• Save
Hoofdstuk 3.6
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

Hoofdstuk 3.6

on

  • 623 views

 

Statistics

Views

Total Views
623
Views on SlideShare
576
Embed Views
47

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

3 Embeds 47

http://lj-toys.com 37
http://l.lj-toys.com 9
http://www.slideshare.net 1

Accessibility

Upload Details

Uploaded via as Microsoft PowerPoint

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

Hoofdstuk 3.6 Hoofdstuk 3.6 Presentation Transcript

  • De vorige keer…
    De vorige keer kwam Marnix erachter dat hij vader is van twee jongens; Jairo en Tyler.
    Er waren de verjaardagen van Luuk, die oudere werd, en Britt, die een tiener is geworden.
    Er waren drie huwelijken en huwelijksreizen;
    Lily en Josef. Zij gingen naar Twikkii Eiland. De Servo van Josef is aangezet en heet Silver.
    Ilse en Jasper. Zij gingen naar Drie Meren en kwamen terug met Jim Grootpoot.
    Roxy en Milan. Zij gingen naar Takemizu en kwamen terug met de wetenschap dat
    Roxy zwanger is van hun eerste kindje.
    En op het eind vertrok Kelsi naar de universiteit, waar Jason heel blij was om haar te zien.
    En nu verder waar we de vorige keer zijn gestopt… -->
  • “Zo, je hebt een leuke kamer.” zegt Jason wanneer Kelsi hem een flinke tijd later haar kamer laat zien.
    “Dank je.” zegt Kelsi. “Ik was toe aan iets anders dan het roze wat ik thuis had. Maar rood en wit is samen toch nog roze.”
    Universiteit
  • Jason begint te lachen. “Nou, ik moet eerlijk zeggen dat ik het rood en wit leuker vind dan het roze.”
    “Zo’n vermoeden had ik al.” zegt Kelsi en ze slaat haar armen om Jason’s nek. “Dat is ook een reden waarom ik voor andere kleuren heb gekozen. Ik wilde niet dat jij gillend mijn kamer uit zou rennen.”
    “Dat zou ik nooit doen, niet zolang jij in die kamer bent.”
  • “Goedemorgen.” zegt Roxy wanneer ze de slaapkamer uitkomt.
    Milan staat snel op en loopt naar haar toe. “Hallo lieverd. Heb je lekker geslapen?”
    Roxy knikt. “Ja, ik ben weer helemaal uitgerust.”
    Challengefields 8
  • “Mooi, dan gaan we die energie eens goed gebruiken.” zegt Milan vrolijk voor hij zijn vrouw zoent en haar terug naar de slaapkamer trekt.
  • De twee komen pas weer uit bed wanneer de telefoon gaat. Terwijl Milan met zijn moeder praat, maakt Roxy in hoog tempo een boterham klaar.
  • Zodra de boterham klaar is, ploft Roxy op een stoel aan de eettafel neer, waar ze in een even hoog tempo begint te eten, zo’n honger heeft ze.
    Milan lacht zachtjes voor hij zich omdraait en weer op het gesprek met Esmay concentreert.
  • Maar hij draait zich vlak daarna nog eens om, als Roxy zegt; “Uhm, Milan? Ik denk dat je beter even kan ophangen.”
    Milan kijkt met grote ogen naar Roxy, die naar haar buik kijkt. “Ik bel je later terug, mam.” zegt hij in de telefoon en hij hangt op.
  • Grijnzend loopt Milan naar Roxy en zachtjes wrijft hij over haar buik. “De Wijze Man had dus gelijk. We worden ouders!”
  • Na hij nog even tegen de buik van Roxy heeft gebabbeld, gaat Milan douchen en gaat Roxy zich aankleden in de slaapkamer. Maar wanneer Milan de badkamer uitkomt, is Roxy nog steeds in de slaapkamer. Bezorgd gaat hij naar haar toe. “Is alles wel goed?”
    Roxy zucht en keert zich naar Milan toe. “Ik kan niks anders aandoen dan dit. De rest is allemaal te klein.”
