Cztery różowe słonie, czyli sceny bez morału

www.dilettante.pl CZTERY RÓŻOWE SŁONIE, CZYLI SCENY BEZ MORAŁU na podstawie wierszy Juliana Tuwima i Anny Świerczyńskiej OSOBY: DZIEWCZYNKA I, II, III i IV – ubrane kolorowo, z kokardami we włosach, Dziew- czynka ii ma skakankę; w drugiej scenie dwie z nich – ubrane w wyjściowe, czarno-białe stroje CHŁOPIEC I, II i III – ubrani w krótkie spodenki i koszulki; w drugiej scenie jeden z nich ubrany w czarne spodnie, białą koszulę i granatowy sweterek CIOCIA – ubrana w spódniczkę za kolano, białą bluzeczkę i różowy, wełniany sweterek, z elegancką, ale bardzo pojemną torebką w ręce PAN HILARY – ubrany w garnitur; duże okulary na nosie PANI HILARY – ubrana w elegancką suknię Akcja dzieje się na podwórku lub w parku. Na scenie jedynym niezbędnym elemen- tem jest stojąca z tyłu ławka. Reszta zależy od fantazji reżysera i dzieci. Na scenę wbiegają cztery dziewczyNki, śpiewają: Dziewczynki: cztery słonie, różowe słonie, każdy kokardę ma na ogonie. Dziewczynka i do dziewczyNki ii: Ten pyzaty, Dziewczynka ii do dziewczyNki i: Ten smarkaty Dziewczynki iii i iV: kochają się jak wariaty. dziewczyNki padają sobie w ramiona, śmieją się. Biegają po scenie, podskakują, dziewczyNkA ii skacze na skakance; śmiejąc się, śpiewają w kółko tę samą piosenkę. Na scenę wchodzi trzech chłopców. przez chwilę przyglądają się dziewczyN- kom, przedrzeźniają je, stukają się w czoła... w końcu formują rządek, wychodzą na scenę na ugiętych nogach, przechylając się na bok, ze zgiętymi rękami – udają kaczki. w tle muzyka do piosenki „kaczuszki”. cHŁOPiec i: Szły raz drogą trzy kaczuszki, Grzeczne, że aż miło: pokazując na siebie: Pierwsza biała, cHŁOPiec ii: Druga czarna, cHŁOPiec iii spostrzega, że dziewczynki się z nich śmieją, więc ucieka z rządku i mówi obrażony: a trzeciej nie było. Dziewczynka iii przedrzeźniając ich, dołącza do szeregu: na spotkanie tym kaczuszkom Dwie znajome wyszły: Pierwsza z krzaków, www.mik.krakow.pl Cztery różowe słonie, czyli sceny bez morału | 1 Ten utwór objęty jest licencją Creative Commons „Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Na tych samych warunkach 2.5 Polska”. Aby zobaczyć kopię niniejszej licencji, przejdź na stronę http://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/2.5/pl/ lub napisz do Creative Commons, 171 Second Street, Suite 300, San Francisco, California 94105, USA.

www.dilettante.pl Dziewczynka iV: Druga z sieni, Dziewczynka i: Trzecia prosto z wisły. Dziewczynka ii idzie w stronę chłopcA iii, łapie go za rękę i przyciąga do rządka: aż tu jeszcze jedna idzie, Bardzo wesolutka, idzie sobie, podskakuje, cHŁOPiec iii wraca do dzieci. a ta druga – smutna. Dziewczynki przykucają, udając, że siadają na ławce. chyboczą się przy tym, nie mogą złapać równowagi: Siadły wszystkie na ławeczce, wtem dziewiąta krzyczy: Dziewczynka iii przewracając się na podłogę: Pięć nas było, a jest osiem! DziewczynkA iV udaje, że płacze: kto nas wreszcie zliczy? cHŁOPiec i ciągnie dziewczyNkę iV za kucyka: Sprawa bardzo trudna! Dziewczynka iV odganiając go, goni go przez chwilę, krzyczy tekst jak groźbę: wyszłam pierwsza, przyszłam szósta, Teraz jestem siódma! w trakcie zabawy na scenę wbiega dziewczynka (ciociA), obserwuje dzieci, patrzy na widownię, znowu na dzieci, zdejmuje z szyi apaszkę i zakłada ją na głowę, przewiązując pod brodą. z kieszonki fartuszka wyciąga druciane okulary. znacząco chrząka, tak długo, aż dzieci się uspokoją. dostojnym krokiem podchodzi do ławki, siada. dzieci, zbite w grupkę patrzą na ciocię. ciOcia bardzo poważnie, patrząc na dzieci: wrzuciłeś Grzesiu list do skrzynki, jak prosiłam? Jedno z dzieci wyskakuje przed pozostałe i zaczyna wyliczankę: entliczek, pentliczek... osoba, na którą wypadnie, staje się GRzesiem (to oczywiście jest wcześniej ustalone). GRzeSiU podchodząc do cioci: List, proszę cioci? ciOciA stanowczo: List. GRzeSiU jeszcze nie do końca wie, w co się bawi: List? Dzewczynka i szeptem scenicznym: wrzuciłem, ciociu miła! GRzeSiU: wrzuciłem, ciociu miła! www.mik.krakow.pl Cztery różowe słonie, czyli sceny bez morału | 2 Ten utwór objęty jest licencją Creative Commons „Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Na tych samych warunkach 2.5 Polska”. Aby zobaczyć kopię niniejszej licencji, przejdź na stronę http://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/2.5/pl/ lub napisz do Creative Commons, 171 Second Street, Suite 300, San Francisco, California 94105, USA.

