• Share
  • Email
  • Embed
  • Like
  • Save
  • Private Content
Hoofdstuk 6
 

Hoofdstuk 6

on

  • 388 views

 

Statistics

Views

Total Views
388
Views on SlideShare
388
Embed Views
0

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

0 Embeds 0

No embeds

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as OpenOffice

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

    Hoofdstuk 6 Hoofdstuk 6 Presentation Transcript

    • Hoofdstuk 6: Door donkere Straten Luciano zucht, slapen kan hij niet. Hij kijkt om zich heen. Hij hoort zijn vader en Silvia naar hun slaapkamer gaan, hoe Falco door een lakei in zijn bedje word gelegd, en hij hoort zijn eigen regelmatige ademhaling. Hij gaat verliggen, en kijkt naar het plafond. Een vlieg zoemt door zijn kamer en gaat op de kandelaar zitten.
    • Luciano staat op, hij loopt naar zijn kleerkast en trekt er zijn kleren uit. Hij kleed zich razendsnel aan. Hij loopt voorzichtig over de houten vloer. In de gang legt hij zijn oor tegen de deur van Falco hij hoort de rustige ademhaling van zijn broertje. In de slaapkamer van Thomasso en Silvia hoort hij alleen het zachte gesnurk van zijn vader.
    • Hij loopt op zijn tenen naar de werkkamer van zijn vader. Hij gaat op de stoel van zijn vader zitten en maakt het laatje van zijn bureau open. Hij haalt er een paar rollen perkament uit. Luciano herkent het krullerige schuine handschrift van zijn moeder. Hij bladert door de stapel papier, maar leest niet. Als hij beter kijkt, ziet hij dat het liefdebrieven zijn.
    • Luciano glimlacht. De liefdebrieven van zijn moeder aan zijn vader toen ze nog niet getrouwd waren. Hij pakt de bovenste brief en laat zijn ogen over de regels rollen. Aan het einde van de brief moet hij even slikken. Hij knippert een paar keer met zijn ogen. Dan glimlacht hij. Hij leest een paar andere brieven.
    • Na een tijdje heeft hij alle brieven gelezen. Zijn moeder beschreef hoe hij zich voelde. Zo verliefd, zo'n blij gevoel van binnen, de lieve woordjes die hij al de hele dag tegen Lucia wil schrijven heeft zijn moeder in de brief geschreven. Hij leest de woorden nog een keer over, dan rolt hij het perkament weer op en stopt ze in de la.
    • Hij kijkt naar buiten. De maan schijnt, maar verder is het donker. Wat zou Lucia aan het doen zijn? Zou ze liggen slapen? Luciano lacht. Wat zal ze mooi zijn als ze slaapt, haar bruine ogen gesloten. Een zachte ademhaling, een lieve onschuldige Lucia. Hij glimlacht, hoe ziet hij er eigenlijk uit als hij slaapt...
    • Hij lacht en loopt de studeerkamer van zijn vader uit. Als hij de gietijzeren trap afloopt komt hij in de hal. Luciano gaat naar de zitkamer. Hij gaat even op het kleine bankje zitten en kijkt de kamer rond. Er branden nog een paar kaarsen. Voor de rest is het donker. Net als buiten, hij glimlacht en geniet even van de stilte.
    • Dan komt er een plan in zijn hoofd. Het is een moeilijk plan, en hij zal op tijd terug moeten zijn. Maar dat heeft hij er wel voor over. Luciano kijkt om zich heen. De muren lijken zijn kan top te komen. Hij loopt naar buiten. De koele lucht in, hij neemt een paar happen lucht. En lijkt zichzelf terug te vinden.
    • Hij kijkt naar de sterrenhemel, en gaat op de stoep voor zijn huis liggen. Hij kijkt naar de sterren die in de lucht twinkelen. 'Ik weet dat je daar bent moeder! Je zit daar ergens, hopelijk bescherm je me en kijk je naar me daarboven. Ik hou van je, maar dat wist je al. Je moet weten dat ik je nooit kwijt wilde mama.'
    • Ik heb zo hard gehuild, toen je weg was. Ik heb het papa nooit vergeven dat hij met Silvia trouwde, tot vandaag. Ik heb met hem gepraat en hij heeft verteld dat hij je nooit vergeten is. En ik jou natuurlijk ook niet.' Luciano haalt adem. 'Mama, hopelijk let je ook een beetje op Falco, hij is je zoontje niet, maar wel dat van papa en die zou het niet aankunnen als Falco iets overkomt.'
    • Een ster twinkelt op de moment net iets harder. Luciano glimlacht. Dan staat hij op en klopt het gras van zijn broek. Het water van de rivier ruist, en hij ziet licht branden in een van de kroegen op het plein. Hij lacht, een dronkenman loopt wankel door de straat. Luciano staat op en loopt verder. In een van de steegjes, gaat hij even tegen de muur zitten.
    • Een man loopt door de straten. Zijn zakken rinkelen van het goud dat erin zit. Luciano kent hem wel. Dat is een van de leden van de bank, die brengt het geld wat hij net opgehaald heeft weg. De man glimlacht als hij hem ziet. 'Wat doet u hier nog zo laat op straat, signor Rossi?' vraagt de man.
    • 'Wandelen, en u?' De man grinnikt. 'Mijn werk. Ik moet dit afleveren bij de bank en dan kan ik naar huis.' zegt hij. 'Uw vrouw wacht zeker op u?' vraagt Luciano terwijl hij de man een hand geeft. 'Nee hoor, er is nog geen vrouw ik ga over twee maanden trouwen!' zegt de man. 'Veel geluk zegt Luciano. 'Dankjewel.' antwoord de man.
    • Met die woorden loopt hij de straat uit. Luciano kijkt hem aan, verbijsterd dat de man hem zomaar vertelde dat hij gaat trouwen. Hij grinnikt, en staat dan op. Hij loopt op zijn tenen door de straten. Een harde stem schalt door de stad. Hij heeft geen idee waar Lucia woont.
    • Hij loopt verder, zijn voetstappen komen hard aan op de steentjes van de straat. Hij heeft zijn vader vaak over het grote palazzo van de familie Nucci horen vertellen, alleen heeft hij niet verteld waar het staat. Hij staat even stil terwijl hij fantaseert over het huis van de familie Nucci. Zijn vader heeft verteld over het grote bordes, met azuurblauwe stenen.
    • En de grote marmeren hal, met twee trappen. Luciano loopt verder door de straten. Dan ziet hij een meisje in een grijze jurk. Een schort en een lange vlecht. Haar ogen blinken. Hij ziet dat ze schrikt als hij haar kant op kijkt. Hij ziet dat ze valt.
    • Hij loopt steeds meer naar haar kant. Dan kruisen hun blikken. Een flits van herkenning flitst door hem heen. 'Lucia?' vraagt hij.
    • Tot de volgende! Tot de volgende update, bedankt voor het lezen;) Xx Moos