Your SlideShare is downloading. ×
Ouderschapskennis Ouders Verwennen, Nut Of Noodzaak Janneke Van Bockel
Ouderschapskennis Ouders Verwennen, Nut Of Noodzaak Janneke Van Bockel
Ouderschapskennis Ouders Verwennen, Nut Of Noodzaak Janneke Van Bockel
Ouderschapskennis Ouders Verwennen, Nut Of Noodzaak Janneke Van Bockel
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×
Saving this for later? Get the SlideShare app to save on your phone or tablet. Read anywhere, anytime – even offline.
Text the download link to your phone
Standard text messaging rates apply

Ouderschapskennis Ouders Verwennen, Nut Of Noodzaak Janneke Van Bockel

964

Published on

Artikel in Ouderschapskennis over de achtergrond van het organiseren van een Verwendag voor ouders van een kind met autisme

Artikel in Ouderschapskennis over de achtergrond van het organiseren van een Verwendag voor ouders van een kind met autisme

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
964
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
3
Actions
Shares
0
Downloads
0
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. Janneke van Bockel Ouders verwennen, nut of noodzaak? Janneke van Bockel is ouderschapscoach met een eigen praktijk (MetaMama) en schrijfster van het boek IJskastmoeder. Ze coacht, schrijft, denkt en spreekt zolang het ouderperspectief centraal staat. De aanleiding ‘Hoe geef je studenten die vier jaar lang gericht zijn op kinderen in een minor van een paar weken iets mee over het ouderperspectief?’ verzuchtte Katie Lee Weille toen ik met haar mijn gastlessen in haar minor voorsprak. Half voor de grap, half serieus zei ik dat ik nog wel een leuk project wist waarin ze hun tanden konden zetten. ‘Als ik met mijn boek IJskastmoeder lezingen geef, vind ik het opvallend hoeveel eenzaamheid er klinkt in de verhalen die ouders vertellen. Er is een enorme honger naar kennis, maar meer nog naar gezien worden. Ouders lijken soms vermoeider van het zich continu moeten verdedigen, ook bij andere ouders, dan van de worsteling op de werkvloer. En eigenlijk willen ze ook geen lotgenoten zoeken want ze zijn niet “zielig”. Bij Gezins­ begeleiding Autisme, een organisatie waar ik freelance als ambulant ouderbegeleider, organiseert men jaarlijks een feestelijke vader- en moederdag die erg op prijs gesteld wordt door hun cliënten. Misschien kunnen de studenten zich buigen over een lande­ lijke verwendag voor ouders van kinderen met autisme. Ze moeten zich dan verplaat­ sen in waarom deze ouders een verwendag “verdienen” en wat je aanbiedt. Zo verleid je ze het ouderperspectief in te nemen.’ Katie Lee had er wel oren naar en liet er geen gras over groeien, ze vroeg me een pro­ jectvoorstel voor de Hogeschool te maken. Voor de studenten bleek het hele plan helaas een brug te ver. Te veel weerstand: ‘Wat heeft zo’n project met onze studie te maken?’ Of was er te veel onvermogen zich te verplaatsen in ouders? Misschien ook wel te naïef van ons om te denken dat het met beperkte begeleiding haalbaar moest zijn. Ze hebben uiteindelijk op papier een con­ cept geproduceerd waaruit bleek dat ze de opdracht maar matig begrepen. In de uit­ werking bleven ze te veel hangen in de ‘platte kant’ van verwennen (eten en uiterlijk) en ze konden zich bij ‘activiteiten’ slechts scoutingachtige spellen voorstellen. Terwijl het idee juist was een plek te creëren om ouders te inspireren en motiveren. Dat gaat niet vanzelf, maar als je elk onderdeel programmeert met een achterliggende motivatie wordt het een ervaring die een dagje pretpark of wellness ontstijgt. Dan wordt het een 113Afgedrukt voor: info@metamama.nl
