เพชรพระอุมา เล่มที่ 01 ตอน ไพรมหากาฬ

129,775 views

Published on

เพชรพระอุมา เล่มที่ 01 ตอน ไพรมหากาฬ

  1. 1. 1[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  2. 2. 2 1 จิ๊ปดอจดขนาดใหญหลายคันเคลื่อนผานประตูเหล็กมหึมา ที่เปดกวางออกหมดทั้งไวลดไลฟเขามาอยางแชมชาเรียงกันมาเปนขบวน เสียงเครืองยนตท่กระหึ่มอยูในเกียรต่ําขณะที่ชะลอ ่ ีผานชองประตูเขามา เสียงตะโกนทักทายและสรรพสําเนียงแหงการโกลาหลอลหมานวุนวาย อันเปนธรรมดาของทุกครั้งที่การขนสัตวปามาถึง ดังปะปนกันฟงไมไดศพท พวกคนงานนับสิบภายใน ัสถานที่นั้นวิงกันคึกคักออกมาตอนรับ เตรียมการลําเลียงขนถายสัตวปานานาชนิดที่บรรจุอยูในกรง ่หรือมิฉะนั้นก็หีบลังลงจากรถ มันเปนสถานีกักสัตว เพื่อเตรียมตอออกนอกประเทศที่ใหญโตและทันสมัยที่สุด ตั้งอยูในเนื้อทีไมต่ํากวา 15 ไร ภายในกําแพงคอนกรีตแข็งแรงกั้นรอบ สถานที่ทําการของบริษัท เปน ่อาคารทันสมัยตั้งอยูในใจกลางบริเวณซึ่งแวดลอมไปดวยกรงขังสัตวทกชนิด นับตั้งแตกรงนกเล็กๆ ุขึ้นไปจนกระทั่งเพนียดชาง เกือบจะเปนสวนสัตวยอยๆ ตั้งอยูในระหวางครึ่งทางของอารยธรรมแหงเมืองหลวง และความเปลาเปลี่ยวปาเถือนของดงดิบ ่ ชายในชุดสีกากี ผูนั่งกึ่งโหนอยูในตอนหนาของรถบรรทุกคันแรกซึ่งผานประตูเขามา ทิ้งตัวลงจากรถ เลี่ยงมายืนใตรมจามจุรีใหญใกลซุมประตู ถอดหมวกปกใหญคาดแถบดวยหนังเสือดาวออกตบกับขา ฝุนกระจายฟุง ควักบุหรี่ออกมาจุดสูบ ตาสีน้ําตาลหรี่มองดูรถบรรทุกที่ทยอยผานประตูเขามาทีละคันเหลานัน นานๆ ทีกตะโกนสั่งงานกับคนขับสักคํา ้ ็ ในหองรับแขกสุดหรูหราบนตึกที่ทําการ อําพล พลากร ผูอํานวยการบริษัท ‘ไทยไวดดไลฟ’ ผละจากการสนทนา เดินไปดึงสายมูลี่อลูมิเนียมใหกระดกเปดขึ้น มองฝาหนาตางกระจกลงไปแลวบุยปาก  “นั่นไงครับ เขามาแลว” ผูเปนแขกทั้งสามคน สุภาพบุรุษวัยฉกรรจสอง และสุภาพสตรีสาวหนึ่ง ลุกขึ้นจากโซฟาชุดรับแขกโดยเร็ว เดินไปที่หนาตางบานนั้น พุงสายตาจับไปยังเปาหมายเบื้องลาง ระยะหางประมาณ 150 เมตรเปนตาเดียว “ยืนอยูขางประตูนั่นนะหรือครับ?” ผูเอยถามเปนคนแรก เปนบุรุษรางสูงใหญ ผิวขาวคางเหลี่ยม มีเสนหนวดกันเรียวอยูเหนือริมฝปาก สงางามเยือกเย็น “ครับ! นั่นแหละ คนที่คุณชายกําลังตองการพบ” ผูอํานวยการบริษัท ‘ไทนไวลดไลฟ’ ตอบอยางสุภาพ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  3. 3. 3 อีกบุรษหนึ่ง ซึ่งยืนมองอยูขางๆ ผิวปากหวือ ลักษณะของเขาเปนคนแจมใส อารมณรื่น ุ เริงอยูเปนนิจ ล่ําสันแข็งแรงตามแบบฉบับของชายชาตรีคนหนึ่ง “พับผาซิ ผมรูสึกจะชอบเขาเสียแลว ทั้งๆ ที่เห็นปบเดียวระยะไกลๆ อยางนี”้ หญิงสาวรางโปรง ประพิมพประพายคลายบุรุษคนแรกแตทรงใบหนารูปไข ตาใหญทั้งคูคมกริบ เปนประกายแวววามอยูเปนนิจ ในขณะนี้หลอนไมไดมองจับที่ภาพนันดวยตาเปลาธรรมดา ้เหมือนคนอื่นๆ หากแตใชกลองสองทางไกลอันกะทัดรัดปรับเลนสจับนิ่งอยูที่นน หลอนยิ้มออกมา ั่นิดๆ พรอมกับยักไหล เมื่อเลนสของกลองใหภาพที่แจมใสถนัดขึ้นประหนึ่งวาเปาหมายยืนหางอยูเบื้องหนาในระยะแคเอื้อม “กิตติศัพทชื่อเสียงของเขา ดูจะคานกันมากกับรูปรางลักษณะที่เห็นอยูในขณะนี” ้ หลอนพูดเสียงใส พรอมกับหัวเราะออกมาเบาๆ “ฉันนึกหลับตาวาดภาพเปนครั้งแรกวา เขาควรจะอยูในวัยสัก 40 ขึ้นไป รูปรางสักขนาด6 ฟุต เปนอยางนอย แตมันตรงขามไปหมด ตัวเขาเล็กนิดเดียว สูงเห็นจะไมเกิน 5 ฟุต 7 นิ้วเปนอยางมาก ผอมเกร็ง ฉันไมชอบหนาเหียมๆ ที่ไมมีรอยยิ้มของเขาเสียเลย นี่นะเหรอ รพินทร ไพร ้วัลย จอมพรานชื่อกองที่เราจะกําลังจะตองพึ่งเขา” “ตัวเขาเล็กก็จริงครับคุณหญิง แตไมวาจะเปนฝมือหรือน้าใจ บุรุษนีย่งใหญนัก ยิ่งกวานั้น ํ ้ิยังเปนสุภาพบุรุษเต็มตัว เขาเปนลูกผูชายจริงๆ ชนิดที่จะหาไดไมงายนัก ผมจะใหคนไปเชิญเขาขึ้นมาเดี๋ยวนี”้ รพินทร ไพรวัลย ดีดกนบุหรี่ลงไปขยี้ดบดวยปลายรองเทาที่หนาทึบไปดวยฝุนของเขา ัเมื่อรถคันสุดทายผานประตูเขาหมดขบวน ควักผาขนหนูขึ้นมาเช็ดเหงื่อตามลําคอ พรอมกับเปาลมพรูออกทางปากเหมือนจะขับไลความรอนอบอาวของแดดบายกลางเดือนมีนาคม นายประเสริฐ ผูจัดการสถานีกักสัตวก็เดินฝากลุมอันทํางานอยูวนวายของพวกคนงาน ุพื้นเมืองเขามาอยางรีบรอน สงเสียงรองทักยิ้มแยมลวงหนาเขามา กอนที่จะถึงตัวอยางคุนเคยรพินทรยิ้มและทักทายตอบ “มายืนอยูตรงนี้เองนะหรือครับ คุณรพินทร ทานผูอํานวยการใหผมมาเชิญคุณขึ้นไปบนบริษัทหนอย” “ครับ เดี๋ยวผมจะขึ้นไป ผมเพิ่งมาถึง มันรอนเหลือเกิน จะดูคนงานขนลําเลียงเจาพวกนัน ้ลงหนอย อะไรก็ไมสาคัญเทากับเจาแรดตัวนั้น เรากําลังรีบ การตอกรงรูสึกวาจะบอบบางไปหนอย ํถาลําเลียงไมดี กรงมันอาจแตก แลวมันก็จะวุนวายกันใหญ”  เขาพูดดวยน้ําเสียงเบาต่ําอันเปนนิสัย ตามองจับไปยังการขนลําเลียงในขณะนี้ “เที่ยวนี้รูสึกวาจะคึกคักมากนะครับ ตั้งเจ็ดคันรถ เปนไงไดครบจํานวนตามออเดอรหรือเปลา?”