้ น สุ ด ก็ จ ะทำากิจกรรมนั้นซำ้าต่อไปเรื่อยๆ

6 จ ริ ง เ งื่ อ น ไ ข กิ จ ก ร ร ม เ ท็ จ 3.2 do / while...Structure ลักษณะโครงสร้างการควบคุมจะกระทำากิจกรรมครั้งแรกก่อนเสมอ แล้วจึงตรวจสอบเงื่อนไขสิ้นสุดการทำา ซำ้า ถ้าผลการตรวจสอบยังไม่สิ้นสุดก็จะกลับไปทำากิจกรรมเดิมซำ้าอีก กิ จ ก ร ร ม จ ริ ง C ase? เ ท็ จ 3.3 for... Structure ลักษณะโครงสร้างการควบคุมเป็นการวนซำ้าที่รู้จำานวนรอบแน่นอน โดยมีการกำา หนดค่าเริ่มต้นค่าสิ้นสุดของตัวแรนับรอบและตรวจสอบเงื่อนไขการวนซำ้า และกำาหนดค่าการเปลี่ยนแปลงแต่ละรอบ ค่ า เ ริ่ ม ต้ น ข อ ง ตั ว แ ป ร นั บ ร อ บ จ ริ ง กิ จ ก ร ร ม ต่ า ง ๆ ภ า ย ใ น เ งื่ อ น ไ ข ก า ร ว น ซำ้า เ ท็ จ เ พิ่ ม ค่ า ห รื อ ล ด ค่ า ตั ว แ ป ร นั บ ร อ บประโยชน์ของการเขียนผังงาน (Flowchart)1 .ทำาให้เข้าใจและแยกแยะปัญหาต่างๆได้ง่ายขึ้น2. ผู้เขียนโปรแกรมมองเป็นลำาดับการทำางานว่าสิ่งใดควรทำาก่อนหลัง3. สามารถมองหาจุดผิดพลาดได้ง่ายขึ้น4. ไม่ขึ้นอยู่กับภาษาใดภาษาหนึ่ง ผู้อื่นสามารถเรียนรู้ได้โดยง่าย5. ผู้อื่นเข้าใจง่ายกว่าการดู Source Codeการเขียนผังงานที่ดี 1. ใช้สัญลักษณ์แบบมาตรฐาน 2. ขนาดของสัญลักษณ์มีความเหมาะสม 3. เขียนทิศทางการทำางานที่ชัดเจน

7 4. เขียนคำาอธิบายสัญลักษณ์ที่สั้นและเข้าใจง่าย 5. พยายามหลีกเลียงจุดตัดหรือใช้จุดเชื่อมต่อเฉพาะที่จำาเป็น ่ 6. หากเป็นไปได้ควรจบในหน้าเดียว 7. เขียนอย่างเป็นระเบียบ 8. จุดเริ่มต้นและจุดจบควรมีจุดเดียวตัวอย่างผังงานของภาษาซี s ta rt ......................................................... ......................................................... ......................................................... S o u rce C o d e ......................................................... * .c p p ......................................................... A lt + F 9 C o m p ile ......................................................... ......................................................... * .o b j ......................................................... L in k ......................................................... ......................................................... Yes ......................................................... E rro r ......................................................... ......................................................... * .e x e ......................................................... C t r l+ F 9 Run ......................................................... ......................................................... Yes ......................................................... E rro r ......................................................... ......................................................... ......................................................... End ......................................................... .........................................................ตัวอย่างการเขียนผังงานการหาพื้นที......................................................... ่สามเหลียม ่ .........................................................

8 s ta rt 1. เริ่มต้นการทำางาน 2. รับค่าฐาน 3. รับค่าสูง รั บ ค่ า ฐ า น ٤. ประมวลผลจากสูตรหา พื้นที่ รั บ ค่ า สู ง ٥. แสดงคำาตอบ ٦. จบการทำางาน 1 / 2 * ฐ า น * สู ง แ ส ด ง คำา ต อ บ Endตัวอย่างการเขียนผังงานแบบมีเงื่อนไขโดยถ้าอายุ 1 – 30 ปีแสดงผลว่าอยู่ในวัยหนุ่มสาว ถ้าเกินแสดงว่ามีอายุมาก s ta rt 1. เริ่มต้นการทำางาน 2. รับค่าตัวแปร Old มาเก็บไว้ 3. ตรวจสอบเงื่อนไขว่าอายอยูใน ่ O ld ช่วง 1- 30 ปีหรือไม่ 4. ถ้าใช้แสดงผลว่า You are young 5. ถ้าไม่แสดงผลว่า You are old O ld < = 3 0 No 6. แสดงข้อความ thank you 7. จบการทำางาน Yes Y o u a re Y o u n g Y o u a r e o ld Thank You Endแบบฝึกหัด1. เขียนผังงานของการตัดเกรดโดยมีคะแนนดังนี้100 - 80 เกรด A