www.dilettante.pl ciOcia zaciekawiona, zdziwiona i trochę rozbawiona, dziewczynka grająca ciocię parodiuję osobę dorosłą: nie kłamiesz, Grzesiu? Lepiej przyznaj się kochanie! zaczyna się pojedynek słowny. intencją aktorów jest pokazać sobie nawzajem, które z nich jest silniejsze. inaczej mówiąc – dzieci, nie wychodząc z ról GRzesiA i cioci, kłócą się tekstem Brzechwy. w tym czasie pozostałe dzieci siadają na scenie dookoła głównych bohaterów, na zmianę im kibicują. GRzeSiU coraz pewniej wchodząc w rolę: Jak ciocię kocham, proszę cioci, że nie kłamię! ciOciA poirytowana: Oj, Grzesiu kłamiesz! Lepiej powiedz po dobroci. GRzeSiU: Ja miałbym kłamać? niemożliwe, proszę cioci! zadowolony ogląda na kolegów, puszcza do nich oko. ciOcia coraz bardziej zła: wuj Leon czeka na ten list, więc daj mi słowo. GRzeSiU z rosnącym zaangażowaniem: no, słowo daję! i pamiętam szczegółowo: List był do... Nie może wymyślić, zawiesza głos, powtarza wolniej List był do... ciociA patrzy na GRzesiA z wyższością cHŁOPiec ii szeptem podpowiada: wuja Leona! GRzeSiU do cioci, z satysfakcją: wuja Leona! Dziewczyna iii podpowiada: a skrzynka była czerwona, GRzeSiU: a koperta... no, taka... tego... nic takiego nadzwyczajnego. zaczyna chodzić po scenie, jakby się mówił sam do siebie. a na kopercie... nazwisko! i Łódz... i ta ulica z numerem! i pamiętam wszystko! Że znaczek był z Belwederem, a jak wrzucałem list do skrzynki To przechodził tatuś Halinki! patrzy na kolegów, uradowany, ale też zaskoczony własną inwencją. dzieciom spodobała się zabawa, więc zaczynają wymyślać, wzajemnie się przekrzykując (zapo- minając zupełnie o cioci, ta zdziwiona tylko patrzy). cHŁOPiec ii: i jeden oficer też wrzucał, wysoki – wysoki... www.mik.krakow.pl Cztery różowe słonie, czyli sceny bez morału | 3 Ten utwór objęty jest licencją Creative Commons „Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Na tych samych warunkach 2.5 Polska”. Aby zobaczyć kopię niniejszej licencji, przejdź na stronę http://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/2.5/pl/ lub napisz do Creative Commons, 171 Second Street, Suite 300, San Francisco, California 94105, USA.