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  4. 4. 4 ทั้งสองยืนพูดกันอยูทามกลางเสียงเอะอะเอิกเกริกของคนงานพื้นเมือง ซึ่งกําลังทํางานกันอยู ระคนไปกับเสียงรองคํารามของสิงสาราสัตวรอบดาน “ขาดอยูอยางเดียวคือลิง เทียวนีเ้ ราไดมาเพียงพันสองรอยกวาตัวเทานั้น ยังขาดอยูอีกตั้ง ่ ครึ่ง ไมรูมันเปนยังไง แลงคราวนี้มันยกฝูงยายถิ่นกันไปหมด แตพวกสัตวใหญดูเหมือนจะเกินกวาที่ผมเอง หรือคุณอําพลคาดไวแตแรกเสียดวยซ้ํา นอกจากเจาแรดน้ําหนักตัวสองตันกวา ที่เราฟลุกไดมาเหมือนฝน ผมยังมีลูกกระทิงมาฝากเปนของขวัญคุณอําพลอีกตัวหนึ่ง ลายพาดกลอน 2 เสือดาว 5 ไอดําอีก 3 โดยเฉพาะเสือดํา ถาคุณกับคุณอําพลเห็นแลวจะตกตะลึงทีเดียว ผมก็ยอมรับวาไมเคยเห็นเสือดําตัวไหนใหญเทาไอตัวนี้มากอน นองๆ ไอลายทีเดียว มิหนําซ้ํายังเปนเสืออายุกําลังฉกรรจเต็มที่ ไมมรอยตําหนิเสียโฉมแมแตนิดเดียว สวนสัตวอนๆ ก็ตรงตามลิสตที่ผมสงมาให ี ื่ลวงหนาแลวทุกอยาง” “เที่ยวนี้คุณเห็นจะกระเปาหนักไปนาน” นายประเสริฐพูดปนหัวเราะ รพินทร ไพรวัลย ยักไหล “แตเที่ยวนี้ผมลงทุนไปแยะ นอกจากเงินทุนคาใชจาย ความเหนื่อยยากจนแทบจะเอาชีวิตตนเองไมรอดแลว ผมยังเสียพรานพืนเมืองมือดีที่ทํางานกับผมมาแตไหนแตไรไปอีกสองคน คน ้หนึ่งเหลวเละไปทั้งตัวเพราะเจาแรดตัวนัน สวนอีกคนหนึ่ง มีหวังพิการไปตลอดชีวิต คุณประเสริฐ ้คิดวาคุมกันเหรอสําหรับเงินที่ผมจะไดรับในครั้งนี้ วาแต...คุณอําพลกําลังทําอะไรอยู?”  “อยูในหองรับแขกสวนตัว บนตึกอํานวยการครับ มีแขกอยูดวยสามคน มาดวยรถ สวนตัวจากกรุงเทพ ถึงที่นี่กอนเที่ยงเล็กนอย รูสึกวาจะเปนพวกคนใหญคนโต และมีความสนิทสนมคุนเคยกับผูอํานวยการมากอนอยางดี ขณะนีกําลังสนทนากันอยู เปนชายหนุมสองคน ผูหญิง ้สาวอีกคนหนึง ผมเองก็ไมเคยเห็นมากอน พอคุณมาถึง ผูอํานวยการใชใหผมมาตามคุณขึ้นไปนี่ ่แหละครับ” เขาพยักหนาไมไดสนใจอะไรกับคําบอกเลาของนายประเสริฐผูจัดการนัก บอกวา “เอาละครับ คุณไปเรียนคุณอําพลเถอะวา อีกสักประเดียวผมจะขึ้นไป จัดการอะไรทางนี้ ๋ใหเรียบรอยเสียกอน” ผูจดการผละไป รพินทรเดินแยกไปบงการควบคุมพวกคนงานที่กําลังลําเลียงกรงสัตวอยู ัอยางเกรียวกราวเอิกเกริกในขณะนี้ สัตวใหญอันตราย ถูกลําเลียงลงจากรถบรรทุกอยางระมัดระวังตามลําดับ บางชนิดก็ถูกขนไปปลอยไวในกรงเหล็กของสถานีกักสัตวอันเตรียมไวกอนแลว บางชนิดก็คงใหอยูในกรงไมที่ใชบรรจุมาโดยพักไวชวคราวกอน มันเปนงานที่ไมใชทํากันไดอยางสะดวกงายดายนัก ั่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  5. 5. 5 ขณะนี้ กรงไมขนาดใหญที่ตีฝาทึบลักษณะเหมือนลัง อันบรรจุเจาเสือดําตัวเขื่องที่สุดกําลังถูกพวกคนงานสี่หาคนชวยกันผลักเลือนมายังบริเวณสวนบรรทุกตอนทายของรถ ซึ่งมีไม ่กระดานขนาดใหญสองแผนทอดเปนสะพานสําหรับใชชะลอเลื่อนลงมาทางนั้น เสียงเจาปาแผดคํารามกองอยูในกรงทึบอยางเกรี้ยวกราด ระคนไปกับเสียงเฮละโลโหระพาของเจาพวกคนงาน พื้นเมือง ที่ชวยกันเข็นเลื่อนอยูในขณะนี้ ดูเปนที่สนุกสนาน รพินทรขมวดคิ้วอยางหงุดหงิด สาวเทาจากรถบรรทุกอีกคันหนึ่ง เดินตรงเขามาโดยเร็วพรอมกับรองตะโกนเตือนความสนุกสนานคึกคะนองของคนงานพื้นเมืองเหลานั้น การสงเสียงเอะอะเลนกันไปพลางของเจาพวกนั้น เทากับยัวยุใหเจาปาบังเกิดความตื่นเตนดุราย และสําแดงฤทธิ์ ่ดิ้นรน พยายามจะแหกกรงออกมาใหได แทนที่จะสงบลง เขาเดินกลับมายังไมทันจะถึงที่นั้น พวกคนงานก็ผลักกรงเสือดํามาถึงไมสองแผนที่ทอดเปนสะพาน แลวชวยกันพยุงยกลังขึ้นวางบนไม เพื่อจะใหไหลเลื่อนลงไปยังพื้นเบื้องลาง จะเปนเพราะเจาพวกนั้นมัวแตระเริงเลนกันเห็นเปนของสนุก หรือจะเปนเพราะความสะเพราขาดระมัดระวังของคนงานอีกสามคน ที่คอยยืนรับอยูเบื้องลางอยางใดอยางหนึ่งไมทราบไดปรากฏวาไมกระดานแผนหนึ่งที่วางคานอยูระหวางทายรถกับพื้นดิน ถูกไถลเลื่อนแตะติดกับขอบทายในตอนบรรทุกของรถอยูเพียงหมิ่นเหมนิดเดียวเทานั้น และสายตาของรพินทรก็เหลือบไปเห็นเขาพอดี “เฮย! ระวังสะพานไมแผนนัน” ้ เขารองตะโกนออกมาสุดเสียง ชาไปเสียแลว เสียงรองเตือนของเขายังไมทนจะขาดคํา