979 - 70 เกรด B69 - 60 เกรด C50 – 59 เกรด D49 – 0 เกรด Fมากกว่า 100 น้อยกว่า 0 แสดงผลว่า Error2. เขียนผังงานการทอดไข่เจียว3.ขั้นดำาเนินการเขียนโปรแกรม ขั้นการเขียนโปรแกรม เป็นการเขียนโปรแกรมด้วยภาษาคอมพิวเตอร์ภาษาใดภาษาหนึ่งโดยเลือกภาษาที่เหมาะสมกับลักษณะและประเภทของงานและความถนัดของผู้เขียน ขั้นตอนนี้ผู้เขียนโปรแกรมควรต้องคำานึงถึงการใช้งานของผู้ใช้โปรแกรมด้วยควรออกแบบโปรแกรมให้ผู้ใช้งานได้สะดวก ใช้งานง่าย4. ขั้นทดสอบและแก้ไขโปรแกรม เป็นการตรวจสอบจุดผิดพลาดของโปรแกรม(Bugs) ทีเขียนขึ้น และ ่ดำาเนินการแก้ไขข้อผิดพลาดนั้น(Debugs) โปรแกรมที่ทำางานไม่ได้ตามวัตถุประสงค์ เราเรียกว่า โปรแกรมมีการ Error เกิดขึ้น Error การ Error มี2 สาเหตุหลัก คือ 4.1 ข้อผิดพลาดทางไวยากรณ์ของภาษา (Syntax Error) คือ ข้อผิดพลาดทีเกิดจากการเขียนโค้ดคำาสั่ง (Source Code) ไม่ตรงกับไวยากรณ์ของภาษานั้นๆ โดยส่วนใหญ่แล้วตัวแปลภาษาจะเป็นตัวแสดงผลแจ้งให้รู้ 4.2 ข้อผิดพลาดที่เกิดจากการตีความหมายของปัญหาผิด (LogicalError) เป็นข้อผิดพลาดที่เกิดจากการวิเคราะห์งานหรือเขียนผังงานที่ผิดเช่น ต้องการนำาค่า A บวก B แต่เขียนเครื่องหมายเป็นลบ ทำาให้ค่าที่คำานวณออกมาไม่ถูกต้อง วิธีการแก้ไขคือทำาการไล่โปรแกรมที่ละคำาสั่ง5.ขั้นตอนการเขียนเอกสารประกอบ หลักการทดสอบโปรแกรมผ่านแล้ว ควรทำาเอกสารประกอบการใช้งานโปรแกรมด้วย โดยรวมเป็นการอธิบายรายละเอียดของโปรแกรมว่าจุดประสงค์ของโปรแกรมคืออะไร มีขั้นตอนการทำางานของโปรแกรมอย่าไรเอกสารประกอบการใช้งานโดยทั่วไปจะมี 2 รูปแบบ คือ 5.1 คู่มือผู้ใช้(Users Manual) คู่มือนี้เน้นเรื่องการใช้งานโปรแกรมเป็นหลัก เช่น โปรแกรมนี้ใช้ทำาอะไร วิธีเปิดโปรแกรม วิธีป้อนข้อมูล 5.2 คู่มือโปรแกรมเมอร์ (Programmers Manual) คู่มือนี้จะอธิบายรายละเอียดต่างๆเกี่ยวกับชื่อโปรแกรมส่วนหลัก โปรแกรมแกรมย่อย แต่ละ

10โปรแกรมย่อมมีหน้าที่อย่างไร คู่มือนี้จะมีประโยชน์ต่อการปรับปรุงแก้ไขโปรแกรมในอนาคต ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับภาษาซี การที่จะใช้คอมพิวเตอร์ช่วยงานให้ได้ประสิทธิภาพเพียงใดนั้น ย่อมขึ้นอยู่กับปัจจัยหลัก ได้แก่ ความเหมาะสมทางด้านคอมพิวเตอร์ฮาร์ดแวร์กับคอมพิวเตอร์ซอฟท์แวร์ วิทยาการทั้งสองด้านได้มีการพัฒนาอย่างต่อเนื่องทั้งทางด้านฮาร์ดแวร์ได้แก่เครื่องคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์ในระบบ ที่ต้องอาศัยค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูงและระยะเวลาในการวิจัยพัฒนา ส่วนทางด้านซอฟแวร์ได้แก่ ภาษาคอมพิวเตอร์ ซึ่งก็เป็นเครื่องมืออีกอย่างหนึ่งในการพัฒนาระบบคอมพิวเตอร์ให้ทำางานอย่างมีประสิทธิภาพด้วยเหมือนกัน ภาษาคอมพิวเตอร์เป็นผลจากการพัฒนาทางด้านคอมพิวเตอร์ที่กระทำามาอย่างต่อเนื่อง ภาษาซี(C Language) เป็นอีกภาษาหนึ่งทีได้่พัฒนาขึ้นครังแรกเพื่อใช้เป็นภาษาในการพัฒนาระบบยูนิกส์ (UNIX ้Operating system) แทนที่ภาษาแอสเซมบลี ซึ่งเป็นภาษาระดับตำ่าที่สามารถกระทำากับระบบฮาร์ดแวร์ได้ด้วยความรวดเร็ว แต่จุดอ่อนของภาษาแอสเซมบลี้ก็คือมีความยุงยากในการใช้งานและมีความแตกต่างกันไป ่เฉพาะแต่ละเครื่อง เดนนิส ริตชี (Dennis Ritchie) จึงได้คิดค้นพัฒนาภาษาใหม่ขึ้นมา โดยการรวบรวมเอาจุดเด่นของภาษาระดับสูงมาผนวกเข้ากับภาษาระดับตำ่า โดยเรียกชื่อว่า ภาษาซี ปัจจุบันภาษาซี ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย เนื่องจากความสามารถ ความกะทัดรัดและคุณสมบัติอื่นๆอีกหลายประการซึงพิสูจน์ให้ ่เห็นว่าภาษาซีเหมาะสำาหรับการเขียนโปรแกรมประยุกต์กับงานต่างๆพัฒนาการของภาษาซี เดนนิส ริตชี แห่งศูนย์วิจัยเบลล์ (Bell Laboratory) มลรัฐนิวเจอร์ซีสหรัฐอเมริกา พัฒนาภาษาซีขึ้นในปี พ.ศ. 2515 โดยได้รับแนวความคิดมาจากภาษาบี (B Language) ีีีพัฒนาโดย เคน ทอมสัน (Ken ่Thomson) ในปี พ.ศ. 2513 ลำาดับขั้นของการพัฒนาภาษาซีมีดังนี้ Algol 60 คิดค้นโดยองค์การ International Committee ปี CPL (Comined Programming Language) พัฒนาโดยมหาวิทยาลัย Cambridge ปี พ.ศ. 2 BCPL(Basic Comined Programming Language) B พัฒนาโดย Ken Thomson แห่ง Bell