  • “Ach lieverd…” zegt Milan. “Ik vind dat je er prachtig uitziet, echt waar. Je past dan wel niet in de kleding die je graag draagt, maar je draagt wel een kindje bij je. Ons kindje. En dat vind ik veel belangrijker.”
  • Met een voorzichtig glimlachje slaat Roxy haar armen om de nek van haar echtgenoot. “Dank je, Milan. Je hebt gelijk.”
  • “En, hoe smaakt het?”
    “Het is heerlijk.” zegt Ilse enthousiast. “Je kan geweldige pannenkoeken maken.”
    “Één van mijn geheime talenten.” zegt Jasper voor hij zich weer op zijn ontbijt richt.
    Challengefields 7
  • Al snel verbreekt Ilse de stilte. “Heb je een beetje zin om te gaan werken?”
    Jasper kijkt verbaast op. “Ja, eigenlijk wel. Maar niet zoveel zin als jij.”
    “Ik baal echt dat ik nog moet wachten.” zegt Ilse met een zucht. “Het duurt helaas nog even voor ze plek voor me hebben, maar ik zou eigenlijk het liefst meteen beginnen.”
  • “Jij hebt in ieder geval je de carrière die je het liefste wil.” zegt Jasper. “Jim en ik moeten beginnen in carrières die eigenlijk niet bovenaan onze lijstjes staan.”
    “Dat is waar.” zegt Ilse. “Maar ik weet zeker dat jullie ook beiden snel een baan zullen vinden die jullie beter ligt.”
  • “Dat mogen we hopen.” zegt Jim, die op dat moment de keuken inloopt.
    “Hé, kom op, positief blijven.” zegt Ilse. “Vreemd dat ik dat moet zeggen. Normaal worden dat soort dingen juist tegen mij gezegd.”
  • Jim en Jasper moeten daar allebei om lachen en met een wat positiever gevoel vertrekken ze een tijdje later beiden naar hun werk.
  • Ilse is dan alleen thuis. Maar dat ze niet hoeft te werken, betekend niet dat ze haar tijd niet nuttig besteed.
  • “Verdomme, rotballetje! Doe eens wat ik wil!” Gefrustreerd trapt Jason tegen de flipperkast. Kelsi lacht er hard om.
    “Je verspilt je tijd, je verslaat mijn score toch niet.” zegt ze plagend.
    Universiteit
  • “O nee? Wacht maar. Het lukt me wel.” zegt Jason koppig en hij blijft fanatiek op de knoppen aan de zijkant van de flipperkast meppen.
  • “Nee, dat was mijn laatste bal!” roept Jason uit. “En ik kom niet eens in de buurt van de hoogste score…”
    “Ik zei het je.” zegt Kelsi met een geniepig glimlachje. Dan pakt ze de hand van haar vriend. “Ik wil je trouwens iets vragen.”
    Jason kijkt haar met een vragende blik aan.
  • “Nou, na mijn eerste semester ga ik in het studentenvereniginghuis van mijn familie ga wonen. En ik wil eigenlijk vragen of je dan met me mee wil gaan om daar te wonen.”
    Jason vergeet meteen zijn frustratie over de flipperkast. “Als je dat echt wilt, wil ik graag samen met jou daar gaan wonen.”
  • Vanaf dat moment brengen Jason en Kelsi veel tijd door in het studentenvereniginghuis. Om door de campusleiding als volwaardige leden te worden gezien, moeten ze eerst genoeg tijd door brengen in dat huis. Maar dat vinden ze geen van beiden erg. Jason vindt het erg leuk om de familie van zijn vriendin, en dus ook die van zijn neef te leren kennen. Kelsi brengt veel tijd door met de verloofdes van haar broer en neef.
    Studenten- vereniging
    van Velds
  • En Kelsi kan geweldig opschieten met Lonneke en Magda. Gedrieën kunnen ze ook heel melig worden aan de bellenblaas.
    “Echt waar!?”
    “Nee, dat kan niet!”
    “Jawel!” roept Kelsi giechelend. “Dat deed hij echt!”