กรงใหญบรรจุเสือดํา ซึ่งบัดนีถูก ั ้ยกขึ้นมาวางอยูบนไมกระดานทั้งสองแผน เตรียมที่จะโรยเชือกตาม เพือใหคอยๆ เลือนลงไปสูพื้น ่ ่ก็พลันหลนวูบลงมาอยางกะทันหันทั้งกรง เพราะไมกระดานแผนที่วางอยูอยางหมิ่นเหมอันนั้นรอดพนออกจากการพาดติดอยูกับขอบรถ กรงที่ประกอบขึ้นดวยไมหยาบๆ ตีไวไมแนนหนาอะไรนักกระทบกับพื้นเบื้องลางโดยแรงดังสนั่น สวนหนึงแตกหักออกในทันทีนั้น พรอมกับเสียงแผดคํารามกึกกองของเจาปา ่ทามกลางความตะลึงพรึงเพริดของคนงานทุกคน เสือดําขนาดมหึมา ดิ้นรนตะกุยตะกายอยางดุรายเมื่อเห็นชองแหงอิสรภาพ และในพริบตา มันก็เผนพรวดออกมาได โจนเขาใสคนงานที่ยืนตะลึงขวางหนาอยูใกลที่สุด ดวยสัญชาตญาณตื่นเตนหนีภยมากกวาทีจะคิดทําราย ชายผูนั้นรองแหลมออกมาสุดเสียง ลมครืนลงดิ้น ั ่ พราดอยูกับพืน ใบหนาถูกอุงเล็บตะปบยับเยินไปทั้งแถบ ลูกตาหลุดหายไปขางหนึ่งเลือดสาด ้  เจาเสือดําพุงปราดเขาใสคนตอๆ ไป เทาที่ทิศทางแหงการเผนทะยานของมันจะผานไปได แตกกระจัดกระจายเลือดสาดไปตามๆ กัน ทามกลางเสียงรองโวยวายเอ็ดอึงอยางตื่นตระหนกของคนงานผูประสบเหตุทงหลาย โกลาหลไปตลอดทั้งบริเวณสถานีกักสัตว ั้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  6. 6. 6 ทุกคนเผนหนีหลบเขาหาที่ซอนอยางไมคิดชีวิต พรอมทั้งตะโกนบอกกันไมไดศพท ั “เฮย! เสือหลุด! ชิบหายใหญแลว ไอดําหลุดโวย ระวัง!!” รพินทร ไพรวัลย ไดสติในพริบตานั้น เจาปาพุงลิ่วผานคนงานที่วิ่งหลบกันอยูจาละหวั่น ในขณะนี้ มายังเขาอยางรวดเร็ว จอมพรานกระโจนวูบเขาหลบหนาหมอของรถบรรทุก มันเผนผานหนาเขาไปอยางหวุดหวิด แลววิ่งเตลิดสงเสียงคํารามตรงไปยังบริเวณอันสลับซับซอนของกรงสัตวอื่นๆ ซึ่งบัดนี้พากันสงเสียงรองคํารามกันขึ้นลั่นไปหมดเพราะความแตกตื่น เขาหันไปตะโกนสั่งยามหนาประตู ใหรีบปดประตูกรงเหล็กลงโดยเร็ว ปองกันไมใหเจาเสือกรงแตกหลุดออกไปพนจากบริเวณได ในขณะเดียวกันก็ตะโกนบอกใหคนงานทั้งหลายเรงหลบเขาไปที่ตกอํานวยการ ึ ทุกคนวิ่งกันวุนชุลมุนไปหมด หลายตอหลายคนไดรับบาดเจ็บจากเขี้ยวเล็บของพยัคฆ ราย แตไมมใครถึงกับเสียชีวิตในขณะนี้ เพราะมันกําลังตื่น ไมไดมงที่จะประหัตประหารขย้ําใคร ี ุโดยเฉพาะ นอกจากใครอยูใกลกีดขวางหนาก็ตบกันผานไปชั่วขณะเทานั้น หลายตอหลายคนควาปนวิ่งกันออกมา และระดมยิงกันสนั่น ถูกที่ไมสําคัญ ไมสามารถจะหยุดยั้งมันไวได นอกจากจะเปนการยัวยุ ทวีใหมันเพิมความดุรายขึนอีกอยางบอกไมถูก การยิง ่ ่ ้ไมสามารถจะยิงไดถนัดนัก เพราะกลุมคนงานเองที่วิ่งหนีแตกตื่นกระจัดกระจายอยูในขณะนี้ รวมทั้งสัตวอนๆ ที่อยูในกรง อันอาจจะโดนลูกหลง เกิดความเสียหายขึ้นได และปนที่คนงานใช ื่เหลานั้นก็ลวนเปนปนลูกซอง แตละคนก็ยงดวยความตืนเตนตกใจไมไดสติ  ิ ่ รพินทรยืนโคลงหัว สบถสาบานพึมพําอยูในลําคอ เขาไมรูที่จะตัดสินใจอยางไรถูก จะรองหามพวกคนงานที่กําลังถือปนกันกะเลอกะลาพวกนัน ก็ดูเหมือนจะไมไดผลเสียแลว ้ ทันใดนั้น นายประเสริฐผูจัดการ ก็วิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากตึกอํานวยการ รอง ตะโกนบอกพวกคนงานเสียงหลง “เฮย! หยุดยิง! ทุกคนไมตองยิง ประเดี๋ยวถูกกันเองตายโหงไปเทานัน พวกเอ็งหลบไปให ้หมด” พวกนั้นจึงพากันวิ่งหนี หลบเขาไปที่ตึกอํานวยการหมดสิ้น ผูจัดการก็วิ่งหนาเริดมาที่เขา ซึ่งในขณะนีดูเหมือนจะเปนคนเดียว ที่ยนอยูในที่โลงกลาง ้ ืบริเวณสถานีกกสัตวใกลกับรถที่จอดอยู รองบอกลําล่ําลําลัก ั “คุณรพินทรจดการกับไอดํานั่นเถิดครัว ชิบหายใหญแลว” ั “จะใหผมจัดการยังไง?” เขาถามขรึมๆ “ผูอํานวยการบอกใหคณยิงทิ้งเลยครับ เร็วเขาเถอะ ประเดี๋ยวไมใครก็ใครก็ถูกขย้ําตาย ุบางเทานั้น เลือดสาดกันไปเปนระนาวแลว”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  7. 7. 7 นายประเสริฐพูดลิ้นพันกันอยูเชนนัน หนาซีด ตาเหลือก ้ จอมพรานหัวเราะหึๆ อยูในลําคอ “คนงานของคุณนี่ไมไหวเลยจริงๆ คุณประเสริฐ ขนาดผมคุมใหเขาทํางานอยูอยางใกลชิดแลวแทๆ ทําอะไรเปนเลนกันไปหมด อาปากเตือนยังไมทนจะขาดคําเลย ก็เกิดเรื่องยุงขึ้น ัเสียแลว เสือดําตัวนี้เปนตัวขนาดงามที่สุด บอกตรงๆ ผมอยากจะจับเปน” “โอ! ไมไดหรอกครับ ชิบหายแน ถาคุณขืนมัวแตคิดจะจับเปนอยู ยิงเถอะครับผูอํานวยการก็สั่งอยางนั้น” “ผมไมรับผิดชอบนะ สําหรับไอดําตัวนี้ เพราะมันมาหลุดอยูในสถานีกกสัตวของคุณ ยิง ัก็ได แตบอกเสียกอนวาจะมาหักราคาเอากับผมไมได” “แนนอนครับ ไมตองกังกลเลยในขอนั้น ความผิดมันอยูที่บริษัทของเราเอง”  