O TESOURO DOS  NOSOS AVÓS...
A  HISTORIA  DE FINA
*.-PRESENTACIÓN-.* <ul><li>*NOME:Serafina Álvarez Vidal </li></ul><ul><li>*IDADE: 72 anos </li></ul>Na súa aldea é coñecid...
A súa casa...
<ul><li>Viviu parte da súa vida nunha casa no Rosal, “ a casa da Ventosela”. Era a súa  casa paterna.  </li></ul><ul><li>E...
<ul><li>Aquí atópase a capela, entre camelios e frutais. </li></ul>
A capela de S.Xosé...
O ciprés, na finca da casa...símbolo de nobreza
A súa  infancia... ...inolvidable
Eu empecei a escola con oito anos e ós once, a traballare. A ghanar o xornal, a cavar na viña, e despois ós catorce anos e...
<ul><li>E a nosa roupa, a pouca que tiñamos, pois comprábannola os nosos pais como recompensa dese  traballo. Eu como son ...
<ul><li>A vida  </li></ul><ul><li>  cotiá...   </li></ul>Unha matanza
A familia: <ul><li>A nosa familia estaba moi unida. Eu, mentres aínda era raparigha e aínda non ía ó mare, ía toda content...
 
Pasándoo  ben  nunha  voda  cos  amigos  e  coa  familia
Cando xa casei... <ul><li>Cando xa era moza seguía traballando prá  casa e logho cando casei, ós 23 anos xa vin pra esta c...
A emigración: <ul><li>Había que criar os fillos, que xa eran dous, e o meu home marchou a Alemaña e eu quedei aquí coidand...
<ul><li>O  Franquismo...   </li></ul><ul><li>...sufrimento </li></ul>
<ul><li>Eu dou pouca fe da gherra, porque eu nacín no 1935 e a gherra foi no 1936, polo que era moi pequena e aínda non er...
<ul><li>comida, pero cando  a Guarda Civil viña a preghuntar polos fuxidos, naide dicía nada. Aquí todo o mundo calaba e a...
<ul><li>A pesar de todo... </li></ul><ul><li>...a diversión </li></ul>
Os xoguetes: <ul><li>Os únicos xoguetes que tiñamos eran uns que nos facían os nosos pais. </li></ul><ul><li>A miña nai, a...
Algúns xogos: <ul><li>Cando xa eramos rapazas de casar, non sabíamos facer outra cousa que xoghar a xoghos de críos... xog...
As festas: <ul><li>Nos íamos a tódalas festas, se nos dicían que había festa en Triana pois todos íamos a Triana (alá nos ...
Canción  cantada  no  Recreo  Artístico  Guardés  fai  moitos  anos
Os mozos: <ul><ul><li>Eu era moi ligona, e con quince anos xa tiña mozo, co que  me casei ós vinte e tres anos. </li></ul>...
<ul><li>Tamén había unha rivalidade entre os mariñeiros e os da aldea. Nin ós mariñeiros lles gustaban as da aldea, nin ós...
  Algunhas    anécdotas:
Algunhas anécdotas: <ul><li>*  Recordo unha de cando ía ós percebes. Un día meu pai dixérame que como tiñamos moita fame, ...
<ul><li>*  </li></ul><ul><li>Eu tamén tiña un tío que era falanxista. Era poeta. Tamén escribiu no Heraldo Guardés, un xor...
 
<ul><li>Os novos </li></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>tempos </li></ul></ul></ul></ul></ul>
<ul><li>Eu non critico pra nada a xuventude de aghora,pero o que digho é que todo cambiou muito, por exemplo, antes íamos ...
<ul><li>Hoxe en día temos moitas vantaxes, e só vos digho unha cousa, aproveitai o que tendeis, que aghora vivimos coma re...
A  HISTORIA  DE CARMEN
*.-PRESENTACIÓN-.* <ul><li>*NOME:Carmen Baz Alonso </li></ul><ul><li>*IDADE: 77 anos  </li></ul>É coñecida no pobo como Ca...
