Joanna Orlik, "O spektaklu, który uciekł ze sceny", Dworce

Spoiwem i fundamentem scen zbiorowych jest taniec. Tutaj jest on prosty i bardzo żywiołowy, naturalny, choć skupiony, wesoły, a budzący reflek- sję. Mężczyźni krzepko trzymają partnerki, kobiety rzucają spod rzęs rozbawione i zalotne spojrzenia. Wszyscy kręcą się rytmicznie na ugiętych lekko ko- lanach, trzymając się przy tym prosto, z rękoma opuszczonymi wzdłuż ciała. Wszystko odbywa się jakoś tak zwyczajne i bez pretensji – wydaje się, bez ambicji robienia jakiejkolwiek Sztuki. Jest upalne, lipcowe popołudnie. Rozpoczyna się spektakl będą- cy połączeniem przypowieści filozoficznej i wiejskiej zabawy. Przed oczyma widzów spora grupa artys- tów. Tancerze węgierscy, rumuńscy i mołdawscy wi- rują w rytm muzyki. Ich stroje wskazują epokę i mó- wią o opuszczaniu Siedmiogrodu, ale równie dobrze mogłyby znaleźć się w szafie ubogiej (lub ekscen- trycznej) krakowianki. Jest to więc opowieœæ o ka¿dym wyje¿d¿aniu – na zawsze, na chwilę, na wakacje. Powiązanie „wtedy” i „dziś” to zasadnicze przesłanie przedsta- wienia. Patrzącemu wydaje się, że uczestniczy w historii, lecz równocześnie nawet na moment nie zapomina o tym, gdzie i w jakim czasie naprawdę się znajduje. Na tym polega główna zaleta widowiska. Choć jest spektaklem, wydaje się być także kawał- kiem życia. W gruncie rzeczy nikt niczego nie udaje: innej epoki, innego życia, innej rzeczywistości. Po- żegnania dokonują się zawsze, a my jesteśmy na dworcu, z megafonów dobiegają informacje o od- jeżdżających pociągach, poczekalnię i halę główną wypełnia tłum. Tak rozpoczynały się Rozstaje 2002. Festiwal, który narodził się w ramach Festiwalu Kraków 2000, ale przerósł jednorazowość tamtego przedsięwzięcia i kontynuuje rozpoczęte wówczas dzieło. Rozstaje chcą nawiązywać do tradycji wspólnego, wielopoko- leniowego muzykowania. Ich celem jest przypomnie- nie dawnej jedności Galicji i właśnie dlatego prezen- tują różnorodność oraz cechy wspólne kultury ludo- wej całej krainy położonej wzdłuż linii Karpat. Na przedstawieniu inauguracyjnym publiczność jest niezwykle różnorodna, o wiele bardziej, niż w jakim- joanna orlik kolwiek kinie czy teatrze, czy nawet na krakowskim Rynku Głównym, gdzie zwykle odbywają się koncer- o spektaklu, który ty. Zwraca uwagę przypadkowy dobór widzów: tury- ści zagraniczni, wakacjusze, pracownicy kolei, żebra- cy. Ale też ci, którzy przyszli specjalnie na 16.00 „po przeżycie kulturalne”. Nie zawsze przy tym wiado- mo, kto jest widzem, a kto aktorem. uciek³ ze sceny Na ławce w poczekalni siedzi para w czerni, obok du- ża walizka. Obok, na drugiej ławce dziewczyna. Co ich różni? Co decyduje o byciu oglądanym i oglądającym? Festiwal – jak każde przedsięwzięcie kulturalne – prowo- kuje pytania. Festiwal rozpoczynający się na dworcu festiwal muzyki tradycyjnej „rozstaje 2002” zyskuje dodatkowy, niezwykły wymiar. 28

Zespó³ muzyczno-taneczny Válaszat, zespó³ Szaszcsávás oraz Trêbacze z Baciu przedstawiaj¹ dworzec jako miejsce spotkañ ludzi w wielokulturo- wym Siedmiogrodzie. wszystkie fot. w artykule: marcin klag 29

Joanna Orlik, "O spektaklu, który uciekł ze sceny", Dworce

by Małopolski Instytut Kultury on Sep 16, 2009

Accessibility

Categories

Upload Details

Usage Rights

1 Embed 1

Statistics

Joanna Orlik, "O spektaklu, który uciekł ze sceny", Dworce — Document Transcript