ผูจัดการบอกเร็วปรื๋อ รพินทร ไพรวัลย สั่นศีรษะชาๆ อีกครั้ง ชะโงกเขาไปในรถ ควา 30-06 ออกมา แลวเหนียวแขนผูจดการสถานีกักสัตว ผลักรุนใหเขาไปนั่งอยูในรถ ่ ั  “อยูในนันแหละ อยาออกมา จนกวาจะเรียบรอย” ้ วาแลวเขาก็ลวงมือลงไปในกระเปายามของเสื้อลาสัตวที่สวมอยู หยิบลูกซิลเวอรทิปออกมา กระชากลูกเลื่อนออก ยัดลูกปนเขาไปในรังเพลิงนัดเดียว กระแทกลูกเลื่อนปดแลวเดินดุมๆตามรอยของเจาดํา ซึ่งเห็นมันเผนหายไปทางกรงสัตวที่ขงไวเกาๆ ดานซายของบริเวณ ั สายตาทั้งหมดจับนิ่งมายังรางของจอมพรานเปนตาเดียว ดวยใจอันสั่นระทึก รวมทั้งผูอํานวยการบริษัท และผูเปนแขกอีกสามคน ซึ่งมองเห็นเหตุการณทุกสิ่งทุกอยางตั้งแตตน ทางหนาตางกระจกบานนั้นดวยความตื่นเตน สายตาอันคมกริบเฉียบไวของเขา เริ่มกวาดอยางระมัดระวังไปรอบดาน เมื่อตนเองเดินชาๆ อยูในระหวางกรงนกเงือกภายใตเงาของตนทองหลางใหญใกลซุมขอยทึบ แลวชะงักนิ่งประสาทตื่นพรอมเมื่อไดยินเสียงคํารนกองออกมาจากซุมขอยนั้น ฝูงนกเงือกในกรงตาขายขนาด ใหญ พากันแตกตื่นสงเสียงรองและบินกันพึ่บพั่บ มองลอดกรงตาขายทะลุไปยังซุมขอยตรงขามเห็นตาเขียวปด ปากแดงฉานที่อาแสยะ และกรงเขียวขาว ไอดํานอนหมอบอยูทนน กําลังเลียแผล ้ ี่ ั่จากกระสุนลูกซองซึ่งฝงอยูที่ตะโพก อันเกิดจากการยิงอยางสงเดชของพวกคนงาน เขาตวัดไรเฟลขึ้นอยางใจเย็น ตาจับอยูที่เปาหมายอันมีระยะหางประมาณไมเกิน 10 เมตรโดยมีกรงนกเงือกกั้นกลาง ไอดําเผนพรวดพราดขึนโดยเร็ว กระโจนไตตะกุยตะกายขึ้นไปบนตน ้ฉําฉา พอถึงคาคบ ก็หมอบตัวทําหูลู อาปากแสยะเขี้ยวมาทางเขา พรอมดวยดวงตาอันลุกจาดุราย และพริบตานันเอง มันก็เผนพรวดสยายเล็บพุงลงมาใสอยางดุเดือด โดยขามหลังกรงนก ้เงือกลงมา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  8. 8. 8 รพินทรวาดลํากลองปนตาม ในขณะที่มันตะกายขึ้นไปบนตนฉําฉา แลวมันก็เผนเขาใส 30-06 ก็แผดระเบิดกึกกองไปทั่ว เปนการยิงสวนในระยะเผาขน! รางของเสือดําขนาดใหญ ปะทะรางของจอมพรานโดยแรง เขาลมกระแทกลงไปเบื้องหลัง ปนหลุดจากมือกระเด็น สวนเสือรายมวนตัวสั่นริกๆ อยูกบที่ตรงนั้น มีแตสวนหางยาว ัเทานั้นที่แกวงวาดไปมาอยูสองสามครั้ง แลวก็สงบนิ่ง ผูจัดการของสถานที่ และคนงานทั้งหลาย พากันวิ่งพรูเขามา เปนเวลาเดียวกับที่รพินทรลุกขึ้นยืนชาๆ เดินมายืนโคลงศีรษะอยางสุดเสียดาย อยูทซากของไอดํารายกาจตัวนัน ี่ ้ กระสุน 30-06 เจาะแสกหนาของมันทะลุเลยออกต่ํากวาตนคอเล็กนอย! บนหองผูอํานวยการที่หนาตางกระจก ทุกคนผอนลมหายใจที่สะกดกลั้นไวออกมาอยางโลงอก “จริงของคุณอําพล” หนึ่งในสองของสุภาพบุรุษผูเปนแขกครางออกมา “ตัวเขาเล็กก็จริง แตฝมือและน้ําใจไมเล็กเลย ผมเองเคยยิงเสือมาสองครั้ง บอกตรงๆ วา ขณะทียิงมือสั่นเปนเจาเขา ทั้งๆ ที่ผมก็บอกกับตัวเองวาในบรรดาคนกลาทั้งหลายแลว ผมเปนคน ่หนึ่งในจํานวนนั้น เวลายิงก็เปนเวลาที่นงอยูบนหาง แตถาจะใหรางวัลผมสักแสน ใหผมเดินถือปน ั่เขาไปยิงเสือซึ่งๆ หนาอยางนี้ละก็ เห็นจะไมรับประทาน” “ผมชอบการยิงสวนในระยะประชิดของเขาจริงๆ” อีกชายหนึ่งพูด ตาจับอยูทเี่ ปาหมายเดิมไมเปลี่ยน เปนประกายสดใส “ทีแรกผมนึกวาเขาจะยิงผานลูกกรงตาขายของนกเงือกเขาไปเสียอีก แตเขากลับรอจังหวะใหมันพุงกระโจนลงมาใส และยิงในขณะนัน ผมก็อยากจะเชื่อตามคุณอําพลวา ในขอที่ ้รับรองวาเขาเปนสุภาพบุรุษและนักกีฬาคนหนึ่ง เพราะแมกระทั่งสัตวเขาก็ยังใหโอกาสกับมัน ถามือเขาไมดีจริง เมื่อกี้นี้เขาอาจถึงแกชวิต มันเปนการแลกกันอยางยุติธรรมดีเหลือเกิน” ี “เขานาจะไดรบบาดเจ็บบางนะคะ นอยเห็นเขาถูกเสือตัวนั้นกระโจนลงมาปะทะลมลง ัแมเขาจะยิงมันตายก็ตาม แตทําไมเห็นเขาลุกขึ้นมาอยางปกติดีทุกอยาง พวกนั้นรุมมุงกันใหญแลว” หญิงสาวผูใชกลองสองทางไกลสํารวจเหตุการณทุกระยะพูดขึ้น ลักษณะที่หลอนพูด ดูเหมือนจะเจตนาพูดกับผูเปนพี่ชาย แตผอํานวยการของบริษัท ‘ไทยไวลดไลฟ’ ตอบแทนใหอยาง ูสุภาพวา “กระสุนนัดนันของเขา จะตองตัดสมองสวนที่สําคัญที่สุดของมันครับคุณหญิง มันตาย ้คาที่ในทันทีทกระโจนลงมากอนที่จะทํารายเขาได เขาถูกปะทะลมลงจากแรงเหวียงที่มันกระโจน ี่ ่ลงมาเทานั้น รพินทรชอบยิงสัตวในขณะที่มันชารจสวนเขามาอยางนีเ้ สมอ เมื่อปลายปที่แลว เขา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  9. 9. 