O seu barrio... ...e as súas xentes A pedra do Grelo
A capela de San Caetano
Vellos  mariñeiros
Manuel do Canal O tío Chirro O tío MarDomingos
No cruceiro da praza de San Caetano Marina (a forgueira)  e Avelino (o mudo)
 
A tía Piruana O tío Francisco Mauro   e  a  tía Jesusa A tía Antonia
Vellos  amigos
cinco compañeiros cun peixe  espada no Valladeiro
A súa  infancia... ...inolvidable
<ul><li>Eu nunca fun á escola, e ghustaríame ir, pero non pudía porque éramos dez irmáns e tiña que coidar deles, xa que n...
<ul><li>* Os xoghetes: </li></ul><ul><li>Xoghetes? Eu nunca tiven xoghetes! E na Noche Buena e na Navidad aínda que non ti...
<ul><li>E vestidos? Preghuntándesme polos xoghetes e non polos vestidos? Eu nunca tiven dous vestidos. O único que tiña ha...
A vida   cotiá...
A súa familia:
Os Latos...pais de Carmen
O traballo: <ul><li>Con dez anos xa ía á aldea e a Goián,andando,a vender peixe cunha patela, pero ó mellor non tiñamos ve...
<ul><li>Cando tiña vinte e tres anos fun servir pra unha  casa de dez fillos e ghanaba  vinte duros ó mes.  </li></ul><ul>...
Esta son eu no desfile da Festa do Monte con redes nas mans.
A fame... <ul><li>O único que tiñamos pra comer eran papas, e pra iso só levaban fariña con aghua fervida mais verdura coc...
<ul><li>Eu tiven unhas tías que marcharon á Arxentina e dunha delas non sei nada, nin se morreu, se aínda vive ...Nada! </...
As festas...   as romarías
<ul><li>A festas, nun fun a muitas, só ía ás de por aquí...a San Roque, por exemplo. </li></ul><ul><li>As nosas festas era...
Canción...A Berberechiña <ul><li>Guardesiña da Cruzada ten coidado coas cebolas,(bis)  </li></ul><ul><li>se che pican, se ...
Os mozos: <ul><li>Eu nun quiría os noivos ricos, porque eu era pobre e ó mellor botábanmo en cara...   Os mozos nós coñeci...
O tío Lancha tocando a gaita
Disfrutando cos seus a Festa do Monte
Festa do Monte...o rapaz do sombreiro é seu fillo
A romaría de Santa Tegra
 
A banda de San Caetano.....A Corea A festa do monte ...
O franquismo... ...lembranzas
A guerra civil: <ul><li>Eu tiña seis anos cando foi da gherra e paseino moi mal. </li></ul><ul><li>A miña abuela tiña dous...
<ul><li>Non. Naquela estaba, porque estaba azocada con el. Cando el estaba, había que achantar, porque eu non tiña idea do...
<ul><li>Fuxidos: </li></ul><ul><li>Na familia da miña avoa houbo fuxidos. Houbo un moi coñecido que estaba casado cunha so...
  Algunhas    anécdotas:
<ul><li>*  Eu traballaba pra unha muller limpando na súa casa. A cambio dábame cinco duros, pero ás veces non me paghaba. ...
<ul><li>* PRA  LUCIR  OS  BICOS, PRA  CANTAR  OS LATOS, E  PRA  BAILAR  OS  MASCATOS * </li></ul><ul><li>Este é un refrán ...
Os novos...   tempos
<ul><li>Eu creo que agora estamos muito mellor. Pra min a mellor época da miña vida foi a vellez, non dependemos dos fillo...
<ul><li>Eu só vos digho que ánimo, traballar, non quededes cos brazos cruzados, agharrande ben as letras e non queirais se...
Conclusión do traballo: <ul><li>Foi un traballo moi interesante, xa que os nosos avós, avoas neste caso, gardan un tesouro...