  • Gezamenlijk lachen de meiden zich helemaal krom om vage jeugdverhalen. En Magda en Lonneke vinden vooral de beschamende verhalen die Kelsi over hun verloofden weet erg leuk.
  • Op een moment wordt het gelach zelfs zo hard, dat Ruben naar buiten komt om te kijken of alles wel goed is.
    “Hallo, dames. Wat is er zo grappig?”
  • De meiden kijken even verschrikt op. Dan kijken ze elkaar vluchtig aan, waarop ze weer in de lach schieten.
    Ruben kijkt verbaast naar de meiden, die hem na hun giechelbui negeren. Dan haalt hij zijn schouders op, draait hij zich om en loopt hij weer naar binnen terwijl hij iets mompelt wat verdacht veel op “Vrouwen.” lijkt.
  • Vanaf dat moment negeren de jongens ook alle gilletjes en kreten die ze horen van buiten horen komen.
    “Kijk ik vlieg!”
    “Ik wed dat ik een salto kan maken!”
  • Natuurlijk zijn er buiten de gezellige familiedagen ook nog genoeg feestjes. Feestjes waarop bij sommigen de toga’s sneller uit dan aan zijn…
  • En waarop koppeltjes op hun allerliefst en zo vals mogelijk liefdesliedjes zingen, onder luide aanmoedigingen van de cheerleader, die ook haast continu in het huis aanwezig is.
  • Zoals beloofd houdt Kelsi ook regelmatig contact met haar broertje en zusje. En door de verhalen van hun zus kunnen Lindsay en William beiden amper meer wachten tot ze zelf naar de universiteit mogen. Al hebben ze daar wel verschillende redenen voor.
    “Die feestjes die ze nu geven zullen niks zijn vergeleken bij de feestjes die ik ga geven.” zegt William zelfverzekerd.
    Challengefields 3
  • “Zijn feestjes alles waar je aan kan denken? De universiteit is om te studeren, Will. Niet om de hele tijd feestjes te geven.” zegt Lindsay.
    “Natuurlijk is het de bedoeling om feestjes te geven.” zegt William, verbaast dat zijn zusje er anders over denkt. “Je moet dan zoveel mogelijk lol hebben, voordat je moet gaan werken en zo.”
  • “Ben je serieus?” vraagt Lindsay.
    “Ja, natuurlijk.” zegt William. Dan schudt hij zijn hoofd. “Soms vraag ik me af of we wel echt een tweeling zijn.”
  • “Nou, ik weet zeker dat jullie een tweeling zijn.” zegt Esmay, die de keuken inloopt en een bord pannenkoeken pakt. “Ik heb jullie zelf in mijn buik gehad, dus ik kan het weten.”
    “Mam, te veel details voor bij het eten.” mompelt William.
    “Ach, stel je niet aan.” zegt Lindsay en ze steekt plagend haar tong uit.
  • Bij Lily en Josef is Silver al echt een deel van het gezin geworden. Hij kan enorm goed opschieten met zijn huisgenoten en ook Bim vindt dat ‘vreemde, metalen geval wat beweegt’ al een stuk leuker dan in het begin. Waarschijnlijk vooral doordat Silver meestal zijn voerbakje vult.
    “Pak hem dan, kom op, pak hem.”
    “Mrauw!”
    Challengefields 6
  • Ook heeft Silver ontdekt dat hij een talent heeft voor pottenbakken. Hij tovert potten, vazen en borden tevoorschijn uit een homp klei.
  • En zo kan hij zich prima bezighouden wanneer Lily en Josef aan het werk zijn. Ze hebben allebei een baan in de geheime dienst genomen, aangezien er nog geen banen zijn vrijgekomen in de carrières die ze graag willen.
  • Maar dat het niet haar favoriete baan is, betekend niet dat Lily haar best niet doet. En na een verstandige keuze heeft ze in recordtijd een promotie te pakken.
    ‘Hopelijk hoef ik deze jurk niet meer aan. Ik vind een hoop leuk, maar dit is te.’
