Joanna Orlik, "Widok z ostatniego piętra", Blokowiska

Kilka albo kilkanaście pięter. Ciągnące się pasy okien. Kilka klatek. Skrzypiące drzwi, kiepskie oświe- tlenie. Zepsuta żarówka na drugim piętrze. Sąsiad z parteru nie kojarzy sąsiadki z piątego. W windzie zapach niedopałków, zsyp się zapchał. Wiatr wpada przez zawsze niedomknięte okno. Ziemia wspólna, a więc niczyja. Oczywiście możliwy jest inny scenariusz, powie- dzielibyśmy – bardziej współczesny. Żarówki wymienio- ne, lamperie odmalowane, czynna wózkownia. Każde mieszkanie obite inną boazerią. Sąsiadka zbiera podpi- sy pod zgodą wspólnoty na remont dachu. Na zewnątrz feeria barw – parter na żółto, pierwsze na różowo, pod dachem fiolet. Tu mieszkańcy zaczynają przejmować inicjatywę i, niezależnie od efektów, mają rację. Ten blok to ich świat, nikt ich nie pytał, czy chcą w nim mieszkać, a teraz próbują sobie z tym jakoś radzić. Trwa konferencja architektów poświęcona blokowi- „Modulor” Le Corbusiera; właśność Muzeum Architektury we Wrocławiu skom. Jedni są za, drudzy przeciw. Argumenty o zde- humanizowanej przestrzeni, mieście zamienionym w sypialnię, gdzie odpowiedzialność za przestrzeń kończy się na progu własnego mieszkania, zostają skonfrontowane z wynikami ankiet, w których widać jasno, że mieszkańcy blokowisk nie wyobrażają sobie życia gdzie indziej. Rodzi się proste pytanie – czy ci, którzy chcą pozostać tam, gdzie są, mają jakiekolwiek inne możliwości wyboru? Jeśli blok jest dla kogoś jedynym doświadczeniem, trudno się dziwić, że go kocha. Jak własne życie. autoportret. pismo o dobrej przestrzeni Geneza była zupełnie inna. Kolonie bloków wyrosły ISSN 1730-3613 z tęsknoty za zdrowym życiem, za wyjściem z ciasne- kwartalnik go, dziewiętnastowiecznego miasta. Za powietrzem, nakład: 1150 egz. światłem i zielenią. Takie były plany funkcjonalistów, wydawca: gdy w ich głowach rodziły się projekty zanurzonych w ogrodach szklanych domów. Nie wszystkie pomysły były trafione, choć cele zazwyczaj słuszne. Podstawo- wym zarzutem, jaki dziś stawia się jednostkom wielo- adres: mieszkaniowym, jest zniszczenie więzi sąsiedzkich, małopolski instytut kultury a można wskazać też inne problemy. Byłoby jednak rynek główny 25 joanna orlik błędem obarczać całą winą autorów samej idei bloku. 31-008 kraków tel. (12) 422-18-84, 422-32-65, 422-76-06 e-mail: autoportret@mik.krakow.pl Przedwojenni awangardowi projektanci nie mogli www.autoportret.pl przewidzieć, że kilka dziesięcioleci później ich pro- widok redakcja: joanna orlik (redaktor naczelna), marcin jekty sprowadzone zostaną do poziomu wielkiej płyty, klag (koncepcja graficzna i skład), joanna hajduk (sekretarz redakcji), aleksandra wojda (redakcja że tanie, szybkie i byle jakie budowanie pozbawi blok i korekta tekstów) tłumaczenia na język angielski: anna olszewska wielu humanitarnych rozwiązań, a miasto-ogród stanie okładka: s. 1. fot.: marcin klag się karykaturą samego siebie. s. 48: użyto cytatu z książki Wolfganga Büschera, Pytając dziś o przyszłość chaotycznych, po- z ostatniego „Berlin – Moskwa. Podróż na piechotę”; przełożyła Renata Makarska, wydawnictwo „Czarne“, Woło- zbawionych charakteru osiedli, spróbujmy spojrzeć wiec 2004, s. 126 na nie jeszcze raz, korzystając z różnych perspektyw. druk: Drukarnia Narodowa w Krakowie Blokowiska zajmują dziś dużą część powierzchni W sprawie prenumeraty prosimy o kontakt z wydawcą. polskich miast, nowe osiedla tylko w niewielkim Redakcja zastrzega sobie prawo do redagowania stopniu nadrabiają zaległości. Czasem trochę lepiej piętra nadesłanych tekstów. wyglądają, lecz rzadko tworzą przyjazne, bezpieczne domy, które budzą poczucie wspólnoty. Sprawa dobrej Wsparcie finansowe: architektury dla osób żyjących w mieście wciąż czeka na rozwiązanie. 2

Joanna Orlik, "Widok z ostatniego piętra", Blokowiska

by Małopolski Instytut Kultury on Oct 22, 2009

Accessibility

Categories

Upload Details

Usage Rights

1 Embed 1

Statistics

Joanna Orlik, "Widok z ostatniego piętra", Blokowiska — Document Transcript