 
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

O Tesouro Dos Nosos AvóS Ana,Bea.Pablo.Zaida Corrixido

1,291 views

Published on

Published in: Technology, Business
0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
1,291
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
74
Actions
Shares
0
Downloads
5
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

O Tesouro Dos Nosos AvóS Ana,Bea.Pablo.Zaida Corrixido

  1. 1. O TESOURO DOS NOSOS AVÓS...
  2. 2. A HISTORIA DE FINA
  3. 3. *.-PRESENTACIÓN-.* <ul><li>*NOME:Serafina Álvarez Vidal </li></ul><ul><li>*IDADE: 72 anos </li></ul>Na súa aldea é coñecida como Fina de San José,ou tamén coma “a muller de Benigno da Xil”. Unha das súas maiores afeccións é o balonmán, e tamén o Entroido. Dáselle moi ben cociñar. O carneiro á tarteira con patacas guisadas é a súa especialidade. É natural de Novás (O Rosal)
  4. 4. A súa casa...
  5. 5. <ul><li>Viviu parte da súa vida nunha casa no Rosal, “ a casa da Ventosela”. Era a súa casa paterna. </li></ul><ul><li>Esta casa ten moita historia xa que nela, dentro da súa finca, atópase unha capela,a capela de San Xosé, onde se celebra a festa do 19 de Marzo. Nesta casa coa capela, que aínda se conserva, viven a súa nai, Esperanza, a súa irmá máis pequena co seu marido, Marina e Carlos,e o fillo máis pequeno destes. </li></ul><ul><li>Esta casa foi fundada en primeira instancia polo Abade D. José De Ucha Ribero no ano 1694. Esta data figura inscrita no frontal da capela. </li></ul><ul><li>E xa paramos de falar da súa casa pois poderíase escribir un libro da historia da casa na que Fina pasou a súa infancia, e de feito xa o hai, así que imos falar doutros aspectos moi interesantes da vida de Fina. </li></ul>*A súa orixe...
  6. 6. <ul><li>Aquí atópase a capela, entre camelios e frutais. </li></ul>
  7. 7. A capela de S.Xosé...
  8. 8. O ciprés, na finca da casa...símbolo de nobreza
  9. 9. A súa infancia... ...inolvidable
  10. 10. Eu empecei a escola con oito anos e ós once, a traballare. A ghanar o xornal, a cavar na viña, e despois ós catorce anos empecei a ir ós percebes, pra conseguir diñeiro, cinco duros, que daquela era muito, porque os nosos pais non podían. Colliámolos en Oia e tiñamos que ir vendelos á Guarda. E íbamos a pé, atravesábamo-lo monte e chegábamos a Portecelo. Alí tamén ibamos ó arghazo donde o vendíamos, e ó xerez. Ó mellor carghabamos con trinta quilos nas costas. Isto ata os quince ou dezasete anos.
  11. 11. <ul><li>E a nosa roupa, a pouca que tiñamos, pois comprábannola os nosos pais como recompensa dese traballo. Eu como son a máis vella dos catro irmáns, fun a que máis traballei, o resto xa viviron doutra forma. </li></ul><ul><li>Era unha infancia mui dura, só era bunita porque por onde andábamos cantábamos sempre...Axudábamonos uns ós outros, bailabamos, riamos e disfrutabamos muito da vida...iso si, a diversión nunca faltaba. </li></ul>
  12. 12. <ul><li>A vida </li></ul><ul><li> cotiá... </li></ul>Unha matanza
  13. 13. A familia: <ul><li>A nosa familia estaba moi unida. Eu, mentres aínda era raparigha e aínda non ía ó mare, ía toda contenta a durmir á casa dos meus avós moitas veces. </li></ul><ul><li>Facíamos unhas matanzas... máis bunitas! Reuníamonos todos e todo era unha parranda: cantares, bailes, facíamos “filloces”...E todo iso era moi bunito, do que agora xa non hai. </li></ul>
  14. 15. Pasándoo ben nunha voda cos amigos e coa familia