9จะตองไปนอนอยูในโรงพยาบาลกรุงเทพเสียสองเดือนกวา เพราะยิงสวนกระทิงเจ็บตัวหนึ่ง ซึ่งพรานพื้นเมืองของเขายิงไวกอน กระสุนของเขาตัดสมองกระทิงตัวนันอยางแมนยํา แตเคราะหเขา  ้รายไปหนอยเพราะเขายิงมันในขณะที่ชารจรี่เขามา ในระยะไมเกินสิบหาเมตร มันชนเขาดวยแรงที่วิ่งมากระเด็นลอยไปสลบอยูกับพืน ซี่โครงหัก สวนตัวมันเองก็ลมคว่ําอยูขางๆ รางของเขา ความ ้จริงเขาเกือบตายเพราะอาชีพของเขามาหลายครั้งแลว” “แนะ! เขากําลังเดินมาโนนแลว เราคงจะไดพบเขาในไมกี่อึดใจนี่แหละครับ”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  10. 10. 10 2 รพินทร ไพรวัลย เปดประตูหองรับแขกของผูอํานวยการบริษัท ‘ไทยไวลดไลฟ’ ซึ่งเปนบริษัทที่มีสัญญาติดตอซื้อขายสัตวปาเปนๆ กับเขามาเปนเวลานาน กาวเขาไปแลวหยุดชะงักนิดหนึ่ง อําพล พลากร ยิ้มราอยูกอนแลว รองทักพรอมกับตรงเขามาฉุดแขนนําเดินไปที่โตะรับแขก ซึ่ง ขณะนี้มีบุคคลที่เขาไมเคยรูจักสามคนพากันจองมองมากอนแลวเปนตาเดียว เขายังไมมีโอกาสที่จะสังเกตคนเหลานั้นไดถนัดนัก ในสายตาที่ชําเลืองผานๆ เพราะกําลังพูดโตตอบทักทายอยูกับผูอํานวยการบริษัท “ผมเสียใจที่เกิดอุปทวเหตุขน คนของคุณเจ็บสาหัสไปคนหนึ่ง เลือดตกยางออกกันไปอีก ึ้4-5 คน เพราะความสะเพราของพวกเขาเองแทๆ” พรานใหญพดอยางสํารวม น้ําเสียงของเขาเบาเรียบ อําพลหัวเราะอยางหนักหนวง แลว ูโอบไหลไว “โอย! เรื่องเล็ก ไมตองกังวลไปหรอกคุณรพินทร ขอบคุณเหลือเกินทีชวยจัดการใหเปน ่ ที่เรียบรอย ถาไมมีคุณอยูดวยวันนี้ ผมวากวาจะเอามันอยูพวกเราคงจะวุนกันไมใชนอย ดีไมดีอาจมี   ใครตายก็ได มันเปนความผิดของคนของผมเอง” “แตผมเสียดายมันเหลือเกิน มันเปนเสือดําตัวงามที่สุดเทาที่ผมเคยพบเห็นมา” “ชางมันเถิดครับ ทําไงไดละ ถาเราไมฆามัน มันก็ตองฆาพวกเราคนใดคนหนึ่งแนๆ ลง หลุดออกมาแบบนี้แลวก็ตองยิงทิ้งเทานัน เรื่องที่จะจับเปนเห็นจะไมตองหวัง ผมยินดีที่จะชดใชให ้คุณตามราคา วาแตนี่แนะ เราอยาไปสนใจอะไรเกียวกับเรื่องนี้อีกเลย ผมกําลังรอพบคุณอยูทีเดียว” ่ อําพลหยุดเวนระยะนิดหนึ่ง หันมาทางบุคคลทั้งสาม ที่จองมองกับการโผลเขามาของรพินทร ไพรวัลย อยางเงียบๆ ขณะนี้เขาและพรานใหญยืนอยูเ บื้องหนาของคนเหลานั้น แลวผูอํานวยการบริษัทที่ดําเนินกิจการสงสัตวปาออกนอกประเทศโดยอภิสิทธิ์ก็กลาวตอมาโดยเร็ว “คุณรพินทร ทั้งสามทานที่นั่งอยูนี่ มีธระสําคัญยิ่งกับคุณ และไดเดินทางจากกรุงเทพมา ุดักรอพบคุณอยูที่นี่ กอนหนาคุณจะมาถึงสองชั่วโมงเศษแลว ผมเปนคนติดตอสงขาวลวงหนาไปใหทราบเองวา วันนีเ้ ปนวันทีคุณจะเดินทางเขามาสงสัตวตามกําหนดเวลา เลยนัดใหทานมา” ่  รพินทร ไพรวัลย มีสีหนาตื่นงงเล็กนอย ตาสีน้ําตาลเขมของเขา กราดผานใบหนาของบุคคลทั้งสามผาดๆ อีกครั้ง เห็นแคเพียงสองชายลุกขึ้นยืนและยิ้มให สวนหญิงสาวคงนั่งไขวหางอยูตามเดิม เพียงแตจองตาดําสนิทคมกริบนิ่งมา นายอําพล ผูอํานวยการอันเปนเจาของสถานที่ ก็กลาวแนะนําวา “ทานผูนี้ คือพันโทหมอมราชวงศเชษฐา วราฤทธิ์ อดีตทูตทหารบก ประจําสหรัฐฯ แตในขณะนีนอกราชการ ทานผูนี้คือ พันตรีไชยยันต อนันตรัย เพื่อนสนิท นอกราชการเหมือนกัน” ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  11. 11. 11 ทั้งสองกลาวทักทายเขากอน พรอมทั้งสงมือมาใหจับ รพินทรจบมือพรอมทั้งกมศีรษะให ัภายหลังจากทักทายคนทั้งสองเสร็จ นายอําพลก็ผายมือไปทางหญิงสาว หลอนมองดูทเี่ ขาตลอดเวลาอยูแลว  “และสุภาพสตรีผูนี้คือ แพทยหญิงหมอมราชวงศดาริน วราฤทธิ์ นองสาวของคุณชายเชษฐา นักศึกษาที่กําลังจะทําปริญญาเอกทางมานุษยวิทยา” เขากมศีรษะใหกับหญิงสาว ผูถูกแนะนําเปนคนสุดทายอีกครั้ง หลอนดูเหมือนจะยิมให ้นิดหนึ่ง และกมศีรษะตอบรับอยางไวตว ั “เชิญนั่งซิครับคุณรพินทร ผมรูสึกยินดีเหลือเกินที่ไดพบคุณตามที่เจตนาไว” เชษฐา วราฤทธิ์ นายพันโทนอกราชการกลาวขึ้นดวยเสียงทุมต่ํา สุภาพออนโยน พรอมกับยิ้ม ทั้งหมดนั่งลงตามเดิม รวมทั้งรพินทรผูหยอนตัวเปนคนสุดทายอยางงงๆ อยูเชนเดิม พันตรีไชยยันต เปนคนรินบรั่นดีใหเขา พรานใหญไมอาจเดาถูกวาคนทั้งสามที่มารอพบเขาในขณะนี้ มีวัตถุประสงคเชนไร บอกกับตนเองตามความสังเกตเทาที่เห็นผาดๆ ในขณะนีวา ม.ร.ว.เชษฐา เปนชายหนุมอายุประมาณ 35 ้ป ลักษณะสุขม เยือกเย็น ผิวพรรณทวงทาบอกชัดวาเปนราชสกุล แตก็ดเู ขมแข็งบึกบึนอยางชาย ุชาตรีแท พันตรีไชยยันต คงอายุไมเกิน 33 ป คุณลักษณะของเขาเปนทั้งบุรุษเจาสําราญ และนักเผชิญโชคเผชิญภัยปะปนกันอยูชนิดแยกกันไมออก สวน ‘หญิงสาวผูนั้น’ มีอะไรที่สะดุดตาอยางมากมาย ไมวาจะเปนใบหนาหรือทรวดทรงหลอนซอนรางโปรงไดสวนสัดอยูในแสล็คอันเปนยีนสขาวและเชิ๊ตสปอรตสีนาเงินเขม ตัดผิวสี ้ํมะปรางดูเดน มองเห็นความสมบูรณงามของสัดสวนไดอยางถนัด เห็นจะไมใชสาวนอยแรกผลิหรอก ชําเลืองดวยหางตาก็พอจะคํานวณไดวา อายุของหลอนจะไมต่ํากวา 25-26 ป เขาไมสงสัยสักนิดเดียววาหลอนเปนนองสาวของ ม.