11 C พัฒนาโดย Dennis Richie แห่ง Bell Laboratoryคุณสมบัติเด่นของภาษาซี เนื่องจากภาษาซีเป็นภาษาคอมพิวเตอร์ที่ไม่ขึ้นอยู่กับโปรแกรมจัดระบบงาน (OS – Operating System) หรือขึ้นอยู่กับตัวเครื่อง แต่ภาษาซีสามารถกระทำาโดยตรงกับตัวเครื่อง โดยมีรูปแบบของภาษาเหมือนกับภาษาระดับสูงทั่วไป จึงจัดภาษาซีไว้เป็นภาษาระดับกลาง (Middel –Level Language) รูปแบบของภาษาซีจะอาศัยหลักการของโปรแกรมโมดูล (Module)ซึ่งมีรปแบบของไวยกรณ์ภาษา (Syntex) ทีแน่นอน สามารถนำามา ู ่ประยุกต์เข้ากับงานต่างๆได้ง่าย จึงจัดว่าเป็นภาษาที่มีโครงสร้าง(Structured Language) เช่นเดียวกับภาษา Pascal ซึ่งแตกต่างจากภาษาระดับสูงอื่นที่ไม่เป็นโครงสร้าง เช่น BASIC, FORTRAN หลักเกณฑ์พื้นฐานที่สำาคัญของภาษาโครงสร้าง ประกอบด้วย 3 ส่วนได้แก่การทำาตามลำาดับคำาสั่ง (Sequencing) การกำาหนดทางเลือก(Selection) และการทำาซำ้า (Iteration) ความแตกต่างระหว่างภาษาที่เป็นโครงสร้างกับภาษาที่ไม่เป็นโครงสร้างจะอยู่ที่ส่วนที่ 2 และ 3 ในส่วนแรกนั้นการเขียนโปรแกรมทุกๆภาษาจะยึดหลักทำาตามลำาดับคำาสั่งเช่นเดียวกันส่วนที่ 2 และส่วนที่ 3 ภาษาที่เป็นโครงสร้างจะมีคำาสั่งให้เลือกใช้มากกว่าในรูปแบบที่เฉพาะตัวตามแต่เงือนไขและสถานการณ์ โดยจะหลีกเลียงการ ่ใช้คำาสั่ง GOTO ทีทำาให้โปรแกรมเข้าใจยาก สับสนและไม่เป็นระเบียบใน ่ลักษณะของภาษาที่ไม่เป็นโครงสร้าง ภาษาซีจัดเป็นภาษาที่เป็นโครงสร้าง ทีมีคำาสั่งในส่วนของการ ่กำาหนดทางเลือกและคำาสั่งของการทำาซำ้าให้เลือกใช้หลายคำาสั่งตามลักษณะงาน จึงทำาให้ภาษาซีมีความอ่อนตัว (Flexible) คือ ความสามารถในการเขียนโปรแกรมได้หลายรูปแบบในการทำางานแบบเดียวกัน นอกจากนั้นยังมีคุณสมบัติเด่นหลายประการ เป็นต้นว่าประสิทธิภาพการทำางานของโปรแกรมที่ได้หลังจากการคอมไพล์ (Compile) หรือขนาดของโปรแกรมรวมทั้งความรวดเร็วในการทำางาน จุดเด่นที่สำาคัญอีกประการหนึงได้แก ่ทางด้าน portability ของโปรแกรมซึ่งหมายถึง ความคล่องตัวในการโยกย้ายที่จะนำาโปรแกรมที่เขียนขึ้น ไปทำางานบนเครื่องคอมพิวเตอร์ระบบใดๆก็ได้ โดยการแก้ไขโปรแกรมเพียงเล็กน้อยหรือไม่ต้องเปลี่ยนแปลงแก้ไขเลย เนื่องจากโครงสร้างภาษาถูกออกแบบให้มลักษณะเป็นมาตรฐาน มี ีความยืดหยุ่นไม่ขึ้นอยู่กับชนิดของคอมพิวเตอร์ เนื่องจากภาษาซีได้รับ