  • De rest van de dag besteed Lily aan leuke dingen doen. Ze is erg vrolijk van de promotie en heeft energie teveel.
    Pas laat op de avond komt Josef thuis. Hij is net zo blij als Lily, want ook hij heeft een promotie binnen.
  • “Jij ook gefeliciteerd met je promotie.” zegt Silver als Josef het goede nieuws verteld.
    “Dank je.” zegt Josef.
    “Ik heb ook goed nieuws.” klinkt het dan vanuit het hobbykamertje.
  • “Ik weet al dat je ook promotie hebt.” zegt Josef.
    Lily lacht. “Ik heb ook nog ander nieuws.” zegt ze en ze loopt de woonruimte in. “Kijk maar.”
    Met open mond kijkt Josef naar Lily. “Je… Ik… Wij… We worden…”
  • “Ja, ik ben zwanger.” zegt Lily lachend. “En je wordt dus vader.”
    Met een enorme grijns op zijn gezicht loopt Josef naar Lily. “Hallo, baby.” zegt hij tegen Lily’s buik. “Ik ben je papa.”
  • “Gefeliciteerd.” zegt Silver wanneer Josef uitgebabbeld is tegen de baby en hij geeft Lily een knuffel.
    “Dank je, Silver.”
    “Ik weet zeker dat jullie goede ouders zullen zijn.”
  • “En ik weet zeker dat jij een enorme hulp zal zijn met de kleine.” zegt Lily als ze Silver weer loslaat.
    “Ik zal in ieder geval mijn best doen.”
  • “Ik weet zeker dat uw nichtje het prachtig zal vinden, meneer.”
    Britt is nu een tiener en dus oud genoeg om in de winkel te helpen. Iets wat ze erg leuk vindt om te doen.
    “Nou, als je dat echt denkt, dan neem ik hem!”
    Challengefields 1
  • De jongste van Velds heeft een natuurlijk talent voor het verkopen. Met haar natuurlijke charisma overtuigd ze de klanten makkelijk om iets te kopen. Ze is zelfs zo goed, dat haar vader moeite heeft om alles op tijd aan te vullen.
  • Maar niet alles draait om werk. Er is nog genoeg tijd voor leuke dingen. Zoals een trouwdagfeest, waarmee Luuk meteen zijn levenswens vervult.
  • De hele familie is uitgenodigd voor het feest en ook bijna iedereen kan komen. En er lopen dus ook twee zwangere vrouwen door het huis.
    “Dit is cool.” zegt Britt. “Een neefje of nichtje en een achterneefje of nichtje haast tegelijk! Dat zijn een paar productieve huwelijksreizen geweest.” Grijnzend draait ze zich om. “Waar is Ilse?”
    Lily grinnikt. “Je hoeft niet te zoeken, Ilse is niet zwanger.”
  • “Ja, kleine baby. Reken er maar op dat tante Britt je flink gaat verwennen.” zegt Britt met een hoog stemmetje tegen Lily’s buik nadat ze haar zus heeft meegenomen naar de hobbykamer.
    Lily lacht. “Ik dacht dat kinderen niet jouw ding waren?”
    Britt kijkt grijnzend naar haar zus op. “Zolang ze niet van mij zijn, vind ik het prima. Dan kan ik ze tenminste terug naar hun ouders sturen wanneer ze vervelend zijn.”
  • “Ik ben zo blij dat je gekomen bent.” zegt Britt even later in de keuken.“Al die familie is wel gezellig, maar ik ben echt een stuk jonger dan de rest. En Will en Lindsay konden niet eens komen.”
    “Hé, als er een gezellig feestje is, ben ik van de partij.” zegt Tim lachend. “Maar waarom zijn je neef en nicht er dan niet?”
    “Lindsay moet werken en Will zou iemand op bezoek krijgen of zo.” zegt ze schouderophalend.
  • Samen gaan de twee tieners op de keukenvloer zitten. In de woonkamer kunnen ze elkaar toch niet verstaan, dus ze blijven lekker in de keuken om te kletsen.
  • De rest van de familie heeft niet eens door dat de twee tieners zich in de keuken hebben verscholen. Ze hebben het veel te druk met zelf kletsen en lol maken.
