A maioría das imaxes foron descargadas de sitios de Internet. Se cres que algunha está protexida, avísanos para retirala. Grazas As viaxes de Ismaíl

Hai moitos anos, case no tempo dos soños, Ismaíl vivía feliz nalgún lugar de Asia...

Había montes e ríos de augas cristalinas.

E tamén había fontes e árbores misteriosas. Pero un mal día...

Un mal día todo o seu mundo desapareceu.

E a paisaxe encheuse de ruínas e de areas.

A xente miúda comezou a emigrar. Entón, Ismaíl buscou o camiño do final da Terra.

Por iso estivo en moitos lugares fabulosos.

E viviu algún tempo na cidade de Estambul.

Na súa viaxe atravesou aldeas solitarias...

Pero Ismaíl seguiu o seu camiño, pois quería atopar o final do mundo.

Cando chegou a Exipto, en África, bañouse nas augas azuis do río Nilo.

Despois descubriu as tres famosas pirámides.

E adentrouse nas areas do deserto do Sahara.

E descansou varios anos nalgúns dos seus fermosos oasis.

Por fin chegou a España, e dirixiuse a un lugar de nome...

GALICIA

En Santiago, xunto á súa catedral, tocou as pedras antigas daquel lugar.

Ismaíl pensaba que o final da Terra estaba nas pedras da costa da Morte.

E así alcanzou a punta de Fisterra, o límite do noso mundo.

Ismaíl sentiuse tan ben acollido que acordou vivir naquela zona.

Os nenos de Malpica de Bergantiños contáronlle moitas historias marabillosas.

Nesa vila fixo bos amigos, e pasou con eles uns anos moi bonitos.

Pero no colexio Milladoiro, onde vivía, sentiu outra vez o desexo de viaxar...

Un día deixou Malpica algo triste. Mais, na ría do Burgo, en Culleredo, animouse.

Unha porta do colexio Isaac Díaz Pardo estaba aberta. Con disimulo, entrou...

Nunha parede había un mural fantástico: un mar azul, palmeiras e barcos de piratas.

Tamén encontrou moita xenerosidade nos nenos e nenas daquel colexio.

Así foi, e recollía moitas sorpresas: contos e poemas, debuxos e moedas de ouro.

Ademais, coñeceu a outros seres da súa especie. E alí decidiu quedar...

Ao final, Ismaíl tivo un pequeno soño.

Soñou que talvez acabara a súa longa viaxe, porque de novo sentía que era feliz...

FIN