12ความนิยมอย่างแพร่หลายจึงมีมาตรฐานที่กำาหนดขึ้นเพื่อควบคุมชื่อว่าANSI (American national Standard Institute)โครงสร้างของโปรแกรมภาษาซี ภาษาซีเป็นภาษาโครงสร้างที่มรูปแบบไวยากรณ์ที่แน่นอน ทีมีคำาสั่ง ี ่ให้เลือกใช้งานตามลักษณะงานต่างๆมากมาย โครงสร้างของภาษาซีจะพิจารณาโปรแกรมเป็นส่วนย่อยหลายๆส่วนมาประกอบกันเข้าเป็นโปรแกรมโดยเรียนส่วนย่อยๆ นั้นว่าฟังก์ชัน ดังนั้น ในโปรแกรมภาษาซีจึงประกอบด้วยฟังก์ชันหลายฟังก์ชัน ส่วนหนึ่งเป็นฟังก์ชันที่กำาหนดตามไวยากรณ์ของภาษาและอีกส่วนเป็นเป็นฟังก์ชันที่ผู้เขียนโปรแกรมสร้างขึ้นภายในภาษาซี ได้รวบรวมโปรแกรมต่างๆเพื่ออำานวยความสะดวกสำาหรับผูใช้ประกอบด้วย ้ 1. โปรแกรม Editor สำาหรับเขียน สร้างหรือแก้ไขโปรแกรมภาษาซีให้เป็น Source File 2. โปรแกรม Compile สำาหรับแปลงภาษาซีจาก Source File ให้เป็น Object File ซึ่งเป็นรหัสภาษาเครื่อง 3. โปรแกรม Linker สำาหรับ Link ตัว Object File กับ Library Filesให้เป็น Executable File (.EXE File) ทีสามารถใช้งานกับดอส ่พิจารณาจากโปรแกรมภาษาซี#include <stdio.h>main(){ printf(“C Language”);} เมื่อ Run โปรแกรม โดยการกด Ctrl F9 เครื่ องจะทำา การ Compileโปรแกรมจาก Source File ให้ เ ป็ น Object File จากนั้ น ทำา การ Link กั บไฟล์ Libary โดยอัตโนมัติ ผลลัพธ์จะเป็น Executable File สามารถเรียกดูผลลัพธ์ได้โดยการกด Alt F5#include <stdio.h> เป็นส่วนประมวลผลก่อนของโปรแกรม ในที่นี้เ ป็ น ก า ร สั่ ง ใ ห้ C Compile นำา ไ พ ล์ อิ น พุ ท แ ล ะ เ อ า ท์ พุ ท ม า ต ร ฐ า น(Standard Input Output) นำา มารวมกับฟังก์ชันหรือคำา สั่งในโปรแกรมที่เขียนขึ้นmain() เป็นฟังก์ชันแรกของภาษาที่ต้องเริ่มต้นด้วยฟังก์ชันmain() ทุกโปรแกรม

13printf(“C Language”); เป็ น คำา สั่ ง ในภาษาซี ที่ เ ขี ย นอยู่ ใ นบล็ อ คโดยมีวงเล็บปีกกา { } เป็นตัวกำา หนดขนาดของบล็อก ส่วน printf หมายถึงให้พิมพ์ ข้อความที่กำาหนดภายในวงเล็บจากโปรแกรม จะเห็นว่าโปรแกรมประกอบด้วย 3 ส่วนด้วยกัน คือ#include <stdio.h> #Headermain() main(){ printf(“C Language”); Function()}1. #Header ไพล์ เ ฮดเดอร์ (#Header) เป็ น ส่ ว นแรกของโปรแกรมภาษาซีที่กำาหนดไว้ก่อนที่จะมีการประมวลผลในโปรแกรมเพื่ออ้างถึงไฟล์บางไฟล์ที่ไม่มีอยู่ใยโปรแกรมที่เขียนขึ้น โดยที่จะต้องนำา เฮดเดอร์ไฟล์ที่เขียนขึ้นในโปรแกรมในการคอมไพล์ ดังนั้น โปรแกรมภาษาซีจึงประกอบด้ วยคำา สั่ งหรือไฟล์ที่ เขี ยนขึ้น เองส่ วนหนึ่ง และอีก ส่ว นหนึ่ง ได้ แก่ ไ ฟล์ ที่เขียนขึ้นจากไดเร็กทอรีอื่นๆซึ่งในโปรแกรมภาษาซีที่ใช้งานจริง จะมีการเรียกไฟล์เฮดเดอร์ไฟล์มากกว่า 1 ไฟล์ ส่วนใหญ่ไฟล์เฮดเดอร์จะประกอบด้วยข้อมูลเกี่ยวกับการจัดการ เช่น Input, Output หรืออื่นๆ คำา สั่งที่เรียกไฟล์เฮดเดอร์ก็คือ #include เมื่อเรียกไฟล์ stdio.h ซึ่งเป็นไฟล์มาตรฐานอิ น พุ ท แ ล ะ เ อ า ท์ พุ ท #include <stdio.h> คำา สั่ ง #include เ รี ย กCompile Directive เป็นคำา สั่งพิเศษสำา หรับช่วยในการคอมไพล์โปรแกรมภาษาซี คำา สั่งนี้เรียกมาจากส่วนอื่น จึงไม่ต้องลงท้ายด้วยเครื่อ งหมาย ;(Semicolon) เหมือนกับประโยคภาษาซี แต่ต้องเขียนติดกันห้ามเว้นวรรคระหว่าง # กับคำาสั่ง2. main() เป็ น ฟั ง ก์ ชั น ในภาษาซี ที่ กำา หนดไว้ ตั้ ง แต่ ต้ น ของโปรแกรมหลังจากไฟล์ เฮดเดอร์ เพื่อบอกการเริ่มต้นของโปรแกรม โดยมีวงเล็บที่จะส่งผ่านค่าพารามิเตอร์ไปยังฟังก์ชันอื่นๆในโปรแกรม เนื่องจากภาษาซีจะประกอบด้ ว ยฟั ง ก์ ชั น ดั ง นั้ น main() จึ ง ถื อ เป็ น ฟั ง ก์ ชั น หนึ่ ง และเป็ นฟังก์ชันแรกเสมอของโปรแกรม3. Function() หมายถึง โปรแกรมย่อยที่ทำางานอย่างใดอย่างหนึ่งและจะทำางานเมื่อชื่อของฟังก์ชันถูกเรียกใช้ ฟังก์ชันในภาษาซีก็มีความหมายเช่นเดียวกัน ประกอบด้วยคำา สั่ง นิพจน์ ข้อมูลหรือฟังก์ชันย่อยรวมกันเข้าเป็ น ฟั ง ก์ ชั น โดยมี เ ครื่ อ งหมายวงเล็ บ ปี ก กา { } เป็ น ตั ว กำา หนดขนาดเรียกว่าบล็อค (Block) ภายในวงเล็บปีกกาซึ่งเป็นฟังก์ชันหนึ่งๆ อาจจะมีฟั ง ก์ ชั น ย่ อ ยซ่ อ นอยู่ ก็ ไ ด้ ลั ก ษณะของฟั ง ก์ ชั น ภาษาซี จ ะเหมื อ นกั บโพรซีเดอร์ในภาษาปาสคาล ฟังก์ชันที่เขียนขึ้นในบล็อค จะประกอบด้วย 1. คำาสั่ง (Key Word ) ในภาษาซี