ร.ว.เชษฐา เพราะประพิมพประพายบนใบหนาใกลเคียงกันอยู แตออกจะกังขาอยูครามครันวาหมอมราชวงศหญิงคนสวยนีนะหรือคือ ่แพทยหญิง และนักศึกษามานุษยวิทยา ผูกาลังจะทําปริญญาเอก ํ หลอนนาจะเปนนางแบบแสดงแฟชั่นจะเหมาะกวา อะไรไมสําคัญเทากับวา ลักษณะของหลอนเยอหยิ่งไวตวเหลือประมาณ ดูจะผิดไปกับ ัพี่ชายลิบลับ หมอมราชวงศหญิงดาริน วราฤทธิ์ คนนี!! ้ “เราไดยินชื่อเสียงคุณมานานแลว เพิ่งจะไดพบตัวจริงวันนี้เอง” ไชยยันตเอยขึนบาง สงแกวบรั่นดีมาให ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  12. 12. 12 “ประทานโทษ มีอะไรที่ผมจะรับใชไดหรือครับ?” รพินทรถามขึ้นเบาๆ อยางสุภาพ พรอมกับมองตื่นๆ ไปทางนายอําพล เสมือนจะขอคําตอบจากภาวะงงงัน จับตนชนปลายเดาเรื่องไมถกในขณะนี้ ู “เชิญคุณชายเริ่มพูดธุระไดเลยครับ วากันไปตามสบายเลยไมตองเปนหวง ระหวางผมกับคุณรพินทรไมมีเรื่องเรงรอนอะไรกันนักหรอก และถึงอยางไรคุณรพินทรกจะตองพักอยูที่ตําบลนี้ ็อยางนอย 2-3 คืน กอนที่จะกลับเขาปา เวลาที่สนทนาหารือกันมีพอเพียงทีเดียว” ความเงียบปกคลุมไปชั่วขณะ อดีตทูตทหารบกเชื้อพระวงศควักกลองออกมาบรรจุสูบ สีหนาของเขาดูจะขรึมเครงลง มีอะไรบางสิ่งบางอยางสอแววกังวลปรากฏชัดออกมาในแววตา ขณะที่มองจับนิ่งมายังพรานใหญ “คุณรพินทร” ครั้นแลว ม.ร.ว.เชษฐา ก็เริ่มขึ้นดวยเสียงแผวต่ํา “เมื่อปกลายนี้ คุณทองเที่ยวอยูในดงแถบหนึ่ง ที่ชาวบานปาเรียกวา ‘โปงกระทิง’ ทางทิศเหนือของ ‘หนองน้ําแหง’ ใชไหมครับ?” จอมพรานขมวดคิ้วคิดนิดหนึ่งแลวผงกศีรษะลง เต็มไปดวยความกังขาอยางไรพิกล ที่การเคลื่อนไหวของเขาอยูในการรูเห็นของสุภาพบุรุษผูนี้ ชีวิตปาปราศจากความสลักสําคัญกับใครทั้งสิ้นของเขา ไมนาจะเปนทีสนใจของใครเลย ่ “ครับ ผมอยูแถวๆ นั้น” “คุณไปตั้งสถานีดักสัตวอยูที่นั่น”  ไชยยันตสอดมาโดยเร็ว “ถูกแลวครับ ผมไปตั้งแคมปดักสัตวอยูที่นั่น และพักอยูจนกระทั่งไดสตวครบตาม ัจํานวนที่ตองการ” เชษฐาถอนหายใจหนักหนวง สายตาที่จองมองดูเขาเต็มไปดวยความรุมรอนเรนลับ “คุณเคยพบนักลาสัตวชาวพระนครคนหนึง ใชชื่อวา ‘ชด ประชากร’ ที่นั่นบางไหม?” ่ รพินทรนิ่งเหมือนจะคิดทบทวนอยูอดอึดใจเดียว ก็กมศีรษะลงอีกครั้ง ึ “ครับ ผมเคยพบ เขามาตั้งแคมปอยูขางๆ แคมปของผมประมาณ 2 อาทิตย เพื่อพักผอนกอนที่จะเดินทางตอไป เอะ! เรื่องนี้ดูเหมือนผมจะไดรับจดหมายจากทนายความคนหนึ่ง เมือ ่ประมาณสัก 3-4 เดือนที่แลวมา ขอสอบถามวาผมทราบอะไรเกียวกับนักลาสัตวชาวพระนครที่ช่อ ่ ืชดผูนี้บาง และผมก็ไดเขียนจดหมายตอบทนายความคนนั้นไปแลว เทาที่ผมทราบในขณะนั้น” เชษฐา ไชยยันต และดาริน มองสบตากัน แลวผานไปจับอยูทใบหนาเขาเปนตาเดียว ี่ตามเดิม เชษฐากลาวตอมาอยางแชมชาระมัดระวัง “ทนายความทีจดหมายติดตอสอบถามมายังคุณ เปนทนายของผมเอง จดหมายของคุณได ่ถูกสงตอมาใหผม คุณบอกในจดหมายนันวา สุภาพบุรษชาวพระนครคนหนึ่งชื่อ ชด ประชากร ได ้ ุ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  13. 13. 13ออกเดินทางจาก ‘โปงกระทิง’ เมื่อตนเดือนพฤษภาคม พรอมดวยพรานพื้นเมืองคนหนึ่งชื่อ ‘หนานอิน’ แจงความประสงควา เขาจะออกเดินทางบุกปาไปยังหมูบานกะเหรียงไกลทีสุด คือหมูบาน ่ ่ ‘หลมชาง’ ซึ่งเปนพรมแดนติดกับพมา เขาบอกคุณวาเขาจะทิ้งเกวียนและสัมภาระที่ไมจําเปนของเขาไวที่นน และออกเดินทางไปยังหมูบาน ‘หลมชาง’ ตามที่เขาบอกคุณไว เพราะคุณไดผานไปยัง ั่หมูบานนันในโอกาสหนึ่ง และไดเห็นเกวียนตลอดจนสัมภาระบางสวนของเขาเทาที่คณจําได ตก ้ ุอยูในการดูและของกะเหรี่ยงคนหนึ่ง ขาวที่คุณทราบก็คือ ชดกับคนใชอันเปนพรานพื้นเมืองชือ ่หนานอิน บุกปาลึกกันเขาไปอยางที่เขาเคยไดบอกกับคุณไวทุกอยาง” “ครับ ผมเขียนเลาไปเชนนั้น” พรานใหญรบคํา แลวตางก็นิ่งเงียบกันไปอีกครู ม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธิ์ ที่นั่งรวมอยู ัดวยอยางสงบโดยไมไดปริปากคําใดทั้งสิ้นมาแตแรก ขยับตัวอยางอึดอัด ชะโงกไปหยิบบุหรี่ในกลองกลางโตะ รพินทรถือไลทเตอรเดาะเลนอยูในมือกอนแลว เขาจุดขึ้นในทันทีนั้นและยื่นสงไปให ตาคมกริบของหลอนเหลือบขึ้นสบเขาอีกแวบหนึ่ง กอนจะจุดดารินกลาวขอบใจเบาๆ แลวพนควันขึ้นสูง จะเปนแพทยหญิง จะเปนนักศึกษาปริญญาเอกทางมานุษยวิทยา