  15. 16. Cando xa casei... <ul><li>Cando xa era moza seguía traballando prá casa e logho cando casei, ós 23 anos xa vin pra esta casa. Era unha casiña vella que servía pra ghuardar a palla. Démoslle unha pintura de cal, xa que daquela non tiñamos pintura e fomos traballando e arreglando a casa pouco a pouco, pero vivíamos mui mal, pero que mui mal, xa que o meu home tiña un soldiño moi pequeno e non daba pra nada. Xa despois empezamos a ter vaca, invernadoiros...e gracias a iso fomos tirando. E decíannos os vellos: </li></ul><ul><li>- Enriba dun ovo houbo unha ghaliña e enriba da vaca </li></ul><ul><li>viñan cinco duros e enriba do invernadoiro pois outros cinco. </li></ul>
  16. 17. A emigración: <ul><li>Había que criar os fillos, que xa eran dous, e o meu home marchou a Alemaña e eu quedei aquí coidando dos fillos. E mentres el non volveu, eu non lle ghastei unha perra. O que el ghañaba era pra arreghlar a casa. </li></ul><ul><li>E esa era a nosa vida, unha vida moi duriña, o que pasa é que eu fun moi forte. E así estou aghora, porque traballei muito. O meu home estivo en Alemaña tres anos e el quería que fora pra alí. Pero eu cos fillos non quixen. Entón veu e quería empregarse aquí, pero como non encontrou traballo decidiuse a marchar a Holanda. En Holanda estivo outros tres anos,moito tempo fóra da familia, só... Entón decidiu virse pra aquí e empregouse en Camposancos, na Pasaxe. </li></ul><ul><li>E esta foi a nosa vida durante cuarenta e tres anos. </li></ul>
  17. 18. <ul><li>O Franquismo... </li></ul><ul><li>...sufrimento </li></ul>
  18. 19. <ul><li>Eu dou pouca fe da gherra, porque eu nacín no 1935 e a gherra foi no 1936, polo que era moi pequena e aínda non era moi consciente das cousas. </li></ul><ul><li>Do que si que me acordo é da posgherra cando os homes andaban fuxidos por aquí. </li></ul><ul><li>Recordo que ó mellor ías polo monte e atopabas homes tirados, algúns xa mortos, outros feridos, pero o que si que vos podo dicir é que todos fuxían. </li></ul><ul><li>Houbo un moi coñecido na Guarda que se chamaba Juan Noia, que viviu tres anos oculto nunha casa moi preto de aquí. Todo o mundo sabía que estaba agochado alí e a súa familia ía visitalo e levábanlle </li></ul>
  19. 20. <ul><li>comida, pero cando a Guarda Civil viña a preghuntar polos fuxidos, naide dicía nada. Aquí todo o mundo calaba e axudábanse uns ós outros, xa que calquera día o que se atopara nunha situación coma a de Xoán Noia, podía ser alguén da túa familia. </li></ul><ul><li>O que si que nunca se me olvidará foi a fame que pasamos. Meu pai non tiña diñeiro pra comprar comida prá casa, e aínda por riba era obrighado a traballar plantando árbores no Picoto e no Terroso, e tamén nos montes de aquí preto, sen recibir nin unha peseta a cambio. </li></ul>
  20. 21. <ul><li>A pesar de todo... </li></ul><ul><li>...a diversión </li></ul>
  21. 22. Os xoguetes: <ul><li>Os únicos xoguetes que tiñamos eran uns que nos facían os nosos pais. </li></ul><ul><li>A miña nai, a min e as miñas irmás facíanos unhas monecas de trapo. E o meu pai ó meu irmán facíalle un xoguetiño de madeira, que non me lembro aghora como se chamaba, pero do que si me acordo e que tamén lle facían uns xoghetes que se chamaban traques. </li></ul><ul><li>Estes eran os nosos reghalos do día de Reis. </li></ul>
  22. 23. Algúns xogos: <ul><li>Cando xa eramos rapazas de casar, non sabíamos facer outra cousa que xoghar a xoghos de críos... xoghábamos á cachiza, á roda, ó tres en raia na terra, ós alfileres... </li></ul>