14 2. ตัวแปรและข้อมูล (Variable and Data) 3. ตัวกระทำาและนิพจน์ (Operrator and Express) 4. ฟังก์ชันย่อยรายละเอียดของเมนู เมนูหลัก (Main Menu) ประกอบด้วย File Edit Search RunCompile Debug Project Options Window และ Help File เป็นเมนูที่ใช้ในการเก็บหรือ save โปรแกรม และเรียกโปรแกรมที่ เก็บเอาไว้ขึ้นมา การเข้าสู่เมนู File ทำาได้โดยคลิกเมาส์ที่ file หรือ กดคียื <ALT> แล้วตามด้วยตัว <F> จากนั้นจะเกิดเมนูย่อยขึ้นมา ซึ่งผู้ใช้สามารถเลือกเมนูต่าง ๆ ได้โดยกดคีย์ลูกศรขึ้นลง หรือกด คีย์ลัด (Hot Key) ตามที่เขียนเอาไว้หลังเมนู สำาหรับเมนูย่อยที่นิยม ใช้กันทั่วไปได้แก่

15 Newใช้สำาหรับสร้างไฟล์โปรแกรมใหม่ Openใช้สำาหรับเปิดไฟล์ที่มีอยู่แล้วขึน้มาแก้ไขหรือมาแสดงบนหน้าจอ Saveใช้สำาหรับจัดเก็บไฟล์ที่สร้างเอาไว้Save asใช้สำาหรับจัดเก็บโดยสามารถตั้งชื่อไฟล์ใหม่ได้ Quitใช้สำาหรับออกจากโปรแกรม

16 เป็นเมนูที่ใช้ในการแก้ไขโปรแกรม การสำาเนาหรือการย้าย Edit ข้อความที่ปรากฏ บนเอดิเตอร์ เป็นเมนูที่ใช้ในการค้นหาคำาหรือข้อความที่เขียนในโปรแกรม Search ตลอดจนการแทนที่คำา Run เป็นเมนูที่ใช้ในการรันโปรแกรมที่เขียนด้วยคำาสั่งแบบต่างๆ เป็นเมนูที่ใช้ในการแปลข้อมูลของโปรแกรมที่เป็น Source file ให้Compile เป็น Object file Debug เป็นเมนูที่ใช้ในการตรวจสอบข้อผิดพลาดของโปรแกรม เป็นเมนูที่ใช้ในการใช้ในการระบุไฟล์ต่างๆ ที่จำาเป็นต้องนำามาใช้Project ในตัวโปรแกรมและ Project ที่ทำางานอยู่ เป็นเมนูที่ใช้ในการกำาหนดรายละเอียดต่างๆ ของคอมไพเลอร์ เช่นOptions Directories Compiler เป็นต้น เป็นเมนูที่ใช้ในการจัดการเกี่ยวกับหน้าต่างที่ใช้ในการเขียนWindow โปรแกรม เป็นเมนูที่ใช้ในการขอความช่วยเหลือหรือรายละเอียดเกี่ยวกับ Help โปรแกรมในลักษณะต่างๆฟังก์ชั่นพื้นฐานในภาษาซีclrscr( ); เป็ น ฟั ง ก์ ชั่ น ที่ ใ ช้ สำา หรั บ ล้ า งหน้ า จอ ถู ก นิ ย ามไว้ ใ นconio.h รูปแบบ clrscr();printf ( ); เป็นฟังก์ชั่นที่ใช้พิมพ์หรือแสดงข้อความออกทางจอภาพถูกนิยามไว้ใน stdio.h รูปแบบที่ 1 printf(“ข้อความที่ต้องการแสดงผล”); เช่น printf(“THAILAND”); ผลของการรันโปรแกรม แสดงข้อความ THAILAND ออกทาง หน้าจอ รูปแบบที่ 2 printf(“ตัวกำาหนดชนิดข้อมูล”,ตัวแปร); เช่น ถ้ากำาหนด A=10 printf(“%d”,A);หมายถึงการนำา ค่าของตัวแปร A มาแสดงผลบนจอภาพในรูปจำานวนเต็ม ผลของการรั น โปรแกรม แสดงตั ว เลขจำา นวน 10 ออกทางจอภาพ รูปแบบที่ 3