หรืออะไรตามที่นายอําพลกลาวแนะนําก็ตาม สําหรับสายตาของรพินทรในขณะนี้ เขามองเห็นหลอนเปนเด็กที่ไดรับการพะนอเอาอกเอาใจมาเสียจนเคยตัว “คุณรพินทรครับ” พี่ชายเสียอีกทีเ่ ต็มไปดวยความนุมนวลออนโยน ไดกลาวตอมา “ผมคิดวาคุณคงจะไดระแคะระคาย หรือมิฉะนั้นก็อาจเดาถึงตนเหตุของการเดินทางของชด ประชากร ไดถูก กรุณาใหความจริงแกผมเถิดครับวา เขาเดินทางฝาเขาดงลึกกันดารครั้งนั้น ดวยความประสงคอะไร?” “ผมเคยทราบมาบาง ในบางอยางครับ” รพินทร ไพรวัลย เอยขึ้นอยางใครครวญระมัดระวัง แตแลวก็หยุดชะงักนิ่งเสียเหมือนจะเปลี่ยนใจ ทําใหเชษฐาและไชยยันตทวีความรอนรนกระสับกระสายยิ่งขึ้น รีบพูดมาวา “กอนอื่นเพื่อตัดปญหา ตัดความกังขาของคุณทุกชนิด ผมอยากจะเปนฝายเลา หรืออธิบายอะไรใหคุณไดฟงใหแจมแจงเสียกอน” “ดีเหมือนกัน” ไชยยันตเสริมมาโดยเร็ว หันไปมองดูสหายที่รวมคณะมาดวย “อยางนอยคุณรพินทรจะไดหมดสงสัยเสียที เขายังไมรูเรื่องอะไรสักอยาง วาเรามาพบเขาดวยจุดประสงคอะไร เปดศักราชแรกเริ่ม เราก็ตั้งคําถามเอากับเขาทั้งนั้น ราวกับจะมีการสอบสวนอะไรกันขึ้นโดยเขาก็ไมรูตัว” “ก็นั่นนะซิคะ พี่ใหญก็...ชักชาเสียเวลาอยูได” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  14. 14. 14 นั่นเปนประโยคแรกของ ม.ร.ว.หญิงดาริน ที่เขาไดยินเปนครั้งแรก หลอนโพลงออกมาอยางรําคาญ ชะโงกตัวมาเขี่ยเถาบุหรี่แรงๆ “ก็บอกไปซิคะวา นายชด ประชากร อะไรนั่น ที่แทจริงก็คอนองชายของพี่ใหญ และ ืพี่ชายของนอยเอง เราตองการสืบเพื่อติดตามหาตัวบุคคลที่ใชช่อปลอมอยางนี้ และถาเปนไปไดเรา ืตองการวาจางนายพรานใหญอยางเขาใหเปนคนนําทาง” ระหวางที่รพินทรยิ่งงุนงงหนัก พี่ชายหันไปมองดูนองสาวดวยสายตาตําหนิ พึมพําบนอะไรออกมาเบาๆ หญิงสาวหัวเราะแปรงๆ รูสึกวาหลอนจะรําคาญวงสนทนานี้เต็มที ลุกขึ้นเดินสูบบุหรี่ไปยืนดูววอยูทหนาตางเสีย ม.ร.ว.เชษฐาหันมาทางจอมพรานอีกครั้ง ิ ี่ “ขออภัยนะครับ นองสาวของผมออกจะเปนคนใจรอนสักหนอย เขาเปนอยางนี้มาแตไหนแตไรแลว นองสาวคนเล็กของพี่ๆ ลูกสาวคนเล็กของพอแม ฤทธิ์เดชก็เลยมากเสียยิ่งกวาเสือดําที่หลุดกรงเมื่อตะกี้นเ้ี สียอีก” พ.ต.ไชยยันตสอดมาเบาๆ เหมือนจะบนกับตัวเอง แสดงถึงความคุนเคยสนิทสนมกันมาอยางมากมาย หลอนดูเหมือนจะไดยนเสียงนินทาของเพื่อนชาย รองตอบมาทั้งๆ ที่ยังยืนกอดอก ิทอดสายตาดูอะไรอยูทหนาตาง ี่ “อยามาทําปากมากไปนะไชยยันต แผลไสติ่งของเธอที่ฉันเปนคนผาไว มันอาจกําเริบขึ้นมาเมื่อไหรก็ได พีใหญกเ็ หมือนกัน เปนตัวการตนเหตุเรื่องยุงทีเดียว ก็ไมเพราะพี่ใหญทะเลาะ ่กับพี่กลางอยางรุนแรงหรอกเหรอ ทานพอก็เขาขางพีใหญทุกอยาง จนกระทั่งพี่กลางตองซัดเซ ่พเนจรออกจากบาน กลายเปนคนสาบสูญไปเชนนี้ ขณะนัน นอยไมไดอยูเมืองไทยรวมเห็น ้เหตุการณอยูดวย ถานอยอยู นอยจะไมมีวนเขาขางพี่ใหญอยางเด็ดขาด และพี่กลางก็คงจะไมซัดเซ  ัไปถึงเพียงนี้ ปานนี้จะเปนยังไงบางก็ไมร”ู พี่ชายนิ่งเงียบ เพื่อนชายยนหนา แลวหัวเราะหึๆ ไมไดตอบอะไรอีกทั้งสิ้น นายอําพล ผูอานวยการบริษท ‘ไทยไวลดไลฟ’ หัวเราะออยๆ ทาทางเต็มไปดวยความ ํ ัพินอบพิเทาเอาอกเอาใจ ดูหลอนจะเปนทีเ่ กรงใจของทุกคน โดยเฉพาะอยางยิ่งการมาของบุคคลทั้งสามนี้ เปนการมาที่ไดรับการตอนรับขับสูจากนายอําพลอยางเต็มที่ อันแสดงถึงวาเคยมีความสัมพันธเคารพนับถือกันมากอนเปนทุนเดิม เดี๋ยวนีแมจะยังจับตนชนปลายอะไรไมถูกนัก รพินทรก็พอจะเดาไดรางๆ วาอะไรเปน ้อะไร หมอมราชวงศหญิงดาริน ยังคงยืนพิงอยูที่หนาตาง หันหนาลงไปยังเบื้องลางอันเปน บริเวณกรงดักสัตว ตะวันบายสาดจับรางเพรียวระหงของหลอน ทําใหสังเกตชัดไดหมดทุกสวนสัดถนัดตากวาขณะทีนั่งอยู สูงเกินกวาขนาดรายเฉลี่ยทัวไปของหญิงไทยเล็กนอย ไหลผึ่ง เอวกิ่ว ่ ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  15. 15. 15ตะโพกกลมหนา รับกับลําขาอวบใหญแข็งแรงภายในกางเกงยีนสรัดรูป ผิวของหลอนดูจะเขมจัดกวพี่ชายเสียอีก เปนผิวของคนที่นยมกรําอยูกลางแดดกลางลมอยางนักกีฬากลางแจงทั้งหลาย ิจมูกเชิด แสดงถึงความรั้น ริมฝปากบาง สอแววเจาอารมณ ถือดี ตาคมเฉียบ ฉลาด บางขณะก็อาจแฝงแววเขลา เพราะความอวดดีของตัวเอง วัยของหลอนเจนโลกมาพอสมควร แตไมถึงกับกราน รพินทรพินิจหลอนโดยไมรสึกตัว แลวก็สะดุงเมื่อ ม.ร.ว.เชษฐาทําลายความเงียบขึนวา ู ้ “ถูกแลวครับคุณรพินทร ชด ประชากร ที่พบคุณ ที่แทจริงก็คือนองชายของผมเอง และเปนพี่ชายของดาริน เขาคือ ม.ร.ว.