  23. 24. As festas: <ul><li>Nos íamos a tódalas festas, se nos dicían que había festa en Triana pois todos íamos a Triana (alá nos montes de Couselo), tamén íamos á Guarda, Goián, Oia, Viladesuso... e como tiñamos que estar ó toque da oración na casa, pois collíamos as zapatillas na man, que eran as únicas que tiñamos e había que conservalas, e botábamos a correr prá casa ou senón o próximo domingo quedabamos na casa castighadas. </li></ul>
  24. 25. Canción cantada no Recreo Artístico Guardés fai moitos anos
  25. 26. Os mozos: <ul><ul><li>Eu era moi ligona, e con quince anos xa tiña mozo, co que me casei ós vinte e tres anos. </li></ul></ul><ul><li>Aquilo era moi bonito, porque íamos ós bailes e poñiámonos tódalas mozas nunha roda e despois viñan eles e cada un arrimábase á súa pra ir bailar con ela, pero nós non queríamos que viñeran porque queríamos ir cos outros, só os queríamos pra ir á noite con eles prá casa, e así non ir soas... </li></ul><ul><li>E é así, antes había as mismas trampas que hai aghora. </li></ul><ul><li>Cando estabamos na casa, eles marchaban prá Telleira e nós quedabamos alí, pero nós non lle ghuardabámo-la casa, íamos a cantos bailes había, moitas veces sen dicirlles nada... </li></ul>
  26. 27. <ul><li>Tamén había unha rivalidade entre os mariñeiros e os da aldea. Nin ós mariñeiros lles gustaban as da aldea, nin ós da aldea lles gustaban as mariñeiras. Por iso nos miraban mal cando eu e unhas amigas nos xuntabamos cuns rapaces mariñeiros que nos gustaban...Ata nos chegaron a por un mote...chamábannos as “bombín”. </li></ul>
  27. 28. Algunhas anécdotas:
  28. 29. Algunhas anécdotas: <ul><li>* Recordo unha de cando ía ós percebes. Un día meu pai dixérame que como tiñamos moita fame, en vez de diñeiro trouxera pan. A min, que ese día ía con dous quilos de percebes a vendelos a unha casa en que se me compraba, déronme a cambio tres quilos de pan de millo. Fun prá casa máis contenta ca un cuco! </li></ul><ul><li>Outras veces, cando eu tiña moita fome, o pouco que me daban xunto co diñeiro, xa o comía polo camiño, e cando cheghaba á casa, eu, caladiña, non dicía nada, porque senón tiña que repartilo cos meus irmáns, e así era todo para min. </li></ul>
  29. 30. <ul><li>* </li></ul><ul><li>Eu tamén tiña un tío que era falanxista. Era poeta. Tamén escribiu no Heraldo Guardés, un xornal da Guarda, e colaborou na revista Vida Gallega e no xornal El Pueblo de Vigo, e no 1921 emigrou a Sevilla, logo de varios anos de telleira co seu pai. En Sevilla enriqueceu o seu coñecemento e xa en 1932 escribiu un libro de poesía, Lágrimas del corazón. </li></ul><ul><li>A súa morte foi estraña. Morreu autoenvenenándose, xa que foi víctima dunha traizón e calumnia por culpa duns cartos desaparecidos das arcas municipais. </li></ul>
  30. 32. <ul><li>Os novos </li></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>tempos </li></ul></ul></ul></ul></ul>
  31. 33. <ul><li>Eu non critico pra nada a xuventude de aghora,pero o que digho é que todo cambiou muito, por exemplo, antes íamos pró baile as cuatro da tarde e víñamos para casa ás oito, pero aghora saen ás dez ou doce da noite e cheghan ás dúas, tres ou seis da mañán. </li></ul><ul><li>Tamén cambiou a forma de divertirse, antes nós íamos ós bailes, e aghora vós vandes ás discotecas e encerrándeisvos alí. </li></ul><ul><li>Eu non digho que iso non sexa diversión, pero é diferente. Pra min antes era mellor, aínda que non critico o de aghora. </li></ul>