  • 2. Ouderschapskennis - jaargang 15 - nr. 2 - juni 2012 dag met voedsel voor lichaam en geest, zodat ouders zich gezien voelen, zich beloond weten voor hun harde werken en gesterkt huiswaarts keren. Hoogdravende woorden, ik weet het. De kunst was ook nog om dat allemaal terloops in het programma te stop­ pen want wat voorop moest staan was dat ouders elkaar konden ontmoeten in een ontspannen positieve sfeer. Ik neem het de studenten dan ook niet kwalijk dat ze er in die negen projectweken niet uitkwamen. Tijdens de behoeftepeiling die de studenten hielden, was er direct veel enthousiasme voor het plan. De wensen blijken uiteen te lopen, maar het is opvallend dat ‘koffie met appeltaart’ en ‘andere ouders ontmoeten’ veel hoger scoren dan ‘informatie krijgen over autisme’. Tot onze schrik merken we al snel dat de ouders die op de enquête reage­ ren er ook op rekenen dat die dag er komt. Toch jammer om het idee bij papier alleen te laten, zeurt het stemmetje in mijn hoofd. Gelukkig blijken Gezinsbegeleiding Autisme en het tijdschrift Lotje&co, voor ouders van zorgintensieve kinderen (ouderbegeleiders, lees dat blad!), bereid aan te haken bij de organisatie. En zo wordt een papieren idee plotsklaps werkelijkheid. Hoe het uitpakte In no-time hebben wij als organisatoren ruim honderd inschrijvingen. De helft daar­ van zijn ouderparen, een kwart mannen. We organiseren geen kinderopvang en geven daarmee impliciet de opdracht aan ouders om thuis hun netwerk in te schakelen, of de taken onderling te verdelen. Het is ook niet toegestaan om kinderen mee te brengen, volgens ons een belangrijke voorwaarde om ouders in de metapositie te helpen. Er zijn vier workshoprondes waarvoor men van tevoren twee voorkeuren en één veto kan doorgeven. De voorpret is groter als je iets hebt om naar uit te kijken. Dus beloofden we de aangegeven voorkeuren zoveel mogelijk te honoreren en was men ervan verzekerd niet ingedeeld te worden bij een workshop die een veto had gekregen. Zo boden we veiligheid, en creëerden een mogelijkheid om ouders in aanraking te brengen met iets dat ze uit zichzelf niet zouden opzoeken. Van de vier workshoprondes werd er één ‘vrij’ gepland, bedoeld om de informatiemarkt te bezoeken, anderen te ontmoeten, deel te nemen aan inloopactiviteiten of gewoon even over het landgoed te dwalen en indruk­ ken te laten neerdwarrelen. Zaterdag 25 juni 2011 is het zover. Het regent pijpenstelen op Landgoed De Horst in Driebergen. Maar waar je ook kijkt, overal stralende gezichten van ouders die zich wel­ willend laten verwennen. De jongleershow van More balls than most over de kunst van het loslaten zet doeltreffend de toon. ‘De opening was fantastisch: het is goed om weer eens voluit te kunnen lachen (om je eigen leed!)’, mailde een moeder na afloop. Dat doen die mannen van More balls than most ook goed, daar zijn we als organisatie heel blij mee. Met goed gedoseerde humor snijden ze de door ons aangereikte thema’s aan en het lukt ze om binnen een half uur de zaal tot groep te smeden. Het ijs is gebroken, iedereen voelt dat hij in hetzelfde schuitje zit. De ouders hebben de kans gekregen om ‘aan te komen’ en het centrale thema om out of the box te denken is succesvol geïntro­ duceerd. Hierna kunnen we met een gerust hart in kleinere groepen uit elkaar voor de workshops. Tijdens de lunch is er de gelegenheid om casual samen te zijn en we eindigen de dag gezamenlijk met een korte slagwerkworkshop. Daarover schrijft een 114Afgedrukt voor: info@metamama.nl