  • Als het feest lekker op gang is, weet Luuk eindelijk zijn oudste dochter even apart te krijgen. Lily grijnst naar haar vader en doet haar buik naar voren. “Voel eens, pap.”
    Luuk legt trots zijn had op haar buik. Dan voelt hij iets tegen zijn hand. “Schopte de baby nou?”
    Lily knikt. “Ze kent haar opa.”
    “Hij kent zijn opa, bedoel je.” klinkt het naast hun.
  • Luuk lacht en keert zich naar Josef. “Jullie zijn het niet eens over het geslacht?”
    “Niet echt. Maar ik weet zeker dat het een jongen wordt.” zegt Josef.
    “Het is een meisje.” zegt Lily. “Als moeder weet ik dat gewoon.”
    “Zolang jullie me maar een trotse grootvader maken, vind ik alles best.” zegt Luuk en hij geeft zijn schoonzoon een knuffel.
  • Nadat hij het gekibbel van Josef en Lily over de baby nog even heeft aangehoord, loopt Luuk naar Tamara. “Niet te geloven dat we al grootouders worden.”
    Tamara knikt. “Dat klinkt opeens wel erg oud.”
  • Luuk lacht. “Ga je dat nou bij alles zeggen? Hoe vaak moet ik je nog vertellen dat ik niet vind dat je oud bent, en dat je alleen maar mooier bent geworden met de jaren?”
    “Heel vaak.” zegt Tamara plagend.
  • “Ik zeg het zo vaak als je wilt.” zegt Luuk en hij neemt Tamara in zijn armen. “Ik vind je de allermooiste vrouw die er bestaat en ik hou van je.”
    “Ik hou ook van jou.”
  • De rest van de dag wordt er vooral veel plezier gemaakt.
    “Zijn de bubbels wel goed voor de baby?” vraagt Esmay tijdens een helder moment.
    “Met ons als ouders moet de kleine wel tegen een stootje kunnen.” zegt Roxy giechelend.
  • Diezelfde middag zijn William en Lindsay inderdaad thuis. Will heeft een vriendin op bezoek, Sophie.
    “Niet gek, niet gek.” zegt Sophie wanneer zij en William een tijdje staan te dansen. “Je hebt niet overdreven toen je zei dat je best goed kan dansen.”
    “Met overdrijven schiet ik niks op, dan was ik nu flink door de mand gevallen.” lacht William.
    Challengefields 3
  • “En dan had ik je op school ook flink voor schut gezet, want ik hou absoluut niet van bluffers.” zegt Sophie.
    “Zo’n vermoeden had ik al. Jij laat niet met je sollen.”
  • Nadat ze allebei genoeg hebben van het dansen, neemt William Sophie mee naar zijn kamer.
    “Leuk, ziet er goed uit.” complimenteert ze hem.
    “Bedankt.”
  • Even valt er een korte stilte, waarna ze tegelijk beginnen te praten.
    “Weet je, ik…”
    “Wist je al…”
    Beiden schieten ze in de lach.
  • “Wat wilde je zeggen?” vraagt Sophie als eerste.
    William kijkt even naar de grond, maar stapt dan wat dichter naar Sophie toe. “Nou, ik wilde je zeggen dat- ”
  • Plots gaat de deur open en komt Lindsay binnen. William en Sophie doen beiden lichtjes blozend een stapje achteruit.
    “Ik kom even zeggen dat ik ga werken.” zegt Lindsay vrolijk en ze heeft niet door dat ze stoorde. “Ik zie jullie later wel!”
    ‘Ik moet haar nodig eens leren kloppen.’ denkt William wanneer zijn zusje de kamer weer uitloopt, balend dat ze de stemming heeft verpest.
  • “Niet zo spetteren, joh. Dan wordt papa ook helemaal nat.” zegt Marnix lachend tegen Tyler.
    “Water! Papa ook bad!” roept Tyler en hij slaat nog eens extra op het water.
    Challengefields 4
  • “Zo, jij bent klaar.” zucht Marnix wanneer Tyler weer is aangekleed. “Nog maar eentje.”