  32. 34. <ul><li>Hoxe en día temos moitas vantaxes, e só vos digho unha cousa, aproveitai o que tendeis, que aghora vivimos coma reis. </li></ul><ul><li>Aghora eu tamén me divirto. Saio á praza é falo cas veciñas, miro a televisión no sofá, o fútbol, que me ghusta muito, vou ver o Novás... Pero tamén me ghustaría facer as festas de antes alghún día. </li></ul><ul><li>Xa centrándonos na política, eu penso que Felipe González foi quen nos axudou a que todo fora mellor, e gracias a el temos o que temos hoxe. </li></ul>
  33. 35. A HISTORIA DE CARMEN
  34. 36. *.-PRESENTACIÓN-.* <ul><li>*NOME:Carmen Baz Alonso </li></ul><ul><li>*IDADE: 77 anos </li></ul>É coñecida no pobo como Carmen a do Lato,familia á que pertence. É unha persoa moi alegre, cantareira e divertida... Vive en San Caetano, cos seus fillos, as súas respectivas parellas e as súas tres netas.
  35. 37. O seu barrio... ...e as súas xentes A pedra do Grelo
  36. 38. A capela de San Caetano
  37. 39. Vellos mariñeiros
  38. 40. Manuel do Canal O tío Chirro O tío MarDomingos
  39. 41. No cruceiro da praza de San Caetano Marina (a forgueira) e Avelino (o mudo)
  40. 43. A tía Piruana O tío Francisco Mauro e a tía Jesusa A tía Antonia
  41. 44. Vellos amigos
  42. 45. cinco compañeiros cun peixe espada no Valladeiro
  43. 46. A súa infancia... ...inolvidable
  44. 47. <ul><li>Eu nunca fun á escola, e ghustaríame ir, pero non pudía porque éramos dez irmáns e tiña que coidar deles, xa que naqueles tempos as nosas nais tíñannos pra atender os fillos, e entre que coidaba deles e traballaba non tiña tempo de ir á escola. </li></ul><ul><li>Hoxe en día aínda nun sei ler nin escribir, o único que sei é o que a miña mente aprendeu agora... </li></ul><ul><li>Nun tiñamos casa onde vivir. </li></ul><ul><li>Eu ós dez anos xa ía pola aldea vender peixe nunha patela. </li></ul>
  45. 48. <ul><li>* Os xoghetes: </li></ul><ul><li>Xoghetes? Eu nunca tiven xoghetes! E na Noche Buena e na Navidad aínda que non tiñamos xoghetes na miña casa era a aleghría máis ghrande que pudía haber, porque como cantabamos muito, con dúas nociñas e catro pasas, había cantarola ata o día. Tampouco tivemos fotos da primeira comunión, porque tampouco había diñeiro para paghalas. </li></ul>
  46. 49. <ul><li>E vestidos? Preghuntándesme polos xoghetes e non polos vestidos? Eu nunca tiven dous vestidos. O único que tiña había que lavalo pola noite e pola mañán cunha plancha de carbón, planchalo ben planchadiño pra ires ghuapa pola tarde. </li></ul>
  47. 50. A vida cotiá...
  48. 51. A súa familia:
  49. 52. Os Latos...pais de Carmen
  50. 53. O traballo: <ul><li>Con dez anos xa ía á aldea e a Goián,andando,a vender peixe cunha patela, pero ó mellor non tiñamos venta e había que vir de volta prá casa sen unha peseta... porque a venta só era unha hora, a hora na que xente saía da misa...E tiñamos que ir ata alá descalzas porque nun había calzado. </li></ul><ul><li>Eu tiña casa pra ir traballar, onde de inverno traballaba dúas tardes á semana e me daban cinco duros, e logho viña o verán e aínda traballaba máis e paghábanme os mesmos cinco duros. </li></ul><ul><li>Traballei tamén coas redes, arrastrándoas, atando, lavándoas... </li></ul>
  51. 54. <ul><li>Cando tiña vinte e tres anos fun servir pra unha casa de dez fillos e ghanaba vinte duros ó mes. </li></ul><ul><li>A nosa vida foi unha miseria. Tiñamos que coller as carqueixes e cepillo e ir freghar polas casas. </li></ul><ul><li>Tamén traballei emporlando o porto da Guarda... </li></ul>
  52. 55. Esta son eu no desfile da Festa do Monte con redes nas mans.