  • 3. Ouders verwennen, nut of noodzaak? - Janneke van Bockel ouder: ‘Ik vond de djembéworkshop als afsluiting echt super! Wat een heerlijk gevoel was dat, zo met zijn allen! Er ging zo’n kracht vanuit!!!’ En dat was de bedoeling. On­ danks alles dat omgewoeld is op zo’n dag met een goed gevoel naar huis gaan. Daarom is de uitspraak: ‘Een knallend begin. Een knallend einde. En alles er tussenin HELE­ MAAL TOP!’ misschien wel de mooiste samenvatting die we ons kunnen wensen als initiatiefnemers. Voor het gedetailleerde programma verwijs ik graag naar de website van de Verwen­ dag (www.verwendagouders.nl), maar het is misschien wel leuk om in vogelvlucht een beeld van de rest van de dag te schetsen. Het plan om ouders actief in het zonnetje te zetten door ze bij aankomst te portretteren door een professionele fotograaf viel door de regen in het water. Gelukkig heeft het landgoed een ‘witte parapluplan’ en zijn de medewerkers aldaar zo flexibel om de marktkramen voor de informatiemarkt naar bin­ nen te verhuizen, zodat de regen het programma verder nauwelijks verstoorde. Bij elke activiteit ervaren deelnemers en workshopleider de impact van lotgenotencontact. Zo wordt bij het bloemschikken niet over koetjes en kalfjes gepraat, maar ontstaat spon­ taan een uitwisseling over hoe ingewikkeld dat instellen van medicijnen is. En tijdens het boogschieten ontdekt de een na de ander hoe moeilijk het is je doel te bepalen en is men open over hoe dat doorwerkt in het gewone leven. Zo krijgt elke ‘onschuldige’ workshop als vanzelf een diepere laag en dat wordt door de meeste ouders ook opge­ pikt. Er waren ouders die niet wilden klagen dat ze last hadden van de ventilator, om er vervolgens achter te komen dat het hoorde bij de workshop over zintuiglijke waar­ neming. Vervolgens ontspon zich een mooi gesprek over wanneer je wel of niet laat merken dat je ergens last van hebt. ‘Wat doet het met je aandacht en concentratie als je steeds de ruis van iets hinderlijks ervaart?’ breide een andere ouder de cirkel rond. Je bewust worden van de kleur van je jurk en wat je daarmee uitstraalt, uitvinden wat out of the box-denken te maken heeft met het omtoveren van een fruitkistje in een fietskrat, even niet vechten met jezelf terwijl je toch een workshop vechtsport volgt, verrast zijn dat een snipper papier zoveel oproept bij het samenstellen van een collage, je herkend voelen bij vreemden door met elkaar in gesprek te gaan, lachen als je je grens bereikt bij het theatersporten. En ook je lekker lui laten verwennen met een stoelmassage, smullen van het biologische voedsel en de appeltaart met slagroom gebakken en aan­ geleverd door een enthousiaste vrijwilliger die de Verwendag een warm hart toedraagt. Naar huis gaan met een goed gevulde goodiebag om thuis te kunnen vertellen over wat je hebt meegemaakt… Een greep uit de teksten op de evaluatie-post-it’s: ‘Ik heb er geen woorden voor… of toch wel, het voelde als THUISKOMEN‘ ‘Dank voor deze ontspannen dag voor mezelf!‘ ‘Naar verbinding‘ ‘Beste mensen ik vond het een GEWELDIGE dag! Inspireren – leuke gesprekken – mooie loca- tie – kortom: hééél erg bedankt. We komen graag volgend jaar weer.‘ ‘Vandaag stond ik centraal!‘ ‘TopDag! Nu moeten we ook die leren loslaten!‘ ‘Even lekker bijgetankt‘ 115Afgedrukt voor: info@metamama.nl