17 printf(“ข้อความ ตัวกำาหนดชนิดข้อมูล”,ตัวแปร); เช่น ถ้ากำาหนด A=20 printf(“Data A = %d”,A); ผลของการรับโปรแกรม จะแสดงค่าของ A ซึ่งมี่ค่าเท่ากับ 20 ว่า Data A = 20getch(); เป็นฟังก์ชั่นรอรับการกดแป้นพิมพ์ 1 ครั้งและไม่แสดงผลบนจอภาพ ถูกนิยามไว้ใน conio.h รูปแบบ getch();textcolor(); เป็นฟังก์ชั่นที่ใช้กำา หนดสีของตัวอักษรจะต้องใช้ร่วมกับฟังก์ชั่น cprintf(); ถูกนิยามไว้ใน conio.h รูปแบบ textcolor(ค่าสี);*ค่ า สี ส ามารถพิ ม พ์ ตั ว อั ก ษรหรื อ ใช้ เ ป็ นหมายเลขค่าสีก็ได้ เช่น textcolor (RED|BLINK); *ก่ อ น ห น้ า คำา สั่ ง BLINK ใ ช้เครื่องหมาย or ในภาษาซี(กด shift + ) cprintf(“ELECREONIC”); ผลของการรั บ โปรแกรม จะแสดงคำา ว่ า ELECTRONIC สี แ ดงและกระพริบตารางแสดงค่าสีในฟังก์ชั่น textcolor ค่าสี สีที่แสดง0 BLACK ดำา1 BLUE นำ้าเงิน2 GREEN เขียว3 CYAN นำ้าเงินเขียว4 RED แดง5 MAGENTA ม่วง6 BROWN นำ้าตาล7 LIGHTGRAY เทาอ่อน8 DARKGRAY เทาเข้ม9 LIGHTBLUE นำ้าเงินอ่อน10 เขียวอ่อนLIGHTGREEN11 นำ้าเงินเขียวอ่อนLIGHTCYAN12 LIGHTRED แดงอ่อน

1813 ม่วงอ่อนLIGHTMAGENTA14 YELLOW เหลือง15 WHITE ขาว128 BLINK กระพริบcprintf(); เป็ น ฟั ง ก์ ชั่ น ที่ ใ ช้ แ สดงข้ อ ความหรื อ ตั ว อั ก ษรเป็ น สี อ อก ทางจอภาพตามค่าสีที่กำา หนดไว้ในฟังก์ชั่น textcolor(); มีรูป แบบการใช้งานเหมื อนกับ ฟัง ก์ชั่น printf(); ต่างกั นตรงที่ การ แสดงออกมาเป็นสี การใช้ฟังก์ชั่น cprintf(); ต้องกำาหนดสีของตัวอักษรก่อนเสมอฟังก์ชั่นนี้ถูกนิยามไว้ใน conio.htextbackground(); เป็ น ฟั ง ก์ ชั่ น ที่ ใ ช้ กำา หนดพื้ น สี ข องการแสดง ข้อความหรือตัวอักษร ใช้ร่วมกับฟังก์ชั่น cprintf(); และ textcolor(); ถูกนิยามไว้ใน conio.h รูปแบบ textbackground(ค่าสี); เช่น textbackground(WHITE); teaxcolor(RED); cprintf(“THAILAND”); ผลของการรันโปรแกรม แสดงข้ อ ความ THAILANDเป็นสีแดงบนพื้นสีขาวgotoxy(); เป็นฟังก์ชั่นที่ใชกำา หนดตำา แหน่งที่จะแสดงข้อความ ถูกนิยามไว้ใน conio.h รูปแบบ gotoxy(คอลัมน์,บรรทัด); เช่น gotoxy(33,13); กำาหนดตำาแหน่งที่จะแสดงข้อความที่คอลัมน์ 33 บรรทัดที่ 13getchar(); เป็นฟังก์ชั่นรอรับการกดแป้นพิมพ์ 1 ตัวอักษรและแสดงผลบนจอภาพถูกนิยามไว้ใน conio.h รูปแบบ ตัวแปร = getchar(); หมายถึง หยุดรอรับการกดแป้นพิมพ์ 1 ตัวอักษรมาเก็บไว้ที่ตัวแปรและจะแสดงผลบนจอภาพ

19getcs(); เป็ น ฟั ง ก์ ชั น ที่ ใ ช้ ใ นการรั บ ข้ อ มู ล ที่ เ ป็ น ข้ อ ความจากแป้นพิมพ์เข้ามาเก็บไว้ในตัวแปรแบบอาเรย์ และกำาหนดจำานวนตัวอักษรที่ต้องการจะป้อน โดยคอมพิวเตอร์ จะจองพื้ น ที่ ไ ว้ ต ามจำา นวนตั ว อั ก ษร แต่ จ ะป้ อ นได้ น้ อ ยกว่ า ที่ จองไว้ 1 ตัว รูปแบบ char ตัวแปร[จำานวนตัวอักษร]; getcs(ตัวแปร);scanf(); เป็นฟังก์ชันที่ใช้รอรับค่าข้อมูลจากแป้นพิมพ์มาเก็บไว้ที่ตัวแปรเพื่อใช้ในการประมวลผลและการ คำานวณ นิยามไว้ใน stdio.h รูปแบบ scanf(“ตัวกำาหนดชนิดข้อมูล”,ตัวแปร) เช่น scanf(“%d”,&A); หมายถึง รอรับค่าข้อมูลเป็นตัวเลขจำานวนเต็มมาเก็บไว้ที่ตัวแปร A & A หมายถึง ทีอยู่ของตัวแปร A (Addres A) ่sizeof เป็นคำา สั่งภายในของภาษาซีที่ใช้เรียกดูขนาดของพื้นที่ในการเก็บข้อมูลของตัวแปร รูปแบบ sizeo(ตัวแปร)ตัวอย่างโปรแกรมภาษาซี textcolor ,gotoxy ,cprintf#include <stdio.h>#include <conio.h>main(){clrscr();gotoxy(32,10);textcolor(4|128); หมายเหตุ หลังหมายเลข 4 กด Shift +