www.dilettante.pl Dziewczynka i: Taki wysoki, że jak wrzucał, to kucał. dzieci się śmieją. Dziewczynka ii: i jechała taksówka... Dziewczynka i: i trąbił autobus. cHŁOPiec iii śmiejąc się: i szły jakieś trzy dziewczynki. GRzeSiU odwraca się do cioci. Triumfalnie: Jak wrzucałem ten list do skrzynki... dzieci patrzą z wyczekiwaniem na ciocię, która stoi chwilę nieruchomo. ciOcia bardzo, bardzo spokojnie i kpiąco: Oj, Grzesiu, Grzesiu! Przecież ja ci wcale nie dałam Żadnego listu do wrzucenia!... GRzesiu i ciociA patrzą sobie prosto w oczy, napięcie rośnie. któreś z dzieci, chcąc rozładować atmosferę, wbiega na środek sceny i zaczyna wyliczankę, pozostali dołączają do zabawy. wSzyScy RazeM: entliczek, pentliczek, czerwony stoliczek, a na tym stoliczku pleciony koszyczek, w koszyczku jabłuszko, w jabłuszku robaczek, a na tym robaczku czerwony kubraczek, entliczek, pentliczek, czerwony stoliczek, na kogo wypadnie na tego bęc! osoba, na którą wypadło, zostaje pANem hilARym (powinien nim być chłopiec, któ- ry nosi okulary. Jeśli nie ma takiej osoby, aktor od początku spektaklu ma założone druciane oprawki). Jedno z dzieci zawiązuje mu chustkę na oczach. pAN hilARy jest berkiem, zaczyna się nowa zabawa. Dziewczynka i: Biega, krzyczy pan Hilary. Pan HiLaRy zdenerwowany, nie patrzy na pANią hilARy, która próbuje mu pokazać, że ma okulary na nosie: Gdzie są moje okulary? w amoku zwraca się do przymierzających porozrzucane ubrania, np. jedna z dziewczynek przymierza buty mamy, druga kapelusz. Gdzie są moje okulary?! dzieci również próbują mu pokazać, że są na jego nosie, ale on nic nie rozumie. Pani HiLaRy: Szuka w spodniach i w surducie. Dziewczynka i, która przymierzała buty, teraz do nich zagląda: w prawym bucie, w lewym bucie. Pani HiLaRy: wszystko w szafach poprzewracał, Maca szlafrok, palto maca. Pan HiLaRy: Skandal! Pani HiLaRy jakby tłumacząc hałas: krzyczy... www.mik.krakow.pl Cztery różowe słonie, czyli sceny bez morału | 4 Ten utwór objęty jest licencją Creative Commons „Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Na tych samych warunkach 2.5 Polska”. Aby zobaczyć kopię niniejszej licencji, przejdź na stronę http://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/2.5/pl/ lub napisz do Creative Commons, 171 Second Street, Suite 300, San Francisco, California 94105, USA.

www.dilettante.pl Pan HiLaRy: nie do wiary! ktoś mi ukradł okulary! Pani HiLaRy ironicznie, przedrzeźnia pANA hilAReGo: ktoś mi ukradł okulary! Dzieci, śmiejąc się: ktoś mi ukradł okulary! dzieci zaczynają robić pANu hileRemu psikusy, chowają przed nim rzeczy, zacho- dzą drogę... Pani HiLaRy komentuje do słuchawki: Pod kanapą, na kanapie, pAN hilARy podbiega do stającej z tyłu sceny (tak jak w poprzedniej scence) ławeczki. zagląda pod nią; spod ławeczki wyskakuje chłopiec, strasząc pANA hilAReGo. przestraszony pAN hilARy upada na ławkę, gdzie z kolei straszy go jedna z dziewczynek. wszędzie szuka, parska, sapie! Szpera w piecu i w kominie, w mysiej dziurze i w pianinie. Już podłogę chce odrywać, pAN hilARy zaczyna oddzierać wykładzinę z podłogi, pANi hilARy biegnie, by go powstrzymać, dzieci zaczynają rzucać się ubraniami, gonić itp. pAN hilARy próbuje wyrwać telefon pANi hilARy. Już milicję zaczął wzywać. Telefon upada, pAN hilARy próbuje się za nim rzucić, jednak pANi hilARy po- wstrzymuje go, łapie jego głowę i siłą odwraca w stronę lustra. dzieci też zaglądają do lustra – każde z innej strony. Pani HiLaRy ironicznie, sugerując mu, że to powinien zrobić na samym początku: nagle – zerknął do lusterka... Dzieci śmiejąc się: zerknął do lusterka... pAN hilARy wyrywa się, podbiega do lustra, patrzy raz do niego, raz na stojącą tuż obok pANią hilARy. Pani HiLaRy: nie chce wierzyć... Dzieci: znowu zerka. pAN hilARy zrozumiał już, że ma okulary na nosie, zaczyna się cieszyć, obejmuje pANią hilARy i dzieci, skacze itp. Pani HiLaRy podnosi słuchawkę z podłogi, wykręca numer, mówi, tłumacząc, że zaraz przyjdą; z lekkim rozbawieniem: znalazł! Są! Okazało się, Że je ma na własnym nosie. pAN hilARy poprawia krawat, pANi hilARy uspokaja dzieci, poprawia ich potar- gane ubrania, bierze torebkę, wychodzą. koniec www.mik.krakow.pl Cztery różowe słonie, czyli sceny bez morału | 5 Ten utwór objęty jest licencją Creative Commons „Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Na tych samych warunkach 2.5 Polska”. Aby zobaczyć kopię niniejszej licencji, przejdź na stronę http://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/2.5/pl/ lub napisz do Creative Commons, 171 Second Street, Suite 300, San Francisco, California 94105, USA.

http://www.dilettante.pl	130
http://dilettante.pl	87
http://dilettante.mik.krakow.pl	24
http://www.dev.dilettante.pl	1

Cztery różowe słonie, czyli sceny bez morału

by Małopolski Instytut Kultury on Sep 03, 2009

Accessibility

Categories

Tags

Upload Details

Usage Rights

4 Embeds 242

Statistics

Cztery różowe słonie, czyli sceny bez morału — Document Transcript