  • 4. Ouderschapskennis - jaargang 15 - nr. 2 - juni 2012 ‘Twee keer per jaar?‘ ‘Ik had veel van deze dag verwacht, maar het was nog leuker’ Voor herhaling vatbaar? Twijfelt er nog iemand aan het nut van een Verwendag voor ouders van een kind met autisme? Eigenlijk zouden zulke verwendagen geschikt zijn voor alle ouders van een zorgintensief kind. We hebben ons bij de eerste editie specifiek op autisme gericht om­ dat die beperking helpt bij het focussen. En heel pragmatisch, omdat we dat netwerk eenvoudig kunnen aanspreken vanuit ons werk. De vraag om aandacht bij een zorgin­ tensief kind is vaak onevenwichtig groot. Zo groot, dat de ouders in hun inspanningen om het gezin bij elkaar te houden, zichzelf of elkaar uit het oog verliezen. Bij gezinnen waar bijvoorbeeld de diagnose autisme is gesteld ontstaan vaak spanningen. Vlak na de diagnose kan er angst en onzekerheid zijn: hoe moeten we nu verder? Wat betekent dit voor ons gezin, voor onze relatie? Ouderbegeleiders weten dat ouders al doende hun ‘goede ouder’-ervaringen bijeen sprokkelen en daarmee groeien in hun ouderschap. Maar wat nu als je een kind hebt dat niet volgens de boekjes grootgroeit en waarbij je met een intuïtieve aanpak telkens misgrijpt? Stel dat je kind van jongs af aan niet van knuffelen houdt, driftig is en zich niet laat troosten. Dan worden je ‘goede ouder’-erva­ ringen schaars. Kinderen met autisme zijn voor veel ouders blijvend onwennig omdat ze moeilijker te begrijpen zijn. Met deze ‘puzzelkinderen’ is er weinig kans om routine op te doen in de gebruikelijke basisvaardigheden. Daardoor gaan ouders twijfelen aan hun eigen kunnen. Door het gebrek aan wederkerigheid halen ouders van een kind met autisme bovendien minder voldoening uit de inspanningen die ze leveren, wat hen op den duur uitput wanneer ze vergeten goed voor zichzelf te zorgen. De Verwendag werkte als een legitimatie voor ouders om zich op te komen laden. Het is gelukt om de holle opmerking ‘behoeftes van ouders centraal stellen’ handen en voeten te geven waardoor ze zich gezien voelden. Herkenning bij andere ouders hielp bovendien om zichzelf erkend te voelen. En last but not least was iedereen blij omdat het een dag vol mogelijkheden bleek in plaats van moeilijkheden. Voor de ouders staat als een paal boven water dat ze deze dag als zinvol hebben ervaren en graag komen ze een volgende keer weer. Voor de organiserende partijen is het dui­ delijk dat ze de goede snaar geraakt hebben. Het werkt om ouders feestelijk bij elkaar te brengen. Door een prettige omgeving te creëren verleid je mensen gemakkelijker stil te staan bij zichzelf en hun omgeving. Samen iets onalledaags beleven schept een band. De Verwendag inspireert en motiveert en leidt laagdrempelig tot kennis en inzicht. Bij het organiseren van de Verwendag was het hartverwarmend om te ervaren hoeveel mensen warmliepen voor het idee en van harte hun medewerking verleenden. Alles wat je echter voor een tweede keer organiseert, schept verwachtingen. Dus als we dat gaan doen, moeten we goed bedenken hoe we de continuïteit garanderen. Wanneer je zoiets voor het eerst organiseert, kun je nog en beroep doen op ieders welwillendheid. Voor het vervolg zal er een solide basis gesmeed moeten worden. Gezinsbegeleiding Autisme en MetaMama zinnen op een list hoe dat aan te pakken zonder er zelf organi­ satorisch aan onderdoor te gaan. Wordt vervolgd… 116Afgedrukt voor: info@metamama.nl

×