อนุชา วราฤทธิ์” “โอ!” พรานใหญอุทานออกมา บัดนี้เขาพอจะนึกออกแลว จริงสิ ครั้งแรกทีเ่ ขาโผลเขามาเห็นม.ร.ว.เชษฐา เขาบอกกับตัวเองคลับคลายคลับคลาวาจะเคยเห็นที่ไหนมากอน แตแลวก็คือภาพความจําที่เขาเคยเห็นจากชด ประชากร นักลาสัตวพเนจรชาวกรุงคนนั้นนั่นเอง สองพี่นองมีสวน ละมายกันมาก “เรามีกันอยูสามคนพี่นองครับ” เชษฐาเลาตอไปดวยเสียบแหบต่ํา ในขณะที่ไชยยันตและอําพลมีสีหนาเศราสลดลง ดูเหมือนคนทั้งสองจะรูเห็นเหตุการณเรื่องราวมากอน “เขาเปนนองชายคนกลาง เมื่อ 5 ปมาแลวผมไมนกเลยวา เราจะเกิดผิดใจและเปนปาก ึเสียงกันอยางรุนแรง มันดูเหมือนจะเปนคราวเคราะหของเราจริงๆ แตก็เปนเรื่องสามัญธรรมดาระหวางพี่นอง อันเปรียบเสมือนลิ้นกับฟนนั่นแหละ ผมยอมรับสารภาพวาในขณะนั้นผมไดกระทํา บางสิ่งบางอยางที่ไมยุติธรรมตอเขาเพราะความโกรธ” พ.ต.ไชยยันตโคลงศีรษะชาๆ และจุปากออกมาเบาๆ แนละ เขายอมเปนคนหนึ่งที่รูเห็นเรื่องราวในระหวางพีนองมาอยางใกลชิด ่  “ขณะนัน ทานพอของเรายังมีชีวิตอยู ทานเขาขางผมในการทะเลาะกันของเรา เขาเตลิด ้เปดเปงหนีหายออกไปจากบาน ในที่สุดเจาพอของเราก็สิ้นลง เขาไมไดรับอะไรเลยแมแตบาทเดียวและก็ไมไดหวนกลับเขามาในบานตระกูลอีก ผมเริ่มรูสึกตัวในความใจดําของผมเอง และออกสืบหาติดตามเขา การสืบติดตอกันมาเปนปๆ ทําใหผมพอจะไดระแคะระคายเปนเลาๆ วาเขาเปลี่ยนชือ ่เปน ชด ประชากร ออกบุกบั่นเดินปาเพื่อแสวงหาโชคอยางลมๆ แลงๆ ของเขา เหตุการณเหลานี้ผมมาทราบเอาเมื่อ 3 ปใหหลัง ผมไมมีโอกาสที่จะตามเขาไดพบเลยในระยะที่แลวมา เพราะเขาไมยอมติดตอสงขาวใดๆ ทั้งสิ้น จนกระทั่งครั้งลาสุดผมเพิ่งจะไดขาวเขาจาก คุณรพินทร ซึ่งแจงไปทางทนายความของผม ผมไดทราบวาคุณรพินทร นอกจากจะเปนพรานผูชํานาญ เปนนักตอสูตามแบบฉบับของลูกผูชายแทจริงแลว ยังเปนสุภาพบุรุษพอแกการที่จะรวมรับรูในเรื่องราวครอบครัวของผม ซึ่งถือวาเปนความลับ และอาจใหความชวยเหลือผมได จดหมายติดตอของคุณกับทนายความของผม ใหความหวังแกผมแลวตั้งครึ่งคอนในเรื่องที่ทราบถึงเหตุการณเคลื่อนไหวเกี่ยวกับอนุชาผู[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  16. 16. 16เปนนองชายรวมสายโลหิตของผมวา ในครั้งสุดทายที่คุณเห็น เขายังปลอดภัยมีชวตอยู ซึ่งทําใหผม ีิมีความหวังจะติดตามเขาพบ” “แกยังไมไดบอกคุณรพินทรใหชัดเลยวาเราตองการความชวยเหลืออยางไร” พ.ต.ไชยยันตทวงเตือนขึ้น “ผมตองการติดตามตัวเขากลับคืนมาครับคุณรพินทร ไมวาจะใชงบประมาณทุมเทสักเทาไหร และไมวาจะเสี่ยงอันตรายสักขนาดไหน คนที่จะเสี่ยงชีวิตรวมกับผมในครังนี้ ก็คือไชยยันต ้เขาเปนนายทหารนอกราชการ ขณะนีชีวิตสวนตัวของเขาก็ไมมีจดหมายปลายทางอะไรแนนอน ้ ุเปนนักตอสูเผชิญโชคเผชิญภัยคนหนึ่ง ประวัติของเราคือ ผม อนุชา และไชยยันต เคยคบหาเลนหัวคลุกคลีกันมาตั้งแตเด็กๆ ทั้งสามคน เรารักกันมาก ขณะที่ผมเกิดเรื่องกับอนุชา ไชยยันตก็รเู รื่องอยูโดยตลอด แตเขาไมมีทางทีจะประสานเกลียวสัมพันธของพี่นองเราไดอยางไร นอกจากความพลอย ่เปนทุกขวตกแทน เมื่อผมคิดขึ้นมาไดและตัดสินใจทีจะติดตามอนุชา ไชยยันตก็สนับสนุนเต็มที่ ิ ่และเขาพรอมแลวที่จะรวมทางไปกับผม ผมไปตามนองชาย สวนเขาก็ถือวาเขาไปตามเพื่อนรัก” ยังไมทันที่ ม.ร.ว.เชษฐาจะกลาวจบประโยค ม.ร.ว.หญิงดารินก็หนกลับมา พรอมกับพูด ัอยางเยียบเย็นวา “พี่ใหญและไชยยันต ไมควรจะลืมนอยเสียอีกคนหนึ่งนะคะ และตนเหตุในการทีจะคิด ่ไปตามพี่กลางในครั้งนี้ ก็มาจากนอยนั่นเอง กวาพีใหญจะรูสึกตัววาตนเองผิด ก็ตองทะเลาะอยูกับ ่นอยหลายวัน จําไมไดเสียแลวหรือคะ นอยบอกพีใหญเองไมใชหรือวา ถาพี่ใหญไมคดที่จะไปตาม ่ ิพี่กลางกลับ นอยนี่แหละ จะออกติดตามเอง” สองชาย คนหนึ่งเปนพี่ และอีกคนหนึ่งเปนเพื่อน เงียบกริบกันไปอีก ไดแตมองดูหนากันอยางอึดอัด ม.ร.ว.ดารินหัวเราะแผวเบา เดินกลับเขามานั่งที่โซฟาตัวหนึ่ง ตรงขามกับพรานใหญรพินทร ตาจับนิ่งอยูที่เขา และก็พดขึ้นดวยเสียงแจมชัดมีกังวานวา ู “หวังวาคุณคงไมรังเกียจที่จะเลาอะไรใหเราฟงอยางละเอียดเกียวกับชายคนที่ใชชื่อวา ่ชด ประชากร” นั่นเปนประโยคแรกที่หลอนพูดกับเขาโดยตรงดวยสีหนาและแววตาแสดงอาการวิงวอน รพินทร ไพรวัลย มองประสานตาหลอนเพียงแวบเดียว แลวก็เมินไปจับอยูที่เชษฐาและไชยยันต เขาไมอยากจะสนใจ ถือเปนสาระอะไรกับหมอมราชวงศหญิงคนสวยทําทาดื้อๆ รั้นๆ ผิดผูหญิงคนนี้ หลอนจะเปนแพทยหญิงหรือนักมานุษยวิทยาก็นาจะเปนได แตคงไมใชนักเดินปาแนๆเขาคิด...[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

×