    “Papa spelen?”
    “Papa moet Jairo nog in bad doen.”
    Tyler trekt een pruillipje en Marnix kietelt hem terwijl hij de badkamer uitloopt.
  • Tyler is alweer helemaal tevreden als Marnix hem bij de speeltafel neerzet. Vrolijk gaat hij met de blokjes spelen. Jairo is iets minder vrolijk, aangezien zijn vader hem bij de speeltafel weghaalt.
    “Je moet toch echt in bad, Jairo.”
    “Wil niet! Wil spelen!”
  • Na wat strubbelingen heeft Marnix Jairo uiteindelijk toch in bad. “Zie je, zo erg is het toch niet?”
    Jairo grijnst en begint net als zijn broertje even daarvoor met het water te spetteren. “Spetter leuk!” roept hij lachend.
    Marnix zucht, schudt zijn hoofd en lacht dan maar met Jairo mee.
  • “Zo, dat is twee.” zegt Marnix, blij dat hij klaar is. “Zullen we naar Tyler gaan?”
    Jairo knikt. “Spelen met Ty.”
  • De jongens hebben hun middagdutje al gehad en dus zitten ze vol energie. Marnix heeft geen zin om beneden bij zijn vader te gaan zitten, dus hij blijft bij de tweeling. De jongens zijn daar heel blij mee en halen hun vader over om allerlei spelletjes te spelen.
  • Die avond staan Jairo en Tyler te knuffelen. “Wij jarig!” roept Tyler.
    “Ja, wij jarig!” valt Jairo hem bij. Ze weten niet echt wat het inhoud, jarig zijn, maar ze hebben wel door dat het iets leuks moet zijn.
    Marnix lacht terwijl hij wat muziek opzet. Dan gaat de bel. “Blijven jullie hier?” zegt hij tegen de jongens. “Dan ga ik de gasten binnen laten.
  • Wanneer Marnix naar de deur is, slaakt Tyler een kreetje als hij voelt dat hij wordt opgetild. Wanneer hij ziet dat het zijn opa is, lacht Tyler naar hem.
    Cisko kijkt het knulletje even aan, maar zet hem dan snel weer op de grond. “Onverantwoordelijke zoon heb ik…” mompelt hij en hij loopt snel bij zijn kleinzonen weg.
  • Niet veel later staat Marnix met Jairo in de keuken, omringt door familie. Er zijn niet teveel mensen, alleen Luuk, Esmay, de neven en nichten waar Marnix samen mee gestudeerd heeft en Britt. Britt had haast geëist dat ze ook mocht komen. “Jairo en Tyler staan dichter bij me in leeftijd dan mijn eigen broer en zus. Dus ik wil ze wel goed leren kennen.” waren haar woorden. En Marnix heeft een zwakke plek voor zijn jongste nichtje, dus hij kon geen nee zeggen.
  • Met een trotse glimlach laat Marnix Jairo naar de taart zakken. “Blaas de kaarsjes maar uit.”
    Na even naar de mensen te hebben gekeken en te hebben geprobeerd de vlammetjes te pakken, blaast Jairo netjes de kaarsjes uit.
  • Marnix zet Jairo op de grond en doet een paar stappen bij hem vandaan.
    “Papa?” vraagt Jairo onzeker en hij staat op om naar zijn vader te gaan. Dan voelt hij gewiebel in zijn benen. “Niet doen, kietelt.” zegt hij giechelend voor hij in de lucht springt.
  • “Oh, dat was dus de bedoeling.” zegt Jairo wanneer hij weer op de grond staat. Met grote ogen bekijkt hij zichzelf. Dan roept hij; “En nu Ty! Ik wil geen taart voor Ty ook taart kan eten!”
  • Lachend haalt Marnix Tyler bij de radio vandaan. “Zo jongen, ben je klaar om ook groot te worden?”
    Tyler kijkt even nieuwsgierig naar Jairo. Dan knikt hij. “Ty net zo groot als Jai.”
  • Jairo roept en schreeuwt het hardst van iedereen tijdens het aanmoedigen van zijn broertje. “Kom op, Ty! Je kan het!”
