Piotr kanpik.tee

  • 272 views
Uploaded on

 

  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Be the first to comment
    Be the first to like this
No Downloads

Views

Total Views
272
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
0

Actions

Shares
Downloads
0
Comments
0
Likes
0

Embeds 0

No embeds

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
    No notes for slide

Transcript

  • 1. Echokardiografia przezprzełykowa jako nieinwazyjne monitorowanie układu krążenia. Piotr Knapik Oddział Kliniczny Kardioanestezji i Intensywnej Terapii, Śląskie Centrum Chorób Serca w Zabrzu Echokardiografia przezprzełykowa (TEE) jest metodą obrazowania echograficznego serca, podczas której obrazowanie pracy serca odbywa się poprzez głowicę wprowadzaną do przełyku. Przy zastosowaniu metody klasycznej (TTE) głowica przykładana jest do ściany klatki piersiowej. Podczas zabiegu operacyjnego, kiedy anestezjolog nie ma żadnego dostępu do ściany klatki piersiowej, technika TEE z oczywistych względów ma istotną przewagę nad techniką TTE. Obraz uzyskiwany w badaniu TEE jest też bardzo wyraźny i niezakłócony przez szczególne warunki anatomiczne u pacjenta. Powikłania po wykonaniu badania są nieliczne i występują niekoniecznie w grupach, w których stwierdza się przeciwwskazania do wykonania badania. Głowica jest sztywna i ma stosunkowo duże rozmiary, w związku z czym zdarzają się przejściowe zaburzenia połykania, oparzenia przełyku związane z niedokładnym wypłukaniem sondy po dezynfekcji, a także niezwykle rzadkie przebicia przełyku. Badanie jest więc uważane za małoinwazyjne i relatywnie bezpieczne. TEE jest techniką wykorzystywaną najczęściej podczas zabiegów kardiochirurgicznych, jednak może ona być również niezwykle użyteczna u chorych wysokiego ryzyka poddanych operacjom niekardiochirurgicznym. Szczególne wskazania do jej zastosowania występują w grupie, w której z uwagi na obciążenia kardiologiczne istnieją przeciwwskazania do wykonania planowej operacji (niestabilna dławica, ostry zespół wieńcowy lub zdekompensowana wada zastawkowa), a zabieg operacyjny musi być wykonany ze wskazań życiowych. Do badania TEE można przystąpić w każdym momencie operacji, jeżeli nagle pojawią się niewyjaśnione zaburzenia hemodynamiczne. Najważniejsze wskazania do wykonania badania TEE obejmują śródoperacyjną ocenę ostrych, nowych zaburzeń hemodynamicznych, nie odpowiadających na zastosowane leczenie lub niemożliwych do zdiagnozowania w inny, alternatywny sposób. Za pomocą TEE jest możliwa ocena efektu operacji naprawczych zastawek serca i korekty wad wrodzonych serca, konieczność śródoperacyjnego potwierdzenia lub wykluczenia cech zapalenia wsierdzia oraz ocena aorty w przypadku jej rozwarstwienia. Wskazania do zastosowania TEE występują więc szczególnie często w populacji chorych poddanych zabiegom kardiochirurgicznym, ale ocena ostrych, nowych zaburzeń hemodynamicznych ma wymiar uniwersalny i może być konieczna również u chorych poddanych zabiegom niekardiochirurgicznym. U chorych poddanych zabiegom kardiochirurgicznym eksperci zalecają też zastosowanie tej techniki obrazowania do analizowania najprzeróżniejszych szczegółów dotyczących prowadzonej operacji. Ponieważ najwcześniejszym objawem niedokrwienia jest pojawienie się odcinkowych zaburzeń kurczliwości, więc badanie TEE posiada szczególną wartość w diagnostyce ostrego niedokrwienia mięśnia sercowego i pozwala podjąć bardzo szybkie działania w przypadku wystąpienia zawału okołooperacyjnego. Klinicznie niezwykle istotne jest szybkie zdiagnozowanie przyczyny śródoperacyjnej hipotensji. Badanie TEE umożliwia natychmiastowe wyjaśnienie, czy przyczyną zaburzeń jest hipowolemia czy też zaburzenia kurczliwości mięśnia sercowego. Pozwala to zastosować
  • 2. 2 racjonalne, odpowiednie do sytuacji postępowanie, a w szczególności uniknąć zastosowania amin katecholowych w sytuacji, w której nie ma do tego żadnych wskazań. Badanie TEE ogromnie rozszerza rolę anestezjologa na sali operacyjnej, który - rozumiejąc w pełni patofizjologię obserwowanych zaburzeń - może współuczestniczyć w podejmowaniu wielu strategicznych decyzji. Kluczową sprawą dla uzyskania sprawności w wykonywaniu i interpretacji badania TEE jest jednak odpowiedni system szkolenia. Na początek lekarz powinien nabyć umiejętności pozwalające na rozpoznanie poważnych lub ewidentnych odchyleń takich jak zawał okołooperacyjny, ciężka hipowolemia, hiperwolemia, czy też obecność tamponady lub powietrza w jamach serca. Po stosunkowo krótkim przeszkoleniu umożliwi to zastosowanie TEE w przypadku nagłym, kiedy od postawienia szybkiej diagnozy może zależeć życie pacjenta. Poziom zaawansowany (wymagający znacznie większego doświadczenia i dłuższego szkolenia obejmującego interpretację obrazu kolorowego dopplera) jest natomiast przydatny dla anestezjologa znieczulającego do operacji kardiochirurgicznych – lekarz posiadający takie umiejętności może bowiem wpływać na przebieg operacji kardiochirurgicznej, a jego diagnoza staje się wiążąca dla operatora. Warto zauważyć, że podobne rozróżnienie pojawia się również w zakresie badania TTE. Popularyzowane są techniki badania takie jak FATE (Focused Assessed Transthoracic Echo), FEEL (Focused Echo Evaluation in Life Support) czy FAST (Focus Assessed Sonography in Trauma), które w założeniach nie wymagają zaawansowanej wiedzy echograficznej. Lekarz powinien uzyskać niezbędne umiejętności w bardzo krótkim czasie i z pomocą aparatu do USG odpowiedzieć na podstawowe pytania – często przy użyciu techniki wykluczeń. W kardioanestezji TEE jest już dziś badaniem rutynowym. Czy można oczekiwać w przyszłości podobnych wyników podczas operacji niekardiochirurgicznych? Na razie wiadomo na pewno, że TEE stosowano już również podczas operacji naczyniowych, położniczych i ortopedycznych, a w obserwacyjnych badaniach przeprowadzonych u chorych poddanych zabiegom brzusznym, naczyniowym i torkochirurgicznym zastosowanie TEE doprowadziło do znaczących zmian w postępowaniu okołooperacyjnym. Badanie okazuje się też niezwykle użyteczne w zdiagnozowaniu przyczyny śródoperacyjnego zatrzymania krążenia.