  53. 56. A fame... <ul><li>O único que tiñamos pra comer eran papas, e pra iso só levaban fariña con aghua fervida mais verdura cocida, nin touciño nin unto...E levantábamosnos sen almorzar e a noite íamos prá cama sen cear...Pasei muita fome, muita fome! </li></ul>
  54. 57. <ul><li>Eu tiven unhas tías que marcharon á Arxentina e dunha delas non sei nada, nin se morreu, se aínda vive ...Nada! </li></ul><ul><li>Tamén tiven familiares en Segovia, Barcelona … </li></ul>Emigración:
  55. 58. As festas... as romarías
  56. 59. <ul><li>A festas, nun fun a muitas, só ía ás de por aquí...a San Roque, por exemplo. </li></ul><ul><li>As nosas festas eran cantar e bailar, ai se vos contara todo o das festas, nun vos cabía en dous libros... </li></ul><ul><li>Había aquí na cruzada un home que tocaba a ghaita que era coñecido por todos, “ o tío Lancha ”, e nós con só a súa ghaitiña bailabamos e faciamos unhas festas que eran unha marabilla...O tío Lancha era o ghaiteiro que había, e el por onde andaba sempre había festa... </li></ul>
  57. 60. Canción...A Berberechiña <ul><li>Guardesiña da Cruzada ten coidado coas cebolas,(bis) </li></ul><ul><li>se che pican, se che pican, fóra o demo e non as comas,(bis) </li></ul><ul><li>(retrouso) </li></ul><ul><li>Arrastráche-lo cu polas pallas e fixeches o niño no chan, </li></ul><ul><li>e manchaches a berberechiña que traías lavada do mar, </li></ul><ul><li>que traías lavada do mar, que traías lavada do mar, </li></ul><ul><li>Arrastráche-lo cu polas pallas e fixeches o niño no chan. </li></ul><ul><li>Un rapaz coa súa noiva unha noite no Curuto,(bis) </li></ul><ul><li>nun recuncho moi escuro deulle bicos coma un bruto,(bis) </li></ul><ul><li>/retrouso/ </li></ul><ul><li>Xa se sabe quen de noite se bañaba en Fedorento,(bis) </li></ul><ul><li>era o cura cunha monxa que fuxía do convento,(bis) </li></ul><ul><li>/retrouso/ </li></ul><ul><li>Cando fun o Monte Tegra cunha moza de Almería,(bis) </li></ul><ul><li>ensineillo todo todo que era o que ela quería,(bis) </li></ul><ul><li>/retrouso/ </li></ul>Antonio Alberto. [ grupo Lareira ]
  58. 61. Os mozos: <ul><li>Eu nun quiría os noivos ricos, porque eu era pobre e ó mellor botábanmo en cara... Os mozos nós coñeciámolos oíndollos cantar, ou senón viñan eles sacarnos bailar, pero nos elixíamos, como nun nos conviñera, “media vuelta e pa’ derecha”...Ai! nós tiñamos trucos pra que non se acercaran a nós os que nun quiríamos, e tamén houbo alghúns que quedaron plantados, ai non... </li></ul><ul><li>E mira, o meu home coñecino víndome cantar á porta, eu tiña vinte e catro anos... </li></ul>
  59. 62. O tío Lancha tocando a gaita
  60. 63. Disfrutando cos seus a Festa do Monte
  61. 64. Festa do Monte...o rapaz do sombreiro é seu fillo
  62. 65. A romaría de Santa Tegra
  63. 67. A banda de San Caetano.....A Corea A festa do monte ...