  • Tyler blaast de kaarsjes meteen uit, zonder haast zijn handen te verbranden. Dan zet Marnix hem op de grond, waar ook hij het kriebelende gevoel in zijn benen voelt.
  • “Wow, ik ben nu ook groot.” zegt Tyler wanneer hij zijn sprong gemaakt heeft. “Kijk Jai, nu zijn we weer even groot!”
  • Jairo rent meteen op Tyler af en geeft hem een knuffel. “Fijne verjaardag, Ty!”
    “Jij ook Jai!”
    “En nu taart!” roepen ze in koor.
  • Na de taart rennen de jongens samen de trap op, naar hun kamer. Daar zoeken ze in de kledingkast wat andere kleding uit.
    “Kijk, nou hebben we toch dezelfde kleur.” zegt Tyler wanneer ze beiden zijn omgekleed.
    Jairo lacht. “Ik denk dat iedereen toch wel zal zien dat we broertjes zijn. We lijken best veel op elkaar.”
  • “Maar nu valt het meer op.” zegt Tyler, blij dat Jairo toch naar hem heeft geluisterd over dezelfde kleur aandoen.
    “Oké, zullen we dan weer naar beneden?” vraagt Jairo.
    Tyler knikt. “De laatste die beneden is, is een sukkel!” roept hij en hij rent de kamer uit.
    “Dat is niet eerlijk!” roept Jairo en hij gaat zijn broertje snel achterna.
  • De race van de tweeling eindigt in een gelijkspel en zodra ze weer op adem zijn, mengen ze zich tussen de gasten.
    “Jij bent toch tante Britt?”
  • “Ik ben Britt, ja, maar alsjeblieft, noem me geen tante. Zoveel schelen we niet in leeftijd. Tante gebruik je maar bij de volwassenen, oké?”
    “Oké, Britt.” zegt Tyler. “Wil je dan met me spelen?”
    “Ja hoor.” zegt Britt en ze haalt haar hand door Tyler’s haar, voor ze met hem naar ‘Maak de Lama niet wakker’ loopt.
  • “Tante Lily, waarom zit je hier en ben je niet aan het dansen?” vraagt Jairo.
    “Ik ben een beetje moe, Jairo. Dus ik rust even uit.”
    “Waarom ben je dan moe? Zo laat is het niet.”
  • “Ik ben sneller moe doordat ik zwanger ben.” legt Lily uit en ze legt haar hand even op haar buik.
    “Bedoel je… Bedoel je dat er een baby in je buik zit?” vraagt Jairo met grote ogen. Wanneer Lily knikt valt zijn mond open. “Maar hoe komt die baby daar dan!?”
    “Uhm… Ik denk dat je vader je dat later wel een keer zal uitleggen.” zegt Lily. Snel stapt ze op een veiliger gespreksonderwerp over.
  • Het feest gaat nog lang door, zelfs nadat de tweeling naar bed is. Op een moment staat zelfs de politie binnen. “Hup, allemaal naar buiten. Het feest heeft lang genoeg geduurd. Denk een beetje aan de buren.”
    “Maar… Wij zijn de buren. Verder wonen er niet zoveel mensen in Challengefields.” merkt Ilse op.
    “Niks mee te maken, regels zijn regels.” zegt de agente en ze stuurt iedereen naar huis.
  • ‘Verdomme, waarom moeten we dit leren?’ vraagt Lis zich met een zucht af. Meestal maakt ze haar opdrachten niet, maar een enkele keer maakt ze er wel eens een paar, zodat het niet te erg opvalt dat ze haar goede cijfers op een andere manier haalt.
    Ergens anders op de Universiteit…
  • ‘Serieus, wie verzint deze onzin?’ Geïrriteerd haalt ze een pluk haar uit haar gezicht en schrijft ze een half antwoord op.
    “Is deze plek nog vrij?” klinkt het dan naast haar.
    Lis kijkt amper op en mompelt. “Jup.”
  • “Nou, nu niet meer.” zegt Ellen en ze ploft op de stoel tegenover Lis neer.
  • Ja, dit vind ik wel een mooi punt om te stoppen.
    Hopelijk vonden jullie de update leuk.
    De volgende update komt waarschijnlijk niet zo snel als deze, want daar moet
    ik nog helemaal voor gaan spelen.
    Xx Marieke