20cprintf("**************************"); หมายเหตุเครื่องหมาย * ให้กด Alt + 178gotoxy(32,11);textcolor(15|128);cprintf("**************************");gotoxy(32,12);textcolor(1|128);cprintf("**************************");gotoxy(32,13);textcolor(15|128);cprintf("**************************");gotoxy(32,14);textcolor(4|128);cprintf("**************************");getch();}ตัวแปร (Variable) การเขียนโปรแกรมไม่ได้มีเฉพาะส่วนที่แสดงผลเท่านั้นแต่ยังมีการคำานวณรวมอยู่ด้วย การที่เราจะเขียนโปรแกรมให้สามารถคำา นวณผลนั้นก็ต้ อ งมี ก ารกำา หนดตั ว แปรขึ้ น มาด้ ว ย ทำา ให้ เ ราต้ อ งมี ก ารเรี ย นรู้ เ กี่ ย วกั บตัวแปร ในภาษาซี ตัวแปร หมายถึง ตัวอักษร กลุ่มของตัวอักษร ที่ใช้เป็นตัวแทนค่าของข้อมูล หรือค่าที่เปลี่ยนแปลงไปตามเงื่อนไขของโปรแกรมเพื่อใช้เก็บค่าที่ต้องการทำาการประมวลผลข้อมูลการตั้งชื่อตัวแปร 1. ต้องขึ้นต้นด้วยตัวอักษร ตัวต่อไปอาจจะเป็นตัวอักษรหรือตัวเลขก็ได้ 2. ห้ า มใช้ สั ญ ลั ก ษณ์ อื่ น ใด ยกเว้ น เครื่ อ งหมายสตริ ง ก์ ($) และขี ดล่าง (_) 3.ตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวพิมพ์เล็กและตัวพิมพ์ใหญ่มีความหมายแตกต่างกัน เช่น NUMBER, Number

21 4. ห้ามเว้นวรรคระหว่างตัวแปร 5. ห้ามตั้งชื่อซำ้ากับคำาสงวนในภาษาซี ก่อนที่จะนำา ตัวแปรไปใช้งานในภาษาซีจะต้องมีการประกาศตัวแปรให้สอดคล้องกับข้อมูลที่จะนำาไปใช้โดยมีรูปแบบดังนี้ รูปแบบ type variable name; type ชนิดของตัวแปร variable name ชื่อของตัวแปร โดยส่วนใหญ่การตั้งชื่อตัวแปรจะตั้งให้สอดคล้องกับข้อมูลที่ต้องการจะเก็บ เช่น ต้อ งการเก็บ ค่า ชื่อ ก็ ตั้ง ชื่อตัวแปรว่า NAME เพื่อเวลากลับมาแก้ไขข้อมูลจะได้ตัวอย่างการประกาศตัวแปร char a; ประกาศค่ า ตั ว แปรชื่ อ a เป็ น ข้ อ มู ล ชนิ ด character(ตัวอักษร) float x,y,z; ประกาศค่าตัวแปรชื่อ x,y,z เป็นข้อมูลชนิดตัวเลขจำานวนทศนิยม int count=1; ป ร ะ ก า ศ ค่ า ตั ว แ ป ร ชื่ อ count เ ป็ น ข้ อ มู ล ช นิ ดinteger และกำาหนดค่าตัวแปร count มีค่า=1 char name[15] ประกาศค่ า ตั ว แปรชื่ อ name เป็ นลั ก ษณะตั ว แปรชุดเก็บชื่อยาวไม่เกิน 15 ตัวอักษรคำา สงวน (Reseerved Words) คื อ คำา ที่ กำา หนดขึ้ น ในภาษาซี เ พื่ อ ให้ มีความหมายอย่ า งใดอย่ า งหนึ่ ง และนำา ไปใช้ ง านแตกต่ า งกั น การที่ จ ะประกาศตัวแปรจะต้องไม่ซำ้ากับคำาสงวน เช่นAuto break case char Const defaultdo double else enum short signedsizeof extern float or goto ifint long return register continue whilestatic struct switch void unsigned Unionชนิดของข้อมูล 1. ชนิ ด ข้ อ มู ล ตั ว อั ก ษร (Character) คื อ ข้ อ มู ล ที่ เ ป็ น รหั ส แทนตั วอักษรหรือค่าจำานวนเต็ม ได้แก่ ตัวเลข ตัวอักษร และกลุ่มอักขระพิเศษ

22 2. ข้ อ มู ล ชนิ ด ตั ว เลขจำา นวนเต็ ม (Integer) คื อ ข้ อ มู ล ที่ เป็ นตัวเลขจำานวนเต็ม ได้แก่จำานวนเต็มบวก จำานวนเต็มลบ 3. ข้อมูลชนิดเลขทศนิยม (Float) คือข้อมูลชนิดตัวเลขทศนิยมลักษณะข้อมูล ขนาด ช่วงข้อมูล (ไบต์)char 1 -128 ถึง 127unsigned char 1 0 ถึง 255int 2 -32768 ถึง 32767unsigned int 2 0 ถึง 65535long int 4 -2147483648 ถึ ง 2147483649unsigned long 4 0 ถึง 4294967296intfloat 4 3.4 x 10-38 ถึ ง 3.4 x 1038double 8 1.7 x 10-308 ถึง 1.7 x 10308long double 10 3.4 x 10-4932 ถึ ง 3.4 x104932การแปลงชนิดข้อมูล (Type conversion) ภาษาซี สามารถใช้ตัวแปรต่างชนิดกัน มากระทำากัน เช่น นำาเอา int+ float คอมไพเลอร์ จ ะทำา หน้ า ที่ แ ปลงเลขจำา นวนเต็ ม (int) ให้ เ ป็ น เลขทศนิยม (float) เสียก่อนโดยการเติม .0 แล้วจึงนำามาบวกกัน ในส่วนของตัวอักษรก็สามารถกระทำา ได้เช่นกัน เนื่องจากข้อมูลไม่ว่าจะเป็นตัวอักษรหรื อ ตั ว เลขก็ ตาม การเก็ บ ค่ า ไว้ ใ นหน่ ว ยความจำา จะเก็ บ ด้ ว ยรหั ส ซึ่ ง เป็ นตัวเลข ดังนั้นจึงสามารถนำา เอาข้อมูลเหล่านี้มากระทำา ร่วมกันได้ โดยการแปลงชนิดข้อมูลก่อน ซึ่งการแลงชนิดข้อมูลนี้ C Compiler จะกระทำาโดยอัตโนมัติ โดยยึดกฎเกณฑ์ว่าเมื่อนำาตัวแปลต่างชนิดมากระทำากัน คอมไพเลอร์จะแปลงข้อมูลชนิดนั้นๆให้สูงขึ้น ก่อนที่จะนำามากระทำากัน เช่น char กระทำากับ int จะแปลงเป็น int float กระทำากับ double จะแปลงเป็น double int กระทำากับ long จะแปลงเป็น long