  64. 68. O franquismo... ...lembranzas
  65. 69. A guerra civil: <ul><li>Eu tiña seis anos cando foi da gherra e paseino moi mal. </li></ul><ul><li>A miña abuela tiña dous netos na gherra, e un día cando estaba na ventá da casa, viu como un dos seus netos se poñía enriba dunha pedra, e moi emocionada de ver ó neto que xa daba por morto,resistiu, pero logho mirou ó outro, e xa na ventá, deulle un ataque, e xa non resistiu tanta emoción. Morreu . </li></ul>
  66. 70. <ul><li>Non. Naquela estaba, porque estaba azocada con el. Cando el estaba, había que achantar, porque eu non tiña idea do que era a política nin muito menos. Moitas veces fun cantar á praza do reloxo o “Cara ó Sol”, e logho nós ó cheghar á casa cantabámoslle: </li></ul><ul><li>- Cara ó sol ,coa barrigha vacía… </li></ul>Estabas a favor de Franco?
  67. 71. <ul><li>Fuxidos: </li></ul><ul><li>Na familia da miña avoa houbo fuxidos. Houbo un moi coñecido que estaba casado cunha sobriña da miña avoa: Juan Noia. El tivo que pasar muitas veces a Portughal pra escapar dos falanxistas polas súas ideas, xa que era comunista. </li></ul><ul><li>Nese tempo había que pensar coma eles, senón … </li></ul>
  68. 72. Algunhas anécdotas:
  69. 73. <ul><li>* Eu traballaba pra unha muller limpando na súa casa. A cambio dábame cinco duros, pero ás veces non me paghaba. Acórdome que cando estaba pra casar, prometeume que en vez de pagharme daríame un reghalo de voda. Ó final quedei sen diñeiro e sen reghalo de voda. </li></ul>
  70. 74. <ul><li>* PRA LUCIR OS BICOS, PRA CANTAR OS LATOS, E PRA BAILAR OS MASCATOS * </li></ul><ul><li>Este é un refrán típico da Guarda. </li></ul><ul><li>Os Bicos eran unhas persoas altas e cuns ollos moi bunitos, eran os ghuapos do pobo. </li></ul><ul><li>Os Latos, familia a cal pertenzo eu, é unha familia na que todos cantaban moi ben, eran as mellores voces do pobo, eu diría que as mellores de España. Aínda hoxe son coñecidos por iso. Por exemplo, o famoso Tino Baz pertence ós Latos, é meu sobriño. </li></ul><ul><li>Os Mascatos, eran coñecidos polo ben que bailaban. </li></ul>
  71. 75. Os novos... tempos
  72. 76. <ul><li>Eu creo que agora estamos muito mellor. Pra min a mellor época da miña vida foi a vellez, non dependemos dos fillos pra nada, cando quero ir de viaxe vou, teño unha pensión que me dá pra vivir ben... </li></ul><ul><li>Xa, centrándonos en política, a mellor época pra min foi a de Felipe González, que foi quen nos deu unha pagha,sesenta mil pesetas, porque meu home era enfermo e iso aghradecíase muito... </li></ul>
  73. 77. <ul><li>Eu só vos digho que ánimo, traballar, non quededes cos brazos cruzados, agharrande ben as letras e non queirais ser estropallos de naide. </li></ul><ul><li>Ser persoas e tratándevos ben uns ós outros que é o mais bunito que pode haber nesta vida. </li></ul>
  74. 78. Conclusión do traballo: <ul><li>Foi un traballo moi interesante, xa que os nosos avós, avoas neste caso, gardan un tesouro que se non fose por este traballo quizais non descubriríamos nunca. </li></ul><ul><li>As dúas se puxeron moi nerviosas no momento da entrevista, e ata en momentos se lles saltaron as bágoas da emoción de recordar os momentos tan duros que viviron. </li></ul>

×