23ตัวกำาหนดชนิดข้อมูลหรือรหัสรูปแบบ (Format Code) เมื่อเลือกใช้ตัวแปรแบบใดแล้วต้องเลือกชนิดของตัวกำาหนดชนิดข้อมูลให้ตรงกันด้วย รหัสรูป ใช้กับตัวแปรที่เก็บค่า แบบ %c ตัวอักษรเพียงตัวเดียว %s ข้อความที่เก็บอยูในอาเรย์ ่ %d เลขจำานวนเต็ม %f เลขทศนิยม %e เ ล ข ท ศ นิ ย ม ใ น รู ป e ย ก กำาลัง %x เลขฐานสิบหก %o เลขฐานแปดตัวอย่างโปรแกรมภาษาซีเกี่ยวกับรหัสรูปแบบ#include …………………………………………………<conio.h> ……………………………#include ………………………………………………… ……………………………<stdio.h> …………………………………………………main() ……………………………{ …………………………………………………clrscr(); ……………………………float a=100.2; …………………………………………………double b=100.2; ……………………………int c=10; …………………………………………………int d=11; …………………………… …………………………………………………char e=x; ……………………………char …………………………………………………f[]="thailand"; ……………………………char g; …………………………………………………printf("%fn",a); ……………………………printf("%fn",b); …………………………………………………printf("%en",a); ……………………………printf("%d ………………………………………………… ……………………………%dn",c,d); …………………………………………………

24printf("%on",c); ……………………………printf("%xn",d); …………………………………………………printf("%cn",e); …………………………… …………………………………………………printf("%sn",f); ……………………………printf("%.4sn",f) …………………………………………………; ……………………………g=getchar(); …………………………………………………getch(); ……………………………} ………………………………………………… …………………………… ………………………………………………… …………………………… ………………………………………………… …………………………… ………………………………………………… …………………………… ………………………………………………… …………………………… ………………………………………………… …………………………… ………………………………………………… …………………………… ………………………………………………… …………………………… ………………………………………………… …………………………… ………………………………………………… ……………………………ตัวอย่างโปรแกรมภาษาซีเกี่ยวกับคำาสั่ง sizeof#include <stdio.h> …………………………………………#include <conio.h> ………………main() ………………………………………… ………………{ …………………………………………char a; ………………

25int b; …………………………………………float c; ………………double d; ………………………………………… ………………long double e; …………………………………………clrscr(); ………………printf("Size of char : …………………………………………%d n",sizeof(a)); ………………printf("Size of int : …………………………………………%dn",sizeof(b)); ………………printf("Size of float : …………………………………………%dn",sizeof(c)); ……………… …………………………………………printf("Size of double : ………………%dn",sizeof(d)); …………………………………………printf("Size of long ………………double : …………………………………………%dn",sizeof(e)); ………………getch(); …………………………………………} ……………… ………………………………………… ……………… ………………………………………… ……………… ………………………………………… ……………… ………………………………………… ……………… ………………………………………… ……………… ………………………………………… ………………ตัวอย่างโปรแกรมภาษาซีเกี่ยวกับคำาสั่ง gets

26#include <stdio.h> ..................................................#include <conio.h> ....................................main() ..................................................{ ....................................char ..................................................name[20],surname[15]; ....................................clrscr(); ..................................................printf("Enter name : "); ....................................gets(name); ..................................................printf("Enter surname : "); ....................................gets(surname); ..................................................printf("Your name is %s ....................................%s",name,surname); ..................................................getch(); ....................................} .................................................. .................................... .................................................. .................................... .................................................. .................................... .................................................. .................................... .................................................. .................................... .................................................. ....................................โปรแกรมหาพื้นที่สามเหลี่ยม#include <conio.h> .................................................. #include <stdio.h> .................................... main() .................................................. { .................................... float base,high,area; .................................................. clrscr(); .................................... printf("This is program ..................................................Triangle Arean"); .................................... printf("Enter Baes:"); .................................................. scanf("%f",&base); .................................... printf("Enter High:"); ..................................................

27scanf("%f",&high); ....................................area=0.5*base*high; ..................................................printf("Area of Triangle is : ....................................%.2f",area); ..................................................getch(); ....................................} .................................................. .................................... .................................................. .................................... .................................................. .................................... .................................................. .................................... .................................................. .................................... .................................................. .................................... .................................................. ....................................

11

by pangctsurin on Mar 28, 2012

Accessibility

Categories

Upload Details

Usage Rights

Statistics

11 Document Transcript